အခန်း (၈၁၁-၈၁၂)

အခန်း (၈၁၁) ဆန်းကြယ်သော ကျင့်စဉ်လောက၊ ကျန်းရှိုယီ၊ ဓားတစ်ချက်၊ မြေပြင်ကို သံမဏိဖြစ်စေခြင်းနှင့် စစ်သည်တော်များ ဖန်တီးခြင်း

ကောင်းပုရွာသားများ၏ ဝိညာဉ်များ လွတ်မြောက်သွားခြင်းနှင့် ဤကမ္ဘာငယ်လေး၏ တားမြစ်ချက်များကို ဖွင့်ထုတ်ခြင်းတို့မှာ တစ်ဆက်တည်း ဖြစ်နေသဖြင့် လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအား များမှာ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ကုန်ဆုံးသွားတော့သည်။

သူသည် ယခင်ကလည်း အင်အားအပြည့် ပြန်မရသေးပေ။ ယခုကဲ့သို့ စွမ်းအားများ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကုန်ခမ်းသွားခြင်းမှာ ထိုမျှကြီးမားသော နတ်ဘုရားပညာကို ထမ်းပိုးရန် မလုံလောက်တော့သကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ လီယန်ချူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လေးနက်တည်ကြည်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် ကမ္ဘာလောကကြီးတစ်ခုလုံးကို ထမ်းထားရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

သူ၏ တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံထားသော ခိုင်မာသည့် ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့်သာ တောင့်ခံနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အခြားသူသာဆိုလျှင် ယခုအချိန်၌ ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ပိုင်ချူဟန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဒီနေရာကို ပိတ်ပင်ခဲ့တဲ့သူ ချထားတဲ့ တားမြစ်ချက်တွေက ငါထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုရှုပ်ထွေးနေတာပဲ။"

ဤနေရာ၏ အစီအရင်မှာ ဤမျှအစွမ်းထက်နေလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့မိပေ။

"မဟုတ်သေးဘူး... ဒီရွာတင် မဟုတ်ဘူး၊ ပတ်ဝန်းကျင်က တခြားနေရာ အတော်များများကလည်း ပိတ်ပင်ခံထားရတာပဲ။ မြေပြင်နတ်ဘုရား တစ်ပါးတည်း လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။"

ဤသို့ တွေးမိလိုက်သောအခါ သူမသည် လီယန်ချူကို လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။

"တာအိုဆရာလီ... အမြန်ရပ်လိုက်တော့။ ဒီတားမြစ်ချက်က ငါထင်တာထက် ပိုအစွမ်းထက်တယ်။ ရွာသားတွေကို အတင်းအကျပ် လွတ်မြောက်အောင် လုပ်ရင် မင်းရဲ့ အကြောတွေ အကုန်ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။"

လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားပြီး ရပ်တန့်ရန် ကြံလိုက်သော်လည်း၊ လွတ်မြောက်သွားကြသော ရွာသားများကို ကြည့်ရင်း မည်သည့်အတွက်ကြောင့်မှန်းမသိ စိတ်ထဲတွင် ဇွဲအင်အားတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူ နောက်ထပ် အနည်းငယ် ပို၍ တောင့်ခံနိုင်သေးသည်။ ထို့နောက် သူသည် သိုလှောင်အိတ် ထဲမှ စွမ်းအားဖြည့်တင်းပေးသော နတ်ဆေးလုံးများကို ထုတ်ယူကာ လက်တစ်ဆုပ်စာခန့်ကို ပါးစပ်ထဲသို့ သွန်းထည့်လိုက်သည်။

"ငါ နောက်တစ်ခါ ထပ်စမ်းကြည့်ဦးမယ်။"

ဟု လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

ရွာသားများမှာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး လွတ်မြောက်ကာ ဝိညာဉ်ရိပ်များအဖြစ် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားကြသည်။ သူတို့သည် လီယန်ချူကို ဦးညွှတ်အရိုအသေပေးပြီးမှ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ လီယန်ချူ၏ ဇောင်ဟွာရွှေရောင်ကျမ်းစာ တန်ခိုးကြောင့် သူတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် လူပြန်ဝင်စားရန် ဘဝကူးခွင့် ရရှိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ၏ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအားမှာ ပင်လယ်ကဲ့သို့ ကျယ်ပြောလှသည်။ သာမန် တတိယအဆင့် အလယ်အလတ် ကျင့်ကြံသူများထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ အစွမ်းထက်ပြီး အခြေခံ ခိုင်မာလှသည်။ သို့သော် ယခု သူအသုံးပြုနေသော ဇောင်ဟွာရွှေရောင်ကျမ်းစာမှာ သူတတ်မြောက်သမျှ နတ်ဘုရားပညာရပ်များထဲတွင် စွမ်းအား အကုန်ဆုံးရဆုံး ပညာရပ် ဖြစ်နေသည်။

ပိုင်ချူဟန်မှာ ဘေးမှကြည့်ရင်း ရင်တမမ ဖြစ်နေရသည်။ ဤလူငယ်၏ လုပ်ရပ်မှာ အနည်းငယ် ခေါင်းမာလှသော်လည်း ၎င်းမှာ လောကီလူသား ရဲရင့်သူများတွင်သာ တွေ့ရတတ်သည့် သူရဲကောင်းစိတ်ဓာတ်မျိုး ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူ၏ စွမ်းအားများမှာ မကြာမီမှာပင် ခမ်းခြောက်လုနီးပါး ဖြစ်လာသော်လည်း သူသည် ဇွဲမလျှော့ဘဲ အစီအရင်ကို ဆက်လက်ဖြိုခွဲနေခဲ့သည်။

သူသည် ဆယ်ကြိမ်မြောက်အဖြစ် ကျမ်းစာကို ရွတ်ဆိုရန် ပြင်လိုက်သောအခါ ရွာသား ၁၀ ဦးခန့်သာ ကျန်တော့သော်လည်း လီယန်ချူ၏ ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားမှာ ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ပိုင်ချူဟန်မှာ ကျင့်ကြံမှု မရှိတော့သော်လည်း အမြင်အာရုံကတော့ ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့်...

"တာအိုဆရာ... ဆယ်ကြိမ်မြောက်ကို အတင်းအကျပ် မလုပ်ပါနဲ့တော့။"

ဟု တားမြစ်လိုက်သည်။

လီယန်ချူ၏ အခြေအနေမှာ စွမ်းအားခမ်းခြောက်နေပြီဖြစ်ရာ အကယ်၍ ဆယ်ကြိမ်မြောက်ကို အတင်းအကျပ် လုပ်ဆောင်ပါက သူ၏ သက်တမ်းစွမ်းအား များကို လောင်ကျွမ်းစေမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲ။

ရုတ်တရက် သူ၏ ရင်ဘတ်မှ မြင့်မြတ်သောအလင်းတန်းတစ်ခု ပွင့်ထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ ကုသိုလ်စွမ်းအား ၃ သိန်းတန်ဖိုးရှိသော ရတနာ... စိတ်ကြည်လင်ကျောက်စိမ်းဆွဲပြား ပင် ဖြစ်သည်။ ဤရတနာ ရှိနေသောကြောင့်သာ လီယန်ချူသည် ဤနတ်ဘုရားပညာကို အကြောက်အလန့်မရှိ အသုံးပြုရဲခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် လူကို ကယ်တင်လိုသော်လည်း မိမိအသက်ကို စတေးမည့်သူ မဟုတ်ပေ။ ဤရတနာသာ မရှိပါက သူ စောစောကပင် ရပ်တန့်လိုက်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပိုင်ချူဟန်၏ အမြင်တွင်မူ လီယန်ချူ၏ ပုံရိပ်မှာ အလွန်ပင် မြင့်မြတ်သွားရပြီး၊ ဤလူငယ်တာအိုဆရာကို အလွန်ပင် အသိအမှတ်ပြု လေးစားသွားမိသည်။

လီယန်ချူသည် ကောင်းပုရွာသားအားလုံးကို လွတ်မြောက်စေခဲ့ပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်၏ မြင်ကွင်းမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာသည်။ ပိုမိုကျယ်ပြောသော ကမ္ဘာလောကကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ လူ့ပြည်လောကအစစ်အမှန် ဖြစ်ကြောင်း လီယန်ချူ ခံစားမိလိုက်သည်။ ယခင်က ပိတ်ပင်ခံထားရသော ကမ္ဘာအပိုင်းအစမှာ ယခုအခါ ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝုန်း... ဝုန်း...

တောင်တန်းများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်တိုက် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဤနေရာသည် ယခင်က ခေါက်သိမ်းခံထားရသည့် နေရာတစ်ခုကဲ့သို့ ရှိနေပြီး၊ ယခုအခါ ပြန်လည် ပွင့်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ မူလကတည်းက ဤကမ္ဘာ၏ အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်သဖြင့် မူလနေရာအပေါ် ထိခိုက်မှု မရှိပေ။

ကြီးမားသော နတ်ဘုရားပညာဖြင့် ခေါက်သိမ်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ လီယန်ချူသည် ဇောင်ဟွာရွှေရောင်ကျမ်းစာကို တတ်မြောက်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ဤသို့ မလုပ်နိုင်သေးပေ။ သို့သော် ဖန်တီးခြင်းထက် ဖျက်ဆီးခြင်းက ပိုလွယ်ကူသဖြင့် အစီအရင်ကို ဖြိုခွဲရန်မှာ အတော်အတန် လွယ်ကူသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ကမ္ဘာကြီး လွတ်မြောက်လာသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား များ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းရာချီက စွမ်းအားများမှာ ပိုမိုသိပ်သည်းခဲ့မည် ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါ ကမ္ဘာသစ်နှင့် ပေါင်းစည်းသွားကာ တဖြည်းဖြည်း ညီမျှသွားတော့သည်။

ပိုင်ချူဟန်သည် ထိုထူးခြားသော ဖြစ်ရပ်ကို ကြည့်ရင်း တည်ငြိမ်နေသည်။ သူမသည် နတ်ဘုရားပညာရပ်များစွာကို တတ်မြောက်ထားသော်လည်း၊ မဟာရှမင်းဆက် နောက်ဆုံးကာလ မတိုင်မီက သူမသည် မည်သူဖြစ်သည်ကို ယခုထိ မမှတ်မိသေးပေ။

