အခန်း (၂၁၉-၂၂၀)

219 01

အခန်း ၂၁၉

ပြည်နယ်ဝန်ရုံးတော်ရဲ့ နောက်ဖေးဆောင်ထဲမှာ စူး-စုန်း ပြည်နယ်ဝန် ကျောက်ကွမ်ကျစ်က ကနားဖျားမှာ ရပ်ပြီး ငှက်လှောင်အိမ်ထဲက သာလိကာငှက်ကို စနောက်နေတယ်။

သူက လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ထားပြီး၊ ရံဖန်ရံခါ လေချွန်ပြီး စနောက်နေတာက၊ ဥယျာဉ်ထဲ အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်နေတဲ့အတိုင်း စိတ်လက်ပေါ့ပါးနေတဲ့ ပုံစံပါပဲ။

မနေ့ညက ဖြစ်ခဲ့တဲ့ မီးလောင်မှုကြီးဆီကို သူကိုယ်တိုင် မသွားခဲ့ပေမဲ့၊ ဒီနေ့ မနက်မှာ လက်အောက်ငယ်သားတွေ သတင်းပို့လာတာကို နားထောင်ရုံနဲ့တင် ဘယ်လောက်အထိ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းလဲဆိုတာ သိထားတယ်။ သူက အိပ်ရာက နိုးလာကာစ ဖြစ်လို့လည်း တစ်ကိုယ်လုံး အားအင် ပြည့်ဝနေသလို ခံစားနေရတယ်။

အဲဒီအညိုရောင် သာလိကာငှက်လေးက အမွေးအမှင်တွေကို ပြုပြင်ပြီးနောက်၊ တကျီကျီနဲ့ အော်မြည်တော့တယ်။ ကြည်လင်သာယာလှတဲ့ အဲဒီအသံက ဝင်းထဲမှာ ပျံ့လွင့်နေပြီး နားထောင်ရတာ အလွန်ပဲ သာယာလှတယ်။

အဲဒီတုန်းက အလျင်စလို ပြေးဝင်လာတဲ့ ခြေသံတစ်ခု ထွက်လာခဲ့တယ်။

"ကိစ္စဖြစ်ပြီ"

ကျောက်ကွမ်ကျစ်က လက်ကို နောက်ပစ်ထားလျက် ကိုယ်ကို လှည့်ပြီး သူ့ကို ကြည့်လိုက်ကာ မျက်မှောင်ကို နည်းနည်း မြှင့်ပြီး မေးမြန်းတဲ့ အမူအရာ လုပ်လိုက်တယ်။

အဲဒီလူရဲ့ မျက်နှာက ဖြူလျော့နေပြီး၊ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုတွေ မပြေသေးတဲ့ အမူအရာနဲ့ ပြောတယ်။ "အဲဒီ... အဲဒီ ရှန့်ချင်းရှန်း က ဝိညာဉ်ပြန်ဝင်လာပါပြီ..."

ကျောက်ကွမ်ကျစ်က အစပိုင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပေမဲ့၊ အဲဒီနောက်မှာတော့ အရေးမစိုက်တဲ့ အမူအရာ ပြောင်းသွားတယ်။

သေပြီးသားလူက ဝိညာဉ်ပြန်ဝင်လာနိုင်ပါ့မလဲ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပြန်ဝင်လာမှာလဲ။

"ပြည်နယ်ဝန် ကျွန်တော်မျိုး မလိမ်ပါဘူး၊ အဲဒီ ရှန့်ချင်းရှန်းက တကယ်ပဲ ဝိညာဉ်ပြန်ဝင်လာတာပါ၊ ဟုန်ချန်းငွေလွှဲဌာန ရဲ့ ပြိုကျပျက်စီးနေတဲ့ အဆောက်အအုံပေါ်မှာ ထိုင်နေတာပါ။ လူတွေအများကြီးလည်း သွားကြည့်နေကြပါတယ်။ လင်းရိရုံ တောင် ရောက်နေတာ၊ ရှန့်ချင်းရှန်းရဲ့ ဝိညာဉ်က လူအများရှေ့မှာ သူ့ရဲ့ မတရားမှုကို တိုင်တည်နေပါတယ်။ အခု အပြင်မှာတော့ သတင်းတွေ အကုန် ပြန့်နေပါပြီ..."

ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်လှတဲ့ ငှက်အော်သံတစ်ခု ထွက်လာခဲ့တယ်။ သာလိကာငှက် ထည့်ထားတဲ့ လှောင်အိမ်က မြေပြင်ပေါ်ကို မှောက်ကျသွားခဲ့တာ ဖြစ်ပြီး၊ အဲဒီနောက်မှာတော့ ငှက်ကလေးက အတောင်ပံကို တဖျတ်ဖျတ် ခတ်နေတဲ့ အသံတွေ ထွက်လာတော့တယ်။

"ဝေါယာဉ် ပြင်ခိုင်းလိုက်စမ်း၊ ငါကိုယ်တိုင် သွားကြည့်မယ်"

"...ကျွန်တော်မျိုးက အမှားကြီး မှားခဲ့မိမှန်း သိတဲ့အတွက်၊ ငွေလွှဲဌာနက ကြွေးမြီတွေကို ပြန်ဆပ်နိုင်ဖို့အတွက် အိမ်ထောင်စု ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို နေရာအနှံ့ လိုက်ရောင်းခဲ့ရပါတယ်။ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့လည်း ငွေရှာဖို့အတွက် တွေ့ဆုံဆွေးနွေးဖို့ ချိန်းထားခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ၊ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်မှာ ရုတ်တရက် မီးလောင်မှုကြီးနဲ့ ကြုံရလိမ့်မယ်လို့၊ ဒါဟာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျွန်တော်မျိုးကို အစဖျောက်ဖို့အတွက် လုပ်ကြံလိုက်တာပါ... ကံကောင်းတာကတော့ ငွေလွှဲဌာနရဲ့ လုပ်ငန်းက တခြားနဲ့ မတူတဲ့အတွက် အရေးကြီးတဲ့ ပစ္စည်းတွေ သိမ်းဆည်းဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုး ငယ်စဉ်က ဒီအိမ်ကို ဆောက်တုန်းက မြေအောက်ခန်းတစ်ခု တူးထားခဲ့လို့သာ၊ အခုလို အသက်ဘေးကနေ လွတ်ခဲ့ရတာပါ..."

လူအုပ်ကြီးကြားမှာ အံ့ဩသံတွေ ဟိုးလေးတကျော် ဖြစ်သွားတော့တယ်။ ရှန့်ချင်းရှန်းက သေဆုံးသွားတာ မဟုတ်ဘဲ တစ္ဆေလည်း မဟုတ်ကြောင်း သိသွားကြလို့ ဖြစ်တယ်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ၊ ရှန့်ချင်းရှန်း ပြောတဲ့ စကားတွေရဲ့ ဆိုလိုရင်းကိုလည်း လူအများက နားလည်လိုက်ကြတယ်။

ဟုန်ချန်း ငွေလွှဲဌာနက စီးပွားရေးမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ အခက်အခဲနဲ့ ကြုံခဲ့ရလို့၊ လက်ဝယ်ရှိ အနုငွေတွေက ကုန်သွားခဲ့ရပြီး၊ ဒီလိုမျိုး စီမံလို့ မရနိုင်တဲ့ အခြေအနေကို ရောက်သွားခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။

ဒါ့အပြင် မနေ့ညက ဖြစ်ခဲ့တဲ့ မီးလောင်မှုကြီးကလည်း၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က အစဖျောက်ဖို့အတွက် တမင်တကာ လုပ်ကြံတာပဲ ဖြစ်တယ်။

ဘာကြောင့် အစဖျောက်ဖို့ ကြိုးပမ်းရသလဲဆိုရင် သေချာပေါက်ပဲ အရင်းအနှီး အကုန်အစင် ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရတဲ့ အဲဒီစီးပွားရေးလုပ်ငန်းကြောင့်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဘယ်လို စီးပွားရေးလုပ်ငန်းက ဒီလောက်အထိ ပြင်းထန်ရသလဲဆိုတာကို သာမန်ပြည်သူတွေ မသိနိုင်ပေမဲ့၊ ကုန်သည်တချို့ကတော့ သိထားကြတယ်။

အမှန်တော့ အစောကတည်းက အပြင်မှာ သတင်းတွေ ထွက်နေခဲ့တာက ဟုန်ချန်း ငွေလွှဲဌာနရဲ့ ပင်လယ်ကုန်စည် တစ်သုတ်က ရေတပ်ရဲ့ ဖမ်းတာကို ခံလိုက်ရတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းပါပဲ၊ အခု နှစ်ဖက်စလုံးရဲ့ အချက်အလက်တွေကို တိုက်ဆိုင်ကြည့်ရင် အဲဒီသတင်းက မှန်နေတာကို သက်သေပြနေတယ်။

ဒါပေမဲ့ အတွင်းရေးတွေကို သိတဲ့သူက အနည်းငယ်ပဲ ရှိပြီး၊ အများစုကတော့ မသိကြဘူး။ ပြည်သူတွေက အပျော်အပါးနဲ့ ကောလာဟလတွေကို ကြိုက်တဲ့သူတွေ ဖြစ်တဲ့အတိုင်း၊ အထူးသဖြင့် ဒီလိုမျိုး ထူးဆန်းလှတဲ့ ပုံပြင်မျိုးကို ကြားရတဲ့အခါ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မေးကြတော့တယ်။ "ရှန့်သခင်ကြီးက တစ်စုံတစ်ယောက်က အစဖျောက်ဖို့ လုပ်တာလို့ ပြောတယ်။ အဲဒီလူရဲ့ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသလား"

219 02

"ဒီလောက်တောင် ရဲတင်းလှပေတယ်။ ဒါက စူးကျိုးမြို့ကြီးလေ"

"အဲဒီလူယုတ်မာက ဘာလုပ်ချင်တာလဲ၊ ဟုန်ချန်း ငွေလွှဲဌာနက အပြင်မှာ ကြွေးမြီတွေ အများကြီး တင်နေတာကို၊ ရှန့်သခင်ကြီးကို သတ်ပစ်လိုက်ရင် တစ်ဖက်လူက ငွေရမှာမလို့လား"

"မင်းက တုံးလှချေလား၊ တစ်ဖက်လူက ဟုန်ချန်း ငွေလွှဲဌာနကို ငွေပြန်ဆပ်ဖို့ ရှိနေလို့လည်း ဖြစ်နိုင်တာပေါ့၊ ရှန့်သခင်ကြီးက ငွေပြန်ဆပ်ဖို့ အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုမှာကို ကြောက်လို့ အခုလို လုပ်ကြံလိုက်တာပေါ့။ သူတို့ စီးပွားရေးသမားတွေက ဒီလိုပဲလေ၊ ကြွေးမြီတွေက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပတ်ချာလည်နေတာ၊ မင်းက ငါ့ကို တင်တယ်။ ငါက သူ့ကို တင်တယ်။ သူက အားလုံးကို တင်တယ်နဲ့၊ စာရင်းတွေက ရှင်းလို့ကို မရတော့တာ"

"ဒါကြောင့်ကိုး၊ ကြည့်ရတာ ဒီညီအစ်ကိုကလည်း ဒီလောကထဲက လူပဲ ထင်တယ်"

"အားနာစရာကြီး၊ ကျွန်တော့်အိမ်က ဆွေမျိုးတွေ စီးပွားရေး အနည်းငယ် လုပ်နေလို့ သိနေတာပါ"

"ဒါမှမဟုတ်ရင် တစ်ဖက်လူမှာ ရှန့်သခင်ကြီး သိထားတဲ့ ရှက်စရာ အရှုပ်တော်ပုံတွေ ရှိနေလို့လည်း ဖြစ်နိုင်တာပေါ့၊ အဲဒီအရှုပ်တော်ပုံက အသက်ဘေးနဲ့ ကြုံနိုင်လို့ အခုလိုမျိုး လုပ်ကြံလိုက်တာ ဖြစ်မှာပါ။ ဒီ ဟုန်ချန်း ငွေလွှဲဌာန က မသေးလှဘူးလေ၊ အပြင်မှာ လူတွေ အများကြီး စောင့်ကြည့်နေတဲ့ကြားကနေ မီးရှို့နိုင်တယ်ဆိုတာ၊ သာမန်လူတော့ မဟုတ်နိုင်ဘူး..."

