အခန်း (၁၉၅-၁၉၆)

195 01

အခန်း (၁၉၅)

ရွှီထင်းရှန်းနဲ့ ကန်းရုံဟိုင်တို့ စကားပြောနေတဲ့ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ၊ လွမ်ကျောင်းယန် ပင်လယ်ပြင်က ရေပြင်ထက်မှာ သင်္ဘောတစ်စီး သွားနေခဲ့တယ်။

ဒီသင်္ဘောက ဦးခေါင်းရော အမြီးရော လေးထောင့်ကျကျ ပုံစံရှိပြီး၊ ပထမတစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရင် သဲတင်သင်္ဘောနဲ့ တူပေမဲ့၊ သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်တဲ့ အခါမှာတော့ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ထူးဆန်းနေခဲ့ပြန်တယ်။ အစောပိုင်းကတော့ အရမ်း မြန်မြန် မောင်းခဲ့ပေမဲ့၊ ဒီပင်လယ်ပြင် နယ်မြေကို ရောက်တဲ့ အခါမှာတော့ တဖြည်းဖြည်း နှေးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး၊ တကယ်လို့သာ ဒီရေပြင်ထက်မှာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေခဲ့ရင် ဒီသင်္ဘောက ထိခိုက်ထားတာကို သတိထားမိကြမှာပဲ။

သင်္ဘောရဲ့ ညာဘက် ဘေးဘောင်မှာ အပေါက်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပြီး၊ ကံကောင်းလို့ ရေမျက်နှာပြင်ရဲ့ အထက်ပိုင်းမှာ ရှိနေလို့သာ ဖြစ်ပြီး၊ မဟုတ်ရင်တော့ အစောကြီးကတည်းက မြုပ်သွားမှာ အသေအချာပါပဲ။

အဲဒီအချိန်မှာ သင်္ဘောဦးပိုင်းက ကုန်းပတ်ပေါ်မှာ အသားအရေ မည်းမှောင်နေပြီး၊ အနားသတ်တွေ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေတဲ့ အင်္ကျီတိုကို ဝတ်ထားတဲ့ အမျိုးသား တစ်ယောက် ရပ်နေခဲ့တယ်။ သူက အသားမည်းပြီး ပိန်လှီကာ အရပ်ပုသလို၊ ဆံပင်တွေကလည်း နည်းနည်း ဝါကျင်ကျင် ဖြစ်နေပြီး၊ မျက်နှာပေါက်ကလည်း ယုတ်မာကောက်ကျစ်တဲ့ ပုံစံပေါက်လို့ လူကောင်းတစ်ယောက်လို့ ဘယ်လိုမှ မထင်ရပါဘူး။

သူ့ရဲ့ မျက်နှာက နည်းနည်း ပျက်နေခဲ့ပြီး၊ သူက ဒီတစ်ခေါက် ထွက်လာတဲ့ အဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်မှန်း သိရင်တော့၊ သူ့မျက်နှာက ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ညှိုးနေရလဲဆိုတာကို နားလည်နိုင်မှာ ဖြစ်တယ်။

"ဘာလို့ အရှိန်တွေ နှေးသွားရတာလဲ အနောက်က တိုက်သင်္ဘောတွေသာ လိုက်မီလာခဲ့ရင်တော့ မင်းတို့အကုန်လုံး ပင်လယ်ထဲက ငါးစာ ဖြစ်ကုန်ကြလိမ့်မယ်" ရှဲ့ရုံက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်တယ်။

အဝတ်ကြမ်း အင်္ကျီတိုကို ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အခြားသော အမျိုးသား တစ်ဦးမှာ အလျင်အမြန် ပြေးတက်လာခဲ့ပြီး နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။ "အစ်ကိုကြီး... ညီအစ်ကိုတွေ အားလုံး တကယ်ကို ပင်ပန်းနေကြပါပြီ၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်ကပဲ သူတို့ကို ခဏနားခိုင်းလိုက်တာပါ။ အခု ကျွန်တော်တို့ လွမ်ကျောင်းယန်ထဲကို ရောက်နေပြီဆိုတော့၊ ရွှမ်းယွီကျွန်းက လူတွေရဲ့ သင်္ဘောက ဒီအထိတော့ ဝင်မလာရဲပါဘူး"

လွမ်ကျောင်းယန် ဆိုတာက အရှေ့ပင်လယ်နဲ့ တောင်ပင်လယ် ဆုံတဲ့နေရာမှာရှိတဲ့ ပင်လယ်ပြင် နယ်မြေ သေးသေးလေး တစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ ဒီနေရာမှာ လူမနေတဲ့ ကျွန်းငယ်လေးတွေ အများကြီး ရှိနေကာ၊ တချို့က လက်မ နည်းနည်းပဲ ရှိသလို အကြီးဆုံးကတော့ မိုင်အနည်းငယ်လောက်ပဲ ကျယ်ဝန်းပြီး ကျွန်းပေါ်မှာ မြက်တစ်ပင်တောင် မပေါက်ပါဘူး။ ဒါ့အပြင် ရေအောက်မှာလည်း ကျောက်တန်းတွေ အများကြီး ရှိနေလို့ လွမ်ကျောင်းယန်လို့ ခေါ်ကြတာ ဖြစ်တယ်။ နယ်မြေကို ကျွမ်းကျင်တဲ့သူ မဟုတ်ရင် ဒီနေရာကို လုံးဝ မလာရဲကြလို့ပဲ အဲဒီလူက အခုလို ပြောတာ ဖြစ်တယ်။

"လွမ်ကျောင်းယန်ထဲကို တကယ် ရောက်ပြီလား" ရှဲ့ရုံက မေးမြန်းလိုက်ပြီး ရေပြင် အခြေအနေကို သေသေချာချာ မြင်တွေ့လိုက်ရတော့မှသာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့တယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီသက်ပြင်း မဆုံးသေးမီမှာ ကျိန်ဆဲသံတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့တယ်။ "ဒီအစိုးရ သူခိုးတွေကတော့ တကယ့်ကို ကိုင်တွယ်ရ ခက်လှချည်လား၊ ငါတို့ကို ဒီလောက်အထိ အကြာကြီး လိုက်လာရုံတင် မကဘဲ ငါတို့ရဲ့ သင်္ဘောကိုပါ ပျက်စီးအောင် လုပ်ခဲ့ကြတယ်"

ခုနက အမြောက်ဆန် ကျလာတာကို တွေးမိတိုင်း ရှဲ့ရုံရဲ့ကျောမှာ ချွေးအေးတွေ ပြန်ထွက်လာရတယ်။ ကံကောင်းလို့ ဒီသင်္ဘောက ပေါ့ပါးပြီး အရှိန်မြန်လို့သာ ဘေးဘောင်ကိုပဲ ထိသွားတာ ဖြစ်တယ်။ တကယ်လို့သာ နည်းနည်းလေး အရှေ့ဘက်ကို ရောက်သွားခဲ့ရင်၊ သင်္ဘောပေါ်က လူအားလုံးကတော့ ငါးစာ ဖြစ်ကုန်မှာ အသေအချာပဲ။

195 02

ဒီကိစ္စကို ပြောဆိုလာတဲ့အခါ 'လတိတ်'ခေါ်တဲ့ အမျိုးသားမှာလည်း မျက်နှာမှာ စိတ်ပျက်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့တယ်။ "ပြန်ရောက်ရင်တော့၊ ယောင်ရယ်က ကျွန်တော်တို့ကို လွှတ်ထားမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

ဒါက ရှဲ့ရုံရဲ့ မျက်နှာ ပျက်နေရတဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်းပဲ။ သူတို့က မူလက လမ်းကြောင်း လာစူးစမ်းဖို့ ဖြစ်ပေမဲ့၊ သူက ပါးနပ်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ရွှမ်းယွီကျွန်းကို အတင်းအကျပ် တိုက်ခိုက်ခဲ့တာ ဖြစ်သလို၊ ယောင်ရယ်ရဲ့ ရှေ့မှာ နာမည်ကောင်း ယူချင်ခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ နာမည်ကောင်း မရတဲ့အပြင် သင်္ဘောပါ ပျက်စီးသွားခဲ့ရလို့၊ ပြန်ရောက်ရင်တော့ ဆူပူကြိမ်းမောင်းတာ ခံရမယ့်အပြင် ညီအစ်ကိုတွေရှေ့မှာလည်း မျက်နှာပျက်ရတော့မှာ ဖြစ်တယ်။

"အခုတော့ ဒါတွေကို ပြောနေလို့ ဘာထူးမှာလဲ၊ ကိစ္စက ဖြစ်ပြီးသွားပြီပဲ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပြန်ရောက်ရင် ငါပဲ တာဝန်ယူပါ့မယ်"

လတိတ်သည်လည်း သစ္စာရှိသောသူတစ်ဦး ဖြစ်တာကြောင့် သူက ပြောလိုက်တယ်။ "အစ်ကိုကြီး တစ်ယောက်တည်းကိုတော့ တာဝန်မယူခိုင်းပါဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုတွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲ" သူသည် ခဏလောက် ရပ်နားလိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောလိုက်တယ်။ "အစ်ကိုကြီး... ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက ကျွန်တော်တို့ကို နန်းတွင်းက လူတွေကို မနှောင့်ယှက်ဖို့ တားထားတာလေ၊ အခု ကျွန်တော်တို့က တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့ကြတာဆိုတော့၊ ပြန်ရောက်လို့ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးသာ သိသွားရင်"

"မင်းက အဲဒီမိန်းမကြီးရဲ့ စကားကို နားထောင်မှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဂိုဏ်းခွဲခေါင်းဆောင်ရဲ့ စကားကို နားထောင်မှာလား"

"ဒါကတော့" လတိတ်က ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးရော ဂိုဏ်းခွဲခေါင်းဆောင်ပါ နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ စကားကို နားထောင်ချင်တယ်လို့ ပြောချင်ပေမဲ့၊ ရှဲ့ရုံရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး မပြောရဲတာကြောင့် ဂိုဏ်းခွဲခေါင်းဆောင်ရဲ့စကားကိုပဲ နားထောင်မှာပါလို့ ပြောလိုက်ရတော့တယ်။

