အခန်း (၈၁၉-၈၂၀)

အပိုင်း (၈၁၉) ပြည့်တန်ဆာအိမ်တို့၏ ကွာခြားချက်၊ သာမညမျှသာဖြစ်သော ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်းအပြင်စည်းတာဝန်ခံ၊ သူ့ကို ရိုက်စမ်း

လီယန်ချူသည် သူတို့၏ စကားများမှတစ်ဆင့် ဤနေရာ၏ သဘောသဘာဝကို နားလည်လိုက်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဤနေရာသည် အဆင့်အတန်းမြင့်မားသော နေရာဖြစ်သဖြင့် အဆင့်လိုက် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများရှိပြီး သီချင်းနားထောင်ခြင်း၊ ကပွဲကြည့်ခြင်းတို့ကို အရင်လုပ်ဆောင်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဇာတ်လမ်းတွဲများထဲမှ ပြကွက်များမှာ အားလုံးမဟုတ်သော်လည်း မှန်ကန်မှုရှိကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။ သူ ရောက်နေသည့်နေရာမှာ အနည်းငယ် အဆင့်မြင့်လွန်းနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ လမ်းဘေး ဆံပင်ညှပ်ဆိုင်နှင့် အဆင့်မြင့် ကလပ်တစ်ခုတို့၏ ကွာခြားချက်နှင့် အလားသဏ္ဌာန်တူပေသည်။

သူတို့ သုံးယောက်မှာ ကျွမ်းကျင်သူများပီပီ ထိုင်ခုံတစ်ခုကို ရှာဖွေကာ ထိုင်လိုက်ကြသည်။ ထိုစဉ် ခန်းမကြီးအတွင်း၌ စာသင်ဆရာနှင့်တူသော သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ပုံပြောနေလေသည်။ သူသည် အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရုပ်ရည်မှာ... သာမန်မျှသာ ဖြစ်သည်။

ပြည့်တန်ဆာအိမ် များတွင် သီချင်းနှင့် ကပွဲများသာမက ပြဇာတ်များ၊ ပုံပြောခြင်း များလည်း ရှိသဖြင့် ပိုမိုစုံလင်လှသည်။ လီယန်ချူက တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ချွန်းရှန်းလောင် ရှိ အမျိုးသမီးများ၏ အရည်အသွေးမှာ တော်တော်လေး ကောင်းမွန်ကြောင်း တွေ့ရသည်။

သူတို့မှာ ငယ်ရွယ်ချောမောကာ ခါးသေးရင်ချီ၍ ခြေတံရှည်ကြသည်။ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အမွှေးနံ့သာနံ့မှာလည်း ပြင်းရှခြင်းမရှိဘဲ အချို့မှာ သူဌေးအိမ်တော်မှ သမီးပျိုများကဲ့သို့ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အရှိန်အဝါမျိုးပင် ရှိနေကြသည်။

ဤနေရာသည် လူတို့၏ စိတ်အလိုကို ကောင်းစွာ ဖမ်းစားနိုင်ပုံရသည်။ လာရောက် လည်ပတ်သူများမှာ ဤနေရာရှိ အမျိုးသမီးများအား ပို၍ စည်းကမ်းရှိပုံရလေ၊ ပို၍ ဂုဏ်သရေရှိ အမျိုးသမီးများ နှင့် တူလေ ပို၍ သဘောကျတတ်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

ချွန်းရှန်းလောင် အတွင်း၌ ဇီကျူ့ယွမ် ဟုခေါ်သော အဆောင်ငယ်တစ်ခု ရှိသည်။ ထိုနေရာကို ချီမြို့မှ သူဌေးကြီး ကျား က ငှားရမ်းထားပြီး စာပေဖြင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့ခြင်း အမည်ခံ အခမ်းအနားတစ်ခု ပြုလုပ်နေသည်။ တက်ရောက်လာသူများမှာ စာပေပညာရှင်များ ဖြစ်ကြပြီး လှပချောမောသော အစေခံမိန်းကလေးများက ပါးလျသော အဝတ်အစားများဖြင့် ပြုံးရွှင်စွာ ပြုစုနေကြသည်။

တကယ်တမ်းတွင်မူ ကျားသူဌေးကြီးမှာ စာပေတတ်သူ မဟုတ်ဘဲ ဟန်ဆောင်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အိမ်ရှိ စာအုပ်စင်များပေါ်တွင် အပြာစာပေများသာ ပြည့်နှက်နေပြီး အပြင်ဘက်မှသာ သူတော်စင် ကျမ်းစာမျက်နှာဖုံးများဖြင့် အုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျားသူဌေးကြီး၏ ထူးခြားချက်မှာ... သူသည် အလွန် 'ချမ်းသာ' ခြင်းပင်။ သူသည် နှစ်စဉ် ချီမြို့မှ စာပေပညာရှင်များကို ဖိတ်ကြားကာ တစ်ဦးချင်းစီအား မိန်းမပျိုလေးများဖြင့် ပြုစုစေလေ့ရှိသည်။

ရုတ်တရက်

ကျယ်ပြောလှသော 'ဇီကျူ့ယွမ်' တစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အသံတစ်သံမျှ ထွက်မလာတော့ပေ။ စာပေပညာရှင်များနှင့် အစေခံ မိန်းကလေးများအားလုံးမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အင်အားမဲ့စွာ လဲကျသွားကြပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် ကျားသူဌေးကြီးကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေကြတော့သည်။

ကျားသူဌေးကြီးမှာ ဝမ်းဗိုက်ရွှဲနေသော သက်လတ်ပိုင်းလူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း၊ ဤအရာအားလုံးမှာ သူ လေတစ်ချက် မှုတ်လိုက်ရုံဖြင့် ဖြစ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ် ကျားသူဌေးကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ လူရေခွံမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ပြဲကာ ကွာကျလာသည်။ ၎င်းမှာ သာမန် မျက်နှာဖုံး ကွာကျခြင်းမျိုးမဟုတ်ဘဲ မြွေ အရေခွံလဲသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး လူတစ်ယောက်သည် ကျားသူဌေးကြီး၏ အရေခွံထဲမှ တိုးထွက်လာသည်။