ပြည်သူတစ်စုက အမျိုးမျိုး ဝေဖန်ပြောနေကြတာကြောင့် အဲဒါက ကြွေးမြီတွေ တောင်းဖို့ လာတာနဲ့ မတူတော့ဘဲ၊ ပြဇာတ်တစ်ပုဒ်ကို ကြည့်ရင်း ဇာတ်လမ်းကို အငြင်းပွားနေကြသလိုပဲ ရှိတော့တယ်။

လူအုပ်ကြီးကြားက ဝေါယာဉ်တစ်စီးထဲမှာ၊ ကျောက်ကွမ်ကျစ်ရဲ့မျက်နှာက ကြောက်စရာ ကောင်းလောက်အောင် ပျက်ယွင်းနေတယ်။

တခြားတစ်ဖက်မှာတော့၊လင်းရိရုံက မျက်လုံးကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်ရင်း၊ အံ့အားသင့်နေတဲ့ အမူအရာကို လုပ်ပြီး ရှေ့ကို တစ်လှမ်း တိုးကာ မေးလိုက်တယ်။ "ခင်ဗျားက အစဖျောက်ဖို့ လုပ်ကြံခံရတာလို့ ပြောတယ်။ အဲဒီအတွက် အထောက်အထား ရှိလား"

"သေချာပေါက် အထောက်အထား ရှိပါတယ်"

ရှန့်ချင်းရှန်းက ခက်ခဲစွာနဲ့ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး၊ ပြိုကျပျက်စီးနေတဲ့ အဆောက်အအုံ အကြွင်းအကျန်တွေကြားမှာ လိုက်ပြီး တူးဖော်ရှာရာ၊ မကြာမီမှာပဲ အပျက်အစီးတွေအောက်က သေတ္တာတစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။

သူက သေတ္တာအများအပြားကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီးနောက်၊ အားအင်ကုန်ခမ်းစွာနဲ့ အဲဒီသေတ္တာပေါ်မှာ ထိုင်ချလိုက်ကာ၊ သေတ္တာကို ပုတ်ပြီး ဆိုလိုက်တော့တယ်။ "ဒါတွေကတော့ ကျွန်တော်မျိုး အသက်နဲ့လဲပြီး ကာကွယ်ထားခဲ့တဲ့ စာရင်းစာအုပ်တွေပါပဲ"

ဟင်

လူအုပ်ကြီးက ထပ်ပြီးတော့ ဆူညံသွားပြန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အချို့သော လူတွေက ဒီကိစ္စရဲ့ လေးနက်မှုကို ရိပ်မိသွားကြတာကြောင့်၊ ဆက်ပြီး မနေရဲကြတော့ဘဲ လူအုပ်ကြီးကြားကနေ တိတ်တဆိတ် ဆုတ်ခွာသွားကြတော့တယ်။

ကျောက်ကွမ်ကျစ်က ဝေါယာဉ်ထဲက လိုက်ကာကို ဒေါသတကြီးနဲ့ ပစ်ချလိုက်ပြီး အမိန့်ပေးလိုက်တယ်။ "ပြန်ကြစို့"

ဝေါယာဉ်က မကြာမီမှာပဲ လူအုပ်ကြီးကြားမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့တယ်။

ရှန့်ချင်းရှန်းကိုတော့ လင်းရိရုံ က အဲဒီနေရာမှာတင် ခေါ်သွားခဲ့တယ်။

အဲဒီသေတ္တာတွေထဲမှာ အမှန်တကယ် ဘယ်လိုအရာတွေ ပါနေသလဲ၊ အဲဒါတွေက အမှန်တကယ်ပဲ စာရင်းစာအုပ်တွေလား၊ အဲဒီစာအုပ်တွေပေါ်မှာ ဘယ်လိုအရာတွေကို ရေးထားသလဲဆိုတာကိုတော့ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ အရမ်းအရေးပါတဲ့ အရာတွေ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ခန့်မှန်းနိုင်တယ်။ မဟုတ်ရင် ရှန့်ချင်းရှန်းအနေနဲ့ ဒီလောက်အထိ လုပ်ပါ့မလား။

ဟုန်ချန်း ငွေလွှဲဌာနရဲ့ ကြွေးမြီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့၊ လောလောဆယ်မှာ ဘယ်လို ထုတ်ပြန်ချက်မှ မရှိသေးပေမဲ့၊ လင်းရိရုံက မြို့ဝန်တစ်ယောက်အနေနဲ့ လူအများရှေ့မှာ ကတိပေးခဲ့တာက၊ ရှန့်ချင်းရှန်းကို မိမိသဘောနဲ့ လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘဲ၊ သေချာပေါက် အဖြေတစ်ခု ထွက်လာအောင် လုပ်မယ်လို့ ပြောတာပါပဲ။

စူးကျိုးမြို့ထဲမှာ ပြဿနာတစ်ခု မပြီးခင် နောက်ထပ်တစ်ခု ထပ်ပေါ်လာခဲ့တာကြောင့် လူပေါင်းဘယ်လောက်ရဲ့စိတ်ကို ခြောက်ခြားစေခဲ့လဲ မသိပေမဲ့၊ တစ်ရက်အတွင်းမှာတင် မြို့တော်နဲ့ အနီးတစ်ဝိုက်က နယ်မြေတွေဆီ ပို့လိုက်တဲ့ စာအများကြီးကို ကြည့်ရင်၊ ဒီနေရာကို အာရုံစိုက်နေသူ မနည်းလှကြောင်း သိနိုင်ပါတယ်။

ရုံးတော်ထဲမှာ စူးကျိုးမြို့ဝန်လက်ထောက် ဆိုင်လွန်းရှို့က စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ကျောက်ကွမ်ကျစ်ကို ကြည့်နေတယ်။

"ပြည်နယ်ဝန် အမြန်ဆုံး နည်းလမ်းတစ်ခုခု စဉ်းစားပေးပါဦး။ ဒီ လင်းရိရုံ တစ်ယောက် ဘာတွေ ရူးနေလဲ မသိပါဘူး၊ ရှန့်ချင်းရှန်းကိုမြို့ဝန်ရုံးကို ခေါ်သွားရုံတင် မကဘူး၊ နောက်ဖေးဆောင်မှာပါ ပေးနေခိုင်းပြီးတော့ အတူတူ စားသောက်နေကြတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ ကျွန်တော့်အမြင်အရတော့ လင်းရိရုံက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ဖိနှိပ်မှုကို ကြာကြာ ခံရတော့၊ အခု အခွင့်အရေး ရတုန်းမှာ ကျွန်တော်တို့ကို ပြန်ပြီးတိုက်ခိုက်ချင်နေတာပါ”

219 03

ရှန့်ချင်းရှန်း သေရာက ပြန်ရှင်လာတဲ့ ကိစ္စကြောင့်၊ အခု အပြင်လူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုက 'ဟုန်ချန်း ငွေလွှဲဌာန ပြိုလဲသွားတာ' ကနေ 'ဟုန်ချန်း ငွေလွှဲဌာန ဘယ်လိုကြောင့် မီးလောင်ခဲ့ရသလဲ'၊ 'ရှန့်ချင်းရှန်း က ဘယ်သူ့ကိုများ ပြစ်မှားခဲ့လို့၊ ဒီလောက်အထိ ရက်စက်တဲ့ လုပ်ကြံမှုကို ခံရတာလဲ' ဆိုတဲ့ အချက်တွေဆီ ပြောင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်တယ်။

အဲဒီညက ဟုန်ချန်း ငွေလွှဲဌာနရဲ့ တံခါးဝမှာ စောင့်ကြည့်နေတဲ့ ပြည်သူတွေက မနည်းတာကြောင့် အဲဒီညက ရဲမက်ဆယ်ယောက်ကျော်က အလျင်အမြန် ရောက်လာခဲ့တာကို တစ်ယောက်ယောက်က သတိရသွားကြပြီ ဖြစ်ရာ၊ အခု အပြင်မှာ အမျိုးမျိုး ပြောနေကြတာကြောင့် သူ ဘယ်လိုလုပ် စိတ်မပူဘဲ နေပါ့မလဲ။

ကျောက်ကွမ်ကျစ် ရဲ့ မျက်နှာကလည်း မကောင်းလှဘဲ ဒေါသတကြီးနဲ့ ပြောတယ်။ "ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ ဘယ်လို နည်းလမ်းကို စဉ်းစားရမှာလဲ။ သူ ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲဆိုတာကို စုံစမ်းခိုင်းတာတောင် မင်းက ဘာမှ မသိရဘူးဆိုတော့ ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နည်းလမ်းရှာရမှာလဲ"

"ဒါပေမဲ့..."