"ဂိုဏ်းခွဲခေါင်းဆောင်ရဲ့ စကားကို နားထောင်မယ်ဆိုရင် ပြီးတာပဲ၊ ဘာလို့ ကိစ္စတွေ အများကြီး လုပ်နေရတာလဲ"

စကားပြောနေစဉ်မှာကို သင်္ဘောက ကျွန်းငယ်လေးတစ်ကျွန်းရဲ့ ဆိပ်ကမ်းအတွင်းကို ဆိုက်ကပ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်တယ်။

ဒီဆိပ်ကမ်းက အရမ်းကို လျှို့ဝှက်ပြီး လခြမ်းပုံစံ ရှိကာ အပြင်ဘက်မှာလည်း ကျွန်းငယ်လေး အများကြီးက ဖုံးကွယ်ပေးထားတာ ဖြစ်တယ်။ ဒီဆိပ်ကမ်းထဲကို ဝင်လိုက်တဲ့ အခါမှပဲ သင်္ဘောတွေ အများကြီး ဆိုက်ထားတာကို မြင်ရပြီး၊ စုစုပေါင်း ငါးစီး ခြောက်စီးလောက် ရှိကာ အထင်ရှားဆုံးကတော့ အလယ်အလတ်စား တိုက်သင်္ဘော တစ်စီးပဲ ဖြစ်တယ်။

ရှဲ့ရုံတို့ အဖွဲ့က မြန်မြန်ဆန်ဆန် ကျွန်းပေါ်ကို တက်ခဲ့ကြပြီး၊ ရှဲ့ရုံတို့ တိတ်တိတ်လေး အပြင်ထွက်ခဲ့သလို သင်္ဘောပါ ပျက်စီးခဲ့ရတဲ့ ကိစ္စတွေကို ယောင်ရယ်ဆီ သတင်းပို့လိုက်ကြတော့တယ်။

ယောင်ရယ် ဆိုတာက အခုတစ်ခေါက် အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်လာသူ ဖြစ်ပြီး၊ အသက် လေးဆယ်ကျော်လောက်ရှိကာ မျက်လုံးတွေက အပေါ်ကို စွေနေပြီး နှုတ်ခမ်းမွေးလည်း ထားထားတဲ့သူ ဖြစ်တယ်။ ဟုန်ပန်းက စည်းကမ်းကို အရမ်း အလေးထားတာကြောင့် ရှဲ့ရုံတို့ အဖွဲ့ကတော့ တစ်ယောက်ကို နှင်တံနဲ့ နည်းနည်းစီ အရိုက်ခံခဲ့ကြရတယ်။

အရိုက်ခံရပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ ရွှမ်းယွီကျွန်းပေါ်က အခြေအနေတွေကို အားလုံး သိသွားခဲ့ကြရပြီး၊ ဒေသခံ ခံတပ်ရဲ့ သင်္ဘောတွေနဲ့ အမြောက်တွေက အရမ်းထက်မြက်တယ်ဆိုတာ ကြားလိုက်ရတဲ့အခါမှာ ယောင်ရယ်ရဲ့မျက်နှာက နည်းနည်း ပျက်သွားခဲ့ရတယ်။

သူက ခဏလောက် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပြီးမှ၊ လူတစ်ယောက်ကို ကျွန်းကနေ ထွက်သွားခိုင်းလိုက်တာမလို့ ကြည့်ရတာတော့ အထက်ကို သတင်းသွားပို့ဖို့ ဖြစ်ပုံရတယ်။

ရွှီထင်းရှန်းတစ်ယောက် ရွှမ်းယွီကျွန်းကနေ ပြန်ရောက်လာတဲ့ အခါမှာ၊ အပြင်ဘက်မှာ မှောင်နေပြီ ဖြစ်တယ်။

195 03

ကျောက်အာက သူမရဲ့အစ်မနဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်ကို အဖော်ပြုပြီး ထမင်းစားပြီးသွားတဲ့ အချိန်မှာ သူ ပြန်လာတာကို မြင်လိုက်ရပြီး တစ်ကိုယ်လုံးလည်း အေးစိမ့်နေတာမလို့ အစေခံတွေကို အမြန်ခေါ်ပြီး ရေနွေးပြင်ခိုင်းကာ ကိုယ်လက်သန့်စင်စေသလို အစားအသောက်တွေကိုလည်း ချက်ချင်း ပြင်ပေးခဲ့တယ်။

ရွှီထင်းရှန်းက ရေနွေးနဲ့ ရေချိုးပြီးနောက် ထွက်လာတဲ့ အခါမှာ အရင်ကထက် အများကြီး သက်သောင့်သက်သာ ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်တယ်။ ညစာအဖြစ် ဟင်း သုံးမျိုးနဲ့ စွပ်ပြုတ် တစ်မျိုးကို ပြင်ထားတာမလို့၊ သူက စားပွဲမှာ ထိုင်ပြီး မြိန်ရည်ယှက်ရည် စားသောက်နေတော့တယ်။

"တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား"

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘယ်ကနေ ရောက်လာမှန်း မသိတဲ့ ပင်လယ်ဓားပြတွေ ကျွန်းကို လာတိုက်သွားတာပါ"

ရွှီထင်းရှန်းက အရေးမကြီးသလိုမျိုး ပြောဆိုနေပေမဲ့လည်း၊ ကျောက်အာကတော့ သူ့ကို မယုံကြည်ဘဲ ပြန်မေးလိုက်တယ်။ "ဒဏ်ရာရတဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိလို့လား၊ ရှောင်ဟုန်း ပြောတာတော့ ခရိုင်ထဲက ဆေးဆိုင်တွေမှာ ရှိတဲ့ ဆေးတွေကို ကုန်သွယ်ရေးဌာနက အကုန် သိမ်းကျုံးဝယ်သွားတယ် ဆိုလို့"

"ဒဏ်ရာရတဲ့သူကတော့ နည်းနည်း များတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အသက်အန္တရာယ်တော့ မရှိပါဘူး၊ အားလုံးက ပြင်ပ ဒဏ်ရာတွေပါပဲ"

ကျောက်အာက သက်ပြင်းလေး တစ်ချက် ချလိုက်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။ "ဒီနှစ်တောင် မကုန်သေးဘူး၊ ဘာလို့ပြဿနာတွေက မအေးနိုင်ကြသေးတာလဲ"

လူကို ဒုက္ခပေးဖို့ အချိန် ရွေးနေကြတာလား။ အဲဒီလူတွေက သေချာပေါက် ကုန်သွယ်ရေးဌာနကို ရည်ရွယ်တာ ဖြစ်ပေမဲ့၊ ကုန်သွယ်ရေးဌာနက ကုန်းပေါ်မှာ ရှိနေသလို ဆိပ်ကမ်းမှာလည်း အမြဲတမ်း ကင်းလှည့်နေတဲ့သူတွေ ရှိနေလို့ လက်စပြုဖို့ အခွင့်အရေး မရတာကြောင့်ဘဲ ရွှမ်းယွီကျွန်းကို ပစ်မှတ်ထားခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်။

"ကောင်းပါပြီ... မင်းလည်း ဒီကိစ္စအတွက် စိုးရိမ်မနေပါနဲ့တော့၊ အများကြီး တွေးနေလည်း ဘာမှ မထူးပါဘူး၊ အခြေအနေကိုပဲ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့"

ကျောက်အာက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ရွှီထင်းရှန်း ထမင်းစားပြီးတဲ့အခါ နှစ်ယောက်သား အိပ်စက်ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်ကြတော့တယ်။

အဲဒီနေ့ကစပြီး ရွှီထင်းရှန်းက ထပ်ပြီးအလုပ်များတဲ့ ကာလထဲကို နစ်ဝင်သွားခဲ့ပြန်တယ်။

သူတစ်ယောက်တည်း အလုပ်များနေတာ မဟုတ်ဘဲ၊ ချန်ပိုင်ဟူနဲ့ ကန်းရုံဟိုင်တို့လည်း အားမနေပါဘူး။ နှစ်သစ်ကူးအချိန်မှာ ဘယ်သူမှ ပြဿနာလာရှာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ထားခဲ့ပေမဲ့၊ ဘယ်သူထင်မှာလဲ... အဲဒီလူတွေက အခုလိုအချိန်မျိုးကိုမှ တမင်ရွေးခဲ့ကြတာ ဖြစ်တယ်။

မကြာသေးခင်က ရွှမ်းယွီပင်လယ်အော် တစ်ဝိုက်နဲ့ အနီးအနားက ရေပြင်တွေမှာ နေ့တိုင်း တိုက်သင်္ဘောတွေ ကင်းလှည့်နေကြတာကြောင့် ပင်လယ်ပြင်မှာ တိုက်သင်္ဘော တစ်စီးမက ရှိနေတာကို ခဏခဏ မြင်နေရတော့တယ်။

ဒီလို အဆင်သင့် ပြင်ထားတာကို ကြောက်သွားလို့လားတော့ မသိပါဘူး၊ နောက်ပိုင်းမှာ ဘယ်လို တိုက်ခိုက်မှုမျိုးမှ ထပ်မဖြစ်တော့ဘဲ၊ အဲဒီရှုပ်ထွေးမှုတွေ ပြီးသွားတဲ့အခါမှာ ရွှမ်းယွီကျွန်းက အရင်အတိုင်း အားတက်သရော အလုပ်လုပ်နေတဲ့ မြင်ကွင်းတွေနဲ့ ပြန်ပြည့်နှက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်တယ်။

အသည်းအသန် ကြိုးစားခဲ့ကြလို့ နောက်ဆုံးတော့ ၃လအစပိုင်းမှာ ရွှမ်းယွီကျွန်းကို အောင်မြင်အောင် တည်ဆောက်ပြီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်တယ်။

