အခန်း (၁၀၂၇-၁၀၂၈)
Vol. 99 Ch. 1027-1028
အခန်း ၁၀၂၇ လုံချန်း၏ အပြောင်းအလဲ
လုံချန်းနှင့် ကျိချင်းတို့သည် ညအိပ်နားခိုရန်အတွက် သင့်တော်သော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ လူသူဝေးရာ တောနက်ကြီးတစ်ခု၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ဖြစ်၏။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုတောအုပ်အတွင်းဝယ် ရန်မူတတ်သော သားရဲတိရစ္ဆာန်များ မရှိချေ။ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လှသော ထိုနေရာသည် နီးစပ်ရာ လူသားတို့၏ မြို့ပြနှင့်လည်း အလွန်ပင် ဝေးကွာလှပေသည်။
တောအုပ်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် လုံချန်းက တဲထိုးရန် ပြင်ဆင်နေပြီး ကျိချင်းကလည်း ဘေးမှ ကူညီပေးနေ၏။
"ဒီလိုဆိုရင်တော့ ပိုပြီး ကြည့်ကောင်းသွားပြီ"
တဲထိုးခြင်း လုပ်ငန်းစဉ် ပြီးဆုံးသွားသောအခါ လုံချန်းက ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"အင်း... နင် တော်တော်လေး ကြိုးစားလိုက်တာပဲ" ကျိချင်းက လုံချန်းကို ချီးကျူးလိုက်၏။
မင်ယုနှင့် ပတ်သက်ပြီး မည်သို့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို လုံချန်းက အသေးစိတ် ဖြေကြားမည်မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း လုံချန်းက ထိုအကြောင်းအရာကို ရှောင်လွှဲနေခဲ့ခြင်း မဟုတ်လော။ ၎င်းကို သတိပြုမိသွားသော ကျိချင်းသည်လည်း ထိုကိစ္စကို ဤညအတွက်တော့ ထပ်မမေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။
နက်ဖြန်မနက် မိုးလင်း၍ လုံချန်းတစ်ယောက် ကောင်းကောင်းအိပ်စက်ပြီး စိတ်ကြည်လင်နေသည့် အချိန်ကျမှသာ ထပ်မံ မေးမြန်းရန် သူမ စိတ်ကူးထားလိုက်၏။
"အိပ်ကြစို့" လုံချန်းက ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် တဲအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်သွားသည်။
ကျိချင်းသည်လည်း တဲအတွင်းသို့ လိုက်ဝင်သွားရာ လုံချန်းတစ်ယောက် မွေ့ရာပေါ်တွင် မျက်လုံးမှိတ်လျက် လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
'ဟင်... သူက ဒီလောက် မြန်မြန်ကြီး အိပ်ပျော်သွားတာလား' သူမက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း တွေးလိုက်မိသည်။ သူမ မဝင်ခင် စက္ကန့်ပိုင်းအလိုကမှ သူ ဝင်သွားသည် မဟုတ်လော။ တကယ့်ကို မြန်ဆန်လွန်းလှသည်။ သူ တကယ်ပင် ထိုမျှ အိပ်ချင်နေသည်လော။
ပုံမှန်ဆိုလျှင် လုံချန်းသည် ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် အိပ်ပျော်တတ်သူ မဟုတ်ပေ။ သူတို့နှစ်ဦး ပျော်ပျော်ပါးပါး အချိန်ပေးကောင်း ပေးနိုင်သော်လည်း သူက မည်သည်မျှ မလုပ်ဘဲ အိပ်ပျော်သွားခြင်းမှာ လုံချန်း၏ စရိုက်နှင့် လုံးဝ မကိုက်ညီလှချေ။
'ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှတွေက သူ့ကို တော်တော်လေး ပင်ပန်းသွားစေတာ ဖြစ်မှာပေါ့' ကျိချင်းသည် လုံချန်းအနားသို့ တိုးကပ်သွားရင်း တွေးနေမိသည်။ အသက်ရှူရသည်မှာ တစ်ခုခု ကျပ်တည်းနေဆဲပင်။ ထူးဆန်းသော အငွေ့အသက်အချို့ လုံချန်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရှိနေသေးသော်လည်း ယခင်ကလောက်တော့ မဆိုးရွားတော့ချေ။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမ သည်းခံနိုင်သော အဆင့်တွင် ရှိနေသည်။
သူမသည် လုံချန်း၏ မျက်နှာနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး သူ၏ ပါးပြင်ကို အသာအယာ နမ်းရှုံ့လိုက်ရင်း တိုးတိတ်စွာ ကပ်ပြောလိုက်၏။ "အိပ်မက်လှလှ မက်ပါစေဦး... အရာအားလုံးက မကြာခင်မှာ အဆင်ပြေသွားမှာပါ"
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်တွင်မူ သူမသည်လည်း လုံချန်း၏ ဘေးနားတွင် လဲလျောင်းကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်လေတော့သည်။
ကျိချင်းက လုံချန်း၏ အနောက်ဘက်တွင် မျက်လုံးမှိတ်ကာ လဲလျောင်းလိုက်သည့် အချိန်၌ လုံချန်းသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်၏။
သူသည် လက်ကို မြှောက်ကာ ကျိချင်း နမ်းသွားသော သူ၏ ပါးပြင်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် မျက်လုံးများကို ပြန်မှိတ်လိုက်ပြီး ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ တကယ်ပင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့လေတော့သည်။
...
"ထတော့လေ... မနက်လင်းနေပြီ"
ကျိချင်းတစ်ယောက် ကောင်းကောင်း အိပ်မောကျနေစဉ် ပြင်းရှရှ အသံကြီးကို ကြားလိုက်ရ၏။ "ဟင်း... ငါ့ကို အိပ်ခွင့်ပေးပါဦး"
"အခုက နေတောင် စောင်းနေပြီဟာ။ ထတော့... ငါတို့ နောက်ကျနေလိမ့်မယ်"
လုံချန်းကတော့ နိုးနေပြီ ဖြစ်သည့်အပြင် ခရီးထွက်ရန် အဆင်သင့်ပင် ဖြစ်နေချေပြီ။ ကျိချင်းကမူ အိပ်ပျော်နေဆဲ။
သူ့ထံမှ ဆက်တိုက် နှိုးဆော်နေမှုများကြောင့် ကျိချင်းသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်၏။ "နင်ကတော့ ငါ့ကို အေးအေးဆေးဆေးတောင် အိပ်ခွင့်မပေးဘူး မဟုတ်လား"
"ငါသာ နောက်မကျနေဘူးဆိုရင် နင့်ကို နှိုးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ထတော့... ငါတို့ သွားကြစို့" လုံချန်းက ဆိုသည်။ "ငါ တဲကို သိမ်းလိုက်မယ်၊ နင် အဲဒီအတွင်းမှာပဲ ပြင်ဆင်စရာရှိတာ ပြင်ဆင်ထားလိုက်"
သူသည် တဲအပြင်သို့ ထွက်သွားကာ တဲကို စတင် သိမ်းဆည်းလေတော့သည်။
....