"မင်း အရင် ပြန်လိုက်ဦး၊ အခြေအနေကို အသာလေး စောင့်ကြည့်နေလိုက်ပါ”

ဆိုင်လွန်းရှို့က ကျောက်ကွမ်ကျစ်ကို ခဏခဏ ကြည့်ပြီးနောက်၊ သက်ပြင်းတွေ ချပြီး ထွက်သွားတော့တယ်။

ကျောက်ကွမ်ကျစ်က အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ဖို့ ပြောပေမဲ့၊ အမှန်တော့ ဆိုင်လွန်းရှို့ ထွက်သွားတာနဲ့ သူက ချက်ချင်းပဲ စာတစ်စောင် ရေးလိုက်ပြီး၊ မြို့တော်ကို အမြန်ဆုံး အရှိန်နဲ့ ပို့ခိုင်းလိုက်တယ်။ အဲဒါက ဒီနှစ်ရက်အတွင်း သူ ပို့လိုက်တဲ့ တတိယမြောက် စာပါပဲ။

အခုတော့ ဒီကိစ္စက သူတစ်ယောက်တည်းအနေနဲ့ လွယ်လွယ် စီမံနိုင်တဲ့ အဆင့်ကို ကျော်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်တယ်။

စွီအိမ်တော်က ကျင်းယွီလမ်းကြားမှာရှိပြီး၊ တောင်ဘက်ကို လျှောက်သွားကာ ကွမ်လုကျောင်းတော်ကို ဖြတ်သွားရင်၊ တုန်းဝါးလမ်းမကြီးကို ရောက်ပါလိမ့်မယ်။

ဒီနေရာမှာ နေတဲ့သူတွေက အဆင့်မြင့် အရာရှိကြီးတွေနဲ့ သူဌေးကြီးတွေချည်းပါပဲ၊ ဝန်ကြီးချုပ်စွီက ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ရထားသူ ဖြစ်တဲ့အတိုင်း၊ မင်္ဂလာရှိလှတဲ့ ဒီနေရာမှာ ဝင်းကြီး သုံးထပ်ပါတဲ့ အိမ်တော်ကြီးတစ်ခုကို ပိုင်ထားတာ ဖြစ်တယ်။

ညဦးပိုင်းကို ရောက်လာတဲ့အခါ၊ ရွှီအိမ်တော်ရဲ့ တံခါးမကြီးရှေ့မှာ မီးအိမ်နှစ်လုံးကို ချိတ်ထားတယ်။

မီးအိမ်တွေက လေတိုက်လို့ ယိမ်းနွဲ့နေပြီး၊ အထင်မကရတဲ့ မြင်းလှည်းတစ်စီးက ရွှီအိမ်တော်ရဲ့ အရှေ့ဘက် ဘေးတံခါးဝမှာ ရပ်လိုက်တယ်။ ပထမဆုံး လူတစ်ယောက်က တံခါးစောင့်ခန်းထဲကို ဝင်သွားခဲ့ပြီး၊ မကြာမီမှာပဲ အဲဒီလူ ပြန်ထွက်လာကာ၊ မြင်းလှည်းပေါ်က နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ဆင်းလာပြီးနောက် ဘေးတံခါးကတစ်ဆင့် ရွှီအိမ်တော်ထဲကို ဝင်သွားတော့တယ်။

အဲဒီလူက ဝန်ကြီးချုပ်စွီရဲ့ စာကြည့်ဆောင်ဆီ ဦးတည်သွားခဲ့တယ်။ ဝန်ကြီးချုပ်စွီက အသက်ကြီးနေပြီ ဖြစ်လို့ နေ့တိုင်း အစောကြီး အနားယူလေ့ ရှိပေမဲ့၊ ဒီနေ့မှာတော့ ထုံးစံနဲ့ မညီဘဲ စာကြည့်ဆောင်ထဲမှာ အဲဒီလူကို တွေ့ခဲ့တယ်။

အဲဒီနောက်မှာတော့ အဲဒီလူက တိတ်တဆိတ် ပြန်ထွက်သွားခဲ့ပြီး၊ ဝန်ကြီးချုပ်စွီက စာကြည့်ဆောင်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း အတော်ကြာအောင် ထိုင်နေပြီးမှ၊ လူလွှတ်ပြီး သူ့ရဲ့ သားမက် ဖြစ်တဲ့ ချန်ကျန်း ကို ခေါ်ခိုင်းလိုက်တော့တယ်။

ချန်ကျန်း စွီအိမ်တော်ကို ရောက်တဲ့ အခါမှာတော့၊ ဝန်ကြီးချုပ်စွီက အနားယူနေပြီ ဖြစ်ပေမဲ့ သူ့ကို ဝင်တွေ့ခွင့် ပြုခဲ့တယ်။

ကျောက်စိမ်းရောင်နဲ့ ဟင်္သာပြဒါးရောင်တွေနဲ့ အလှဆင်ထားတဲ့ ခုတင်ကြီးပေါ်မှာ၊ ပြာလဲ့လဲ့ ခြင်ထောင်ကို ချိတ်ထားပြီး၊ အိပ်ခန်းတစ်ခုလုံးက အလွန်ပဲ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြင်ထားကာ၊ လေထဲမှာ ဆေးနံ့သင်းသင်းနဲ့အတူ အိုမင်းမှုရဲ့ အငွေ့အသက် နည်းနည်း ပျံ့လွင့်နေတယ်။

ချန်ကျန်းက ခုတင်ပေါ်မှာ လဲနေတဲ့ အဘိုးအိုကို ကြည့်ပြီး၊ ဘေးနားက ထိုင်ခုံလေးပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်တယ်။

"ခုနက ဝူယုံ လာသွားတယ်" ဝန်ကြီးချုပ်စွီက အရမ်းနှေးကွေးတဲ့ လေသံနဲ့ တစ်လုံးချင်း ပြောလိုက်တယ်။

ချန်ကျန်းက မျက်လုံးကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်ရင်း၊ မျက်ဝန်းအတွင်းက အံ့အားသင့်မှုကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်တယ်။

"မင်း အံ့ဩသွားတာလား ဒီလူက ငါ့ကို အမြဲတမ်း ရန်သူလို သဘောထားပြီး၊ ငါ့ကို ဖယ်ရှားပစ်ချင်နေတာ၊ ပုံမှန်ဆိုရင်လည်း ငါ့ကို အလွန် ရွံရှာတဲ့သူပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ ငါ့ဆီကို အကူအညီ လာတောင်းတယ်လေ။ မဟုတ်ဘူး၊ အကူအညီ တောင်းတယ်လို့တောင် ပြောလို့ မရဘူး၊ သူက အမြဲတမ်း မာနကြီးသူ ဖြစ်တဲ့အတွက်၊ အကူအညီ တောင်းတဲ့ အမူအရာကတောင် တခြားသူတွေနဲ့ မတူဘူး"

"သူ ဒီတစ်ခေါက် လာရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာများပါလဲ"

ဝန်ကြီးချုပ်စွီက တိုက်ရိုက် ပြန်မဖြေဘဲ၊ မျက်တောင်တွေကို ချပြီး တျန့်ဟိုင် ကုန်သွယ်ရေး ညွှန်ကြားရေးမှူးရုံး အကြောင်းကို စတင်ပြောတော့တယ်။ ညီလာခံအတွင်း တျန့်ဟိုင်ကုန်သွယ်ရေးရုံးအပေါ် မြင်တွေ့ချက်တွေနဲ့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က အဲဒီရုံးကို အလေးထားပုံတွေကို ခဏမျှ ပြောပြီးနောက်မှသာ၊ နောက်ဆုံး စကားတစ်ခွန်းနဲ့ အဓိက အချက်ကို ပြောပြလိုက်တယ်။

219 04

"မင်းရဲ့သူငယ်ချင်း တျန့်ဟိုင် ကုန်သွယ်ရေး ညွှန်ကြားရေးမှူးနဲ့ ကျဲ့ကျန်းရေတပ် ကြီးကြပ်ရေးမှူး တာဝန်ယူထားတဲ့ ရွှီထင်းရှန်းက ဝူမိသားစုရဲ့ ငွေ သန်းပေါင်းများစွာ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ကုန်စည်တွေကို ဖမ်းထားတယ်"

ဒီနေ့ ချန်ကျန်းကို အံ့အားသင့်စေတဲ့ ကိစ္စတွေက အလွန်ပဲ များလှတယ်။ သူက တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းချင်ပေမဲ့၊ မျက်နှာမှာတော့ အံ့အားသင့်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ကျန်နေဆဲပါပဲ။

"ဒါ့အတွက်ကြောင့်ပဲလား"

"ဒါတင်မကဘူး၊ ကျန်းနန်ဒေသတစ်ခုလုံး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီ။ ဟုန်ချန်း ငွေလွှဲဌာန ပြိုလဲသွားတဲ့အတွက်၊ နေရာအနှံ့အပြားမှာ ဆူညံမှုတွေ ဖြစ်နေတာ၊ အခုအချိန်အထိ အထက်ကို သတင်းမရောက်သေးတာက၊ အောက်ခြေလူတွေက စုပေါင်းပြီး ဖုံးကွယ်ထားကြလို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရတော့ဘူး၊ သေသင့်တဲ့ အဲဒီ ငွေလွှဲဌာနပိုင်ရှင်က မသေဘဲ ကျန်ရစ်ရုံတင် မကဘူး၊ စာရင်းစာအုပ် အချို့ကိုပါ ကာကွယ်ထားနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ဝူယုံ က ထိတ်လန့်သွားတာပေါ့"

"ဒီည မြို့တော်မှာတော့ ငြိမ်သက်နေလိမ့်မယ် မဟုတ်ဘူး" ဝန်ကြီးချုပ်စွီက ဒီစကားကို ပြောပြီးနောက်၊ မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်တာကြောင့် အသက်ရှူသံက တဖြည်းဖြည်း မှန်သွားပြီး အိပ်ပျော်သွားတဲ့ပုံ ရှိတယ်။

ချန်ကျန်းက စကားမပြောသလို၊ ထွက်သွားတာလည်း မရှိဘဲ အဲဒီနေရာမှာပဲ ဆက်ထိုင်နေမိတယ်။

စားပွဲပေါ်က မီးအိမ်က တဖျတ်ဖျတ် မြည်သံ ထွက်နေပြီး၊ မီးတောက်ကလည်း ယိမ်းနွဲ့နေကာ၊ ခဏကြာမှ ပြန်ပြီး ငြိမ်သွားတော့တယ်။

"မင်း စာတစ်စောင် ရေးပြီး သူ့ကို ပြောလိုက်ပါ၊ ကျန်းနန်ဒေသကို ဖရိုဖရဲ မဖြစ်စေရဘူးလို့။ အကယ်၍ ကျန်းနန်ဒေသသာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားရင်၊ သူ ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေ ရှိခဲ့ပါစေ၊ နောက်ဆုံးမှာ သေဒဏ်နဲ့ပဲ အဆုံးသတ်ရလိမ့်မယ်။ လက်သီးကို ဆုပ်ထားမှသာ ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း ရှိတာပါ၊ အကယ်၍ ထိုးထုတ်လိုက်မယ်ဆိုရင်တော့၊ နှစ်ဦးနှစ်ဖက်လုံး ပျက်စီးသွားရုံပဲ ရှိလိမ့်မယ်"

"အဖေ..."

