အခန်း (၇၉-၈၀)

🍋 Chapter 79

Michelin ဆိုသည်မှာ တာယာကုမ္ပဏီတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဤကုမ္ပဏီမှ ထက်မြက်လှသော ဆုံးဖြတ်ချက်ချမှတ်သူများသည် ၁၉၀၀ ပြည့်နှစ်တွင် လူသားတို့၏ စီးပွားရေးသမိုင်း၌ အကျော်ကြားဆုံးသော စျေးကွက်ရှာဖွေရေး မဟာဗျူဟာတစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့ကြသည်။

၎င်းမှာ တာယာကုမ္ပဏီတစ်ခုက လမ်းဘေးအစားအစာ လမ်းညွှန်စာအုပ်ကို ထုတ်ဝေလိုက်ခြင်းပင်။

ဤဆက်စပ်မှုမရှိဟု ထင်ရသော ဖြစ်ရပ်များက Michelin ကို လူသားတို့၏ သမိုင်းတွင် အခိုင်အမာ နေရာယူစေခဲ့သည်။

တတိယတန်းစား ကုမ္ပဏီများသည် ထုတ်ကုန်ကို ရောင်းချကြပြီး၊ ဒုတိယတန်းစား ကုမ္ပဏီများသည် ဝန်ဆောင်မှုကို ရောင်းချကြကာ၊ ပထမတန်းစား ကုမ္ပဏီများကမူ 'စံနှုန်း' ကို ရောင်းချကြသည်ဟု ဆိုရိုးရှိသည်။

Michelin သည် ဤလုပ်ရပ်မှတစ်ဆင့် စံနှုန်းများကို ရောင်းချသော ကုမ္ပဏီတစ်ခုအဖြစ် အောင်မြင်စွာ ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့သည်။

၎င်းသည် ကမ္ဘာတစ်ဝန်းလုံးက အသိအမှတ်ပြုရသည့် အစားအစာ အကဲဖြတ်မှု စည်းမျဉ်းများကို ချမှတ်နိုင်ခဲ့သည်။

အင်တာနက်အသုံးပြုသူ အများအပြားက Michelin သည် တရုတ်ဟင်းလျာများ၏ အရသာကို နားမလည်ဟု ဝေဖန်နေကြသော်လည်း ကြယ်ပွင့်ရရှိထားသော စားသောက်ဆိုင်များကမူ အကြီးအကျယ် အမြတ်ထွက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဝေဖန်နေကြသူများသည်ပင် အပြင်လောကတွင် ထိုဆိုင်များ၌ တန်းစီစောင့်ဆိုင်းနေကြသူများ ဖြစ်နေတတ်သည်။

အစားအသောက် ကောင်းသည်ဖြစ်စေ၊ မကောင်းသည်ဖြစ်စေ လူစုလူဝေးထဲတွင် ပါဝင်ဆင်နွှဲရခြင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းလှသည်။

ထို့အပြင် ဟင်းပွဲဓာတ်ပုံများကို အကန့်အသတ်မရှိ ရိုက်ကူးပြီး လူမှုကွန်ရက်ပေါ် တင်လိုက်ရခြင်းက 'အထက်တန်းလွှာ' ဘဝကို ခံစားရစေကာ ချက်ချင်းပျော်ရွှင်မှုကို ရရှိစေပါသည်။

"ညီလေး.. မင်းပြောတဲ့ အချက်တွေကို ငါ သေချာပေါက် ပြောပြပေးပါ့မယ်။ ဒီလို ကမ်းလှမ်းချက်မျိုးကို ဘယ်နေရာမှာမှ ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းက တကယ်ကို သတ္တိရှိတာပဲ၊ ချမ်းသာတာလည်း မဆန်းပါဘူး"

လျိုပေါင်ချင်းသည် ကျိုးထျန်းကို စတင် အထင်ကြီးလာခဲ့သည်။ ချမ်းသာသူတွေရဲ့ အစွမ်းက ဒီလိုကိုး။

ဤမျှ ကောင်းမွန်သော ကမ်းလှမ်းချက်မျိုးကို မြင်ရသော အခါ သူကိုယ်တိုင်ပင် ဟင်းချက်သင်တန်း တက်ချင်စိတ် ပေါက်လာခဲ့သည်။

တစ်နှစ်ကို လစာသန်းချီရမည်ဆိုလျှင် အပေါင်ဆိုင် ဖွင့်နေစရာ မလိုတော့ပေ။

"ဒါဆိုရင် ခင်ဗျားကိုပဲ အားကိုးမယ်နော်"

ကျိုးထျန်း ပြောပြီး ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လျိုပေါင်ချင်းက လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ညီလေး.. ငါ့ရဲ့ အကျိုးဆောင်ခရော?"