အရာအားလုံး ပြင်ဆင်ပြီးသွားသောအခါ လုံချန်းက သူတို့ကို သယ်ဆောင်ရန်အတွက် မြွေဘုရင်အား ဆင့်ခေါ်လိုက်၏။
"ဟင်... မင်း တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေပါလား"
မြွေဘုရင်သည် အပြင်သို့ ထွက်လာသည်နှင့် လုံချန်းထံမှ ထူးဆန်းသော အပြောင်းအလဲကို ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားသည်။
"အေးလေ... ငါ ဆံပင်ပုံစံ ပြောင်းလိုက်လို့ ဖြစ်မှာပေါ့။ အဲဒါကို မင်း သတိထားမိတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်" လုံချန်းက ရွဲ့စောင်းကာ ပြန်ပြောလိုက်၏။
"ဟင်... ဆံပင်ပုံစံ ဟုတ်လား။ အခု မင်းပြောမှပဲ ငါ သတိထားမိတော့တယ်။ မင်းဆံပင်တွေက အရင်ကထက် ပိုပြီး ကြည့်ရဆိုးလာသလိုပဲ၊ တိုလည်း တိုသွားသလိုပဲ" မြွေဘုရင်က လုံချန်း၏ ဆံပင်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။
"ငါက ရွဲ့ပြောနေတာကွ အရူးရဲ့။ ငါ့ဆံပင်က အရင်အတိုင်းပါပဲ" လုံချန်းက မျက်လုံးအသာလှန်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ခန္ဓာကိုယ်ကို မြန်မြန်ကြီးလိုက်စမ်း။ ငါတို့ သွားရမယ်"
"နေပါဦး... မင်ယုရော ဘယ်မှာလဲ။ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခါက သူ့အသက် အန္တရာယ်ရှိနေလို့ မင်း စိုးရိမ်နေတာနဲ့ ငါ မင်းတို့ကို နန်းတော်မှာ ထားခဲ့တာလေ။ အခု သူ ဘေးကင်းသွားပြီလား။ သူ့ကို သတ်ချင်တဲ့လူကို မင်း နှိမ်နင်းလိုက်နိုင်ပြီလား" မြွေဘုရင်က မေးမြန်းလိုက်ပြန်သည်။
"စကားတွေ အပိုမပြောနဲ့တော့။ ငါ့စကားကို နားထောင်မှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီနေ့ နှင်းခဲလေးကျွေးဖို့ မြွေဟင်းချို လုပ်လိုက်ရမလား" လုံချန်းက အကြောင်းအရာကို လွှဲလိုက်ရင်း နောက်ပြောင်သလို ပြောလိုက်၏။ "သူကတော့ မင်းကို သဘောကျမှာ အမှန်ပဲ"
"ဟ... မင်းက ဒီဘုရင်ကြီးကို ခြိမ်းခြောက်နေတာလား။ အဲဒါက အလုပ်ဖြစ်မယ် ထင်လို့လား။ လုံးဝ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူးနော်" မြွေဘုရင်က ထိုသို့ ပြောရင်းပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စတင် ကြီးထွားစေလိုက်သည်။ "ငါ မင်းကို သယ်သွားပေးမှာက ငါ ကြောက်လို့ မဟုတ်ဘူးနော်"
"ဘာအကြောင်းကြောင့်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်... ငါ့အတွက် အဆင်ပြေရင် ပြီးတာပဲ" လုံချန်းက စကားအများကြီး ဆက်မပြောတော့ပေ။
သူသည် ကျိချင်းကို သူ၏ လက်မောင်းအတွင်းသို့ ပွေ့ချီလိုက်ပြီး လေပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်ကာ မြွေဘုရင်၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်၏။
"တောင်ဘက်ကို သွား။ လမ်းကြောင်း ပြောင်းရမယ့်အချိန်ကျရင် ငါ ပြန်ပြောမယ်" လုံချန်းက မြွေဘုရင်ကို အမိန့်ပေးပြီးနောက် မျက်လုံးများအား မှိတ်လိုက်လေတော့သည်။
မြွေဘုရင်သည်လည်း စကားအများကြီး ထပ်မငြင်းတော့ဘဲ စတင် ပျံသန်းလေတော့၏။ သူက မကြောက်ကြောင်း ပြောနေသော်လည်း လုံချန်းတစ်ယောက် မြွေဟင်းချိုအကြောင်း ပြောလိုက်သည့် အချိန်၌ နောက်ပြောင်နေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း တစ်စုံတစ်ရာက သူ့ကို သတိပေးနေသလို ခံစားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ သေသွားလျှင်ပင် နှင်းခဲလေး၏ ပန်းကန်ထဲတွင်တော့ အဆုံးမသတ်ချင်ချေ။
...