သူမ မှတ်မိသည်မှာ မဟာရှမင်းဆက်ခေတ်က အဖြစ်အပျက်များသာ ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က သူမကို လူသားတို့က နတ်သမီးအဖြစ် ကိုးကွယ်ကြပြီး၊ အသက်ရှည်ရန် နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် ကြိုးပမ်းနေသည့် ရူးသွပ်သော ဧကရာဇ်က သူမကို နန်းတော်သို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် မင်းသမီးဖြစ်သူ ကျောက်ရှောင်မန် နှင့် သိကျွမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပိုင်ချူဟန်သည် နန်းတွင်းလေထုနှင့် ထိုဧကရာဇ်ကို မနှစ်သက်သဖြင့် နန်းတော်မှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ကျောက်ရှောင်မန် ဒုက္ခရောက်မည်ကို တွက်ချက်မိ၍ ပြန်လာခဲ့သော်လည်း ကျောက်ရှောင်မန်၏ ဝိညာဉ်ကိုသာ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်။

သူမသည် သူမ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအားများကို ကျောက်ရှောင်မန်၏ ဝိညာဉ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းပေးကာ ဝိညာဉ်မပျက်စီးအောင် စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သည်။ ကျောက်ရှောင်မန်ကို ကျင့်စဉ်များ သင်ပေးခဲ့သလို သူမ၏ စွမ်းအားများပါ ရှိနေသဖြင့် ကျောက်ရှောင်မန်သည် မဟာရှနန်းတွင်းမြေအောက်ဂူတွင် နိုးထလာစဉ်က ထိုဧကရာဇ်ကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် မဟာရှမင်းဆက်၏ မြေပြင်နတ်ဘုရားများ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ပိုင်ချူဟန်သည် ဆုတ်ခွာခဲ့ရပြီး ကောင်းပုရွာတွင် နေထိုင်ခဲ့သည်။ မည်သို့ သတင်းပေါက်ကြားသွားသည် မသိသော်လည်း၊ မဟာရှမင်းဆက်၏ နတ်ဘုရားများ ရောက်မလာဘဲ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လက်ဝါးကြီးတစ်ဖက်သာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ထိုလက်ဝါးကြီးသည် ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ကောင်းပုရွာသားများကို သေဆုံးစေခဲ့သော်လည်း ပိုင်ချူဟန်က သူမ၏ အစွမ်းဖြင့် သူတို့၏ ဝိညာဉ်များ မပျက်စီးအောင် ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက်ပိုင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကိုတော့ သူမ မမှတ်မိတော့ပေ။

ဤသည်မှာ ပိုင်ချူဟန်၏ ယခင်မှတ်ဉာဏ်များ ဖြစ်သည်။ အပိုင်းလိုက် ပိတ်ပင်ခံထားရသော်လည်း သူမသည် မိမိကိုယ်ကို ကောင်းစွာ နားလည်သည်။ သူမ၏ စွမ်းအားအချို့ ပြန်ရလာသောအခါ စိတ်အာရုံကို အပြင်သို့ လွှတ်ထုတ်ခဲ့ရာမှ ထိုလူငယ်တာအိုဆရာနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထိုစဉ်က သူ၏ ထူးခြားမှုကို မြင်သောကြောင့် နတ်ဘုရားပညာဖြင့် ဆက်သွယ်မှု ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ဤအကျိုးဆက်ကြောင့် ရွာသားများ လွတ်မြောက်ခဲ့ရပြီး ထိုကမ္ဘာကြီးပါ ပွင့်ထွက်လာခဲ့သည်။ ပိုင်ချူဟန်က ဤသို့ ခန့်မှန်းချက်ကို လီယန်ချူအား ပြောပြသည်။ လီယန်ချူတွင် သံသယများ ရှိနေသေးသော်လည်း ဘာမှ ထပ်မမေးတော့ပေ။

ပိုင်ချူဟန်မှာ ဝိညာဉ်တစ်စိပ် သာ ကျန်ရှိပြီး မှတ်ဉာဏ်များကလည်း အပိုင်းလိုက် ပိတ်ပင်ခံထားရသဖြင့် ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်ဖြင့် ထပ်ရိုက်လျှင် မည်သည့်မှတ်ဉာဏ်များ ထွက်လာမည်ကို သူ မသိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ပိုင်ချူဟန်က တိုးညှင်းစွာ ဆိုလိုက်သည်။

"အခုလို ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တာအိုဆရာ။ ဒီကျေးဇူးကို နောင်တစ်ချိန်မှာ ကျွန်မ ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်။"

"ကျောက်ရှောင်မန်ရဲ့ ကိစ္စကရော..." ဟု လီယန်ချူက မေးသည်။

ပိုင်ချူဟန်က တည်ငြိမ်စွာပင်

"ကျွန်မရဲ့ ကျင့်ကြံမှုတွေ ပြန်ရလာရင် ရှောင်မန်ကို ကိုယ်တိုင် သွားရှာပါ့မယ်။" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ပြောရလျှင် ကျောက်ရှောင်မန်နှင့် ပိုင်ချူဟန်တို့၏ ကံကြမ္မာမှာ အလွန်ပင် နက်ရှိုင်းလှသည်။ ပိုင်ချူဟန်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းထောင်ချီက မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်အတန်းရှိခဲ့သူ ဖြစ်ရာ သူမ တတ်မြောက်သော ပညာရပ်များမှာ မနည်းလှပေ။

လီယန်ချူသည် လုံချွမ်ကျိန်းရန် ပြောခဲ့သော စကားများကို အစက သံသယရှိခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ နတ်ဘုရားပညာများဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်ရာ ပိုင်ချူဟန်တွင် ပြဿနာမရှိသလို သူမ၏ စကားများတွင်လည်း လွဲချော်မှု မရှိပေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ လုံချွမ်ကျိန်းရန်သည် ပိုင်ချူဟန်၏ မှတ်ဉာဏ်တစ်ခုခုနှင့် တွေ့ဆုံစဉ်က သူမ၏ မရည်ရွယ်သော လမ်းလွဲမှုကြောင့် အထင်မှားသွားခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်...

ရှူး...

ကောင်းကင်ယံမှ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ပျံသန်းလာပြီး၊ သူတို့ရှေ့တွင် အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် လူတစ်ဦး ပေါ်လာသည်။ ထိုသူမှာ ခန့်ညားသော ရုပ်ရည်ရှိပြီး အလွန်ပင် တည်ကြည်သော အရှိန်အဝါ ရှိသည်။ ခါးတွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော ဓားအိမ်တစ်ခုကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး၊ သူ၏ မုတ်ဆိတ်နှင့် မျက်ခုံးများကို အလွန်သေသပ်စွာ ပြုပြင်ထားသည်။ သူသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ထိုသူသည် ပွင့်ထွက်လာသော ကမ္ဘာသစ်နှင့် သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ အံ့ဩသွားပုံရသည်။ ပိုင်ချူဟန်၏ ကိုယ်ထည်မှာ ခိုင်မာနေသော်လည်း သူ၏ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်အတန်းအရ ဤအမျိုးသမီးမှာ ဝိညာဉ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း သူ မြင်နိုင်သည်။

"မင်း ဘာတွေလုပ်လိုက်တယ်ဆိုတာ သိရဲ့လား"

ထိုသူသည် လီယန်ချူကို စူးရှသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ" လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ရှေ့မှ လူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အလွန်ပင် နက်နဲလှပြီး၊ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အိမ်မှ ထွက်လာသော ရတနာဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် ကျွမ်းကျင်သူများမှာ မုန်လာဥများကဲ့သို့ ပေါများနေပြီလား။ ဤလူများမှာ မည်သည့်နေရာမှ ရောက်လာကြသနည်း။

လီယန်ချူ စဉ်းစားနေစဉ် ထိုသူ၏ အကြည့်မှာ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲမှ ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ် အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး အသက်ရှူသံများ မြန်လာသည်။

"ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်"

ဤသူမှာ ကျန်းရှိုယီ ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ဖူဟူဘုရားကျောင်းမှ ဘုန်းကြီးအို၏ သတင်းပေးချက်အရ ဤရွာသို့ လာရောက်စစ်ဆေးခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ တစ်လှမ်း နောက်ကျသွားခဲ့သည်။

ကမ္ဘာကြီးမှာ ပွင့်ထွက်သွားခဲ့ပြီး အမျိုးသမီးမှာလည်း လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီ။ သို့သော် ဤကိစ္စများကို ကျန်းရှိုယီ အလွန်အမင်း ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် နောက်ပိုင်းမှ အဖွဲ့ထဲသို့ ဝင်လာသူ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဆန်းကြယ်သော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည့် ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ကိုသာ မြင်နေတော့သည်။

လီယန်ချူက လက်ယပ်ခေါ်လိုက်ရာ တံဆိပ်မှာ သူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်လာသည်။ သူက စပ်စုသော လေသံဖြင့်

"မင်း ဒီပစ္စည်းကို သိတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျန်းရှိုယီ၏ အသက်ရှူသံများ ပို၍ မြန်လာပြီး...

"အဲဒါကို ငါ့ကိုပေး" ဟု ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ ဘေးမှ ပိုင်ချူဟန်ကလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ဤသူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ သတ်ဖြတ်လိုသော ဓားအရှိန်အဝါကို သူမ ခံစားမိသည်။ ယခုခေတ်တွင် ဓားသမား များက ဤမျှအထိ အစွမ်းထက်နေပြီလား။

"ဒါက ငါ့ပစ္စည်းပဲ... ဘာလို့ မင်းကို ပေးရမှာလဲ"

လီယန်ချူက ရယ်ချင်ပတ်ကျဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ကျန်းရှိုယီသည် စိတ်ကို ပြန်လည် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီး၊ သူ၏ ခါးမှ ဓားအိမ်ကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်သည်။

ရှူး...