'ဟူး.. လွတ်ပြီမှတ်တာ၊ ဒီလူက မှတ်ဉာဏ် တော်တော်ကောင်းတာပဲ'

ကျိုးထျန်း လက်ညှိုးတစ်ချောင်း ထောင်ပြလိုက်သည်။

"ဒီလောက်ဆို ဘယ်လိုလဲ"

"အာ.. တစ်သိန်းလား ? ရပါတယ်.. လက်ခံနိုင်စရာ ရှိပါတယ်"

"ဘယ်သူက တစ်သိန်းလို့ ပြောလို့လဲ၊ တစ်ထောင်ဆိုရင်ကော?"

"ကောင်းပြီလေ.. ဒါဆိုရင်တော့ ဘေးနားက ခရိုင်ထဲသွားပြီး ထမင်းကြော် ကောင်းကောင်းကြော်တတ်တဲ့ စားဖိုမှူးတစ်ယောက် ရှာပေးလိုက်မယ်"

လျိုပေါင်ချင်းသည် ကျိုးထျန်းက စျေးဆစ်နေမှန်း သိသဖြင့် ဒေါသမထွက်ပေ။

ဤကောင်လေး၏ စရိုက်ကို သူ သိနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒါဆိုရင် ငါတို့ ညှိလိုက်ကြရအောင်၊ ငါးထောင်ဆိုရင်ရော?"

"တစ်ထောင်နဲ့ တစ်သိန်းကြားကို ငါးထောင်နဲ့ ညှိတာမျိုး တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။ သင်္ချာဆရာသာ သိရင် သင်္ချိုင်းထဲကနေ ထထိုင်လိမ့်မယ်"

"ဒါဆိုရင် ငါးသောင်းဆိုရင်ရော? အလုပ်ပြီးသွားရင် စားသောက်ဆိုင်မှာ တစ်နပ်ပြန်ကျွေးမယ်၊ ဘယ်လိုလဲ"

"ကောင်းပြီလေ"

သူ သဘောတူလိုက်ရုံသာ ရှိသည်။ ကျိုးထျန်း၏ အနေအ ထားအရ စားသောက်ဆိုင်၏ဈေးနှုန်းမှာ နည်းမည်မဟုတ်သဖြင့် တစ်နပ်စာ ကျွေးမည်ဆိုခြင်းမှာ အရှုံးမရှိပေ။

စျေးဆစ်ရာတွင် အောင်မြင်သွားသဖြင့် ကျိုးထျန်း ယွမ် ၁၀,၀၀၀ ကို ချက်ချင်း လွှဲပေးလိုက်သည်။

သူတို့သည် နာရီကိစ္စတွင် တစ်ကြိမ် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖူးသဖြင့် ကြိုတင်ငွေ အနည်းငယ်ပေးထားခြင်းက လျိုပေါင်ချင်းကို ပိုတက်ကြွစေမည်ဖြစ်သည်။

ယွမ် ၁၀,၀၀၀ ရောက်လာသည်ကို မြင်ရသောအခါ လျိုပေါင်ချင်းမှာ ချက်ချင်းစိတ်ကြည်လင်သွားပြီး ခြေလက်များ သွက်လက်လာခဲ့သည်။

"ကောင်းပါပြီ မစ္စတာကျိုး.. မင်းက တကယ်ကို ရက်ရောတာပဲ၊ ငါ အခုချက်ချင်းပဲ စုံစမ်းပေးပါ့မယ်"