"မင်း အခုနက စကားလုံး အနည်းငယ်ကိုပဲ ပြောလိုက်ရင် ရပါပြီ၊ အကယ်၍ ငါ ခန့်မှန်းတာ မမှားဘူးဆိုရင်တော့၊ မင်းတို့ရဲ့ဆရာကလည်း စာတစ်စောင် ပေးပါလိမ့်မယ်"

……

အရင်ကလိုပဲ အမည်မသိတဲ့ အဲဒီအိမ်တော်ထဲမှာ၊ လင်းမြောင် နဲ့ ယွီချင်းတို့က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြတယ်။

သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ကြားမှာ စားပွဲနိမ့်လေး တစ်လုံး ရှိပြီး၊ အဲဒီပေါ်မှာ လက်ဖက်ရည် ကျိုချက်တဲ့ ကိရိယာတွေ ရှိနေတယ်။

သစ်သားစစ်စစ်နဲ့ လုပ်ထားတဲ့ လင်ဗန်းထဲမှာ၊ မှောက်ထားတဲ့ ကြွေထည် လက်ဖက်ရည်ခွက် အနည်းငယ်နဲ့အတူ အရောင်တူတဲ့ လက်ဖက်ရည်အိုး တစ်လုံး ရှိနေသလို၊ ငွေနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ လက်ဖက်ရည် ကြိတ်စက်နဲ့ လက်ဖက်ရည်ဘူးတွေလည်း ရှိနေတယ်။

ဘေးနားမှာတော့ ကြေးဝါနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ မီးဖိုငယ်တစ်ခု ရှိပြီး၊ အဲဒီပေါ်က ရေနွေးအိုးထဲက ရေတွေက ဆူပွက်နေတာ ကြာပြီဖြစ်ပေမဲ့ ယွီချင်းကတော့ ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မလုပ်ဘဲ နေတယ်။

"ငါ ထင်ထားတာကတော့၊ အခု မင်းက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နည်းနည်းကထက် အများကြီး ပိုပြီး ပါးနပ်လာပြီလို့ပဲ"

ယွီချင်းက လက်ဖက်ရည် စပြီး ကျိုတော့တယ်။ သူက ရေနွေးနဲ့ ခွက်တွေကို အရင် ဆေးပြီးနောက်၊ လက်ဖက်ခြောက်ကို စပြီး ဆေးတယ်။ ပထမဆုံး ထွက်လာတဲ့ လက်ဖက်ရည်ကို မသောက်ဘဲ၊ ဒုတိယအကြိမ်မှပဲ လက်ဖက်ရည်အိုးကို မပြီး ခွက်တွေထဲကို လက်ဖက်ရည်ကြမ်းတွေ လောင်းထည့်လိုက်တယ်။

လက်ဖက်ရည်တွေ ခွက်ထဲကို စီးဝင်သွားတဲ့အခါ၊ အပေါ်ယံမှာ အမြှုပ်ကလေးတွေ ထွက်လာပြီး၊ မွှေးပျံ့လှတဲ့ ရနံ့ကလည်း နေရာအနှံ့ကို ပျံ့သွားတော့တယ်။

လင်းမြောင်က လက်ဖက်ရည်ကြမ်းခွက်ကို ကိုင်ထားရင်း၊ လက်မှာ နည်းနည်း တင်းကျပ်နေတယ် "ဒါဟာ သူ့ကို ဖြုတ်ချဖို့အတွက် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးလို့ ကျွန်တော်မျိုး ထင်ထားခဲ့တာပါ"

ယွီချင်းက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မပြီး နည်းနည်း မြည်းစမ်းလိုက်ပြီးနောက်၊ သူ့ကို မကြည့်ဘဲ ဆိုတယ်။ "ဒါပေမဲ့ မင်း မေ့သွားတာက၊ ကျန်းနန်ဒေသက ဖရိုဖရဲ မဖြစ်စေရဘူး၊ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကလည်း ကျန်းနန်ဒေသ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားတာကို လုံးဝ ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ဒါဟာ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေး မဟုတ်ပါဘူး"

ခဏရပ်ပြီးမှ၊ သူက ဆက်ပြောတာက ပြောလိုက်တော့တယ်။ "သွားပါတော့၊ ဒီလက်ဖက်ရည်ခွက် ကုန်ရင် ပြန်ပါတော့။ အမှန်တော့ မင်း စာပို့ပို့၊ မပို့ပို့၊ ကြီးမားတဲ့ သက်ရောက်မှု ရှိလာမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒီကလေးက အရမ်းပါးနပ်တဲ့သူ ဖြစ်တဲ့အတွက်၊ သူ အခု ဘာမှ မလုပ်ဘဲ ငြိမ်နေတာဟာ၊ မြို့တော်ဘက်က တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်"

******

220 01

အခန်း ၂၂၀

ရွှီထင်းရှန်း တည်းခိုတဲ့ တည်းခိုခန်းဆီ လင်းရိရုံက ရုပ်ဖျက်ပြီး ရောက်လာခဲ့တယ်။

"ရွှီအရာရှိ၊ ကျွန်တော် တကယ်ကို နားမလည်တော့ပါဘူး၊ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ကို ဒီပြဇာတ်ကို ကပြခိုင်းပြီးတော့၊ ဘာမှထပ်မလုပ်တော့ဘူး။ ဒီလိုလုပ်တာက ဘာအကျိုးရှိမှာမလို့လဲ။ ကျွန်တော် ဘာဖြစ်လို့ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ရတာလဲ"

အမှန်တော့ လင်းရိရုံက ဒီတစ်ခေါက် လာဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေမဲ့၊ သူ အမှန်တကယ်ပဲ မအောင့်နိုင်တော့လို့ ရောက်လာတာ ဖြစ်တယ်။

ရွှီထင်းရှန်းက ဒါဟာ အသက်ဘေးကနေ လွတ်မယ့် နည်းလမ်းဖြစ်ကြောင်း သူ့ကို ပြောခဲ့ပေမဲ့၊ အမှန်တကယ် ဘယ်လို ကာကွယ်မလဲ၊ ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ကာကွယ်မလဲဆိုတာကိုတော့ သူနဲ့ ရှန့်ချင်းရှန်းတို့က လုံးဝမသိကြဘူး။ အခုဆိုရင် သူတို့နှစ်ယောက်က အတူတူ စားသောက်နေထိုင်ကြတာမို့၊ လှောင်အိမ်ထဲ ပိတ်မိနေတဲ့ သားရဲတွေလို ဖြစ်နေတယ်။ ရှန့်ချင်းရှန်းကတော့ သေရမယ်ဆိုတာကို ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်လို့ တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းထားနိုင်ပေမဲ့၊ လင်းရိရုံကတော့ အဲဒီလို မတတ်နိုင်ဘူး။

"ခင်ဗျား နားမလည်တာက ခင်ဗျားက တစ်နေရာတည်းမှာပဲ ပိတ်မိနေပြီး စူးကျိုးမြို့ကိုပဲ ကြည့်နေလို့ပါ..."

အဲဒီအချိန်မှာပဲ တံခါးခေါက်သံတစ်ခု ထွက်လာတယ်။ ပြတင်းပေါက်နားမှာ ရပ်နေတဲ့ ရွှီထင်းရှန်းက ဝင်လာဖို့ ပြောလိုက်တော့၊ ဟူစန်းက စာအိတ်နှစ်စောင်ကို ကိုင်ပြီး ဝင်လာခဲ့တယ်။

ဟူစန်းက ဘာစကားမှ မပြောဘဲ စာတွေကို ကမ်းပေးလိုက်တယ်။ စာတစ်စောင်က ချန်ကျန်းရဲ့ လက်ရေးဖြစ်ပြီး၊ ကျန်တစ်စောင်က လင်းမြောင် ဖြစ်တယ်။

"တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရောက်လာကြတာပဲ" ရွှီထင်းရှန်းက နည်းနည်း ရယ်ပြီး စာတွေကို စဖွင့်ဖတ်တော့တယ်။

ပထမဆုံး ချန်ကျန်းရဲ့ စာကို ဖွင့်ဖတ်ပြီးနောက်၊ လင်းမြောင်ရဲ့ စာကို ဆက်ဖတ်တယ်။

ဖတ်ပြီးသွားတဲ့ အခါမှာတော့ သူ့ရဲ့အပြုံးက ပိုပြီးကြီးမားလာခဲ့ပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်တယ်။ "ဒီလို ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ သိပြီးသားပါ"

သူက နည်းနည်း ခေါင်းယမ်းလိုက်တယ်။ စိတ်ထဲက တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရတဲ့ပုံ ရှိပြီး အတန်ကြာမှ လင်းရိရုံကို အနားကို ခေါ်ပြီး စကားအချို့ကို ပြောလိုက်တော့တယ်။

မြို့ဝန်ရုံးရဲ့ တံခါးဝမှာ ရှန့်ချင်းရှန်းက လူအများရှေ့မှာ အဖြေတစ်ခု ပေးမယ်ဆိုတဲ့ ကြေညာချက်တွေကို အစောကတည်းက ကပ်ထားခဲ့တယ်။

သတ်မှတ်ထားတဲ့နေ့ နံနက်အလင်းရောင် ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပေါ်လာချိန်မှာတင်၊ မြို့ဝန်ရုံးရဲ့ တံခါးဝမှာ လူအများကြီး စုဝေးရောက်နေကြပြီ ဖြစ်တယ်။

အချိန်တွေ ကုန်လာတာနဲ့အမျှ၊ ကောင်းကင်က ပိုပြီး လင်းထိန်လာခဲ့ပြီး ရောက်လာသူတွေ ပိုများလာတယ်။ အဲဒီထဲမှာ သာမန် ပြည်သူတွေတင်မက ကုန်သည်ပုံစံရှိသူတွေလည်း ပါနေကြတယ်။

စစ်အချိန်(မနက် ၉ နာရီမှ ၁၁နာရီ) ရောက်တဲ့ အခါမှာတော့ မြို့ဝန်ရုံးရဲ့ တံခါးမကြီးက ဝုန်းခနဲ ပွင့်လာခဲ့တယ်။

လင်းရိရုံက အတွင်းက ထွက်လာခဲ့ပြီး၊ သူနဲ့အတူ ရှန့်ချင်းရှန်းနဲ့ ရဲမက်အများကြီးလည်း ပါလာခဲ့တယ်။

ယခင်နေ့ကနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ဒီနေ့ ရှန့်ချင်းရှန်းရဲ့ အပြင်အဆင်က ပိုပြီး သပ်ရပ်လှတယ်။ သူက အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ထားပေမဲ့၊ အဝတ်အစားတွေက ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ မကပ်ဘဲ ဗလာဖြစ်နေလို့ ကြည့်ရသူအတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရစေတယ်။

"မြို့ဝန်က ဟုန်ချန်း ငွေလွှဲဌာနက ကျွန်တော်တို့ကို အဖြေတစ်ခု ပေးမယ်လို့ ပြောထားတဲ့အတွက် ကျွန်တော်တို့ စောင့်နေပါတယ်။ ဒီနေ့တော့ သေချာပေါက် အဖြေတစ်ခု ပေးရပါလိမ့်မယ်၊ ဒါတွေက ကျွန်တော်တို့ အားလုံးရဲ့ သွေးချွေးနဲ့ ရထားတဲ့ ငွေတွေပါ" လူအုပ်ထဲက တစ်ယောက်က ပြောလိုက်တယ်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဘယ်သူ့အိမ်က ငွေရှာရတာ လွယ်လို့လဲ။ ကျွန်တော်တို့က ဟုန်ချန်း ငွေလွှဲဌာနကို ယုံကြည်လို့သာ ငွေတွေကို အပ်ထားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ငွေတွေကို ယူပြီး စီးပွားရေး သွားလုပ်တယ်။ အခု စီးပွားရေး ရှုံးသွားတော့ ကျွန်တော်တို့ကို ဒုက္ခပေးတာပေါ့"

