အခန်း (၂၅၅-၂၅၆)

255 01

အခန်း (၂၅၅)

ဟုတ်ပါတယ်၊ ရွှီထင်းရှန်းရဲ့ လျှောက်ထားလွှာကို ပယ်ချတဲ့ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ၊ အဲဒီလူတွေက သူ့ကို ကောက်ကျစ်ယုတ်မာတဲ့ လူယုတ်မာအဖြစ် ပုံဖော်ဖို့လည်း မမေ့ခဲ့ကြပါဘူး။

ဒါက အစိုးရအဖွဲ့ထဲမှာ အမြဲတမ်း သုံးနေကျ နည်းဗျူဟာပါပဲ။ အမြင်မတူတဲ့သူ မှန်သမျှကို ကောက်ကျစ်တဲ့ လူယုတ်မာတွေအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး၊ ဧကရာဇ်ရဲ့ အမြင်ကို ကွယ်အောင် ကြံစည်သူတွေ၊ တိုင်းပြည်ရဲ့ အခြေခံ အုတ်မြစ်ကို လှုပ်အောင် လုပ်တဲ့သူတွေအဖြစ် စွပ်စွဲကြတယ်။

နည်းလမ်းက ဟောင်းနေပေမဲ့၊ အသုံးတည့်ရင် လုံလောက်ပါတယ်။

ဒီနည်းလမ်းက သိပ်ကို ဟောင်းလွန်းပေမဲ့ ထိရောက်မှု ရှိနေတုန်းပါပဲ။ အကယ်လို့ ရွှီထင်းရှန်းက ကောက်ကျစ်တဲ့ လူယုတ်မာ တစ်ယောက် ဖြစ်နေရင်၊ အဲဒီလူယုတ်မာရဲ့ စကားကို နားထောင်တဲ့ ဧကရာဇ်ကျားချန်ကလည်း မိုက်မဲတဲ့ မင်းတစ်ယောက် ဖြစ်မသွားဘူးလား။

ဘယ်ဧကရာဇ်ကမှ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိုက်မဲတဲ့ မင်းအဖြစ် အပြောခံချင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း၊ လူယုတ်မာအဖြစ် စွပ်စွဲခံရတဲ့သူရဲ့ စိတ်ဓာတ်က မခိုင်မာဘဲ တိုက်ခိုက်တာတွေကို ခဏမျှ မခံနိုင်ဘဲ စိတ်ဓာတ်ကျသွားမယ် ဆိုရင် ပိုလို့တောင် ကောင်းပါသေးတယ်။ တိုက်ခိုက်နေစရာ မလိုဘဲနဲ့တင် ကိုယ့်ဘာသာ ရှုံးသွားမှာပေါ့။

ဒါကြောင့် မူလက ကုန်သွယ်ခွန် တိုးမြှင့်တဲ့ ဆိုးကျိုးတွေကို တိုက်ခိုက်တဲ့ပွဲက၊ နောက်ဆုံးမှာ ရွှီထင်းရှန်းကို ဝိုင်းပြီး ပြစ်တင် ရှုတ်ချတဲ့ ပွဲကြီးအဖြစ် ပြောင်းသွားပြီး ဧကရာဇ်ကျားချန်က သိပ်ကို ငြီးငွေ့လာလို့ နောက်နေ့မှ ဆက်ဆွေးနွေးဖို့ မိန့်ကြားပြီးမှပဲ ညီလာခံ ပြီးသွားခဲ့ရပါတယ်။

အမတ်ကြီးတွေက ထိုက်ဟော်နန်းဆောင် အပြင်ဘက်ကို ထွက်လာကြတဲ့အချိန်မှာ နေဝန်းနီကြီးက အနောက်ဘက်ကို စောင်းနေပါပြီ။

ဒီနေ့ ညီလာခံမှာ နာမည်ကြီးသွားတဲ့ အရာရှိ နည်းနည်းကတော့ သိပ်ကိုကျေနပ်အားရနေကြပြီး၊ မျက်နှာမှာ အောင်နိုင်သူရဲ့ အမူအရာတွေ ပြည့်နေကာ သူတို့ရဲ့ဘေးနားမှာလည်း အရာရှိအများကြီးက ဝိုင်းပြီး တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆို ဆွေးနွေးနေကြတယ်။

ရွှီထင်းရှန်း အဲဒီနေရာက ဖြတ်သွားတာကို မြင်တော့ အများစုရဲ့ မျက်နှာမှာ လှောင်ပြုံးတွေ ရှိနေကြပြီး အထင်သေးတဲ့ အမူအရာတွေ ပြကြတယ်။

"အမတ်မင်းရွှီ၊ လူငယ်ပီပီ စိတ်ထက်သန်တာကတော့ ကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အလုပ်လုပ်တဲ့အခါမှာတော့ နည်းလမ်းလေး ဘာလေးကိုလည်း နည်းနည်း ငဲ့သင့်တာပေါ့" ဖုန်းချန်ပေါင်က ခန့်ညားစွာ လျှောက်လှမ်းလာပြီး၊ ဝဝဖြိုးဖြိုး မျက်နှာပေါ်မှာ အထက်စီးဆန်တဲ့ အပြုံးတွေနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

"အမတ်ချုပ်ကြီးဖုန်းရဲ့ ဆိုလိုရင်းကို ကျွန်တော် နည်းနည်း နားမလည် ဖြစ်နေလို့ပါ"

"နားမလည်ဘူးလား။ ဒီနေ့တော့ နားလည်သွားမှာပါလေ"

နက်နဲလှတဲ့ ဒီစကားတစ်ခွန်းကို ထားခဲ့ပြီးနောက် ဖုန်းချန်ပေါင်က ထွက်သွားပါတော့တယ်။

သူ ထွက်သွားတဲ့ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ရွှီထင်းရှန်းရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက လေးနက် တည်ကြည်နေခဲ့တယ်။

မလှမ်းမကမ်းမှာ ချန်ကျန်းက ဒီနေရာကို လှမ်းကြည့်နေပြီး၊ သူ့ဘေးနားမှာလည်း အရာရှိ နည်းနည်း ရှိနေခဲ့တယ်။

အဲဒီအရာရှိတွေထဲက တစ်ယောက်က ဆိုတယ်။ "အမတ်မင်းချန်၊ လက်ရှိ အခြေအနေအရဆိုရင်တော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘေးကင်းအောင် နေတာကသာ အမှန်ကန်ဆုံး လမ်းစဉ်ပါပဲ။ ဒီ အမတ်မင်းရွှီမှာ အတွေးအမြင်တွေ ရှိသလို၊ အရည်အချင်းလည်း ထူးချွန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာ ကောင်းတာကတော့..."

255 02

နှမြောစရာ ကောင်းတာက၊ မဖြစ်နိုင်မှန်း သိရက်နဲ့ ဇွတ်တိုး လုပ်နေတာပါပဲ။

မဖြစ်နိုင်မှန်း သိရက်နဲ့ ဇွတ်တိုး လုပ်တဲ့သူတွေက မိုက်မဲတဲ့သူတွေသာ ဖြစ်ကြပါတယ်။

ချန်ကျန်းက စကားတစ်ခွန်းမှ ပြန်မပြောဘဲ အဝေးက အဝါရောင် ရွှေရောင် လွှမ်းနေတဲ့ အမိုးပြားတွေနဲ့၊ အနီရောင် သမ်းနေတဲ့ ကျင်းရွှေတံတားကိုပဲ ငေးကြည့်နေခဲ့တယ်။

စတော့မှာလား…

အမှန်တော့ စနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါတယ်။

လူတိုင်းရဲ့ ထင်မှတ်ချက်ကို လွဲစေခဲ့တာက ရွှီထင်းရှန်းက စိတ်ကူးထားတာထက် ပိုပြီးတော့ ဇွဲ ကြီးနေတာပါပဲ။

နေ့တိုင်း နံနက်ခင်း ညီလာခံတိုင်းမှာ သူက ကုန်သွယ်ခွန် တိုးမြှင့်တာက အမှန်တကယ်ပဲ တိုင်းပြည်နဲ့ ပြည်သူအတွက် အကျိုးရှိကြောင်း သက်သေပြဖို့ တခြားအထောက်အထားတွေကို တင်ပြခဲ့တယ်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့၊ အစိုးရအဖွဲ့ထဲမှာ သူ့ကို ထောက်ခံ အားပေးတဲ့သူတွေ စတင်ပေါ်လာခဲ့တယ်။ အစပိုင်းမှာ နာမည်ကောင်း ရှိတဲ့ အဆင့်နိမ့် အရာရှိ တစ်ယောက်နှစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ပေမဲ့၊ နောက်ပိုင်းမှာ အရာရှိအများကြီး ပါဝင်လာကြတာကြောင့် အဲဒီထဲမှာ အလယ်အလတ်တန်းစား အရာရှိတွေတောင် ပါနေခဲ့ပါတယ်။

ဒီလူတွေက အမတ်ကြီးတွေ အားလုံးနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် အရေအတွက်အားဖြင့် များတာ မဟုတ်ပေမဲ့၊ အနည်းဆုံးတော့ ရွှီထင်းရှန်း တစ်ယောက်တည်းအပေါ် ကျနေတဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေကို နည်းနည်း ခွဲဝေယူပေးနိုင်ခဲ့ကြပါတယ်။

အစိုးရအဖွဲ့ထဲမှာ ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး နေ့တိုင်း အပြင်းအထန် ငြင်းနေကြတုန်းမှာပဲ ရွှီထင်းရှန်းက ထိတ်လန့်စရာ လုပ်ရပ်တစ်ခုကို ထပ်ပြီးလုပ်ခဲ့ပြန်တယ်။

နောင်တစ်ချိန် သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေမှာ တာ့ချန်းမင်းဆက်ရဲ့ အချိုးအကွေ့ တစ်ခုအဖြစ် တင်စားခံရမယ့် 'သတိပေး လျှောက်ထားလွှာ' က၊ အဲဒီအချိန်မှာ ပေါ်လာခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက လူအများရဲ့ အမြင်မှာတော့ ဒီလျှောက်ထားလွှာက ရွှီထင်းရှန်းအနေနဲ့ ဝိုင်းပြီး တိုက်ခိုက်ခံနေရလို့ အကြံကုန် ဂယောင်ခြောက်ခြားဖြစ်ကာ၊ လူအများ အာရုံစိုက်တာကို ခံချင်ရုံပဲလို့ ယူဆခဲ့ကြပါတယ်။