"ဒါက ဟိုဘက်ကို ကူးမယ့် တံခါးလား"
အခြားသော ကြယ်တာရာ အင်ပါယာတွင် ဧကရာဇ်မင်းသည် ဝူလျာကို ဤကမ္ဘာသို့ ပို့ဆောင်ပေးမည့် အထူး နေရာကူးပြောင်းခြင်း တံခါးဆီသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
"ဒါက ပိုကောင်းသားပဲ။ ငါ ဒါကိုပဲ သုံးမယ်" ဝူလျာသည် ဧကရာဇ်ကို ပြောပြီးနောက် နေရာကူးပြောင်းခြင်း အစီရင် အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်သွား၏။
အစီရင်သည် တဖြည်းဖြည်း တောက်ပလာပြီး ခဏချင်းမှာပင် ထိုအလင်းတန်းများသည် အခန်းတစ်ခန်းလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။
အလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း ထူးဆန်းသည်မှာ လူငယ်လေးတစ်ဦးနှင့် တူသော ဝူလျာသည် ထိုနေရာတွင်ပင် ရပ်နေဆဲ ဖြစ်၏။ သူ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိချေ။
"ဒီအစီရင်က ငါ့ကို မထောက်ပံ့နိုင်ဘူး။ ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားက အဲဒါအတွက် အလွန်အမင်း များပြားလွန်းနေတယ်" ဝူလျာက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူသည် ဧကရာဇ်ကို ပြန်ကြည့်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။ "မူလအစ ကျောက်တုံး ခြောက်ဆယ့်ခုနစ်တုံး ယူခဲ့စမ်း"
"ခြောက်ဆယ့်ခုနစ်တုံး ဟုတ်လား။ အဲဒါက ကျွန်တော့်မှာ ရှိသမျှ အကုန်ပဲ။ အဲဒါတွေကို သုံးလိုက်ရင် ကျွန်တော်တို့ အင်ပါယာမှာ ဘာမှ ကျန်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး" ဧကရာဇ်က ထောက်ပြလိုက်၏။
"မင်းက ငါ့ကို အဲဒီကျောက်တုံးတွေ မပေးရင် မင်းတို့ အင်ပါယာကြီးကရော ကျန်နေဦးမယ် ထင်လို့လား။ မင်းကိုယ်တိုင် သွားယူပေးမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ဘာသာငါ သွားယူရမလား" ဝူလျာက ဧကရာဇ်ကို ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။
သူ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုမှာ သူ အလိုရှိသည်ကို မရလျှင် ဤအင်ပါယာကြီးအား ဖျက်ဆီးပစ်မည်ဟု သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် သတိပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။
ဧကရာဇ်မင်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။ သူသည် အနောက်သို့ လှည့်ထွက်သွားရင်း... "ကျွန်တော် သွားယူပေးပါ့မယ်"
"အေး... အဲဒါမှ လိမ်မာတဲ့ ကောင်လေး။ သူက ခေါင်းမမာတာ တော်သေးတာပေါ့။ ငါက သူ့ကို တိုက်ခိုက်လို့တောင် မရဘူးဆိုတာသာ သူ သိသွားရင်တော့ ငါ့စကားကို နားထောင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဝူလျာက မဲ့ပြုံး ပြုံးရင်း ရေရွတ်လိုက်၏။
သူသည် အစီရင်ကို ကြည့်ကာ ဆက်လက် ညည်းညူနေပြန်သည်။ "တကယ့်ကို ကြမ်းတမ်းလှတဲ့ အစီရင်ပဲ။ တကယ်လို့ ဒီအစီရင်ကို အမှောင်လက်ရာ နည်းလမ်းနဲ့ ဖန်တီးနိုင်တဲ့ ဆရာကောင်းတွေသာ ရှိခဲ့ရင် မူလအစ ကျောက်တုံးတွေ မလိုဘဲ ငါ့ကို ပို့ဆောင်ပေးနိုင်မှာပဲ။ ထားလိုက်ပါတော့... ငါ့မှာ အချိန်မရှိဘူး။ ဒါကို ပြင်ဆင်နေဖို့ ဒါမှမဟုတ် ပြစ်တင်ဝေဖန်နေဖို့ အချိန်မရဘူး"
မိနစ်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ ဧကရာဇ်သည် တောက်ပလှပသော ကျောက်တုံးများ ပြည့်နှက်နေသည့် အိတ်တစ်အိတ်နှင့်အတူ ပြန်ရောက်လာ၏။ ထိုကျောက်တုံးများထံမှ စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်နေခြင်း မရှိသလို ချီစွမ်းအင်လည်း မရှိချေ။ သို့သော် ၎င်းတို့၌ ထိုအရာများထက် ပိုမို ကောင်းမွန်သော အရာတစ်ခု ရှိနေသည်။
