အခန်း (၈၁၅-၈၁၆)

အခန်း (၈၁၅) အကူအညီတောင်းခံခြင်း၊ ရွှေကိုယ်ထည်ပိုင်ရှင်၊ သိုးကျောင်းသားနှင့် မိစ္ဆာကြီးအား ပြန်လည်ရှင်သန်စေခြင်း

လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင် ဆေးလုံးများ၊ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးမှ ထူးခြားသော ရတနာများ၊ မှော်လက်နက်များ စသည့် အရင်းအမြစ်များစွာ ရှိနေသည်။ ဤမျှ ပေါများလှသောကြောင့်လည်း ဆိုင်ရှင်မ၏ စမ်းသပ်မှုဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မထင်မှတ်ဘဲ သူမသည် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းနှင့် လက်နက်ပြုပြင်ခြင်း ပညာရပ်နှစ်ခုလုံးတွင် ထိပ်တန်းဆရာကြီး တစ်ဦး ဖြစ်လာတော့သည်။

လီယန်ချူမှာ သဘောကျကာ ပြုံးမိသွားသည်။

ဝေမြို့တွင် နေ့စဉ်နေထိုင်ရသည်မှာ ပျင်းရိစရာ မကောင်းလှပေ။ ဆိုင်ရှင်မသည် ရွှေစင်နတ်ဘုရား ၏ ကျင့်စဉ်နှင့် ဆေးဖော်နည်းများကို အခြေခံကာ စိတ်ကူးသစ်များဖြင့် ကြံဆနေခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သူမ၏ အာရုံအားလုံးမှာ ထိုအရာပေါ်တွင်သာ ရှိနေခဲ့သည်။ လီယန်ချူမှာမူ နေ့စဉ် လက်သီးကျင့်စဉ်များကို လေ့ကျင့်ကာ တာအိုတရားများကို ပွားများရင်း နတ်ဘုရားပညာရပ်များကို ပိုင်နိုင်အောင် ကြိုးစားနေခဲ့ရာ ဘဝမှာ အလွန်ပင် အေးချမ်းလှသည်။

မျက်တောင်ခတ်အတွင်း သုံးရက် ကုန်ဆုံးသွားပြန်သည်။ စိမ်းလဲ့တောင် ဘုရားကျောင်းသို့ လူဟောင်းတစ်ယောက် ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုသူမှာ အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် တည်ကြည်သော လူငယ်ဓားသမားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ခါးတွင် သစ်သားဓားတစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး၊ မျက်ခုံးထူထူ၊ မျက်လုံးအစုံမှာလည်း တက်ကြွလှသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် ခရီးကြမ်းနှင်လာရသဖြင့် ဖုန်မှုန့်များနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ရှိနေသော်လည်း အရှိန်အဝါမှာ မှေးမှိန်မသွားပေ။

၎င်းမှာ တရားရုံးတော်ချုပ်၏ ပါရမီရှင် ဝေဟန် ပင် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက ဝေဟန်ကို အိမ်ထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်ကာ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။ ငါးရောင်ခြည် နတ်မြေဆီလွှာ ရှိနေသဖြင့် ဆိုင်ရှင်မ မစိုက်ပျိုးနိုင်သော ဆေးဖက်ဝင်အပင်နှင့် လက်ဖက်ရည်ပင်ဟူ၍ မရှိပေ။ ဤလက်ဖက်ရည်မှာ ဆိုင်ရှင်မကိုယ်တိုင် စိုက်ပျိုးထားခြင်းဖြစ်ပြီး သောက်သုံးလိုက်ပါက စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေကာ ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားကို တိုးပွားစေနိုင်သည်။

ဝေဟန်က တစ်ငုံတည်းဖြင့် အကုန်သောက်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွားတော့သည်။

"ဝေလေး... မင်း အလျင်စလို ရောက်လာပုံထောက်ရင် ငါ့ဆီက အကူအညီ တစ်ခုခု လိုချင်လို့လား"

လီယန်ချူက ပြုံးရင်း မေးလိုက်သည်။

ဝေဟိန်းက ခေါင်းညိတ်ပြကာ

"တာအိုဆရာလီ... ကျွန်တော့်မှာ တကယ်ပဲ အခက်အခဲ ဖြစ်နေလို့ပါ။ ကျောက်မြို့ အနီးမှာ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေ သောင်းကျန်းနေပြီး၊ သက်ရှိတွေကို ယဇ်ပူဇော်ပြီး မိစ္ဆာကြီး ကို ပြန်လည်ရှင်သန်အောင် လုပ်နေကြပါတယ်။ အကယ်၍ သူတို့သာ အောင်မြင်သွားရင် ကျောက်မြို့ဟာ သရဲတစ္ဆေတွေ စိုးမိုးတဲ့ နယ်မြေဖြစ်သွားပြီး၊ ထောင်သောင်းချီတဲ့ ပြည်သူတွေလည်း အသက်ဘေးက လွတ်မှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး"

လီယန်ချူက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ

"ဒါဆို ဘာလို့ ပြည်နယ်မြို့တော်ကို သွားပြီး အကူအညီ မတောင်းတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

မြောက်ဘက်နယ်ခြားပြည်နယ်မြို့တော်မှ ရှုမိသားစု ဘိုးဘေးမှာလည်း တတိယအဆင့် ပညာရှင် ဖြစ်သည်။

ဝေဟန်က လေးနက်သော အသံဖြင့်

"ပြည်နယ်မြို့တော်ကိုတော့ လူလွှတ်ပြီး အကြောင်းကြားထားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မြို့တော်က တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်နေရင် အချိန်မီမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျွန်တော်လည်း ဝေမြို့ကို လာပြီး ကံစမ်းကြည့်တာပါ၊ တကယ်ပဲ တာအိုဆရာလီကို တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး"

အမှန်စင်စစ် ဝေဟန် ထုတ်မပြောသော အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရှိသေးသည်။ တတိယအဆင့် ပညာရှင်များသည် အကြောင်းမဲ့ မလှုပ်ရှားတတ်ကြပေ။ အထူးသဖြင့် ရှီမိသားစုဘိုးဘေးကဲ့သို့ သက်တမ်းကုန်ခါနီးနေသော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးသည် မည်မျှ အစွမ်းထက်မှန်းမသိသော မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင်ကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် အသက်အန္တရာယ် မစွန့်စားလိုကြခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

လီယန်ချူက အသာအယာ ဆိုလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ဒါဆိုရင် ငါ မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပေးမယ်"