ဒီလျှောက်ထားလွှာ ပေါ်လာတာနဲ့ အစိုးရအဖွဲ့ တစ်ခုလုံးနဲ့ ပြည်သူတွေကြားမှာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရတယ်။

လျှောက်ထားလွှာထဲမှာ ရွှီထင်းရှန်းက အစိုးရရဲ့ အမျိုးမျိုးသော မကောင်းတဲ့ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြစ်တင်ဝေဖန်ခဲ့တယ်၊ အကျင့်ပျက် အရာရှိတွေ ကြီးစိုးနေတာ၊ အုပ်ချုပ်ရေး စနစ်တွေ ပျက်ယွင်းနေတာ၊ ပြည်သူတွေ ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်နေတာတွေကို ဖော်ပြခဲ့သလို၊ အရင်မင်းဆက်တွေ ပျက်စီးခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းအရင်းတွေကိုလည်း သတိပေးခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အချို့သော အရာရှိတွေကတော့ မျက်စိမှိတ်ပြီး ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်နေကြပြီး တာ့ချန်းက အပြင်ပန်းမှာ အေးချမ်းသာယာနေတယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့၊ အမှန်တော့ အဆောက်အဦကြီးက ပြိုကျလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီမို့၊ အသိုက်ပျက်ရင် ဥတွေက ဘယ်လိုလုပ် ဘေးကင်းနိုင်ပါ့မလဲ။

သူ့ရဲ့လျှောက်ထားလွှာက လေထဲမှာ ပြောနေတာ မဟုတ်ဘဲ သမိုင်းမှတ်တမ်းအများကြီးကို ကိုးကားပြီး သာဓကအများကြီးနဲ့ တင်ပြခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။

တျန့်ဟိုင်မှာ ဆိပ်ကမ်းဖွင့်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းကနေ စပြောခဲ့ပြီး၊ အဲဒီထဲက လူမသိသေးတဲ့ ကိစ္စအများကြီးကို ရှင်းပြခဲ့တယ်။ ဒါ့အပြင် ကွမ်ကျိုးနယ်စားမင်းအဖြစ် တာဝန်ထမ်းတုန်းက မြင်ခဲ့ရတာတွေကို သက်သေအဖြစ် ပြခဲ့သလို ဟယ်နန်မှာ ကယ်ဆယ်ရေး လုပ်ငန်းတွေ လုပ်ခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံတွေ၊ အခွန်ဝန်ကြီးဌာနကို ရောက်ပြီးနောက် မြင်ခဲ့ရတဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မကောင်းတဲ့ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအများကြီးကိုလည်း ဖော်ပြခဲ့ပါတယ်။

ဒီလောက် ရှည်လျားတဲ့ တင်ပြချက်တွေကို ပြောရတာက တာ့ချန်း လက်ရှိရင်ဆိုင်နေရတဲ့ ဘေးအန္တရာယ်တွေကို မိတ်ဆက်ဖို့ပဲဖြစ်ပြီး၊ အဲဒီဘေးအန္တရာယ်တွေကို ကျော်လွှားဖို့အတွက်ဆိုရင် အစိုးရအနေနဲ့ အလျင်အမြန် ပြုပြင်ပြောင်းလဲတာတွေ လုပ်ဖို့ လိုအပ်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း တင်ပြခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။

255 03

ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုမှာ အရေးကြီးတဲ့ အချက် နှစ်ချက် ရှိတယ်။ ပထမအချက်က ကုန်သွယ်ခွန် တိုးကောက်ဖို့ ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယအချက်က မြေယာတွေကို ပြန်တိုင်းတာ စစ်ဆေးဖို့ ဖြစ်တယ်။ အရင်မင်းဆက်က 'ကျွင်းထျန်းလမ်းစဉ်' ကို ပြန်သုံးပြီး၊ အဲဒီအပေါ်မှာ အခြေခံလို့ လိုအပ်တာတွေကို ဖြည့်စွက်ဖို့ တင်ပြခဲ့ပါတယ်။ ဒီအချက် နှစ်ချက်က တစ်ခုနဲ့တစ်ခု အပြန်အလှန် အထောက်အကူ ပြုနေတာဖြစ်ပြီး၊ အဲဒီလို လုပ်မှသာ တိုင်းပြည်နဲ့ ပြည်သူအတွက် အမှန်တကယ် အကျိုးရှိမှာ ဖြစ်တယ်။

ဒီလျှောက်ထားလွှာက အဓိက အကျဆုံး နေရာကို တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်လိုက်တာ ဖြစ်ပြီး၊ လူအများရှေ့မှာ အစိုးရနဲ့ အရာရှိတွေရဲ့ နောက်ဆုံး ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အရာတွေကို ဆွဲခွာလိုက်တာနဲ့ တူနေတယ်။ အခုတစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်မှုက ပိုပြီးကျယ်ပြန့်လှပြီး၊ မြေယာ ပြဿနာတွေနဲ့တောင် ပတ်သက်နေခဲ့ပါတယ်။

ရွှီထင်းရှန်း ပြောတဲ့ ဒီအရာတွေကို၊ တခြားသူတွေက မမြင်ကြလို့လား။

ဒါပေါ့၊ မြင်ကြပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လူတိုင်းက ထုတ်မပြောကြတာကြောင့် ဘယ်သူမှ မသိသလိုပဲ နေခဲ့ကြတာပါ။

အားလုံးက စာသင်သားတွေ ဖြစ်ကြတယ်။ အရာရှိလောကထဲ ဝင်လာကတည်းက အကျိုးစီးပွားက တူညီနေကြပါပြီ။ ဒီတူညီတဲ့ အကျိုးစီးပွားက၊ အစိုးရက စာပေပညာရှင် အရာရှိတွေအပေါ်မှာ ထားတဲ့ အထူး အခွင့်အရေးတွေပါပဲ။

ကိုယ့်ပိုင် မြေယာတွေကို အရာရှိကြီးတွေဆီ ပေးပြီး အခွန်ရှောင်တဲ့ အလေ့အထက ရှေးအရင်ကတည်းက ထွန်းကားခဲ့တယ်။ ဒီအခြေအနေကို "စာသင်သား တစ်ယောက်က မြို့နယ်အဆင့် စာမေးပွဲ အောင်တာနဲ့၊ လူအများရဲ့ မြေယာ ပေးတာကို ခံယူပြီး သူဌေးကြီး ဖြစ်သွားတော့တာပဲ" ဆိုတဲ့ စကားနဲ့ တင်စားနိုင်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် အစိုးရအမြင်မှာ မြေယာတွေက လျော့မသွားဘူးလို့ ထင်ရပေမဲ့၊ အဲဒီမြေယာအများကြီးထဲက အများစုက အခွန် မဆောင်ကြပါဘူး။ ဒါ့အပြင် အချို့သောသူတွေက အခွန်ရှောင်ဖို့ ဒေသခံ အရာရှိတွေနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး၊ ကြီးလေးတဲ့ အခွန်အတုတ်တွေကို သာမန်ပြည်သူတွေရဲ့ ခေါင်းပေါ်ကိုပဲ ပုံချလိုက်ကြတော့တာပါ။

တာ့ချန်းရဲ့ လူဦးရေက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ တိုးနေပေမဲ့ အခွန် ကောက်လို့ရတဲ့ မြေယာတွေကတော့ တစ်နှစ်ထက်တစ်နှစ် လျော့လာနေခဲ့တယ်။ ဒါ့အပြင် အစိုးရက ဆိပ်ကမ်းတွေ ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ၊ အဲဒီယုတ်ညံ့တဲ့ ကုန်သည်တွေက ပိုကြီးတဲ့ အကျိုးအမြတ်တွေ ရဖို့အတွက် လယ်ယာမြေတွေကို ဖျက်ပြီး ပိုးစာပင်တွေ စိုက်ခဲ့ကြတယ်။ ပြည်သူတွေရဲ့ စပါးခင်းတွေကိုတောင် မတရား သိမ်းခဲ့ကြတယ်။ အပြင်ပန်းမှာ ငွေတွေအများကြီး ရနေတယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့၊ အမှန်တော့ အဲဒါက "အဆိပ်သောက်ပြီး ရေငတ်ပြေအောင် လုပ်နေတာ" မျှသာ ဖြစ်ပါတယ်။

ကိုယ် တစ်ကိုယ်ရည်အတွက် တိုက်ရိုက် မပတ်သက်ဘူးလို့ ထင်ရပေမဲ့၊ မင်းဆက် တစ်ခုနဲ့ တိုင်းပြည် တစ်ခုလုံးအတွက် ဆိုရင်တော့ ဘေးအန္တရာယ်က တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်လာနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါတယ်။

"လက်ရှိ အချိန်မှာ ကျွန်တော်မျိုးကို ရူးနေပြီလို့ ထင်နေတဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်မျိုး သိပါတယ်။ အရင်က ကုန်သွယ်ခွန် တိုးဖို့ တင်ပြခဲ့တုန်းက အရာရှိ အားလုံးရဲ့ ဝိုင်းပြီး တိုက်ခိုက်တာကို ခံခဲ့ရတာက အခုထိ မျက်စိထဲမှာ မြင်ယောင်နေတုန်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်မျိုးအနေနဲ့ ဆက်ပြီး တိတ်ဆိတ် မနေချင်တော့ပါဘူး၊ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ ကြုံခဲ့ရတာတွေက ကျွန်တော်မျိုးကို သတ္တိတွေ ပေးလိုက်တာလည်း ပါတာပေါ့။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်လို မင်းကောင်းမင်းမြတ် တစ်ယောက်က ဒီကိစ္စကို ဒီအတိုင်း ပစ်ထားမယ်လို့ ကျွန်တော်မျိုး မယုံပါဘူး။ ဒီအစိုးရအဖွဲ့ထဲမှာ အညစ်အကြေးတွေပဲ ပြည့်နေတယ်လို့ ကျွန်တော်မျိုး မယုံပါဘူး။ ဒီနေရာမှာ အမှားကို အမှန်လုပ်ပြီးတော့ လူလိမ်တွေပဲ ရှိနေတယ်လို့ ကျွန်တော်မျိုး မယုံပါဘူး။ သူတော်စင်တို့ရဲ့ စာပေတွေကို ဖတ်ထားကြတဲ့ အမတ်ကြီးတွေက၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကျင့်တရားကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်လိုက်ကြပြီလို့ ကျွန်တော်မျိုး မယုံပါဘူး။ သူတို့ရဲ့စိတ်ထဲမှာ ငွေကိုပဲ ကြည့်ပြီးတော့ တိုင်းပြည်အတွက် အမှန်တရား ဆိုတာ မရှိတော့ဘူးလို့ ကျွန်တော်မျိုး မယုံပါဘူး..."