ထိုမူလ ကျောက်တုံးများတွင် နတ်ဘုရား စစ်သည်တော်များနှင့် မိစ္ဆာများကိုယ်တိုင် အသုံးပြုကြသော မူလ စွမ်းအင်များ ကိန်းဝပ်နေခြင်းပင် ဖြစ်၏။
သာမန်လူသားများမှာမူ ဤကျောက်တုံးများကို ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အသုံးပြု၍ မရနိုင်ပေ။ အခြားသော ကိစ္စရပ်များ အတွက်သာ အသုံးပြုနိုင်ကြသည်။
ဧကရာဇ်မင်းသည် ထိုကျောက်တုံးများကို ဝူလျာ၏ လက်ထဲသို့ အပ်နှံလိုက်လေတော့သည်။
အခန်း ၁၀၂၈ အတင့်ရဲခြင်း
ဧကရာဇ်သည် ဝူလျာထံသို့ မူလအစကျောက်တုံးများ အပ်နှံလိုက်ပြီးနောက် ဝူလျာသည် အစီရင် အနီးတွင် လှည့်ပတ်သွားလာကာ ကျောက်တုံးများကို သတ်မှတ်ထားသော အစီအစဉ်အတိုင်း သတ်မှတ်ထားသော နေရာများ၌ စတင်နေရာချလေတော့သည်။
ဧကရာဇ်မှာ ဘေးမှကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်နေမိ၏။ ဤဝူလျာသည် ဤအစီရင် အကြောင်းကို မည်သို့ ဤမျှ နှံ့နှံ့စပ်စပ် သိနေရသနည်း။ ၎င်းမှာ ဤကမ္ဘာရှိ ပညာရှင်တစ်ဦးက ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်ပြီး သူသိသလောက် ဝူလျာသည် ဤနေရာသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် နားလည်သဘောပေါက်သွားခြင်းမှာ ဝူလျာ၏ အစီရင်ဆိုင်ရာ အသိပညာသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဟု ဆိုရပေမည်။ သူသည် အစီရင် ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေသည်လော။
ဧကရာဇ်မင်းမှာ ဝူလျာ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ငေးမောအံ့သြနေစဉ်မှာပင် ဝူလျာသည် ကျောက်တုံးများ ချထားခြင်းအား အပြီးသတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
ဝူလျာသည် အလုပ်ပြီးသွားသောအခါ အစီရင်၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ပြန်လည် လျှောက်လှမ်းသွား၏။
အစီရင်သည် တစ်ဖန်ပြန်၍ တောက်ပလာပြန်သည်။ ယခင်ကထက် ပိုမိုပြင်းရှသော အလင်းတန်းတို့သည် အခန်းတစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်သွားတော့၏။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် စူးရှလွန်းလှသဖြင့် ဧကရာဇ်မင်းမှာ သူ၏မျက်လုံးများကို လက်ဖြင့် ကာကွယ်ထားရလေသည်။ မျက်လုံးမှိတ်ထားရုံမျှနှင့်ပင် ထိုအလင်းဒဏ်ကို မခံနိုင်ချေ။
ငါးမိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင်မူ အလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ဧကရာဇ်သည် သူ၏လက်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖယ်ရှားကာ ကြည့်လိုက်သောအခါ အခန်းထဲတွင် သူတစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်တော့ကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။
"သူ ထွက်သွားပြီပဲ။ နောက်ဆုံးတော့ ဒီပြဿနာကောင်ကြီး မရှိတော့ဘူး။ ငါ့အင်ပါယာကို သူ မဖျက်ဆီးခဲ့တာ တော်သေးတာပေါ့။ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားရတဲ့ မူလကျောက်တုံးတွေ အကုန်ကုန်သွားတာတော့ တော်တော်လေး နာတာပဲ" ဧကရာဇ်သည် သက်ပြင်းချရင်း ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
"ထားလိုက်ပါတော့... ဒါက ငါ့အင်ပါယာ ဆက်လက်တည်မြဲဖို့အတွက်ဆိုရင်တော့ ထိုက်တန်တဲ့ လဲလှယ်မှုပါပဲ။ ငါလည်း ပြင်ဆင်ပြီး ထွက်ရတော့မယ်။ စမ်းသပ်ပွဲရဲ့ ဒုတိယအဆင့်က ဒီညပဲ စတော့မှာ မဟုတ်လား" သူသည် ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် အနောက်သို့ လှည့်ကာ အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။
...