ကျိုးထျန်းသည် အပေါင်ဆိုင်မှ ထွက်လာပြီး ညနေပိုင်းတွင် လျိုမုယန်နှင့် မတွေ့ဆုံမီ အိမ်ပြန်၍ ခဏအိပ်စက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် စနစ်မှ ဆုလာဘ်ရရှိထားပြီးဖြစ်ရာ အိပ်စက်ခြင်းက ထိုဆုလာဘ်ကို အာနိသင် ထွက်ပေါ်စေမည် ဖြစ်သည်။

သူ နိုးလာချိန်တွင် ညနေ ၄ နာရီခွဲ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် မှန်ထဲသို့ အမြန်ကြည့်လိုက်သည်။

ရုပ်ရည်မှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ ၅ ရာခိုင်နှုန်းခန့်သာ ကွာခြားသွားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများနှင့် အရှိန်အဝါမှာမူ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ယခင်က ကျောင်းသားတစ်ယောက်၏ အငွေ့အသက် ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူရဲကောင်းဆန်ပြီး မြင့်မြတ် သောအရှိန်အဝါများ ပိုင်ဆိုင်လာခဲ့သည်။

တစ်ဖက်လူကို ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်းရှိသော ခြင်္သေ့တစ်ကောင်၏ ခံ့ညားမှုမျိုး သူ့မျက်နှာတွင် ပေါ်လွင်နေသည်။

"အာဏာရှိသူတွေမှာ သာမန်လူတွေကို ဖိနှိပ်နိုင်တဲ့ အရှိန်အ ဝါ ရှိတယ်ဆိုတာ ဒါမျိုးကိုပြောတာ ဖြစ်ရမယ်"

သူသည် မှန်ထဲမှ မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်ရင်း ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားနေရသည်။

[Host: ကျိုးထျန်း

အသက် - ၁၈

ရုပ်ရည် - ၉၃

ခန္ဓာကိုယ် - ၇၉

ကျန်းမာရေး - ၉၂

အချဉ်ဓာတ် လက်ကျန် - (ထုတ်ယူနိုင်သည်)]

သူ့တွင် ယွမ် သန်း ၁၀၀ ကျော် လက်ကျန်ရှိနေသေးသော် လည်း ဗီလာအိမ်ကြီးနှင့် ကုမ္ပဏီဝယ်ယူမှုများကြောင့် ငွေများမှာ လျင်မြန်စွာလျော့နည်းလာခဲ့သည်။

‘ဟူး.. သတိမထားမိတဲ့ ကြားထဲမှာ ကျန်းမာရေး ရမှတ်တွေ တက်လာတာပဲ’

‘အရင်က ၈၉ ပဲ ရှိတာကို အခု ၉၂ ဖြစ်နေပြီ၊ စာမလုပ်ရတာ ကြာလို့ ကျန်းမာရေး ပိုကောင်းလာတာ ထင်တယ်’

တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲပြီးကတည်းက သူ့ အိပ်ချိန်နှင့် အနားယူချိန်များမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ ယခင်က ဖိအားများအောက်တွင် နေခဲ့ရသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြန်လည် နာလန်ထူလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လူငယ်တစ်ယောက်အတွက် ကျန်းမာရေးကောင်းခြင်းမှာ အပြင်ထွက်၍ ပျော်ပါးရန်အကောင်းဆုံးပင်။ ကျိုးထျန်းသည် သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားများ လဲလှယ်ကာ လျိုမုယန်ကို သွားရောက်ရှာဖွေခဲ့သည်။

ညနေ ၆ နာရီ ၄၀ မိနစ်တွင် သူသည် လျိုမုယန်၏အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အကယ်၍ နေ့လယ်က ထမင်းဝအောင် မစားထားလျှင် လမ်းတွင် ဗိုက်ဆာ၍မေ့လဲသွားနိုင်သည့် အခြေအနေမျိုးဖြစ်သည်။

"မုယန်.. ကိုယ် ရောက်ပြီ၊ အောက်ကို ဆင်းခဲ့တော့နော်"

ကျိုးထျန်းသည် သူ့ကားကို လူနေရပ်ကွက် အဝင်ဝတွင် ရပ်လိုက်သည်။ ဆယ်မိနစ်ခန့် အကြာတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသော လျိုမုယန်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကျိုးထျန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ.. တစ်ပတ်လောက် မတွေ့ရတာ၊ မင်း ကြည့်ရတာ မပျော်သလိုပဲ"

ကျိုးထျန်းကို မြင်ရမှသာ လျိုမုယန်က ပြုံးနိုင်တော့သည်။

"အိမ်ပြန်ပြီး ဆွေမျိုးတွေဆီ လည်ရတာ တကယ်ကို ပင်ပန်းတာပဲ။ ဆွေမျိုးတွေကို တစ်နေ့ကုန် ဧည့်ခံနေရသလို၊ အဒေါ်တွေကလည်း ငါ့ကို ရည်းစားတွေနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးဖို့ပဲ ကြိုးစားနေကြတာ"

"အော်.."