255 04

"ဒါကြောင့် ကျွန်တော်မျိုး ရှေ့ကို လှမ်းထွက်လာခဲ့တာပါ။ ဘယ်သူက မှန်တယ်၊ ဘယ်သူက မှားတယ် ဆိုတာကိုတော့ လူအများက ဆုံးဖြတ်ကြပါလိမ့်မယ်၊ အခု လောလောဆယ်မှာ အဖြေ မထွက်နိုင်သေးရင်တောင်မှ၊ နှစ်ပေါင်း တစ်ရာကြာတဲ့ အခါမှာ သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေ ရှိနေမှာ ဖြစ်သလို၊ နောင်လာနောက်သားတွေလည်း အများကြီး ရှိနေမှာပါ၊ အဲဒီ အချိန်ကျရင်တော့ အမှန်တရားက ပေါ်ထွက်လာမှာ ဖြစ်သလို ကျွန်တော် ရွှီထင်းရှန်း အနေနဲ့လည်း ကိုယ့်ရဲ့ကိုယ်ကျင့်တရားအပေါ်မှာ ရှက်စရာ မရှိပါဘူး"

အမှန်တော့ အစပိုင်းမှာ ရွှီထင်းရှန်းက ဒီလို လုပ်ဖို့ စိတ်ကူးမရှိခဲ့ပါဘူး၊ သူက "ရှန့်ကျွမ်းက ဓားကစားပြပေမဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဖေကုန်း အပေါ်မှာပဲ ရှိတယ်" ဆိုသလိုမျိုး၊ ကုန်သွယ်ခွန် တိုးတာကို အခွင့်အရေးအဖြစ် သုံးပြီး အမျိုးမျိုး စီစဉ်ပြီးမှ၊ မြေယာတွေကို ပြန်တိုင်းတဲ့ ကိစ္စထဲ ဝင်ဖို့ စိတ်ကူးခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။

အရာရာကို အလျင်စလို မလုပ်ဘဲ "ဖားကို ရေနွေးပူနဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြုတ်သလို" လုပ်ဖို့ပါ။ လူတွေရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ကိုယ်စီ အခြေခံ စည်းမျဉ်းတွေ ရှိကြတာမို့ အဲဒီစည်းမျဉ်းကို မကျော်သရွေ့တော့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လုပ်သွားလို့ ရနိုင်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ့စိတ်ကူးကို ရုတ်တရက် ပြောင်းလိုက်ရတာက ကိုယ်ကျင့်တရား မပျက်သေးတဲ့ အရာရှိအချို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရှေ့ကို ထွက်လာကြတာကြောင့် ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလို အရာရှိတွေ ပိုများလာတာက တာ့ချန်းက ကယ်လို့ မရတော့တဲ့ အခြေအနေကို မရောက်သေးဘူးဆိုတာ သူ့ကို သိစေခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီအိပ်မက်ကြောင့် ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ အမြဲတမ်းပဲ ရွှီထင်းရှန်းက အရာရှိတွေအပေါ် စိတ်ပျက်နေခဲ့တယ်။ ဒီအရာရှိတွေမှာ အရာရှိ တစ်ယောက်မှာ ရှိသင့်တဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားတွေ မရှိကြဘူး။ သူတို့က အကျိုးအမြတ် မရှိရင် မလှုပ်ကြသလို၊ အုပ်စုဖွဲ့ပြီး တခြားသူတွေကို တိုက်ခိုက်ကြတယ်၊ အမှန်အမှားကို မခွဲကြဘဲ အရာရှိ တစ်ယောက် ဖြစ်နေပါလျက်နဲ့ ပြည်သူတွေရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခကို မမြင်ကြဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကျိုးအတွက်ပဲ ရှာနေကြတယ်။

ဒါကြောင့် သူက ဒီလူတွေနဲ့ အားပြိုင်တဲ့ အခါမှာလည်း၊ လှည့်ကွက်တွေကိုပဲ သုံးလေ့ ရှိပြီး၊ ဖြောင့်မတ်တဲ့ နည်းလမ်းတွေကို သုံးဖို့ မနှစ်သက်ခဲ့ပါဘူး။

အဲဒါက ကိုယ့်ရဲ့အင်အား မလုံလောက်တာကြောင့်လည်း ဖြစ်သလို၊ လှည့်ပတ် လုပ်တာက ပိုပြီး လွယ်လို့လည်း ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အခုတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူ အဲဒီလို မလုပ်ချင်တော့ပါဘူး၊ သူက တည်တည်ကြည်ကြည်နဲ့ ရှေ့ကို လှမ်းထွက်လာပြီး တစ်ချက်လောက် ကြည့်ချင်တာပါ။ ဒီအစိုးရအဖွဲ့ထဲမှာ ကယ်လို့ ရသေးတဲ့ အရာရှိ ဘယ်လောက် ကျန်နေဦးမလဲ။ ဒါ့အပြင် ဒီကမ္ဘာလောကကြီးထဲမှာ တိုင်းပြည်ကို ချစ်တဲ့ စိတ်ဓာတ် ရှိသူ ဘယ်လောက် ရှိနေဦးမလဲ ဆိုတာကိုပေါ့။

သူ့ရဲ့ "ကျွန်တော်မျိုး မယုံပါဘူး" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းက၊ ရွှီထင်းရှန်းရဲ့ ရင်ထဲမှာ အချိန်အတော်ကြာ ဖိနှိပ်ထားတဲ့ ခံစားချက်အားလုံးကို ဖော်ပြနေခဲ့ပါတယ်။ ညပေါင်းများစွာ မအိပ်ဘဲ စားပွဲပေါ်မှာ စာတွေကို အပြင်းအထန် ရေးခဲ့တဲ့ အချိန်ကစပြီး သူက လုံးဝပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူက သိနိုင်ပါ့မလဲ။

သူ ပြောသလိုပဲ နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက်မှသာ သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေက အမှန်တရားကို သက်သေပြပါလိမ့်မယ်။

ဒီ'သတိပေး လျှောက်ထားလွှာ'က လေပြင်းမုန်တိုင်း တစ်ခုလိုပဲ တာ့ချန်းတစ်ခုလုံးကို ပျံ့သွားပါတော့တယ်။

မြောက်ပိုင်းကနေ တောင်ပိုင်းအထိ၊ အစိုးရအဖွဲ့ကနေ ပြည်သူတွေအထိ၊ စာပေပညာရှင် အသိုင်းအဝိုင်းတွေအထိ၊ လူအများကြီးက ပြောဆို ဆွေးနွေးနေကြတယ်။

သူ့ကို နတ်ဆိုးတွေလို စကားတွေ ပြောတဲ့သူလို့ ဆဲကြတဲ့သူတွေ မနည်းသလို၊ လူအများ အာရုံစိုက်တာကို ခံချင်သူလို့ ပြစ်တင်သူတွေလည်း များပါတယ်။ လောကမှာ ဆဲရမှာ အကျွမ်းဆုံးက ဒီစာသင်သားတွေပဲ မဟုတ်လား။ နေရာတိုင်းမှာ ပြစ်တင်ဝေဖန်သံတွေနဲ့ ပြည့်နေခဲ့ပြီး အချို့သော စာပေပညာရှင်တွေက သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြစ်တင်တဲ့ စာပေတွေကိုတောင် ရေးခဲ့ကြပါတယ်။

255 05

ဒါပေမဲ့ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ရွှီထင်းရှန်းရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ထောက်ခံအားပေးသူတွေလည်း အများကြီး ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။

သူ ပြောသလိုပဲ အဲဒီလူတွေအားလုံးရဲ့စိတ်ထဲမှာ ငွေကိုပဲ ကြည့်ပြီး တိုင်းပြည်အတွက် အမှန်တရား မရှိတော့ဘူးလို့ သူ မယုံခဲ့ပါဘူး။

ဒီလောကမှာ အမြဲတမ်းပဲ လူအချို့ ရှိနေကြစမြဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ စရိုက်က လူမကြိုက်တာ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်သလို၊ ကိုယ်ကျင့်တရားပိုင်းမှာလည်း အားနည်းချက်တွေ ရှိနေနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူတို့ရဲ့ရင်ထဲမှာ ကိုယ်ကျင့်တရားရဲ့ မီးစလေးတွေက ငြိမ်းသတ်တာ မခံရသေးပါဘူး။

သေးငယ်တဲ့ မီးစလေးတစ်ခုက အခွင့်အရေး ရတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် တစ်တောလုံးကို လောင်စေနိုင်တဲ့ မီးတောက်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းသွားနိုင်တယ် မဟုတ်ပါလား။

အရင်မင်းဆက် ပျက်ခဲ့တာက မျက်စိရှေ့မှာ မြင်နေရတာဖြစ်လို့ တကယ်တမ်း အဲဒီနေ့ကို ရောက်မှပဲ သတိဝင်လာကြမှာလား။

အဲဒီအမည်မသိတဲ့ အိမ်တော်ထဲမှာပဲ လင်းမြောင်က နောက်တစ်ကြိမ် လာပြန်ပါတယ်။

အရင်ကနဲ့ မတူတာက လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်နီးပါး အချိန်တွေ ကုန်သွားခဲ့ပြီမို့၊ အချင်းချင်းကြားမှာ ပြောင်းလဲမှုတွေအများကြီး ရှိနေခဲ့တယ်။