လုံချန်းသည် မနားမနေ ပျံသန်းနေသော မြွေဘုရင်၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ထိုင်နေ၏။
ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံးတွင် လုံချန်းသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ကျင့်ကြံနေခဲ့ပြီး သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမိုမြန်ဆန်သော အဆင့်တက်လှမ်းမှုကို ရရှိခဲ့သည်။
ကောင်းကင်ဘုံ အဆင့် ၂ သို့ ရောက်ရန် အနည်းဆုံး တစ်လခန့် ကြာဦးမည်ဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း အခုတော့ ထိုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အရှိန်အဟုန်မှာလည်း ယခင်ကထက် ပိုမို မြန်ဆန်လာ၏။
လုံချန်း၏ အယူအဆအရ ၎င်းမှာ သူ၏ အမှောင်နိယာမ မြင့်တက်လာခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပြီး ရွှင်း၏ အဆိုအရမူ ၎င်းမှာ အချိန်ဓားကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
အကယ်၍ ထိုစကားသာ အမှန်ဆိုလျှင် ဤဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားခြင်းမှာ သူ့အတွက် ကောင်းကျိုးဖြစ်နေသည် မဟုတ်လော။
ဓားကို ကိုင်ထားခြင်းဖြင့် အမှောင် နိယာမအား မြှင့်တင်ပေးရုံသာမက ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကိုပါ အရှိန်မြှင့်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ရွှင်း စိုးရိမ်သကဲ့သို့ သူ၏ကိုယ်ထဲတွင် ထူးထူးခြားခြား ပြောင်းလဲသွားမှုမျိုးကိုလည်း သူ မခံစားရပေ။
ရွှင်းသည် သူ့အပေါ် တကယ် ရိုးသားသည်လောဟု သူ သံသယဝင်လာမိသည်။
ရွှင်းဆိုသည်မှာ သူ အပြည့်အဝ ယုံကြည်ရမည့်သူ မဟုတ်ချေ။ ရွှင်းသည် သတိမထားမိဘဲ ထျန်းရှန်၏ အကြံအစည်ကို ကူညီပေးနေသူ ဖြစ်သည်။ ထျန်းရှန်သည် လုံချန်း၏ သွေးမျိုးဆက်ကို အပြီးအပိုင် နိုးထစေချင်နေ၏။ သို့မှသာ သူက လုံချန်း၏ သွေးမျိုးဆက်ကို လုယူပြီး သူ့ကို ဝါးမြိုနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ထိုအန္တရာယ်ကို တုံ့ပြန်နိုင်ရန်အတွက် လုံချန်းသည် ထျန်းရှန်နှင့် ရင်ဆိုင်ရမည့် အချိန်တွင် အမြင့်ဆုံးသော ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေရန် လိုအပ်လှသည်။
ရွှင်းသည် လုံချန်း၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်က သွေးမျိုးဆက် နိုးထမှုထက် ပိုမိုမြန်ဆန်သွားမည်ကို မလိုလားခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းမှာ ထျန်းရှန်အတွက် ခက်ခဲသွားစေနိုင်သောကြောင့်ပင်။ ရွှင်းသည် ထိုအကြောင်းပြချက်ကြောင့်ပင် သူ့ကို လိမ်ညာနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်လော။