လူသားတွေကို ကယ်တင်ဖို့တင်မကဘဲ ဤသည်မှာ ကုသိုလ်မှတ် ရရှိနိုင်မည့် အခွင့်အရေးလည်း ဖြစ်သည်။

ကျောက်မြို့၊ ဟေးဖုန်းတောင်

တောင်ပေါ်ရှိ စခန်းတစ်ခုအတွင်းမှ ဆူညံသံများနှင့် အရက်သောက်သံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ထိုအသံများသည် သတ်ဖြတ်ရန် ဝန်မလေးသော တောပုန်းဓားပြများ စုဝေးကာ အရက်သောက်၊ အသားစားနေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ သို့သော် စခန်းထဲသို့ ဝင်ကြည့်လိုက်ပါက မြင်ကွင်းမှာ လုံးဝခြားနားလှသည်။

ကြမ်းပြင်တစ်ခုလုံးတွင် လက်ခြေများ လိမ်ချိုးခံထားရသော၊ သေဆုံးပုံ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အလောင်းများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သွေးများမှာ မြစ်တစ်စင်းကဲ့သို့ စီးဆင်းနေပြီး စခန်းတစ်ခုလုံးတွင် အသက်ရှင်သူတစ်ဦးမျှ မရှိတော့ပေ။ သို့သော်လည်း ဆူညံသံများမှာမူ အဝေးသို့ ပျံ့လွင့်နေဆဲပင်။

ထိုအလောင်းပုံများကြားတွင် လူနှစ်ဦး ရှိနေသည်။ တစ်ဦးမှာ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် ကြီးမားထွားကျိုင်းပြီး ကြွက်သားများ အမြောင်းမြောင်း ထနေသော လူသန်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် အပေါ်ပိုင်းဗလာကျင်းထားကာ အောက်ပိုင်းတွင် လျှော်တေဘောင်းဘီရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ ခြေဗလာနှင့် ဖြစ်သည်။ နားတွင် ကြေးကွင်းတစ်ကွင်းကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ ခြေအောက်တွင် ဗိုက်ဖောက်ခံထားရသော အလောင်းများ ပြန့်ကျဲနေသည်။

သူ၏ ရှေ့တွင်မူ အနီရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ လှပပြီး ပြုံးလိုက်တိုင်း ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသည်။ သူမသည် ဖြူဖွေးသော ဘီးတစ်ချောင်းဖြင့် ဆံပင်ကို အသာအယာ ဖြီးနေပြီး အမည်မသိသော သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ညည်းဆိုနေသည်။ သူမ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။

သူမ၏ နောက်ကျောတွင်မူ အနက်ရောင် အရိပ်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ သူမ၏ ဆံပင်များဖြစ်ပြီး အကန့်အသတ်မရှိ ပြန့်ကားထွက်နေကာ ကြည့်ရသူကို ကြက်သီးထစေသည်။ စခန်းကြီးတစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလှသည်။

"အဟွတ်... အဟွတ်..."

အလောင်းများ ပြည့်နှက်နေသော စခန်းအတွင်းမှ ချောင်းဆိုးသံမှာ အလွန်ပင် ထူးခြားနေသည်။ လူသန်ကြီးနှင့် အနီရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ချောင်းဆိုးနေသူမှာ ချောမောသော လူငယ်လေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် ကြည့်ရသည်မှာ သူဌေးသားလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဝတ်စားထားသော်လည်း အမူအရာမှာမူ သက်တမ်းကုန်ခါနီး အဖိုးအိုတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ အသံမှာလည်း အလွန်ပင် အိုမင်းရင့်ရော်နေသည်။

"ဒီညဆိုရင်... သွေးမိစ္ဆာဂိုဏ်းချုပ်ကို ပြန်လည်ရှင်သန်စေနိုင်ပြီ"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူသန်ကြီးနှင့် အမျိုးသမီးမှာ ပြိုင်တူ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

"သေစမ်း... ဒီသရဲစခန်းမှာ ငါ နေရတာ တော်တော်ကြာပြီ။ မြို့ထဲကို သွားသတ်ပြီး ဟိုနုနုနယ်နယ် မိန်းမပျိုလေးတွေကို စားရတာကမှ ပိုအရသာရှိဦးမယ်"

ဟု လူသန်ကြီးက ကြမ်းတမ်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အနီရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးသည်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံဖြင့် အသက်ရှူများ ပြင်းထန်လာသည်။ သူမသည် သာမန်လူကြမ်းများထက်စာလျှင် ချောမောသော စာသင်သားလေးများကို ပို၍ နှစ်သက်သည်။ သူတို့ကို သတ်ဖြတ်ရခြင်းက သူမကို ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားစေသည်။

ချောမောသော လူငယ်လေးက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"တောအုပ်ထဲမှာ ငါတို့ကို စောင့်ကြည့်နေတဲ့ အငွေ့အသက် အချို့ ရှိနေတယ်။ ခဏနေရင် သွားပြီး ရှင်းပစ်လိုက်"

လူသန်ကြီးနှင့် အမျိုးသမီးတို့သည် ထိုလူငယ်လေးကို ကြည့်ကာ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့သွားကြသည်။ ဂိုဏ်းအတွင်းတွင် အယုတ်မာဆုံးသူကို ပြပါဆိုလျှင် ဤလူငယ်လေးသည် ထိပ်ဆုံးက ပါဝင်မည်ဖြစ်သည်။ သူသည် မိမိ၏ မိဘ၊ ညီအစ်ကို မောင်နှမ အားလုံးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော လူရက်စက်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူတို့ကို အလောင်းများအဖြစ် ပြုလုပ်ကာ မိမိဘေးတွင် အမြဲထားရှိတတ်သော အရူးတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်သည်။

တောအုပ်အတွင်း၌ လူရိပ်အချို့ ပုန်းကွယ်နေကြသည်။ မျက်နှာတည်ကြည်သော တာအိုဆရာ လူငယ်တစ်ဦးက အဝေးကို စောင့်ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ရွှေကိုယ်ထည်ပိုင်ရှင် နဲ့ ယင်းစန်းနယန်း ... ဒီမိစ္ဆာနှစ်ယောက်လုံးက ဟိုလူငယ်လေးကို ကြောက်နေကြတာပဲ။ အဲဒီလူငယ်က တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ"

သူ၏ဘေးတွင် ရှိနေသော ချစ်စဖွယ် တာအိုမယ်လေးက

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... အစွမ်းထက်တဲ့ အိုကြီးအိုမ မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်မှာပေါ့" ဟု ဆိုသည်။

သူမ၏ အသားအရေမှာ ဖြူစင်ပြီး မျက်လုံးအစုံမှာလည်း တက်ကြွလှသဖြင့် ကြည့်ရသူကို စိတ်အေးချမ်းစေသည်။