နှစ်ယောက်သား မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြတယ်။ တစ်ယောက်က အပြာရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားပြီး တစ်ယောက်ကတော့ အနီရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားပါတယ်။

အပြာရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူကတော့ ရုပ်ရည် ပြောင်းတာ မရှိပေမဲ့ အနီရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူကတော့ အစိုးရအဖွဲ့ထဲက တိုက်ခိုက်မှုတွေနဲ့ ရေအောက်က လှည့်ဖြားမှုတွေကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြုံခဲ့ရတာကြောင့် မျက်နှာက အိုနေသလို မျက်ခုံးမှာလည်း ပင်ပန်းနွမ်းလျတာတွေ ရှိနေခဲ့တယ်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ”

"ဆရာဦးလေး ဒီနှစ်တွေမှာ ကျွန်တော်က ဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်နေပေမဲ့လည်း ဘေးကနေ လက်ပိုက်ကြည့်နေခဲ့ပြီး အရာရာကို ကံကြမ္မာအတိုင်းပဲ ပစ်ထားခဲ့မိတယ်။ ဆရာဦးလေးက ဒါက အခြေအနေ အရပ်ရပ် အတွက်လို့ ပြောခဲ့သလို၊ ပေလုအုပ်စုရဲ့ အနာဂတ်အတွက်၊ ဖုဆဲအဖွဲ့ ပြန်လည် ထန်းကားဖို့အတွက်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ ရင်ထဲက အမှန်တရား အတွက်လို့ ပြောခဲ့တာကြောင့်ပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုအချိန်မှာတော့ ကျွန်တော်တို့ ရင်ထဲက အမှန်တရား ဆိုတာက အခုထိ ရှိသေးရဲ့လား ဆိုတာတောင် ကျွန်တော် မသိတော့ဘူး”

"ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်တွေ့ပညာဆိုတာက စိတ်ပညာ ကနေ ဆင်းသက်လာတာ ဆိုပေမဲ့၊ စိတ်ပညာ နဲ့ အကျိုးမရှိတဲ့ ပြောဆိုမှု တွေကိုတော့ ဆန့်ကျင်ခဲ့တာပါ။ အနှစ်မဲ့တာတွေကို တိုက်ခိုက်ပြီးတော့ လက်တွေ့ကျကျ လုပ်ဖို့ကိုသာ အဓိက ထားခဲ့တာပါ။ လောကကြီးကနေ ထွက်ပြေးဖို့ မဟုတ်ဘဲ လောကကြီးကို ကယ်ဖို့ကို ကိုယ့်တာဝန်အဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့တာကြောင့် ကျွန်တော်တို့ အရာရှိ လုပ်ခဲ့ကြတာပါ။ 'ဖုဆဲအဖွဲ့ရဲ့ မှတ်တမ်း'ထဲမှာ ပြောထားတဲ့ စကားတွေကို ကျွန်တော် အခုထိ မှတ်မိပါသေးတယ်။ 'နန်းတော်ထဲမှာ အမှုထမ်းနေပေမဲ့ မင်းကြီးကို လမ်းမှန် မပြနိုင်တာ။ မြို့နယ်တွေကို အုပ်ချုပ်နေပေမဲ့ ပြည်သူတွေကို အကျိုးမပြုနိုင်တာ။ လူတော်တွေ နည်းလာပြီး အုပ်ချုပ်ရေး စနစ်တွေ ပျက်ယွင်းလာတာ' ဆိုတာတွေက အကြီးဆုံးအမှားတွေပါပဲ။ တိုင်းပြည်ကိုရော၊ ပြည်သူကိုရော၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပါ ဒုက္ခပေးနေတာပါ”

"အခုအခါမှာတော့ ကျွန်တော် ကြားနေအဖြစ် ဆက်နေသွားဖို့အတွက် ထပ်မစဉ်းစားချင်တော့ပါဘူး၊ အနာဂတ်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖုဆဲအဖွဲ့ ကြီးပွားမှာလားဆိုတာလည်း ကျွန်တော် မသိတော့ပါဘူး။ ကျွန်တော် သိတာကတော့ တိုင်းပြည်ရဲ့ ကံကြမ္မာက သာမန် ပြည်သူ တစ်ယောက်ချင်းစီမှာ တာဝန်ရှိတယ် ဆိုတာပါပဲ။ အခု လူတစ်ယောက်က ရှေ့ကို လှမ်းထွက်လာခဲ့ပြီဆိုတာကို ကျွန်တော် သိနေတာမို့၊ ကျွန်တော် ဆက်ပြီးတော့ တိတ်ဆိတ် မနေသင့်တော့ပါဘူး။ ဆရာတစ်ယောက် အနေနဲ့တင် မဟုတ်ဘဲ၊ အမတ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ရော၊ လူသားတစ်ယောက် အနေနဲ့ပါ တာဝန်ရှိတာမို့၊ ကျွန်တော် ပေလု အုပ်စုရဲ့ အနာဂတ် ကျောင်းအုပ် ရာထူးကို စွန့်လွှတ်ပြီးတော့ ကျွန်တော် လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာကို သွားပြီး လုပ်တော့မယ်”

255 06

ယွီချင်းရဲ့လက်ထဲမှာ အေးဆေးစွာ ကိုင်ထားတဲ့ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကနေ၊ သာယာတဲ့ အသံတစ်ခု ထွက်လာခဲ့တယ်။

သူက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို စားပွဲပေါ် ချလိုက်ပြီး မေးလိုက်ပါတယ်။ "မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား။ မင်း အခုလို လုပ်တာက၊ မင်းရဲ့ ဆရာက မင်းအပေါ် ထားတဲ့ ပြုစုပျိုးထောင်မှုတွေနဲ့ ထိုက်တန်ရဲ့လား”

ဒီဆယ်နှစ်အတွင်း ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေက အများကြီးပါပဲ၊ ပေလု ကျောင်းအုပ်ကြီး လူဟွမ်းချင်းက အသက်ကြီးလို့ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပါပြီ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ လင်းမြောင်က အမတ်ချုပ်အဖွဲ့ဝင် ဖြစ်လာတာကြောင့်၊ ပေလုအုပ်စုက အစိုးရအဖွဲ့ထဲမှာ ပြန်ပြီး နေရာရလာခဲ့တယ်။

လူဟွမ်းချင်း ကွယ်လွန်ပြီးနောက်မှာ ပေလုက ခေါင်းဆောင် မရှိသလို ဖြစ်နေပေမဲ့၊ လင်းမြောင်က လက်ရှိ အင်အားအရှိဆုံးသူ ဖြစ်နေတာကြောင့်၊ ပေလု အုပ်စုတစ်ခုလုံးက သူ့ကိုပဲ ဦးဆောင်သူအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြတာပါ။

အခု သူက တာဝန်ကို ပစ်ချပြီး ထွက်သွားမယ်ဆိုရင် ပေလုက ကျန်တဲ့သူတွေက ဘယ်လို ဖြစ်သွားပါ့မလဲ။

"ကျွန်တော် ဆရာ့ရဲ့ ပြုစုပျိုးထောင်မှုတွေနဲ့ ထိုက်တန်ရဲ့လား ဆိုတာတော့ ကျွန်တော် မသိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဆရာကသာ ဖုဆဲအဖွဲ့ရဲ့ မူလရည်ရွယ်ချက်ကိုသာ ဆက်လက် ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့မယ် ဆိုရင်တော့ ဆရာက ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်ရတာကို သေချာပေါက် ဝမ်းမြောက်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်။ ဒီလူငယ် (ရွှီထင်းရှန်း)က ကျွန်တော့်ရဲ့ မြေးတပည့် အမည်ခံရုံသာ ရှိပြီးတော့ ဖုဆဲအဖွဲ့ ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာတောင် သူ လုံးဝမသိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ လုပ်နေတာတွေ အားလုံးက ကျွန်တော်တို့ ဖုဆဲအဖွဲ့ရဲ့အဓိက ရည်ရွယ်ချက်တွေကို အကောင်အထည်ဖော်နေတာပါပဲ။ ဆရာ့ရဲ့ဝိညာဉ်သာ ကောင်းကင်ဘုံမှာ ရှိနေမယ် ဆိုရင်တော့ အဲဒီတုန်းက သူ့အပေါ်မှာ လက်ပိုက်ကြည့်နေခဲ့မိတာကို နောင်တရနေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်မိတယ်၊ ကျွန်တော်ကတော့ နောက်ထပ် တစ်ကြိမ် နောင်တ မရချင်တော့ပါဘူး”

နောက်တစ်နေ့မှာ ဝတ်ပြုရေးဝန်ကြီးဌာန ညာဘက် ဒုဝန်ကြီးနဲ့အတူ တုန်းကေ ပညာရှိအမတ်ကြီရာထူးကို ပူးတွဲတာဝန်ယူထားတဲ့ လင်းမြောင်က လျှောက်ထားလွှာ တစ်စောင် တင်ခဲ့တယ်။ အဲဒါက အခွန်ဝန်ကြီးဌာန ညာဘက် ဒုဝန်ကြီး ရွှီထင်းရှန်းရဲ့ လျှောက်ထားလွှာကို ထောက်ခံကြောင်း ဖော်ပြထားတာပါ။

သူ့ရဲ့ ဒီလုပ်ရပ်ကြောင့် အစိုးရအဖွဲ့ တစ်ခုလုံးနဲ့ ပြည်သူတွေက အံ့အားသင့်ပြီး စူးစိုက်ကြည့်လာကြတော့တယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အဲဒါက 'သတိပေး လျှောက်ထားလွှာ' ကို အခြေခံထားတဲ့ အရာရှိတွေရဲ့ ရင်ထဲကို အစွမ်းထက်တဲ့ အားဆေးတစ်လုံး ထိုးထည့်လိုက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။

