အခန်း (၂၀၃-၂၀၄)

203 01

အခန်း 203

ကျောက်အာက ရေကြောင်းကုန်သွယ်ရေးရုံးထဲကို လျှောက်ဝင်သွားပြီး အရှေ့က ဝန်ဆောင်မှုဌာနတွေကိုကျော်ကာ ရွှီထင်းရှန်းရှိတဲ့ အနောက်ရုံးခန်းကို တန်းသွားလိုက်တယ်။ မျှော်မှန်းထားတဲ့အတိုင်း သူမရောက်သွားတဲ့အချိန် ရွှီထင်းရှန်းက စားပွဲမှာ စာရေးလေးတစ်ယောက်ပြောတာ နားထောင်နေတယ်။

“ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီအချိန်ကြီး ပြန်ရောက်လာတာလဲ”

ကျောက်အာကို တွေ့တော့ ရွှီထင်းရှန်းက ဝမ်းသာအံ့ဩသွားပြီး ဘေးနားက စာရေးလေးကို သွားနှင့်ဖို့ လက်ကာပြလိုက်တယ်။ အပြင်လူထွက်သွားပြီးတော့မှ ကျောက်အာက သူ့ကို ပြုံးစစကြည့်ရင်း

“ဘာလဲ။ မလာစေချင်ဘူးလား”

“ဖြစ်စရာလား”

သူက ထရပ်လာပြီး ကျောက်အာကို ရင်ခွင်ထဲဆွဲသွင်းလိုက်တယ်။

“ဒီတိုင်း အံ့ဩသွားရုံ အလုပ်ကိစ္စတွေ အဆင်ပြေခဲ့ရဲ့လား”

ကျောက်အာက ခေါင်းလေးခါပြရင်း “ဟင့်အင်း ဟုန်းချန်းငွေလွှဲဌာနပိုင်ရှင်က ကျွန်မကို မတွေ့ချင်ဘူး ဖြစ်နေတယ်။ အဲဒါကြောင့် အရင်ပြန်လာလိုက်တာ”

ဟုန်းချန်းငွေလွှဲဌာနဆိုတာ စူးကျိုးနဲ့ဟန်ကျိုးဧရိယာမှာ ဦးဆောင်နေတဲ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဖူကျန်း၊ကွမ်တုန်းနဲ့ ယန်ကျိုးစတဲ့ဒေသတွေမှာလည်း ငွေလွှဲဌာနခွဲတွေရှိတယ်။ ကျန်းနန်မှာ မတူညီတဲ့ငွေလွှဲဌာနတွေ အများအပြားရှိပေမယ့် ဟုန်းချန်းကတော့ အင်အားအကြီးဆုံးပဲ။

ကျောက်အာက ဒါကြောင့် သွားခဲ့ပေမယ့်လည်း တစ်ဖက်လူက ငါးစာလာမဟပ်တာတော့ နှမြောစရာပဲ။

“အဲဒီလိုငွေလွှဲဌာနကြီးတွေက အပြင်လူတွေနဲ့ သိပ်မပတ်သက်ချင်ကြတာ ထုံးစံပဲ။ ငါပြောဖူးပါတယ်။ ကျန်းနန်ဖြစ်နေလို့လည်း ပိုခက်ခဲနေတာ ပါလိမ့်မယ်။ ဘယ်သူ့ပိုင်နက်ဆိုတာ သိတယ်မလား”

သေချာပေါက် သိတာပေါ့။ ဝူမိသားစုရဲ့ပိုင်နက်မို့လို့လေ။ ရွှီထင်းရှန်းက ကျောက်အာကို အရင်ကပြောပြဖူးတာကြောင့် သူမလည်း စိတ်ကိုပြင်ဆင်ထားခဲ့ပါတယ်။

“အဲဒါက ကိစ္စတိုင်းကို အခက်တွေ့အောင်လုပ်နေတာ။ ကဲပါ ဒါတွေ ထားလိုက်ပါတော့ ငါကတော့ နောက်ဘာဆက်လုပ်မလဲ မစီစဥ်ရသေးခင် အရင်ကောင်းကောင်း နားလိုက်ဦးမယ်။ ကျိုးတော့မယ့် အကိုင်းပေါ် ကြာကြာရပ်နေလို့မကောင်းဘူးလေ။ အဆိုးဆုံးဆိုလည်း ဖြစ်နိုင်ချေနှစ်ခုလုံးအတွက် ပြင်ဆင်ထားကြတာပေါ့။ ဒါပေမယ့် ဟုန်းချန်းက လုံးဝငြင်းလိုက်တာတော့ မဟုတ်ဘူး သိလား။ သူတို့က ပိုင်ရှင်အပြင်သွားနေတာမို့ နောက်နေ့မှ ပြန်လာခဲ့လို့ပဲ ပြောလိုက်တာ”

ရွှီထင်းရှန်းက ခေါင်းညိတ်ရင်း တစ်ခုခုပြောဖို့အလုပ်မှာပဲ အပြင်က တံခါးခေါက်သံ ထွက်လာပြန်တယ်။

“ငါ မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး။ နင်လည်း အလုပ်ဆက်လုပ် ငါလည်း သွားအိပ်တော့မယ် ပြန်ရင် နှိုးလိုက်နော်”

ဒီလိုပြောပြီးတာနဲ့ ကျောက်အာက သူ့ရုံးခန်းနောက်က အခန်းငယ်လေးထဲ ဝင်သွားတယ်။ ဒီကရေကြောင်းကုန်သွယ်ရုံးက တျန့်ဟိုင်က တစ်ခုနဲ့ မတူဘူး။ မြေအကျယ်က ဘယ်လောက်မှမရတာမို့ အဆောက်အဦးတွေက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ပူးကပ်နေတာ။

အဲဒါကြောင့် အသုံးမလိုတဲ့ နေရာရယ်လို့မရှိဘဲ တစ်ပေနှစ်ပေကအစ ရအောင်အသုံးချရတယ်။ ဥပမာ ရွှီထင်းရှန်းက ရာထူးကြီးအရာရှိဖြစ်ပေမယ့်လည်း သူ့ရုံးခန်းတောင် စာကြည့်ခန်းထဲမှာတွဲထားရပြီး နားနေဆောင်ဆိုလို့ အနောက်က အခန်းငယ်လေးပဲရှိတယ်။

နေရာလေးက အရမ်းမကျယ်ပေမယ့် တစ်ယောက်စာ ကျောခင်းလို့တော့ ရပါသေးတယ်။ ကျောက်အာက ရထားလုံးနဲ့ရော လှေနဲ့ပါ မနားတမ်းနှင်ခဲ့ရတဲ့ ခရီးရှည်ကြီးကြောင့် ခြေကုန်လက်ပန်းကျနေပြီး အပေါ်ထပ်နဲ့ တခြားခါးစည်းကြိုးတွေကို ချောင်ချိအောင်ဖြည်ပြီးမှ အိပ်ရာပေါ် ဝင်လဲလိုက်တယ်။

203 02

ရွှီထင်းရှန်း သူ့အလုပ်တွေပြီးတဲ့အခါ အချိန်က အတော်တောင်နောက်ကျနေပြီ။ သူက ရွှမ်းယွီကျွန်းကို နေ့တိုင်းမလာပေမယ့် လာတိုင်းလည်း ဘယ်တော့မှ ညမအိပ်ဘူး။ ဘယ်လိုမဆို အိမ်မှာ ဟုန်အာလေး ရှိသေးတယ်လေ။

ရွှမ်းယွီကနေ တျန့်ဟိုင်ကိုသွားမယ့် နောက်ဆုံးလှေက နေဝင်ရီတရောမှာ ထွက်တာ။ သူက ကုန်သွယ်ရုံးရဲ့ အကြီးအကဲမို့ ဘယ်အချိန်မဆို လှေတစ်စီးယူပြီး တျန့်ဟိုင်ကို လိုက်ပို့ခိုင်းလို့ရပေမယ့် ရွှီထင်းရှန်းကတော့ မလိုအပ်ဘဲ အာဏာမသုံးချင်တာကြောင့် အဆင်ပြေသလို ကုန်တင်သင်္ဘောတွေနဲ့ပဲ လိုက်သွားလေ့ရှိတယ်။

သူက နားနေခန်းထဲဝင်လိုက်တဲ့အခါ ဖျာပေါ်မှာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမ ဆံနွယ်ရှည်တွေက အိပ်ရာတစ်ခုလုံးမှာ ပြန့်ကျဲနေပြီး လက်တစ်ဖက် ခေါင်းပေါ်တင်ကာ နောက်တစ်ဖက်ကတော့ စောင်တစ်ဝက်လျှောကျနေတဲ့ ဝမ်းဗိုက်ပေါ် တင်ထားတယ်။

ဖြူဖွေးသန့်စင်တဲ့မျက်နှာလှလှမှာ မသိရင် အိပ်မက်ထဲမှာတောင် စိတ်ပူနေရသလို တွန့်ချိုးနေတဲ့မျက်ခုံးတွေနဲ့ အိပ်ရေးမဝခြင်းကို ဖော်ပြနေတဲ့ မျက်ကွင်းညိုတွေကတော့ အတော်လေး မလိုက်ဖက်စရာဖြစ်နေတယ်။

လက်ရှိအချိန်မှာတော့ ကျောက်အာက ရေစိုနေတဲ့စက္ကူစလေးလို နွမ်းဖတ်နေတာကြောင့် ခါတိုင်းတွေ့နေကျ သန်သန်မာမာ အရှိန်အဝါတွေတောင် မရှိရှာတော့ဘူး။ ဒီမြင်ကွင်းက သူ့ရင်ထဲ သနားစိတ်တွေကို တဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်လာစေတယ်။

ရွှီထင်းရှန်းက လက်ဆန့်ထုတ်ရင်း ကျောက်အာရဲ့ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားက အတွန့်လေးကို ဖြေလျှော့ပေးနေမိတယ်။

“ဘာတွေလာလုပ်နေတာလဲ”

ကျောက်အာက မျက်စိမှိတ်လျက်သားနဲ့ ဗလုံးဗထွေးဆိုရင်း သူ့လက်ကို ပုတ်ထုတ်တယ်။

“အိမ်ပြန်ကြမယ်လေ”