ဘေးမှ အရပ်ရှည်သော လူငယ်က ရိုးသားစွာ ပြုံးလျက်

"အငယ်မလေး ပြောတာ မှန်တယ်" ဟု ဆိုသည်။

ခါးတွင် သားရေအိတ်ကို ချိတ်ထားသော လူငယ်ကမူ လေးနက်စွာဖြင့်

"ဝေဟန်လည်း အကူအညီသွားတောင်းတာ ဘယ်လိုဖြစ်နေပြီလဲ မသိဘူး။ ဒီနေ့ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ အစီရင်က ပြီးတော့မယ် ထင်တယ်"

ဓားကြီးတစ်လက်ကို ကိုင်ထားသော လူငယ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ

"အခုပဲ သွားသတ်ကြရအောင်... သူတို့ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေကို ခေါင်းဖြတ်ပစ်ရုံပဲ" ဟု ဆိုသည်။

သားရေအိတ်နှင့် လူငယ်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ဟက်... မင်းက စကားလုံးကြီးကြီး သုံးလှချည်လား။ ရွှေကိုယ်ထည်ပိုင်ရှင်နဲ့ ယင်းစန်းနယန်းဆိုတာ မိစ္ဆာလောကမှာ နာမည်ကျော်တွေပဲ။ အဲဒီလူငယ်က သူတို့ထက် ပိုအစွမ်းထက်မှာ သေချာတယ်။ မင်း ဒီအတိုင်းသွားရင် အစာကျွေးသလိုပဲ ဖြစ်မှာပေါ့"

ဓားကိုင်ထားသော လူငယ်က ဒေါသတကြီးဖြင့်

"မင်းကမှ အစာ" ဟု ပြန်အော်သည်။

ဓားလွယ်ထားသော သင်လတ်ပိုင်းအရွယ် တာအိုဆရာကြီးကမူ

"တော်ကြတော့ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ရအောင်။ ငါတို့ဘက်က အလောတကြီး မလုပ်နဲ့"

ဟု ဟန့်လိုက်သည်။ သူ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် လူငယ်များအားလုံး ငြိမ်ကျသွားသည်။ သူသည် ထိုဆရာတပည့်နှစ်ဦး၏ ဦးလေးဖြစ်ပြီး အတွေ့အကြုံ အလွန်များသူဖြစ်သည်။ သူသည် စခန်းအတွင်းရှိ ဗျူဟာကို ကြည့်ကာ စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက်... တာအိုဆရာကြီး၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ အရပ်လေးပေခန့်သာရှိသော ပုပုနှင့် လူပုလေး တစ်ဦးသည် ခေါင်းဆောင်းဆောင်းကာ သိုးအုပ်တစ်အုပ်ကို မောင်းနှင်ရင်း စခန်းဘက်သို့ လျှောက်လာနေသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် အမည်းရောင် နှင်တံတစ်ခုကို ဝေ့ယမ်းနေပြီး လေထဲတွင်

"ဖြောင်း... ဖြောင်း" ဟု မြည်ဟည်းနေသည်။

ထိုလူပုလေးသည် ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ရက်စက်သော အငွေ့အသက်များ ရှိနေပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း ရိုက်ခွဲခံထားရကာ ပြန်ဆက်ထားသကဲ့သို့ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေသည်။

"သိုးကျောင်းသား"

တာအိုဆရာကြီး ရင်လေးသွားသည်။ သူသည် ထိုမိစ္ဆာကို မှတ်မိသည်။ သိုးကျောင်းသား ဟု လူသိများသော ထိုသူမှာ လူများကို တိရစ္ဆာန်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပြန်ပေးဆွဲ ရောင်းစားတတ်သော ယုတ်မာလှသည့် မိစ္ဆာတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ထိုလူပုလေးသည် သိုးအုပ်ကို မောင်းနှင်ရင်း တာအိုဆရာကြီးတို့ ပုန်းကွယ်နေသော နေရာကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ကာ ထူးဆန်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ချစ်စဖွယ် တာအိုမယ်လေးမှာ ကြောက်လန့်ကာ ကြက်သီးများ ထသွားရသည်။

"သူ... ငါတို့ကို တွေ့သွားပြီလား"

သားရေအိတ်နှင့် လူငယ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"တွေ့တာ မတွေ့တာထက်... သူ မောင်းလာတဲ့ သိုးတွေက မသင်္ကာစရာပဲ"

တာအိုဆရာကြီးက သက်ပြင်းချကာ

"မှန်တယ်... သူက လူတွေကို သိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲတတ်တဲ့ အတတ်ပညာကို တတ်ထားတာ။ အဲဒီသိုးအုပ်ထဲမှာ လူတွေ အများကြီး ပါနေနိုင်တယ်"

လူငယ်များ အားလုံး ဒေါသထွက်သွားကြသည်။ ဤသည်မှာ လူသားချင်း စာနာမှုကင်းမဲ့သော လုပ်ရပ်ပင်။

"ဒီသိုးကျောင်းသားကို သတ်ရမယ်"

ဟု ဓားကိုင်ထားသော လူငယ်က ဆိုသည်။

ရုတ်တရက် သိုးကျောင်းသားသည် သူတို့ဘက်သို့ လှည့်ကာ သိုးငယ်လေးတစ်ကောင်ကို ကိုင်မြှောက်ပြလိုက်သည်။ သိုးငယ်လေးမှာ ရုန်းကန်နေပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်နေကာ လူသားတစ်ဦးကဲ့သို့ ငိုကြွေးနေပုံရသည်။

"သူတို့ တွေ့သွားပြီဆိုမှတော့ သွားသတ်ကြတာပေါ့ "

ဓားကိုင်ထားသော လူငယ်က ဒေါသတကြီး ထွက်သွားရန် ပြင်စဉ်၊ တာအိုဆရာကြီးမှာ သူ၏ နောက်ကျောဘက်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့နောက်တွင် အနီရောင်ဝတ် အမျိုးသမီး ယင်းစန်းနယန်းမှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ပြုံးလျက် ရပ်နေသည်။

"ဟင်းဟင်း... ငါ့မှာ ဘာလို့ ထူးဆန်းတဲ့ အနံ့တွေ ရနေတာလဲလို့ စဉ်းစားနေတာ"

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေသော်လည်း ကြည့်ရသည်မှာ လူ့သွေးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် ရွံရှာဖွယ် ကောင်းလှသည်။ မနီးမဝေးတွင်လည်း လူသန်ကြီး ရွှေကိုယ်ထည်ပိုင်ရှင်က လက်ပိုက်လျက် အေးစက်စွာ ကြည့်နေသည်။