ထိုသူမှာ ရုပ်ရည်သာမန်မျှသာရှိသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ လူအုပ်ထဲတွင် တွေ့ပါက မည်သူမျှ သတိမထားမိနိုင်လောက်အောင် သာမန်ဆန်လွန်းသူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဘေးတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေသည်။ သူမမှာ ဤခြံဝင်း၏ ကချေသည်ခေါင်းဆောင် ကျူးကျူးဖြစ်သည်။ သူမမှာ ပြည့်ဖြိုးဝန်းစက်သော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ရှိပြီး ကြွယ်ဝသော ရင်သားအစုံကြောင့် စာပေပညာရှင်များနှင့် သူဌေးများစွာ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ရရှိထားသူ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူမမှာ အဝတ်အစားများ ဖရိုဖရဲဖြစ်လျက် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသည်။ သူမသည် မတော်တဆ ကျားသူဌေးကြီး၏ လူရေခွံကို ဆွဲမိသွားခဲ့ရာမှ ကျားသူဌေးကြီး၏ မျက်ဝန်းများ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သူမ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော အေးစက်လှသည့် အကြည့်မျိုး ဖြစ်သည်။

"မင်းရဲ့ ဒီအရေခွံနဲ့ အသားကို ငါ သိပ်သဘောကျတယ်၊ ခဏနေရင် မင်းကို အရင်ဆုံး အရေခွံနွှာပေးမယ်။ မဟုတ်ရင် လူတွေအများကြီး နွှာရတဲ့အခါ ပေါ့ဆသွားပြီး အရေခွံ ပျက်စီးသွားမှာ စိုးလို့၊ အဲ့ဒါဆို အရမ်း နှမြောဖို့ ကောင်းသွားမှာ "

ကျားသူဌေးကြီး (ဟန်ဆောင်ထားသူ) က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ ကျူးကျူးကို ကြည့်နေသော သူ၏ အကြည့်မှာ အသတ်ခံရတော့မည့် သိုးသူငယ်တစ်ကောင်ကို ကြည့်နေသည့်အလား။ ကျူးကျူးမှာ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်တုန်ရီကာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ မျက်ရည်များသာ သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာတော့သည်။

သဘောကောင်းပြီး ပိုက်ဆံပေါသော ကျားသူဌေးကြီးမှာ ရုတ်တရက် သူစိမ်းတစ်ယောက်အဖြစ် အရေခွံလဲသွားပြီး သူမ၏ အရေခွံကို နွှာရန် ကြိုးစားနေခြင်းကို သူမ မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။ ရုပ်ရည်သာမန်နှင့် ထိုလူငယ်၏ လက်ထဲတွင် အလွန်ထက်မြက်သော 'အရေခွံနွှာဓား' တစ်လက် လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်။

သူက ဓားသွားကို လက်ဖြင့် အသာအယာ ပွတ်သပ်ရင်း

"စိတ်ချပါ၊ ငါ အရမ်း ညင်သာပေးမှာပါ" ဟု ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ကျူးကျူး၏ ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ သူမ၏ ပါးပြင်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ရက်စက်ပြီး စွဲလမ်းလွန်းသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူ၏ အမြင်တွင် ကျူးကျူးသည် အရေခွံအဖြစ်သာ သူ၏ ဘေး၌ ရှိနေခြင်းမှာ အကောင်းဆုံးပင်။

ရုတ်တရက်

ဒိုင်း

ဇီကျူ့ယွမ် ၏ တံခါးကြီးမှာ ဝုန်းကနဲ ပွင့်ထွက်ကာ ကြေမွသွားသည်။ မာကျောသော သစ်သားတံခါးမှာ တစ်ခဏချင်းအတွင်း ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ထိုလူငယ်မှာ တံခါးဝသို့ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ခါးတွင် ရှေးဟောင်းဓားတစ်လက်ကို ဆွဲချိတ်ထားပြီး အေးစက်ချောမောသော မျက်နှာရှိသည့် လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ ဘေးတွင် အရက်နံ့များ ထွက်နေပြီး မနှစ်မြို့သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေသည့် လူငယ်သုံးဦးလည်း ပါဝင်သည်။

လီယန်ချူသည် ထိုအရှိန်အဝါအတိုင်း လိုက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူ အနည်းငယ် နောက်ကျခဲ့ပါက ဤခြံဝင်းအတွင်းရှိ လူမည်မျှ အရေခွံနွှာခံရမည်ကို မသိနိုင်ချေ။ ဤသည်ကို တွေးမိသည်နှင့် လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပေါ်လာကာ ခြံဝင်းတစ်ခုလုံး၏ အပူချိန်မှာ သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားတော့သည်။

ချန်ချင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဒါ ဘာနေရာလဲ... ဘယ်ကောင်က ဒီမှာ လာရမ်းကားနေတာလဲ"

ဝေဟန် ကလည်း ထပ်တူပင် ဆဲဆိုလိုက်သည်

"ဟုတ်တယ် ပန်းခိုးသမားတောင် ပန်းကို မဖျက်ဆီးဘူး၊ မင်းကတော့ ဘာကောင်လဲ "

ကျားသစ်သားအိတ်ကို ခါးတွင်ချိတ်ထားသော လူငယ် မှာမူ စကားမပြောသော်လည်း သူ၏ အကြည့်မှာ အလွန် ရက်စက်နေသည်။ လီယန်ချူက သူတို့ကို တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဒါက အဓိက အချက်လား

ကျားသူဌေးကြီးအဖြစ် ဟန်ဆောင်ထားသော ထိုသူ၏ အမည်မှာ ကျောက်စစ် ဖြစ်ပြီး မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ တကယ်တော့ သူ၏ အမည်ရင်းမှာ ကျောက်ရော့ထျန်း (ကောင်းကင်ကို တိုက်ခိုက်မည့် ကျောက်) ဖြစ်သည်။

