အခန်း (၁၈၂၉-၁၈၃၀)

အခန်း (၁၈၂၉) - သတ္တမမြောက် ဓားချက်

"ငါ ရှစ်မျက်နှာအရပ် အထွတ်အထိပ် ဓားကျမ်း ကို ရရှိခဲ့တာ နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော်ရှိပြီ၊ ဒါပေမဲ့ သတ္တမမြောက် ဓားချက်ကို တစ်ခါမှ မထုတ်ဖော်ခဲ့ဖူးဘူး။ ဒီနေ့တော့... အဲဒီဓားချက်ရဲ့ အရှိန်အဝါကို မြင်တွေ့ရတော့မှာပဲ"

ဖန့်ချန်သည် ဟိန်းဟောက်ကာ ပြေးဝင်လာကြသည့် သားရဲအုပ်စုကို ကြည့်ရင်း သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အရှိန်အဝါများမှာ ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားကာ အဆက်မပြတ် မြင့်တက်လာတော့သည်။

သူ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော်အတွင်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် အတွေ့အကြုံများမှာ တရိပ်ရိပ် ပေါ်လာသည်။

ငယ်စဉ်အခါက သူသည်လည်း ဘေးအန္တရာယ်များနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရဖူးပြီး မိမိ၏ သက်တမ်းကို အတင်းအကျပ် အလွဲသုံးစားပြုကာ ထိုစဉ်က မိမိ၏ နိမ့်ကျသော ကျင့်စဉ်အဆင့်နှင့် မလိုက်ဖက်သည့် ဓားကွက်များကို ထုတ်ဖော်ခဲ့ဖူးသည်။ ဖန့်ချန်၏ အမြင်တွင် ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးမှာ ပြင်ဆင်မှု မလုံလောက်ခြင်း၊ အစွမ်းမရှိခြင်းတို့ကြောင့် မတတ်သာဘဲ လုပ်ဆောင်ခဲ့ရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင်မူ သူသည် ခြေတစ်လှမ်းချင်းစီတိုင်းကို အသေအချာ စဉ်းစားတွက်ချက်ခဲ့ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် အစစ်အမှန် ဘေးအန္တရာယ်များအတွင်းသို့ လုံးဝ မရောက်ရှိစေခဲ့ပေ။ မည်သည့်အရာကိုမဆို လုပ်ဆောင်ရာတွင် နောက်ဆုတ်ရန် လမ်းစတစ်ခု အမြဲချန်ထားလေ့ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် နောက်ပိုင်းတွင် သူထုတ်ဖော်သမျှ ဓားကွက်များသည် ဆဋ္ဌမမြောက် ဓားချက်တွင်သာ ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။ သတ္တမမြောက် ဓားချက်ကို ထုတ်ဖော်ရန် လိုအပ်လောက်သည့် အကျပ်အတည်းမျိုးနှင့် နောက်ထပ် မဆုံတွေ့ခဲ့ရတော့ပေ။

မည်သည့် ဘေးအန္တရာယ်ကိုမဆို ပိုမိုငြိမ်းချမ်းပြီး ရိုးရှင်းသော နည်းလမ်းဖြင့် ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ရာ လူအများအပြားမှာ သေဆုံးသွားသည့်တိုင်အောင် မိမိတို့အား မည်သူက သတ်ဖြတ်သွားသည်ကိုပင် မသိလိုက်ကြပေ။

ယနေ့တွင် သူသည် သူတော်စင်မျှော်စင်မှ အရှုံးပေးကာ ထွက်ခွာသွားရန် ရွေးချယ်နိုင်သည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်နှင့် ဆန့်ကျင်နေသည်။

သူ သိလိုသည်မှာ မင်ရွှီခေတ်က အဆင့် ၅ ကျင့်ကြံသူတို့၏ အမြင့်ဆုံး ကန့်သတ်ချက်မှာ မည်သည့်အတိုင်းအတာအထိ ရှိသနည်း ဆိုသည့် အချက်ပင်။

"ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုးကို လက်လွှတ်လိုက်ရင် နောက်တစ်ခါ ထပ်ရဖို့ဆိုတာ တကယ်ကို မလွယ်တော့ဘူး"

ခဏချင်းမှာပင် မသေမျိုးစွမ်းအားတစ်ခုမှာ သူ၏ လက်ဖဝါးထဲ၌ ရှည်လျားသော ဓားတစ်လက်အဖြစ် စုစည်းသွားသည်။ ဤသည်မှာ သမိုင်းဝင် မသေမျိုးစာအုပ် အတွင်း ရောက်နေခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ဓားငယ်လေး ကို အသုံးမပြုနိုင်သည်ကို သူ အစကတည်းက သိထားပြီးဖြစ်သည်။ သူမ သို့မဟုတ်မှန်လေး တို့မှာ ဤကမ္ဘာနှင့် သက်ဆိုင်သူများ မဟုတ်ကြပေ။ သူကဲ့သို့ လူသားလောက၏ မသေမျိုးအသိ ကို တတ်မြောက်ထားသည့် သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်း တပည့်မျိုး မဟုတ်ကြပေ။