တာအိုဆရာကြီးမှာ အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားပြီး

"သတ်"

ဟု အမိန့်ပေးကာ ဓားကို ဆွဲထုတ်ပြီး လျှပ်စီးမန္တန်တစ်ခုကို အမျိုးသမီးထံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ယင်းစန်းနယန်း၏ မျက်ဝန်းများ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ၏ ကိုယ်ကို သရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ရွှေ့ပြောင်းလိုက်သည်။ သူမ၏ ကျင့်စဉ်မှာ လျှပ်စီးများကို ကြောက်ရွံ့သော်လည်း ရှောင်တိမ်းနိုင်စွမ်းမှာ အလွန် မြင့်မားလှသည်။

"ဦးလေးကြီး... တော်တော် ရက်စက်တာပဲနော်" ဟု သူမက ဆိုသည်။

တာအိုဆရာကြီးက လျှပ်စီးများကို ဆက်တိုက် ပစ်လွှတ်သော်လည်း မထိမှန်ပေ။ အမျိုးသမီးက သူမ၏ ဆံပင်များကို ရေလှိုင်းများကဲ့သို့ ဖြန့်ကျက်ကာ တိုက်ခိုက်လာတော့သည်။ တာအိုဆရာများသည် မန္တန်စွမ်းအား ကြီးသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ အားနည်းတတ်သည်။ တပည့်နှစ်ဦးမှာ ဆရာကြီးဘေးတွင် ရပ်ကာ အဆောင်များကို သုံး၍ အကာအကွယ် ပေးနေရသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဓားကိုင်ထားသော လူငယ်က လူသန်ကြီး၏ လည်ပင်းကို အားကုန်ခုတ်လိုက်သည်။ သို့သော် လည်ပင်းပေါ်တွင် အဖြူရောင် အမှတ်အသားတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်သည်။ လူသန်ကြီးက ရယ်မောကာ လက်သီးဖြင့် ပြန်ထိုးလိုက်သည်။

သားရေအိတ်နှင့် လူငယ်က

"သူက ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ် ကျွမ်းကျင်တာ... လည်ပင်းကို ခုတ်လို့ ဘာထူးမှာလဲ"

ဟု ဆိုကာ ရတနာပုတီးစေ့တစ်ခုဖြင့် လူသန်ကြီး၏ မျက်လုံးကို ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ လူငယ်နှစ်ဦးမှာ ယခင်က စကားများနေခဲ့သော်လည်း တိုက်ပွဲတွင်မူ အပေးအယူ အလွန်မျှကြသည်။

သို့သော် ရွှေကိုယ်ထည်ပိုင်ရှင်မှာ အလွန် သန်မာလှသည်။ သူက အခွင့်အရေးကို သုံးကာ ဓားကိုင်ထားသော လူငယ်၏ ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဖြင့် အားကုန် ထိုးလိုက်ရာ လူငယ်မှာ အဝေးသို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး သတိလစ်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။

လူသန်ကြီးက ထပ်မံ သတ်ဖြတ်ရန် ပြေးဝင်လာစဉ်၊ သားရေအိတ်နှင့် လူငယ်က အသက်စွန့်ကာ ကယ်ထုတ်လိုက်သဖြင့် လွတ်မြောက်သွားသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးလုံးမှာ ဒဏ်ရာများစွာ ရရှိသွားတော့သည်။

သိုးကျောင်းသားသည်လည်း သူ၏ သိုးအုပ်ကို မောင်းနှင်ကာ ဝန်းရံလာသည်။ ထိုသိုးများ၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေပြီး လူသားများကို ကြည့်ကာ သွားရည်များ ကျနေကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ လူသားစားသော မိစ္ဆာသိုးများ ဖြစ်နေသည်။

တိုက်ပွဲမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။ လူငယ်များမှာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ဒဏ်ရာရကုန်ကြသည်။ တာအိုဆရာကြီးမှာလည်း မန္တန်များကို အလွန်အကျွံ သုံးစွဲခဲ့သဖြင့် အားအင်ကုန်ခမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

"လာကြစမ်း... မင်းတို့ တရားမျှတတဲ့ လူတွေထဲမှာ ဘယ်နှစ်ယောက်က လူ၊ ဘယ်နှစ်ယောက်က မိစ္ဆာဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ လောင်းကြမလား"

ဟု သိုးကျောင်းသားက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် တာအိုဆရာကြီးမှာ မိမိ၏ ဝိညာဉ်အစွမ်းကို ထုတ်သုံးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"တပည့်တို့... ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို စောင့်ရှောက်ပေးကြ!"

သူသည် ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားပုံရိပ်ကို ထုတ်ဖော်ကာ မိစ္ဆာများနှင့် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်သော်လည်း၊ ယင်းစန်းနယန်း၏ ဆံပင်များက တပည့်နှစ်ဦးနှင့် ဆရာကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝန်းရံသွားတော့သည်။ အခြေအနေမှာ အလွန် စိုးရိမ်ဖွယ် ကောင်းနေချိန်တွင်...

ရုတ်တရက်

ကောင်းကင်ယံမှ အရိပ်တစ်ခု ကျဆင်းလာသည်။ အရှိန်အဝါ ထူးကဲလှသော တာအိုဆရာ လူငယ်တစ်ဦးက ဝေဟင်မှ ဆင်းသက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ဗုန်း

သူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းလာသည့် အရှိန်မှာ အနီရောင်ဝတ် အမျိုးသမီး ယင်းစန်းနယန်းပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ကျရောက်သွားပြီး၊ သူမ၏ အရိုးအဆစ်များ အားလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ကြေမွသွားတော့သည်။ သူမ၏ ဆံပင်များမှာလည်း လူငယ်၏ ကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော မီးတောက်များကြောင့် ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားရသည်။

တာအိုဆရာကြီးမှာ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားသည်။ ဤသူရောက်လာမှသာ အားကိုးစရာ ရှိပေတော့မည်။

သို့သော် သူ ပို၍ အံ့ဩသွားရသည်မှာ လီယန်ချူသည် လူသန်ကြီး ရွှေကိုယ်ထည်ပိုင်ရှင်ထံသို့ လျှောက်သွားပြီး၊ ဓားလှံမတိုးသော ထိုလူသန်ကြီးကို လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့် သွေးမြူများအဖြစ် ပေါက်ကွဲသွားစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက်တွင်လည်း သိုးကျောင်းသား၏ ဝိညာဉ်ပုံရိပ်ကြီးကိုပါ တစ်ချက်တည်းနှင့် ကန်ထုတ်လိုက်ရာ ထိုအစွမ်းထက်သော မိစ္ဆာပုံရိပ်မှာ လေထဲတွင်ပင် ပျက်စီးသွားတော့သည်။

"................."