ရွှီထင်းရှန်းက ဒီတစ်ခွန်းပဲဆိုပြီး အိပ်ရာပေါ်က ပိုးတုံးလုံးလေးကို စောင်တွေနဲ့ပါ သိမ်းကြုံးပွေ့ချီလိုက်တယ်။ ကျောက်အာက ပထမတော့ ရုန်းသေးပေမယ့် ကြည့်ရတာ အိပ်ချင်စိတ်က အနိုင်ယူသွားတယ်နဲ့တူပါတယ်။ နေရတာ သက်တောင့်သက်သာလည်း ရှိနေတော့ ပြန်အိပ်ပျော်သွားတယ်။

ရွှီထင်းရှန်းက သူမ လေစိမ်းမမိအောင်လို့ စောင်နဲ့သေချာပတ်ခြုံပေးလိုက်ပြီးမှ လူတစ်ယောက်နဲ့ ရထားလုံးအသင့်ပြင်ခိုင်းထားလိုက်တယ်။ အပြင်မှာ ပုစွန်ဆီရောင် နေလုံးက ဝင်ရိုးစွန်းပေါ် မေးတင်ကာ ကုန်သွယ်ရုံးအရှေ့မှာ ရပ်ထားတဲ့ မြင်းလှည်းအပေါ် အလင်းတစွန်းတစ ဖြာကျပေးနေတယ်။

မရှေးမနှောင်းမှာတင် ညွှန်ကြားရေးမှူး ရွှီတစ်ယောက် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ချီရင်း လှည်းပေါ်တက်သွားတော့တယ်။ လှည်းဘီးတွေ အရှေ့ကိုစတင်ရွေ့လျားလာတဲ့အချိန်မှ မလှမ်းမကမ်းက လမ်းထောင့်တစ်နေရာမှာ သွားလာနေတဲ့ လူနှစ်ယောက်က အနောက်ကလူအုပ်ထဲ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။

တျန့်ဟိုင်မြို့ရဲ့ အနောက်ဘက်ခြမ်းတစ်ခုလုံးက စားသောက်ဆိုင်တွေ တည်းခိုခန်းတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။ တျန့်ဟိုင်က ဆိပ်ကမ်းတစ်ခုဖွင့်လိုက်တာ ခြောက်လတောင်မကြာသေးဘူးဆိုပေမယ့် ပြောင်းလဲတာတွေကတော့ အကုန်ပြောင်းလဲပြီးသွားပြီ။

တျန့်ဟိုင်မှာ ညမထွက်ရအမိန့်မရှိတာကြောင့် ဆိုင်တွေ လောင်းကစားရုံတွေက တစ်ညလုံး အကန့်အသတ်မရှိ ဖွင့်လှစ်ကြတယ်။ တာ့ချန်းမှာ စီးပွားရေး၊နိုင်ငံရေး စတာအားလုံးက ယမကာဝိုင်းမှာ ပြီးကြတယ်ဆိုသလို သေရည်နဲ့မိန်းမလှလေးတွေဆိုတာလည်း ခွဲမရတာကြောင့် ဆောင်ကြာမြိုင်တွေဟာလည်း မှိုလိုပေါက်ပဲပေါ့။

ဒါပေမဲ့ ထူးခြားတဲ့အတွက် စီးပွားကလည်း တက်ပြီးရင်းတက်ပဲ။ ညစဥ်ညတိုင်း ဖုန်းလိုင်အဆောက်အဦးကြီးက တျန့်ဟိုင်နယ်တစ်ခုလုံးမှာ အစည်ကားဆုံးပဲ။ မော့ကျားတို့အဖွဲ့ တည်းနေတဲ့တည်းခိုခန်းကလည်း သူတို့နဲ့ဘေးချင်းကပ်ဆိုတော့ အချက်အချာကျတဲ့နေရာလို့ ပြောနိုင်တယ်။

သာ့ကန်းနဲ့လိုင်ဇီထိုတို့က မလှမ်းမကမ်းက တောက်ပရွှန်းလဲ့နေတဲ့ မီးရောင်တွေကို အာသာငမ်းငမ်း မျှော်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ သူတို့နေထိုင်ရာဆီ အလျင်စလို ဝင်လာခဲ့တယ်။

“အဲဒီမျိုးရိုး ရွှီဆိုတဲ့လူက တစ်ယောက်ယောက်ကို ချီရင်း တျန့်ဟိုင်ဆီ အလောတကြီး ပြန်သွားပါတယ်”

203 03

သူတို့လာတင်ပြတဲ့ အခန်းက ဒုတိယထပ်မှာဖြစ်ပြီး ထောင့်မှန်စတုဂံပုံ ကျယ်ဝန်းတဲ့ပြူတင်းပေါက်များစွာ ပါရှိတယ်။ လောလောဆယ် လမ်းမဘက်ကို မျက်နှာမူထားတဲ့ ထိုပြူတင်းပေါက်အားလုံးကို ဖွင့်ထားတဲ့အခါ ဆားနံ့သင်းတဲ့ ပင်လယ်လေညှင်းက အတားအဆီးမရှိ ဝင်ရောက်တိုက်ခတ်လာတယ်။

မော့ကျားက ပြူတင်းပေါက်တစ်ခုနားမှာ လက်ဖက်ရည်ကြမ်း ထိုင်သောက်နေတယ်။ ဒါကိုကြားတော့ သူက ခေါင်းတစ်ချက်ညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဘေးနားအသင့်ရှိနေတဲ့ ဟေးဇီက လက်အောက်ငယ်သားနှစ်ယောက်ကို ပြန်ဖို့ အချက်ပြလိုက်တယ်။

“သခင် ကျွန်တော့်အမြင်မှာတော့ ဒီကိစ္စက ကိုင်တွယ်ဖို့မလွယ်လောက်ဘူး။ ဒီခရီးကနေပြီး ကျွန်တော်တို့ အရိပ်အမြွက်တချို့လည်း ရခဲ့ပြီးပြီပဲ။ လွမ်ကျောင်းယန်နဲ့ သူခေါ်လာတဲ့လူတွေ ရှိနေသရွေ့ ကျွန်တော်တို့ဘက်က ဘာမှလှုပ်ရှားလို့ရမှာမဟုတ်ဘူး”

“ငါ သိတယ်”

“ဒါဆို …”

“မကြိုးစားကြည့်ဘဲနဲ့တော့ ဘယ်သိနိုင်မလဲ”

မော့ကျားက လက်ထဲက အကြမ်းရည်ခွက်ကို ချကာ ထရပ်ပြီး ပြူတင်းပေါက်အရှေ့ သွားရပ်တယ်။ လေးထောင့်ဘောင်လေးကိုကျော်ကာ မြင်ရတဲ့ အပြင်ဘက်က ညတာရယ်လို့ မထင်ရအောင် ထွန်းလင်းနေသော်လည်း ဒီအနီးတစ်ဝိုက်ကို ကျော်သွားရင်တော့ အမှောင်ထု လွှမ်းခြုံထားတယ်။

အဲဒီလိုဆိုရင်တောင် ချုံးကျိုးထက်စာရင်တော့ အများကြီးသာပါသေးတယ်။ အဲဒီမှာ ဒီလိုမျက်စိပသာဒဖြစ်စရာ ဘာအလင်းမှရှိမနေလို့ပဲ။

“အဲဒီသခင်ကြီးလုက တကယ်ဘာမှန်းမသိဘူး။ ဟိုကောင် ရှောင်နဲ့အကြည့်ချင်းဖလှယ်တာ သူ့ကိစ္စလေ။ အခုတော့ ကျွန်တော်တို့ကို သူ့အစေခံလို လာခိုင်းနေတယ်”

မော့ကျားက ဟေးဇီရဲ့ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ပြုံးမိသွားတယ်။ သူ့အနက်ရောင်ဆံနွယ်ရှည်တွေက ပုခုံးကိုကျော်လွန်ပြီး ရေတံခွန်လို ဖြာကျနေတယ်။ မဲနက်နေတဲ့ဝတ်ရုံရှည်သာ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ သူ့ပုံစံက အရပ်မြင့်မြင့်နဲ့ ပိန်ပါးသွယ်လျတယ်။

တစ်ကိုယ်လုံး မဲနက်နေတာက သူ့မျက်နှာပေါက်ကို ပိုခန့်ညားစေပြီး နက်ပြာရင့်ရောင် မျက်ဝန်းတစ်စုံကလည်း စူးရှမြဲစူးရှဆဲပဲ။ လောလောဆယ် ပျင်းတွဲတွဲအပြုံးတစ်ခုနဲ့ပါ ပေါင်းစပ်လိုက်တော့ ဒီလူက တကယ်ကြီး ပင်လယ်ဓားပြပါဆိုတာ ယုံနိုင်စရာတောင်မရှိဘူး။

“ထားလိုက်ပါ သခင်လုက ဂိုဏ်းအတွက် အကျိုးရှိမယ့်ဟာလုပ်နေတာပဲ။ ရွှမ်းယွီကျွန်းက ငါတို့ဆီက အတော်များများ လုယူသွားခဲ့တာ။ ဒီနေရာ စဖွင့်လိုက်ကတည်းကပဲ အခုဆို နန်ယန်ကို ဦးတည်နေတဲ့ ဂျပန်ကုန်သင်္ဘောတွေဆိုလည်း နည်းလာပြီ ငါတို့ဂိုဏ်းက ဘာအပေါ်မှီခိုပြီး လုပ်စားနေရလည်းဆိုတာ မင်းအသိပဲ”

“ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။ အဲဒီမျိုးရိုး ရွှီရဲ့မိန်းမကို ပြန်ပေးဆွဲလိုက်ကြမလား။ ဒါပေမယ့် ဂိုဏ်းစည်းကမ်းက ဘာပဲဖြစ်နေပါစေ မိန်းမနဲ့ကလေးတွေကို ဆွဲမသွင်းရဘူးဆိုတော့ ခေါင်းဆောင်သာ သိသွားရင်..”