ကျိုးထျန်းက ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မလုပ်သည်ကို မြင်သောအခါ လျိုမုယန် သူ့ကို ပုတ်လိုက်သည်။

"ငါ ပြောတာက သူတို့က ငါ့ကို ရည်းစားတွေနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးနေကြတာလို့"

"ကြားပါတယ်.. ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု ရှိပါတယ်" ကျိုးထျန်းက ပြုံး၍ ဖြေလိုက်သည်။

ယခင်က လျိုမုယန်ဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့ စကားမျိုး ဘယ်တော့မှ ပြောမည်မဟုတ်ပေ။

ဤသည်မှာ သူမက သူ့ကို လွမ်းဆွတ်နေကြောင်းဖော်ပြလိုက်ခြင်းပင်။

လျိုမုယန်သည် ပလီပလာ ပြောတတ်သူ မဟုတ်ကြောင်း ကျိုးထျန်း သိပြီးသားဖြစ်သည်။

"ဟွန့်!"

လျိုမုယန်က သူမ၏ ထုံးစံအတိုင်း နှာမှုတ်လိုက်သည်။ သူမ စကားများထဲတွင် ဟာသနှောနေသော်လည်း ဇာတိမြေသို့ ပြန်ရသည့် ခရီးမှာ တကယ်ပင်ပန်းလှသည်။

သူမ ဖခင်မှာ ယခုအခါ ရာထူးနှင့်ဝင်ငွေ ကောင်းမွန်နေသဖြင့် ဆွေမျိုးများက သူမကို ဝိုင်းဝန်းချီးကျူးနေကြခြင်းမှာ သူမ မိခင်၏မာနကို ကျေနပ်စေသော်လည်း သူမအတွက်မူ အလွန်ပျင်းစရာကောင်းလှသည်။

"ကြည့်ရတာ မင်း တော်တော်ပင်ပန်းနေပုံရတယ်၊ အပန်းဖြေဖို့ သွားကြမလား"

ကျိုးထျန်းက သူမကို ရွေးချယ်ခွင့် မပေးဘဲ ကားပေါ်သို့ ဆွဲတင်ကာ Nan Dong လမ်းမကြီးဘက်သို့ မောင်းထွက်ခဲ့သည်။

သူသည် လျိုမုယန်ကို ထမင်းကျွေးရန် ခေါ်လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ နာမည်ကြီး ဟိုတယ်ဖြစ်သော Baoge Hotel သို့ တိုက် ရိုက် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဟိုတယ်အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် လျိုမုယန်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းတင်းမာသွားခဲ့သည်။

"ကျိုးထျန်း.. နင်ပြောတဲ့ 'အပန်းဖြေတာ' ဆိုတာ ဒါကို ပြောတာလား"

သူမ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်နေမှုကို မြင်သောအခါ ကျိုးထျန်းက ရယ်မောလိုက်သည်။

"လျိုမုယန်.. မင်း ဘာတွေ တွေးနေလဲဆိုတာ ငါသိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို ဒီကိုခေါ်လာတာ ကစားဖို့ မဟုတ်ဘူးနော်"

"ဒီဟိုတယ်ရဲ့ ၂၆ ထပ်မှာ ရှန်ဟိုင်းမှာ အကောင်းဆုံး Spa စင်တာ ရှိတယ်လေ"

ထိုစကားကို ကြားမှသာ လျိုမုယန်သည် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

🍋 Chapter 80

ထို့နောက် ကျိုးထျန်းသည် ကားသော့ကို ဟိုတယ်ဝန်ထမ်းထံ အပ်နှံခဲ့ပြီး လျိုမုယန်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ၂၆ ထပ်သို့ တိုက်ရိုက်တက်လာခဲ့သည်။