အဲဒီနောက်မှာမှ ချန်ကျန်းကလည်း ထောက်ခံ အားပေးဖို့ ရှေ့ကို တက်လာခဲ့တယ်။ သူနဲ့အတူ တခြားဖြောင့်မတ်တဲ့ အရာရှိ အများကြီးလည်း ပါလာခဲ့ကြပါတယ်။

ဒီလူတွေက အရေအတွက်အားဖြင့် နည်းတယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ အားလုံးက အဆင့်မြင့် အရာရှိကြီးတွေ ဖြစ်နေကြပါပြီ။ အစိုးရရဲ့အခြေအနေကို အမှန်တကယ် လှုပ်နိုင်သူတွေက အဆင့်နိမ့် အရာရှိတွေ မဟုတ်ဘဲ၊ ဒီလိုမျိုး အဆင့်မြင့် အရာရှိကြီးတွေသာ ဖြစ်တယ်။

အထူးသဖြင့် လင်းမြောင်ရဲ့အမတ်ချုပ်ကြီးဆိုတဲ့ အဆင့်အတန်းက၊ သိပ်ကို လေးနက်လှပါတယ်။

နံနက်ခင်းညီလာခံ ပြီးသွားတဲ့ အခါမှာတော့ ရွှီထင်းရှန်း ရှေ့ကို လှမ်းထွက်လာတဲ့ အချိန်ကစပြီး ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လှောင်ပြောင် သရော်သံတွေ ဒါမှမဟုတ် ဝိုင်းပြီး တိုက်ခိုက်သံတွေ ထွက်မလာတော့ဘဲ၊ ထူးခြားတဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုတွေသာ ရှိနေခဲ့တယ်။

ဒီတိတ်ဆိတ်မှုက မအေးချမ်းတဲ့ အခြေအနေ တစ်ခုကို ပြနေပေမဲ့၊ အဲဒီမအေးချမ်းမှုကတော့ တစ်ဖက် ရန်သူ့ စခန်းထဲမှာပဲ ရှိနေခဲ့တာပါ။

255 07

ရွှီထင်းရှန်းက သူ့ကို ဝိုင်းထားတဲ့ အရာရှိတွေကြားက ထွက်လာပြီး ဒီဘက်ကို လျှောက်လာခဲ့တယ်။

"ဆရာ”

လင်းမြောင်က ဘာမှမပြောဘဲ ခေါင်းကိုပဲ ညိတ်ပြလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့တင်းမာနေတဲ့ မျက်နှာက သူ့ရဲ့ရင်ထဲမှာ ဘယ်လောက်အထိ လှုပ်ရှားနေရလဲ ဆိုတာကို သက်သေပြနေခဲ့တယ်။

လင်းမြောင် ထွက်သွားပြီးနောက်မှာ ရွှီထင်းရှန်းနဲ့ ချန်ကျန်း နှစ်ယောက်တည်းပဲ ကျန်ပါတော့တယ်။

"ဆရာကတော့ အခုထိ ခံစားချက်ကို မြိုသိပ်ထားတုန်းပဲ” အမှန်တော့ ချန်ကျန်း ပြောချင်တာက ဆရာက သိပ်ကို အားနာတတ်တယ် ဆိုတာပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူက မောက်ပါ့သို မဟုတ်တာကြောင့် အဲဒီလို စကားမျိုးတွေကို မပြောနိုင်ခဲ့ပါဘူး။

ရွှီထင်းရှန်းက ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။

"အခုတစ်ကြိမ်မှာတော့ ငါတို့ သေချာပေါက် အောင်နိုင်မှာပါ”

"မျှော်လင့်ရတာပေါ့လေ”

******

256 01

အခန်း ၂၅၆

ကျန်းယွင်ကျယ်နဲ့ ယဲ့ကျွိတို့လည်း ဝိုင်းကူလာတော့မှပဲ ကန့်ကွက်တဲ့ အင်အားစုတွေရဲ့ ရှုံးနိမ့်မှုက တကယ်ကို အခြေခိုင်သွားတော့တယ်။

ဒီနှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်က ဧကရာဇ်ကျားချန်ရဲ့ လက်ကိုင်တုတ် ဖြစ်သလို၊ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ဧကရာဇ်ရဲ့ လူယုံတော် ဖြစ်တာကြောင့်၊ သူတို့က တစ်ဖက်လှည့်နဲ့ ဧကရာဇ်ရဲ့ သဘောထားကို ကိုယ်စားပြုနေတာ ဖြစ်တယ်။

အခုအချိန်က လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်လောက်ကလို မဟုတ်တော့ပါဘူး။ ဧကရာဇ်ကျားချန်အနေနဲ့ ညီလာခံမှာ မိမိတစ်ယောက်တည်းရဲ့ အာဏာနဲ့ အရာရာကို မလွှမ်းမိုးနိုင်သေးရင်တောင်မှ သူ့ရဲ့အရှိန်အဝါကတော့ လူတွေရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အမြစ်တွယ်နေခဲ့ပါပြီ။

ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က စပြီး သဘောထား ပြလာတဲ့အခါ၊ တချို့လူတွေလည်း တွန့်ဆုတ်ပြီး အခြေအနေကို ကြည့်လာကြတော့တယ်။

တွန့်ဆုတ်မှု ရှိလာတာနဲ့အမျှ အခွင့်ကောင်းကလည်း ပေါ်လာခဲ့တယ်။ ဒီအခွင့်အရေးကို သုံးပြီး ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး ဘက်တော်သားတွေက အစွမ်းကုန် တိုက်စစ်ဆင်ကြပြီးတဲ့နောက် နောက်ဆုံးမှာတော့ နယ်မြေတစ်ခုကို ရွေးပြီး စမ်းသပ်လုပ်ဖို့ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေကို သတ်မှတ်နိုင်ခဲ့ကြပါတယ်။

ဒါက ကြားနေနည်းလမ်း တစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ အဲဒီတုန်းက တျန့်ဟိုင်မှာ ဆိပ်ကမ်းဖွင့်ခဲ့တုန်းကလိုပဲ။ အရင်ဆုံး နယ်မြေတစ်ခုကို ရွေးပြီး စမ်းသပ်တာမို့၊ အကယ်လို့ အမှားအယွင်း တစ်စုံတစ်ရာ ရှိခဲ့ရင်တောင် တိုင်းပြည်ရဲ့ အခြေခံကို ထိခိုက်မှာ မစိုးရိမ်ရတော့ပါဘူး။

ဒီကိစ္စ အောင်မြင်သွားတဲ့ နေ့မှာ လူအတော်များများ ညဘက် အိပ်မပျော်နိုင်လောက်အောင် ဝမ်းသာခဲ့ကြသလို၊ တချို့လည်း အောင်ပွဲခံ အရက်သောက်ပွဲတွေ လုပ်ပြီး သီချင်းတွေတောင် ဆိုခဲ့ကြသေးတယ်။

အောက်ခြေက အရာရှိတချို့ဆိုရင် အောင်ပွဲခံ အခမ်းအနားတွေတောင် စုပေါင်း ကျင်းပခဲ့ကြတယ်။

ရွှီထင်းရှန်းကလည်း အဲဒီပွဲတွေကို မဖြစ်မနေ တက်ခဲ့ရပေမဲ့ အားလုံးရဲ့ ပျော်နေတဲ့ ပုံစံတွေကို မြင်ရတဲ့အခါ ဒီတိုက်ပွဲက အမှန်တကယ်တော့ စကာမျှပဲ ရှိသေးတယ်ဆိုတဲ့ စကားကိုတော့ သူ ထုတ်မပြောဖြစ်ခဲ့ဘူး။

အမှန်တော့လည်း အစပဲ ရှိသေးတာပါ၊ အကယ်လို့ ကမ်းရိုးတန်းဒေသမှာ ဆိပ်ကမ်းဖွင့်တာက လူနည်းစုရဲ့ အကျိုးစီးပွားကိုပဲ ထိခိုက်စေခဲ့ပြီး၊ ကုန်သွယ်ခွန် တိုးတာက တာ့ချန်းရဲ့ အချမ်းသာဆုံး လူတန်းစားရဲ့ အကျိုးစီးပွားကို ထိခိုက်စေခဲ့တယ်ဆိုရင်… မြေယာတွေကို ပြန်တိုင်းပြီး အခွန်စနစ်ကို ပြုပြင်တာကတော့ သောင်းနဲ့ ချီ၊ သိန်းနဲ့ ချီတဲ့ မြေပိုင်ရှင်ကြီးတွေနဲ့ ဒေသခံ အာဏာရှိသူတွေရဲ့ အကျိုးစီးပွားကို ထိခိုက်စေတာပဲလေ။

တာ့ချန်းက လယ်ယာစိုက်ပျိုးရေးကို အခြေခံတဲ့ နိုင်ငံဖြစ်ပြီး၊ သူ့ရဲ့ အခြေခံက အောက်ခြေက သန်းပေါင်းများစွာသော လယ်သမားတွေပါပဲ။ ရှေးအရင်ကတည်းက "ဧကရာဇ်ရဲ့ အာဏာက ခရိုင်အဆင့်အထိပဲ ရောက်ပြီး၊ ခရိုင်အောက်မှာတော့ မျိုးနွယ်စုတွေနဲ့ ဒေသခံ အာဏာရှိသူတွေကပဲ အုပ်ချုပ်တယ်" ဆိုတဲ့ ဆိုရိုးရှိခဲ့တာ။ ဒီအာဏာရှိသူတွေက မရေမတွက်နိုင်တဲ့ လယ်သမားတွေကို ကိုယ်စားပြုနေတာမို့ သူတို့ရဲ့ အကျိုးစီးပွားကို သွားထိလိုက်တာက အချိန်မရွေး ပြည်သူတွေရဲ့ ဆူပူမှုကို ဖြစ်စေနိုင်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် အခက်ဆုံးအရာက အစိုးရက အမိန့်ထုတ်ဖို့ မဟုတ်ဘဲ၊ အဲဒီအမိန့်တွေကို အမှန်တကယ် ဖော်ဆောင်ဖို့နဲ့ ပြည့်စုံအောင် လုပ်ဖို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