ရှစ်မျက်နှာအရပ် အထွတ်အထိပ် ဓားကျမ်း - သတ္တမမြောက် ဓားချက်

ဖန့်ချန် ဓားတစ်ချက်ကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ မသေမျိုးစွမ်းအားများမှာ ချက်ချင်းပင် ခန်းခြောက်သွားကာ သူ၏ သက်တမ်းမှာလည်း စီးဆင်းနေသော ရေကဲ့သို့ သတ္တမမြောက် ဓားချက်နှင့်အတူ ပါသွားတော့သည်။

တစ်ဦးချင်းဆိုလျှင်ပင် ရှဲ့အာမန်ထက် မနိမ့်ကျသော အစွမ်းရှိသည့် သားရဲ အကောင်ပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းတို့မှာ ဘေးအန္တရာယ်ကို မသိနားမလည်စွာဖြင့် ရှေ့သို့ အဟုန်ပြင်းစွာ တိုးဝင်လာကြသည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင်မူ ၎င်းတို့မှာ လေဆာဓားမိုးများကဲ့သို့သော ဓားအရှိန်အဝါအောက်၌ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားကာ ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ဤနေရာတစ်ခုလုံးမှာ ပြန်လည် ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် မတ်မတ်ရပ်နေသော ကျောပြင်တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်သည်။

ရလဒ်နှင့် ပတ်သက်၍ ဖန့်ချန်သည် ဓားမထုတ်မီကတည်းက သိထားပြီးဖြစ်သည်။

"သက်တမ်း ရာဂဏန်းလောက် ကုန်သွားတာလား... ဒါကတော့ လက်ခံနိုင်စရာ ရှိပါသေးတယ်"

ဖန့်ချန်က မိမိကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ သူ၏ လက်ရှိအစွမ်းဖြင့် သတ္တမမြောက် ဓားချက်ကို လွယ်လွယ်ကူကူ မထုတ်ဖော်နိုင်သေးသည်ကို သက်သေပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းသည်မှာ နှစ်ပေါင်း ရာဂဏန်းဆိုသည်မှာ သူကဲ့သို့သော အဆင့် ၅ မသေမျိုးအတွက်မူ ထိုမျှအထိ မများလှဘဲ သူ၏ ရုပ်ရည်မှာလည်း အိုမင်းသွားသည့် အရိပ်အယောင် မရှိပေ။

အချိန်ကာလမှာ နောက်ထပ် တစ်နှစ် ကုန်လွန်သွားသည်။

ဤတစ်နှစ်အတွင်း ဖန့်ချန်သည် နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော်သော သက်တမ်းကို အရင်းအနှီးပြုကာ ကြံ့ကြံ့ခံခဲ့သည်။ ယခုနှစ်မှာ သူ သူတော်စင်မျှော်စင်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေသည့် (၁၆) နှစ်မြောက် နှစ်ဖြစ်သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများ ရှိသည့် သားရဲအကောင်ပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းတို့ မိမိထံသို့ ပြေးဝင်လာသည်ကို ကြည့်ရင်း ဖန့်ချန် ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူသည် ဤနေရာ၏ အဆင့် ၅ အမြင့်ဆုံး ကန့်သတ်ချက်ကို ဆက်လက် စမ်းသပ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ လက်ရှိရှိနေသော သားရဲတစ်ကောင်ချင်းစီမှာ သူ၏ အစွမ်းအကုန်ထုတ်ထားသည့် အခြေအနေနှင့်ပင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိနေကြသည်။

သတ္တမမြောက် ဓားချက်ကို ထပ်မံ အသုံးမပြုဘဲနှင့်မူ ၎င်းတို့ကို နှိမ်နင်းရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ သို့သော် ထိုသို့ ထပ်မံလုပ်ဆောင်မည်ဆိုပါက သူ၏ ကျန်ရှိသော သက်တမ်းမှာ လာမည့်နှစ်အထိ ခံနိုင်ရည်ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

အဆင့် ၅ ၏ အစစ်အမှန် ကန့်သတ်ချက်ကို အတင်းအကျပ် စမ်းသပ်လိုပါက သူသည် ဤနေရာ၌ပင် အိုမင်း၍ သေဆုံးသွားရန် ပြင်ဆင်ထားရပေလိမ့်မည်။ ဖန့်ချန်အနေဖြင့် ထိုသို့ လုပ်ဆောင်မည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှသည်။

ထို့ကြောင့် ယနေ့သည် သူ သူတော်စင်မျှော်စင်အတွင်း နေထိုင်သည့် နောက်ဆုံးနေ့ပင် ဖြစ်သည်။

"လာကြစမ်း"

ဖန့်ချန် ပြုံးလိုက်ကာ မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။

သားရဲများ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ခုန်အုပ်လာကာ ကိုက်ခဲဝါးမြိုခြင်းကို အေးဆေးစွာ ခံယူလိုက်သည်။