“ဒီမေးခွန်းရဲ့အဖြေကိုတော့ ငါလည်းမသိဘူး။ မင်း လုချီကို ကိုယ်တိုင်သွားမေးမှရလိမ့်မယ်”

“ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ကျတော့ရော”

“ဘာတွေလောနေမှာလဲ။ ဒီမှာ ငါတို့တင်မဟုတ်ဘဲ တခြားသူတွေ ရှိသေးတယ်ဆိုတာလည်း မမေ့နဲ့ဦး”

အဲဒီ ‘တခြားသူ’တွေဆိုတာ ဦးလေးယန်တို့အဖွဲ့ကို ဆိုလိုတာဖြစ်တယ်။ ရွှမ်ဇီထင်းနဲ့ တိဇီထင်းတို့ဆိုတာ သက်သက်စီမို့ လုချီက ရွှမ်ဇီကလူတွေကို လာအမိန့်ပေးလို့မရဘူး။ ဒါပေမယ့် မော့ကျားက တစ်ချက်သွားကြည့်ဖို့ သဘောတူလိုက်လို့သာ၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဟေးဇီကတော့ ခေါင်းဆောင် ဘာတွေကြံနေသလဲ နားမလည်နိုင်တော့ဘူး။

“ငါတို့ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့”

ကျောက်အာက မနေ့ကတည်းက အိပ်ပျော်သွားတာ နောက်နေ့နံနက်မှ နိုးတယ်။ နိုးလာတော့လည်း ဗိုက်ဆာဆာနဲ့ ပြင်ပေးထားတဲ့ထမင်းအကုန် စားပြီးတော့မှ ရွှီထင်းရှန်းဆီက ရှန်ဖျင်း ဒီကိုရောက်နေတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကြားတယ်။

“အစ်ကိုရှန်က ဒီမှာလား။ ငါတို့ကို လာရှာတာထင်တယ်”

203 04

ရွှီထင်းရှန်းက ခေါင်းခါပြရင်း သူက ဒီမှာ သူ့ဘာသာ စီးပွားလာလုပ်တဲ့အကြောင်း ထပ်ရှင်းပြလိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် ရွှမ်းယွီကျွန်းအကြောင်း ဘာမှမသိသေးတော့ အခက်တွေ့နေပြီး ကျောက်တိ စုံစမ်းခိုင်းလိုက်တဲ့သူကလည်း ရွှီထင်းရှန်းလက်အောက်ကပဲဆိုတော့ သူမလို သူလည်း တစ်ခါတည်း သိသွားတော့တာ။

“ဒါဆိုရင်တော့ ကြည့်ရတာ ရှန် ကောက ရှန်မိသားစုကနေ အပြီးထွက်လာခဲ့တာ ထင်တယ်။ တစ်ယောက်တည်းဆိုတော့ သူသိပ်အဆင်ပြေလောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ မမကို သွားမေးကြည့်လိုက်ဦးမယ်”

“မသွားနဲ့ မင်းအစ်မ သူ့ဘာသာ ဖြေရှင်းပါစေ”

ရွှီထင်းရှန်းက လှမ်းတားတယ်။

“နင် ပြောချင်တာ”

“ဝေ့အာလေး အဖေမရှိဖြစ်နေတာ မင်း စိတ်မကောင်းမဖြစ်ဘူးလား”

ကျောက်အာရဲ့မျက်လုံးတွေက ဝင်းလက်သွားပြီး ချက်ချင်း တစ်ခုခုကိုနားလည်သွားသလို အပြုံးလေး ဖြစ်ထွန်းလာတယ်။ သူမက ချက်ချင်းခေါင်းတဆတ်ဆတ်ညိတ်ကာ

“သိပါပြီ ငါ မသွားတော့ပါဘူး”

နောက်ကျတော့ ကျောက်အာက ကျောက်တိဆီ ရောက်လာပေမယ့် ရှန်ဖျင်းကိစ္စကိုတော့ လုံးဝမသိသလို အစတောင်မဖော်ဘူး။ ဒါပေမယ့် ဝေ့ကောအာကို မြင်တိုင်း အနာဂတ်စိတ်ကူးလေးကို မြင်ယောင်မိပြီး ပီတိပြုံးကြီးဖြစ်သွားတာတော့ မတတ်နိုင်ဘူး။

ဝေ့ကောအာနဲ့ ဟုန်အာတို့က လမ်းမှာ ပေါက်ပေါက်ဖောက်ရင်း စာကြည့်ခန်းကို ဦးတည်သွားနေကြတယ်။

“ပြောတော့မှ ဒီနေ့ ဒေါ်လေးက ငါ့ကိုကြည့်တာ ထူးဆန်းနေသလိုပဲ”

“ဟုတ်လို့လား။ ငါ့အမေက အမြဲတမ်း အဲဒီလိုပါပဲ”

“ဟမ်… အဲဒါဆို ငါပဲ လျှောက်ထင်နေတာ ထင်တယ်”

ရှန်ဖျင်းက နောက်ထပ်နေ့ဝက်လောက် ပြေးလွှားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူ့ပစ္စည်းလေးတွေကို ဝယ်မယ့်ဆိုင်တစ်ဆိုင် ရှာတွေ့သွားတယ်။ ဒါပေမယ့် ဈေးနှိမ်လွန်းတာကြောင့် သူသာ သဘောတူလိုက်ရင် ဒီခရီးစရိတ်တောင် ကာမိမှာ မဟုတ်ဘူး။

အဲဒါကြောင့် ရှန်ဖျင်းက နေ့တစ်ဝက်လောက် စဥ်းစားပါရစေလို့ ပြောရင်း ထွက်လာခဲ့လိုက်တယ်။ လမ်းထောင့်က ဆိုင်ခန်းလေးရဲ့ပိုင်ရှင်ကတော့ ထွက်သွားတဲ့သူ့ကျောပြင်ကို ပြုံးပြုံးလေး လိုက်ကြည့်ရင်း ဒီကောင်လေး ထပ်ရောက်လာမယ်ဆိုတာ သိနေတယ်။

ကုန်သွယ်ရုံးရဲ့ ဂိုထောင်ကြေးတွေက မများဘူးဆိုပေမယ့် အဲဒါက ကုန်သည်ကြီးတွေအတွက်ပဲ တန်တာ ပစ္စည်းတစ်ခုမှတောင် ရောင်းမထွက်သေးတဲ့ သူ့လို ကုန်သည်အသေးစားလေးအတွက်တော့ အင်မတန်များပြားတဲ့ ပမာဏပဲ။

ဘယ်ဆိုင်ပဲလိုက်သွင်းသွင်း အခုနေ သူ့ပစ္စည်းအားလုံး ကုန်သွားဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ တျန့်ဟိုင်မှာ ဒီအထာကို နပ်သွားလို့ နိုင်ထက်စီးနင်းလုပ်ချင်တဲ့ ဆိုင်ပိုင်ရှင်တွေက နေ့ချင်းညချင်း တိုးပွားလာတော့တာ။

ဒါပေမယ့် နှစ်ဦးနှစ်ဖက် သဘောတူစာချုပ်ချုပ်ပြီးရင်တော့ ဘယ်လောက်ပဲ မတရားလုပ်ပါစေ။ ကုန်သွယ်ရုံးကတောင် ဝင်ပါပေးလို့မရတာ သိနေလို့ သူတို့က ပိုပြီး ရောင့်တက်လာတော့တယ်။ ရှန်ဖျင်းက ခေါင်းငိုက်စိုက်ရင်း သူနေထိုင်ရာ တည်းခိုခန်းလေးဆီ ပြန်ရောက်လာတယ်။

ဒီက အစားအသောက်နဲ့ နေထိုင်စရိတ်က အပြင်ထက်အများကြီး ပို‌ဈေးကြီးတာကြောင့် ရှန်ဖျင်းက အခန်းနှစ်ခန်းပဲငှားလိုက်ပြီး ပိုကျယ်တဲ့အခန်းကို အလုပ်သမားတွေဆီပေးကာ တစ်ကိုယ်စာအခန်လေးမှာပဲ သူနေတယ်။

အမှန်တော့ ဒီလောက်အထိဖြစ်လာပြီဆိုထဲက အရင်တုန်းက ဆက်ဆံရေးတွေကြောင့် ကျောက်တိ ဒါမှမဟုတ် ကျောက်အာတို့ကိုသွားရှာပြီး အကူအညီတောင်းရင် အများကြီးပိုလွယ်သွားမယ်ဆိုတာ သူသိတာပေါ့။

ဒါပေမယ့် သူ လုံးဝလုပ်ချင်စိတ်ရှိမနေဘဲ ဘာကတွန်းအားပေးနေသလဲဆိုတာလည်း သူ့ကိုယ်သူ နားမလည်နိုင်တော့ဘူး။ ရှန်ဖျင်းက တကယ်တော့ အရှုံးခံပြီး ရောင်းဖို့လုပ်ပြီးသားပါ။ စဥ်းစားဦးမယ်ဆိုတာက သူ့စိတ်ကလေးကို အနည်ထိုင်အောင် အချိန်ယူချင်ရုံပဲ။

203 05

ရှုံးလည်းရှုံးပါစေတော့ နောက်တစ်ခါ ထပ်ကြိုးစားလို့ရတာပဲ။

သူက ဒီအတွေးနဲ့ ကိုယ့်ဘာသာအားပေးရင်း အခန်းတံခါး ဆွဲဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ အထဲက မိန်းမလှလေးတစ်ယောက်ကို တန်းတွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်သူကတော့ သူ့ကို နဂါးမျက်စောင်းတွေ ပစ်လွှတ်ကာ ဒေါသထွက်နေတာ သိသာတယ်။

“ကျွန်မ ပြောမယ်။ ရှင် တကယ်ပဲ ရှင့်အထည်တွေအားလုံးကို ဒီတိုင်းရောင်းပစ်လိုက်တော့မှာလား။ ရှင်တစ်လမ်းလုံး ဒီအထိလာခဲ့တာ ကျွန်မကို အကူအညီမတောင်းချင်တာနဲ့ ငွေတွေ အလကားဖြုန်းပစ်လိုက်တော့မယ်ပေါ့”

“စူးလန် …”

“ကျောက်တိ အခုစူးလန်လို့ လာမခေါ်နဲ့တော့”

“ကျောက်တိ …”

“ဆိုတော့ ရှင်ဘယ်လိုလုပ်မယ် စိတ်ကူးထားလဲ”

ရှန်ဖျင်းက ခေါင်းကုတ်ရင်း ဘာမှမဖြစ်သလို ပြုံးပြလိုက်တယ်။

“ဘယ်လိုစိတ်ကူးရမလဲ။ ရောင်းလိုက်တော့မှာပေါ့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မမြတ်တာပဲရှိတာ ရှုံးသွားတာမှမဟုတ်တာ ကျောက်တိ မင်း ဒါတွေလိုက်စိတ်ပူပေးနေစရာ မလိုပါဘူး ငါ ကိုယ့်ဘာသာ ကြည့်လုပ်လိုက်ပါမယ် အဲဒါကြောင့်လည်း မင်းကိုသက်သက် ဒုက္ခလာမပေးတော့တာပေါ့”