စာပိုဒ်ကို အစအဆုံး သေသေချာချာ ဖတ်ပြီးပါပြီ။ ရွှမ်းယွီကျွန်း တည်ဆောက်ပြီးစီးသွားပြီးနောက်မှာ ကုန်သည်တွေ အုန်းအုန်းကျွက်ကျွက် ဖြစ်နေတဲ့ မြင်ကွင်းက တကယ့်ကို သက်ဝင်လှပါတယ်နော်။ ရွှီထင်းရှန်းကတော့ လူတွေကို ရှောင်နေနိုင်ပေမဲ့ သူ့လက်အောက်ကလူတွေခမျာတော့ တံခါးဝမှာတင် ဝိုင်းခံနေရလို့ တော်တော်လေး ဒုက္ခရောက်နေကြမယ့်ပုံပဲ။

195 04

တချို့နေရာတွေမှာ လိုအပ်ချက်တွေ ရှိနေဦးမှာ အမှန်ပဲဆိုပေမဲ့၊ အနည်းဆုံးတော့ အရင်ဆုံး စတင် သုံးနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်လို့ ကျန်တာတွေကိုတော့ နောက်ပိုင်းမှပဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြည့်သွားရုံပါပဲ။

နှစ်သစ်ကူးကာလ ပြီးတာနဲ့ ကုန်သွယ်ရေးဌာနဘက်မှာ အရမ်းကို အလုပ်များလာပြီး၊ အခုတစ်ခေါက်မှာတော့ ရွှမ်းယွီကျွန်းကို ဝင်ပြီး အခြေချမယ့် ကုန်သည်တွေကို စိစစ်အတည်ပြုဖို့ အလုပ်ရှုပ်နေကြတာ ဖြစ်တယ်။

သတင်းတွေက အစောကြီးကတည်းက ပျံ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လို့၊ အခုတစ်ခေါက်မှာတော့ အရင်လို အခြေအနေ စောင့်ကြည့်ချင်တဲ့သူတွေ မရှိတော့ဘဲ၊ မနှစ်က ကုန်သွယ်ရေးဌာန ဖွင့်တာကြောင့် အမြတ်တွေ အများကြီး ရခဲ့တဲ့ ကုန်သည်ကြီးတွေက အုံနဲ့ကျင်းနဲ့ ရောက်လာကြတော့တယ်။ အခွင့်အရေးက နည်းပြီး လူက များနေတာကြောင့်၊ အားလုံးက ကိုယ်စီ ပါရမီတွေကို ထုတ်သုံးပြီး အပြိုင်အဆိုင် ကြိုးစားနေကြရတော့တယ်။

ကုန်သွယ်ရေးဌာနကို လာတဲ့သူတွေက တံခါးဝ ပဲ့ထွက်မတတ် များလှသလို၊ ရွှီအိမ်တော်ကိုလည်း နေ့တိုင်း လာပြီး ဂါရဝပြုတဲ့သူတွေ ရှိနေလို့၊ အခုတော့ ရွှီထင်းရှန်းက တံခါးပိတ်ပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ မတွေ့တော့ပါဘူး။ ရွှီအရာရှိချုပ်ကို ရှာမတွေ့တဲ့ အခါမှာ အောက်ခြေက ရှဲ့သခင်လေးကနေ ပေါင်ယီရှင်းတို့အထိ အားလုံးက လူတွေရဲ့ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့တာကို ခံရလို့ ဒုက္ခရောက်နေကြရတော့တယ်။

ထူးခြားတဲ့ အချက်တစ်ခုကတော့ ရှဲ့မိသားစုပဲ ဖြစ်တယ်။ အစောပိုင်းက တျန့်ဟိုင် ကိစ္စကြောင့် ရှဲ့သခင်လေးက အာဏာတွေ အသိမ်းခံခဲ့ရတာ ဖြစ်တယ်။ ရှဲ့မိသားစု တစ်မျိုးလုံးက သူ့ရဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို လှောင်ရယ်ခဲ့ကြသလို၊ ရှဲ့သခင်လေး တစ်ယောက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စွန့်လွှတ်ပြီး တျန့်ဟိုင်ကို ထွက်သွားတာကို မြင်ရတဲ့ အခါမှာ၊ ရှဲ့မိသားစုရဲ့ အနာဂတ်က ပြောင်းလဲသွားတော့မယ်လို့ အားလုံးက ထင်ခဲ့ကြတာ ဖြစ်တယ်။

ဒါပေမဲ့ တစ်နှစ်ကျော်လောက်ပဲ ရှိသေးတဲ့ အချိန်မှာ တျန့်ဟိုင်မှာ ကုန်သွယ်ရေးဌာန ဖွင့်ခဲ့သလို ရှဲ့သခင်လေးကလည်း ကုန်သည်ဘဝကနေ အရာရှိ တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်တယ်။ ရှဲ့မိသားစုမှာ အရာရှိ လုပ်တဲ့သူတွေ မရှိတာ မဟုတ်ပေမဲ့ သာမန် အရာရှိငယ်လေး တစ်ယောက်ကို ဘယ်သူမှ အရေးမစိုက်ကြပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကုန်သွယ်ရေးဌာနရဲ့ ဒုတိယ အရာရှိချုပ် ဆိုတဲ့ ရာထူးကတော့ လူအများကြီး မက်မောရတဲ့ နေရာတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။

ဒီကိစ္စ ပေါ်လာတဲ့ အခါမှာ ကျဲ့ကျန်းတစ်ခွင်က လူတွေက ရှဲ့မိသားစုကို လှောင်ရယ်ကြပြီး ရှဲ့မိသားစုက ဖရဲသီးကြီးကို ပစ်ပြီး နှမ်းစေ့ကိုပဲ ရွေးခဲ့ကြတယ်လို့ ပြောနေကြတော့တယ်။

မင်းသာ စာသင်ချင်ရင်လည်း သင်ပါ၊ ဘယ်လောက်ပဲ ကြာကြာ သင်ပါ၊ ပညာ မတတ်မြောက်ခဲ့ရင်တောင်မှ ဘာမှ နားမလည်ဘဲ လျှောက်လုပ်နေတာထက်စာရင် အများကြီး ပိုကောင်းသေးတယ်လေ။ ရှဲ့သခင်လေး ရှဲ့မိသားစုကနေ ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ ရှဲ့မိသားစုက မှားယွင်းတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ အများကြီးချခဲ့လို့ စီးပွားရေး အများကြီးကို သူများလက်ထဲ ထည့်ပေးခဲ့ရပြီး၊ တကယ်လို့သာ တျန့်ဟိုင်ဘက်က အကူအညီတွေ မရှိခဲ့ရင် အခုဆိုရင် ဘယ်လို အခြေအနေမျိုး ရောက်နေမလဲဆိုတာ မသိနိုင်တော့ပါဘူး။

195 05

အခု ရှဲ့သခင်လေးက ဒုတိယ အရာရှိချုပ် ဖြစ်လာပေမဲ့၊ ရှဲ့မိသားစုကို ဖိနှိပ်တာ မရှိသလို ကူညီတာလည်း မရှိပါဘူး။ လူအများကြီးက ရှဲ့သခင်လေးဆီက အကျိုးအမြတ်တွေ ရနေကြပေမဲ့၊ ရှဲ့မိသားစု အရင်းအချာတွေကတော့ ဘာမှ မရဘဲ ဖြစ်နေခဲ့ရတယ်။

အခုမှ ရှဲ့မိသားစုရဲ့ အိမ်ထောင်ဦးစီးက စိုးရိမ်လာပြီး၊ ကုတင်ပေါ်မှာ မလှုပ်မယှက် လဲနေရရက်နဲ့ ရှဲ့သခင်လေးကို ခေါ်ဖို့ လူတွေကို ခဏခဏ လွှတ်နေခဲ့တော့တယ်။

ရှဲ့သခင်လေးကတော့ ဘာမှ မထူးခြားသလိုမျိုးပဲ ဆက်ဆံနေခဲ့ပြီး၊ လက်တွေ့မှာတော့ ဒါတွေအားလုံးက အသုံးမလိုတော့တဲ့ အခါမှ အသေသတ်ခံရသလိုမျိုးပဲ ဖြစ်တယ်။ အိမ်ထောင်ဦးစီးကြီး အာဏာရှိတုန်းကတော့ သူလိုမျိုး အမျိုးအနွယ်ဝင် တစ်ယောက်ကို ကြောက်နေစရာ မလိုပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခု အိမ်ထောင်ဦးစီးကြီးက မလှုပ်ရှားနိုင်တော့လို့၊ အမျိုးအနွယ်ဝင် တစ်ယောက်က ကိုယ့်နေရာကို လုသွားမှာ စိုးရိမ်နေတာကြောင့်ပဲ ရှဲ့သခင်လေးရဲ့ အာဏာကို အစောကြီးကတည်းက သိမ်းခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်။

ကြည့်ရတာ သားဖြစ်သူ လုပ်ခဲ့တဲ့ မိုက်မဲတဲ့ လုပ်ရပ်လို့ ထင်ရပေမဲ့၊ တကယ်တော့ ဖခင်ဖြစ်သူသာ ပါဝင်ပတ်သက်တာ မရှိခဲ့ရင် ဘယ်သူမှ ယုံကြည်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ရှဲ့မိသားစုရဲ့ ဇာတ်လမ်းကတော့ တကယ့်ကို အရှုပ်တော်ပုံပဲနော်။ အာဏာရှိတုန်းကတော့ နှိပ်ကွပ်ထားပြီး၊ အခု ရှဲ့သခင်လေး အခြေအနေကောင်းလာတော့မှ "လေဝင်ရာ အလိုက်သင့် လွင့်ချင်ကြတဲ့" ဆွေမျိုးတွေရဲ့ သဘာဝကို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း မြင်သာအောင် ရေးထားတာပဲ။ ရှဲ့သခင်လေးဘက်က ကြည့်ရင်လည်း အရင်က အဖက်မလုပ်ခဲ့တဲ့အရာတွေကို အခုမှ လာပြီး ကပ်ချင်နေကြတာဆိုတော့ ဂရုမစိုက်တာ မဆန်းပါဘူး။