သို့သော် လောကထဲတွင် သွားလာလှုပ်ရှားစဉ် အမည်ရင်းကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုတိုင်း ဘေးဒုက္ခများနှင့် ကြုံတွေ့ရလေ့ရှိသဖြင့် ဗေဒင်ဆရာ၏ လမ်းညွှန်မှုအရ နာမည်အညံ့ 'ကျောက်စစ်' ဟု ပြောင်းလဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုမှစ၍ သူသည် ယနေ့တိုင် အသက်ရှင်နေနိုင်ခဲ့ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်း သို့ ဝင်ရောက်ကာ အပြင်စည်း တာဝန်ခံ တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ချီမြို့၌ လျှို့ဝှက်စွာ ပုန်းအောင်းနေရန် အမိန့်ရရှိထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ အကြီးအကဲများ လျှို့ဝှက်လုပ်ဆောင်စရာ ရှိသည်ဟု သိရသော်လည်း သူ၏ အဆင့်အတန်းနှင့်မူ အသေးစိတ်ကို မသိရှိနိုင်ပေ။

ယခုအခါ သူသည် ဤလူငယ်များ၏ အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါနှင့် အေးစက်သော ဓားအရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မှင်သက်သွားသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် မိမိမှာ ဤသူများကို ယှဉ်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ကျောက်စစ်သည် ကျူးကျူးကို ဆွဲမလိုက်ပြီး သူ၏ ထက်မြက်သော အရေခွံနွှာဓားကို သူမ၏ လည်ပင်းတွင် ကပ်လိုက်သည်။

"မလာနဲ့"

"ထပ်လာရင် သူ့လည်ပင်းကို ငါ လှီးလိုက်မယ်"

ကျောက်စစ်သည် ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်းမှ ရရှိထားသော အတတ်ပညာတစ်ခုရှိသည်။ ၎င်းမှာ လေတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ရုံဖြင့် လူ၏ ခြေလက်များကို ပျော့ခွေသွားစေပြီး စကားမပြောနိုင်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ယခုကဲ့သို့ ဓားစာခံဖမ်းခြင်းမှာ မိမိကိုယ်ကို ပိုမိုစိတ်ချရစေရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။

ကျောက်စစ်မှာ အတွေ့အကြုံရှိသော လောကသားတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် လူငယ်များ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စိုးရိမ်စိတ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စိတ်အနည်းငယ် လျော့သွားသည်။ သူသည် မိစ္ဆာအတတ်ကို အသုံးပြုကာ ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်သည်။

ကျူးကျူးမှာမူ လည်ပင်းပေါ်ရှိ ဓားကြောင့် ကြက်သီးများ ထနေပြီး ဓားသွားမှာ သူမ၏ လည်ချောင်းကို တစ်ခဏချင်းအတွင်း ပိုင်းဖြတ်သွားတော့မည့်အလား ခံစားနေရသည်။ ကျောက်စစ်သည် သူ၏ ပါးစပ်အတွင်း မီးခိုးငွေ့များကို စုစည်းကာ မှုတ်ထုတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် အချောမောဆုံးနှင့် သာမန်လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အရှိန်အဝါရှိသော လူငယ်တာအိုဆရာ က လက်ကို အသာအယာ မြှောက်လိုက်ရာ...

ကျောက်စစ်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး လှုပ်မရတော့ဘဲ စွမ်းအားများအားလုံး ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရတော့သည်။

လက်ချောင်းတစ်ချောင်းမျှပင် လှုပ်၍မရတော့ပေချန်ချင်းနှင့် ဝေဟန်တို့မှာ ဤသည်ကို မြင်သော်လည်း အံ့ဩခြင်းမရှိပေ။ အကြောင်းမှာ လက်ဦးသူမှာ တာအိုဆရာလီ ဖြစ်နေသောကြောင့်တည်း။

ချန်ချင်းက ဆဲဆိုရင်း လျှောက်လာသည်

"မင်းက တုံးလှချည့်လား ဒါ ဘယ်သူလဲ သိလားတတိယအဆင့် ယန်ဝိညာဉ် ပညာရှင်ကွ မင်းက ဓားနဲ့ ခြိမ်းခြောက်ချင်သေးတယ်၊ မင်းဦးနှောက်ကို မြည်းကန်ထားလို့လား "

ကျောက်စစ်မှာ ယန်ဝိညာဉ် ဆိုသည့် စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရင်ထဲ အေးစက်သွားသည်။ ဒီလို ပညာရှင်ကြီးက ပြည့်တန်ဆာအိမ်ထဲမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ ငါ့ကို ဖမ်းဖို့ သက်သက်လား ငါက အဲ့လောက်တောင် အရေးပါသွားပြီလား။

လီယန်ချူက လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဇီကျူ့ယွမ်အတွင်းရှိ လူများအားလုံး ချက်ချင်း သတိပြန်ဝင်လာကြသည်။ ကျူးကျူးမှာလည်း အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်သွားသဖြင့် ဝမ်းသာအားရ ထရပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အကြည့်မှာ လီယန်ချူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး

"ဘယ်လောက် ချောတဲ့ တာအိုဆရာလေးလဲ"

ဟု စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်မိတော့သည်။ သို့သော် ပါးစပ်ထဲတွင် မီးခိုးငွေ့များ ငုံထားပြီး ဓားကို ကိုင်ထားသည့် ကျောက်စစ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကြောက်လန့်တကြား နောက်သို့ ဆုတ်သွားပြန်သည်။

ချွန်းရှန်းလောင် ၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင်...

သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ရှိနေသော လူငယ်တစ်စုမှာ ကျောက်စစ်ကို ဝိုင်းထားကြသည်။ လီယန်ချူက လက်ညှိုးဖြင့် ညွှန်လိုက်ရာ ကျောက်စစ်၏ ကိုယ်မှာ ပြန်လည်လှုပ်ရှားနိုင်လာသည်။ ကျောက်စစ်မှာ ပါးစပ်ထဲမှ မီးခိုးများကို မှုတ်ထုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လီယန်ချူက သူ၏ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် ပိတ်ထားလိုက်သည်။

ဖူး

ကျောက်စစ်၏ မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်းတို့မှ မီးခိုးများ ပန်းထွက်လာတော့သည်။ ဤမီးခိုးများမှာ လီယန်ချူအတွက်မူ ဘာမှမဟုတ်ပေ။

"မင်း ဘယ်သူလဲ" လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

ကျောက်စစ်က မျက်နှာချိုသွေးကာ

"ကျွန်တော်မျိုးက ကျောက်စစ်ပါ၊ ပညာအနည်းငယ် သင်ထားမိလို့ ပိုက်ဆံလေး ဘာလေး လိမ်စားဖို့ပါ၊ တာအိုဆရာကြီး ကျေးဇူးပြုပြီး လွှတ်ပေးပါ"

ဟု ပြောလိုက်သည်။ လီယန်ချူက လှောင်ပြုံးပြုံးကာ သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ ကြေးနီတံဆိပ်ပြား ကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

"ငါက ဒီတံဆိပ်ပြားက အရှိန်အဝါအတိုင်း မင်းကို လိုက်လာတာ၊ မင်းက လိမ်စားဖို့ပဲ လာတာလို့ ပြောချင်သေးတာလား "

ကျောက်စစ်၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားတော့သည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် ရှိသည်မှာ သစ်သားတံဆိပ်သာ ဖြစ်ပြီး ၎င်းထက် မြင့်သည်မှာ သံတံဆိပ်၊ ထိုထက် မြင့်သည်မှာမူ ဤကြေးနီတံဆိပ် ဖြစ်သည်။ ဤတံဆိပ်သည် အတွင်းစည်း အကြီးအကဲ တစ်ဦးကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဤတာအိုဆရာလေးသည် အတွင်းစည်း အကြီးအကဲတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ

"သူ့ကို ရိုက်စမ်း" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ချန်ချင်းက ဘာမှမပြောဘဲ တစ်ချက် ကန်လိုက်ရာ ကျောက်စစ်မှာ ပုစွန်ထုပ်ကဲ့သို့ ကွေးသွားတော့သည်။ ထို့နောက် လက်သီးချက်များမှာ မိုးသီးမိုးပေါက်အလား ကျရောက်လာတော့သည်။ ကျောက်စစ်မှာ အရိုးများ ကျိုးကြေမတတ် နာကျင်နေပြီး သူသည် အသည်းမာသူ မဟုတ်သဖြင့် သိရှိသမျှ အချက်အလက်များကို အမြန်ဆုံး ဝန်ခံလိုက်တော့သည်။

သို့သော် သူ သိရှိထားသော အချက်အလက်မှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလှသည်။ ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်း၏ အထက်ပိုင်း အကြီးအကဲများ ဤမြို့တွင် လျှို့ဝှက်လုပ်ဆောင်စရာ ရှိသည်ဟုသာ သိရသည်။

"ဒါနဲ့... အကြီးအကဲ ယင်း ပြောတာ ကြားဖူးတယ်၊ အော်မေတောင် ဘက်မှာလည်း ဂိုဏ်းက စီစဉ်ထားတာ ရှိတယ်တဲ့"

'အော်မေတောင်' ဆိုသည့် စကားကြောင့် လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် 'ဖန့်ချင်းလန်' ကို သတိရသွားသည်။ သူမမှာ အော်မေတောင်တွင် ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။

"နောက်ထပ် ရှိသေးလား"

ကျောက်စစ်က ခေါင်းခါပြသည်

"တကယ် မရှိတော့ပါဘူး၊ တာအိုဆရာကြီး ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးပါ "

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်

"သွားလို့တော့ မရတော့ဘူး၊ မင်းကို မီးရှို့လိုက်မယ်"

လီယန်ချူ၏ လက်ဝါးထဲမှ စစ်မှန်သောယန်မီး များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျောက်စစ်ကို တစ်ခဏချင်းအတွင်း ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။ ဤမီးမှာ အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှသဖြင့် မည်သည့်အစအနမျှ ကျန်ရစ်ခြင်း မရှိပေ။

လီယန်ချူတို့ အဖွဲ့ ပြန်ထွက်လာစဉ် ကချေသည်ခေါင်းဆောင် ကျူးကျူးနှင့် ဆုံသည်။ ကျူးကျူးမှာ အသက်ဘေးမှ လွတ်လာသော်လည်း လီယန်ချူ၏ မျက်နှာကို မြင်သောအခါ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားသည်။

သူမသည် လီယန်ချူတို့က ထိုလူကို မီးရှို့သတ်ပစ်သည်ကို မြင်ခဲ့ရသဖြင့် မိမိကိုလည်း သက်သေဖျောက်ရန် သတ်ပစ်မည်ဟု ထင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် လီယန်ချူမှာ သူမကို လှည့်ပင်မကြည့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

လီယန်ချူတို့ ခန်းမကြီးကို ဖြတ်ကျော်စဉ် ပုံပြောနေသော သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားနှင့် မျက်လုံးချင်း ဆုံမိသည်။ လီယန်ချူက သူ၏ ဝိညာဉ်မျက်စိအတတ် ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ ထိုသူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူမှာလည်း လီယန်ချူ၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိသွားကာ ချက်ချင်းပင် မြေကိုကျုံ့သောအတတ် ဖြင့် ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ

"မင်းတို့ အရင်သွားနှင့်၊ ငါ နောက်က လိုက်ခဲ့မယ်"

ဟု ပြောကာ ထိုသူနောက်သို့ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်သွားတော့သည်။

နှစ်ဦးသားမှာ မြို့အပြင်ဘက်သို့ မိုင်ပေါင်းများစွာ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ထိုအမျိုးသားမှာ အတတ်ပညာမျိုးစုံဖြင့် ထွက်ပြေးသော်လည်း လီယန်ချူက နောက်မှ ကပ်လိုက်နေမြဲပင်။

"တာအိုဆရာ... ကျွန်တော့်နောက်ကို ဘာလို့ လိုက်နေတာလဲ"

"မင်းကရော ဘာလို့ ပြေးတာလဲ"

လီယန်ချူသည် ထိုသူ့ထံမှ မိစ္ဆာအရှိန်အဝါမျိုး မရရှိဘဲ အလွန်တရာ စင်ကြယ်လှသော ဟောက်ရန်ဖြောင့်မတ်ခြင်းစွမ်းအား ကိုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။