“အဲ့တော့ ရှင်က ငွေတစ်တုံးကုန်တဲ့ တစ်စည်းကို တစ်ပဲခြောက်ပြားနဲ့ ရောင်းလိုက်တော့မှာပေါ့။ ရှင့်မှာ လှည်း ၆စီးစာ အထည်စုစုပေါင်း ၅ထောင်ကျော်ရှိတာကို ကျွန်မ မသိဘူး မထင်နဲ့။ တစ်ဝက်တောင် ပြန်မရတဲ့ဟာ ဘယ်လိုလုပ် ဆက်လုပ်စားလို့ရတော့မှာလဲ”

“ပထမဆုံးအကြိမ်မို့ ဈေးကွက်ကို မသိလိုက်တာ ပြီးတော့ အဲဒီအိမ်တွင်းဖြစ်အထည်တွေကလည်း အစထဲက ဘယ်လောက်မှ ရတာမှမဟုတ်တာ”

ကျောက်တိက နှာခေါင်းလေးရှုံ့လိုက်ပြီး “ဘာလို့ကိုယ့်ပစ္စည်းကိုယ် နှိမ်နေပြန်တာလဲ။ အဲဒီဆိုင်တွေက အဲသလို ပြောလိုက်လို့လား။ ဒီမှာ စုန့်ကျန်းအထည်က လောကမှာ အကောင်းဆုံးဆိုပေမယ့် ရှန်းရှီအင်္ကျီတွေကလည်း ပေါပဲမနေပါဘူး။ အားလုံးချည်သားတွေပဲ နာမည်ပဲ ကွာသွားတာ။ အရည်အသွေးမြင့် ပစ္စည်းတွေက ဈေးမြင့်သလို အရည်အသွေး နည်းနည်းနိမ့်တဲ့ဟာတွေလည်း သူ့ဈေးကွက်နဲ့သူ ရှိတယ်။ နိုင်ငံခြားသားတွေက အထည်အကြောင်း ကောင်းကောင်းမသိလို့ စုန့်ကျန်းကပဲ အကောင်းဆုံးလုပ်နေတာ။ ရှင့်ကို နာမည်နဲ့လုပ်စားနေတာ သိလား”

ရှန်ဖျင်းက နှုတ်ဆိတ်လျက်သားပဲ။

“ရှင် သိသိလျက်နဲ့ ခံနေတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား”

“ကျောက်တိ လောလောဆယ် ဒီအကြောင်း နောက်ထားလိုက်ပါ။ ငါ့ဟာငါ စဥ်းစားထားတာတွေ ရှိပါတယ်”

ရှန်ဖျင်းက ခေါင်းလေးငုံ့ရင်း တောင်းဆိုတဲ့ပုံတောင် ပေါက်နေတယ်။

“ဘာကိုစဥ်းစားထားတာလဲ။ ရှင့်စိတ်ထဲ ရှိနေတယ်ဆိုတာ ကျွန်မကို ဘယ်လိုရှောင်ရမလဲဆိုတာပဲ ရှိတာမလား”

ကျောက်တိက ပြောရင်းအရှိန်ပါလာပြီး ရှေ့တဖြည်းဖြည်းတိုးလာတာ ရှန်ဖျင်းခမျာ နောက်ဆုတ်ရင်း တံခါးကို ကျောကပ်သွားမိတဲ့အထိပဲ။

“ရှန်ဖျင်း ကျွန်မက ရှင့်အတွက် အဲဒီလောက်တောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းတဲ့ မိန်းမကြမ်းကြီး ဖြစ်နေတာလား”

“ကျောက်တိ …”

“ဘာလို့အဲဒီလောက်တောင် ရှောင်ပြေးချင်နေတာလဲ။ ဟမ်။”

နှစ်ယောက်သားက တစ်ယောက်ကိုယ်ငွေ့တစ်ယောက် ခံစားမိတဲ့အထိ နီးကပ်လွန်းနေတာကြောင့် ရှန်ဖျင်းရဲ့အာခေါင်တွေက ခြောက်ကပ်လာပြီး သူ့နှာဖျားဝမှာလည်း မိန်းကလေးရဲ့ မွှေးပျံ့တဲ့ကိုယ်သင်းနံ့က ကလူကျီစယ်နေပြန်တယ်။

203 06

သူက ဒီအတိုင်းလေးပဲ ထပ်ရှူရှိုက်လိုက်ချင်သော်လည်း အသားမစားနိုင်တဲ့သူက အနံ့တောင်မမွှေးတာ အကောင်းဆုံးပဲဆိုတဲ့စကားလည်း ရှိသေးတယ်လေ။ ဘာလို့ဆို တစ်ခါမြည်းစမ်းဖူးတာနဲ့ ထိန်းမရဖြစ်သွားနိုင်တာမို့ မပိုင်ဆိုင်နိုင်ရင် အနားမကပ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။

သို့သော်လည်း စကားနားမထောင်တဲ့နှာခေါင်းက ရအောင် သစ္စာဖောက်သွားသေးတယ်။ နူးညံ့တဲ့လက်တစ်ဖက်က သူ့မျက်နှာကို ထိတွေ့လာချိန်မှာတော့ ရှန်ဖျင်း မတုန်တက်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး။

“ဘာလို့ ကျွန်မကို အရမ်းကြောက်နေတာလဲ”

“ကျောက်တိ ငါ … မင်းကို ကြောက်လို့ မဟုတ်ပါဘူး …”

“ဒါဆိုဘာလဲ။ မကြိုက်တော့တာလား။ ကျွန်မကို လက်ထပ်ချင်တယ်လို့ ရှင်တစ်ခါပြောဖူးတာ မှတ်မိပါသေးတယ်”

ဒီတစ်ခါတော့ ရှန်ဖျင်းက လျော့ရဲရဲအပြုံးလေးနဲ့ပဲ တုံ့ပြန်နိုင်တော့တယ်။

“ကျောက်တိ မင်းအရမ်း စိတ်လောပြီး ချွေးတွေထွက်နေတယ် ထင်တယ်။ ငါတို့ ပြူတင်းပေါက်နား လေသွားခံကြမလား”

“မခံပါဘူး။ ချမ်းရတဲ့အထဲ ကျွန်မ ထွက်လာတုန်းက အပေါ်ဝတ်တောင်မထပ်ခဲ့ရဘူး”

သူမက ပြောရင်း ရှေ့တစ်လှမ်းတိုးကာ ရှန်ဖျင်းရင်ခွင်နဲ့ တိုက်ရိုက်ထိကပ်ပစ်လိုက်တော့ အပေါ်က ယောက်ျားသားရဲ့သမာဓိက ဘယ်ခံနိုင်တော့မလဲ။

ဒီလိုနဲ့ ရှန်ဖျင်းရဲ့အကြည့်တွေက အောက်ရောက်လာတဲ့အခါ အနီးကပ်ကြည့်မှ ပါးတာသိသာတဲ့ မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံလေးက သူမ အောက်မှာခံဝတ်ထားတဲ့ အဖြူရောင်ရင်စည်းကအစ လှစ်ဟပြနေတယ်။

ထိုအဝတ်ပါးလေးအောက်မှာတော့ လုံးဝန်းပြည့်တင်းတဲ့ ရင်သားနှစ်ဖက်က ပူးကပ်စွာ တည်ရှိနေကြတယ်။ လက်ရှိသူ့ရင်ဘတ်ပေါ်မှာ ထိုနူးညံ့အိစက်တဲ့အထိအတွေ့ကို ခံစားလိုက်ရတော့ ရှန်ဖျင်းတစ်ယောက် နှာခေါင်းထိပ်က စူးတက်လာတယ်။

မကြာခင် သွေးလျှံကျလာတော့မယ်ဆိုတာ သိလိုက်တာကြောင့် မိန်းကလေးအရှေ့ အရှက်မကွဲခင် သူမကို အသာတွန်းဖယ်ကာ ပြူတင်းပေါက်နား အမြန်လျှောက်သွားလိုက်ရတယ်။

“ငကြောက်”

ကျောက်တိက ကိုယ့်ဘာသာ တီးတိုးရေရွတ်ရင်းနဲ့မှ

“ဒါဆိုလည်း အဲဒီအကြောင်း မပြောတော့ဘူး။ ဒါပေမယ့် ရှင့်အထည်တွေ ဈေးသင့်သင့်နဲ့ ရောင်းလို့ရမယ့်တစ်နေရာ ကျွန်မရှာပေးမယ်”

“ကျောက်တိရယ် ငါက ဘယ်လိုလုပ် မင်းကိုဒုက္ခပေးရက်မှာလဲ”

“အောင်မယ်လေး အလကားလည်း မဟုတ်ပါဘူးနော်။ ဒီအတွက် ရှင် ကျွန်မဆီမှာ လက်ထောက်အဖြစ် နှစ်လ လာလုပ်ပေးရမယ်”

…………..

******

အခန်း 204

Warning 18+

ဒါကိုကြားတော့ ရှန်ဖျင်းက အတော်လေး အံ့ဩသွားတယ်။ မိန်းကလေးတစ်ယောက် လက်အောက်မှာ လုပ်ရမှာကြောင့်မဟုတ်ဘဲ သူ့အကျိုးအတွက်နဲ့ အရင်က ရင်းနှီးဖူးတဲ့ဆက်ဆံရေးတွေကို အသုံးချတဲ့လူတစ်ယောက်ဖြစ်သွားမှာစိုးပေမယ့် ကိစ္စတွေက ဒီအထိဖြစ်လာခဲ့ပြီးမှတော့ သူ့ဘက်က သိပ်ငြင်းနေရင် မကောင်းတော့ဘူး။

ဒီလိုနဲ့ ရှန်ဖျင်းက အရှေ့က စိတ်လည်းလှ ရုပ်လည်းလှတဲ့ မိန်းကလေးကို အလေးအနက်ကြည့်ရင်း “ဒါဆိုလည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျောက်တိ မပူပါနဲ့ ငါ ဆိုင်လက်ထောက်တာဝန်ကို အကောင်းဆုံး ကျေပွန်အောင်လုပ်ပါမယ် ဒီဘက်က အလုပ်ကိစ္စတွေပြီးတာနဲ့ မင်းဆိုင်လာခဲ့လိုက်မယ်”

သူက ခဏလောက် တန့်နေပြီးမှ “မင်း င့ါကိုကူညီပေးချင်လို့ လုပ်တယ်ဆိုတာ သိပါတယ် ကျေးဇူးပါပဲ”