အခု ရှဲ့မိသားစုထဲမှာ ဝေဖန်သံတွေ အများကြီး ထွက်နေပြီဖြစ်ပြီး၊ အိမ်ထောင်ဦးစီးက ရှဲ့မိသားစု တစ်ခုလုံးကို အုပ်ချုပ်နေပေမဲ့ ရှဲ့မိသားစုမှာ အိမ်ထောင်ဦးစီး တစ်မိသားစုတည်း ရှိနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ တခြား ဆွေမျိုးသားချင်းတွေ အားလုံးကလည်း အကြောင်းပြချက် အမျိုးမျိုးနဲ့ ရှဲ့သခင်လေးနဲ့ ရင်းနှီးအောင် ကြိုးစားနေကြလို့ ရှဲ့မိသားစု အိမ်ထောင်ဦးစီးကတော့ စိုးရိမ်စိတ်တွေကို မထိန်းနိုင်တော့တာ ဖြစ်တယ်။

အခုတစ်ခေါက် ကုန်သွယ်ရေးဌာနက ရွှမ်းယွီကျွန်းပေါ်မှာ စီးပွားရေး မြို့နယ် ဖွင့်မယ့်ကိစ္စကြောင့် ရှဲ့မိသားစုမှာ အကြီးအကျယ် ရှုပ်နေပြီဖြစ်ပြီး၊ အမျိုးအနွယ်ဝင် တချို့ကဆိုရင် ရှဲ့မိသားစုရဲ့ စီးပွားရေးတွေကို ရှဲ့သခင်လေးရဲ့ လက်ထဲကို ပြန်အပ်သင့်ကြောင်းနဲ့ သူ့ရင်ထဲက မကျေနပ်မှုတွေကို ဖြေဖျောက်ပေးသင့်ကြောင်း အကြံပေးနေကြပေမဲ့၊ အခုချိန်မှာတော့ ရှဲ့သခင်လေးက မာန်တက်နေပြီဖြစ်ပြီး အဲဒီအရာတွေကို သူက ဂရုမစိုက်တော့ပါဘူး။

"နင်ကတော့ အခု အချိန်မှာ တစ်ဖက်လူကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်ရမှာကို မကြောက်တော့ဘူးပေါ့လေ" ကျောက်အာက ရွှီထင်းရှန်းကို ပြုံးရင်း စနောက်လိုက်တယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ ရွှီထင်းရှန်းက အိမ်ထောင်ဦးစီးကြီး တစ်ယောက်လို ပက်လက်ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ လဲနေပြီး၊ ဘေးနားက စားပွဲလေးပေါ်မှာ လက်ဖက်ရည်၊ သစ်သီးခြောက်တွေနဲ့ မုန့်ပဲသရေစာတွေ ရှိနေသလို၊ စာရင်းစာအုပ် တချို့နဲ့ စာအုပ်တွေလည်း ပါနေခဲ့တယ်။

ပက်လက်ကုလားထိုင်က အသာအယာ လှုပ်နေပြီး၊ အခုရက်ပိုင်းအတွင်း ရွှီအရာရှိချုပ်ကြီးရဲ့ ဘဝက ဒီလိုပဲ ကုန်လွန်နေခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။

ဒါပေါ့... ဒါတွေတင် မကပါဘူး။ ရွှီထင်းရှန်းက အိမ်မှာ ကလေးတွေကို စာသင်ပေးမယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်ကို သုံးထားလို့၊ ဟုန်အာနဲ့ ဝေကောအာတို့ရဲ့ စာပေတွေကိုလည်း သေသေချာချာ လမ်းညွှန်ပေးနေခဲ့ရတာ ဖြစ်တယ်။

ဒီကလေး နှစ်ယောက်လုံးက ပါရမီ ပါတဲ့သူတွေ ဖြစ်ပြီး၊ အခုဆိုရင် 'လုံဝမ်ပျန်းယွမ်' စာအုပ်ကို စတင် သင်ယူနေကြပြီ ဖြစ်တယ်။

195 06

"ငါက ဘာကို ကြောက်ရမှာလဲ။ ဒီလူကို အမြင်ကြည်အောင် လုပ်ရင် ဟိုလူက စိတ်ဆိုးမှာပဲလေ။ ဒါကြောင့် ဘယ်သူ့ကိုမျှ မတွေ့တာက ပိုပြီးတော့ ကောင်းပါတယ်" ရွှီထင်းရှန်းက ပျင်းရိစွာ ပြောဆိုလိုက်တယ်။

"ဒါပေမဲ့ ရှဲ့သခင်လေးအတွက်တော့ ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲလိမ့်မယ် ထင်တယ်၊ ငါ ကြားတာတော့ ရှဲ့မိသားစုက လူတွေက သူ့ကို ခဏခဏ လာရှာနေကြသလို၊ အပြင်က လူတွေကလည်း..."

စကားပြောနေချိန်မှာကို ရှောင်ဟုန်းက အပြင်ဘက်ကနေ လမ်းလျှောက်ဝင်လာခဲ့ပြီး ကောင်းရှန်း ရောက်လာကြောင်း ကျောက်အာကို ပြောဆိုလိုက်တယ်။

ကျောက်အာက လက်ထဲပ လက်မှုလုပ်ငန်းတွေကို ချထားလိုက်ပြီး အပြင်ကို ထွက်ခွာခဲ့တော့တယ်။

ကောင်းရှန်းက စင်္ကြံလမ်း တစ်နေရာမှာ ရပ်စောင့်နေခဲ့ပြီး ကျောက်အာကို မြင်တာနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ "အစ်မကျောက်အာ... ချန်မိသားစုရဲ့ ပိုးထည်ဆိုင် ကိစ္စက"

ကျောက်အာက ခက်ခဲတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ပြောဆိုလိုက်တယ်။

"ငါ အခု လောလောဆယ် သွားလို့ မရသေးဘူး၊ ဒီကိစ္စကိုတော့ နင်ပဲ သူတို့နဲ့ အရင် သွားပြီး ဆွေးနွေးလိုက်ပါဦး။ ကြည့်ပါဦး... အခု အိမ်မှာက ကိစ္စတွေ အများကြီး ရှိနေသလို၊ နေရာတိုင်းမှာလည်း အလုပ်များနေကြတာပဲ၊ နောက်ပြီး ရွှမ်းယွီကျွန်း ဘက်ကိုလည်း လူလွှတ်ပြီး စောင့်ကြည့်နေရသေးတယ်လေ"

ကောင်းရှန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။ "ကောင်းပါပြီ... ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်ပဲ အရင်သွားပြီး သူတို့နဲ့ ဆွေးနွေးလိုက်ပါ့မယ်" သူက ထွက်ခွာဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်ရင်းနဲ့ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး ကျောက်အာကို လှည့်ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်တယ်။ "အစ်မကျောက်အာ... သူက အစ်မကို အပြင်ထွက်တာ မကြိုက်လို့လား"

******

196 01

အခန်း ၁၉၆

ကျောက်အာက သူ့ကို အံ့အားသင့်သလိုနဲ့ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်တယ်။ "ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီလို တွေးရတာလဲ”

"အရင်က အစ်မ ပြောတော့ နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် နန်ကျစ်လီကို သွားမယ်ဆို၊ ဒါပေမဲ့ အခုထိတော့ ခရီးထွက်မယ့် အရိပ်အယောင်တောင် မတွေ့သေးဘူး” ကောင်းရှန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်နဲ့ ဆက်ပြောတယ်။ "ကျောက်အာအစ်မ၊ ကျွန်တော်တို့ သိလာခဲ့တာ ဘယ်နှနှစ် ရှိပြီလဲ၊ တကယ်လို့ သူသာ မဟုတ်ရင် အစ်မရဲ့ကိုယ်ပိုင် အစီအစဉ်တွေကို ပြောင်းလဲပါ့မလား”

ကျောက်အာက အမြဲတမ်း ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာသူတစ်ယောက် ဖြစ်တယ်။ သူမရဲ့ အတွေးအခေါ်ကို ယိမ်းယိုင်အောင် လုပ်နိုင်သူ သိပ်ကို နည်းပါးလှတယ်။

အဲဒီအထဲမှာ ချွင်းချက်အနေနဲ့ ရှိနေသူကတော့ ရွှီထင်းရှန်း တစ်ယောက်တည်းပဲ ဖြစ်တယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက သူမ စီးပွားရေး စတင်လုပ်ကိုင်တုန်းကလည်း အဲဒီအတိုင်းပါပဲ။ ရွှီထင်းရှန်းက သဘောမတူပေမဲ့ တခြား နည်းလမ်းလည်း မရှိတာနဲ့ သူမမှာ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လုပ်ကိုင်ခဲ့ရဖူးတယ်။

ဒီစကားတွေကြောင့် ကျောက်အာက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာဆီကို အတွေးတွေ ရောက်သွားတော့တယ်။ အဲဒီတုန်းက ရွှီထင်းရှန်းက အရွယ်မရောက်သေးတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပြီး ခေါင်းမာဆိုးသွမ်းကာ စိတ်ခံစားလွယ်လို့ နုနယ်လှတယ်။ သူမက သူ့ကို အလိုလိုက်ခဲ့ပြီး အမြဲတမ်းပဲ အလျှော့ပေးခဲ့ရတယ်။

နှစ်တွေ ကြာလာတဲ့အခါ သူက အရွယ်ရောက်လာပြီး ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်တဲ့ ယောက်ျားကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။

သူ့မှာ ကိုယ်ပိုင်အတွေးအခေါ်၊ ကိုယ်ပိုင်ရည်မှန်းချက်နဲ့ ကိုယ်ပိုင်ရပ်တည်ချက်တွေ ရှိလာခဲ့တယ်။ သူက ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲပေမဲ့ ကြင်နာတတ်သူဖြစ်ပြီး အမြဲတမ်း တစ်မျိုးဟန်ဆောင်နေတတ်ပေမဲ့ ကွယ်ရာမှာတော့ အရာရာကို လုပ်ဆောင်ပေးတတ်သူ ဖြစ်တယ်။ အဲဒီအရာတွေကို ကျောက်အာက အသေးစိတ် မထုတ်ပြနိုင်ပေမဲ့ သူမ မြင်တွေ့ရသလောက်တော့ တျန့်ဟိုင်မြို့ဟာ ငါးဖမ်းရွာလေးတစ်ရွာထက် မပိုတဲ့ အဆင့်ကနေ အခုလိုမျိုး တစ်ပြည်လုံးက အာရုံစိုက်ရတဲ့အဆင့်ကို ရောက်လာဖို့ သူဟာ အခက်အခဲပေါင်းစုံကို ရင်ဆိုင်ကျော်ဖြတ်ခဲ့ရတာပဲ။