ဓားအရှိန်အဝါ တစ်ခု ပျံထွက်လာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လီယန်ချူ၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။ ကြီးကျယ်သော ဖြစ်ရပ်များ မရှိသော်လည်း ထိုဓားအရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသည်။ ကျန်းရှိုယီသည် ဓားပညာကို အထွတ်အထိပ်အထိ ကျင့်ကြံထားသူ ဖြစ်ရာ တစ်ခဏအတွင်း လူကို သတ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

လီယန်ချူက လက်သီးဖြင့် ထိုးချလိုက်ရာ ဓားအရှိန်အဝါမှာ ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားသည်။ ကျန်းရှိုယီ၏ မျက်လုံးများ မပြောင်းလဲသွားပေ။ ဤနေရာတွင် ဤတာအိုဆရာနှင့် အမျိုးသမီးသာ ရှိနေသဖြင့် ဖုန့်ဖေး နှင့် ဝူကျီ တို့ကို သတ်ခဲ့သူမှာ ဤလူငယ်သာ ဖြစ်ရမည်ဟု သူ ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။

ရှူး ရှူး ရှူး...

ဓားအရှိန်အဝါ ရာပေါင်းများစွာ၊ ထောင်ပေါင်းများစွာမှာ သူ၏ ဓားအိမ်ထဲမှ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ လီယန်ချူ၏ စိတ်အာရုံအရ ကျန်ြကျောင်းဓား မှာ အလင်းတန်းအဖြစ် ပျံထွက်သွားပြီး၊ ကျန်းရှိုယီ၏ ဓားအရှိန်အဝါများကို တစ်ခဏအတွင်း ချေမှုန်းပစ်လိုက်သည်။

ကျန်းရှိုယီ၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ ကျန့်ကျောင်းဓားမှာ အလင်းတန်းအဖြစ် သူ၏ထံသို့ ပျံသန်းလာသည်။ ရှန်းဖူ ၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အရှင်သခင်က ကျန်းရှိုယီ သွားလျှင် တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူနှစ်ဦးကို သတ်ခဲ့သည့် လျှို့ဝှက်ကျွမ်းကျင်သူနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက ပြဿနာမရှိဟု ယူဆထားခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအခါ ကျန်းရှိုယီသည် ဓားအလင်းအဖြစ် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားရသည်။

ဂျွတ်...

ကျန့်ကျောင်းဓားမှာ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ ကျန်းရှိုယီမှာ လေထဲတွင် ရှိနေစဉ် သူ၏ ဓားအိမ်မှာ ပျက်စီးသွားပြီး၊ သူ၏ လည်ပင်းတွင် သွေးများ စိမ့်ထွက်နေသော ဓားရာတစ်ခု ထင်ကျန်ရစ်သည်။ သူသည် အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့်...

"တာအိုလက်နက် " ဟု အော်လိုက်မိသည်။

ထိုလူငယ်၏ လက်ထဲတွင် တာအိုလက်နက်တစ်ခု ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။ ကျန်းရှိုယီ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် မည်းမှောင်သွားသည်။ ဖုန့်ဖေးနှင့် ဝူကျီတို့ ဤနေရာတွင် သေဆုံးခဲ့ရခြင်းမှာ မဆန်းတော့ပေ။ ဓားသမားများသည် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ဦးစားပေးပြီး ခုခံခြင်းကို လျှော့တွက်တတ်ကြသည်။ သာမန် တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများက ကျန်းရှိုယီ၏ ခုခံမှုကို မဖောက်နိုင်သော်လည်း၊ ဤဓားကတော့ မတူပေ။

ကျန်းရှိုယီသည် ချက်ချင်းပင် ဓားနှင့် ကိုယ်တစ်ခုတည်းဖြစ်ကာ အလင်းတန်းအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ လာစဉ်က မြန်သကဲ့သို့ ပြန်ရာတွင်လည်း အလွန်မြန်လှသည်။ ထိုတတိယအဆင့် နောက်ဆုံးအဆင့်ရှိ ထိပ်တန်းဓားသမားကြီးမှာ တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် နောက်ဆုတ်ပြေးသွားခဲ့ပြီ။

လီယန်ချူသည် ကျန်းရှိုယီကို ဓားတစ်ချက်ဖြင့် မောင်းထုတ်လိုက်သော်လည်း လိုက်မဖမ်းတော့ပေ။ သူ၏ စွမ်းအားများမှာ အလွန်ပင် ကုန်ဆုံးနေသဖြင့် စောစောက ဓားတစ်ချက်မှာ ကျန့်ကျောင်းဓား၏ အစွမ်းအပြည့်ကို မထုတ်ဖော်နိုင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ဤလူသည် ကျန့်ကျောင်းဓားအောက်မှ အသက်လုပြေးနိုင်သည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ကျင့်ကြံမှု မြင့်မားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဘေးမှ ပိုင်ချူဟန်၏ အကြည့်မှာ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲမှ ရှေးဟောင်းဓားရှည်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။

"တာအိုဆရာဆီမှာ တာအိုလက်နက်တစ်ခု ရှိနေတာပဲ။"

ဟု သူမက တိုးညှင်းစွာ ဆိုလိုက်သည်။

"တာအိုလက်နက်" လီယန်ချူမှာ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။

ပိုင်ချူဟန်က ခေါင်းညိတ်ကာ ရှင်းပြသည်။

"အနှိုင်းမဲ့ နတ်ဘုရားလက်နက်တွေရဲ့ အထက်မှာ တာအိုလက်နက်တွေ ရှိတယ်။ ဒါတွေက အလွန်အစွမ်းထက်တဲ့ လက်နက်တွေဖြစ်ပြီး၊ တန်ခိုးကြီးတဲ့ ရတနာတွေထက်တောင် တွေ့ရခဲပါတယ်။"

လီယန်ချူသည် ဤအကြောင်းများကို အသေးစိတ် မသိသော်လည်း၊ ပိုင်ချူဟန်၏ လေသံအရ ဤဓားမှာ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။ သူသည် ဓားကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ရင်း...

"ဒီကုသိုလ်မှတ် ၃ သိန်းကတော့ အလဟဿ မဖြစ်သွားဘူးပဲ။"

ဟု စိတ်ထဲမှ ဆိုလိုက်သည်။

ပိုင်ချူဟန်သည် လီယန်ချူကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချမိသည်။ သူမ မှတ်ဉာဏ်များ ပျောက်ဆုံးနေသော်လည်း ထိုစဉ်က ဤကဲ့သို့သော ပါရမီရှင် လူငယ်တစ်ဦးကို ရှာတွေ့ခဲ့ခြင်းမှာ အလွန်ပင် မှန်ကန်သော ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်ခဲ့သည်။

ယခင်က ပိုင်ချူဟန်သည် လီယန်ချူက တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူနှစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်သည်ကို မြင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ ယခု သူမတွင်ရှိနေသည်မှာ မဟာရှမင်းဆက်ခေတ်က မှတ်ဉာဏ်ဖြစ်သဖြင့် လီယန်ချူ၏ လက်ရည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်ရာ အလွန်ပင် အံ့ဩသွားရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အထွတ်အထိပ် ကာလကတောင်မှ ဤကဲ့သို့သော ဓားသမားကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် လီယန်ချူကဲ့သို့ လွယ်လွယ်ကူကူ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

"ကျွန်မရဲ့ လက်ထဲမှာ အခု ရတနာတွေ မရှိသေးပေမဲ့၊ တာအိုဆရာရဲ့ ပါရမီက အရမ်းမြင့်မားနေတာကြောင့် နောက်ထပ် နတ်ဘုရားပညာ နှစ်ခုကို သင်ပေးပါ့မယ်"

ဟု သူမက ဆိုသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ ကျင့်စဉ်လောကတွင် နတ်ဘုရားပညာမှာ အမြင့်ဆုံးအဆင့် ဖြစ်သည်။ နတ်ဘုရားပညာ တစ်ခုအတွက်နှင့် လူများစွာ အသက်စွန့် တိုက်ခိုက်ကြရသည်။

တတိယအဆင့် ယန်ဝိညာဥ်ကျွမ်းကျင်သူများပင်လျှင် နတ်ဘုရားပညာကို တတ်မြောက်သူ ရှားလှသည်။ ယွမ်ရှု တို့၏ ဂိုဏ်းမှာ ရှေးဟောင်း ခွန်လွန်ယုယင်း မှ ဆင်းသက်လာသော်လည်း နတ်ဘုရားပညာ အကြွင်းအကျန်ကိုသာ တတ်မြောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူကိုယ်တိုင်လည်း ကံကောင်းလွန်း၍သာ နတ်ဘုရားပညာကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ပိုင်ချူဟန်က နောက်ထပ် နှစ်ခုကို အလွယ်တကူ သင်ပေးမည်ဟု ဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ပိုင်ချူဟန်က ကျင့်စဉ်များကို ရွတ်ဆိုပြလိုက်သောအခါ လီယန်ချူမှာ ချက်ချင်းပင် တတ်မြောက်သွားသည်။ လီယန်ချူ၏ ပါရမီ မြင့်မားမှုမှာ ပိုင်ချူဟန်ကို ထပ်မံ အံ့ဩစေခဲ့ပြန်သည်။

အချို့လူများသည် နတ်ဘုရားပညာ တစ်မျိုးကို မြန်မြန်တတ်သော်လည်း အခြားတစ်မျိုးကို နားလည်ရန် ခက်ခဲတတ်ကြသည်။ သို့သော် လီယန်ချူမှာမူ မည်သည့် အတားအဆီးမှ မရှိဘဲ တစ်ကြိမ်ကြားရုံနှင့် တတ်မြောက်သွားရုံသာမက အစွမ်းမှာလည်း ကြီးမားလှသဖြင့် ပိုင်ချူဟန်ပင် အရှုံးပေးလိုက်ရသည်။

နတ်ဘုရားပညာ နှစ်ခုကို သင်ပေးပြီးနောက် ပိုင်ချူဟန်သည် အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ တောတောင်များထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ လီယန်ချူမှာလည်း စိတ်အေးသွားရသည်။

ကောင်းပုရွာ ကိစ္စအတွက် သူသည် ကျန်းနန်တစ်ခွင် လှည့်လည်ခဲ့ရပြီး၊ ယခုအခါ ကံကြမ္မာအကြွေးများကို ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မဟာနတ်ဘုရားပညာဖြစ်သော ဇောသ်ဟွာရွှေရောင်ကျမ်းစာ အပြင်၊ မြေပြင်ကို သံမဏိဖြစ်စေခြင်း နှင့် စစ်သည်တော်များ ဖန်တီးခြင်း ဟူသော နတ်ဘုရားပညာ နှစ်ခုကိုပါ ရရှိခဲ့သည်။