လူအုပ်ကြီးက ဆူညံနေပြီး အမျိုးမျိုး ပြောနေကြပေမဲ့၊ အားလုံးရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က တစ်ခုတည်းပါပဲ၊ အဲဒါက ငွေကြေးပါပဲ။

ရှန့်ချင်းရှန်းက ရှေ့ကို နည်းနည်း တိုးလိုက်ပြီး၊ လူအုပ်ကြီးကို လက်အုပ်ချီကာ အောက်ကို အဆုံးအထိ ကိုယ်ကို ညွှတ်ပြီး ဂါရဝပြုကာ ပြောတယ်။ "ကျွန်တော်မျိုး အဲဒီနေ့က ထွက်မပြေးဘဲ နေခဲ့တာက၊ ရပ်ဆွေရပ်မျိုးတွေကို သေချာပေါက် အဖြေတစ်ခု ပေးဖို့အတွက်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခု ပြောချင်တာကတော့၊ အစကတည်းက ကျွန်တော်မျိုးက ဒီကြွေးမြီတွေကို လိမ်ဖို့ လုံးဝ စိတ်မကူးခဲ့ပါဘူး"

သူက လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ပြီး၊ စိတ်မကောင်းတဲ့ လေသံနဲ့ ဆက်ပြောလိုက်တယ်။

220 02

"ဟုန်ချန်း ငွေလွှဲဌာနရဲ့ စာရင်းထဲမှာ လောလောဆယ် အသုံးပြုလို့ရတဲ့ အနုငွေ မရှိတော့တာ မှန်ပေမဲ့၊ ကျွန်တော်မျိုးမှာ တခြားသော လုပ်ငန်းတွေနဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်။ အမှန်တော့ လူကြီးမင်းတို့ နားလည်ထားသင့်တာက၊ လူကြီးမင်းတို့ ငွေလာအပ်ရင် ငွေလွှဲဌာနက လစဉ်အတိုးပေးနေတာပါ၊ အဲဒီအတိုးငွေဆိုတာ ကျွန်တော်မျိုးက အလကားနေရင်း ပေးနေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ အပ်ထားတဲ့ ငွေတွေကို ယူပြီး စီးပွားရေး အမျိုးမျိုး လုပ်ကိုင်ရာက ရတဲ့ အမြတ်တွေကို လူကြီးမင်းတို့ဆီ ခွဲဝေပေးနေတာပါ"

"ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ဟုန်ချန်း ငွေလွှဲဌာနဟာ ဖွင့်ခဲ့တာ တစ်နှစ်နှစ်နှစ် မဟုတ်ပါဘူး၊ ဆယ့်နှစ်နှစ်ကျော် ရှိပါပြီ။ ဒီဆယ့်နှစ်နှစ်အတွင်းမှာ၊ လူကြီးမင်းတို့ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပါ၊ ဟုန်ချန်း ငွေလွှဲဌာနက လူကြီးမင်းတို့ရဲ့ အတိုးငွေတွေကို တစ်ခါမှ လျှော့ပေးခဲ့ဖူးလား။ မရှိပါဘူး လူကြီးမင်းတို့က ကျွန်တော်မျိုးကို ယုံကြည်ခဲ့ကြတဲ့အတွက်၊ ကျွန်တော်မျိုးကလည်း လူကြီးမင်းတို့ကို စိတ်မပျက်စေရပါဘူး၊ ဒါကြောင့် အားလုံး စိတ်မပူကြပါနဲ့၊ ဒီငွေတွေကို ဟုန်ချန်း ငွေလွှဲဌာနက လိမ်မှာ မဟုတ်သလို၊ ကျွန်တော် ရှန့်ချင်းရှန်း ကလည်း လုံးဝ လိမ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ အခြေအနေကြားမှာ၊ လူအုပ်ထဲက တစ်ယောက်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်တယ်။ "ဒီစကားတွေကို ထပ်ပြီး ပြောမနေပါနဲ့တော့၊ ကျွန်တော်တို့ နားထဲမှာ အခေါက်ခေါက်အခါခါ ကြားနေရလို့ ငြီးငွေ့လှပြီ။ အခု ငွေရှိသလား၊ မရှိဘူးလား ဆိုတာကိုပဲ တည့်တည့် ပြောပါ"

"သေချာပေါက် ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုး ပြောခဲ့သလိုပဲ၊ အိမ်ထောင်စု ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ အကုန် ရောင်းရရင်တောင်မှ၊ လူကြီးမင်းတို့ရဲ့ ငွေတွေကို တစ်ပြားမှ မလျော့စေရပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငွေတွေ စုဖို့အတွက် အချိန်နည်းနည်းတော့ လိုပါတယ်။ အားလုံး ခဏလောက် ထပ်စောင့်ပေးကြပါ၊ ငွေတွေ အခု ချက်ချင်း ရောက်လာတော့မှာပါ"

အချိန်တွေ တဖြည်းဖြည်း ကုန်သွားတဲ့အခါ ရုတ်တရက် လူအုပ်ကြီးရဲ့ အပြင်ဘက်ကနေ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား အသံတွေ ထွက်လာတယ်။

လူအုပ်ကြီးက ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ကို လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြတော့၊ ကုန်တင်လှည်းတန်းကြီး တစ်ခုက ဒီဘက်ကို ဦးတည် မောင်းလာခဲ့တယ်။

လှည်းပေါင်း တစ်ဆယ်ကျော်လောက် ရှိပုံရပြီး၊ လှည်းတွေပေါ်မှာ တံဆိပ်ခတ်ထားတဲ့ သေတ္တာအများကြီးကို တင်လာခဲ့တယ်။ လှည်းတွေ ရပ်သွားတဲ့ အခါမှာတော့၊ အလုပ်သမားပုံစံရှိသူ အချို့က လှည်းပေါ်က သေတ္တာတွေကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု အောက်ကို ချလိုက်ကြတယ်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ၊ အပြာရင့်ရင့် ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်က ရှန့်ချင်းရှန်းရဲ့ ရှေ့ကို လျှောက်လာခဲ့တယ်။

"သခင်ကြီးကောင်း"

"ရှန့်သခင်ကြီး"

"ကျွန်တော့်ရဲ့ကိုယ်စား ခင်ဗျားရဲ့သခင်မကြီးဝမ်ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောပေးပါဦး၊ ကျွန်တော် အရမ်းရှက်မိပါတယ်။ ဒီကျေးဇူးကိုတော့ တစ်သက်လုံး မေ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး" ရှန့်ချင်းရှန်းက လက်ယှက်ပြီး အရိုအသေပြုလိုက်တယ်။

ကောင်းရှန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး ဆိုတယ်။ "ရှန့်သခင်ကြီး အားနာမနေပါနဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ ငွေလွှဲဌာန နှစ်ခုကြားမှာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု ရှိနေတာပဲ၊ အချင်းချင်း ကူညီကြရမှာပေါ့၊ ဒီလိုမျိုး မပြောပါနဲ့" လို့

ရှန့်ချင်းရှန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက်၊ သေတ္တာတစ်လုံးရဲ့ ရှေ့ကို သွားပြီး၊ အဲဒီပေါ်က တံဆိပ်ခတ်ထားတဲ့ စက္ကူကို ဆွဲခွာလိုက်ကာ သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်တယ်။

သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုနဲ့အတူ၊ ဖြူဖွေးလှတဲ့ အနုငွေတွေက လူတွေရဲ့ မျက်စိရှေ့ကို ရောက်လာတော့တယ်။

အဲဒါတွေက တစ်တုံးကို ငွေ ၂၀ သားရှိတဲ့ ငွေတုံးတွေ ဖြစ်ကြပြီး၊ သေတ္တာထဲမှာ စနစ်တကျ စီထားတာ ဖြစ်တယ်။

သူက သေတ္တာအဖုံး တစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက်၊ နောက်ထပ် တစ်ခုကို ထပ်ဖွင့်ပြန်တယ်။ ဒီလိုနဲ့ သေတ္တာ ဆယ်လုံးကျော်ကို တစ်ဆက်တည်း ဖွင့်လိုက်တော့တယ်။ ဒီအတောအတွင်း သူက အလွန်ပဲ စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရပြီး၊ ခြေလှမ်းတွေက ယိုင်နဲ့နေကာ၊ မျက်နှာမှာလည်း ခံစားချက်မျိုးစုံ ရောယှက်နေတယ်။

လူတိုင်းက သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေကြတုန်း သူက အားအင်ကုန်ခမ်းစွာနဲ့ သေတ္တာတစ်လုံးရဲ့ ရှေ့မှာ ကိုယ်ကို ညွှတ်ပြီး ရပ်လိုက်တယ်။

ပြင်းထန်တဲ့ အသက်ရှူသံနဲ့အတူ သူ့ရဲ့ပိန်လှီတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ရုတ်တရက် မတ်သွားပြီး၊ နောက်ဆုံး လက်ကျန် အင်အားကို သုံးပြီး သေတ္တာအဖုံးကို ဖွင့်လိုက်ကာ၊ အတွင်းက ငွေတွေကို ပုတ်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်တယ်။ "ငွေတွေ၊ ဒီမှာ ရှိတယ် ဟုန်ချန်း ငွေလွှဲဌာန၊ ဒီမှာ ရှိတယ် ငါ ရှန့်ချင်းရှန်း၊ ဒီမှာ ရှိတယ်"

သူက ကိုယ်ကို မတ်လိုက်ပြီး လူအုပ်ကြီးကို စိုက်ကြည့်ကာ၊ ပြတ်သားတဲ့ လေသံနဲ့ ဆိုလိုက်တော့တယ်။ "ကျွန်တော့်ရဲ့ ဟုန်ချန်း ငွေလွှဲဌာနဟာ လောကကြီးမှာ ရပ်တည်လာတာ ဆယ့်နှစ်နှစ်ကျော် ရှိပါပြီ၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ မလိမ်ခဲ့ဖူးတာကို လူတိုင်း သိကြပါတယ်။ ဒီနေ့ ကျွန်တော်မျိုး လူအများရှေ့မှာ ငွေတွေ လဲပေးပါ့မယ်၊ လက်မှတ်ရှိရင် ငွေရစေရပါမယ်"

သူ့ရဲ စကားဆုံးတာနဲ့ လူအချို့က စားပွဲရှည်တစ်လုံးနဲ့ ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ယူလာပြီး၊ သူ့ရှေ့မှာ ချပေးလိုက်ကြတယ်။