တစ်ဖက်လူရဲ့ အင်မတန် တည်ကြည်ပြီး ဦးညွှတ်မတတ်ဖြစ်နေတဲ့ပုံကို ကြည့်ရင်း ကျောက်တိကတော့ လက်မြှောက်အရှုံးပေးချင်သွားတယ်။ ပြောရရင် ရှန်ဖျင်းကလေ အရိပ်အခြည်မသိဘဲ လေထုကိုဖျက်ဆီးတဲ့နေရာမှာ တော်တော် တော်တယ်။

အရင်အချိန်တွေကို ပြန်စဥ်းစားကြည့်လိုက်ရင်လည်း သူမ တစ်ခါမှ ရှန်ဖျင်းကို စိတ်မဝင်စားခဲ့ဘူးလို့ ပြောရင် လိမ်ရာကျမှာပေါ့။ ဒါပေမယ့် ရှန်ဖျင်းက သိသာသိ မကြားစေနဲ့ဆိုသလို တစ်ခါမှဖွင့်မပြောခဲ့ဘဲ သူမရဲ့ချမ်းသာချင်ဇောကလည်း သိပ်ကြီးနေလို့သာ ကျောက်တိက အာရုံမထားခဲ့မိတာ။

ကျော်လွန်သွားတဲ့ ဒီနှစ်အနည်းငယ်က‌တော့ ကျောက်တိကို ပြန်လည်မွေးဖွားပေးလိုက်သလိုပဲ။ သူမ ညသန်းခေါင် အိပ်ရာပေါ် တစ်ယောက်တည်း လဲနေတဲ့အချိန်တိုင်း ဒီနှစ်အတွင်း ရှန်ဖျင်းသာ မိန်းမတွေ ဘာတွေရလို့ ကလေးအဖေဖြစ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲလို့ တွေးမိပေါင်း မနည်းဘူး။

သို့သော် သူမရဲ့စိတ်နေသဘောထားကို လုံးဝပြောင်းလဲပေးလိုက်တာကတော့ ရောဘတ်ပဲ။ အနောက်တိုင်းမှာ အဆင့်အတန်းတွေ ဂုဏ်တွေမတူလည်း လူတစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကိုနှစ်သက်ရင် ဖွင့်ပြောလိုက်တာပဲတဲ့။

ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်ရက်လုံးလုံး ကျောက်တိ စိတ်ထဲအပိုင်စိုးထားတာ ဒီစကားလုံးတွေပဲ။ သူမလည်း ယောက်ျားသားတစ်ယောက်လိုအပ်သလို ဝေ့အာလေးလည်း ဖခင်တစ်ယောက် ရှိတာပိုကောင်းတာပဲ။

နောက်ပြီး မုဆိုးမဖြစ်ဖြစ် ကလေးပဲရှိရှိ ဂရုမစိုက်ဘူးလို့ သူပြောခဲ့တယ်မလား။ အဲဒီတော့ ကျောက်တိက ပြောတဲ့သူကိုမဟုတ်ဘဲ သူလိုချင်တဲ့တစ်ယောက်ကို အတည်ယူပစ်လိုက်တော့တယ်။

“ကျေးဇူးတင်တာကလည်း စကားနဲ့ပဲလား”

“ဟမ် ...” ရှန်ဖျင်းက အနည်းငယ် ကြောင်သွားသော်လည်း မျက်နှာကို အမြန်ပြန်ထိန်းလိုက်ပြီး “ဒါဆို ကျောက်တိ မင်း ပြောပါ။ အားမနာပါနဲ့။ ငါ ဘာပြန်လုပ်ပေးရမလဲ”

အမှန်တော့ ရှန်ဖျင်းဆိုတာ အမြဲတစေ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမြင့်တဲ့ ယောက်ျားမျိုးပါ။ ဒါပေမဲ့လည်း အကြာကြီးနေမှ ပြန်တွေ့ရတဲ့ ငယ်ချစ်ဦးဖြစ်သလို ကျောက်တိရဲ့အလှကလည်း တခြားသူတွေကို မှေးမှိန်သွားတဲ့အထိဆိုတော့ သူ့မှာ ဂနာမငြိမ်နဲ့ နေရခက်နေခဲ့တာ။

အခု သူယူထားတဲ့အကူအညီအတွက် တစ်နည်းနည်းနဲ့ ပြန်ဆပ်နိုင်ပြီဆိုတော့ သူလည်း စိတ်အေးသွားရတယ်။ ကျောက်တိက ပြူတင်းပေါက်ဘက်ကို မျက်နှာလွှဲလိုက်ရင်း

“အချိန်လည်း ကြည့်ဦး ဒီလောက်နောက်ကျနေတာ ကျွန်မ ဘာမှမစားရသေးဘူး။ အဲဒီတော့ ရှင် ဒီမှာ တစ်ဝိုင်းကျွေးပါ”

ဒါကိုကြားတော့ ရှန်ဖျင်းက အလွယ်တကူပဲ လက်ခံတယ်။

“ကောင်းပါပြီ။ အောက်မှာလည်း စား‌သောက်ဆိုင်ရှိနေတော့ အတော်ပဲ ငါတို့ သွားကြမလား”

“ကျွန်မပြောတာ ဒီမှာပဲ စားချင်တာလို့”

204 02

ကျောက်တိက သူ့ဆီအကြည့်စူးစူးတစ်ချက် ပစ်လွှတ်ရင်း တစ်လုံးချင်းဖိပြောလာတော့ ရှန်ဖျင်းက ဘာပရိဘောဂမှ စုံစုံလင်လင်မရှိတဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့အခန်းငယ်လေးကို လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ တကယ်လည်း ဒီအခန်းက တည်းခိုခန်းသာပြောတာ ကုတင်ရယ် စားပွဲတစ်လုံးရယ် ထိုင်ခုံအနည်းငယ်ရယ်သာ ပါဝင်ပြီး နေရာကလည်း အတော်လေး ကျပ်ပိတ်သိပ်နေတယ်။

သူက ဒီနေရာက သိမ်နုပ်လွန်းတယ်လို့ ပြောလိုက်ချင်ပေမယ့် မိန်းမလှလေးရဲ့ ဒေါသကြီးတဲ့မျက်ဝန်းတွေကြောင့် ဘာမှပြန်မ‌ပြောရဲတော့ဘူး။

“ဟုတ်ပါပြီ ငါ အခုပဲ သွားမှာပေးမယ်နော်”

သူ အလျင်စလိုနဲ့ တံခါးနားရောက်တဲ့အချိန် ကျောက်တိက အနောက်က လှမ်းအော်တယ်။

“အသားနဲ့သေရည်မပါရင် မပြည့်စုံဘူးနော်”

တစ်အောင့်ကြာတဲ့အခါ တကယ်လည်း စားပွဲထိုးလေး ချပေးလာတဲ့ဟင်းပွဲတွေက အလျှံပယ်ပဲ။ ဒီတစ်ဝိုင်းကတင် ငွေတုံး ၅၀လောက်ကျပေမယ့် အခုကျတော့ သူ့ကိုယ်သူတောင် မသဒ္ဒါတဲ့ ရှန်ဖျင်းတစ်ယောက် တအားကို စေတနာတွေ ရေစီးကမ်းပြိုလိုက်နေမိတယ်။

စားပွဲထိုးလေးကတော့ အစက တော်တော်ကြောင်အသွားမိတာ ဘာလို့ဆို ပထမအချက် ဈေးအပေါဆုံးအခန်းမှာ ငှားနေတဲ့ ဧည့်သည်က ဒီလောက်ဈေးကြီးတာတွေ မှာလာသလို ဒုတိယအချက်အနေနဲ့ ရှိတာမှသူတစ်ယောက်တည်းကို အရံဟင်းတွေပါ အများကြီး မှာထားလို့ပဲ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီကောင်လေးက လုပ်သက်ရင့်နေပြီမို့ အတွေ့အကြုံလည်းများ ဗဟုသုတလည်း ကြွယ်နေပြီ။ အခန်းထဲဝင်တာနဲ့ ရလိုက်တဲ့ မိန်းကလေးကိုယ်သင်းနံ့ဖျော့ဖျော့နဲ့ အိပ်ရာခန်းဆီးတွေ ချထားတာကို မြင်တော့ ချက်ချင်းသ‌ဘောပေါက်သွားတယ်။

ဒီလူ ကျိန်းသေပေါက် ဆောင်ကြာမြိုင်သွားပြီး ပန်းမိန်းကလေးတစ်ယောက်ခေါ်လာတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။

စပ်စုတတ်တဲ့ စားပွဲထိုးလေး ထွက်သွားတဲ့အခါ ရှန်ဖျင်းက တံခါးသေချာပြန်ပိတ်လိုက်တယ်။ ဒီတော့မှ ကန့်လန့်ကာတွေ မပြီးထွက်လာတဲ့ ကျောက်တိက ဆံပင်တွေရော အဝတ်အစားပါ အနည်းငယ် ကပိုကရိုဖြစ်နေကာ ညည်းညူရင်း ဆင်းလာတယ်။

“ဒီအခန်းစုတ်မှာ ပုန်းစရာနေရာတောင် မရှိဘူး”

သူမက ဆောင့်ဆောင့်အောင့်အောင့်နဲ့ စားပွဲမှာလာထိုင်တဲ့အချိန်အထိ ရှန်ဖျင်းတစ်ယောက် အဝမှာ တောင့်တောင့်ကြီး ရပ်နေသေးတာတွေ့တော့ ပိုတောင် စိတ်တိုသွားတယ်။

“ရှင်ကရော ဘာလို့လာမထိုင်သေးတာလဲ”

ရှန်ဖျင်းက သူမနဲ့မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တော့မှ ကျောက်တိက အသားအနည်းငယ် စစားတယ်။ တစ်လုပ်နှစ်လုပ်စားပြီးတာနဲ့ သေရည်အိုးဆိ လက်လှမ်းသွားပြီး နှစ်ယောက်လုံးအတွက် လောင်းထည့်ပြီးမှ ခွက်မြှောက်လာတယ်။

“ကျွန်မတို့ မတွေ့ရတာ ဘယ်လောက်တောင်ရှိပြီလဲ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွေ့ရတာ ခက်တယ် လာ ကျွန်မ ရှင့်အတွက် တစ်ခွက်သောက်ပေးမယ်”

ရှန်ဖျင်းကလည်း ခပ်သွက်သွက် လက်ခံပြီး တစ်ကျိုက်တည်း မော့ချလိုက်တယ်။

“စားလေ အဲဒီမှာပဲထိုင်ပြီး ကျွန်မစားတာ ကြည့်မနေနဲ့”