သူမ ပြောသော ဆိုးကျိုးများမှာ ဟန်ဆောင်နေခြင်းလား သို့မဟုတ် အမှန်တရားလား။ သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်အချို့က စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဖြစ်နေခဲ့သည်ကို သူ သိသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ ထူးဆန်းလွန်းသည့် အပြုအမူမျိုးတော့ မဟုတ်တန်ရာ။ သူ တွေးတောနေမိသည်။
သူသည် ဓား၏ လွှမ်းမိုးမှုကို တကယ်ပဲ ခံနေရသည်လား သို့မဟုတ် ရွှင်းက ပိုပြီး ပြောနေသည်လား။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ့အတွက် စွမ်းအား လိုအပ်သည်။ သူ၏ သွေးမျိုးဆက် အပြည့်အဝ နိုးထလာသောအခါ သူ့ကို လာရောက်ရှာဖွေမည့် ထျန်းရှန်၏ လက်မှ လွတ်မြောက်နိုင်ရန် သူ အစွမ်းထက်နေဖို့ လိုအပ်ပေသည်။
ဤဓားမှာ သူ့ကို ကူညီနိုင်မည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်၏။ အန္တရာယ် အနည်းငယ် ရှိနိုင်သော်လည်း ဤအရာက အရေးကြီးလှသည်။
ရွှင်း၏ သတိပေးချက်များကို လျစ်လျူရှုကာ ဤဓားကို ပိုမို အသုံးပြုသင့်သည်လားဟု သူ စဉ်းစားနေမိသည်။
၎င်းမှာ သူ့အား များစွာ တွေးတောစေသော အချက်ဖြစ်၏။ ထည့်သွင်းစဉ်းစားစရာ အများကြီး ရှိသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ သူ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။ သူ၏ တိုက်ပွဲအများစုနှင့် ကျင့်ကြံခြင်းများတွင် အချိန်ဓားကို အသုံးပြုရန် ရွေးချယ်လိုက်ခြင်းပင်။
ယခုမူ မြွေဘုရင်ပေါ်တွင် ကျင့်ကြံနေခြင်း မဟုတ်သဖြင့် အချိန်ဓားကို ထုတ်မသုံးသေးချေ။
ထိုအစား သူ၏ အသိဉာဏ် အားလုံးကို ကျင့်ကြံခြင်း၌သာ အာရုံစိုက်ထားလိုက်၏။
လုံချန်းသည် မကျင့်ကြံဘဲ တွေးတောနေသည့် အချိန်တွင်ပင် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ ကျိချင်းမှာမူ လုံချန်းကို ကြည့်ရင်း အနောက်တွင် ပျင်းရိစွာ ထိုင်နေရရှာ၏။ သို့သော်လည်း လုံချန်းကို ကြည့်ရသည်မှာ ယခင်ကထက် နည်းနည်း ပိုကောင်းလာသလို ရှိသဖြင့် သူမ စိုးရိမ်စိတ် အနည်းငယ် လျော့သွားရသည်။
တစ်ခုတည်းသော စိုးရိမ်စရာမှာ မင်ယုအပေါ် သူ စိတ်ဆိုးနေခြင်းပင်။
၎င်းမှာ ဖြေရှင်းနိုင်မည့် ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူ အဆင်ပြေနေသရွေ့တော့ သူ စိတ်အေးသွားပြီး မင်ယုထံ ပြန်သွားဖို့ဆိုသည်မှာ အချိန်တစ်ခုသာ လိုအပ်မည် ဖြစ်သည်။
...