နတ်ဘုရားပညာတစ်ခုစီ၏ တန်ဖိုးမှာ အစွမ်းထက်သော ရတနာတစ်ခုနှင့် ညီမျှလှသည်။ မြေပြင်ကို သံမဏိဖြစ်စေခြင်းမှာ မြေပြင်ကို သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောစေကာ မြေလျှိုးခြင်းအတတ်ကို နှိမ်နင်းနိုင်သလို မြေပြင်အနေအထားကိုလည်း ပြောင်းလဲစေနိုင်သည်။

စစ်သည်တော်များ ဖန်တီးခြင်းမှာမူ ပဲစေ့များကို စစ်သည်များအဖြစ် ပြောင်းလဲစေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျင့်ကြံသူ၏ အဆင့်အတန်းအပေါ် မူတည်၍ နတ်စစ်သည် သို့မဟုတ် စက္ကူစစ်သည် များ၏ အစွမ်းမှာ ကွဲပြားသည်။ လောကတွင် ဤအတတ်မှာ ရှိနေသော်လည်း ၎င်းမှာ မျက်လှည့်ပညာမျှသာ ဖြစ်ပြီး အစွမ်းမရှိပေ။ သို့သော် ထိုနတ်ဘုရားပညာဖြင့် ဖန်တီးထားသော စစ်သည်များမှာ မီးနှင့် လေဒဏ်ကို မကြောက်ဘဲ ဓားမဖောက်၊ သေနတ်မဖောက်နိုင်အောင် အစွမ်းထက်လှသည်။

"ဒီပညာတွေကတော့ တကယ့် နတ်ဘုရားတွေရဲ့ ဟန်ပန်ပဲ"

ဟု လီယန်ချူက တွေးလိုက်သည်။

တိမ်စီးခြင်း၊ မိုးခေါ်ခြင်း၊ စစ်သည်ဖန်တီးခြင်းနှင့် အသွင်ပြောင်းခြင်း အစရှိသော မဟာနတ်ဘုရားပညာရပ်များစွာကို သူ တတ်မြောက်ထားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် နတ်ချည်ကြိုး နှင့် ဝူမျိုးနွယ်၏ ဓားမြှောင်ကိုပါ ရရှိခဲ့သည်။

သူသည် မှော်လွန်းပျံ ကို ထုတ်ယူကာ အလင်းတန်းအဖြစ် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် သူသည် ဝေမြို့ ရှိ ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်း သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူသည် တတိယအဆင့် ယန်ဝိညာဥ်ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ်မှာ အလွန်သန်မာသော်လည်း စိတ်ထဲတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ခံစားနေရသည်။

တည်းခိုခန်းတွင် ရေနွေးပူပူဖြင့် ချိုးလိုက်ပြီးနောက်၊ ဆိုင်ရှင်မ ကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်ထားသော ထမင်းဝိုင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ လီယန်ချူသည် သန့်ရှင်းသော တာအိုဝတ်စုံကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ပြီး ထွက်လာသောအခါ တစ်ကိုယ်လုံး လန်းဆန်းသွားသည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပနေပြီး၊ တာအိုဝတ်စုံနှင့် လီယန်ချူမှာ နတ်ပြည်မှ ဆင်းသက်လာသော နတ်သားတစ်ပါးကဲ့သို့ ခန့်ညားလှပနေသည်။

သို့သော် ထိုနတ်သားမှာ ယခုအခါ ထမင်းများကို အငမ်းမရ စားနေပြီး၊ သူ၏ ပန်းကန်ထဲတွင် ဝက်သားနီချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဆိုင်ရှင်မ က ဘေးမှနေ၍ ပြုံးကာ ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ဆောင်းဦးရေပြင်ကဲ့သို့ ကြည်လင်လှသည်။

ယွမ်ရှု နှင့် ပိုင်ချူဟန်တို့ကဲ့သို့ အလှနတ်ဘုရားမများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း ဆိုင်ရှင်မကို ပြန်တွေ့သည့်အခါ လီယန်ချူမှာ အံ့ဩမှင်တက်ရဆဲ ဖြစ်သည်။

ဆိုင်ရှင်မ၏ အလှမှာ ယခုအခါ ပို၍ပင် တောက်ပလာပြီး၊ ရုပ်ရည်လှပရုံတင်မကဘဲ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားနှင့် သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အရှိန်အဝါမှာ ပြောမပြနိုင်အောင်ပင်။ ၎င်းမှာ မည်သည့် မှော်အတတ်မှ မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ အတွင်းစိတ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါမျိုး ဖြစ်သည်။

ထိုကဲ့သို့သော အလှမျိုးမှာ မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့မှ တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင် အမျိုးသမီးတွင် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ရန် ခက်ခဲလှသည်။ ယွမ်ရှုကဲ့သို့သော တာအိုနတ်သမီး သို့မဟုတ် ပိုင်ချူဟန်ကဲ့သို့သော မြေပြင်နတ်ဘုရားမတို့တွင်ပင် ဤကဲ့သို့သော ခံစားချက်မျိုး မရှိပေ။

လီယန်ချူသည် ထမင်းစားရင်း ဆိုင်ရှင်မကို ကောင်းပုရွာအကြောင်း ပြောပြလိုက်ရာ၊ ဆိုင်ရှင်မက

"ဒီကိစ္စမှာ ဒီလောက်အထိ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။" ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူသည် ထမင်းတစ်ပန်းကန်ကို ကုန်အောင်စားပြီးနောက် ရွှေရောင်သန်းနေသော ကြက်ကင်တစ်ကောင်ကို ကိုင်ကာ ဆက်စားပြန်သည်။

"ပိုင်ချူဟန် ဆိုတဲ့ အမည်ကို ကြားဖူးလား"

ဟု ပါးစပ်ထဲတွင် အစားအစာများဖြင့် မပီမသ မေးလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မက ခေါင်းခါပြသည်။

"မင်းက အကုန်လုံးကို သိနေတယ်လို့ ထင်နေတာ။"

လီယန်ချူက ရယ်ရင်း ပြောသည်။

ဆိုက်ရှင်မက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးကာ

"ငါ့ကို နတ်ဘုရားမများ မှတ်နေလား။" ဟု ပြန်ပြောသည်။

လီယန်ချူက ရယ်မောကာ သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။

"ဒါက ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်ပဲ။ ကံကြမ္မာစွမ်းအား ရှိပေမဲ့၊ သူ့ကို ဆဲတာကလွဲလို့ ငါ ဘာမှ ခိုင်းလို့မရသေးဘူး "

ဤတံဆိပ်၏ အဆင့်အတန်းမှာ အလွန်မြင့်မားလှသည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ထိုသူများသည် ပိုင်ချူဟန်ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းမှာ ထိုတံဆိပ်ကို လိုချင်၍ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ၎င်းမှာ ကံကြမ္မာစွမ်းအား ရှိသလို၊ တားမြစ်ထားသော နေရာများသို့ ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်ပြီး လူ၏ မှတ်ဉာဏ်ကိုလည်း နိုးထစေနိုင်သည်။ ၎င်းမှာ လီယန်ချူ မြင်ဖူးသမျှ ရတနာများထဲတွင် အဆန်းကြယ်ဆုံး ဖြစ်သည်။

ဆိုင်ရှင်မက တံဆိပ်ကို ယူကြည့်ကာ တိုးညှင်းစွာ ဆိုလိုက်သည်။

"တံဆိပ်လေး တစ်ခုပဲဟာ... ဘာမှ ထူးဆန်းတာ မဟုတ်ပါဘူး။"

လီယန်ချူ မည်သို့မျှ ခိုင်းစေ၍ မရခဲ့သော၊ မြေပြင်နတ်ဘုရားမ ပိုင်ချူဟန်ကပင် ရင်းနှီးမှုသာ ပြသနိုင်ခဲ့သော ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်မှာ... ဆိုင်ရှင်မ၏ လက်ထဲတွင်တော့ ရုတ်တရက် အလင်းများ တောက်ပလာပြီး ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

လီယန်ချူမှာ ကြောင်အမ်းသွားရသည်။

ယခုအခါ သူသည် ဤရတနာ၏ ခံစားချက်ကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားမိလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ "အညံ့ခံ အစေခံခြင်း" ပင် ဖြစ်သည်။

မိမိအပေါ် ငြင်းဆန်ခြင်း သို့မဟုတ် ပိုင်ချူဟန်အပေါ် ရင်းနှီးခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ ဆိုင်ရှင်မ၏ ရှေ့တွင်တော့ ထိုရတနာမှာ မြေကြီးထဲအထိ ဦးညွှတ်ကာ ဖားနေသော တကယ့် လူဖား တစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဤမျှ ဆန်းကြယ်ပြီး အစွမ်းထက်သော ရတနာကြီးက ဤကဲ့သို့သော ပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့်၊ လီယန်ချူသည် ခေါင်းကို အမြန်မော့ကာ အလှနတ်ဘုရားမကဲ့သို့ ချောမောလှပသော ဆိုင်ရှင်မ ကို ကြည့်ပြီး အလွန်အမင်း အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားတော့သည်။

အခန်း (၈၁၂) သွေးလေဆူပွက်ခြင်း၊ ပန်းပွင့်ဖူးကံကြမ္မာဆိုးနှင့် လောကီအပြင်ဘက်မှ ထူးဆန်းသောပညာရှင်

ထိုစဉ်က ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်း သည် လူစည်ကားမြဲ၊ အရောင်းအဝယ်ကောင်းမြဲပင် ရှိနေသေးသည်။

လောကီအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာနေသော သူရဲကောင်းများ၊ ပညာရှိစာဆိုများနှင့် လူတန်းစားပေါင်းစုံတို့ စုဝေးနေကြသည်။ ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်း၏ ဆူညံအုံကြွနေသော လူ့လောကအငွေ့အသက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ချင်းယွန်းဘုရားကျောင်း မှာမူ ပို၍ပင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေတော့သည်။

ဘုရားကျောင်းကို အသစ်ပြန်လည်ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း အကြီးအကျယ် ချဲ့ထွင်ထားခြင်းမရှိဘဲ ယခင်ထက် အနည်းငယ် ပိုသစ်လွင်သွားရုံသာ ဖြစ်သည်။ ဘုရားကျောင်းကလေးမှာ ယခင်အတိုင်းပင် သေးငယ်မြဲ ရှိနေသေးသည်။

ချင်းယွန်းဘုရားကျောင်းအတွင်းဝယ်...