မင်းစားတာလေးကို ကြည့်ရတာ ပိုကြိုက်တာ။

ဒါပေါ့ ရှန်ဖျင်းက ဒီစကားတွေကို ဘယ်ထုတ်ပြောရဲမလဲ။ ဒီလိုနဲ့ သူလည်း တစ်ချက်ပြုံးရင်းသာ တူကောက်ကိုင်လိုက်တော့တယ်။

ထိုစဥ် တစ်ဖက်တွင်လည်း

“ဘာရယ် ငါ့အစ်မက ရှန်ဖျင်းနဲ့ တစ်ခန်းတည်း သောက်နေတယ်”

ရွှီထင်းရှန်း အလုပ်လုပ်တဲ့ ကုန်သွယ်ရုံးရဲ့ စာကြည့်ခန်းငယ်လေးထဲမှာ ကျောက်အာရဲ့ အံ့ဩတကြီးအသံ ထွက်လာတယ်။ မနေ့က နှစ်ယောက်စလုံး တစ်နေကုန်အပြင်မထွက်လို့ အပျင်းတစ်လာပါတယ်ဆိုမှ ကျောက်အာက ရွှီထင်းရှန်းကို ဇွတ်ရုံးခန်းဆီ ဆွဲခေါ်လာခဲ့တယ်။

204 03

ဒါပေမယ့် ရွှီထင်းရှန်းရဲ့ ခေါင်းမာမှုကြောင့် ကျောက်အာပါ သူအလုပ်လုပ်တာကို အဆစ်အဖော်လုပ်ပေးနေရသေးတယ်။ ဒီနေ့တော့ ကျောက်အာက မိုးပြာရောင် ပန်းပွင့်အဆင် အင်္ကျီလေးကိုမှ လရောင်ဖြူစကပ်ရှည်နဲ့ တွဲဖက်ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခပ်မြင့်မြင့်ထုံးဖွဲ့ထားတဲ့ ဆံနွယ်မှာ ဝမ်ကျီးပန်းဆိုင်က သုံးရောင်စပ်နှင်းဆီပွင့်လေး ထိုးစိုက်ထားတယ်။

အဝတ်အစားကအစ အပြင်အဆင်အဆုံး တော်တော်လှပေမယ့် မိန်းကလေးဆန်ရတာကို အရယ်ခံရမှာစိုးနေတဲ့ ကျောက်အာကတော့ ရုံးခန်းထဲကအပြင်မထွက်ဘဲ တစ်ယောက်ယောက်လာရင်လည်း အနောက်က နားနေခန်းထဲ ဝင်သွားတယ်။

လက်ရှိမှာတော့ ရုံးခန်းထဲက စားပွဲအရှည်ကြီးခမျာ လင်မယားနှစ်ယောက်ရဲ့ တစ်ဝက်စီ အပိုင်သိမ်းခြင်းခံထားရတယ်။ ဘယ်ဘက်မှာ ရွှီထင်းရှန်းက သူ့စာရွက်စာတမ်းတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေသလို ညာဘက်စွန်မှာလည်း ကျောက်အာတစ်ယောက် ထိုက်လုံငွေလွှဲဌာနက စာရင်းအင်းတွေနဲ့တင် မအားလပ်နိုင်ဘူး။

တစ်နေကုန် ဒီလိုပဲဆိုပေမယ့် ကုန်သွယ်ရုံးတစ်ခုလုံးကတော့ ညွှန်ကြားရေးမှူးရွှီတစ်ယောက် သူ့မိန်းမကို အလုပ်ခေါ်လာတယ်ဆိုတာ ထုတ်မပြောတာပဲရှိတာ အကုန်သိကြပါတယ်။ ကျောက်အာကတော့ ရွှီထင်းရှန်းရဲ့ ပုံရိပ်ထိခိုက်မှာပဲ စိုးရိမ်နေမိတယ်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘယ်အရာရှိက သူတို့မိန်းမကို အလုပ်ခေါ်လာလို့လဲ။ ဒီစကားသာ ပျံ့သွားရင်တော့ အလှောင်ခံရတော့မှာ။

မကြာခင်ကပဲ ရွှီထင်းရှန်းရဲ့ အထောက်တော်တစ်ယောက် ကျောက်တိတစ်ယောက် ရှန်ဖျင်းဆီထွက်သွားကြောင်း တင်ပြလာတာ အခုတော့ ယောက်ျားနဲ့မိန်းမက အခန်းထဲမှာ နှစ်ယောက်တည်း သောက်စားနေကြတယ်တဲ့။

အစကတော့ ကျောက်အာက ရွှီထင်းရှန်းနဲ့အိမ်တန်းပြန်ဖို့ လုပ်ထားပေမယ့် အခုတော့ စိတ်ပြောင်းသွားပြီ။

“မဖြစ်သေးပါဘူး ငါတို့ သွားကြည့်ရအောင်။ အချိန်လည်း စောသေးတာပဲ မမကို တစ်ခါတည်းဝင်ခေါ်လိုက်ကြတာပေါ့”

အလိုက်မသိတဲ့ ကျောက်အာလိုမဟုတ်ဘဲ ရွှီထင်းရှန်းကတော့ မြေခွေးငယ်ပီပီ သဘောပေါက်သွားတယ်။

“မင်းက ဘာသွားလုပ်မှာလဲ ထားလိုက်ပါ”

“ဘာကိုထားရမှာလဲ။ သွားကြည့်ရမှာပေါ့ နှစ်ယောက်က ဘာမှတောင်မဖြစ်သေးဘဲနဲ့ အတူသောက်နေတာလေ။ တစ်ယောက်ယောက် မြင်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ပြီးတော့ နင်နဲ့လည်း သက်ဆိုင်နေတာ ညွှန်ကြားရေးမှူးရွှီရဲ့ မရီးက ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ မရှင်းမရှင်းဖြစ်နေပါတယ်ဆိုပြီး အသံထွက်လာရင် ဘယ်သူနစ်နာမယ်ထင်လဲ”

ကျောက်အာက ပြန်လာတာ ရှားပေမယ့် ဒီနေရာရဲ့အထာနပ်ပြီးသား။ တစ်ခါတလေ သူမ တကယ်နားမလည်နိုင်ဘူး။ တျန့်ဟိုင်က စီးပွားရေးသမားတွေ ပြည့်နေတဲ့ ယောက်ျားကြီးစိုးရာနေရာဖြစ်ပြီး ဘာလို့အတင်းအဖျင်းတွေ အဲသလောက်များနေရတာလဲ

ဒီလူတွေ မိန်းမလည်းမဟုတ်ဘဲ အထူးသဖြင့် သူ့အစ်မနဲ့ပက်သတ်တဲ့သတင်းဆို ခဏတွင်းချင်း တစ်နယ်လုံး ပျံ့သွားပြီ။ နောက်ပြီး သူမ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ခရီးထွက်တိုင်း ညွှန်ကြားရေးမှူးရွှီက သူ့မရီးနဲ့ဖောက်ပြန်နေတာ မိန်းမကသိသွားလို့ ရန်ဖြစ်ပြီး ဆရာကတော်က မိဘတွေ အိမ်ဆင်းသွားတယ်ဆိုတဲ့ ကောလဟာလတောင် ရှိသေးတယ်။

“မင်းသွားချင်တာ သေချာလား”

ရွှီထင်းရှန်းက သူ့နှာခေါင်းသူကုတ်ရင်း အသာမေးလာတယ်။

“ဒါပေါ့ မြန်မြန် မမကို သွားခေါ်ရအောင် အိမ်မှာလည်း ကလေးနှစ်ယောက် စောင့်နေသေးတယ်လေ”

ဒီလိုနဲ့ နှစ်ယောက်သား ရထားလုံးပြင်ခိုင်းပြီး မြို့ရဲ့အနောက်အရပ်အထိ စီးနင်းလာခဲ့ကြတယ်။ ကျောက်အာက သူတို့ ကျောက်တိဆီ တည့်တည့်သွားမယ် ထင်တာ။ ဒါပေမယ့် ရွှီထင်းရှန်းက ဟိုဝင်ဒီချိုးနဲ့ နောက်ဆုံး တည်းခိုခန်းလေးတစ်ခုထဲ ခေါ်လာခဲ့တယ်။

“ဘာလို့ ဒီရောက်လာတာလဲ”

204 04

သူမရဲ့သိလိုစိတ်နဲ့အမေးကို ရွှီထင်းရှန်းက လက်ညှိုးတစ်ချောင်းထောင်ရင်း တိတ်တိတ်နေဖို့ လုပ်ပြတာကြောင့် ချက်ချင်းတိတ်သွားတယ်။ နောက်တော့ ရွှိထင်းရှန်းက ဖိနပ်တွေချွတ်ကာ ခြေသံလုံလုံနဲ့ အိပ်ရာပေါ်တက်သွားတယ်။

နောက်တော့ အထဲကခန်းဆီးကို မကာ နံရံပေါ်က လက်တစ်လုံးစာလောက် အပေါက်လေးကို ပြလိုက်တာနဲ့တင် ကျောက်အာမှာ မှင်သက်သွားရတော့တယ်။ မဟုတ်သေးဘူး အပေါက်က ဘေးချင်းကပ်လျက် နှစ်ပေါက်တောင်ရှိတာ

ဘေးနားက တွဲကျနေတဲ့သစ်သားပြားတစ်ခုရှိပြီး ကြည့်ရတာ ပေါက်နေလို့ သံရိုက်ပြီးဖာထားပေမယ့် နောက်လူက ထပ်ဖြုတ်သွားတာဖြစ်လောက်တယ်။

“နင်ဘာလုပ်နေတာလဲ”

ကျောက်အာက အနားသွားပြီး ချောင်းကြည့်လိုက်တော့မှ တစ်ဖက်ခန်းမှာ ယောက်ျားနဲ့မိန်းမတစ်ယောက် အတူထိုင်ပြီး စားသောက်နေတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျိန်းသေပေါက် ရှန်ဖျင်းနဲ့ကျောက်တိတို့ပဲပေါ့။

ကျောက်အာက ချက်ချင်းထပြီး သွားခေါ်ဖို့လုပ်တော့ ရွှီထင်းရှန်းမှာ အမြန်ပြန်ဆွဲချရတယ်။

“ငြိမ်ငြိမ်နေ”

“ဒါ ... ဒါက ...”