"စာပေပညာရှင် တပည့်လား"

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရေရွတ်လိုက်မိတော့သည်။

အပိုင်း (၈၂၀) ကံကြမ္မာဆုံစည်းမှု၊ ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စုနှင့် အေးစက်သော နတ်မိမယ်

လီယန်ချူ၏ မြေကျုံ့အတတ်မှာ အလွန်လျင်မြန်လှသည်။ သူ၏ လက်ရှိ ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်ဖြင့် ဤအတတ်ကို အသုံးပြုလိုက်သောအခါ တစ်နေရာမှ တစ်နေရာသို့ ရုတ်ခြည်းကူးပြောင်းသွားသည့် အလားပင်။

သို့သော် ဤသည်မှာ ကိုယ်ဖော့အတတ် အမျိုးအစားဖြစ်သဖြင့် တစ်ကြိမ်ခုန်လျှင် အကွာအဝေးမှာ အလွန်ကြီး မဝေးလှပေ။ ထိုစာပေပညာရှင် အသုံးပြုနေသည်မှာလည်း မြေတိုစေသော အစွမ်းမျိုးဖြစ်ရာ လီယန်ချူနှင့် အမျိုးအစားတူနေသည်။

နှစ်ဦးသားမှာ တစ်နေရာပြီးတစ်နေရာ ပျောက်လိုက်၊ ပေါ်လိုက်ဖြင့် လိုက်တမ်းပြေးတမ်း ကစားနေကြသည်။ လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ အကွာအဝေးမှာ ပို၍နီးကပ်လာသော်လည်း သူ အနီးသို့ ရောက်ခါနီးတိုင်း ထိုသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား၏ အရှိန်မှာ ရုတ်တရက် မြင့်တက်သွားပြီး သူ့ကို ပြန်လည်အကွာအဝေးခွာသွားလေ့ရှိသည်။

လီယန်ချူသည် စိတ်ကြည်လင်သော ကျောက်စိမ်းပြားဖြင့် သူ၏အတတ်ပညာကို အားဖြည့်ထားသော်လည်း အခြေအနေမှာ ထူးမခြားနားလှပေ။

ဒါ 'လက်တစ်ကမ်းက မိုးကုတ်စက်ဝိုင်း' အတတ်လား လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။

'လက်တစ်ကမ်းက မိုးကုတ်စက်ဝိုင်း' ဆိုသည်မှာ သာမန်အားဖြင့် ပြောရလျှင် မိုင်ထောင်ချီ ခရီးနှင်နေရသော်လည်း သူ၏အနားသို့ မည်သည့်အခါမျှ ရောက်မသွားနိုင်သည့် အတတ်မျိုးဖြစ်သည်။ ထိုစာပေပညာရှင်၏ ကိုယ်ဖော့အတတ်က လီယန်ချူကို စိတ်ဝင်စားသွားစေသည်။

သို့သော် ထိုသူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဟောက်ရန်ဖြောင့်မတ်ခြင်းစွမ်းအား များ ပြည့်နှက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီယန်ချူသည် ဆက်လက်လိုက်လံရန် စိတ်မပါတော့ပေ။

အကယ်၍ ထိုသူမှာ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူဖြစ်ပါက လောကအတွက် အန္တရာယ်ဖယ်ရှားရင်း ကုသိုလ်ယူရန် သတ်ပစ်လိုက်မည်ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုမူ ထိုသူ့ထံတွင် မိစ္ဆာအရှိန်အဝါလည်းမရှိ၊ နာကြည်းမှု အငြိုးအတေးများလည်း မရှိပေ။

သူသည် ပြည့်တန်ဆာအိမ်တွင် အဘယ်ကြောင့် ပုန်းအောင်းနေသည်ဖြစ်စေ လီယန်ချူအတွက် စိတ်ဝင်စားစရာ မဟုတ်တော့ပေ။ ထို့ပြင် သာမန် ကိုယ်ဖော့အတတ်ဖြင့်ဆိုလျှင် ထိုသူ့ကို မှီရန် ခက်ခဲမည်ဖြစ်ကြောင်း လီယန်ချူ ရိပ်မိလိုက်သည်။ သူသည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားလိုက်၊ ပြန်ပေါ်လာလိုက် ဖြစ်နေသော ထိုသူ၏ ကျောပြင်ကိုကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်မိသည်။

လူအုပ်ထဲတွင် တစ်ချက်မျှ စပ်စုကြည့်မိရာမှ နှစ်ဦးသားမှာ မိုင်ရာချီအောင် ပြေးလွှားခဲ့ကြလေပြီ။ လီယန်ချူသည် မီးခိုးငွေ့အသွင် ပြောင်းလဲကာ မြေလျှိုးအတတ်ဖြင့် ချီမြို့သို့ ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။

ထိုစဉ် စာပေပညာရှင်မှာ နောက်မှ လိုက်လာသူ၏ အသံ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို သတိထားမိသဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လီယန်ချူ၏ အရိပ်အယောင်မှာ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

"..."

သူသည် စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထုတ်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ လောင်ကျွမ်းသွားပြီးနောက် လေညင်းအသွင်ပြောင်းကာ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

လေညင်းက သယ်ဆောင်လာသော သတင်းစကားများတွင်လည်း ထိုတာအိုဆရာလေး၏ အရိပ်အယောင် မရှိတော့ပေ။ စာပေပညာရှင်သည် ခေတ္တစဉ်းစားပြီးနောက်တွင်လည်း သူ၏အစွမ်းထက်သော အတတ်ပညာများကို ဆက်လက်အသုံးပြုလျက် နောက်ထပ် မိုင်ရာချီအောင် ပြေးပြီးမှသာ ရပ်တန့်လိုက်တော့သည်။

"အမေရေ အဲ့ဒီလူက ဘယ်သူလဲ ဘာစကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ငါ့နောက်ကို မိုင်ရာချီအောင် လိုက်နေတာ "