Baoge ဟိုတယ်သည် မကြာသေးမီ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး ဟိုတယ်လုပ်ငန်းအပြင် ဖျော်ဖြေရေး၊ ရုပ်ရှင်နှင့် ကျောက်မျက်ရတနာ လုပ်ငန်းများဘက်သို့ပါ အကြီးအကျယ် ခြေဆန့်လာခဲ့သည်။

ဤ ၂၆ ထပ်ရှိ Spa စင်တာမှာလည်း ရှန်ဟိုင်းတွင် အကောင်းဆုံးဟု ဆိုနိုင်သည်။

၎င်းတို့၏အရိုးအကြော ကုသမှုမှာ တစ်နာရီလျှင် ယွမ် ၂,၅၀၀ ကျသင့်ပြီး ဝန်ဆောင်ခ ၁၅ ရာခိုင်နှုန်း သီးခြားပေးရသေးသည်။

အကယ်၍ တကယ်တမ်း စိတ်အပန်းပြေစေရန် ဝန်ဆောင်မှုအပြည့် ယူမည်ဆိုပါက ယွမ်သောင်းချီ ကုန်ကျမည်ဖြစ် သည်။

"မုယန်.. မင်း အရင်ဆုံး တစ်ကိုယ်လုံး အနှိပ်ခံလိုက်ဦး၊ ပြီးမှ အောက်ထပ်ဆင်းပြီး ထမင်းစားကြမယ်"

"ရှင်ရော မနှိပ်ဘူးလား"

"ကိုယ်က ယောက်ျားကြီးလေ.. မိန်းကလေးတွေ ဝိုင်းနှိပ်ပေးနေတာကို.. အင်းလေ၊ ကိုယ်လည်း စမ်းကြည့်သင့်တာပဲ"

ကျိုးထျန်းမှာ လျိုမုယန်၏ တွန်းထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

"နောက်တာပါဆိုမှ.. ကိုယ့်ကို အတင်းဆိတ်နေတာပဲ"

သူသည် နာကျင်သွားသော ခါးကို ပွတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ၏ ဖုန်းမြည်လာခဲ့သည်။ ဖုန်းနံပါတ်မှာ ထူးဆန်းနေသော်လည်း သူ နားထောင်လိုက်သည်။

"ဟယ်လို.. ဂျက်ဆီလား၊ ဘာကိစ္စလဲ"

"အာ.. ဟယ်လို သူဌေး.. ကျွန်တော် ဆန်းတို့စ်ပါ"

တစ်ဖက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံမှာ အနည်းငယ် ဗလုံးဗ ထွေး ဖြစ်နေသော်လည်း တရုတ်စကားကို 'ပေါင်တင့်' လေယူလေသိမ်းဖြင့် ပြောနေခြင်းမှာ ထူးဆန်းလှသည်။

"ခင်ဗျားက ဆန်းတို့စ်လား? လွတ်လာပြီပေါ့"

"ဟုတ်ကဲ့ သူဌေး.. အခု ဘေးကင်းတဲ့နေရာကို ရောက်နေပါပြီ၊ ဒါကြောင့် သူဌေးကို ဆက်သွယ်လိုက်တာပါ"

ကျိုးထျန်းက ပြုံးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ.. ခင်ဗျား ဘေးကင်းတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ခင်ဗျား မလွတ်တော့ဘူးလို့တောင် ထင်နေတာ"

"သူဌေးရဲ့ အကူအညီကြောင့်ပါ၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် သေနေလောက်ပြီ"

"ဒါဆို ခင်ဗျားရဲ့ နောက်ထပ် အစီအစဉ်က ဘာလဲ"

"ကျွန်တော် အရင်ဆုံး အခြေချမယ်၊ ပြီးရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ အင်အားစုတွေကို ပြန်စုစည်းပြီး ဆုံးရှုံးသွားတာတွေကို ပြန်သိမ်းပိုက်မယ်"

"ကောင်းတယ်.. ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေလုပ်ဖို့ ဘယ်လောက်ကြာမှာလဲ"