တာအိုဆရာကြီးမှာ ဘာမှမပြောနိုင်တော့ဘဲ ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် ကြည့်နေမိတော့သည်။

အခန်း (၈၁၆) အရှက်ကွဲခြင်း ၊ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင့်နှစ်ရာ ၊ ကျိရုယန်

လူတိုင်းမှာ မှင်သက်မိကာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေကြသည်။ ဤလူငယ်တာအိုဆရာသည် လက်တစ်ချက် လှုပ်ရုံမျှဖြင့် ခဏချင်းအတွင်း လူသုံးဦးကို ဆက်တိုက်သတ်ဖြတ်လိုက်ပြီး၊ သူတို့အတွက် သေဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော အခြေအနေဆိုးကို မျက်တောင်ခတ်အတွင်း ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။

သင်လတ်ပိုင်းအရွယ် တာအိုဆရာကြီးမှာ တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ပြီး

"တတိယအဆင့် " ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

တတိယအဆင့်ရှိသော ယန်ဝိညာဥ် ပညာရှင်ကြီးများသာလျှင် ဤကဲ့သို့ အရာအားလုံးကို အမှုန့်ခြေဖျက်နိုင်သည့် သတ်ဖြတ်ခြင်း နတ်ဘုရားပညာရပ်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ အကြည့်မှာ နောက်ဘက်တွင် ရပ်နေသော အရပ်ရှည်ရှည် လူငယ်လေးထံသို့ ကျရောက်သွားသည်။ မျက်ခုံးထူထူ၊ မျက်လုံးအစုံမှာ တက်ကြွလှပြီး ခါးတွင် သစ်သားဓားကို ချိတ်ဆွဲထားသည့် ထိုသူမှာ တရားရုံးတော်ချုပ်၏ ဓားပညာပါရမီရှင် ဝေဟန် ပင် ဖြစ်သည်။

"ဝေဟန်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တတိယအဆင့် ပညာရှင်တစ်ယောက်ကို ပင့်ဆောင်လာနိုင်တာလဲ"

ဟု တာအိုဆရာကြီးက စိတ်ထဲမှ ချီးကျူးနေမိသည်။

ထိုအချိန်တွင် လီယန်ချူ၏ အကြည့်မှာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ သိုးအုပ်ထံသို့ ကျရောက်သွားသည်။ ထိုသိုးများ၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အငွေ့အသက်များ ရှိနေကာ လူကို ကြည့်ပြီး သွားရည်များ ကျနေကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ လူသား၏ အရသာကို မြည်းစမ်းဖူးထားကြသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

လီယန်ချူသည် တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ထိုသိုးများမှာ မိစ္ဆာအဖြစ် ပြောင်းလဲတော့မည့် အခြေအနေ ရောက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် လက်ချောင်းကို တစ်ချက်တောက်လိုက်ရာ မီးတောက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

၎င်းမှာ သုံးရောင်ခြယ်မီးတောက် ပင် ဖြစ်သည်။

အလွန်ပြင်းထန်ပြီး သန့်စင်သော ထိုမီးတောက်သည် ခဏချင်းအတွင်း ထိုသိုးများကို ဝါးမြိုသွားပြီး ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။ ဤမျှ ပြတ်သားလှသော သတ်ဖြတ်မှုကြောင့် ကျင့်ကြံသူများမှာ ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားကြသည်။

ဝေဟန်သည် ဓားကြီးကို ကိုင်ထားသော လူငယ်ထံသို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်ပြီး

"ချန်ချင့်" ဟု ခေါ်လိုက်သည်။

ဝေဟန်က သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ကာ ချန်ချင့်အား တိုက်ကျွေးလိုက်သော်လည်း ထိုလူငယ်၏ အသက်ရှူသံမှာ အလွန်ပင် အားနည်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ ရှေ့တွင် ရွှေကိုယ်ထည်ပိုင်ရှင်၏ လက်သီးချက်ကို ရင်ဘတ်ဖြင့် တိုက်ရိုက်ခံလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ အတွင်းကလီစာများမှာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိထားပြီး မျက်လုံးများတွင်လည်း သွေးများ ပြည့်နေသည်။

သူသည် မျက်လုံးကို ခက်ခဲစွာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ဝေဟန်ကို မြင်သဖြင့် ပါးစပ်ကို အသာဟကာ

"ဝေကြီး... မင်း တကယ်ပဲ ကယ်တင်ရှင်ကို ပင့်လာနိုင်ခဲ့တာပဲ"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

စကားတစ်ခွန်း ပြောပြီးသည်နှင့် ချန်ချင့်မှာ သွေးများကို အန်ထုတ်လိုက်ရသည်။ အဆုတ်နှင့် နှလုံးကို ထိခိုက်ထားသဖြင့် မည်သည့်ဆေးနှင့်မျှ ကုသရန် မလွယ်ကူတော့ပေ။

ဝေဟန်၏ စိတ်မှာ လေးလံသွားသည်။ သူ တိုက်ကျွေးလိုက်သော ဆေးလုံးမှာ မည်သည့်အစွမ်းမျှ မပြပေ။ လူတိုင်းက ဝန်းရံလာကြသည်။ ခါးတွင် သားရေအိတ်ကို ချိတ်ထားသော တွမ့်ဖေး ဆိုသူ လူငယ်သည် ချန်ချင့် သေအံ့ဆဲဆဲ ဖြစ်နေသည်ကို ကြည့်ကာ မျက်ရည်များ ဝဲလာတော့သည်။

ချန်ချင့်က အားယူကာ ပြုံးလိုက်ပြီး

"ဒီလောက် မိန်းမဆန်မနေစမ်းပါနဲ့၊ ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ။ ငါ မင်းကို ပေးစရာရှိတဲ့ ငွေအကြွေ (၂၀) ကို ပြန်မဆပ်နိုင်မှာ စိုးလို့ နှမြောနေတာလား"

ဟု ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်းပင် စနောက်လိုက်သည်။

တွမ့်ဖေးက အတင်းအကြပ် ပြုံးလိုက်ရသော်လည်း သူ၏ အသံမှာ တိမ်ဝင်ကာ တုန်ရီနေသည်။ သူသည် အသက် (၁၄) နှစ်အရွယ်မှစ၍ ထူးခြားသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးထံမှ ပညာရပ်များကို သင်ယူခဲ့ရသူ ဖြစ်သဖြင့် စိတ်ဓာတ်မှာ သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောသူ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ စိတ်များ ပြိုကွဲနေရသည်။