ကျောက်အာက ချောင်းကြည့်ပေါက်ကို ထိုးပြပြီး အထစ်ထစ်အငေ့ါငေ့ါနဲ့ “ဒါ ကျောက်ကျီ လုပ်ထားတာလား”

ကျောက်ကျီဆိုတာ သူမ ဝယ်လာတဲ့ ရေဘေးဒုက္ခသည်အုပ်စုထဲကဖြစ်ပြီး လက်ရှိဟူဆန်းရဲ့တပည့်တစ်ယောက်ပဲ။ လာတင်ပြတာလည်း သူဖြစ်သလို လက်ရှိသူမတို့ကို လှည်းမောင်းလိုက်ပို့တာလည်း သူပဲမို့ သူမှမဟုတ်ရင် ဘယ်သူဖြစ်မှာလဲ။

“အတွေးမလွန်စမ်းပါနဲ့။ ကျောက်ကျီက အခန်းပဲငှားတာ၊ ဒါပေမယ့် ဒီအပေါက်တွေက”

*ခွမ်း*

ဘေးခန်းက အသံကျယ်ကျယ်က ကျောက်အာတို့ကို ချက်ချင်း အပေါက်လေးဆီ တိုးကပ်သွားစေတယ်။

သူတို့မသိလိုက်ခင်မှာတင် အရက်နှစ်အိုးက ပြောင်သလင်းခါသွားပြီ။ ကျောက်တိရဲ့ပါးနှစ်ဖက်ကလည်း နှင်းဆီနီရောင်သန်းလာတော့တယ်။

“ဘာလို့ .. ကျွန်မကို ... အဲဒိလိုကြည့်နေတာလဲ”

ပါးကို လက်နဲ့ထောက်ထားရင်း ရှန်ဖျင်းကို ပိတ်မတတ်မျက်လုံးတွေနဲ့ စိုက်ကြည့်လာတဲ့ သူမရဲ့ပုံစံက မူးနေတာ ကျိန်းသေပြီး အသံကလည်း လေးတွဲ့တွဲ့ဖြစ်နေတယ်။

“မကြည့်ပါဘူး။ ကျောက်တိ မင်းမူးနေပြီ ထင်တယ် ထပ်မသောက်နဲ့တော့”

သူက သူမလက်ထဲက တစ်ငုံစာကျန်သေးတဲ့ ကြွေခွက်လေးကို အသာလှမ်းယူလိုက်တာဆိုပေမယ့် ကျောက်တိက ဇွတ်ငြင်းရင်း ရုန်းကန်နေတော့ ခွက်လည်း လွတ်ကျသွားသလို အားမရှိတဲ့သူမကိုယ်လုံးလေးကလည်း ရှန်ဖျင်းရင်ခွင်ထဲ ပစ်ကျလာတယ်။

ရှန်ဖျင်းက ဖမ်းလိုက်ချင်ပေမယ့် မဖက်ရဲတော့ ပုခုံးနှစ်ဖက်ကနေပဲ အသာထိန်းပေးလိုက်တယ်။

“ကျောက်တိ ငြိမ်ငြိမ်ထိုင်လေ”

“ငြိမ်ငြိမ်ပဲ ထိုင်နေတာပဲ အရမ်းငြိမ်နေတာ မတွေ့ဘူးလား”

သူမက ပြောရင်းဆိုရင်း သူ့အပေါ်က ထဖို့လုပ်ပေမယ့် မူးနေတဲ့လက်တွေက အားမယူနိုင်ဘဲ ရှန်ဖျင်းအင်္ကျီကိုသာ ဆွဲဖွင့်သလိုဖြစ်နေတယ်။

“ကြည့်ပါဦး ကျွန်မကို ပုလိပ်ရောဂါလို ရှောင်နေလိုက်တာ။ ဒါနဲ့များ လက်ထပ်ချင်တယ်က ပြောသေး။ ဒီလိုပုံနဲ့ ဘယ်လိုလက်ထပ်မှာတုန်း”

“ကျောက်တိ ...”

204 05

“လူနှစ်ယောက်က ယူပြီးသွားရင် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အလှထိုင်ကြည့်တယ် ထင်နေလား လုပ်စရာတွေမှ အများကြီး ဥပမာ လင်မယားဆိုတာ အတူအိပ်ရတယ်။ ဒီလိုမျိုးလည်း လုပ်ကြတယ် ...”

ကျောက်တိက ရှန်ဖျင်းရဲ့လည်ပင်းကိုသိုင်းဖက်ကာ ပါးပေါ်တစ်ချက်နမ်းပစ်လိုက်တယ်။ ရှန်ဖျင်းရဲ့အသက်ရှူသံတွေက နေရာမှာတင် တန့်သွားပြီး ရှက်လွန်းလို့ သူမကို လွှတ်ချလိုက်ချင်ပေမယ့် ပြုတ်ကျသွားမှာလည်း စိုးတော့ ခြေမကိုင်မိ လက်မကိုင်မိနဲ့ ဒုက္ခရောက်သွားတယ်။

ကိုယ်လုံးနွေးနွေးလေးက သူ့သမာဓိကို လာစမ်းနေပေမယ့် သူထိန်းချုပ်ထားမှဖြစ်မယ်။

“ကျောက်တိ မင်း လျှောက်နောက်မနေနဲ့တော့။ အခုပဲ လှည်းသွားခေါ်ပြီး အိမ်ပြန်ပို့ပေးမယ်နော်”

“ကျွန်မ လျှောက်နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး”

သူ့ကိုယ်ပေါ် ခိုတွဲနေရင်း ကျောက်တိရဲ့လက်တစ်ဖက်က ဖုဖောင်းနေတဲ့ တစ်စုံတစ်ရာကို ထိမိသွားတဲ့အခါ သူမက နောက်ပြန်ဆုတ်သွားရမယ့်အစား အသာပွတ်သပ်လာပြီးမှ

“အဟင်း ရှင့်ကို မစွမ်းဆောင်နိုင်ဘူးထင်ထားတာ”

ဒီစကားတွေက ရှန်ဖျင်းရဲ့စိတ်ကို လုံးဝပြောင်းလဲသွားစေတယ်။ ယောက်ျားသားအများစုအတွက်တော့ သူတို့ကို ဒီလိုပြောတာ သိက္ခာချတာပဲ။ အထူးသဖြင့် ကိုယ်သ‌ဘောကျနေတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဆီက ထွက်လာရင် ပိုဆိုးတာပေါ့။

ရှန်ဖျင်းက မခံချင်စိတ်ကြောင့် ကျောက်တိကို အိပ်ရာပေါ် တွန်းလဲပစ်လိုက်တယ်။ အစကတော့ ထိန်းရကောင်းမှန်း သိသေးပေမယ့် ဆံနွယ်ရှည်တွေ ဖရိုဖရဲနဲ့ ဘယ်တုန်းကမှန်းမသိ ပြေသွားတဲ့ ခါးစည်းစတွေကြောင့် ပျိုနီပန်းပွင့်ကြီးတွေ ရိုက်နှိပ်ထားတဲ့ အတွင်းခံဖြူဖြူတစ်ထည်သာ ပေါ်လာခဲ့လျှင် သူ့သွေးတွေက ဆူပွက်သွားတယ်။

ပိုဆိုးတာက အရှိန်နဲ့ပြုတ်ကျသွားတာမို့ မို့မောက်နေတဲ့ရင်သားစိုင်နှစ်ခုပေါ်က ပန်းပွင့်ဖူးလေးတွေက အပေါ်အောက် တုန်ယင်လှုပ်ခတ်သွားတာပဲ။ ဒီနေရာလေးက သိပ်နူးညံ့နေမယ်ဆိုတာ ရှန်ဖျင်း သိတယ်။

သူတို့ပထမဆုံးစတွေ့တုန်းက ကျောက်တိဟာ ရှန်အိမ်တော် မိသားစုခွဲက သခင်လေးတစ်ယောက် လက်ထဲဖျက်ဆီးခံရတော့မလို့ သူရောက်လာတဲ့အခါ သူ့အဖေက အိမ်တော်ထိန်းဖြစ်သလို သူကလည်း ရှန်သခင်လေး ၃ရဲ့ အနီးကပ်အစေခံမို့ အိမ်တော်ထဲ သိပ်အရေးပေးမခံရတဲ့ တစ်ဖက်က ထိုလူက ဆဲဆိုရင်း ထွက်ပြေးသွားတာ။

ထိုအချိန် စုတ်ပြဲနေတဲ့အင်္ကျီတွေကြားက တစွန်းတစ ထွက်နေတဲ့ ချယ်ရီပန်းနုနုလေးတွေက အပြည့်အ ဝမဖွံ့ဖြိုးသေးတာတောင် သူ့ကို ညစဥ်ညတိုင်း အိပ်ရာခင်းတွေ ညစ်ပေစေခဲ့တာ။

“ကျောက်တိ ...”

ဖမ်းစားခံလိုက်ရတဲ့အတိုင်း အလှလေးဆီ သူလက်လှမ်းမိတော့ သူမက အလိုက်တသိနဲ့ သူ့လက်ကို ပူနွေးအိတုံနေတဲ့ တို့ဖူးတုံးလေးပေါ် တင်ပေးတယ်။

“ရှင် တကယ် နေနိုင်တယ်ပေါ့”

အခုမှတော့ သူဘယ်လိုနေနိုင်တော့မှာလဲ။

သူ့စိတ်က ဗလာကျင်းသွားပြီး အောက်က မိန်းကလေးရဲ့နှုတ်ခမ်းလွှာတွေကစလို့ သွယ်လျလျ လည်တိုင်နဲ့ လုံးဝိုင်းနေတဲ့ ရင်သားတွေအထိ နမ်းရှိုက်လိုက်မိတယ်။ အနမ်းနဲ့တင် မတင်းတိမ်နိုင်တော့တဲ့ ကျောက်တိက သူမရင်သားတွေကို ကိုယ်တိုင်ယူပြီး တစ်ဖက်လူရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေဆီ တိုက်ရိုက်အပ်နှံလိုက်တယ်။

“အွန်းမ် ..”