220 03

ကောင်းရှန်းက နည်းနည်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ရှင်းပြလိုက်တယ်။ "ရှန့်သခင်ကြီးရဲ့ စိတ်ဓာတ်က တကယ့်ကို မြင့်မြတ်လှပါတယ်။ ဒီငွေတွေကို စုနိုင်ဖို့အတွက်၊ သူဟာ ပိုင်ဆိုင်မှု အများအပြားကို ရောင်းခဲ့ရုံတင်မကဘူး၊ ဟုန်ချန်း ငွေလွှဲဌာနရဲ့ အမြတ်ဝေစု တစ်ဝက်ကိုပါ အပေါင်ထားပြီးတော့၊ ကျွန်တော်တို့ ထိုက်လုံ ငွေလွှဲဌာနဆီကနေ ငွေတွေ ချေးခဲ့တာပါ။ အခုဆို ဟုန်ချန်း ငွေလွှဲဌာနဟာ ထိုက်လုံ ငွေလွှဲဌာနရဲ့ လက်အောက်ခံ ခွဲတမ်းတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်တဲ့အတွက်၊ လူကြီးမင်းတို့ လက်ထဲမှာရှိတဲ့ လက်မှတ်တွေအတွက် လုံးဝစိတ်မပူကြပါနဲ့၊ အကယ်၍ ဒီမှာ ငွေမလုံလောက်ရင်လည်း၊ ကျွန်တော်တို့ ထိုက်လုံ ငွေလွှဲဌာနမှာ သွားရောက် လဲလှယ်နိုင်ပါတယ်" လို့

သေချာပေါက်ပဲ အချို့သောသူတွေက ဒါဟာ ချဲ့ကားပြောတာလို့ ထင်ကြပေမဲ့၊ အဲဒီလို ထင်တဲ့သူတွေက သာမန် ပြည်သူအချို့ပါပဲ။ အခုဆို ကျန်းနန်ဒေသမှာ စီးပွားရေး လုပ်နေသူတိုင်းက၊ ထိုက်လုံ ငွေလွှဲဌာနရဲ့ နာမည်ကို မကြားဖူးသူ မရှိသလောက်ပါပဲ။

တျန့်ဟိုင်ရဲ့ ကုန်သွယ်မှု အခွင့်အရေး အားလုံးကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားလို့၊ မကြာခင် အချိန်အတွင်းမှာ တာ့ချန်းပြည်ရဲ့ အကြီးဆုံး ငွေလွှဲဌာန ဖြစ်လာတော့မယ့် ထိုက်လုံ ငွေလွှဲဌာနပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

အဲဒီတုန်းက လူအုပ်ထဲက တစ်ယောက်က ရှေ့ကို ထွက်လာပြီး ဆိုတယ်။ "တော်ပါပြီ၊ ကျွန်တော် ငွေမလဲတော့ပါဘူး၊ ရှန့်သခင်ကြီးလည်း မလွယ်လှပါဘူး၊ ဒီလောက်နှစ်တွေအထိ ဟုန်ချန်း ငွေလွှဲဌာနက ကျွန်တော်တို့ကို တစ်ခါမှ မလိမ်ခဲ့ဖူးပါဘူး။ ဘယ်အိမ်မှာမဆို အရေးပေါ်ကိစ္စရှိလို့ ငွေသွားချေးရင်၊ တစ်ခါမှ အချည်းနှီး မဖြစ်ခဲ့သလို၊ အတိုးနှုန်းကလည်း အနည်းဆုံးပါပဲ၊ ဟို ရက်စက်လှတဲ့ အတိုးကြီးစားသူတွေထက် အများကြီး သက်သာပါတယ်"

"ကျွန်တော်လည်း မလဲတော့ပါဘူး၊ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော့်အဖေ နေမကောင်းဖြစ်လို့ အခက်တွေ့နေတုန်းက၊ ဟုန်ချန်း ငွေလွှဲဌာနကို သွားပြီး ငွေချေးခဲ့ဖူးပါတယ်။ ကျွန်တော် အခြေအနေကို ပြောပြတော့၊ ရှန့်သခင်ကြီးက ငွေတွေ ပိုပေးလိုက်တဲ့အပြင် အတိုးတောင် မယူခဲ့ပါဘူး"

"ကျွန်တော်တို့အားလုံးက ဒီစူးကျိုးမှာပဲ ကြီးပြင်းလာတဲ့သူတွေပါ၊ ကျွန်တော် ငယ်ငယ်ကတည်းက ဟုန်ချန်း ငွေလွှဲဌာန ရှိနေခဲ့တာပါ၊ ဟုန်ချန်း ငွေလွှဲဌာနကို ဆက်ပြီး ရပ်တည်စေချင်ပါတယ်။ အမြဲတမ်း ရိုးသားဖြောင့်မတ်နေမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ပြည်သူတွေကတော့ သေချာပေါက် ယုံကြည်မှာပါ။ ဒီတစ်ခါ ရှန့်သခင်ကြီး ဒီလောက်အထိ ဘေးဒုက္ခကြီးနဲ့ တွေ့နေတာတောင်၊ ကတိတည်နေတာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် ယုံကြည်လိုက်ပါပြီ။ နောက်ပိုင်း ဟုန်ချန်း ငွေလွှဲဌာန ပြန်ပြီး ကောင်းလာရင်၊ ကျွန်တော့်အိမ်က ငွေတွေကို ဒီမှာပဲ ပြန်အပ်ပါ့မယ်"

လူအုပ်ကြီးကြားမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရှေ့ကို ထွက်ပြီး ပြောလာကြတာကြောင့်၊ အခြေအနေက ရုတ်တရက် ပြောင်းသွားတော့တယ်။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ ကျွန်တော်တို့လည်း မလဲတော့ပါဘူး၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငွေကလည်း အများကြီး မဟုတ်ပါဘူး၊ ရှန့်သခင်ကြီးကတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဒီလောက်လေးကို လိမ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

"သွားကြစို့၊ သွားကြစို့၊ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာလည်း ဆူညံခဲ့တာ တော်လောက်ပါပြီ"

လူတွေ ပိုများလာကာ အသီးသီး ပြန်သွားကြတော့တယ်။

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အခါမှာတော့၊ ရှန့်ချင်းရှန်းက မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ မျက်ရည်တွေ ကျလာတော့တယ်။

ငွေလွှဲဌာန ဆိုတာက ယုံကြည်မှု အပေါ်မှာပဲ တည်ဆောက်ထားတာ ဖြစ်ပြီး၊ လူတစ်ယောက်ကနေ တစ်ယောက်ကို လက်ဆင့်ကမ်း ပြောတာတွေက သိပ် အရေးပါတယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ သူက လမ်းအများကြီးကို ဖောက်ပေးခဲ့သလို၊ ပြည်သူတွေကိုလည်း အကူအညီတွေ ပေးခဲ့လို့ နာမည်ကောင်း ရခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။

ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့မှာတော့ သူက လူတွေ ထင်ထားသလို မွန်မြတ်တဲ့သူတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ပြည်သူတွေ ပြောနေကြတဲ့ ရက်စက်လှတဲ့ အတိုးကြီးစားသူတွေထဲမှာ သူလည်း ပါပါတယ်။

တစ်ခုရှိတာက ဟုန်ချန်း ငွေလွှဲဌာနက သာမန် ပြည်သူတွေကို ငွေမချေးဘဲ၊ သူဌေးကြီးတွေနဲ့ ကုန်သည်တွေကိုပဲ ချေးတာပါပဲ။ သူက တခြားနေရာကနေ မတရားတဲ့ နည်းနဲ့ ငွေတွေ ရှာပြီးမှ၊ သာမန် ပြည်သူတွေကို နည်းနည်း အကူအညီ ပေးတာနဲ့ နာမည်ကောင်း ယူခဲ့တာ ဖြစ်ရာ၊ အဲဒါက သရုပ်ဆောင်တာပါပဲ။

ဒီနေ့မှာလည်း သူ သရုပ်ဆောင်နေတာပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူက သရုပ်ဆောင်လို့ မရတော့ဘူး။

သူက မိမိရဲ့ ဘဝတစ်ဝက်ကျော် ဖြတ်သန်းလာခဲ့ပြီးနောက်၊ ဒီနေ့မှပဲ ဘဝရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို နည်းနည်း ပိုနားလည်လာသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။

ဘေးနားမှာတော့ ကောင်းရှန်းက စဉ်းစားဟန်နဲ့ ရှိနေပြီး၊ လင်းရိရုံကလည်း အံ့အားသင့်တဲ့ အမူအရာနဲ့ သူ့ရဲ့ မုတ်ဆိတ်ကို သပ်နေမိတယ်။

လူအုပ်ကြီးကြားက လမ်းဘေးမှာ ဝေါယာဉ်တစ်စီး ရပ်ထားတယ်။

ဝေါယာဉ်ထဲက ရွှီထင်းရှန်းက ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း၊ မျက်နှာမှာ တွေဝေမှုတွေနဲ့အတူ ခံစားချက် တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေတဲ့ပုံ ရပေတယ်။

……

သေချာပေါက်ပဲ၊ ရှေ့ကို ထွက်ပြီး ငွေလဲသူတွေလည်း ရှိနေပါတယ်။

220 04

အစစ်အမှန် ဟုတ်မဟုတ်ကို စစ်ဆေးပြီးနောက်မှာတော့၊ တစ်ယောက်ချင်းစီကို ငွေတွေ လဲပေးခဲ့တယ်။

ဒီလိုလူတွေက မနည်းပေမဲ့၊ လဲသွားတဲ့ ငွေပမာဏကတော့ များတာ မရှိဘူး၊ အများစုက သာမန် ပြည်သူတွေ ဖြစ်ပြီး ပမာဏကလည်း နည်းနည်းပါပဲ။

ငွေလွှဲလက်မှတ် အကြီးစားတွေကို ကိုင်ထားတဲ့ ကုန်သည်တွေကတော့၊ ဟုန်ချန်း ငွေလွှဲဌာနနဲ့ ထိုက်လုံ ငွေလွှဲဌာနတို့ရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို ထောက်ပြီးဖြစ်စေ၊ ဒါမှမဟုတ် ငွေတွေ လဲပြီးရင်လည်း သယ်သွားဖို့ ခက်မှာကို စိုးရိမ်လို့ဖြစ်စေ၊ အများစုက ငွေမလဲဖို့ ရွေးခဲ့ကြတယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေရာက ထွက်သွားပြီးနောက်၊ သူတို့က ငွေလွှဲလက်မှတ်တွေကို ယူပြီး ထိုက်လုံ ငွေလွှဲဌာနဆီ သွားခဲ့ကြပြီး၊ ထိုက်လုံ ငွေလွှဲဌာနက ဟုန်ချန်းရဲ့ လက်မှတ်တွေကို အသိအမှတ်ပြု လဲပေးမယ်ဆိုတာကို အတည်ပြုနိုင်မှပဲ စိတ်အေးသွားကြတော့တယ်။