ချန်ချင့်မှာ သွေးအကြီးအကျယ် ထပ်အန်လိုက်ရသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာမှာမူ ရုတ်တရက် နီမြန်းလာသည်။ ၎င်းကို မြင်လိုက်ရသော လူတိုင်းမှာ ရင်ထဲတွင် ပို၍ ဝမ်းနည်းသွားကြသည်။ ဤသည်မှာ လူတစ်ဦး မသေဆုံးမီ နောက်ဆုံးအကြိမ် အင်အား ပြန်တက်လာသော နေဝင်ရိုးရီ သွေးပြန်တက်ခြင်း လက္ခဏာပင် ဖြစ်သည်။

ချန်ချင့်သည် သူ၏ ညီအစ်ကိုကို မကြည့်တော့ဘဲ တာအိုမယ်လေးကို ကြည့်ကာ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ဆံထိုးတစ်ချောင်းကို ထုတ်လိုက်သည်။

"တကယ်တော့... ငါ... မင်းကို ပေးချင်နေတာ ကြာပြီ၊ ဒါပေမဲ့... စကားပြောဖို့... အရမ်း..."

တာအိုမယ်လေးသည် ချစ်စဖွယ်ကောင်းသူ ဖြစ်သဖြင့် သူတို့အားလုံးက ချစ်မြတ်နိုးကြသည်။ သို့သော် ချန်ချင့်မှာ စိတ်အခြေအနေ ကြမ်းတမ်းသူဖြစ်သဖြင့် ထိုခံစားချက်ကို ရင်ထဲမှာပဲ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သေဆုံးတော့မည်ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ ရင်တွင်းစကားကို မနေနိုင်ဘဲ ဖွင့်ဟလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤလူငယ်လေးတွေကြားမှာလည်း အချစ်ရေး ပြဿနာတွေ ရှိနေတာပဲ... လီယန်ချူသည် သူ၏ သိုလှောင်အိတ် ထဲမှ စပျစ်သီး တစ်လုံးကို ထုတ်ကာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ငါ့ဆီမှာ နတ်စပျစ်သီးတစ်လုံး ရှိတယ်။ ဒါကို စားလိုက်ရင် အသက်ရှင်ဖို့ အာမခံနိုင်တယ်"

ချန်ချင့်၏ မျက်လုံးအစုံမှာ ဝေဝါးလာနေပြီဖြစ်ပြီး ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းကာ

"မထူးတော့ပါဘူး..." ဟု ဆိုသည်။

သူသည် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေကို သိသည်။ ရွှေကိုယ်ထည်ပိုင်ရှင်၏ လက်သီးမှာ တောင်ကိုပင် ဖြိုနိုင်သည့် အစွမ်းရှိသဖြင့် သူ၏ အတွင်းကလီစာများမှာ ကြေမွနေပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူမှာ ရှင်းပြမနေတော့ပေ။ ဤလူကောင်ကြီးကြီးနှင့် လူမှာ စိတ်ထား နုနယ်လှသည်ဟု တွေးမိသည်။ သူ့ကို စကားဆက်ပြောခွင့်ပေးထားပါက စပျစ်သီးလည်း ကယ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ လီယန်ချူသည် ချန်ချင့်၏ ပါးစပ်ကို အားနှင့် ဖြဲလိုက်ကာ ဆီးသီးကို စွမ်းအားဖြင့် ကြိတ်ခြေပြီး အထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

ချန်ချင့်သည် မျက်လုံးပြူးသွားကာ ရုန်းကန်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ ချက်ချင်းပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ပြင်းထန်သော အသက်စွမ်းအားများ စီးဆင်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

မျက်တောင်ခတ်အတွင်း ထိုစွမ်းအားများမှာ သွေးကြောများနှင့် အတွင်းကလီစာ အားလုံးဆီသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ကျန်းထင်ရှန်း စပျစ်သီးမှာ နတ်ဘုရားမြေမှ ရရှိသော ဆေးဖက်ဝင်အသီး ဖြစ်သဖြင့် သာမန်သိုင်းပညာရှင်ဖြစ်သော ချန်ချင့်အတွက်မူ ဒဏ်ရာများမှာ ခဏချင်းအတွင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားတော့သည်။ ချန်ချင့်သည် ဝုန်းကနဲ ထရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပလာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး အင်အားများ ပြည့်ဝနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေသလို ဘေးမှလူများမှာလည်း မှင်သက်ကုန်ကြသည်။

"တာအိုဆရာကြီးရဲ့ ကျေးဇူး... အသက်ပေးပြီး ဆပ်ရမှာပါ" ဟု ချန်ချင့်က လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ပြုံးကာ

"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဒါ အသေးအဖွဲလေးပါ" ဟု ဆိုသည်။

သို့သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် လေထုမှာ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ချန်ချင့်သည် သူ၏ လက်ထဲမှ ဆံထိုးကိုလည်းကောင်း၊ မျက်ရည်များ ဝဲနေသော တာအိုမယ်လေးကိုလည်းကောင်း၊ လူတိုင်းက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည့် အကြည့်များကိုလည်းကောင်း သတိပြုမိသွားကာ ပါးစပ်မှာ တုန်ရီသွားတော့သည်။

"..........."

လူတိုင်းမှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာနေကြသည်။ သေကွဲကွဲရတော့မည်ဟု ထင်ထားသည့် မြင်ကွင်းမှာ ဤလူငယ်တာအိုဆရာကြောင့် မိသားစု ပြန်ဆုံစည်းသည့် မြင်ကွင်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားရသည်။ ချန်ချင့်မှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ဆံထိုးကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

တွမ့်ဖေးက ရယ်မောရင်း အနားတိုးလာကာ ချန်ချင့်၏ ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဖြင့် အသာထိုးလိုက်ပြီး

"ပေးပြီးသား ပစ္စည်းကို ဘာလို့ ပြန်သိမ်းတာလဲ။ ခုနက အငယ်မလေးကို ပြောစရာ ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား"

ဟု စနောက်လိုက်သည်။

ချန်ချင့်မှာ လူမှုရေးအရ သေဆုံးခြင်း ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ခုနက သေတော့မည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ရင်ထဲမှ စကားများကို ဖွင့်ပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ပြန်လည်ရှင်သန်လာသဖြင့် အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ရှက်စရာ ကောင်းနေတော့သည်။

ရုတ်တရက်

စခန်းအတွင်းမှ ပြင်းထန်သော အငွေ့အသက်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ သင်လတ်ပိုင်း တာအိုဆရာကြီးမှာ မျက်နှာပျက်သွားကာ