အားလုံးက ကြိုးစားနေကြတာပဲ၊ အရာရာကို အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် ကြိုးစားနေပြီး ပန်းတိုင်တစ်ခုတည်းအတွက် ရုန်းကန်နေကြတာ၊ ဒါဆို ဘယ်သူက ဘယ်သူ့အတွက်ကြောင့်ဆိုတာ ဘယ်မှာ ရှိနိုင်ဦးမှာလဲ။

"ဒီနေရာကို ရှင်းလင်းပြီးသွားရင်တော့ ဟိုးအရင်တုန်းကလို ပင်လယ်ပြင်တစ်ခွင်မှာ ကုန်သွယ်သင်္ဘောတွေ ပြည့်နှက်နေမယ့် ခမ်းနားတဲ့ မြင်ကွင်းမျိုး ပြန်ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ဒီကိုလာရတဲ့ ငါတို့ရဲ့ တာဝန်က အတော်လေး ပြီးသွားပြီလို့ ပြောလို့ရတယ်”

"ဒါဆို အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါတို့ ဘယ်ကို သွားကြမလဲ”

"အဲဒီအချိန်ကျရင် ကျောက်အာ ဘယ်ကို သွားချင်လဲ၊ အဲဒီကိုပဲ ငါတို့ သွားကြတာပေါ့”

နှစ်မကူးခင် အပြင်က ပြန်ရောက်လာကတည်းက ကျောက်အာက ကိစ္စတွေအများကြီးကို ကြုံခဲ့ရပြီး ခံစားချက်နဲ့ အတွေးအမြင်တွေလည်း အများကြီး တိုးလာခဲ့တယ်။

အရင်က သူမဟာ ဇနီးမောင်နှံကြား ဆက်ဆံရေးအတွက် ဘယ်တုန်းကမှ စိတ်မပူခဲ့ဖူးဘူး။ သူမရဲ့အတွေးထဲမှာတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ အမြဲတမ်း ဒီအတိုင်းပဲ ဖြတ်သန်းလာခဲ့ကြပြီး မောင်နှမအဆင့်ကနေ ဇနီးမောင်နှံအဆင့်ကို ပြောင်းသွားတာပဲဖြစ်လို့ အချင်းချင်းက တစ်ယောက်ရဲ့ဘဝမှာ တစ်ယောက်က အရေးအပါဆုံးသူတွေ ဖြစ်နေကြတယ်လို့ပဲ မြင်ခဲ့တယ်။

196 02

အော်... ဟုတ်သားပဲ၊ အခုတော့ ဟုန်အာလည်း ရှိနေပြီလေ။

ဒါပေမဲ့ အခုလို ကိစ္စတွေအများကြီးကို ကြုံပြီးတဲ့နောက်၊ အစ်မဖြစ်သူကျောက်တိရဲ့ အပြစ်တင်တာကနေ ရွှီထင်းရှန်းရဲ့ စိတ်ဆိုးတာ၊ အိမ်တော်တည်ဆောက်ရေး အသေးအဖွဲကိစ္စတွေ၊ သူပေးခဲ့တဲ့ အဝတ်အစားတွေကနေ အဲဒီညက သူ့ရဲ့ ရင်ဖွင့်စကားတွေအထိ၊ အဲဒီတော့မှပဲ ဇနီးမောင်နှံကြားမှာလည်း လိုက်နာရမယ့် စည်းစနစ်တွေ ရှိတာကို သူမ သိလာရတော့တယ်။

လင်မယားဆိုတာ အတူတူ ပေါင်းနေရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘဲ စိတ်ပူရတဲ့ကိစ္စနဲ့ စီမံခန့်ခွဲရတဲ့အရာတွေ အလွန်များပြီး အချင်းချင်းကြား ဆက်ဆံရေးမှာတောင် သင်ယူစရာ ပညာရပ်တွေအများကြီး ရှိနေပါသေးလား။

"နင် အရင်ဘဝက ဘယ်လို ကုသိုလ်တွေ လုပ်ခဲ့လဲ မသိပါဘူး၊ ဒီဘဝမှာ ဒီလို ယောက်ျားမျိုးကို ရထားတာ။ နင် စဉ်းစားရမယ့် အရာရာတိုင်းကို သူက အကုန်လုပ်ပေးထားတယ်။ နင်ကတော့ ဇနီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီးတော့ ဒီလောက်လေးတောင် နားမလည်ဘူး၊ ရွှီထင်းရှန်းကလည်း နင့်ကို ဘယ်လိုများ သည်းခံနေလဲ မသိပါဘူး”

တကယ်တမ်း သေချာစဉ်းစားကြည့်ရင် သူမမှာ အရည်အချင်းမပြည့်တဲ့ အချက်တွေ အများကြီးရှိနေတာက အမှန်ပဲ၊ ခရီးထွက်ချင်ရင် ထွက်သွားလိုက်ပြီး ပြန်လာချင်ရင် ပြန်လာတတ်တယ်။ လင်ယောက်ျားကို ပြုစုပြီး သားသမီးကို ဆုံးမရမယ့် တာဝန်မှာ သူမ အမြဲတမ်း အားနည်းခဲ့ပေမဲ့ သူကတော့ ဘယ်တုန်းကမှ တစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ဖူးဘူး။ အရင်က သူ စိတ်ဆိုးခဲ့တာကလည်း အချိန်အတော်ကြာအောင် ပင်ပန်းနေခဲ့ရလို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

ကျောက်အာက အတော်ကြာအောင် စဉ်းစားပြီးမှ စကားလုံးတွေကို စုစည်းကာ ကောင်းရှန်းကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။ "သူက ငါ့ကို အပြင်မထွက်ရဘူးလို့ တားနေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါကိုယ်တိုင်ပဲ အခုတလော ခရီးမထွက်ချင်သေးတာပါ။ အခု တျန့်ဟိုင်က တစ်ပြည်လုံးရဲ့ အာရုံစိုက်တာကို ခံနေရတာ၊ စောင့်ကြည့်နေတဲ့လူတွေက အများကြီးပဲ။ ပြီးတော့ မကြာခင်ကမှ အဲဒီလို ကိစ္စမျိုး ဖြစ်ထားတော့ ငါ တကယ် စိတ်မချနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ နောက်ကျရင်လည်း ခရီးမထွက်တော့ဘူးလို့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ နားလည်တယ်မလား ကောင်းရှန်း”

ကောင်းရှန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲကို အကဲခတ်ကာ ပြောတယ်။ "ကျောက်အာအစ်မ၊ ကျွန်တော် တခြား ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး၊ အစ်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အနစ်နာခံနေရမှာ စိုးလို့ပါ”

ရွှီထင်းရှန်းအတွက် ခက်ခဲနေသလို၊ ကျောက်အာအတွက်ရော မခက်ခဲဘူးလား။

ကျောက်အာ ဘယ်လောက် ခက်ခဲလဲဆိုတာ ကောင်းရှန်းတို့ အုပ်စုပဲ သိကြတယ်။ တကယ်တော့ ကောင်းရှန်းက ဒီနေ့ အခုလို ရုတ်တရက် မေးလိုက်တာဟာ စိတ်ကူးပေါက်လို့ မေးတာမဟုတ်ဘဲ ကျန်းဝူနဲ့တောင် တိတ်တဆိတ် တိုင်ပင်ခဲ့ဖူးကာ အကြိမ်ကြိမ် တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ မေးလိုက်တာ ဖြစ်တယ်။

သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အစီအစဉ်အရဆိုရင် ရွှီထင်းရှန်းက ကျောက်အာကို တကယ်ပဲ အခက်တွေ့အောင် လုပ်နေရင် သူတို့နှစ်ယောက်က ရွှီထင်းရှန်းဆီ သွားပြီး ပြောကြမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာပဲ၊ သူ့ရဲ့ရာထူးက အရင်ကထက် ပိုကြီးနေရင်တောင်မှပေါ့။

ဒါပေမဲ့ အခုအခြေအနေကို ကြည့်ရင် သူတို့လင်မယားကြားက ကိစ္စကို သူတို့က ဘာဖြစ်လို့ ဝင်ပါနေရဦးမှာလဲ။ တစ်ဖက်လူကပဲ လိုလိုလားလားနဲ့ အပင်ပန်းခံနေတာ ဖြစ်နေရင်ရော။ အဲဒီတော့ ကောင်းရှန်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး ခံစားရတဲ့ ခံစားချက်က ထပ်ပြီး ပေါ်လာပြန်တယ်။

ရွှီထင်းရှန်း၊ မင်းက ဘယ်လို အရည်အချင်းမျိုး ရှိလို့လဲ။

ကောင်းရှန်းက အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီးမှ ပြုံးကာ ကျောက်အာကို ကြည့်ပြီး ပြောတယ်။ "ကျောက်အာအစ်မ၊ ဒါဆို ကျွန်တော် သွားတော့မယ်”

196 03

ကျောက်အာက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။ "အရမ်းကြီး ပင်ပန်းမခံပါနဲ့၊ ညှိနှိုင်းလို့ ရရင် လုပ်၊ မရရင်လည်း ထားလိုက်တော့၊ အခု ငါတို့ အခြေအနေက အရင်နဲ့ မတူတော့ဘူး” အခုလို မတူတော့တာက ကုန်သွယ်ရေး ညွှန်ကြားရေးမှူးရုံးနဲ့ ရွှမ်းယွီကျွန်းတို့ ရှိနေတာကြောင့်ပဲ။ ဒါကြောင့်လည်း အလွန်အမင်း စိတ်အားထက်သန်ခဲ့တဲ့ စီးပွားရေးကို ကျောက်အာက ရုတ်တရက် စိတ်မဝင်စားတော့သလို ဖြစ်သွားရတဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်းလည်း ဖြစ်တယ်။