ရှေ့မှ မြင်ကွင်းမှာ လျှပ်တပြက် ဝေဝါးသွားပြီးနောက် သူသည် သူတော်စင်မျှော်စင်၏ တံခါးဝရှေ့၌ ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ယနေ့သည် သူတော်စင်မျှော်စင် တံခါးဖွင့်သည့်နေ့နှင့် တိုက်ဆိုင်နေသဖြင့် မျိုးနွယ်စုဝင် အများအပြားမှာ အတွင်းသို့ဝင်ရန်၊ လေ့ကျင့်ရန်နှင့် အဆင့်တက်ရန်အတွက် တံခါးအဖွင့်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ဖန့်ချန် ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူအများအပြား၏ အကြည့်များမှာ သူ၏ထံသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

"ဟိုမှာ ဘိုးဘေးကြီး ဖန့်ချန်ပဲ၊ ဘိုးဘေးကြီးက သူတော်စင်မျှော်စင်ထဲမှာ (၁၆) နှစ်တောင် နေခဲ့တာဆိုတော့ အဆင့်တက်သွားပြီ ထင်တယ်နော် "

လူအများမှာ ဖန့်ချန်ကို စပ်စုလိုသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ သို့သော် သူတို့မှာ ဖန့်ချန်၏ ယခင် ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို မသိကြသလို၊ ယခုအချိန်တွင်လည်း သူ၏ အဆင့်ကို ကွဲပြားစွာ မမြင်နိုင်ကြသဖြင့် အဆင့်တက်ခြင်း ရှိ၊ မရှိကိုမူ မသေချာကြပေ။

"ဘိုးဘေးကြီး... အပြင်ထွက်လာပြီလား၊ ဒီတစ်ခေါက် ကျင့်ကြံမှုမှာ တစ်စုံတစ်ရာ ထူးခြားမှု ရှိခဲ့ရဲ့လား"

ဖန့်တိန်သည် လေဟာနယ်အတွင်းမှ လျှပ်စီးသဖွယ် ပေါ်လာကာ ဖန့်ချန်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

"ထူးခြားမှု အချို့တော့ ရှိခဲ့တယ်လို့ ပြောရမှာပဲ၊ ထိုက်ချူးကျန်းရူး သတင်းကော ရပြီလား"

ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

ဖန့်တိန်သည် ရိုင်းပျစွာဖြင့် ဖန့်ချန်၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို စစ်ဆေးရန် မဝံ့ရဲပေ။ ထို့ကြောင့် ဖန့်ချန် အဆင့်တက်သွားပြီဟုသာ ယူဆလိုက်ကာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အောက်ကလူတွေ ထိုက်ချူးကျန်းရူး ကို ရထားပါပြီ၊ အခု ဇန့်လုံမြို့ ကို လာနေကြပါပြီ။ နောက် တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်အတွင်းမှာ ရောက်လာပါလိမ့်မယ်"

"တကယ်ကြီး ရတာလား"

ဖန့်ချန် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။

သူသည် ကံစမ်းသည့်အနေဖြင့်သာ မှာကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဖန့်မျိုးနွယ်စု၏ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းမှာ ဤမျှအထိ ထူးကဲလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ မင်ရွှီခေတ်ကြီးထဲမှာတောင် ထိုက်ချူးကျန်းရူး ကို ရှာပေးနိုင်သည်လား ထိုက်ချူးကျန်းရူး တစ်ကျပ်သား ရလျှင်ပင် သူသည် အဆင့် ၆ ဓားမသေမျိုးအဖြစ်သို့ တက်လှမ်းရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"တိုက်ဆိုင်တာလည်း ပါတာပေါ့ ဘိုးဘေးကြီး၊ ဘိုးဘေးကြီး ရှာခိုင်းတဲ့ ဒီ ထိုက်ချူးကျန်းရူးဆိုတာ မင်ရွှီနယ်မြေ တစ်ခုလုံးမှာ ရှာမတွေ့နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ လူတွေက မီးနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စု ဘက်မှာလည်း ရှိနေတော့ မီးနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုရဲ့ ကျွန်စစ်တပ်ဖြစ်တဲ့ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုတွေ လက်ထဲမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာကို သိခဲ့ရတာပါ"

ဖန့်တိန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

ဖန့်ချန်သည် ၎င်းကို ကြားသောအခါ စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဤအချက်ကို သူ အဘယ်ကြောင့် မေ့နေရသနည်း။

နယ်မြေကိုးခု ကာလတွင် လူသားများ ဤနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့မလာသေးမီက မသေမျိုး ဖြစ်လာသူအားလုံးမှာ နတ်ဆိုး များသာ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် စစ်မှန်သော မသေမျိုးလမ်းစဉ် မှာလည်း နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုများ၏ လက်ထဲတွင်သာ ရှိနေခဲ့သည်။

နတ်လမ်းစဥ်ဂိုဏ်း သည် နောက်ပြန်လှည့်၍ မရသော ခြေလှမ်းကို လှမ်းကာ နယ်မြေကိုးခုမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သော်လည်း သူတို့သည် စစ်မှန်သော မသေမျိုးလမ်းစဉ်အတွက် လိုအပ်သည့် မသေမျိုးဆေးပင်များနှင့် ကုန်ကြမ်းများကို ယူဆောင်လာခဲ့မည်မှာ သေချာသည်။ ၎င်းတို့ထဲတွင် ထိုက်ချူးကျန်းရူး လည်း ပါဝင်နေမည်သာ ဖြစ်သည်။