လီယန်ချူ သည် ကျင့်ကြံခြင်း၌ နစ်မြောနေသည်။ အကယ်၍ ရွှမ်မန် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသာ ဤနေရာ၌ ရှိနေပါက ဘုရားကျောင်းတစ်ခုလုံးတွင် အစီအရင်ကြီးတစ်ခု ခင်းကျင်းထားသည်ကို မြင်တွေ့ရပေလိမ့်မည်။ ထိုအစီအရင်ကြောင့် အတွင်း၌ မည်မျှပင် ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေပါစေ အပြင်ဘက်မှ လူများမှာမူ အနည်းငယ်မျှပင် ခံစားရမည်မဟုတ်ပေ။

၎င်းမှာ လီယန်ချူ၏ လက်ရာမဟုတ်ဘဲ ဆိုင်ရှင်မ က ရှန်ထျန်းယွမ်စီ အစီအရင် ကို အခြေခံ၍ ရိုးရှင်းစွာ ခင်းကျင်းပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ယခုအချိန်တွင် လက်သီးပညာကို ကျင့်ကြံနေသည်။ သူ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ မြန်ဆန်လှသော်လည်း ခြေထောက်များမှာ မြေပြင်မှ မခွာဘဲ ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့လျားနေသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ရှိသော်လည်း လှုပ်ရှားမှုများမှာ စီးဆင်းနေသော ရေကဲ့သို့ ချောမွေ့နေကာ ပြောမပြနိုင်သော ထူးခြားသည့် ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေသည်။

သူ၏ အမူအရာ တစ်ကွက်ချင်းစီတွင် ကြီးမားသော စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေသော်လည်း အပြင်ပန်း၌မူ အလွန်ပင် နူးညံ့သိမ်မွေ့နေပြန်သည်။

လီယန်ချူ ဝေမြို့သို့ ပြန်ရောက်လာသည်မှာ သုံးရက်ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ ပြန်ရောက်သည့်နေ့ညက ဆိုင်ရှင်မနှင့်အတူ တစ်ညလုံး ချစ်ရည်လူးခဲ့ကြပြီး နောက်တစ်နေ့ မွန်းတည့်ချိန်အထိ သူသည် ခွန်အားအပြည့်နှင့် လန်းဆန်းနေဆဲပင်။ ဆိုင်ရှင်မက အကြိမ်ကြိမ် အရှုံးပေးတောင်းပန်မှသာ သူ ရပ်တန့်ခဲ့တော့သည်။

သို့သော်လည်း အမျိုးသမီးများမှာ ထူးဆန်းလှသည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်၏ ညများတွင်လည်း ဆိုင်ရှင်မမှာ အလွန်ပင် တက်ကြွလှုပ်ရှားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော အလှနတ်ဘုရားမတစ်ဦးသည် အေးစက်တည်ငြိမ်နေချိန်တွင် ပန်းချီကားထဲမှ နတ်သမီးလေးကဲ့သို့ စင်ကြယ်လှပနေပြီး၊ မူယာမာယာ ထုတ်ပြချိန်တွင်မူ လူတစ်ဦး၏ အတွင်းစိတ်ထဲမှ မူလရမ္မက်ဇောကို လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ထိုနှစ်မျိုးစပ် အရှိန်အဝါကြောင့် လူကို စွဲလမ်းနစ်မောစေသော အလှတရားတစ်ခု ပေါ်ထွက်နေတော့သည်။

ဆိုင်ရှင်မက လီယန်ချူကို "တိရစ္ဆာန်" ဟု ပါးစပ်က ဆဲဆိုနေသော်လည်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မည်သို့တွေးနေသည်ကိုမူ သူမကိုယ်တိုင်သာ သိပေလိမ့်မည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မည်သည့်အမျိုးသမီးက မိမိ၏ အမျိုးသား ခွန်အားကြီးမားနေသည်ကို မနှစ်သက်ဘဲ နေမည်နည်း။

မနေ့ညက ပြတင်းပေါက်ကို လက်ဖြင့် ထောက်ထားရလွန်းသဖြင့် လက်မောင်းများပင် ညောင်းညာနေခဲ့သော်လည်း နှုတ်ခမ်းကို ဖိကိုက်ကာ အရှုံးမပေးလိုသော သူမ၏ ပုံရိပ်ကို လီယန်ချူ ပြန်တွေးမိတိုင်း စိတ်ထဲတွင် ရမ္မက်ဆန္ဒများ ပြန်လည် ဆူပွက်လာရသည်။ ယခုအခါ အခြားသော မိန်းမပျိုလေးများ၏ ဆွဲဆောင်မှုကို တွေ့လျှင် လီယန်ချူ စိတ်မလှုပ်ရှားတော့ခြင်းမှာ ဆိုင်ရှင်မ၏ အနှိုင်းမဲ့အလှကြောင့် သူ၏ အမြင်များ မြင့်မားသွားရခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဖြူဖွေးသော အရိုးပြားပေါ်မှ ထူးဆန်းသော သင်္ကေတ များကို ဒုတိယမြောက်နေ့မှာပင် သူ အကုန်လုံး တတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ သွေးချီအင်အားမှာ ယခင်ကထက် သုံး၊ လေးဆခန့် ပိုမို အားကောင်းလာခဲ့သည်။

လီယန်ချူ ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် ထိုအရိုးပြားပေါ်မှ သင်္ကေတများအားလုံးကို ကျင့်ကြံပြီးသောအခါ ကျင့်စဉ်သစ်တစ်ခု အလိုအလျောက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ လီယန်ချူသည် ဤကျင့်စဉ်၏ အမည်ကို မသိသဖြင့် ဆိုင်ရှင်မကို မေးကြည့်ရာ သူမကလည်း သေချာမသိဘဲ ၎င်းမှာ ဘီလူး မျိုးနွယ်စု၏ ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်ကြောင်း၊ ထိုဘီလူးမျိုးနွယ်စုများမှာ သူတို့၏ ကျင့်စဉ်များကို အမည်ပေးလေ့မရှိကြောင်းသာ ပြောပြခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် ထိုကျင့်စဉ်သစ်ကို မကျင့်ကြံသေးဘဲ ဝင်းအတွင်း၌သာ လက်သီးပညာကို လေ့ကျင့်နေသည်။ သူသည် ထိုကြီးကျယ်သော လက်သီးအသိဖြင့် မိမိ၏ အရှိန်အဝါနှင့် ခွန်အားများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ကျင့်သားရအောင် လုပ်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက အားအင်ဗလသာ ရှိပြီး လက်တွေ့တိုက်ပွဲတွင် တုန့်ပြန်မှုနှုန်းများ နှေးကွေးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ၏ လက်ရှိ သိုင်းအဆင့်အတန်းမှာ သူကိုယ်တိုင် သိုင်းအသိ များစွာကို ဆင်ခြင်သိမြင်နိုင်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ သာမန် လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုချင်းစီမှာပင် လောကီလူသားများ မော့ကြည့်ရသော မဟာဆရာကြီး အဆင့်တွင် ရှိနေသည်။

ယခင်က ဝိညာဥ်နတ်ဘုရား သွေးမျိုးဆက်ရှိသော အမျိုးသမီး ဖုန့်ဖေး ကို ခန္ဓာကိုယ်အင်အားဖြင့် ဖိနှိပ်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာလည်း သိုင်းပညာအပေါ် သူ၏ နားလည်မှုနှင့် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤလမ်းစဉ်မှာ မှန်ကန်ကြောင်း လီယန်ချူ ပို၍ ခံစားမိလာသည်။ ခန္ဓာကိုယ်ကိုသာ တစ်ဖက်သတ် ကျင့်ကြံပါက တူညီသော အဆင့်ရှိသည့် ပြိုင်ဘက်နှင့် တွေ့သောအခါ အနိုင်ရရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူသည် လက်သီးပညာကို အကြိမ်တစ်ထောင်ခန့် လေ့ကျင့်ပြီးနောက် သူ၏ အရှိန်အဝါများမှာ ကိုယ်တွင်း၌ ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားပြီး မိမိ၏ စွမ်းအားကို ပြည့်ပြည့်ဝဝ ထိန်းချုပ်နိုင်လာခဲ့သည်။ ခဏနားကာ ရေသောက်ပြီးနောက် အရိုးပြားမှ ပေါ်ထွက်လာသော ကျင့်စဉ်ကို စတင် ကျင့်ကြံကြည့်တော့သည်။

၎င်းကို ကျင့်စဉ်ဟု ခေါ်ရန်မှာလည်း မသင့်တော်လှပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းမှာ သင်္ကေတ တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုသင်္ကေတ တစ်ခုတည်းကို အာရုံပြုရုံဖြင့် သွေးချီအင်အားကို ကြီးထွားစေနိုင်ပေသည်။

မကြာမီမှာပင် လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးချီများမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးဆင်းလာပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင် သွေးနီရောင် အငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။ အကယ်၍ ချင်းယွန်းဘုရားကျောင်းရှိ အစီအရင်သာ ကာကွယ်မထားပါက ထိုပေါက်ကွဲထွက်လာသော စွမ်းအားများမှာ ကောင်းကင်ယံအထိ ထိုးတက်သွားပေလိမ့်မည်။

"ဒီစွမ်းအားက..."