လူတွေရဲ့ စိတ်က ပြင်ပအခြေအနေ ပြောင်းလဲတာနဲ့အတူ လိုက်ပြီးပြောင်းလဲတတ်ကြတယ်။ တကယ်လို့သာ မနှစ်က အချိန်မျိုး ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင် ကျောက်အာက ခရီးထွက်နေဦးမှာ အသေအချာပဲ။

"ကျွန်တော် သိပါပြီ” ကောင်းရှန်းက ရှေ့ကို ခြေလှမ်းကျဲကျဲနဲ့ လျှောက်သွားရင်း လက်တစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်တယ်။

ကျောက်အာက ပြုံးလိုက်မိပြီးမှ အရင်က အဒေါ်ကောင်းင်း သူမကို အကူအညီတောင်းထားတာကို ရုတ်တရက် သတိရသွားတယ်။ ကောင်းရှန်းကို စီးပွားရေးအကြောင်းပဲ မစဉ်းစားဘဲ အရင်ဆုံး အိမ်ထောင်ပြုဖို့ ဖျောင်းဖျပေးဖို့ တောင်းဆိုထားတာပဲ။ ကောင်းရှန်းရဲ့ အသက်ကလည်း မငယ်တော့ဘူး မဟုတ်လား။

"နောက်တစ်ခါမှပဲ ပြောတော့မယ်” သူမက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီး အခန်းထဲ ပြန်ဝင်ဖို့ ပြင်လိုက်တဲ့အချိန် လူတစ်ယောက်နဲ့ ရုတ်တရက် တိုက်မိသွားတယ်။

အဲဒီလူက ရွှီထင်းရှန်း ဖြစ်တယ်။

"ဘာကို နောက်တစ်ခါမှ ပြောမှာလဲ”

"နင် ငါ့ကို လန့်သွားအောင် လုပ်လိုက်တာပဲ။ ကောင်းရှန်းရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စလေ၊ အဒေါ်ကောင်းက ငါ့ကို ပြောထားတာ အတော်ကြာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ သူနဲ့က ဆုံဖို့ ခဲယဉ်းနေတာနဲ့၊ အခုမှ ဆုံရတော့လည်း မေ့သွားပြန်ရော”

အခု ကောင်းရှန်းက တျန့်ဟိုင်နဲ့ နန်ကျစ်လီ နှစ်နေရာလုံးမှာ အခြေချနေတာကြောင့် ရှန်းရှီဘက်ကို မပြန်နိုင်တော့ဘူး။ ဒါကြောင့် အဒေါ်ကောင်းလည်း လိုက်လာခဲ့ပြီး အခုတစ်ခေါက် ကျောက်တိနဲ့အတူ တျန့်ဟိုင်ကို ရောက်လာကာ ကောင်းရှန်း ဝယ်ထားတဲ့ အိမ်တစ်ခုမှာ နေနေတာ ဖြစ်တယ်။

ကျောက်အာနဲ့ တွေ့တိုင်း အဒေါ်ကောင်းက ရင်ထဲက စကားတွေကို အမြဲပြောပြတတ်ပြီး အဓိကအားဖြင့် ကောင်းရှန်းရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးအကြောင်းပဲ ဖြစ်တယ်။

သူ့အသက်က မငယ်တော့ပေမဲ့ နေ့တိုင်း အလုပ်ရှုပ်နေပြီး အိမ်ထောင်မပြုချင်ကြောင်း၊ သူက ကျောက်အာရဲ့စကားကို အမြဲ နားထောင်တတ်တာကြောင့် ကျောက်အာကပဲ ကူညီဖျောင်းဖျပေးဖို့ ပြောတတ်တယ်။ အဲဒီလို ပြောလာတိုင်း ကျောက်အာမှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရကာ ကောင်းရှန်းဟာ သူမနဲ့အတူ စီးပွားရေး လုပ်နေလို့သာ အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စ နှောင့်နှေးနေရတယ်လို့ အမြဲ ခံစားနေရတယ်။

"ဒါကြောင့်ကိုး” ရွှီထင်းရှန်းက ပြုံးနေပေမဲ့ နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး ဆက်ပြောတယ်။ "ဒီကိစ္စက မင်းကို ဘာလို့ လာပြောနေရတာလဲ၊ သူက မိခင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီးတော့တောင် သားကို မထိန်းနိုင်ရင်၊ မင်းကရော ထိန်းနိုင်မှာမလို့လား”

ကျောက်အာက သူ့ကို တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောတယ်။ "ဒါက နှစ်ရှည်လများ ခင်မင်လာတဲ့ ဆက်ဆံရေးကြောင့်လေ၊ အဒေါ်ကောင်းကလည်း တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့လို့ လာပြောတာပါ။ နောက်ပြီး ကောင်းရှန်းကလည်း ငါတို့အတွက်နဲ့ ဟိုဟိုဒီဒီ သွားလာနေရတာ၊ သူ့အိမ်ထောင်ရေး နှောင့်နှေးသွားတာ ငါတို့မှာလည်း တာဝန်ရှိတာပေါ့။ နင့်ရဲ့ အပြောကလည်း ထူးဆန်းလိုက်တာ၊ ဖျောင်းဖျပေးရုံလေးကို ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် တွက်ကပ်နေရတာလဲ”

ငါတို့။

ရွှီထင်းရှန်းက 'ငါတို့' ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ စိတ်ထဲမှာ အလွန်ပဲ ကြည်နူးသွားတော့တယ်။

196 04

ကျောက်အာက အနည်းငယ် တုံးအအ နိုင်နေတာကလည်း မဆိုးလှပါဘူး၊ နှစ်တွေ ဒီလောက်ကြာတာတောင် အဲဒီကောင်လေးရဲ့စိတ်ကို ရိပ်မိတာ မရှိသေးဘူး၊ အဲဒီကောင်လေးမှာလည်း အရာရာကို ဖုံးကွယ်ထားရတာ ထိုက်တန်လှတယ်။

တကယ်တော့ ရွှီထင်းရှန်းကိုယ်တိုင်တောင် ကောင်းရှန်းက ကျောက်အာအပေါ် ထူးခြားတဲ့ ခံစားချက် ရှိနေတာကို မသိခဲ့ပါဘူး၊ ခုနက စကားတွေကို ကြားလိုက်ရမှပဲ ရိပ်မိသွားတာ ဖြစ်တယ်။

သူက လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ကျောက်အာရဲ့ပုခုံးကို ဖက်ကာ အတူတူ လျှောက်လာရင်း ပြောလိုက်တယ်။ "မင်းကလည်း လျှောက်တွေးဖို့ပဲ ကြိုက်တယ်။ ငါက ဘာဖြစ်လို့ တွက်ကပ်နေရမှာလဲ၊ ငါက အဲဒီလောက် စိတ်ပုပ်တဲ့လူလား”

"နင့်မှာ စိတ်ပုပ်တဲ့ အချက်တွေက နည်းတာကျလို့” ကျောက်အာက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်တယ်။

"မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ”

"ငါ ဘာမှ မပြောပါဘူး” ကျောက်အာက မျက်လုံးလေး ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

ရွှီထင်းရှန်းက သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး မေးတယ်။ "သူ မင်းကို လာရှာတာ စီးပွားရေးကိစ္စ မဟုတ်ဘူးလား။ မင်း ဒီတစ်ခေါက် ဘယ်တော့ ခရီးထွက်ဖို့ စဉ်းစားထားလဲ”

"ခရီးထွက်ရမယ်။ လောလောဆယ်တော့ မသွားတော့ပါဘူး၊ ရွှမ်းယွီကျွန်းမှာ ဆိုင်ခန်းတွေ ဖွင့်ဖို့ ရှိသေးတယ်လေ၊ ဒီအလုပ်တွေကို အရင် ပြီးအောင် လုပ်ရဦးမယ်” ကျောက်အာက ခြေလှမ်းကို ရပ်လိုက်ပြီး သူ့ကို မော့ကြည့်ကာ မေးတယ်။ "ဘာလဲ၊ နင်က ငါ့ကို ခရီးထွက်စေချင်လို့လား”

"မင်း ခရီးထွက်မထွက်ဆိုတာ ငါ ဆုံးဖြတ်ရတာမှ မဟုတ်တာ၊ ငါ့ကို ဘာလို့ လာမေးနေတာလဲ” ရွှီထင်းရှန်းက ဘာမှ မဖြစ်သလိုပုံစံနဲ့ သဘောထားကြီးစွာ ပြောလိုက်တယ်။ "တကယ်လို့ မင်း ခရီးထွက်ချင်ရင်လည်း သွားလေ၊ ရွှမ်းယွီကျွန်းကိစ္စက နောက်ထပ် တစ်လကျော်လောက် လိုသေးတယ်၊ အဲဒီမတိုင်ခင် ပြန်လာရင် ရပြီ”

ကျောက်အာက အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပေမဲ့ သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အဲဒီစိတ်ဆန္ဒကို ပြန်ထိန်းလိုက်တယ်။

သူမက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး "မသွားတော့ပါဘူး၊ အဲဒီဘက်ကို ကောင်းရှန်းပဲ စီမံခန့်ခွဲခိုင်းလိုက်မယ်”

"မင်းက ငါ့အနားမှာ နေပြီး အဖော်လုပ်ပေးချင်လို့လား” ရွှီထင်းရှန်းက သူမရဲ့ပါးနားကို ရုတ်တရက် တိုးကပ်ပြီး မေးလိုက်တယ်။

အမ်… ကျောက်အာ ခဏတာ ကြောင်သွားပြီး မျက်နှာလေး နီမြန်းလာကာ နောက်ကို အနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်တယ်။ "အဖော်လုပ်ပေးရမယ် ငါက ဘာဖြစ်လို့ နင့်ကို အဖော်လုပ်ပေးရမှာလဲ”

"မင်းက ငါ့ကို မခွဲနိုင်လို့ နေခဲ့ပြီး အဖော်လုပ်ပေးချင်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်” သူ့ရဲ့ မျက်ဝန်းထဲမှာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားတာတွေ ပြည့်နေတယ်။