"ဒါကတော့.. သုံးနှစ် ဒါမှမဟုတ် ငါးနှစ်လောက် ကြာနိုင်ပါတယ်" ဆန်းတို့စ်၏ အသံမှာ တုံ့ဆိုင်းနေသည်။

သူ့အင်အားစုများမှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်ရာ အသက်ရှင်နေရန်ပင် ခဲယဉ်းနေသည့် အခြေအနေ ဖြစ်သည်။

"ဟားဟား.. ဆန်းတို့စ်၊ စိတ်မပျက်ပါနဲ့ အဲဒီလောက် မကြာစေရဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ ရှိနေလို့ပဲ"

ကျိုးထျန်းက သူ့ ဝန်ထမ်းကို အားပေးစကား ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ သူဌေး.."

"ဒါပေမဲ့တွေ မလုပ်နဲ့.. ခင်ဗျား ဘာကြောင့် ရှုံးခဲ့လဲ သိလား"

ဆန်းတို့စ်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူသည် သစ္စာဖောက်ခံခဲ့ရပြီး အားလုံး၏ စွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။

"တရုတ်ပြည်မှာတော့ 'အခွင့်အခါကောင်း၊ နေရာကောင်းနဲ့ လူအင်အားကောင်း' ဆိုတဲ့ အချက်သုံးချက် ရှိရတယ်လို့ ယုံကြည်ကြတယ်" ကျိုးထျန်းက ဆက်ပြောသည်။

"ခင်ဗျား အသက်ရှင်နေတာက အခွင့်အခါကောင်းပဲ၊ ခင်ဗျားရဲ့ မိခင်မြေမှာ ရှိနေတာက နေရာကောင်းပဲ၊ ပြီးတော့ ငါနဲ့ ဂျက်ဆီ ရှိနေတာက လူအင်အားကောင်းပဲ"

"ခင်ဗျားရဲ့ အတွေ့အကြုံအရ အရာအားလုံးကို ပြန်သိမ်းပိုက်ဖို့ ဘာတွေ လိုအပ်လဲ"

"လက်နက်ကိုင် အဖွဲ့အစည်းတွေကို ဆက်သွယ်ဖို့ ပိုက်ဆံ အများကြီးလိုပါတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အထောက်အ ထားကိုလည်း လုံးဝဖုံးကွယ်ထားရမယ်"

"အဓိကကတော့ ပိုက်ဆံပေါ့.. ဟုတ်လား"

ကျိုးထျန်းသည် ဤအချက်ကို ကြိုတင်စဉ်းစားထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

အာဖရိကတိုက်ရှိ သတ္တုတွင်းလုပ်ငန်းများမှာ အလွန်အမြတ် အစွန်းများသော်လည်း အန္တရာယ်လည်း အလွန်ကြီးမားသည်။ ထိုနေရာတွင် ငွေကြေးအပြင် လက်နက်အင်အားလည်း လိုအပ်သည်။

ဆန်းတို့စ် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရခြင်းမှာ အင်အားမလုံလောက်သော ကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုမှာ ယွမ် သန်းပေါင်း တစ်ထောင်ကျော် ရှိခဲ့သော်လည်း သတ္တုတွင်းများကို အသိမ်းခံလိုက်ရချိန်တွင် အရာအားလုံးဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသည်။

"ဒါပေမဲ့ ပိုက်ဆံသုံးရုံနဲ့တင်တော့ အရင်လမ်းဟောင်းအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားမှာပဲ။ ခင်ဗျားမှာ တကယ့် အင်အားရှိဖို့လိုတယ်"

"ကိုယ် ခင်ဗျားကို အရင်းအနှီးအဖြစ် အမေရိကန်ဒေါ်လာ သန်း ၁၀၀ ပေးမယ်။ အဲဒီလို ရှုပ်ထွေးတဲ့ နေရာမှာ ပိုက်ဆံပေးရင် အသက်စွန့်မယ့်သူတွေ အများကြီး ရှိမှာပဲ"

ကျိုးထျန်း၏အတွေးမှာ ရှင်းလင်းသည်။ သူတစ်ပါးကို အားကိုးခြင်းထက် မိမိကိုယ်ပိုင် အင်အား ရှိခြင်းက ပိုကောင်းသည်။