နှမြောစရာ ကောင်းတာက ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ရွှီထင်းရှန်းအနေနဲ့ မိမိကိုယ်တိုင် ရှေ့တန်းကနေ နယ်မြေတွေဆီ ဆင်းလို့မရတာဘဲ။ သူက ဒီကိစ္စတွေကို လက်အောက်ကို ခွဲပေးလိုက်ရပြီး သူ့မှာ တခြားလုပ်စရာတွေ ရှိနေသေးတယ်လေ။

ရွှီထင်းရှန်းက ဒီစမ်းသပ်နယ်မြေကို ဟဲနန်ပြည်နယ်က ခိုင်ဖုန်းနယ်မြေ၊ အဲဒါက ကျန်းရှန်း အုပ်ချုပ်တဲ့ နယ်မြေမှာ သတ်မှတ်လိုက်ပါတယ်။

ဒီနေရာကို ရွေးရတာက အကြောင်းရင်းတွေ အများကြီးနဲ့ စိုးရိမ်တာတွေ ရှိနေလို့ပါ။

ဟဲနန်ဒေသက မကြာသေးခင်ကမှ မိုးခေါင်တဲ့ ဘေးဒဏ်ကို ခံခဲ့ရလို့ အရာရာက ပြန်လည်ထူထောင်စ အခြေအနေမှာ ရှိနေခဲ့တယ်။ ဒါ့အပြင် ရွှီထင်းရှန်းရဲ့ ကယ်ဆယ်ရေး လုပ်ရပ်တွေက အဲဒီဒေသမှာ သိပ်ကို နာမည်ကြီးနေတာပါ။ အကယ်လို့ သူကသာ မူဝါဒအသစ်ကို ဖော်ဆောင်မယ်ဆိုရင် အောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ မအောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ၊ အနည်းဆုံးတော့ ဒေသခံ ပြည်သူတွေက ကန့်ကွက်ချင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။

ကျန်းရှန်းကလည်း မကောင်းမှုကို မုန်းပြီး စိတ်ထား ဖြောင့်မတ်သူတစ်ဦး ဖြစ်သလို၊ အရည်အချင်းရှိတဲ့ အမတ်တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။ သူ့ကို ဖော်ဆောင်ခိုင်းတာက ရွှီထင်းရှန်းအတွက် စိတ်အေးရမယ့် ကိစ္စပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ မလုပ်ခင် အချိန်မှာတော့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်တာတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့ရပါတယ်။

256 02

အမိန့်စာ မထုတ်ခင်မှာပဲ ကျန်းရှန်းက သူ့လက်အောက်က ခရိုင်ဝန် အားလုံးကို ကြိုခေါ်ပြီး အစိုးရရဲ့ မူဝါဒအသစ်နဲ့ အသေးစိတ် အချက်တွေကို ရှင်းပြခဲ့တယ်။ ဒါ့အပြင် သူ အလေးထားတဲ့ ခရိုင်တစ်ခုကို ရွေးပြီး အဓိကထားလုပ်ဖို့ စီစဉ်ခဲ့ပါတယ်။

ယန်ဝူခရိုင်က အခု မူဝါဒ ဖော်ဆောင်မယ့် နေရာဖြစ်ပြီး ခရိုင်ဝန် စွန်းဟိုင်ရင်းက ကိုယ်ကျင့်တရား ကောင်းပြီး ပြည်သူတွေရဲ့ ချစ်ခင်မှုကို ရထားတဲ့သူပါ။ အထက်က အမိန့်ရပြီးနောက်မှာ သူက သူ့ရဲ့လူယုံတော်တွေကို ကျေးရွာအသီးသီးကို လွှတ်ပြီး၊ ပြည်သူတွေကို ဒီကိစ္စ ကျကျနန အသိပေးခိုင်းခဲ့ပါတယ်။

ဒီကိစ္စတွေကို ဒေသခံ ကျေးရွာ လူကြီးတွေက လုပ်လို့ ရပေမဲ့၊ နေရာဒေသ အသီးသီးက ကျေးရွာ လူကြီးတွေက ဒေသခံ အာဏာရှိသူတွေထဲက တစ်ဦးဖြစ်နေတာကြောင့်၊ အကယ်လို့ သူတို့က အစိုးရရဲ အမိန့်ကို တမင်လွဲအောင် ရှင်းပြပြီး ပြည်သူတွေကို ထိတ်လန့်အောင် လုပ်မယ်ဆိုရင်၊ အဲဒီအချိန်မှာ ဆူပူမှုတွေ ဖြစ်လာပြီး မူဝါဒအသစ်ကလည်း မွေးစကတင် ပျက်သွားမှာလေ။

ဒီလောက် သတိထား လုပ်တဲ့ကြားကပဲ။ အတားအဆီးတွေ အများကြီးနဲ့ ကြုံခဲ့ရတုန်းပါပဲ။ ခရိုင်ရုံးက လူတွေ ထွက်သွားတာနဲ့၊ ဒေသခံ အာဏာရှိသူတွေက "အခု မြေယာတွေကို ပြန်တိုင်းတာက အစိုးရက အခွန်တွေကို တိုးကောက်ချင်လို့ ဖြစ်တယ်" ဆိုပြီး မဟုတ်မမှန် သတင်းတွေ လွှင့်ပြီး ပြည်သူတွေကို လှည့်စားခဲ့ကြတယ်။

လယ်သမားတွေရဲ့ အခွန်က မူလကတည်းက သိပ်ကို လေးလံလှတာပါ၊ အိမ်ထောင်စုတိုင်း ပေးရတဲ့ ခေါင်းခွန်နဲ့ မြေခွန် အပြင်၊ အကြောင်းအမျိုးမျိုးပြပြီး ကောက်တဲ့ တခြား အခွန်တွေလည်း အများကြီး ရှိနေသေးတယ်။

အထူးသဖြင့် အစောပိုင်း နှစ်တွေမှာ အစိုးရက ပြည်သူတွေကို ငဲ့တဲ့အနေနဲ့ ငွေရော ရိက္ခာပါ ပေးလို့ရတယ်လို့ အမိန့်ထုတ်ခဲ့ပေမဲ့၊ တချို့ ဒေသခံ အရာရှိတွေကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကျိုးအတွက် ပြည်သူတွေကို ငွေသားနဲ့ပဲ ပေးဖို့ အတင်းခိုင်းပြီး ရိက္ခာကို လက်မခံခဲ့ကြဘူး။

ပြည်သူတွေက အခွန်ဆောင်ဖို့အတွက် မတတ်သာဘဲ၊ ရိက္ခာတွေ ရိတ်တဲ့အချိန်မှာ အဲဒီရိက္ခာတွေကို ရောင်းပြီး ငွေလဲခဲ့ကြရတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ နှစ်စဉ် ရိတ်သိမ်းချိန်က တစ်နှစ်ပတ်လုံးမှာ ရိက္ခာဈေး အနိမ့်ဆုံး အချိန် ဖြစ်နေသလို၊ ရိက္ခာ ကုန်သည်တွေကလည်း ဒေသခံ အရာရှိတွေနဲ့ ပေါင်းပြီး ရိက္ခာဈေးကို တမင်နှိမ်ထားတာကြောင့်၊ ပြည်သူတွေမှာ အခက်အခဲတွေ အများကြီးနဲ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပါတယ်။

တစ်နှစ်ပတ်လုံး ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်ခဲ့ရပေမဲ့၊ ရလာတဲ့ ရိက္ခာတွေက အခွန်ဆောင်ဖို့တောင် မလောက်ခဲ့ဘူး။ လယ်သမား အများကြီးက လယ်ယာမြေတွေကို စွန့်ပြီး လေလွင့်သူတွေ ဖြစ်သွားကြတယ်၊ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း ကိုယ့်မြေကို အာဏာရှိသူတွေဆီ ပေးပြီး၊ အဲဒီလူတွေအောက်မှာ သီးစားချ ဘဝနဲ့ ကပ်ရပ် နေခဲ့ကြရတော့တာပါ။

မကြာသေးခင် နှစ်နှစ်အတွင်း ခရိုင်ဝန် အသစ် ပြောင်းလိုက်လို့ အခြေအနေက တိုးတက်လာပေမဲ့၊ အရင်က သင်ခန်းစာတွေက မျက်စိရှေ့မှာ ရှိနေတုန်းပါပဲ။ နေရာဒေသ အသီးသီးမှာ ဘေးဒုက္ခကြုံရင် အစိုးရက အခွန်တွေကို နှစ်အနည်းငယ် ကင်းလွတ်ခွင့် ပေးပြီး ပြည်သူတွေကို နားခွင့် ပေးလေ့ ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အခွန် ကင်းလွတ်ခွင့် မပေးတဲ့အပြင်၊ အခွန်တွေကို ထပ်တိုးကောက်မယ်လို့ ပြောပြီး အိမ်ထောင်စုတိုင်း ကိုယ်တိုင်ဖော်ထားတဲ့ မြေလွတ်တွေကိုတောင် စာရင်းထဲ ထည့်မယ်လို့ ဆိုနေကြတာလေ။

ကျေးလက်တောရွာမှာ မိသားစု အသုံးစရိတ် ကာမိအောင် မြေလွတ် နည်းနည်း မစိုက်တဲ့ အိမ်ဆိုတာ မရှိသလောက်ပါပဲ။ ဒီမြေတွေက များသောအားဖြင့် မြေညံ့တွေ ဖြစ်တာကြောင့် ထွက်နှုန်းလည်း သိပ်နည်းပေမဲ့၊ ဒီလောက်လေးနဲ့ပဲ လယ်သမားတွေမှာ အသက်ရှူ ချောင်နေကြရတာ ဖြစ်တယ်။

ဒီလိုမျိုး အိမ်ထောင်စုတိုင်းမှာရှိတဲ့ အခွန်ဆောင်စရာ မလိုတဲ့ မြေလွတ်လေးတွေက ကျေးလက်ဒေသရဲ့ အစဉ်အလာ တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့၊ အခု အဲဒီမြေတွေကိုပါ အခွန်ဆောင်ရမယ်လို့ ဆိုလာတဲ့အခါ အောက်ခြေက ပြည်သူတွေမှာ မထိတ်လန့်ဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ဘူးပေါ့။