"နင့်ကို မပြောတော့ဘူး။ မျက်နှာပြောင်တိုက်လိုက်တာ”

ကျောက်အာက ကမန်းကတန်း ထွက်သွားတော့တယ်။ ရွှီထင်းရှန်းကတော့ ရယ်မောရင်း နောက်က လိုက်သွားပါတော့တယ်။

ရွှမ်းယွီကျွန်းကို တရားဝင် စဖွင့်တဲ့နေ့မှာ တျန့်ဟိုင်မြို့ဆီ ကုန်သည်တွေ စုပြုံရောက်လာကြတယ်။

တည်းခိုခန်းတွေ အကုန်လုံး ပြည့်နေပြီး လူနေအိမ် အများကြီးကိုတောင် ခေတ္တတည်းခိုဖို့ ငှားထားကြရတယ်။

196 05

ကျဲ့ကျန်းနယ်စားမင်း တုကျွန့်ကိုယ်တိုင် တက်ရောက်လာပြီး နင်းပေါ် မြို့စားဆွန်းကန်းလည်း ရောက်လာတယ်။ အဲဒါအပြင် အုပ်ချုပ်ရေးအရာရှိချုပ် ချန်တယ်၊ အသစ်ခန့်ထားတဲ့ တရားသူကြီးချုပ် ယဲ့ကျူနဲ့ စစ်ကဲ ယန်ကျုံး စတဲ့ ကျဲ့ကျန်းနယ်က အဆင့်မြင့် အရာရှိကြီးတွေ အများကြီး တျန့်ဟိုင်ကို ရောက်လာကြတယ်။

အဲဒါတင် မကသေးဘဲ ဒုတိယဝန်ကြီး ရှောက်ခိုင်တောင်မှ ရောက်လာခဲ့တယ်။

ရှောက်ခိုင်က ရာထူးစလက်ခံကတည်းက ကျဲ့ကျန်းနယ်ရဲ့ ကိစ္စတွေအပေါ် အလွန်အမင်း စိတ်ဝင်စားတာ မရှိခဲ့ဘူး၊ အကြောင်းကတော့ မင်ကျဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးရုံးက ဖူကျန်းမှာပဲ အမြဲရှိနေလို့ ဖြစ်တယ်။ ဖူကျန်းက ကျဲ့ကျန်းနဲ့ အလှမ်းဝေးတာမို့ စီမံခန့်ခွဲဖို့ လက်လှမ်းမမီတာက သဘာဝပဲ။

သူက ကျဲ့ကျန်းနယ်မှာ မျက်နှာပြခဲပေမဲ့ အခုတစ်ခေါက် ရောက်လာတာက ရွှမ်းယွီကျွန်းပေါ်က ကုန်သွယ်ရေးမြို့ တည်ဆောက်တာဟာ လက်ရှိမှာ အစိုးရအဖွဲ့က အာရုံစိုက်နေတဲ့ ကိစ္စဖြစ်လို့ပဲ။

ရွှီထင်းရှန်းက အရင်က ငွေပြား နှစ်သန်းကျော် ဆက်သခဲ့လို့ အစိုးရအဖွဲ့ရဲ့ အရေးပေါ် အခြေအနေကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်ခဲ့တာကို မပြောနဲ့ဦး၊ ကျားချန်ဧကရာဇ်က ညီလာခံမှာ ရွှီထင်းရှန်းအကြောင်းနဲ့ တျန့်ဟိုင်မှာရှိတဲ့ ကုန်သွယ်ရေး ညွှန်ကြားရေးမှူးရုံးအကြောင်းကို ခဏခဏ ထုတ်ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ ကုန်သွယ်ရေး ညွှန်ကြားရေးမှူးရုံး စတင်တည်ထောင်ပြီးနောက် လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ရဲ့ လပိုင်းအတွင်းမှာတင် အစိုးရအတွက် အခွန်ငွေ တစ်သန်းကျော် ရှာပေးနိုင်ခဲ့တယ်။

တစ်နေ့ကို ရွှေတစ်တင်းရတယ်လို့ ပြောရင်တောင် လျှော့ပြောရာ ရောက်လိမ့်မယ်။

ကျားချန်ဧကရာဇ်က အတော်လေး ဝမ်းသာနေလို့ ညီလာခံတစ်ခုလုံး အေးချမ်းတည်ငြိမ်နေပြီး တစ်ပြည်လုံးက တျန့်ဟိုင်ကုန်သွယ်ရေး ညွှန်ကြားရေးမှူးရုံးအတွက် ဝမ်းသာနေကြတဲ့ပုံပဲ။

အဲဒီနောက်မှာ ရွှီထင်းရှန်းက ကုန်သွယ်ရေးမြို့ တည်ဆောက်ဖို့ အကြံပြုလွှာ တင်ခဲ့ရာမှာ အတွင်းဝန်ရုံးဘက်က ကန့်ကွက်တာတွေ ရှိခဲ့ပေမဲ့ ကျားချန်ဧကရာဇ်ကပဲ အများသဘောထားကို ပယ်ချပြီး ခွင့်ပြုပေးခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။

ဒီနေ့က ရွှမ်းယွီကျွန်း ကုန်သွယ်ရေးမြို့ကို လူအများရှေ့မှာ တရားဝင် ထုတ်ပြရမယ့်နေ့ ဖြစ်လို့ အားလုံးက စောင့်ကြည့်နေကြတာမို့ ရှောက်ခိုင်က နယ်စားမင်းကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ မတက်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး။

(တုကျွန့်က ကောင့်၊ ရှောက်ခိုင်က ဗင့်ကောင့်)

ကုန်သွယ်ရေး ညွှန်ကြားရေးမှူးရုံးထဲက အကြီးဆုံး ခန်းမဆောင်မှာ အခုဆိုရင် ကျဲ့ကျန်းနယ်ကို တုန်လှုပ်စေနိုင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေ စုဝေးထိုင်နေကြတယ်။ မြင်ရသလောက်တော့ အနီရောင်ဝတ်စုံတွေ ဝတ်ထားတဲ့ အရာရှိကြီးတွေချည်းပဲ ဖြစ်ပြီး ရွှီထင်းရှန်း တစ်ယောက်တည်းပဲ အစိမ်းရောင် အရာရှိဝတ်စုံကို ဝတ်ထားတဲ့ ချွင်းချက် ဖြစ်နေတယ်။

196 06

သူ့ရဲ့ရာထူးအဆင့်အတန်းအရဆိုရင် အခုလို အခြေအနေမျိုးမှာ ထိုင်ခုံတောင် ရဖို့ မလွယ်လှဘူး။

ဒါပေမဲ့ သူက ဒီနေ့အတွက် အဓိက ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်တဲ့အပြင် တုကျွန့်ကလည်း အထူး မျက်နှာသာပေးထားလို့ ထိပ်ဆုံးခုံရဲ့ ဘယ်ဘက်အောက်နားမှာ ထိုင်ခုံတစ်ခု ရထားတာ ဖြစ်တယ်။ ရွှန်းရှီးလည်း အဲဒီထဲမှာ ပါနေပြီး သူက နန်းတွင်းက ဖြစ်တဲ့အပြင် ကုန်သွယ်ရေး ညွှန်ကြားရေးမှူး တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်တယ်။

အရာရှိတွေအားလုံးက ပြုံးရွှင်စွာနဲ့ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောနေကြတယ်။

အဲဒီတုန်းက အပြင်ကနေ လူတစ်ယောက် ဝင်လာပြီး သတင်းပို့တယ်။ "အရာရှိမင်းတို့ခင်ဗျာ၊ အမိန့်တော် ပြန်တမ်း ရောက်လာပါပြီ”

ထိုင်နေတဲ့ အရာရှိအားလုံးက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြပြီး အရာရှိဝတ်စုံနဲ့ ဦးထုပ်တွေကို သေချာပြင်လိုက်ကာ ရှောက်ခိုင်ကို ရှေ့ဆုံးမှာ ထားပြီး အပြင်ဘက်ကို ထွက်လာကြတယ်။

အပြင်ဘက်က ရင်ပြင်မှာ အမွှေးတိုင်တင်ခုံကို အဆင်သင့် ပြင်ထားပြီးသား ဖြစ်တယ်။

အထူးကိုယ်စားလှယ်က အမိန့်တော် ပြန်တမ်းကို ကိုင်ပြီး တည်ငြိမ်လေးနက်တဲ့ အမူအရာနဲ့ ရပ်နေတယ်။

အရာရှိတွေအားလုံးက ရာထူးအဆင့်အလိုက် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဒူးထောက်လိုက်ကြတယ်။ ရွှီထင်းရှန်းရဲ့အလှည့်ရောက်တဲ့အခါ အဲဒီအထူးကိုယ်စားလှယ်က လက်ယပ်ခေါ်လိုက်ပြီး ရှောက်ခိုင်ရဲ့ရှေ့က နေရာလွတ်တစ်ခုကို ညွှန်ပြကာ ပြုံးပြီး ပြောတယ်။ "ရွှီညွှန်ကြားရေးမှူး၊ ဒီအမိန့်တော်က မင်းအတွက်ပဲ၊ မင်းက အဲဒီနေရာမှာ ဒူးထောက်လို့ မရဘူး”

အားလုံးက နားလည်မှုရှိတဲ့ အပြုံးတွေနဲ့ ကြည့်နေကြပေမဲ့ ရှောက်ခိုင် တစ်ယောက်တည်းပဲ ဘာအမူအရာမှ မပြဘဲ ရှိနေတယ်။

သူက ရာထူးအမြင့်ဆုံးဖြစ်လို့ ရှေ့ဆုံးမှာ ရှိနေရမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ ဒီနန်းတွင်း မိန်းမစိုးက သူ့ကို ကျော်ပြီး ရွှီထင်းရှန်းကို အမိန့်တော်က သူ့အတွက်လို့ ပြောတဲ့အပြင် ရွှီထင်းရှန်းကို သူ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ခိုင်းလိုက်တယ်။

အသေးအဖွဲအနေနဲ့ ပြောရင် ဒီမိန်းမစိုးက စည်းကမ်းမရှိတာ ဖြစ်ပေမဲ့ ကြီးကြီးမားမား ကြည့်မယ်ဆိုရင် သူ့ကို မျက်နှာဖျက်လိုက်တာပဲ ဖြစ်တယ်။

ဒါပေမဲ့ အမိန့်တော်ဆိုတာက သတ်မှတ်ထားတဲ့သူ ရှိပြီးသားဖြစ်လို့ အဲဒီသူကိုပဲ အဓိကထားရမှာ ဖြစ်တာကြောင့် အားလုံးကလည်း ဘာမှမဖြစ်သလို နေကြလို့ သူလည်း ဘာမှ မပြောနိုင်ဘဲ ရွှီထင်းရှန်းက သူ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်လိုက်တာကိုပဲ ဒီအတိုင်း ကြည့်နေရတော့တယ်။

"ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အလိုတော်အရ၊ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် မိန့်ကြားတော်မူသည်မှာ..."