"သိပ်ကောင်းတာပဲ၊ သိပ်ကောင်းတာပဲ"

ဖန့်ချန် ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ဇန့်လုံမြို့ သည် ယခင်နှစ်များကထက် ပိုမိုစည်ကားလာခဲ့သည်။ အရပ်ရပ်မှ ကျင့်ကြံသူများသည် ဖန့်မိသားစုမှ ဖန့်သူတော်စင်တစ်ပိုင်း ၏ သူတော်စင်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းမည့် ထူးခြားသော မြင်ကွင်းကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ရန် တဖွဲဖွဲ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ဖန့်ချန် သူတော်စင်မျှော်စင်မှ ထွက်လာခဲ့သည်မှာ (၂) နှစ် ရှိခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး သူတော်စင်ကျမ်းစာ မွေးနေ့ပွဲနေ့သို့ ရောက်ရန်မှာမူ (၂) နှစ်ပင် မလိုတော့ပေ။

ယနေ့တွင် ထိုက်ချူးကျန်းရူး ကို သယ်ဆောင်လာသည့် ကျင့်ကြံသူသည် ဇန့်လုံမြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုသူမှာ ရှဲ့ကျစ် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် မရှိသဖြင့် ဖန့်တိန်သည် ဖန့်ချန်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ချောင်ရှန်းမျှော်စင် သို့ သွားရောက်၍ ဆေးပင်ကို ယူဆောင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"ဘိုးဘေးကြီး... ခဏနေရင် လာမယ့်သူကိုတွေ့ရင် သိပ်ပြီးတော့ အံ့ဩမသွားပါနဲ့ဦး"

ဖန့်တိန်က ဖန့်ချန်၏ အနီးတွင် တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့ အံ့ဩရမှာလဲ"

ဖန့်ချန် အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားသည်။

ဖန့်တိန်၏ တိုးညှင်းသော ရှင်းပြချက်ကို ကြားပြီးနောက်တွင်မူ ဖန့်ချန် တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာခဲ့ကာ သူ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသော အမူအရာ ပေါ်လာခဲ့သည်။

သီးသန့်အခန်းအတွင်း၌ ထိုက်ချူးကျန်းရူး ကို သယ်ဆောင်လာသည့် ကျင့်ကြံသူသည် ဖန့်တိန်တို့ နှစ်ဦးကို မြင်သောအခါ သတိကြီးစွာထားသည့် အရိပ်အယောင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဖန့်တိန်၏ လက်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းပြားကို မြင်လိုက်ရမှသာ သူ၏ မျက်နှာမှာ ရိုသေကိုင်းညွတ်မှုများ ပေါ်လာကာ မတ်တတ်ရပ်၍ လက်အုပ်ချီလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး လူကြီးမင်း နှစ်ဦးကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ဖန့်ချန်သည် ရှေ့မှလူကို အသေအချာ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ နတ်ဆိုးအရှိန်အဝါများကို ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုများနှင့် အကြိမ်ကြိမ် ဆုံတွေ့ဖူးသည့် ဖန့်ချန်အတွက်မူ သူသည် နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုမှ ဖြစ်သည်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်သည်။

ထို့အပြင် ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာလည်း မနိမ့်လှပေ။

အနည်းဆုံးတော့ ဖန့်တိန်ကဲ့သို့ပင် အဆင့် ၉ နတ်ဆိုးတစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။ လက်ရှိ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုများ၏ အခြေအနေအရ အဆင့် ၉ နတ်ဆိုးတစ်ဦးဆိုသည်မှာ မျိုးနွယ်စုအတွင်း၌ အရေးပါသော လူပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့သော လူပုဂ္ဂိုလ်ကြီးမှာ ဖန့်တိန်၏ ပါးစပ်ဖျားတွင်မူ သူတို့ ဖန့်မိသားစုက မီးနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုဘက်တွင် မွေးမြူထားသည့် သေးငယ်သော သူလျှိုတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်နေသည်။

ဖန့်တိန်သာ မရှင်းပြခဲ့ပါက ဖန့်ချန်အနေဖြင့် မင်ရွှီခေတ်ကာလတွင် ဖန့်မိသားစုသည် နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စု အချို့ကို စည်းရုံးသိမ်းသွင်းကာ မီးနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုထံမှ သတင်းများ ရယူနေလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်ထားခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

" ထိုက်ချူးကျန်းရူး ကို မြန်မြန် ထုတ်စမ်း"

ဖန့်တိန်က အေးစက်စက်ပင် ပြောလိုက်သည်။

သူသည် လူသားမျိုးနွယ်မှ အဆင့် ၉ မသေမျိုးကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့်ဆိုပါက အနည်းငယ် ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ဆက်ဆံပေလိမ့်မည်။

သို့သော် တစ်ဖက်လူမှာ ကျွန်စစ်တပ်မှ ဆင်းသက်လာသည့် အဆင့် ၉ ဖြစ်သလို မိမိ၏ လက်အောက်ငယ်သားလည်း ဖြစ်နေသဖြင့် သူ၏ သဘောထားမှာ အလိုအလျောက်ပင် အေးစက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