လီယန်ချူ အံ့ဩသွားမိသည်။ ယခင်က သင်္ကေတကို နားလည်ချိန်တွင် ခံစားရသော သွေးလေအရှိန်အဝါမှာ မြစ်ငယ်လေးတစ်ခုကဲ့သို့ ဆိုလျှင် ယခုမူ မရပ်မနား စီးဆင်းနေသော မြစ်ကြီးတစ်စင်းကဲ့သို့ပင်။

သွေးချီများမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ မနားတမ်း စီးဆင်းနေပြီး၊ စီးဆင်းသွားသည့် အကြိမ်တိုင်းတွင် ခန္ဓာကိုယ်၏ ခွန်အားမှာ ထူးကဲစွာ တိုးတက်လာသည်ကို သူ သိရှိလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့် မီးတောင်တစ်ခုကဲ့သို့ ရှိနေပြီး အချိန်အခါကောင်းတစ်ခုကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေသကဲ့သို့ပင်။

လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ၏ ကိုယ်တွင်းမှ သုံးရောင်ခြယ်မီးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုမီးများမှာ သွေးချီစီးဆင်းမှုနှင့်အတူ တစ်ကိုယ်လုံးသို့ လှည့်ပတ်သွားသောအခါ လီယန်ချူ၏ ယန်သွေးချီအရှိန်အဝါမှာ ချက်ချင်းပင် ဆူပွက်လာတော့သည်။

မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်စွမ်းအားမှာ အဆက်မပြတ် ပိုမိုအားကောင်းလာပြီး ထိုသင်္ကေတတွင် ကိန်းအောင်းနေသော စွမ်းအားများကို အထွတ်အထိပ်သို့ တွန်းပို့နေသည်ကို လီယန်ချူ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနေရသည်။

ရှူ... ဟင်း...

လီယန်ချူ တစ်ချက် အသက်ရှူလိုက်တိုင်း သူ၏ နှာခေါင်းမှ ဖြူလွလွ အငွေ့တန်းနှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ကိုယ်တွင်း သွေးချီအင်အားမှာ စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ လူသားတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မိစ္ဆာ သို့မဟုတ် ဝူမျိုးနွယ်စုများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အားနည်းလှသော်လည်း၊ ယခု လီယန်ချူ၏ ကြီးမားလှသော သွေးချီစွမ်းအားမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

ယခင်က ဝူမျိုးနွယ်စု အမျိုးသမီး ဖုန့်ဖေး သည် ဝိညာဥ်နတ်ဘုရား သွေးမျိုးဆက်ကြောင့် ခွန်အားပိုင်းတွင် လီယန်ချူထက် သာလွန်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခု လီယန်ချူသည် ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အရိုးပြားကျင့်စဉ်ကို တတ်မြောက်သွားပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိုအမျိုးသမီးထက်ပင် ပိုမို သန်မာကြံ့ခိုင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

"ငါ့လမ်းစဉ် မမှားဘူး... ဒီအတိုင်း ဆက်ကျင့်သွားရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် နတ်ဘုရားအဆင့် ကို ရောက်နိုင်မှာပဲ"

လီယန်ချူသည် အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ ကောင်းပုရွာတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အတိုင်း နတ်ဘုရားစွမ်းအားများ ပိတ်ပင်ခံရသည့် နေရာမျိုးတွင် သန်မာသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ အကောင်းဆုံး ဝှက်ဖဲတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်းစာ ကို ကျင့်ကြံသည့် အရှိန်မှာမူ ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ်လောက် မမြန်ဆန်ပေ။

လီယန်ချူသည် ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အရိုးပြားကို ကိုင်ကာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မဟာတာအိုအသံကို ပဲ့တင်ထပ်စေလိုက်သည်။

"အဆင့်မြှင့်တင်စေ "

သို့သော် သူ၏ စကားအဆုံးတွင် ထိုအရိုးပြားမှာ မည်သည့် ပြောင်းလဲမှုမျှ ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။

"ဟင်"

လီယန်ချူ ကြောင်သွားမိသည်။ ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုး ကြုံဖူးသည်မှာ ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။

"ဒီအရိုးပြားကို အဆင့်မြှင့်တင်ဖို့ ကုသိုလ်မှတ် မလုံလောက်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီပစ္စည်းက လူ့ပြည်လောကက ပစ္စည်းမဟုတ်လို့လား..."

"ဒါမှမဟုတ် တခြား အကြောင်းရင်း တစ်ခုခု ရှိနေတာလား"

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် စဉ်းစားတွေးတောနေသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

နောက်ပိုင်းရက်များတွင် လီယန်ချူသည် သူ တတ်မြောက်ထားသော နတ်ဘုရားပညာရပ်များကို သေချာစွာ လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။ ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်းစာ ကျင့်ကြံခြင်းကိုလည်း လျှော့မတွက်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဇောင်ဟွာရွှေရောင်ကျမ်းစာ ကဲ့သို့သော မဟာနတ်ဘုရားပညာကို အသုံးပြုရသည့်အခါ ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအား မည်မျှ အရေးကြီးကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ စွမ်းအားများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေရန်မှာ အလွန် အရေးကြီးလှသည်။

ကျင့်ကြံခြင်းအားလပ်ချိန်များတွင် သူသည် သူ၏ စိတ်အာရုံ ကို လေ့ကျင့်ပေးလေ့ရှိသည်။ ဝေမြို့တစ်မြို့လုံးကို စိတ်အာရုံဖြင့် လွှမ်းခြုံကာ မိစ္ဆာအငွေ့အသက် သို့မဟုတ် နတ်ဆိုးအငွေ့အသက်များ ရှိ၊ မရှိကို စစ်ဆေးလေ့ရှိသည်။ ယခင်က ၎င်းကို ရှစ်ခွင်မှန် ဖြင့် လုပ်ဆောင်နိုင်သော်လည်း၊ ယခုအခါ လီယန်ချူ၏ ဝိညာဉ်မှာ အလွန်ပင် သန်မာနေပြီ ဖြစ်ရာ စိတ်အာရုံဖြင့် မြို့တစ်မြို့လုံးကို စစ်ဆေးရန်မှာ ပို၍ လွယ်ကူချောမွေ့နေတော့သည်။

ဝေမြို့

ဝင်းတစ်ခုအတွင်း၌ မျက်နှာချောချော၊ အသားဖြူဖြူနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးမှာ ဟင်းချက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။ ဤအမျိုးသမီးမှာ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစား ပြည့်ပြည့်ဖြိုးဖြိုး ရှိပြီး၊ သူမ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဆေးရန် ငုံ့လိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ လှပသော တင်ပါးအလှမှာ ပေါ်လွင်နေတော့သည်။

သူမ ဈေးသို့ ဟင်းချက်စရာ သွားဝယ်သည့် အကြိမ်တိုင်းတွင် လမ်းဘေးမှ လူလေလူလွင့်များက

"ဒီမိန်းမ တင်ပါးက တကယ့်ကို ကြီးတာပဲ၊ ကလေးမွေးရင် အားကောင်းမှာ သေချာတယ်"

ဟု စနောက်လေ့ရှိကြသည်။

ထိုအခါတိုင်း ထိုအမျိုးသမီးမှာ မျက်နှာလေး နီမြန်းကာ ခပ်သွက်သွက် လမ်းလျှောက် ထွက်ခွာသွားလေ့ရှိသည်။

ဤအမျိုးသမီးတွင် ခုနစ်နှစ်အရွယ် သမီးလေးတစ်ဦး ရှိသည်။ သမီးလေးမှာ ချစ်စရာကောင်းပြီး ဉာဏ်ကောင်းလှသည်။ သူမ၏ အမည်မှာ ယုကျဲ ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ဝေမြို့ရှိ ယုရှန်းစာသင်ကျောင်း တွင် ပညာသင်ကြားနေသည်။

ယုရှန်းစာသင်ကျောင်းမှ ဆရာကြီးများမှာ အလွန်လေးစားအပ်သော ပညာတတ်များ ဖြစ်ကြပြီး ကလေးငယ်များကို အခြေခံပညာရပ်များ သင်ကြားပေးကြသည်။ ဤစာသင်ကျောင်းမှာ အခမဲ့ ဖြစ်သည်။ ဝေမြို့ရှိ ဆင်းရဲသား မိသားစုများမှ ကလေးငယ်များစွာ ထိုနေရာတွင် ပညာသင်ကြားနေကြသည်။ ယခုနှစ်အတွင်း ဝေမြို့၌ ဤကဲ့သို့သော စာသင်ကျောင်းသစ် အများအပြားကို တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းအပြင် ဆင်းရဲသားများအတွက် အခမဲ့ ကုသပေးသော ဆေးပေးခန်းများလည်း ရှိနေသေးသည်။ ထိုစာသင်ကျောင်းများနှင့် ဆေးပေးခန်းများကြောင့် ပြည်သူများစွာ အကျိုးကျေးဇူး ခံစားနေရသည်။ ယခင်ကဆိုလျှင် ဆင်းရဲသား ကလေးငယ်များမှာ ထိုကဲ့သို့ ပညာသင်ကြားရန် အခွင့်အရေး မရှိခဲ့ပေ။

ထိုအမျိုးသမီး၏ အမည်မှာ ချန်ရုံ ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သမီးလေး ယုကျဲ မှာ ကျောင်းမှ ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး စာကျက်နေသည်။ အရာအားလုံးမှာ အေးချမ်းနေသည်။ ချန်ရုံသည် ဟင်းချက်ရင်း သမီးလေးကို တစ်ချက်တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ကာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ဆုံးပါးသွားပြီးနောက် သမီးလေးမှာ သူမ၏ တစ်ဦးတည်းသော အားကိုးရာ ဖြစ်သည်။

မည်သို့ကြောင့်မှန်းမသိ၊ ယနေ့ ချန်ရုံမှာ တစ်စုံတစ်ဦးက သူမကို တိတ်တဆိတ် ချောင်းကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ သို့သော် သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရဘဲ ထိုခံစားချက်မှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။ ချန်ရုံ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

ဂလု... ဂလု...