သူသည် မိမိကိုယ်ပေါ်မှ စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထပ်မံထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုစာရွက်ပေါ်တွင် ဗေဒင် ဟုသော စာလုံးတစ်လုံးသာ ပါရှိသည်။ စာရွက်မှာ အလိုလို လောင်ကျွမ်းသွားပြီး သူသည် လက်ချောင်းများကို တွက်ချက်ကာ ဗေဒင်ဟောကြည့်လိုက်သည်။

"အယ်"

"ဘာမှမပေါ်ပါလား... တစ်ယောက်ယောက်က ကြီးမားတဲ့ အစွမ်းနဲ့ သူ့ရဲ့ နောက်ခံကို ဖုံးကွယ်ထားတာပဲ"

သူ၏ မျက်နှာမှာ လေးနက်သွားသည်။ ငါက အခုမှ လူအသွင်အသစ်နဲ့ နေတာလေ၊ ငါ့ကို ဘယ်သူမှ မမှတ်မိနိုင်ပါဘူး သူက ဘယ်သူလဲ သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် လူအချို့၏ ပုံရိပ်များကို စဉ်းစားကြည့်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းသာ ချလိုက်မိသည်။

"ပြည့်တန်ဆာအိမ်တွေမှာ ဆက်နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး၊ ဒီလိုနေရာမှာ ပုံပြောနေမိလို့ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားတွေများ ပျက်ယွင်းသွားတာလား"

သူက စဉ်းစားခန်း ဝင်နေသည်။

ထိုထူးဆန်းသော အကြောင်းပြချက်မှလွဲ၍ အခြားမရှိနိုင်ပေ။ မဟုတ်လျှင် သူ အေးအေးဆေးဆေး နေနေပါလျက် အဘယ်ကြောင့် လိုက်လံဖမ်းဆီးခံရမည်နည်း။

ထို့ပြင် ခုနက လိုက်လာသော တာအိုဆရာလေးသည် သူ့ကို အလွန်အန္တရာယ်ရှိသော ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနေသည်။ ဤကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုး မရရှိခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

"ထားပါတော့၊ ဒီနေရာက အော်မေတောင်နဲ့ မဝေးဘူး။ အော်မေတောင်ကို သွားပြီးတော့ ဖူးမြော်ကြည့်ရင် တစ်ခုခု ထပ်သိရကောင်း သိရနိုင်တယ်"

သူသည် ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

လီယန်ချူသည် မြေလျှိုးအတတ်ဖြင့် ချီမြို့သို့ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် စိတ်အာရုံကို ဖြန့်ကျက်ကာ ချန်ချင်း၊ ဝေဟန်တို့အုပ်စုကို ရှာဖွေလိုက်သည်။

"တာအိုဆရာ... ခုနက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ" ချန်ချင်းက မေးသည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့လို့ ခြေလှမ်းချင်း ယှဉ်ကြည့်တာ... မမှီလိုက်ဘူး"

လီယန်ချူက အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်သည်။

လူတိုင်းမှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြသည်။ ဤတာအိုဆရာလီသည် တတိယအဆင့် ပညာရှင်ဖြစ်ရုံသာမက သွေးမိစ္ဆာဂိုဏ်းချုပ်၏ ကိုယ်ပွားကိုပင် တစ်ဦးတည်းနှင့် ဖျက်ဆီးနိုင်သူဖြစ်ရာ သူ မမှီလိုက်သောသူမှာ မည်ကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးဖြစ်မည်နည်း။

"သိပ်ပြီး စိုးရိမ်မနေကြပါနဲ့၊ အဲ့ဒီလူရဲ့ ကံဇာတာကို ငါကြည့်ပြီးပြီ။ သူ့မှာ သွေးဆာတဲ့ အငြိုးအတေးတွေ မရှိဘူး၊ ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်းနဲ့လည်း ပတ်သက်ပုံမရဘူး"

လီယန်ချူက သူတို့၏ စိုးရိမ်မှုကို မြင်သဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။

ချန်ချင်းမှာ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး

"တာအိုဆရာလီ... ခင်ဗျားက ကံဇာတာ ကြည့်တတ်တာလား"

ဟု မေးလိုက်သည်။ လီယန်ချူက ခေတ္တမှင်သက်သွားပြီးမှ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ကောင်းလိုက်တာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကံဇာတာကိုလည်း တစ်ချက်ကြည့်ပေးပါဦး... အဓိကကတော့ ကျွန်တော့်မှာ အချစ်ကံ ပါသလားလို့"

ချန်ချင်းက အလောတကြီး ပြောတော့သည်။

လီယန်ချူ ပြုံးလိုက်မိသည်

"ကောင်းပါပြီ"

သူသည် ချန်ချင်း၏ ကံဇာတာကို သေချာကြည့်လိုက်ရာ အံ့ဩသွားမိသည်။ ချန်ချင်း၏ ကံဇာတာတွင် ရွှေဝါရောင် အရှိန်အဝါ များ ရှိနေခြင်းပင်။ ဤအရှိန်အဝါမျိုးမှာ တော်ဝင်မိသားစုဝင်များတွင်သာ ရှိတတ်သော အရာဖြစ်သည်။ သို့သော် ချန်ချင်းက သူသည် မိခင်အိုကြီးတစ်ဦးတည်းသာရှိပြီး မိခင်ကွယ်လွန်ပြီးမှ လောကထဲသို့ ထွက်လာခဲ့သူဟု ပြောခဲ့ဖူးသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ တာအိုဆရာလီ၊ ကျွန်တော့်မှာ အချစ်ကံ မပါလို့လား"

ချန်ချင်းမှာ အလွန် စိုးရိမ်နေသည်။

လီယန်ချူက ရယ်မောလိုက်ပြီး

"အချင်းချင်းတွေပဲ ချန်ချင်းရာ၊ မင်းရဲ့ နောက်ခံက အတုကြီးလား မင်းရဲ့ ကံဇာတာကို ကြည့်ရတာ တော်ဝင်မိသားစုဝင် တစ်ယောက်နဲ့ တူနေတယ်"