အခန်း (၁၈၃၀) - ထိုက်ချူးကျန်းရူး (၁၀) ပိဿာ

အဆင့် ၉ နတ်ဆိုးသည် စိတ်အာရုံကို တစ်ချက်လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ကြည်လင်တောက်ပသော ကျောက်စိမ်းပုလင်း အမြောက်အမြားမှာ စားပွဲပေါ်၌ ပေါ်လာတော့သည်။ အရေအတွက်မှာ အလွန်များပြားလှပြီး ပုလင်းပေါင်း တစ်ရာခန့်ပင် ရှိသည်။

"လူကြီးမင်း နှစ်ဦးခင်ဗျာ... ဒီထဲမှာ ထိုက်ချူးကျန်းရူး (၁၀) ပိဿာ ရှိပါတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်တော်မျိုး အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီး ရယူနိုင်ခဲ့တဲ့ အများဆုံး ပမာဏပါပဲ"

အဆင့် ၉ နတ်ဆိုး ဖူရွှန်း က ရိုသေစွာ လျှောက်တင်လိုက်သည်။

ဖူရွှန်းက ထိုက်ချူးကျန်းရူးများကို ထုတ်ယူလိုက်သည့်အခါ ဖန့်ချန်သည် ပိဖူသဲ ထံမှ လာသော လှိုင်းအနည်းငယ်ကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။ ဤခေတ်ကာလတွင် နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုများကြား၌ ပိဖူသဲကို သိုလှောင်အသုံးအဆောင်အဖြစ် အသုံးပြုခြင်းမှာ ခေတ်စားနေပြီဖြစ်ကြောင်း၊ နောက်ပိုင်းတွင် လူသားမျိုးနွယ်စုများ နယ်မြေကိုးခုသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ၌လည်း ဤအလေ့အထကို ဆက်လက်သယ်ဆောင်သွားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။

ကြည်လင်သော ပုလင်းကိုယ်ထည်များပေါ်သို့ အကြည့်ရောက်သွားသည့်အခါ အတွင်း၌ နို့နှစ်ရောင် အရည်များမှာ သက်ရှိတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ စီးဆင်းနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။

'ဒီတစ်ပုလင်းမှာတင် တစ်ကျပ်သားလောက် ရှိမယ်။ ပုလင်းပေါင်း တစ်ရာဆိုတော့... အဆင့် ၅ ဓားမသေမျိုး အယောက်တစ်ရာကို အဆင့် ၆ တက်လှမ်းစေဖို့ ဒါမှမဟုတ် အဆင့် ၆ စစ်မှန်သော မသေမျိုး အယောက်တစ်ရာကို အဆင့် ၇ တက်လှမ်းစေဖို့ လုံလောက်တာပဲ...'

ဖန့်ချန် စိတ်ထဲမှ ကျိတ်၍ အံ့ဩမိသည်။ ဤခေတ်ကာလမှ အဆင့် ၉ နတ်ဆိုးတစ်ဦးဖြစ်မှသာ ဤကဲ့သို့သော အဖိုးတန် မသေမျိုးဆေးပစ္စည်းများကို ဤမျှအထိ လွယ်ကူစွာ ထုတ်ပေးနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ နယ်မြေကိုးခု ကာလတွင်ဆိုလျှင် အဆင့် ၉ စစ်မှန်သော မသေမျိုးတစ်ဦးပင်လျှင် ဤကဲ့သို့ လက်ဖွာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဘိုးဘေးကြီး... ဒီ ထိုက်ချူးကျန်းရူးတွေ လောက်ပါ့မလား တကယ်လို့ မလောက်ဘူးဆိုရင် ဖူရွှန်းကို ပြန်သွားပြီး နည်းလမ်းရှာခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်"

ဖန့်တိန်က ထိုပစ္စည်းများကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ကာ ဖန့်ချန်ကို ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

ဖူရွှန်းမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်နှာပျက်သွားသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ ဖန့်တိန်က ဖန့်ချန်ကို ဘိုးဘေးကြီး ဟု ခေါ်ဝေါ်နေခြင်းအပေါ် အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားမိသည်။ သူသည် ဖန့်ချန်ကို မသိစိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်မိရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်များ ပိုမိုတောက်ပလာခဲ့သည်။

သူ သိထားသလောက်ဆိုလျှင် ရှဲ့ကျစ် နန်းတော်အတွင်း၌ အဆင့် ၉ အစွမ်းရှိသူများက ဘိုးဘေးကြီး ဟု ခေါ်ဆိုရသူမှာ ကန့်သတ်ချက်ကျော်လွန်သူ သုံးဆင့်ထဲမှ တစ်ဆင့်တွင် ရှိသူသာ ဖြစ်နိုင်သည်။ ရှေ့မှ ဤပုဂ္ဂိုလ်မှာ ထိုကန့်သတ်ချက်ကျော်လွန်သူ ဘိုးဘေးကြီးများထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်နေသလော။

သူသည် ဖန့်ချန်ကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်နေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင် သံသယများ ပိုမိုကြီးထွားလာသည်။ ရှေ့မှလူ၏ ရုပ်ရည်မှာ သူ သိထားသော ဘိုးဘေးကြီးများနှင့် လုံးဝ ထပ်တူမကျပေ။