အဲဒီအထူးကိုယ်စားလှယ်က အရှည်ကြီး ဖတ်သွားပေမဲ့ အဓိက ဆိုလိုရင်းက တစ်ခုတည်းပါပဲ။

ကုန်သွယ်ရေး ညွှန်ကြားရေးမှူးရုံးရဲ့ အလုပ်တွေကို ကောင်းကောင်း ဆောင်ရွက်နိုင်ခဲ့လို့ ငါကိုယ်တော်က အတော်လေး သဘောကျတယ်၊ ရွှမ်းယွီကျွန်းမှာ ကုန်သွယ်ရေးမြို့ ဖွင့်ဖို့ စီစဉ်နေတာကို ကြားသိရလို့ ငါကိုယ်တော်က မင်းတို့ကို အားပေးတဲ့အနေနဲ့ ကမ္ပည်းစာတမ်းတစ်ခု ပေးလိုက်တယ်၊ ယူပြီး ချိတ်ထားလိုက်ကြ။ ငါကိုယ်တော်က ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုကို ခံရတဲ့သူ ဖြစ်လို့ ငါကိုယ်တော်ရဲ့ လက်ရေးကလည်း စွမ်းအားရှိတယ်၊ မကောင်းဆိုးဝါးတွေ အားလုံး ဝေးဝေးက ရှောင်ကြလိမ့်မယ်။ "အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ကျေးဇူးတော်ကို ခံယူပါတယ်"

ကျယ်လောင်တဲ့ ဟစ်ကြွေးသံတွေနဲ့အတူ ရွှီထင်းရှန်းက ရိုရိုသေသေနဲ့ ထပြီး အမိန့်တော် ပြန်တမ်းကို လက်ခံလိုက်တယ်။

196 07

အထူးကိုယ်စားလှယ်က ပြုံးပြီး ပြောတယ်။ "ဒီကမ္ပည်းပြားက အပြင်မှာ စောင့်နေတုန်းပဲ၊ အထဲကိုတော့ မသယ်လာတော့ဘူး။ ရွှီညွှန်ကြားရေးမှူးနဲ့ တုနယ်စားမင်းတို့ ရွှမ်းယွီကျွန်းကို အခုပဲ သွားကြမယ်လို့ ကြားတယ်၊ ကျွန်တော်လည်း အတူလိုက်ပြီး မျက်စိဖွင့်ချင်ပါသေးတယ်”

"ကိုယ်စားလှယ်တော်ကြီး လမ်းခရီးမှာ ပင်ပန်းလာမှာပေါ့၊ အနားမယူတော့ဘူးလား”

"မနားတော့ပါဘူး၊ အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စက ပိုအရေးကြီးတာပေါ့”

"ဒါဆိုရင် ကိုယ်စားလှယ်တော်ကြီး ဒီဘက်က ကြွပါ” ရွှီထင်းရှန်းက ဖိတ်ခေါ်တဲ့ အမူအရာ လုပ်လိုက်တယ်။

"အားမနာပါနဲ့၊ အားမနာပါနဲ့”

အထူးကိုယ်စားလှယ်က ရှေ့ဆုံးက ထွက်သွားပြီးနောက် အရာရှိတွေက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဦးစားပေး နှုတ်ဆက်ကြပြီး နောက်ဆုံးမှာ ရှောက်ခိုင်၊ တုကျွန့်နဲ့ ရွှီထင်းရှန်းတို့က အထူးကိုယ်စားလှယ်နဲ့အတူ ရှေ့ဆုံးက လျှောက်လာကြကာ ကျန်တဲ့သူတွေက နောက်က လိုက်လာကြတယ်။

ရွှမ်းယွီကျွန်းကို သွားဖို့ သင်္ဘောစီးဖို့လိုပြီး ဒီသင်္ဘောကိုလည်း အထူး ရွေးထားတာ ဖြစ်တယ်။

ကုန်သွယ်ရေး ညွှန်ကြားရေးမှူးရုံး လက်အောက်က အကြီးဆုံးနဲ့ အကျယ်ဆုံး သင်္ဘောကို ရွေးပြီး အရာရှိတွေကို ရွှမ်းယွီကျွန်းကို ပို့ပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီရဲ့ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်မှာ စစ်သင်္ဘော ဆယ်စင်းကျော်က ခြံရံလိုက်ပါလာပြီး ခမ်းနားထည်ဝါစွာ ပင်လယ်ပြင်ကို ထွက်လာခဲ့ကြတယ်။

ပင်လယ်ကို မမြင်ဖူးတဲ့သူတွေက ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ရတဲ့အခါ သဘာဝတရားရဲ့ အံ့ဖွယ်ထူးခြားမှုကို အံ့အားသင့်ရတတ်တာက ဓမ္မတာပဲ၊ နန်းတွင်းက လာတဲ့ ဒီအထူးကိုယ်စားလှယ်လည်း ချွင်းချက်မဟုတ်ဘူး။

ဒီပင်လယ်ပြင်ကြီးကို ကြည့်ရင်း၊ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်က ခြံရံပါလာတဲ့ စစ်သင်္ဘော ဆယ်စင်းကျော်ကို ကြည့်ရင်း၊ သင်္ဘောဦးမှာ ရပ်နေကာ ပင်လယ်လေကြောင့် အင်္ကျီလက်တွေ တဖျတ်ဖျတ် လွင့်နေတဲ့ အထူးကိုယ်စားလှယ်က ရဲရင့်တဲ့ ခံစားချက်မျိုး ပေါ်လာပြီး ခဏခဏ ချီးမွမ်းပြောတော့တယ်။ "တကယ့်ကို ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ဝီရိယရှိလှပေတယ်၊ ကုန်သွယ်ရေး ညွှန်ကြားရေးမှူးရုံးရဲ့ ဒီကောင်းမှုတွေကို ကျုပ် ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အရှင်မင်းကြီးဆီမှာ အမှန်အတိုင်း သတင်းပို့ပေးပါ့မယ်”

"ဒါတွေက ကျွန်တော်တို့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုကြောင့်ပါ၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ချီးမွမ်းမှုကို မထိုက်တန်ပါဘူး”

မြှောက်ပင့်လိုက်တာကို ဘေးနားက လူတချို့ကတော့ စိတ်ထဲက ရေရွတ်နေကြတယ်။

ရွှမ်းယွီကျွန်းကို ရောက်တဲ့အခါ အခုဆို ရွှမ်းယွီကျွန်းက အသွင်သဏ္ဌာန် လုံးဝ ပြောင်းလဲနေပြီ၊ ကျယ်ဝန်းချောမွေ့တဲ့ ဆိပ်ကမ်း၊ ကမ်းခြေတစ်လျှောက် မိုးထိမတတ် မြင့်တဲ့ မျှော်စင်တွေ၊ ဆိပ်ကမ်းအနီးမှာ ဆောက်ထားတဲ့ ခံတပ်တချို့နဲ့ မနီးမဝေးက ပြာလဲ့လဲ့ မြို့ရိုးကြီးက ဒီနေရာဟာ ကုန်သွယ်ရေးမြို့ဖြစ်တယ်လို့ မထင်ရဘဲ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အချက်အချာကျတဲ့ မြို့တစ်မြို့လို့တောင် ထင်မှတ်ရစေတယ်။

အထူးကိုယ်စားလှယ်က အနက်ရောင် ခံတပ်ကြီးတွေကို အံ့အားသင့်စွာ ညွှန်ပြရင်း မေးလိုက်တယ်။ "ရွှီညွှန်ကြားရေးမှူး၊ ဒါက ဘာလဲ”

ဒီအထူးကိုယ်စားလှယ်က နန်းတွင်းက ဖြစ်လို့ ခံတပ်ကို မမြင်ဖူးပေမဲ့ တခြားလူတွေက မသိဘူးလို့ မဆိုလိုပါဘူး၊ ဘေးနားက အရာရှိတစ်ယောက်က ရှေ့ကို ထွက်လာပြီး ပြောလိုက်တယ်။ "ရွှီညွှန်ကြားရေးမှူး၊ ဒါက ရာထူးကို ကျော်လွန်လုပ်ဆောင်တာ ဆိုတာ မင်း သိသလား”

သူက ဆိပ်ကမ်းမှာ ရှိနေတဲ့ ခံတပ်တချို့ကို တုန်လှုပ်စွာ ညွှန်ပြရင်း ဆက်ပြောတယ်။ "ဒါတွေက စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အဆောက်အအုံတွေပဲ၊ ဒေသခံအရာရှိတွေမှာ ကိုယ်ပိုင် တည်ဆောက်ခွင့် မရှိဘူး။ ပြီးတော့ မင်းက ဒေသခံအရာရှိလည်း မဟုတ်ဘူး၊ ကုန်သွယ်ရေး ညွှန်ကြားရေးမှူး တစ်ယောက်ပဲလေ။ မင်းရဲ့ ဒီလိုလုပ်ရပ်က ဒေသခံ စစ်တပ်နဲ့ စစ်ကဲရုံးကို အကြောင်းကြားထားပြီးပြီလား”

ရွှီထင်းရှန်းက စိတ်ထဲက တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်မိတယ်။ တကယ်ပဲ လာပြီပေါ့။

******