"နားလည်ပါပြီ သူဌေး.. ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ကာကွယ်ဖို့ လုံခြုံရေးကုမ္ပဏီတစ်ခု လိုအပ်တာပဲ"

"ကောင်းပြီ.. ဒါဆိုရင် မြန်မြန်လုပ်လိုက်တော့"

ကျိုးထျန်း ဖုန်းချခါနီးတွင် တစ်ခု သတိရသွားသည်။

"ဒါနဲ့ ခင်ဗျားက ဘာလို့ တရုတ်စကား တတ်နေတာလဲ၊ လေယူလေသိမ်းကလည်း ဘာဖြစ်တာလဲ"

"ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ဆီက သင်ထားတာပါ သူဌေး"

ကျိုးထျန်းသည် ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် အစားအစာတစ်ခုခုကို စားချင်စိတ် ပြင်းပြလာခဲ့သည်။

သူသည် ဟိုတယ်စားသောက်ဆိုင်သို့ သွားကာ Menu ကို အစအဆုံး ကြည့်ခဲ့သော်လည်း သူစားချင်သည့် 'အသား ညှပ်ပေါင်မုန့်' ကို ရှာမတွေ့ပေ။

ဤကဲ့သို့ အဆင့်မြင့် ဟိုတယ်မျိုးတွင် ထိုအရာကို ရောင်းမည်မဟုတ်ပေ။

အချိန်တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် သူသည် ဟင်းပွဲများကို မှာယူလိုက်သည်။ လျိုမုယန် ပြန်ဆင်းလာချိန်နှင့် အကိုက် ဖြစ်စေရန် ဖြစ်သည်။

"ငါးဟင်း၊ ပုစွန်လုံးကျော်၊ ငှက်သိုက်စွပ်ပြုတ်၊ ငါးအူဟင်း၊ ပုစွန်ကော်ပြန့်နဲ့ သောက်စရာ.. ရိုးရိုးရေပဲ ပေးပါ"

အအေးတစ်လုံးကို ယွမ် ၆၀ ပေးရမည်ဖြစ်ရာ ကျိုးထျန်းက ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

အခြားဟင်းပွဲများကို ပိုက်ဆံသုံးနိုင်သော်လည်း သာမန် အအေးတစ်လုံးကို ဈေး ၃၀ ဆ ပိုပေးရန် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လက်မခံနိုင်ပေ။

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ လျိုမုယန်သည် လန်းဆန်းသောပုံစံဖြင့် စားသောက်ဆိုင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ကျိုးထျန်းက သူမကို လက်ပြလိုက်သည်။

"ကျိုးထျန်း.. ရှင့်ကို ကြည့်ရတာ ပြီးခဲ့တဲ့ အပတ်ကထက်စာရင် ပြောင်းလဲသွားသလိုပဲ၊ ဝိတ်ကျသွားတာလား"

လျိုမုယန်က ကျိုးထျန်းကို အံ့သြစွာ ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဝိတ်မကျပါဘူး.. မင်းရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာပဲ အဲလို ထင်နေတာပါ"

ကျိုးထျန်း သူမ၏ လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။ အမှန်တကယ်ပင် Spa အနှိပ်ခံလိုက်ခြင်းက လျိုမုယန်ကို ပိုမိုလှပတောက်ပစေခဲ့သည်။

ဘေးမှ ဖြတ်သွားသော ဝန်ထမ်းများပင် သူမကို ငေးကြည့်နေကြရသည်။

ကျိုးထျန်းက ငှက်သိုက်စွပ်ပြုတ်ကို သူမဘက်သို့ တိုးပေး လိုက်သည်။

"ဒါလေး စမ်းကြည့်ပါဦး.. မိန်းကလေးတွေအတွက် ငှက်သိုက်က အသားအရေကို ကောင်းစေတယ်လေ"

"အင်း.. အရသာရှိလိုက်တာ၊ ဟိုလို ဘူးထဲက ငှက်သိုက်တွေထက် အများကြီးသာတယ်"

ကျိုးထျန်း ပြုံးလျက် ပုစွန်လုံးတစ်လုံးကို ကောက်စားလိုက်သည်။

"အဲဒီ ဘူးထဲက ငှက်သိုက်တွေက အတုတွေ ဖြစ်နေမှာတောင် စိုးရတယ်"