သေချာပေါက်ပဲ ဒီလို အခြေအနေ ဖြစ်လာတာက၊ ဟုန်ချန်း ငွေလွှဲဌာနက ထုတ်ထားတဲ့ လက်မှတ်တွေထဲက ထက်ဝက်လောက်က ရွှီထင်းရှန်းရဲ့ လက်ထဲကို ရောက်နေတာကြောင့်လည်း ပါပါတယ်။

ရွှီထင်းရှန်းက ထိုက်လုံ ငွေလွှဲဌာနရဲ့ ထူးခြားတဲ့ အဆင့်အတန်းကို သုံးပြီး၊ ထိုက်လုံရဲ့ လက်မှတ်တွေကို ပေးကာ ဟုန်ချန်းရဲ့ လက်မှတ်တွေကို အများကြီး လဲယူခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။ လက်မှတ်နဲ့ လဲလို့ ရတာကို လဲပြီး၊ မရတာကိုတော့ အနုငွေနဲ့ လဲခဲ့တယ်။ အခုတော့ အဲဒီလက်မှတ်တွေကို ရှန့်ချင်းရှန်းဆီ ပြန်ပေးလိုက်ပြီး၊ အဲဒါက ဟုန်ချန်း ငွေလွှဲဌာနရဲ့ အမြတ်ဝေစု ထက်ဝက်ကျော်နဲ့ လဲယူခဲ့တာပါပဲ။

ငွေလွှဲဌာန လုပ်ငန်းဆိုတာက ဒီလိုပါပဲ၊ အပြင်ပန်းကြည့်ရင် သိပ် ကြီးပေမဲ့၊ ယုံကြည်မှု တစ်ချက် ပျက်သွားတာနဲ့ ခဏလေးအတွင်း ပြိုလဲသွားနိုင်ပါတယ်။

ထိုနည်းတူပဲ ယုံကြည်မှုကို အခြေခံတဲ့ ငွေလွှဲဌာနတစ်ခုကို တည်ထောင်ဖို့က မလွယ်ပါဘူး၊ နှစ်ပေါင်း ၂၀ နီးပါး ရှိလာခဲ့တဲ့ ငွေလွှဲဌာနတစ်ခုကိုတော့ ဝါးမြိုပစ်လိုက်တာထက်စာရင် ဆက်ပြီး ရပ်တည်စေတာက ပိုကောင်းပါတယ်။

အရေးကြီးဆုံး အချက်က၊ ကျန်းနန်ဒေသကို ဖရိုဖရဲ မဖြစ်အောင် လုပ်ဖို့ပါပဲ။

ရွှီထင်းရှန်းက အဲဒီလူအုပ်ကြီးကို အဝေးကနေ လှမ်းကြည့်နေမိတယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ဝေဝါးနေပြီး အဲဒီနေရာကို ကြည့်နေသလို ရှိပေမဲ့၊ အမှန်တော့ တခြားတစ်နေရာကို ရောက်နေတဲ့ပုံပါပဲ။

အတန်ကြာမှ၊ သူက လက်ချောင်းနဲ့ ဝေါယာဉ်ရဲ့ နံရံကို အသာအယာ ခေါက်လိုက်တော့၊ ဝေါယာဉ်က တဖြည်းဖြည်းနဲ့ စတင် လှုပ်ရှား ထွက်သွားတော့တယ်။

ဖူကျန့်နဲ့ ကွမ်တုန်း ဒေသနှစ်ခုစလုံးက ပင်လယ်ဓားပြ နှိမ်နင်းရေးကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ဒီနေ့အထိ အဖြေတစ်ခု ထွက်မလာသေးဘူး။

ကန့်ကွက်တဲ့ အရာရှိတွေက ထင်ထားတာထက် ပိုများသလို စိတ်ဓာတ်ကလည်း ပိုခိုင်မာလှတယ်။

သူတို့ရဲ့ အဓိက အကြောင်းပြချက်က တျန့်ဟိုင်ရဲ့ တည်နေရာက သိပ် အရေးပါတယ်။ မူလက ကျဲ့ကျန်းရေတပ်ကို ဖွဲ့ခဲ့တာက တျန့်ဟိုင်ရဲ့ ကုန်သွယ်မှုကို ကာကွယ်ဖို့ ဖြစ်တယ်။ အခု အခြေခံအချက်ကို ပစ်ပြီး ကျဲ့ကျန်းရေတပ်ကို ဖူကျန့်နဲ့ ကွမ်တုန်းဆီ လွှတ်ပြီး ပင်လယ်ဓားပြ နှိမ်နင်းခိုင်းတာက လုံးဝမဖြစ်သင့်ဘူးလို့ ဆိုကြတယ်။

ဒီအကြောင်းပြချက်က သိပ်ထက်မြက်တာကြောင့် ကျဲ့ကျန်းရေတပ်က ဖူကျန့်ကို သွားရင် အဲဒီပင်လယ်ဓားပြတွေကို သေချာပေါက် နှိမ်နင်းနိုင်မယ်ဆိုတာနဲ့ တျန့်ဟိုင်မှာ ပြဿနာ မပေါ်ဘူးဆိုတာကို ဘယ်သူမှ အာမခံချက် မပေးရဲကြဘူး။

အရေးကြီးဆုံး အချက်က အတွင်းဝန်ရုံးက အမြဲတမ်း တားနေတာပါပဲ။

ဒီနေ့ နံနက် ညီလာခံထဲမှာ စစ်ကဲဌာနက အရာရှိ ချန်ကျန်းက ရုတ်တရက် အစီရင်ခံစာ တစ်စောင် တင်လိုက်တယ်။

ချန်ကျန်း တင်တဲ့ အစီရင်ခံစာရဲ့ အဓိက အချက်က 'ပိတ်ဆို့တာထက် လမ်းကြောင်းဖွင့်ပေးတာက ပိုကောင်းတယ်' ဆိုတာပါပဲ။ သူ့ရဲ့ ပြောဆိုချက်ကို သက်သေပြဖို့အတွက်၊ သူက အရင်ခေတ်က ကမ်းရိုးတန်း တစ်လျှောက် ဝေါ့တွေ သောင်းကျန်းခဲ့တဲ့ သာဓကအများကြီးကို တင်ပြခဲ့ပြီး၊ အဲဒီသာဓကတွေအပေါ်မှာ အခြေခံပြီး ပင်လယ်ဓားပြ ဘေးအန္တရာယ်နဲ့ ပင်လယ်ပိတ်ဆို့မှုကြားက အပြန်အလှန် ဆက်နွှယ်မှုတွေကို ရှင်းပြခဲ့တယ်။

လက်တွေ့မှာလည်း အဲဒီအတိုင်းပါပဲ၊ အရင်ခေတ်က ဝေါ့တွေ အပြင်းထန်ဆုံး သောင်းကျန်းချိန်က အစိုးရက ပင်လယ်ပိတ်ဆို့မှုကို အတင်းကျပ်ဆုံး လုပ်ချိန်ပါပဲ။ ပင်လယ်ဓားပြဆိုတာ ပင်လယ်ဓားပြ သက်သက် မဟုတ်ဘဲ၊ အသက်မွေးဖို့ ခက်တဲ့ ကမ်းရိုးတန်း ပြည်သူတွေလည်း ပါနေတာကို၊ အစိုးရအဖွဲ့ထဲက လူတိုင်း သိထားကြပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ လူတိုင်း သိထားတဲ့ ဒီအချက်ကိုတော့ အားလုံးက လျစ်လျူရှုဖို့ပဲ ရွေးခဲ့ကြတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ အဲဒီနောက်ကွယ်မှာ ကြီးမားတဲ့ အကျိုးစီးပွားတွေ ပါနေလို့ပါပဲ။

တာ့ချန်းပြည်ခေတ်ကို ရောက်တဲ့ အခါမှာလည်း၊ ကမ်းရိုးတန်း တစ်လျှောက်မှာ ပင်လယ်ဓားပြတွေ ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေမဲ့၊ သောင်းကျန်းတာက အဲဒီလောက်အထိ မပြင်းပါဘူး။ အမှန်တော့ နည်းလမ်း ပြောင်းသွားတာပါပဲ၊ မှောင်ခိုကုန်သည်တွေက ရွှေငွေတွေကို လာဘ်ထိုးပြီး အဆင့်ဆင့်သော အရာရှိကြီးတွေကို သူတို့ဘက်ကို ဆွဲဆောင်ကာ အကာအကွယ် ယူခဲ့ကြလို့၊ လူတိုင်း သိပေမဲ့ လူတိုင်းက လျစ်လျူရှုထားကြတာ ဖြစ်တယ်။

220 05

မှောင်ခိုကုန်သွယ်မှုတွေ ပြင်းနေလို့ အစိုးရက အခွန်ငွေ မရဘဲ ရှိနေချိန်မှာ၊ လာဘ်စားတဲ့ အရာရှိကြီးတွေကတော့ ကိုယ်ကျိုးတွေ ဖြစ်နေကြတယ်။ အစိုးရကတော့ သဘာဝဘေး ကယ်ဆယ်ရေးနဲ့ စစ်ပွဲတွေအတွက် ငွေကြေး မထုတ်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရတယ်။

ဒီလို ဖြစ်နေမယ့်အစား၊ ပင်လယ်ပိတ်ဆို့မှုကို လုံးဝဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီး အစိုးရအတွက် အရပ်ရပ်က အခွန်ငွေတွေကို စနစ်တကျ သိမ်းတာက ပိုကောင်းပါတယ်။ အဲဒီအခါ ပင်လယ်ဓားပြ ပြဿနာကလည်း အလိုအလျောက် ပြေလည်သွားပါလိမ့်မယ်။ အကယ်၍ မပြေလည်ရင်တောင်မှ အဲဒီအချိန်မှာ ငွေကြေး အများကြီး ရှိလာမှာ ဖြစ်တာကြောင့် ရေတပ်ကို တိုးချဲ့ပြီး စစ်သင်္ဘောတွေကို ပြုပြင်တည်ဆောက်နိုင်မှာ ဖြစ်သလို တာ့ချန်းပြည်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို မြှင့်တင်ဖို့ မခက်တော့ပါဘူး။

ချန်ကျန်းရဲ့ ဒီအစီရင်ခံစာ တင်တာက အရာရှိတွေ ဖုံးထားတဲ့ နောက်ဆုံး အရှက်တရားကို လူအများရှေ့မှာ ဆွဲခွာလိုက်တာပါပဲ၊ အချက်အခြာကို တည့်တည့် ထိမှန်လို့ ဘယ်သူမှ ပြန်မချေပနိုင်ဘဲ ရှိနေတော့တယ်။