ရှန်ဖျင်းကတော့ တစ်လောကလုံးမှာ အကောင်းဆုံးနတ်သုဒ္ဓါစားနေရသလိုမျိုး ပြုမူနေတယ်။ အစကတော့ ကပျက်ကချော်နဲ့ ကိုက်မိပေမယ့် နောက်ကျ သူမရဲ့အကြိုက်ပုံစံကို သိလာတယ်။ လက်ရှိ အပေါ်ပိုင်းဗလာဖြစ်နေတာတင် မကျေနပ်နိုင်တော့တဲ့ ကျောက်တိက မောဟိုက်နေတဲ့ကြားက ထပ်တောင်းဆိုလာတယ်။

“အောက်ကိုလည်း ... ဟင့် ထပ်ပြီး”

204 06

ဒီတော့မှ ရှန်ဖျင်းရဲ့လက်တွေက ခါးပေါ်က စကပ်ဆီရောက်သွားတယ်။ အမှန်တော့ သူလည်း ရှေ့တိုးချင်ပေမယ့် လုံးဝရူးသွပ်သွားမှာစိုးလို့သာ ထိန်းနေရတာ။ နောက်ဆုံးတော့ သူနှစ်ပေါင်းများစွာ တောင့်တနေရတဲ့ မြင်ကွင်းလေးက နီရဲစိုရွှဲစွာ လှလှပပလေး ပေါ်လာတော့တယ်။

“အရူး ဒီတိုင်းပဲ ကြည့်မနေနဲ့လေ”

ချိုသာတဲ့ ညည်းသံလေးက သတိပေးလာတော့ သူလည်း ခေါင်းငုံ့ပြီး အနက်ရှိုင်းဆုံးအထိ တိုးဝင်ပစ်လိုက်တယ်။ ရမ္မက်ဆိုတာကို တစ်ခါမြည်းစမ်းဖူးတဲ့ ကျောက်တိက တစ်ခါတလေ စိတ်ပါလာတဲ့ညတွေမှာ ဖြည့်ဆည်းပေးသူမဲ့နေလို့ ရေဝနေတဲ့ ပန်းပွင့်လေးက ဒုက္ခရောက်နေရတာ။

အခုတော့ ဒီဒုက္ခကို သုခအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးမယ့်သူပေါ်လာတော့ သူမခန္ဓာကိုယ်က အလိုက်အသင့် လှုပ်ရှားပေးနေတယ်။ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေကို အမြင့်ဆုံးအထိ တွန်းတင်ပေးလိုက်တာကတော့ နှစ်ရက်ကြာ မရိတ်သင်ထားရတဲ့ ရှန်ဖျင်းရဲ့မေးစေ့က ခပ်စူးစူး မုတ်ဆိတ်မွှေးအတိုလေးတွေပဲ။

သူမ အထွတ်အထိပ်ရောက်တော့မယ့်အချိန်မှာပဲ ရှန်ဖျင်းက ရိပ်မိစွာနဲ့ သူ့လက်နက်ကြီးကို ထိုးသွင်းလိုက်တဲ့အခါ ကျောက်တိရဲ့အော်သံက သာယာနာကျင်မှုတွေ ရောစွက်နေတယ်။

“အာ့ နာတယ် .. ကြီးလွန်းတယ် .. ပြန်ထုတ်”

“ရှူး ကောင်းသွားမှာ အရမ်းမညှစ်ထားနဲ့ ဟုတ်ပြီလား”

“မဆံ့ဘူး ...”

“ဆံ့ပါတယ် ... စကားနား‌ထောင်နော်”

သူက ပြောရင်းဆိုရင်း ထပ်ဖိသွင်းလိုက်တော့ “ဟင့်အင်း နာတယ် .. မရဘူးလို့”

ဘယ်လောက်ပဲ သူမက အိမ်ထောင်သည်ဆိုဆို မနှီးနှောတာကြာတော့ ပထမဆုံးအကြိမ်လို ပြန်ဖြစ်သွားတာ သဘာဝပါပဲ။

“ကြားတာတော့ မိန်းကလေးတွေက ကြီးမှကြိုက်တယ်ဆိုပဲ”

“ဘယ်သူပြောလဲ။ အာ့”

ကျောက်တိမှာ ရန်ဖြစ်ချိန်တောင်မရလိုက်ဘဲ အဆုံးထိ ဖွင့်ဖောက်ခံလိုက်ရတယ်။ စစချင်း နာကျင်မှုက စူးတက်လာပေမယ့် နောက်တော့ သာယာမှုက ကြီးစိုးသွားတယ်။ တစ်ဖက်ခန်းမှာလည်း တူညီတဲ့မြင်ကွင်းက ကြိုဆိုနေပါတယ်။

“ငြင်သာပေး ...”

“ဒီလိုမျိုးလား”

ရွှီထင်းရှန်းက ခဏလောက် ကစားပေးနေပြီး နောက်တော့ ကျောက်အာကို ပင့်သက်ရှိုက်ချိန်တောင်မပေးဘဲ ဖိသွင်းလိုက်တယ်။

“နင် .. ငါ့ကို သတ်ဖို့ကြံနေတာလား”

“မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် မင်းဟာလေးကို ကြည့်စမ်းပါဦး။ ငါ့ကို ဆွဲညှစ်ထားလိုက်တာများ သိပ်လောဘကြီးတာပဲ”

ကျောက်အာရဲ့မျက်စိတွေက အလိုအလျောက် အောက်ရောက်သွားတဲ့အခါ ပွင့်ဟနေတဲ့သူမ ခြေထောက်ကြား ထိုးစစ်ဆင်နေတဲ့ အရာကြီးက အရင်းမှာ မဲနက်တဲ့အမွှေးကောက်ကောက်တွေနဲ့ အဖြူရည်တွေ ထုတ်လွှတ်ရင်း အင်မတန် နားရှက်စရာကောင်းတဲ့အသံတွေ လုပ်နေတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။

“နင်.. နင့်ကိုယ်နင် ပညာတတ်လို့ ခေါ်သေးတယ်လား”

“ကောင်းရဲ့လား ကျောက်အာ”

“ဟင့်အင်း လုံး .. ဝ အ့ .. မကောင်းဘူး”

“မကောင်းဘူးလား ဒါဆိုလည်း အနေအထား ပြောင်းရအောင်”

204 07

ရွှီထင်းရှန်းက မပြောမဆိုနဲ့ သူမကို မှောက်ပစ်လိုက်ပြီး ဝမ်းဗိုက်အောက်မှာ စောင်ခုပေးကာ အနောက်က ထိုးသွင်းလာပြန်တယ်။ ဒီအနေအထားက အတွင်းပိုင်းအထိ ပိုထိပြီး သူမအကြိုက်ကို ကောင်းကောင်းသိပုံရတယ်။

“အိုး”

“အခုကောင်းသွားပြီလား”

“တိုးတိုးနေ မဟုတ်ရင် မင်းအစ်မ ကြားသွားလိမ့်မယ် အဟင်း”

ဒီလိုနဲ့‌ ကျောက်အာမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှောက်ရင်း ပွင့်ဟနေတဲ့ပါးစပ်ကို လက်နဲ့ဖိအုပ်ထားရတော့တယ်။

လွန်ခဲ့သော အချိန်တချို့၌ ...

“မဖြစ်သေးပါဘူး သွားမှရ‌တော့မယ်။ ငါ့ကို လာမတားနဲ့”

“မင်း အခုသွားတားလိုက်ရင် ငါပြောတာယုံလိုက် မင်းအစ်မက မင်းကို သေအောင်ဆဲလိမ့်မယ်”

“ဘာလို့ မမက ဆဲမှာလဲ။ မမက မူးနေရင်တောင် အစ်ကိုရှန်က မူးနေတာမှမဟုတ်တာ”

“မင်းအစ်မက တမင်ကြံဖန်ထားတာ မသိသေးဘူးလား”

ဒီစကားတွေက ကျောက်အာကို ချက်ချင်းတန့်သွားစေတယ်။ အမှန်တော့ သူမလည်း သိတာပေါ့။ ဒါပေမယ့် ဘေးမှာကိုယ့်ယောက်ျားတစ်ယောက်လုံး ရှိနေလို့ မသိဟန်ဆောင်ထားရတာ။ စိတ်ထဲမှာတော့ ကျောက်အာတစ်ယောက် ဒီကိုလာမိတဲ့အတွက် အ‌တော်လေး နောင်တရနေပြီ။

“သူများကိစ္စ ဝင်မပါစမ်းပါနဲ့။ မင်းအစ်မက ကလေးလည်းမဟုတ်တော့ဘူး။ သူဘာလုပ်နေလဲ သူသိတယ် ဟုတ်ပြီလား။ သူအိမ်ထောင်ကျဖူးတော့‌ရော ဘာဖြစ်လဲ။ လက်ရှိသူလည်း ယောက်ျားမရှိတော့ဘူး။ ရှန်ဖျင်းကလည်း လူလွတ်ပဲ”

“နင်ဘာတွေ ပေါက်ကရလျှောက်ပြောနေတာလဲ”

“အေး မင်းမယုံရင် သွားကြည့်လေ အခုလောက်ဆို ...”

ရွှီထင်းရှန်းက လူယုတ်မာအပြုံးကြီးနဲ့ စကားကို တမင်တကာ ချန်ထားခဲ့တယ်။ တကယ်လည်း ကိစ္စတွေက ထိန်းချုပ်မှုလွတ်သွားခဲ့ပြီ ထင်ပါတယ်။ တစ်ဖက်ခန်းက ယောက်ျားမိန်းမအသံတွေက ပိုကျယ်လာလေ ကျောက်အာလည်း မျက်နှာတွေပူထူလာလေပဲ။

သူမက ရွှီထင်းရှန်းလက်ကိုဆွဲပြီး ထွက်သွားဖို့လုပ်တော့ အောက်ကလူက ချောင်းဟန့်ရင်း ပြောလာတယ်။

“အဟမ်း သေချာစဥ်းစားနော်။ ငါတို့ထွက်သွားတာနဲ့ သူတို့က တခြားလူတွေကို ငှားလိုက်မှာပဲ။ အဲဒီအခါ ...”

“မသွားတော့ဘူး”

မိသားစုအချင်းချင်းတောင် ရှက်ရပေမယ့် တော်သေးတယ်။ ဒါပေမယ့် သူစိမ်းတွေမြင်သွားရင် ...

“ဒါဆို ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ တစ်ခုခုမှာလိုက်ကြမလား”

ရွှီထင်းရှန်းရဲ့ ပုံမှန်လေသံနောက်မှာ စိတ်ပျက်မှုတွေက တသီတသန်း ကပ်ပါလာတယ်။

“ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ မင်းက စားချင်သေးတာလား”

ကျောက်အာတောင် ဘာမှမတုံ့ပြန်ရသေးခင် ဉာဏ်များတဲ့ယောက်ျားက သူမကို အောက်မှာ ဖိချပစ်လိုက်တော့တယ်။

...............

******