ရေနွေးအိုး ဆူလာသဖြင့် ချန်ရုံက ကုန်းယူရန် ပြင်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး မျက်ဝန်းများတွင် မယုံကြည်နိုင်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ ရေထဲတွင် ပေါ်လာသော မျက်နှာမှာ သူမ၏ ကွယ်လွန်သွားသော ခင်ပွန်း၏ မျက်နှာ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

သို့သော် ချန်ရုံ သေချာ ထပ်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ထိုမျက်နှာမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။ ချန်ရုံမှာ စိတ်များ လွင့်မျောကာ ခဏမျှ ကြောင်နေပြီးမှ ရေနွေးအိုးကို ချလိုက်သည်။ ထိုစဉ် သူမ၏ အကြည့်မှာ အခန်းရှေ့တွင် ရပ်နေသော လူရိပ်တစ်ခုပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

ချန်ရုံ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ ကွယ်လွန်သွားသော ခင်ပွန်း ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် အခန်းဝတွင် ရပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်ရုံ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ရီသွားပြီး စိတ်ထဲတွင် အေးစိမ့်သော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်းမှာ ဆုံးပါးသွားသည်မှာ နှစ်အတော်ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ခင်ပွန်းကို လွမ်းဆွတ်မိတတ်သော်လည်း၊ ကွယ်လွန်သွားသောသူက မိမိရှေ့တွင် တကယ်တမ်း ပေါ်လာသည့်အခါ ချန်ရုံမှာ ကြောက်စိတ်ကြောင့် ကျောချမ်းသွားရသည်။

သူမ၏ ခင်ပွန်းမှာ ယခုအချိန်တွင် အေးစက်သော မျက်နှာထားနှင့် ရှိနေသည်။ သူက ချန်ရုံကို ကြည့်ကာ...

"ငါ မင်းတို့ကို လွမ်းတယ်..." ဟု အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားထဲတွင် မည်သည့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာမျှ မပါဝင်ဘဲ အေးစိမ့်သော အငွေ့အသက်များသာ ပါဝင်နေသည်။

သူ၏ စကားအဆုံးတွင် အခန်းတွင်းရှိ အပူချိန်မှာ ပိုမို နိမ့်ဆင်းသွားတော့သည်။ ချန်ရုံ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီနေပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်နေကာ တစ်ခုခုကို ပြောရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် နာကျည်းမုန်းတီးသော အမူအရာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"မင်းတို့ ဘာလို့ ငါ့ဆီကို လိုက်မလာကြသေးတာလဲ"

"ဘာလို့လဲ"

ချန်ရုံမှာ မျက်နှာဖြူလျော်ကာ ထိုနာကျည်းနေသော အမျိုးသားကို ကြည့်ပြီး ကြောက်လွန်း၍ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။ ထိုစဉ် ရေထဲမှ လူ့လက်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ သွေးများ တစိုစိုနှင့်ပင်။

၎င်းသာမက အခန်းတွင်းရှိ ရေစည်များ၊ ရေဇလုံများထဲမှလည်း လူ့လက်များစွာ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာနေသည်။ အခြားသော ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းများ မပါဘဲ လက်များသာ ဖြစ်သည်။

ဖြတ်တောက်ထားသော လက်များ... အမြောက်အမြား... သွေးချင်းချင်းနီလျက်...

ချန်ရုံ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သမီးလေးရှိရာသို့ ပြေးသွားတော့သည်။ ယုကျဲလေးမှာလည်း အလွန်ကြောက်လန့်နေသော်လည်း မိခင်ဖြစ်သူထက် ပို၍ တည်ငြိမ်နေပုံရသည်။ သူမသည် မျက်ရည်များ မကျအောင် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားသည်။

ချန်ရုံ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ အဆောင်တစ်ခုမှာ အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ယခင်က ဘုရားကျောင်းတစ်ခုတွင် သွားရောက်တောင်းခံခဲ့သော ဘေးကင်းအဆောင် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ ခင်ပွန်းပုံရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း အခန်းတွင်းရှိ သွေးစွန်းနေသော လက်များမှာမူ ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ သူတို့သားအမိရှိရာသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း တွားသွားလာနေကြသည်။

ဤမြင်ကွင်းမှာ ကြည့်ရသူကို ကျောချမ်းစေလှသည်။ ချန်ရုံသည် သမီးလေးကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး အေးစိမ့်ကာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေစဉ်...

ရုတ်တရက် သူမ၏ လည်ပင်းသို့ အေးစိမ့်သော လေတိုက်ခတ်မှုများကို ခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်စုံတစ်ဦးက သူမ၏ လည်ပင်းကို တောက်လျှောက် လေမှုတ်နေသကဲ့သို့ပင်။ ချန်ရုံမှာ လည်ပင်းများ တောင့်တင်းကာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ဖြူလျော်နေသော လူ့မျက်နှာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ သူမ၏ ကွယ်လွန်သွားသော ခင်ပွန်းပင် ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ခင်ပွန်းမျက်နှာပေါ်တွင် လောက်ကောင်များစွာ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေပြီး မျက်နှာမှာလည်း ပုပ်ပွနေတော့သည်။ သို့သော် ထိုမျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးမှာမူ ထူးဆန်းကာ နာကျည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေဆဲ...

"ငါ မင်းကို လွမ်းနေတာတောင် မလာသေးဘူးလားအမြန် လိုက်ခဲ့စမ်း"

"အားးးးးးးးး"

ချန်ရုံမှာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မအောင့်နိုင်ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။ အခန်းတွင်း၌ ဖြတ်တောက်ထားသော လက်များစွာ တိုးထွက်လာနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ချန်ရုံ၏ အမြင်များမှာ နီရဲလာပြီး သူမ၏ ခင်ပွန်းနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူနေသော ထိုလောက်ကောင်များ ပြည့်နေသည့် အမျိုးသားမှာ သူမထံသို့ တစ်လှမ်းချင်း ချဉ်းကပ်လာနေသည်။

ချန်ရုံ၏ စိတ်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ကုန်ဆုံးနေသည်။ သူမ သိသည်မှာ ရှေ့မှ အမျိုးသားသည် သူမ၏ ခင်ပွန်း အစစ်အမှန် မဟုတ်ဆိုသည်ကိုပင်။ သို့သော် ၎င်းမှာ မည်သည့် မိစ္ဆာသတ္တဝါကြီးနည်း။

ရင်ခွင်ထဲမှ သမီးလေးမှာ အခြားသော ကလေးငယ်များထက် ပို၍ တည်ငြိမ်သော်လည်း ကလေးအရွယ်သာ ရှိသေးသဖြင့် ယခုကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းကြောင့် မျက်ရည်များ ဝဲနေကာ ကြောက်လွန်း၍ ဆွံ့အလျက် ရှိနေသည်။

ရုတ်တရက်

အခန်းတွင်းသို့ လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုသူမှာ လူငယ်တာအိုဆရာ တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး စိမ်းပြာရောင် တာအိုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ထူးကဲသော အရှိန်အဝါ ရှိသည်။

ချန်ရုံမှာ ထိုလူငယ်တာအိုဆရာကို အံ့ဩစွာ ကြည့်နေမိပြီး သူသည် မည်သို့ကြောင့် မိမိ၏ အခန်းထဲသို့ ရုတ်တရက် ရောက်လာသည်ကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ ထိုလူငယ်တာအိုဆရာမှာ လောက်ကောင်များ ပြည့်နေသော အမျိုးသားကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး...

"တကယ့်ကို ရွံစရာကောင်းလိုက်တာ..."

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထို့နောက် လူငယ်တာအိုဆရာ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပွင့်ထွက်လာသည်။ အလွန်ပင် တောက်ပလှသဖြင့် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ရွှေရောင်များ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး မြင့်မြတ်သော နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ရှိနေတော့သည်။ အခန်းတွင်း၌ နေမင်းကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ တောက်ပလွန်းလှသည်။

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် အခန်းတွင်းရှိ ကြောက်မက်ဖွယ် လက်များအားလုံးနှင့် ချန်ရုံ၏ ခင်ပွန်းနှင့် တူနေသော လောက်ကောင်များ ပြည့်နေသည့် အမျိုးသားမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ အခန်းတွင်းရှိ အေးစိမ့်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လေထုမှာလည်း လိုက်ပါ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စိတ်အေးချမ်းစရာ ကောင်းသော ခံစားချက်မျိုး ပေါ်ထွက်လာသည်။

ချန်ရုံမှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်နှလုံး အေးချမ်းသွားရပြီး မမြင်ရသော စွမ်းအားတစ်ခုက သူမ၏ ဝိညာဉ်ကို နှစ်သိမ့်ပေးနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤလူငယ်တာအိုဆရာမှာ တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ခိုင်မာသော လုံခြုံမှုမျိုးကို ပေးစွမ်းနေသည်။ သို့သော် ထိုလူငယ်တာအိုဆရာက သူမ၏ သမီးလေးကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ချန်ရုံ ကြောင်သွားမိသည်။

"ရေဓာတ်စွမ်းအား လား" လူငယ်တာအိုဆရာက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

ချန်ရုံမှာ ၎င်းကို နားမလည်ဘဲ...

"ငါ့သမီးလေးက စိုစိုပြည်ပြည် လှတယ်လို့ ပြောတာလား" ဟု တွေးမိသွားသည်။

သို့သော် ဤလူငယ်တာအိုဆရာမှာ ဖြောင့်မတ်သော အရှိန်အဝါရှိပြီး မျက်ခုံးများမှာလည်း ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်လှသဖြင့် မည်သို့ကြည့်ကြည့် လူလေလူလွင့် တစ်ဦးနှင့် မတူပေ။

သူမသည် ချက်ချင်းပင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကာ...

"ကျွန်မတို့ သားအမိကို ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကြီး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လူငယ်တာအိုဆရာက အနည်းငယ် ပြုံးကာ...

"ဒါက သာမန်ကိစ္စပါပဲ" ဟု ဆိုသည်။

အမျိုးသမီးက ခေါင်းမော့ကာ တိုးညှင်းစွာ ဆိုလိုက်သည်။

"ဆရာကြီးအတွက် သာမန်ကိစ္စ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့၊ ကျွန်မတို့ သားအမိအတွက်တော့ အသက်သခင် ကျေးဇူးပါပဲ "

ထိုအမျိုးသမီးမှာ ရုပ်ရည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ အတော်ပင် ကောင်းမွန်လှပြီး၊ စကားပြောဆိုပုံမှာလည်း နူးညံ့သော်လည်း အတွင်းစိတ်မှာ ခိုင်မာကြောင်း သိသာသည်။ လီယန်ချူသည် ကောင်မလေးထံမှ အကြည့်ကို ချန်ရုံထံသို့ ပြောင်းလဲကာ သူမကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ချန်ရုံမှာ မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားကာ ခေါင်းကို အမြန်ပြန်ငုံ့လိုက်သည်။ ဤလူငယ်တာအိုဆရာမှာ ဖြောင့်မတ်ပုံရသော်လည်း အဘယ်ကြောင့် လူကို ဤမျှအထိ စိုက်ကြည့်နေရသနည်း။

လီယန်ချူက အသံတစ်ချက် ပြုလိုက်ပြီး...