ယန်ဝူခရိုင်ထဲက တာ့ရှီးရွာရဲ့ ရွာဦး လယ်ကွင်းပြင်မှာ ရွာသားတွေအများကြီး စုနေကြတယ်။

လယ်သမား ဝတ်စုံဝတ်ထားတဲ့ အမျိုးသား တစ်ဦးက အရှေ့ဆုံးက ရပ်ပြီး၊ ဒေါသတကြီးနဲ့ ပြောနေတယ်။ "ဒီလိုဆိုရင်တော့ ငါတို့တွေ ဘဝကို ဘယ်လို ဆက်ပြီး ဖြတ်သန်းရတော့မလဲ။ မနှစ်က မိုးခေါင်လို့ လူတွေ ဘယ်လောက်တောင် သေခဲ့ရသလဲ၊ နောက်ပိုင်းကျမှ သူများ ပြောတာ ကြားရတာက၊ အစိုးရက ကယ်ဆယ်ရေး မလုပ်တာ မဟုတ်ဘူး၊ အစိုးရ ပေးလိုက်တဲ့ ကယ်ဆယ်ရေး ရိက္ခာတွေကို အကျင့်ပျက် အရာရှိတွေက တစ်ဆင့်ချင်း ခိုးသွားကြလို့ ငါတို့တွေဆီ ရောက်တဲ့ အချိန်မှာ တစ်နေ့ သုံးနပ်တောင် မဝတော့တာ။ အခု ဘေးဒုက္ခ ကာလလေး ပြီးရုံရှိသေးတယ်၊ အိမ်တိုင်းမှာ အထွက်နှုန်းလေး နည်းနည်း ရှိလာတော့မှ၊ အစိုးရက ဒီလိုမျိုး လုပ်ပြန်ပြီ၊ ဒါဟာ တို့ ပြည်သူတွေကို အသေသတ်ဖို့ ကြံနေတာပဲ!"

"ဒါက အစိုးရရဲ့ အမိန့် ဟုတ် မဟုတ် ဘယ်သူ သိမှာလဲ၊ အဲဒီအကျင့်ပျက် အရာရှိတွေက ငါတို့ဆီက ရိက္ခာတွေကို လုဖို့အတွက် တမင်လုပ်ထားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ”

256 03

"မကြာခင်မှာ ဆောင်းဦး ရိတ်သိမ်းချိန် ရောက်တော့မယ်။ ဒီအချိန်ကျမှ မြေတွေကို ပြန်တိုင်းမယ် ဆိုတာကတော့ ငါတို့ရဲ့ ဆောင်းဦး ရိက္ခာတွေကို မျက်စိကျနေလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ အဲဒီ အကျင့်ပျက် အရာရှိတွေကို ငါတို့ရဲ့ ရိက္ခာတွေ အလုမခံနိုင်ဘူး၊ ငါတို့ရဲ့ သားမယားတွေကို အငတ်မခံနိုင်ဘူး"

"ငါတို့တွေ ခရိုင်ရုံးကို သွားပြီး အဖြေတောင်းကြရအောင်၊ အကယ်လို့ အဖြေ မပေးဘူး ဆိုရင်တော့ ငါတို့တွေ မြို့တော်ရုံး အထိ သွားပြီး ဆူပူကြမယ်”

"သွားမယ်၊ အားလုံး တူတူ သွားကြမယ်"

အဲဒီလူတွေက ဘာမှထပ်မစဉ်းစားတော့ဘဲ ကိုယ့်အိမ်ကို ပြန်ကာ၊ သားမယားတွေကို မှာပြီးတော့မှ ပေါက်တူး၊ ဂေါ်ပြား စတဲ့ လယ်ယာသုံး ကိရိယာတွေကို ကိုင်ပြီး အိမ်ပြင် ထွက်လာကြတော့တယ်။

"အဲဒီ ရုံးစေတွေက လူရိုက်တတ်တယ်။ ငါတို့တွေလည်း လက်နက်တွေ ယူသွားကြရအောင်၊ မတတ်သာရင်တော့ သူတို့နဲ့ အသေခံ တိုက်ကြတာပေါ့!"

"အသေသတ်၊ အသေခံ တိုက်မယ်"

ဒီလိုနဲ့ လူအုပ်ကြီးက တန်းစီပြီး ရွာပြင်ကို ထွက်ဖို့ ပြင်နေကြတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ရွာဦးလမ်းအတိုင်း မြည်းရထား တစ်စီး မောင်းလာခဲ့တယ်။

ဒီရထားရဲ့ ပုံစံက နည်းနည်း ထူးခြားနေပြီး၊ ရထားခန်းက ပုံမှန်ထက် ပိုရှည်သလို၊ အပေါ်မှာလည်း ပစ္စည်းတွေ တင်လို့ရအောင် လုပ်ထားတယ်။ ရထားခန်းပေါ်မှာ စာလုံးကြီးတချို့ကို ရေးထားပေမဲ့၊ လယ်သမားတွေက စာမတတ်တာကြောင့် ဘာလဲဆိုတာကိုတော့ မသိကြဘူး။

ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဒီရထားလုံးကိုတော့ သိနေကြတယ်။ အဲဒါက ဝမ်မိသားစု ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဆိုင်က ရထားလုံးပါပဲ။ ဒီရထားလုံးက ကျေးရွာတွေကို အမြဲလာပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ၊ ကြက်၊ ဘဲ၊ ဥ နဲ့ အသားတွေကို ဝယ်လေ့ရှိသလို၊ တစ်ခါတလေလည်း ရိက္ခာတွေကို ဝယ်တတ်တယ်၊ ဈေးလည်း မှန်တာကြောင့် အားလုံးနဲ့ ရင်းနှီးနေတာ ဖြစ်တယ်။

မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း အဲဒီရထားလုံးက အရှေ့မှာ ရပ်သွားပြီး၊ ရထားမောင်းတဲ့သူက အားလုံးကို နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။

"ဝမ်တာ့ရှန်း မင်းတို့ အားလုံး ဘယ်ကို သွားကြမလို့လဲ။ ဘေးရွာက လူတွေက မင်းတို့ရဲ့ ရေလမ်းကို ပိတ်ပြန်လို့၊ သွားပြီး ရန်ဖြစ်ကြမလို့လား"

ဒါက အရင်က ဖြစ်ဖူးတဲ့ အကြောင်းတွေကို နောက်ပြောင် ပြောလိုက်တာ ဖြစ်တယ်။

"ဒါက ကိစ္စ အသေးလေးပါ၊ အေးအေးဆေးဆေး ပြောလို့ ရတာပဲ။ အားလုံးက အိမ်နီးနားချင်းတွေပဲကို၊ ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ဆူနေရမှာလဲ”

"လျိုညီလေး၊ မင်း မသိပါဘူး။ အစိုးရက ငါတို့တွေကို အသေသတ်ဖို့ တွန်းပို့နေတာ။ ခရိုင်ရုံးက ငါတို့ရဲ့ မြေတွေကို ပြန်တိုင်းမယ်လို့ ပြောနေတယ်၊ မင်းလည်း ဒီနားက လူပဲဆိုတော့ သိမှာပေါ့၊ အိမ်တိုင်းမှာ မြေလွတ်လေးတွေ စိုက်ထားကြတာပဲလေ။ အခု အစိုးရက ငါတို့ရဲ့ မြေလွတ်တွေကိုပါ စာရင်းသွင်းမယ်ဆိုတော့ အဲဒီ မြေတွေအတွက်ပါ အခွန်ဆောင်ရတော့မှာပေါ့၊ ဒီလိုဆိုရင် ငါတို့ ဘယ်လို ဆက်ပြီး နေရတော့မလဲ”

ဒီ လျိုလို့ အမည်ရတဲ့ အလုပ်သမားကလည်း အမှန်တကယ်ပဲ အဲဒီအနားက ရွာက လူတစ်ယောက်ပါ။ ဝမ်မိသားစု ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဆိုင်က ကျေးလက်ဒေသထဲကို အမြစ်တွယ်ဖို့အတွက် နယ်မြေအသီးသီးက အလုပ်သမားတွေကို အဲဒီဒေသခံတွေထဲကပဲ ငှားလေ့ရှိပါတယ်။

အထူးသဖြင့် ကျေးရွာတွေကို ဆင်းပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဝယ်တဲ့ အလုပ်သမားတွေက အဲဒီအနားက ရွာသားတွေပဲ ဖြစ်ကြတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တချို့နေရာတွေမှာ လူစိမ်းတွေကို လက်မခံတာကြောင့်၊ ဒေသခံတွေကတစ်ဆင့်ပဲ ရင်းနှီးအောင် လုပ်နိုင်လို့ဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့် အလုပ်သမားလျိုကလည်း ဒေသခံတွေရဲ့ အခြေအနေကို ကောင်းကောင်း သိနေတာပေါ့။

အလုပ်သမား လျို ရဲ့ မျက်နှာမှာ အံ့အားသင့်တာတွေ ပြည့်သွားပြီး၊ မသေချာတဲ့ လေသံနဲ့ မေးလိုက်တယ်။ "မင်းတို့ ပြောတာက အစိုးရက အခု လုပ်နေတဲ့ မူဝါဒအသစ် ကို ပြောတာလား"

"လျိုညီလေးလည်း ဒီကိစ္စကို သိနေတာလား?"