မူလက ကျဲ့ကျန်းရေတပ်ကို ဖူကျန့်ကို စေလွှတ်မယ်၊ မစေလွှတ်ဘူးကို ငြင်းနေကြရာကနေ အခုတော့ ပင်လယ်ပိတ်ဆို့မှု ဖျက်သိမ်းရေး ကိစ္စဘက်ကို ရုတ်တရက် လှည့်သွားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ မထင်ထားခဲ့ကြဘူး။

ချန်ကျန်းရဲ့ အစီရင်ခံစာကြောင့် ညီလာခံက နောက်ထပ် တစ်နာရီလောက်အထိ ကြာသွားပြီးမှ ပြီးသွားတယ်။ ကိစ္စက အဖြေတစ်ခု မထွက်သေးပေမဲ့ ပါးနပ်တဲ့ လူအများကြီးကတော့ မုန်တိုင်းတစ်ခု ရောက်လာတော့မယ်ဆိုတာကို သိလိုက်ကြပြီ ဖြစ်တယ်။

ညီလာခံ ပြီးနောက် ဝူအမတ်ချုပ်ကြီးက ထုံးစံနဲ့ မညီဘဲ အတွင်းဝန်ရုံးကို မသွားဘဲ ဝူအိမ်တော်ကို တိုက်ရိုက် ပြန်လာခဲ့တယ်။

သူ့မျက်နှာက သိပ်ကို မှောင်မိုက်နေပြီး၊ တစ်ကိုယ်လုံးမှာလည်း ဒေါသအငွေ့အသက်တွေ ပြည့်နေပါတယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းအတွင်း ဝူအမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စိတ်က မကောင်းဘဲ ရှိနေတယ်။ အစေခံတွေလည်း ဘာဖြစ်လဲ မသိပေမဲ့ သခင်မလေး ပြန်ရောက်ကတည်းက သခင်ကြီးက ခဏခဏ ဒေါသထွက်နေတာကိုပဲ သိကြတယ်။

သခင်မလေးက မျက်နှာသာ ပေးတာ မခံရတော့ဘူး။

ဒါက ဝူမိသားစု တစ်ခုလုံး သိထားတဲ့ အချက်ပါပဲ။

သခင်မလေးရဲ့ ကံကြမ္မာက သခင်ကြီးနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေလို့၊ သခင်ကြီးက နှစ်ပေါင်းများစွာအထိ သားမရဘဲ ရှိနေခဲ့တာလို့ ဆိုကြတယ်။ သခင်မလေး ထွက်သွားပြီးနောက်မှာတော့ ကိုယ်လုပ်တော်ဖုန်းမှာ ကိုယ်ဝန် ရခဲ့ပြီး၊ နောက်တစ်နှစ်မှာ သခင်ကြီးအတွက် ဖြူဖြူဖွေးဖွေးနဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ သားလေးတစ်ယောက်ကို မွေးပေးခဲ့တယ်။ သခင်ကြီးက အသက် ၆၀ အရွယ်မှ သားရလို့ ဝူအိမ်တော်မှာ ခမ်းနားတဲ့ ပွဲကြီးကျင်းပခဲ့ပြီး တစ်အိမ်လုံး ပျော်နေခဲ့ကြတယ်။

ဒါပေမဲ့ ရုတ်တရက် သခင်မလေး ပြန်ရောက်တဲ့ အခါမှာတော့ သခင်ကြီးက ရက်ပေါင်းများစွာအထိ စိတ်မကြည်မလင်ဖြစ်နေလို့၊ အစေခံအများကြီးလည်း အပြစ်ပေးတာ ခံခဲ့ရတယ်။

သူမက ဘာဖြစ်လို့ ပြန်လာရတာလဲ၊ အရှက်မရှိ ပြန်လာမယ့်အစား မပြန်လာတာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ် လို့ အစေခံတွေက ကွယ်ရာမှာ ပြောနေကြတယ်။

ဝူအမတ်ချုပ်ကြီးက ဒေါသတကြီးနဲ့ ဝူဝမ့်ချုံး နေတဲ့ ဝင်းထဲကို ဝင်လာခဲ့တယ်။ အရင်က ကောင်းမွန်တဲ့ အပြင်အဆင်တွေ ရှိခဲ့ပေမဲ့၊ အခုတော့ ဒီဝင်းက အချိန်အတော်ကြာ လစ်လပ်နေသလို အသက်ဝင်တာ မရှိတော့ဘဲ၊ တိုင်တွေပေါ်က ဆေးတွေလည်း ကွာကျနေပြီ ဖြစ်တယ်။

ဒါ့အပြင် ကိုယ်လုပ်တော်ဖုန်းက အိမ်တွင်းရေးကို စီမံလာကတည်းက ဒီဝင်းထဲက ပစ္စည်းတွေကို ဂိုဒေါင်ထဲကို သိမ်းလိုက်တယ်။ အချိန်အကြာကြီး ထားရင် အရောင်မှိန်သွားမှာစိုးလို့နဲ့ ပျောက်မှာ စိုးလို့လို့ ဆိုတယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင် နှစ်တိုင်း ပြုပြင်တာတွေ လုပ်ပေမဲ့၊ အခုတော့ မလုပ်တော့လို့ ပျက်စီးတာ မရှိပေမဲ့ ကြည့်ရတာကတော့ သိပ်ကို ဆင်းရဲနွမ်းပါးလှတယ်။

အခုတစ်ခေါက် ဝူဝမ့်ချုံးကို ပြန်ခေါ်လာတာက၊ သူမကို ဒီမှာ အမြဲ နေခိုင်းဖို့ မဟုတ်ဘဲ၊ ဝူအမတ်ချုပ်ကြီးအနေနဲ့ သူ့ရဲ့ ဒေါသတွေကို ပေါက်ကွဲဖို့အတွက်ပါပဲ။

အခု သူမက ဒီဝင်းထဲမှာ အကျဉ်းချခံထားရသလို ရှိနေပြီး၊ ဖခင်ဖြစ်သူကလည်း ရွံရှာမုန်းတီးနေလို့၊ အစေခံတွေကလည်း လျစ်လျူရှုထားကြကာ၊ ကိုယ်လုပ်တော်ဖုန်းရဲ့ တိတ်တဆိတ် နှိပ်စက်တာတွေကြောင့် သူမရဲ့ ဘဝက သိပ်ကို သနားစဖွယ် ဖြစ်နေရတယ်။

"နင့်လို အမိုက်မ"

ဝူအမတ်ချုပ်ကြီးက မုန်တိုင်းတစ်ခုလို ပြေးဝင်လာပြီး ဝူဝမ့်ချုံးက ဘာဖြစ်လဲ မသိသေးခင်မှာပဲ၊ သူမရဲ့ မျက်နှာပေါ်ကို ပါးရိုက်ချက်တစ်ခု ကျလာခဲ့တယ်။

"နင့်လို အမိုက်မ အမိုက်မ နင် လုပ်ခဲ့တဲ့ ဒီကိစ္စတွေကြောင့် ငါ့ရဲ့ဝူမိသားစုဟာ ဘယ်လောက်အထိ ရင်းနှီးပေးရမယ်ဆိုတာ နင် သိရဲ့လား။ နင့်အဖေရဲ့ တစ်သက်လုံးစာ သိက္ခာတွေ အကုန် ကုန်သွားပြီ၊ အဲဒီ စွီ ဆိုတဲ့ လူကိုတောင် ခေါင်းငုံ့ပြီး တောင်းပန်ခဲ့ရတယ်။ အခုတော့... အခုတော့..."

220 06

ဝူအမတ်ချုပ်ကြီးက လက်နဲ့ ရိုက်ရုံတင်မကဘဲ၊ မြေပြင်ပေါ်ကို လဲကျသွားတဲ့ ဝူဝမ့်ချုံးကို ခြေထောက်နဲ့ပါ အားပါပါ ကန်ကျောက်တော့တယ်။

သူက တစ်ခါမှ ဒီလို မလုပ်ဖူးတာကြောင့် အခု အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေတာက ထင်ရှားလှပါတယ်။

တခြားသူတွေ မသိပေမဲ့ ဝူအမတ်ချုပ်ကြီးက ချန်ကျန်း ဘာကြောင့် ဒီနေ့မှာ ဒီအစီရင်ခံစာကို တင်လဲဆိုတာ ကောင်းကောင်း သိထားတယ်။ မူလက ရှေ့မတိုးနိုင်ဘဲ ရှိနေတဲ့ ကိစ္စက လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ကျော်အတွင်း ဘယ်သူမှ မပြောဘဲ ရှိနေခဲ့ရာကနေ၊ ဒီနေ့မှာ ရုတ်တရက် ပြောလာတာက သူက ကန့်ကွက်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို တစ်ဖက်လူက သိနေလို့ပါပဲ။

သူက ကန့်ကွက်မှာ မဟုတ်ရုံတင်မကဘဲ လက်နှစ်ဖက်မြှောက်ပြီးတောင် ထောက်ခံရတော့မှာ ဖြစ်တယ်။

အကယ်၍ သူတစ်ယောက်တည်း ဆိုရင် ထားပါဦး၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့နောက်မှာ ကမ်းရိုးတန်း တစ်လျှောက်က အရာရှိအများကြီး ရှိနေတာ မဟုတ်လား။ သူတစ်ပါးရဲ့ အကျိုးစီးပွားကို ထိခိုက်အောင် လုပ်လိုက်တာက သူ ဘယ်လောက်ပဲ အမတ်ချုပ်ကြီး ရာထူးကို ရထားပါစေ၊ လူအများရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ဆုံးရှုံးရပါလိမ့်မယ်။

သေးငယ်လှတဲ့ ဟုန်ချန်း ငွေလွှဲဌာနလေး တစ်ခုက သူ့ကို ဒီလောက်အထိ အကျပ်ရိုက်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တာက ဝူအမတ်ချုပ်ကြီး သိတာကတော့ ဒါက ဒီလောက်နဲ့ ပြီးဦးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီပစ္စည်းတွေက အဲဒီလူရဲ့လက်ထဲမှာ ရှိနေသရွေ့၊ သူက တစ်ဖက်လူရဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုကို နေ့တိုင်း ခံနေရမှာပါပဲ။

တကယ့်ကို ထိုက်လုံ ငွေလွှဲဌာနပါလား တကယ့်ကို ရွှီထင်းရှန်း ပါလား။

အရာအားလုံးက သူ့ရဲ့ ဒီသမီးမိုက်ကြောင့်သာ ဖြစ်ရတယ်

"နင်လို အမိုက်မ၊ နင် ဘာလို့ သေမသွားရတာလဲ နင်က နင့်အဖေကို ဘဝတစ်ဝက်ကျော်အထိ သားမရအောင် ဒုက္ခပေးခဲ့သလို၊ အခုလည်း နင့်အဖေရဲ့ အသက်ကိုပါ ဒုက္ခပေးဦးမလို့လား အဲဒီတုန်းက နင့်ကို မွေးကတည်းက၊ လည်ပင်းညှစ်ပြီး သတ်လိုက်ရမှာ အမိုက်မ "

******