"အစကတော့ သာမန် တစ္ဆေခြောက်တာလို့ ထင်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ပန်းပွင့်ဖူးကံကြမ္မာဆိုး ( အလှအပကြောင့် ဒုက္ခရောက်ခြင်း) ကျရောက်နေတာကို ငါ မြင်လိုက်ရတယ်"

ချန်ရုံ ကြောင်သွားကာ...

"ပန်းပွင့်ဖူးကံကြမ္မာဆိုး လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဤလူငယ်တာအိုဆရာမှာ ဝေမြို့တွင် အခြေချနေထိုင်သော လီယန်ချူ ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် စိတ်အာရုံဖြင့် ဝေမြို့ကို စစ်ဆေးနေစဉ် ဤနေရာ၌ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်ကို တွေ့ရှိသဖြင့် မြေလျှိုးခြင်းအတတ်ဖြင့် ရောက်ရှိလာကာ ဤသားအမိကို ကယ်တင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရရင်တော့ မင်းကို တစ်ယောက်ယောက်က ချောင်းကြည့်နေတာ၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က မင်းရဲ့ အလှကို လိုချင်လို့ ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ အတတ်နဲ့ လူ့စိတ်ကို ဖြားယောင်းနေတာပဲ။ ကြည့်ရတာ မင်းရဲ့ အသက်ကို လိုချင်တာ မဟုတ်ဘဲ၊ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို လိုချင်နေတာပဲ"

လီယန်ချူသည် ယခုအခါ တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်ပြီး အရှိန်အဝါကြည့်အတတ် မှာလည်း အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးပေါ်မှ ကံကြမ္မာ အရှိန်အဝါကို သူ ကောင်းစွာ မြင်နိုင်သည်။

ချန်ရုံမှာ မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားသော်လည်း မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားကာ စိတ်ထဲတွင် ကြီးမားသော ကြောက်ရွံ့မှုများ ပေါ်လာသည်။

"ဘယ်သူက ဒီလောက်အထိ ယုတ်မာတဲ့ စိတ်ထားမျိုး ရှိရတာလဲ "

သူမသည် သမီးလေးကို တစ်ဦးတည်း ပြုစုစောင့်ရှောက်ကာ ဤနေရာတွင် နေထိုင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဈေးသွားသည့်အခါ လူလေလူလွင့်များ၏ စနောက်မှုကို ကြုံရတတ်သော်လည်း သမီးလေးအတွက် အမြဲတမ်း သည်းခံခဲ့သည်။ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လိုချင်လွန်းသဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော အတတ်များဖြင့် လုပ်ဆောင်လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။ နတ်ဆိုးတစ္ဆေများနှင့် ပတ်သက်လာသဖြင့် ချန်ရုံမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်နေတော့သည်။

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ဒါက သာမန် ပညာလေးပါပဲ၊ ငါအလွယ်တကူ ဖြိုခွဲပေးနိုင်ပါတယ်"

ကောင်မလေးက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"တာအိုဆရာ အစ်ကိုကြီးက တကယ့်ကို ခန့်ညားတာပဲ "

လီယန်ချူ ပြုံးလိုက်ကာ သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်ပေးလိုက်သည်။

"အနာဂတ် ရှိတယ်..."

ဝေမြို့

ချွေမိသားစု

ချွေမိသားစုမှာ ဝေမြို့၏ ချမ်းသာသော ကုန်သည်မျိုးနွယ် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ချွေမိသားစုမှ တတိယသခင်လေး ချွေယိ ရှေ့တွင် အမွှေးတိုင်စင်တစ်ခု ရှိနေသည်။ အမွှေးတိုင်စင်ပေါ်တွင် ကောက်ရိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လူရုပ်ကလေးကို အနီရောင်ကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ထားသည်။

ရုတ်တရက်

ချွေယိ ရှေ့မှ ကောက်ရိုးရုပ်မှာ ရုတ်တရက် ပြတ်တောက်သွားသည်။ ချွေယိမှာ "ဖူး" ခနဲ သွေးတစ်လုတ် ထွေးထုတ်လိုက်ရပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားတော့သည်။

"ဒုက္ခပဲ ငါ့ရဲ့ အတတ်ကို တစ်ယောက်ယောက်က ဖြိုခွဲလိုက်ပြီ"

ချွေယိမှာ လူလေလူလွင့် သခင်လေးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ဤအတတ်ကို ယခုမှ စတင်ကျင့်ကြံဖူးခြင်း ဖြစ်သဖြင့် စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူသည် ရင်ဘတ်ကို ဖိကာ အားယူထရပ်ပြီး ဝင်းတစ်ခုအတွင်းရှိ အခန်းဆီသို့ ခပ်မြန်မြန် ပြေးသွားတော့သည်။ ထို့နောက် တံခါးကို ရိုသေစွာ ခေါက်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲ"

အခန်းတွင်းမှ အသက်ကြီးသော်လည်း ရယ်မောသံပါဝင်နေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ အခန်းတွင်းမှ မိန်းမပျိုလေးများ၏ တခိခိ ရယ်မောသံများလည်း ထွက်ပေါ်နေသေးသည်။

"ဆရာ ကျွန်တော်ပါ" ချွေယိက တံခါးပြင်ပမှ ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဝင်ခဲ့လေ" အခန်းတွင်းမှ အဖိုးအိုက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

ချွေယိ တံခါးဖွင့်ဝင်လိုက်သောအခါ အခန်းတွင်း၌ ဝတ်ရုံနက်ဝတ် အဖိုးအိုတစ်ဦးမှာ ခန့်ညားစွာ ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ဘယ်ညာ၌ ပါးလွှာသော ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အလှလေး နှစ်ဦး ရှိနေသည်။ သူတို့၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ပါးလွှာသော ပိတ်စလေး တစ်ခုမှအပ မည်သည့်အရာမျှ မရှိဘဲ အသားမှာ ဖြူဖွေးကာ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားမှာလည်း အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။

ထိုသူတို့မှာ ဝေမြို့ရှိ ကချေသည်ခန်းမမှ အလှဆုံး မိန်းမပျိုနှစ်ဦး ဖြစ်ကြသည်။ တစ်ဦးမှာ အကပညာ၌ ကျွမ်းကျင်ပြီး ခါးမှာ သေးသွယ်လှကာ ခက်ခဲသော ကိုယ်ဟန်များကို ပြုလုပ်နိုင်သည်။ အခြားတစ်ဦးမှာမူ အတီးအမှုတ်ပညာ၌ ထူးချွန်သူ ဖြစ်သည်။

ချွေယိမှာ ချွေမိသားစု၏ သားဖြစ်ရာ ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးလုံးနှင့် ရင်းနှီးပြီးသား ဖြစ်သည်။

အဖိုးအိုက ရယ်မောကာ မေးသည်။

"ဘာကိစ္စလဲ"

ချွေယိက မျက်နှာပျက်ပျက်နှင့်...ာ

"ဆရာ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတတ်ကို တစ်ယောက်ယောက်က ဖြိုခွဲလိုက်ပြီ" ဟု ဆိုသည်။

အဖိုးအိုက လှောင်ပြုံးပြုံးကာ...

"ဝေမြို့လို နေရာသေးသေးလေးမှာ မင်းရဲ့ အတတ်ကို ဖြိုခွဲနိုင်တဲ့သူ ရှိနေတာလား"

ဟု ဆိုပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသွားဟန်ဖြင့်... လက်ယပ်ခေါ်လိုက်ကာ...

"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဆရာ မင်းကို နောက်ထပ် အဆောင်တစ်ခု ထပ်ပေးမယ်။ ဒီအဆောင်က ဝူကွေ ကို ခေါ်ယူနိုင်စွမ်း ရှိတယ်။ မင်းရဲ့ အတတ်ကို ဖြိုခွဲတဲ့သူကို သတ်ပစ်လိုက်ရုံပဲ"

လူသတ်ရန် ပြောနေခြင်းမှာ သူ့အတွက် အလွန်ပင် သာမန်ကိစ္စတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ ၎င်းကို ကြားသောအခါ အလှလေးနှစ်ဦး၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားရသည်။ အဖိုးအိုက လက်ကို ပြန်နှိုက်ကာ အနီရောင်ဖြင့် ရေးသားထားသော အဆောင် တစ်ခုကို ချွေယိထံသို့ ပေးလိုက်သည်။

ချွေယိ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားကာ...

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ" ဟု ဆိုပြီး ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားကာ တံခါးကို ရိုသေစွာ ပြန်ပိတ်ပေးခဲ့သည်။

ချွေယိအတွက်မူ ငွေဖြင့် ရနိုင်သော အမျိုးသမီးများမှာ စိတ်ဝင်စားစရာ မကောင်းတော့ပေ။ ထိုနေ့က ချန်ရုံကို မြင်လိုက်ရချိန်မှစ၍ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်မျိုး ပေါ်ပေါက်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် လူလွှတ် စုံစမ်းကြည့်ရာ ချန်ရုံ၏ ခင်ပွန်းမှာ ဆုံးပါးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်းနှင့် သမီးလေးနှင့်အတူ တစ်ဦးတည်း နေထိုင်နေကြောင်း သိရှိရသည်။ ထိုကဲ့သို့သော အဆင့်အတန်းမှာ ချန်ရုံ၏ အလှမှာ အနည်းငယ် လျော့နည်းနေပါစေဦး၊ ချွေယိကို စိတ်ဝင်စားစေရန် လုံလောက်လှသည်။

ဝတ်ရုံနက်အဖိုးအိုက ချွေယိကို သဘောကျနေခြင်းမှာလည်း ထိုအချက်ကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

တကယ့်ကို ယုတ်မာညစ်ပတ်လွန်းလှသဖြင့်ပင်။