လျို က သူ့ခေါင်းကို ပွတ်ရင်း၊ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။ "ဒါဆိုရင်တော့ ငါ တကယ်ပဲ သိတာပေါ့။ ငါတို့ ဝမ်မိသားစု ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဆိုင်ရဲ့ အရှင်သခင်မကြီးက အခု ဒီမူဝါဒကို လုပ်နေတဲ့ အမတ်မင်းရွှီရဲ့ဇနီးသည်ပဲလေ။ အရှင်သခင် နှစ်ယောက်လုံးက လယ်သမား မိသားစုက လာတာမို့၊ ပြည်သူတွေရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခကို ကောင်းကောင်း သိကြတယ်။ အရှင်သခင်မကြီးက ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဆိုင်ကို ထောင်ပြီးတော့ ကျေးလက်က လယ်သမားတွေအတွက် ဝင်ငွေလမ်းတွေ ရှာပေးခဲ့တာပဲ။ အိမ်မှာ ပိုတဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို ဆိုင်မှာ လာရောင်းရုံနဲ့ ပိုက်ဆံတွေ ရနေတာ မဟုတ်လား”

256 04

"အမတ်မင်းရွှီကတော့ အရင်က ငါတို့ ဟဲနန်ကို ကယ်ဆယ်ရေး လာလုပ်တဲ့ ကိုယ်စားလှယ်အမတ်ကြီးပဲလေ၊ သူက ပြည်သူတွေရဲ့ ဒုက္ခကို သိလို့၊ အစိုးရကို အစွမ်းကုန် တိုက်တွန်းပြီးမှ၊ အခွန်တွေကို ပြန်ပြင်ခိုင်းခဲ့တာ။ ခေါင်းခွန်တွေကို ပယ်ဖျက်ပေးလိုက်ပြီး၊ မြေယာတွေကို ပြန်တိုင်းကာ၊ မြေပိုင်ဆိုင်မှု အလိုက်ပဲ အခွန်ဆောင်ဖို့ စီစဉ်ပေးခဲ့တာပါ။ နောက်ဆိုရင် မင်းတို့ ခေါင်းခွန် ပေးရမှာကို စိုးရိမ်နေစရာ မလိုတော့ဘူး၊ ကလေး ဘယ်နှစ်ယောက်ပဲ မွေးမွေး၊ မြေးတွေ ဘယ်နှစ်ယောက်ပဲ ရရ၊ အခွန်ဆောင်စရာ မလိုတော့ဘူးလေ။ ဒါက ကောင်းတဲ့ ကိစ္စကြီး တစ်ခုပါ၊ မင်းတို့ကကျတော့ ဘာဖြစ်လို့"

အဲဒီလို ပြောရင်း အလုပ်သမားလျိ ကတော့ အံ့အားသင့်ပြီး ဘာကိုမှ နားမလည်နိုင်သလို ဖြစ်နေတော့တယ်။

ရွာသားတွေက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက်၊ တစ်ယောက်က မေးလိုက်တယ်။ "ငါတို့ရဲ့ မြေလွတ်တွေကိုပါ အခွန်ဆောင်ခိုင်းဖို့ တိုင်းမှာ မဟုတ်ဘူးလား?"

"အဲဒါကိုတော့ ငါလည်း သာမန် ပြည်သူ တစ်ယောက်မို့လို့ အတိအကျ မသိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အထက်က လူကြီးတွေ ပြောတာ ကြားရတာကတော့ ဒါဟာ တိုင်းပြည်နဲ့ ပြည်သူအတွက် အကျိုးရှိတဲ့ ကိစ္စမို့၊ နောက်ပိုင်းမှာ ပြည်သူတွေ ကံကောင်းကြတော့မယ် တဲ့။ နောက်ပြီး မင်းတို့ တွက်ကြည့်လိုက်စမ်းပါဦး၊ တကယ်လို့ မြေလွတ်တွေကိုပါ တိုင်းမယ်ဆိုရင်တောင်မှ အရင်က ခြံဝင်းထဲက မြေတွေအတွက် အခွန်မဆောင်ရဘူးဆိုပေမဲ့ အိမ်တိုင်းက ခေါင်းခွန် ဆောင်ရသလို မြေခွန်နဲ့ တခြားအခွန်တွေလည်း ဆောင်နေရတာပဲ မဟုတ်လား။ မြေယာတွေကို တိုင်းပြီးသွားရင်တော့ မြေခွန် တစ်ခုတည်းပဲ ဆောင်ရတော့မှာမို့၊ ဘယ်လိုပဲ တွက်တွက် အရင်ကထက်တော့ ပိုပြီးသက်သာမှာပဲ တိုးပြီး ကောက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”

လူအုပ်ထဲက ရွာသား တစ်ယောက်က ဘေးက လူတွေကို မေးလိုက်တယ်။ "ဟိုတစ်ခေါက်က ခရိုင်ရုံးက လူတွေ လာပြီး အမိန့် ထုတ်တုန်းက ဘယ်သူတွေ သွားနားထောင်ခဲ့လဲ။ တကယ်တမ်းက ဘယ်လို ပြောသွားတာလဲ?"

"ခေါင်းခွန်တွေကို ပယ်ဖျက်ပေးမယ်လို့တော့ ပြောသွားတာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ လီကုန့်တန့်က ပြောတာကတော့ အစိုးရက ငါတို့တွေရဲ့ မြေလွတ်တွေအတွက် အခွန်ကောက်ချင်လို့ နည်းလမ်းရှာတာ တဲ့၊ ခေါင်းခွန် ပယ်ဖျက်မယ် ဆိုတာက ငါတို့တွေကို လိမ်နေတာ တဲ့”

"ငါလည်း လီကုန့်တန့် ပြောတာကို ကြားခဲ့တာ”

"ငါလည်း ကြားတယ်”

အလုပ်သမားလျိုက ကြားဖြတ် မေးလိုက်တယ်။ "ဒီလီကုန်တန့် ဆိုတာက ဘယ်သူလဲ။ ခရိုင်ရုံးက ရုံးစေလား"

"လီကုန်တန့် ဆိုတာက သူဌေးကြီးကျောက် အိမ်က သီးစားချ တစ်ယောက်ပါ”

အဲဒီတော့မှ တစ်ယောက်ယောက်က မိမိတို့ကို အသုံးချနေပြီ ဆိုတာကို တချို့လူတွေက စသိလာကြတော့တယ်။

"မင်းတို့ တစ်အုပ်စုလုံးဟာ တကယ်ကို အသုံးမကျတာပဲ။ လီကုန်တန့် ပြောသမျှကိုပဲ ယုံနေကြတာလား" လူအုပ်ထဲက လယ်သမားအိုကြီး တစ်ယောက်က ဒေါသတကြီး ဆဲလိုက်ပါတယ်။

အလုပ်သမားလျိုက ပြောလိုက်တယ်။ "မင်းတို့ ရွာထဲက ကိစ္စတွေကိုတော့ ငါလည်း မသိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီမူဝါဒအသစ်က ပြည်သူတွေအတွက် အကျိုးရှိပြီးတော့ ဟိုသူဌေးကြီးတွေရဲ့ အကျိုးစီးပွားကိုပဲ ထိခိုက်စေတာပါ။ မင်းတို့ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး၊ မင်းတို့အိမ်မှာ မြေ နည်းနည်းပဲ ရှိပေမဲ့ လူဦးရေများတော့ အခွန်ဘယ်လောက်တောင် ဆောင်နေရလဲ။ ဟိုသူဌေးကြီးတွေကျတော့ မြေတွေ အများကြီး ရှိပေမဲ့ လူက ဘယ်နှစ်ယောက် ရှိလို့လဲ။ ငါကတော့ အပြင်လူ တစ်ယောက်မို့လို့ စကားတွေ အများကြီး ပြောဖို့မသင့်ပါဘူး။ ငါ့အမြင်မှာတော့ မင်းတို့ စိတ်ချရတဲ့ လူနည်းနည်းကို ရွေးပြီးတော့ ခရိုင်ရုံးကို သွားပြီး သေသေသေချာချာ မေးတာက အကောင်းဆုံး ဖြစ်လိမ့်မယ်။ အခုလိုမျိုး ဘာမှ မသိဘဲနဲ့ လက်နက်တွေ ကိုင်ပြီးတော့ ခရိုင်ရုံးကို သွားမယ်ဆိုရင်တော့ ဒါဟာ အစိုးရကို မထီမဲ့မြင် လုပ်တာမို့ ထောင်ကျလိမ့်မယ်နော်”

ပြောပြီးနောက်မှာတော့ အလုပ်သမားလျိုက ပြန်ထွက်သွားခဲ့တယ်။ အခုတစ်ကြိမ်မှာတော့ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဝယ်ဖို့တောင် စိတ်မရှိတော့သလို၊ အမှန်တော့ ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ သူ ဝယ်ချင်ရင်တောင် ဝယ်လို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။

ရွာသားတွေက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်က လီကုန်တန့်ဆီကို သွားပြီး အဖြေတောင်းကြရအောင်လို့ အကြံပေးတာနဲ့ ရွာသားအားလုံးက လီကုန်တန့်ရဲ့အိမ်ကို သွားခဲ့ကြရာမှာ ကံကောင်းတာက သူက အိမ်မှာပဲ ရှိနေခဲ့တယ်။

အပြင်းအထန် အရိုက်ခံရပြီးတော့မှ ဒီလီကုန်တန့်က အမှန်တရားကို ထုတ်ပြောတော့တယ်။ သူက အမှန်တကယ်ပဲ သူဌေးကြီးကျောက်ရဲ့ ခိုင်းစေမှုကြောင့် ရွာသားတွေကို ခရိုင်ရုံးကို သွားပြီး ဆူပူဖို့ သွေးထိုးလှုံ့ဆော်ခဲ့တာပါ။ အဲဒါက ခရိုင်ထဲမှာ မြေယာတွေ ပြန်တိုင်းတာကို တားဖို့အတွက်ပဲ ဖြစ်တယ်။

ရွာထဲမှာတင် မကဘဲ ခရိုင်ရုံးမှာလည်း သူဌေးကြီးကျောက်က လူတွေကို ပိုက်ဆံပေးပြီး ဝယ်ထားခဲ့တယ်။

256 05

ရွာသားတွေ ရောက်သွားတာနဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က တမင်ပြဿနာရှာပြီး၊ ရွာသားတွေကို ခရိုင်ရုံးကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ဆွလိမ့်မယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ ဒီရွာသားတွေက သေသူသေ၊ ဒဏ်ရာရသူရ ဖြစ်ကြမယ့်အပြင်၊ မသေတဲ့ သူတွေလည်း ထောင်ထဲ ရောက်သွားကြမယ်။ ဒီကိစ္စကြောင့် ပြည်သူတွေကြားမှာ သိပ်ကို ထိတ်လန့်တာတွေ ဖြစ်လာတဲ့အခါ အစိုးရရဲ့မူဝါဒအသစ်ကလည်း ဆက်လုပ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။

******