"မကောင်းတော့ဘူး အစီရင်က အောင်မြင်တော့မယ်၊ သွေးမိစ္ဆာဂိုဏ်းချုပ် ပြန်နိုးထလာတော့မယ်"

သွေးမိစ္ဆာဂိုဏ်းချုပ်... လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ စခန်းအတွင်းရှိ အလောင်းပုံများကြားတွင် ချောမောသော လူငယ်လေးသည် သူတို့ကို အေးစက်စွာ ကြည့်နေသည်။ ထိုမြင်ကွင်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး စောင့်ကြည့်ခံနေရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ထိုလူငယ်သည် မိစ္ဆာများထဲတွင် အစွမ်းအထက်ဆုံးသူ ဖြစ်ပုံရသည်။ ယခုအခါ ယဇ်ပူဇော်မှုမှာ နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုလူငယ်သည် ဓားတိုတစ်လက်ကို ထုတ်ကာ မိမိ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို "ဖတ်" ကနဲ ထိုးလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်ပြီး ပုံပျက်ပန်းပျက် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။ သူ၏ သွေးများသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ စီးကျသွားကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"သူက မိမိရဲ့ သွေးကို အသုံးပြုပြီး သွေးမိစ္ဆာဂိုဏ်းချုပ်ကို ဆင့်ခေါ်နေတာပဲ"

ဟု တာအိုဆရာကြီးက အော်လိုက်သည်။ ထိုလူငယ်မှာ မိမိအသက်ကိုပင် ဂရုမစိုက်ဘဲ ရူးသွပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပို၍ အံ့ဩစရာ ကောင်းသည်မှာ လီယန်ချူ ဖြစ်သည်။ သူသည် လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပြင်းထန်သော ချီစွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာပြီး နဂါးကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဝေါင်း..."

နဂါးပုံသဏ္ဌာန် စွမ်းအားလှိုင်းသည် ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ စခန်းတစ်ခုလုံးကို ဝါးမြိုပစ်လိုက်သည်။

ဘေးမှ ကြည့်နေသော ချန်ချင့်နှင့် တွမ့်ဖေးတို့မှာ မှင်သက်သွားကြသည်။ အထူးသဖြင့် ချန်ချင့်သည် တောထဲတွင် မြွေမိစ္ဆာ၏ သွေးနှင့် အသားကို စားပြီး သိုင်းအခြေခံကို တည်ဆောက်ခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့် ဒုတိယတန်းစား သိုင်းပညာရှင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသူ ဖြစ်သည်။

သူသည် ကျောင်းတော်မှ ထွက်လာပြီးနောက် မိစ္ဆာများစွာနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ စွမ်းအားမျိုးကိုမူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

"ကန်းချီ"

သိုင်းပညာကို ဤမျှအထိ ကျင့်ကြံနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ကျန်းချီ ကို ကန်းချီ အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ နဂါးအသွင် ဖော်ဆောင်နိုင်ခြင်းမှာ သူ မမှီနိုင်သော အမြင့်သို့ ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

စခန်းကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ပြိုပျက်သွားပြီး ထိုလူငယ်မှာလည်း အမှိုက်ပုံများကြားတွင် နစ်မြုပ်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် ထိုလူငယ်သည် ယိုင်တိယိုင်တိုင်နှင့် ပြန်ထလာသည်။

သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး အံ့ဩသော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။ သူသည် အရူးတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း ဦးနှောက်မရှိသူ မဟုတ်ပေ။ ဤလူငယ်တာအိုဆရာ၏ လက်ဝါးတစ်ချက်မှာ ဤမျှအစွမ်းထက်နေသည်မှာ သူ ရင်ဆိုင်နိုင်သော အဆင့် မဟုတ်ပေ။

လူငယ်သည် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ အူများမှာ ဗိုက်ထဲမှ ထွက်နေသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ အစီရင်မှာ အောင်မြင်သွားပြီဖြစ်သဖြင့် သူ ဆက်နေရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ သို့သော် သူ ထွက်ပြေးစဉ်မှာပင် လီယန်ချူက သူ၏နောက်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

၎င်းမှာ နတ်ဘုရားခြေလှမ်း ပညာရပ် ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူသည် တတိယအဆင့် အလယ်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် သူ၏ မန္တန်စွမ်းအားမှာ အဆပေါင်းများစွာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ သူသည် လူငယ်၏ လည်ပင်းကို ဖမ်းချုပ်လိုက်ရာ ပြင်းထန်သော မန္တန်စွမ်းအားကြောင့် လူငယ်မှာ လုံးဝ မလှုပ်နိုင်တော့ပေ။

"ယန်ဝိညာဥ်"

ထိုပညာရှင်မျိုးသာ ဤကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်ကို လူငယ် သိလိုက်သည်။ လီယန်ချူက သူ၏ ဝိညာဥ် မျက်စိ ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ ထိုလူငယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ဝိညာဉ်ပေါင်းများစွာ ရောထွေးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုဝိညာဉ်များမှာ သူ၏ ဝိညာဉ်နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေပြီး အသိဉာဏ်များ ပျောက်ကွယ်နေကြသည်။ ထိုဝိညာဉ်များမှာ အဖိုးအို၊ ကလေး၊ အမျိုးသမီးနှင့် လူငယ်များ ဖြစ်ကြပြီး ကြည့်ရသည်မှာ မိသားစုတစ်စုကဲ့သို့ပင်။

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ

"မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေကတော့ တကယ်ပဲ အရူးတွေပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထိုလူငယ်သည် မိမိ၏ မိသားစုဝင်များကို သတ်ဖြတ်ကာ ဝိညာဉ်များကို မိမိနှင့် ပေါင်းစပ်ထားသည့် ဆိုးယုတ်လှသော နည်းလမ်းကို သုံးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် လက်ဝါးအတွင်းမှ သုံးရောင်ခြယ်မီးတောက်ကို ထုတ်လိုက်ရာ လူငယ်မှာ မျက်တောင်ခတ်အတွင်း ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်၌ အက်ကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး အလွန်ပင် အေးစက်လှသော မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင့်နှစ်ရာ... ငါ ကျိရုယန် နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ထွက်လာနိုင်ပြီ"