ဒီလူက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ

"မင်းဘက်က ဒီ (၁၀) ပိဿာပဲ ရနိုင်တော့တာလား"

ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ မေးလိုက်ရင်း စားပွဲပေါ်ရှိ ထိုက်ချူးကျန်းရူးများကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ဖူရွှန်းက အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်ပြကာ

"ကျွန်တော်မျိုး နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုထဲမှာ ရယူနိုင်တဲ့ ပမာဏက ဒါ အများဆုံးပါပဲ။ တကယ်လို့ တခြားသူတွေဆီကနေ ထပ်ပြီး တောင်းယူမယ်ဆိုရင် သံသယဖြစ်စရာ ဖြစ်သွားနိုင်ပြီး မီးနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုဝင်တွေ သိသွားနိုင်ပါတယ်"

"ကြည့်ရတာ မီးနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုက မင်းတို့ကို အသေအချာ စောင့်ကြည့်နေပုံပဲ။ ဒီတစ်ခေါက် လာရတာလည်း မလွယ်လှဘူး မဟုတ်လား"

ဖန့်ချန်က ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။

ဖူရွှန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြုံးကာ

"အခုဆို ကျွန်တော်တို့ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စု ကျွန်စစ်တပ်တွေကို မီးနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုက မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်နေတာပါ။ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စု အတော်များများလည်း သူတို့လက်အောက်မှာ လုံးဝ အညံ့ခံသွားကြပြီ။ မီးနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုက သူတို့ကို သူတော်စင်ကျမ်းစာ သင်ကြားပေးဖို့ပဲ မျှော်လင့်နေကြတယ်..."

စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက် ဖန့်ချန်သည် လက်ရှိ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုများ၏ အခြေအနေကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်လာခဲ့သည်။ ဖူရွှန်း၏ အဆိုအရ လက်ရှိ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုမှာ အပိုင်းနှစ်ပိုင်း ကွဲနေသည်။

အပိုင်းတစ်ပိုင်းမှာ မီးနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုထံတွင် လုံးဝ အညံ့ခံထားသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့မှာ မီးနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုက သူတော်စင်ကျမ်းစာ သင်ပေးပြီး နောင်တစ်ချိန်တွင် နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုမှ သူတော်စင် အဆင့်တစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာရန် မျှော်လင့်နေကြသည်။ ထိုသို့ဖြစ်မှသာ ဤ နတ်ဘုရားနယ်မြေတွင် ခြေကုပ်ရယူနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ကျွန်စစ်တပ်အဖြစ်မှ လွတ်မြောက်မည်ဟု ယူဆထားကြသည်။

အခြားတစ်ပိုင်းမှာမူ ဖူရွှန်းတို့ကဲ့သို့သော အုပ်စုဖြစ်သည်။ သူတို့မှာ မီးနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုက သူတို့၏ အသက်များကို အလကားသဖွယ် အသုံးချနေခြင်းအပေါ် စိတ်နာနေကြသူများ ဖြစ်သည်။ သူတို့မှာ မီးနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုထံမှ ခွဲထွက်လိုကြပြီး မဟာမိတ်သစ်များကို ရှာဖွေနေကြသည်။

"ဒီလိုဆိုရင် မင်းတို့ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုတွေလည်း မလွယ်ကြပါလား"

ဖန့်ချန်က ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်သည်။

ဖန့်တိန်က ပြုံးကာ

"ဘိုးဘေးကြီး... ကျွန်တော်တို့ လူသားမျိုးနွယ်လည်း ဒီလို လမ်းကြောင်းမျိုးကနေပဲ လာခဲ့ကြတာပါ။ သူတို့ထက် နှစ်အနည်းငယ် စောခဲ့တာပဲ ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ လူသားမျိုးနွယ်မှာ သူတော်စင် မပေါ်ထွက်လာခင်တုန်းက အခြေအနေဟာ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုတွေထက်တောင် ပိုဆိုးခဲ့ပါသေးတယ်"

ဖန့်ချန်သည် ဖူရွှန်းက အဘယ်ကြောင့် လူသားမျိုးနွယ်ကို မဟာမိတ်အဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့သနည်းဆိုသည်ကို နားလည်သွားခဲ့သည်။ ရှေးယခင်က လူသားမျိုးနွယ်မှာလည်း နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုများနည်းတူ ကျွန်စစ်တပ်အဖြစ် ရှိခဲ့ဖူးသည်ဟု သတင်းစကားများ ရှိသည်။

ထိုအတွေ့အကြုံများ ရှိခဲ့သဖြင့် လူသားမျိုးနွယ်မှာ ယခုအခါ မီးနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုနှင့် နှစ်ပေါင်း မည်မျှကြာအောင် တိုက်ခိုက်နေကြသည်ကို မသိနိုင်တော့ပေ။

ရန်သူ့ရန်သူသည် မိတ်ဆွေပင် ဖြစ်သည်။

ဤအမှန်တရားမှာ မည်သည့်နေရာ၌မဆို အကျုံးဝင်သည်။ ဖူရွှန်းတို့ကဲ့သို့သော နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုဝင်များမှာ မီးနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုထံမှ ခွဲထွက်ရန် အခွင့်အရေး ရှာလိုပါက လူသားမျိုးနွယ်နှင့် ပူးပေါင်းရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