လီယန်ချူ၏ စကားကြောင့် လူတိုင်းမှာ အံ့ဩသွားကြသည်။ တွမ့်ဖေးက ဆိုလိုက်သည်။

"ဟား ဒီကောင်က တော်ဝင်မျိုးနွယ် ဖြစ်နေတာလား"

ချန်ချင်းမှာလည်း ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်သွားပြီးမှ လည်ချောင်းကို ရှင်းလိုက်ကာ အတည်ပေါက် ပြောလိုက်သည်။

"တာအိုဆရာက ရိပ်မိသွားပြီဆိုတော့လည်း ကျွန်တော် မဖုံးကွယ်တော့ပါဘူး။ တကယ်တော့ ကျွန်တော်က ချန်နိုင်ငံ ရဲ့ စတုတ္ထမြောက် မင်းသားပါ၊ အရင်က အမှတ်တမဲ့ ဟန်ဆောင်နေတာပါ"

တွမ့်ဖေးက ချန်ချင်းနှင့် ရင်းနှီးသူဖြစ်ရာ ထိုသူမှာ ပေါက်ကရ ပြောနေခြင်းဖြစ်မှန်း သိသဖြင့် ကန်လိုက်သည်။

"ဘုရင်ကြီးမှာ သားတော်သုံးပါးပဲ ရှိတာ တစ်လောကလုံး သိတယ်၊ မင်းကတော့ လျှောက်ပြောနေပြီ "

ချန်ချင်းက ရယ်မောရင်း

"အပြင်က သားလည်း မင်းသားပါပဲ၊ နောက်ဆို ငါသာ ဘုရင်ဖြစ်လာရင် မင်းကို နိုင်ငံတော်စစ်သူကြီး ခန့်မယ်"

ဟု ပြန်ပြောလေသည်။

လီယန်ချူက ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေလိုက်သည်။ ချန်ချင်းမှာ နောက်ပြောင်နေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ထိုသို့ဖြစ်နိုင်ခြေမှာလည်း ရှိနေသည်။ သူ ယခင်က တွေ့ခဲ့ဖူးသော တရားရုံးတော် အရာရှိ ချန်ယန် ထက်ပင် ချန်ချင်း၏ ရွှေရောင်အရှိန်အဝါက ပို၍ ထူးခြားနေသည်။

ထို့နောက် တွမ့်ဖေးနှင့် ဝေဟန်တို့ကလည်း သူတို့၏ ကံဇာတာကို ကြည့်ပေးရန် တောင်းဆိုကြပြန်သည်။ ဝေဟန်မှာ ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီအထူးဆုံးသူဖြစ်ပြီး ဤခေတ်ကာလတွင်ပင် ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည့် မျှော်လင့်ချက် ရှိသူဖြစ်သည်။

တွမ့်ဖေးမှာမူ ကံဇာတာ သာမန်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ကံဇာတာတွင် တစ်စုံတစ်ရာ အသွင်ပြောင်းလဲနေသည့် လက္ခဏာရှိသည်။ ၎င်းမှာ သူ ပိုင်ဆိုင်သော 'ပုလဲနီ' ကြောင့် ဖြစ်နိုင်သလို တစ်စုံတစ်ဦး၏ အမွေအနှစ်ကို ဆက်ခံထားခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

လီယန်ချူသည် ဝေမြို့ သို့ ပြန်ရန် အချိန်တန်ပြီဖြစ်သဖြင့် လူတိုင်းကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ၊ ဒီမှာ ကိစ္စပြတ်ပြီဆိုတော့ လောကကြီးထဲမှာ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့"

သူသည် တိမ်စီးအတတ်ကို အသုံးပြုကာ တိမ်များပေါ်သို့ ပျံတက်သွားသည်မှာ နတ်သားတစ်ပါးအလား ခန့်ညားလှပေသည်။

ဝေမြို့သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လီယန်ချူသည် ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်း သို့ သွားကာ ဆိုင်ရှင်မ ကို အော်မေတောင် အကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။

"ဒီ ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်းသားတွေက နည်းမျိုးစုံ သုံးတတ်တယ်၊ မိစ္ဆာနယ်မြေက ဂိုဏ်းချုပ်ကိုတောင် ပင့်ခေါ်နိုင်တာ ဆိုတော့ နောက်ထပ် ဘာတွေလုပ်ဦးမလဲ မသိဘူး"

ဆိုင်ရှင်မက စိုးရိမ်စွာ ပြောသည်။

"ငါလည်း အဲ့လိုပဲ ထင်တယ်၊ ဒါကြောင့် အော်မေတောင်ကို တစ်ခေါက် သွားဖို့ စဉ်းစားထားတယ်"

လီယန်ချူက ဆိုသည်။ သူသည် မိစ္ဆာများထံမှ ရရှိလာသော တံဆိပ်ပြားများကို ဆိုင်ရှင်မအား ပေးလိုက်ပြီး ခြေရာခံနိုင်မလား မေးလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မက တံဆိပ်ပြားများကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် ခေတ္တအကြာတွင် ကြေးနီတံဆိပ်ပြားကို လီယန်ချူအား ပြန်ပေးကာ

"ဒါက နည်းပညာ အဆင့်အတန်း သိပ်မမြင့်ပါဘူး၊ ငါ နည်းနည်း ပြင်ပေးထားတယ်။ အခုဆိုရင် မင်းရဲ့အနားမှာ ဒီထက် မြင့်တဲ့ တံဆိပ်ပြားရှိတဲ့သူ ရောက်လာရင် မင်း အာရုံခံနိုင်ပြီ"

ဟု ပြုံးလျက် ပြောသည်။

လီယန်ချူက ရယ်မောကာ

"မင်း အခု ဆရာဝန်ဝတ်စုံဖြူ ဝတ်ပြီး မျက်မှန်လေး တပ်လိုက်ရင် တကယ့် ပညာရှင်နဲ့ တူသွားမှာပဲ"

ဟု နောက်လိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မက ဝတ်စုံဖြူ နှင့် မျက်မှန် ဆိုသည်ကို မသိသဖြင့် လီယန်ချူက ရှင်းပြလိုက်ရာ သူမမှာ စိတ်ဝင်စားသွားပုံရသည်။