ထိုအသံမှာ ကောင်းကင်ယံမှ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်လာပြီး၊ အက်ကြောင်းအတွင်းမှ စွမ်းအားလှိုင်းများ ကြောင့် ကျောက်တုံးများနှင့် သဲများမှာ လွင့်စင်ကုန်သည်။ ထိုပြင်းထန်သော အငွေ့အသက်ကြောင့် လီယန်ချူပင်လျှင် အနည်းငယ် အေးစိမ့်သွားရသည်။ သူသည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ သွေးစွမ်းအားကို နှိုးဆွလိုက်မှသာ ထိုအေးစိမ့်မှုကို တားဆီးနိုင်ခဲ့သည်။

တာအိုဆရာကြီးမှာ ရင်လေးသွားကာ

"ကုန်ပါပြီ" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဝေဟန် ပင့်လာသော ပညာရှင်မှာ တတိယအဆင့် ရှိသော်လည်း ဤသွေးမိစ္ဆာဂိုဏ်းချုပ်မှာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာကြီး ဖြစ်သည်။ သူ ပြန်လည်နိုးထလာပါက ဝိညာဉ်ခွဲတစ်ခုတည်းနှင့်ပင် တတိယအဆင့် ပညာရှင်ကို အနိုင်ယူနိုင်သည်။

သွေးရောင်အလင်းတန်းများကြားမှ လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ အချိုးအစား ပြေပြစ်လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူမသည် သွေးတိမ်တိုက်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ကုတင်ပေါ်တွင် မှီလျက်၊ ခရမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမ၏ ခြေတံရှည်များမှာ ဖြူဖွေးဝင်းပနေပြီး ကြည့်ရသူကို ဆွဲဆောင်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ လှပသော်လည်း မျက်ဝန်းများထဲတွင်မူ နှစ်ပေါင်းသောင်းချီသော အေးစက်မှုနှင့် ရက်စက်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"သွေးမိစ္ဆာဂိုဏ်းချုပ်က အမျိုးသမီးတစ်ယောက်လား"

လီယန်ချူ မှင်သက်သွားသည်။

ကျိရုယန်သည် မျက်လုံးကို မှိတ်ကာ လေကို ရှူသွိုက်လိုက်ပြီး -

"တစ်ထောင့်နှစ်ရာ... လူ့ပြည်က အနံ့အသက်က ပိုပြီး သက်သောင့်သက်သာ ရှိတာပဲ"

ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက တွက်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုအချိန်မှာ ရှမင်းဆက် ခေတ် ဖြစ်နေသည်။ ထိုခေတ်တွင် နတ်ဘုရားပုံပြင်များ မပျောက်ကွယ်သေးဘဲ မြေစောင့်နတ်၊ မြို့စောင့်နတ်များ ရှိခဲ့သည့် အချိန် ဖြစ်သည်။ ယခု ချန်နိုင်ငံ တွင်မူ ထိုကဲ့သို့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးများကို မတွေ့ရတော့ပေ။

ကျိရုယန်သည် ထထိုင်လိုက်ရာ သူမ၏ ဝတ်ရုံမှာ ပေါင်အထိသာ ဖုံးအုပ်ထားသဖြင့် သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်မှာ ပို၍ ပေါ်လွင်နေသည်။

"ချောမောတဲ့ တာအိုဆရာလေးပဲ... ငါ့ရဲ့ လက်အောက်မှာ တပည့်အဖြစ် ဝင်မလား"

ဟု သူမက ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ

"မင်းရဲ့ တပည့်အဖြစ်လား... မင်းမှာ အဲဒီအရည်အချင်း ရှိလို့လား"

ကျိရုယန်က မဆိုးဘဲ ပြုံးပြကာ

"ရှိတာပေါ့" ဟု ဆိုရင်း လက်ထဲတွင် ဆယ်တောင်ကျော်ရှည်သော သွေးရောင် နှင်တံ တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။

"ဖျတ်"

သူမက နှင်တံဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ရာ လေထုမှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ပြင်းထန်သော သွေးညှီနံ့များ လွင့်ပျံလာသည်။

လီယန်ချူသည် လက်သီးဖြင့် ပြန်လည် ထိုးနှက်လိုက်ရာ နှင်တံမှာ လွင့်ထွက်သွားသည်။ ကျိရုယန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့ဩမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး

"သိုင်းပညာရှင်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

သူမက ထပ်မံ၍ နှင်တံဖြင့် ရိုက်ချပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ နှင်တံမှာ လီယန်ချူ၏ ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

"ဒေါင်"

ခေါင်းလောင်းတီးသံကဲ့သို့ မြည်ဟည်းသွားပြီး မီးပွားများ လွင့်စင်ကုန်သည်။ လီယန်ချူ၏ အကာအကွယ် ကန်းချီ မှာ ခဏချင်း ပြိုကွဲသွားသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ သွေးစွမ်းအားများမှာ ပင်လယ်ပြင်ကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လီယန်ချူသည် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရာ မြေပြင်မှာ အက်ကွဲသွားပြီး ကျိရုယန်၏ ရှေ့သို့ ရောက်သွားသည်။

"ဆင်းလာခဲ့စမ်း"

သူသည် လက်သီးဖြင့် အားကုန် ထိုးလိုက်ရာ သွေးတိမ်တိုက်ကုတင်မှာ ပျက်စီးသွားပြီး ကျိရုယန်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

ကျိရုယန်သည် ဒေါသထွက်သွားကာ သူမ၏ နှင်တံကို မြွေဆိုးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဝေ့ယမ်းကာ တိုက်ခိုက်တော့သည်။ လီယန်ချူသည်လည်း လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းပြီး သူမ၏ ခေါင်းကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ တိုက်ပွဲမှာ ပြင်းထန်လှပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေပြင်များမှာလည်း အက်ကွဲကြောင်းကြီးများ ဖြစ်ပေါ်ကုန်သည်။

ကျိရုယန်က လီယန်ချူကို ကြည့်ကာ လျှာဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ပြီး

"တကယ့်ကို ထိပ်တန်း ကျင့်ကြံဖော် လေးပဲ" ဟု ဆိုကာ သွေးပင်လယ်တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

ထိုသွေးပင်လယ်မှာ ကျင့်ကြံသူများ၏ စွမ်းအားကို တိုက်စားနိုင်သည့် အစွမ်း ရှိသည်။

လီယန်ချူကလည်း အားမလျော့ဘဲ လက်ဝါးဖြင့် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးမှာ ပေါက်ကွဲသံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

သင်လတ်ပိုင်း တာအိုဆရာကြီးမှာမူ အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး

"နတ်ဘုရားတွေ တိုက်ပွဲဖြစ်ရင် လူသားတွေပဲ ဒုက္ခရောက်မှာ"

ဟု ဆိုကာ လူငယ်များကို ခေါ်ဆောင်ပြီး အဝေးသို့ အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။