"ငါ တစ်ခု သိချင်မိတယ်၊ မင်းတို့ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုက ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး မီးနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုရဲ့ ကျွန်စစ်တပ် ဖြစ်သွားရတာလဲ"

ဖန့်ချန်က ရုတ်တရက် ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

ဖူရွှန်း ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြုံးကာ ဆိုသည်။

"ဒါက ပြောရရင် အရှည်ကြီးပါ... ကျွန်တော်တို့ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စု အရင်ရှိခဲ့တဲ့ နေရာဟာ သဘာဝဘေးအန္တရာယ်ကြောင့် ပျက်စီးသွားခဲ့ပါတယ်။ အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ဟာ ဟင်းလင်းပြင် ထဲမှာ လွင့်မျောနေခဲ့ကြရတယ်။ ကံအားလျော်စွာပဲ နတ်ဘုရားနယ်မြေကို ရောက်လာခဲ့ပြီး မီးနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုနဲ့ ဆုံခဲ့တာပါ..."

ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး

"ဒါဆိုရင် နတ်ဘုရားနယ်မြေကို ရောက်လာတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ"

"ခန့်မှန်းခြေ... နှစ်ပေါင်း သောင်းဂဏန်းလောက် ရှိပါပြီ။ လမ်းခရီးမှာ တင် ကျွန်တော်တို့ နှစ်ပေါင်း မည်မျှကြာအောင် အချိန်ကုန်ခဲ့မှန်း မသိပါဘူး။ အသေအချာ တွက်ကြည့်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ဇာတိမြေကနေ ထွက်ခွာလာခဲ့တာ နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်း နီးပါးလောက် ရှိနိုင်ပါတယ်..."

ဖူရွှန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူ၏ စကားများကို ဖန့်ချန်က တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသာ ယုံကြည်သည်။ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စု နတ်ဘုရားနယ်မြေသို့ ရောက်ရှိလာသည်မှာ နှစ်ပေါင်း သောင်းဂဏန်း ရှိပြီဆိုသည်မှာ သေချာပေါက် အမှန်ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လမ်းခရီး၌ နှစ်ပေါင်း ရှစ်သောင်း၊ ကိုးသောင်း ကြာခဲ့သည်ဆိုသည်မှာမူ မသေချာပေ။ သူသာ ထိုသူ့နေရာမှာဆိုလျှင်လည်း အားလုံးကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြမည် မဟုတ်ပေ။ သို့မှသာ မိမိတို့၏ ဇာတိမြေကို အခြားသူများ ရှာမတွေ့နိုင်ဘဲ အားနည်းချက် အပေးခံရမည် မဟုတ်ပေ။

'သူပြောတာ အမှန်ပဲလို့ ယာယီ ယူဆကြည့်မယ်ဆိုရင်... လက်ရှိ ဒီခေတ်ကာလဟာ နယ်မြေကိုးခု ကာလထက် နှစ်ပေါင်း တစ်သန်းနီးပါးလောက် စောနေတာပဲ...'

ဖန့်ချန် စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် အံ့ဩသွားမိသည်။ ဝမ်ချုံစန်း ကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးသည် ဤမျှ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်သည့်တိုင်အောင် နယ်မြေကိုးခုတွင် မည်သို့ ရှင်သန်နေနိုင်သနည်းတစ်ခုတည်းသော ရှင်းပြချက်မှာ သံသရာ ပင် ဖြစ်သည်။

အဆက်မပြတ် သံသရာလည်နေမှသာ ဤသို့ ဖြစ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ မဟုတ်ပါက ကန့်သတ်ချက်ကျော်လွန်သူ ပင် ဖြစ်စေ၊ သူတော်စင် ပင် ဖြစ်စေ နှစ်ပေါင်း တစ်သန်းအထိ ရှင်သန်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

ဖန့်ချန်သည် နယ်မြေကိုးခု ကာလတွင် ဝမ်အိုကြီးအပြင် အခြားသော မင်ရွှီခေတ်မှ လူသားမျိုးနွယ် အကျော်အမော်အချို့လည်း ကျန်ရှိနေနိုင်သည်ကို သေချာသလောက် ရှိနေပြီဟု ယူဆလိုက်သည်။

'ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူသား အကျော်အမော်တွေရဲ့ အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲဆိုတာ မသိရဘူး။ ကိုယ်ထင်မပြနိုင်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အတိတ်ကို ဖုံးကွယ်ပြီး ကိုယ်ထင်ပြနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်နေရာရာမှာ ပုန်းအောင်းနေတာလား '

'သူတို့ တကယ် ကြောက်ရွံ့နေတာက မိစ္ဆာမျိုးနွယ် မဟုတ်လောက်ဘူး...'