လီယန်ချူက ဆက်လက်၍ အခြား ထူးခြားသော ဝတ်စုံများအကြောင်း (ဥပမာ- ခြေအိတ်အနက်၊ ခြေအိတ်အဖြူ စသည်ဖြင့်) ပြောပြရာ ဆိုင်ရှင်မမှာ ရှက်သွေးဖြာသွားပြီး

"သွားစမ်းဘယ်ကနေ ဒါတွေ သွားတွေ့လာတာလဲ"

ဟု ဆူလိုက်သည်။

"ငါ့ဆရာရဲ့ စာအုပ်တွေထဲမှာ ဖတ်ဖူးတာပါ"

လီယန်ချူက အတည်ပေါက် ပြောလိုက်ရာ ဆိုင်ရှင်မက သူ့ကို မျက်စောင်းလေး ထိုးလိုက်လေသည်။

အော်မေတောင်

တောင်တန်းများ ထပ်နေပြီး တောင်ထိပ်တွင် တိမ်မြူများ ဝိုင်းရံနေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အော်မေတောင်ထိပ် မှ တောက်ပသော ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်တတ်သည်။ ဤနေရာတွင် ဘုရားကျောင်းများစွာရှိပြီး ဘုရားဖူးများဖြင့် အမြဲ စည်ကားနေတတ်သည်။

ယခုအခါ ချန်နိုင်ငံတွင် သတင်းတစ်ခု ပျံ့နှံ့နေသည်။ ၎င်းမှာ အော်မေတောင်ထိပ်သည် နတ်ပြည်သို့ ပျံတက်ရာနေရာ ဖြစ်သည်ဟူ၍တည်း။

ရှေးယခင်က ကျင့်ကြံသူကြီးတစ်ဦးသည် ဤနေရာမှ နတ်ပြည်သို့ တက်လှမ်းသွားခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ပေါ်ထွက်လာသော အလင်းတန်းများသည်လည်း ထိုသူ ချန်ထားခဲ့သော နတ်ပြည်တက် ရောင်ခြည်တော် များဖြစ်ပြီး ၎င်းကို မြင်တွေ့သူမှာ ကျင့်ကြံခြင်း လျှို့ဝှက်ချက်များကို နားလည်နိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ကြသည်။

ထို့ကြောင့် တောင်ထိပ်တွင် ရဟန်းများ၊ တာအိုဆရာများ၊ ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စုမှ သူဌေးသားများနှင့် လောကသားမျိုးစုံ စုရုံးနေကြသည်။ သို့သော် ထိုအေးချမ်းမှုမှာ ချူ မျိုးနွယ်စု၏ ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်မှုကြောင့် ပျက်ပြားသွားသည်။

ရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူ မိသားစုဖြစ်သော 'ချူ' မျိုးနွယ်စုသည် တောင်ထိပ်ကို သူတို့တစ်ဦးတည်း ပိုင်ဆိုင်ရန် အတင်းအဓမ္မ ကြိုးစားလာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အနောက်တွင် ယန်ဝိညာဉ်အဆင့် အဘိုးကြီး တစ်ဦး ကိုယ်တိုင် ပါဝင်နေသဖြင့် မည်သူမျှ မဆန့်ကျင်ရဲကြပေ။

'ချူ' မျိုးနွယ်စုသာမက နောက်ထပ် ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်တစ်ခုဖြစ်သော 'ကော်' မျိုးနွယ်စုကလည်း ဤကိစ္စတွင် ပါဝင်လာသည်။ မျိုးနွယ်စုကြီး နှစ်ခုလုံးတွင် ယန်ဝိညာဉ်ပညာရှင် တစ်ဦးစီ ပါဝင်နေသဖြင့် အခြားသော ကျင့်ကြံသူများအားလုံး တောင်ထိပ်မှ မောင်းထုတ်ခံလိုက်ရသည်။

လူအုပ်ထဲတွင် ခြေတံရှည်လျားပြီး ခါးတွင် ရှေးဟောင်းဓားတစ်လက်ကို ဆွဲချိတ်ထားသော အေးစက်စက် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိနေသည်။ သူမမှာ လှပချောမောသော်လည်း လူတိုင်းကို အေးစက်သော အငြိမ်းဓာတ်မျိုး ပေးစွမ်းနေသည်။

သူမဘေးရှိ ဗလတောင့်တောင့် လူတစ်ဦးက

"ဟူး... ဒီမိန်းကလေးကတော့ တကယ့် နတ်မိမယ်ပဲ၊ ဘယ်လိုလူမျိုးကများ သူ့ကို သိမ်းပိုက်နိုင်မှာပါလိမ့်"

ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဘေးမှ လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦးက

"လှလို့ ပါးစပ်တောင် မပိတ်နိုင်ဘူးလား"

ဟု ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ ထိုလူငယ်မှာ လီယန်ချူ ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် ထိုအေးစက်လှသော နတ်မိမယ်မှာ သူတို့ဆီသို့ လျှောက်လာသည်။ ဗလတောင့်တောင့်လူကြီးမှာ ရင်တုန်သွားပြီး အသက်ပင် မရှူရဲတော့ပေ။ သို့သော် ထိုအမျိုးသမီးက လီယန်ချူ၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး တိုးညင်းသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ရှင် ဘာလို့ ရောက်လာတာလဲ"

ဗလတောင့်တောင့်လူကြီးမှာ မှင်သက်သွားသည်။ ဒီနှစ်ယောက်က သိနေတာလား။

လီယန်ချူက လှပသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်းကို စိတ်မချလို့ လာကြည့်တာ"

ဤအမျိုးသမီးမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ လီယန်ချူနှင့် မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော ဖန့်ချင်းလန် ပင် ဖြစ်တော့သည်။ ဖန့်ချင်းလန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးစလေးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး

"ရှားရှားပါးပါးပါပဲ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

ဘေးမှ လူကြီးမှာမူ သက်ပြင်းချရင်း

"ငါ့နှလုံးသားထဲမှာ မိန်းမ မရှိမှပဲ ငါ့ဓားက ပိုစွမ်းတော့မယ်"

ဟု ရေရွတ်ကာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။