ဤဖုန်းရှုကမ္ဘာရှိ နန်းတော်တစ်ဆောင်တွင် နေရာကူးပြောင်းခြင်း တံခါးတစ်ပေါက် ပွင့်လာခဲ့၏။
၎င်းမှာ လုံချန်း၊ ချန်းယုနှင့် သူတို့အဖွဲ့သားများ ပေါ်လာခဲ့သော နေရာနှင့် တစ်နေရာတည်းပင် ဖြစ်သည်။
ဝူလျာသည် ထိုကဲ့သို့သော အစီရင်မျိုး ရှိသည့် အခန်းလွတ် တစ်ခန်းအတွင်း ပေါ်လာခဲ့၏။
သူသည် တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။
အပြင်၌ စောင့်နေသော စစ်သည်တော်များက တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်၏။
"ဖုန်းရှုကမ္ဘာကနေ ကြိုဆိုပါတယ်။ ခင်ဗျားက စမ်းသပ်ပွဲတွေအတွက် လာတာ ဖြစ်ရမယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့နောက် လိုက်ခဲ့ပါ။ ကျွန်တော်တို့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လိုက်ပြပါ့မယ်" စစ်သည်တော်များက ဝူလျာကို စမ်းသပ်ပွဲ၏ ဒုတိယအဆင့်တွင် ပါဝင်ရန် လာရောက်သော အခြားကမ္ဘာမှ ဧည့်သည်တစ်ဦးဟု မှားယွင်းစွာ ထင်မှတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်ကြသည်။
"ငါက ဘယ်စမ်းသပ်ပွဲအတွက်မှ လာတာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့လမ်းက ဖယ်စမ်း... ငါ သွားရမယ်" ဝူလျာက ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ပျင်းရိစွာ လမ်းလျှောက်ထွက်သွားလေတော့သည်။
...
ခရီးစဉ်တစ်လျှောက် ကျင့်ကြံပြီးနောက် လုံချန်းသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်၏။
သူတို့ ရောက်လိုသော နေရာသို့ ရောက်ရှိပြီဖြစ်ကြောင်း မြွေဘုရင်က အကြောင်းကြားသဖြင့် သူ နိုးလာခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဒီနေရာပဲ မဟုတ်လား" မြွေဘုရင်က မေးသည်။
"မင်း ငါပြောတဲ့ လမ်းကြောင်းအတိုင်း လာတယ်ဆိုရင်တော့ ဒါ မှန်ကန်တဲ့ နေရာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ သေချာအောင်လို့ အောက်ကို ဆင်းလိုက်ဦး။ ဒါ မှန်ကန်တဲ့ နေရာလားဆိုတာ တစ်ယောက်ယောက်ကို မေးကြည့်ရမယ်" လုံချန်းက အရှေ့ဘက်ရှိ မြို့တော်ကို ကြည့်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။
"ကောင်းပါပြီ" မြွေဘုရင်က သဘောတူလိုက်သည်။ "ဒါဆို လူတွေ သတိမထားမိအောင် မြို့အပြင်မှာပဲ ရပ်လိုက်ရမလား"
"ဘယ်သူက သတိထားမိမှာကို ဂရုစိုက်နေလို့လဲ။ ငါက ဒီကမ္ဘာက ဧကရာဇ်တစ်ပါးကိုတောင် စိန်ခေါ်ထားပြီးသားပဲ။ လမ်းမှာ ဘုရင်တစ်ပါး နှစ်ပါးလောက်ကို ထပ်ပြီး စော်ကားမိတာ ဘာအရေးလဲ" လုံချန်းက ပျင်းရိပျင်းတွဲ ပြောလိုက်၏။
"တဟားဟား၊ ဒါမှ ငါ့ သူငယ်ချင်းကွ" မြွေဘုရင်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။ "မင်းကို ဘာက ပြောင်းလဲစေလိုက်လဲ ငါ မသိပေမဲ့ မင်း အခုလို အတင့်ရဲလာတာကို ငါ သဘောကျတယ်။ အရင်ကတော့ မင်းက ကလေးတစ်ယောက်လို သိပ်ကို သတိကြီးလွန်းတာ။ အခုတော့ မင်း လူကြီးဖြစ်လာပြီပဲ။ အေးလေ... စွမ်းအားရှိတဲ့အခါမှာ အဲဒါကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့ မလိုပါဘူး"
လုံချန်း၏ အတင့်ရဲလာသော အပြောင်းအလဲအပေါ် မြွေဘုရင်မှာ ကျေနပ်နေပုံရ၏။ အမြဲတမ်း ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုး လုပ်နေရသည်ကို မြွေဘုရင်က စိတ်ကုန်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ မဟုတ်လော။