'အဖိုး၊ ဆရာ၊ ယွင်ချွဲ ၊ လျှပ်စီးသားရဲကြီး ချန်၊ ယင်းသားရဲကြီး ယဲ့... သူတို့တွေကကော ဒီခေတ်က ဖြစ်နေနိုင်မလား '

"မင်းတို့မျိုးနွယ်စုမှာ အခု ကန့်သတ်ချက်ကျော်လွန်သူ တွေ ရှိနေပြီလား "

ဖန့်ချန်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

ဖူရွှန်းမှာ ဖန့်ချန်က ထိုသို့မေးသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စု၏ အစွမ်းမှာ လျှို့ဝှက်ချက် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဖန့်တိန်က သူ၏ကိုယ်စား ပြုံး၍ ဖြေပေးလိုက်သည်။

"ဘိုးဘေးကြီး... နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုမှာ အစကတည်းက ကန့်သတ်ချက်ကျော်လွန်သူ သုံးဦး ရှိပါတယ်။ အခုထိလည်း သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေကြသလို သူတို့ရဲ့ အစွမ်းကလည်း တကယ်ကို မသေးလှပါဘူး။ နှစ်ဦးကတော့ ကန့်သတ်ချက်ကျော်လွန်ခြင်း ပထမအဆင့်မှာ ရှိပြီး တစ်ဦးကတော့ ဒုတိယအဆင့်မှာ ရှိပါတယ်။

ဒီသုံးဦးသာ မရှိရင် သူတို့တွေ ဒီနတ်ဘုရားနယ်မြေကို ရောက်လာနိုင်မှာ မဟုတ်သလို၊ မီးနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုကလည်း သူတို့ကို အဖတ်လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ စောစောကတည်းက အမြစ်ပြတ် သေကျေသွားကြမှာပါ"

နတ်လမ်းစဉ်ဂိုဏ်း မှာ ကောင်းကင်ဘုံတစ်ပိုင်း သုံးဦး ရှိတာပေါ့...

ဖန့်ချန် နားလည်သွားသည်။ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုတွင် သူတော်စင်ကျမ်းစာ နည်းစနစ်များ မရှိသဖြင့် သူတို့၏ ကန့်သတ်ချက်ကျော်လွန်သူ ဆိုသည်မှာ နယ်မြေကိုးခု ကာလမှ ကောင်းကင်ဘုံတစ်ပိုင်း များပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဤသို့ကြည့်လျှင် ကောင်းကင်ဘုံတစ်ပိုင်း များတွင်လည်း အနိမ့်အမြင့် ရှိပြီး ဤနေရာမှ ကန့်သတ်ချက်ကျော်လွန်ခြင်း သုံးဆင့်နှင့် ကိုက်ညီနေသည်။

"ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ကျင့်စဉ်လမ်းက အခြေခံ အဆင့်မှာပဲ ရှိနေသေးတော့ ဒုတိယအဆင့်ဟာ သူတို့အတွက် အမြင့်ဆုံး ကန့်သတ်ချက်ပါပဲ။ တတိယအဆင့် ဒါမှမဟုတ် သူတော်စင်တစ်ပိုင်း အဆင့်အထိ သွားချင်ရင်တော့ မီးနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုက သူတို့ကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးဖို့ လိုပါလိမ့်မယ်"

ဖန့်တိန်က ရယ်မောလျက် ဆက်ပြောသည်

"မီးနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုက လိုလိုလားလား ရှိတယ်ဆိုရင်တောင် နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုရဲ့ လက်ရှိ အခြေခံအရ သူတော်စင်တစ်ပိုင်း တစ်ယောက် ပေါ်လာဖို့ အနည်းဆုံး နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းကျော်လောက် အချိန်ယူရပါလိမ့်မယ်။ သူတော်စင် အဆင့်ကို ရောက်ဖို့ဆိုရင်တော့ အနည်းဆုံး နှစ်ပေါင်း ခုနစ်သိန်း၊ ရှစ်သိန်းလောက်ကတော့ လွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

သူက စကားကို ခဏရပ်ကာ ဖူရွှန်းကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လျက် ဆိုသည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုက မီးနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စု လက်အောက်မှာ ကျွန်စစ်တပ် ဖြစ်နေတာဆိုတော့... နောက် နှစ်ပေါင်း ခုနစ်သိန်း၊ ရှစ်သိန်းအထိ မျိုးမတုံးဘဲ ရှင်သန်နေနိုင်ပါ့မလား ဆိုတာက အကြီးမားဆုံး ပြဿနာပဲ"

"သူတော်စင် တစ်ယောက် ပေါ်ထွက်လာဖို့ ဤမျှအထိ ကြာမြင့်ရသလား "

ဖန့်ချန်က တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဖူရွှန်း၏ မျက်နှာတွင် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်း အရိပ်အယောင်များ ယှဉ်တွဲနေသည်။

ဖန့်တိန်ကမူ အေးဆေးစွာပင်

"သူတို့ဆီမှာ အခုထိ အထွတ်အထိပ်အရိုး တစ်ခုမှ မရှိသေးဘူး။ မျိုးနွယ်စုရဲ့ ပါရမီနဲ့ ပင်ကိုယ်အရည်အသွေးက အလွန်နိမ့်ကျနေတော့ သူတော်စင်အဆင့်ကို ရောက်ဖို့ဆိုတာ သဘာဝကျကျပဲ ခက်ခဲနေတာပေါ့"

အထွတ်အထိပ်အရိုး

ဖန့်ချန်၏ မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။