အခန်း (၅၁-၅၂)

အခန်း(၅၁) အပြစ်ကင်းစင်လွန်းလှ၏၊ အနားကို ထပ်မကပ်လာနဲ့

ပြိုင်ပွဲက ပြီးဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်၏။

ပြည်နယ်အဆင့် ရဲတပ်ဖွဲ့စွမ်းရည်ပြိုင်ပွဲရှိ မော်တော်ဆိုင်ကယ် အတားအဆီးကျော်ဖြတ်ခြင်း ပြိုင်ပွဲက ချူးရှန့်၏ တစ်ကိုယ်တော် စွမ်းရည်ပြသမှု ပြခန်းတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ချေပြီ။

သူသည် ပြိုင်ဘက်အားလုံးကို သွေးထွက်သံယိုမရှိဘဲ အရှက်ရလုမတတ် အခြေအနေမျိုးဖြင့် ကျော်တက်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ ၎င်းတို့၏ သက်ဆိုင်ရာမြို့များတွင် "ပြိုင်ကားနတ်ဘုရားများ" ဟု တင်စားခံရသော ထိုအထက်တန်းလွှာများသည် စီအက်ဖ်မိုတို ၁၂၅၀ ဂျေ မှ ထွက်ပေါ်လာသော မီးခိုးငွေ့များကို ရှူရှိုက်ရင်း ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များစွာဖြင့် သူ၏နောက်တွင် အဝေးကြီး၌ ကျန်ရစ်နေခဲ့ကြသည်။

ထိုလူ၏ အကြည့်နှင့် ဆုံလိုက်ရချိန်တွင် ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များက အဘယ်ကြောင့် ထိုမျှ ထိန်းချုပ်မရနိုင်လောက်အောင် မှားယွင်းစွာ တုံ့ပြန်မိသွားကြသည်ကို သူတို့ နားမလည်နိုင်ခဲ့ကြပေ။ ၎င်းက သဘာဝတရား၏ အခြေခံအကျဆုံးသော ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး မျိုးရိုးဗီဇထဲအထိ နက်ရှိုင်းစွာ စီးဆင်းနေသော အကြောက်တရားမျိုးဖြစ်ကာ သားရဲတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသော သစ်ရွက်စားသတ္တဝါတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အသိတရားနှင့် လေ့ကျင့်သင်ကြားထားမှု အားလုံးကို လုံးဝ လွှမ်းမိုးသွားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

"သူ... သူ ပန်းတိုင်ကို ရောက်သွားပြီ..."

ဆက်သွယ်ရေးလိုင်းမှတစ်ဆင့် ပြိုင်ပွဲဝင်တစ်ဦးက စိတ်ပျက်အားငယ်မှု အပြည့်ပါဝင်နေသော အသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

မျက်လုံးများအားလုံးက ပြိုင်ကွင်း၏ အဆုံးသတ်ဆီသို့ ကျရောက်နေကြ၏။ ထိုနေရာတွင် စံသတ်မှတ်ထားသော ကားပါကင်နေရာတစ်ခုကို ရေးဆွဲထားပြီး ယာဉ်မောင်းများအနေဖြင့် သတ်မှတ်ထားသော အချိန်အတွင်း ပြီးစီးရန် ၎င်းတို့၏ ဆိုင်ကယ်များကို ထိုနေရာအတွင်း၌ ပြီးပြည့်စုံစွာ ရပ်နားရန် လိုအပ်ပေသည်။

အဝေးကြီး ရောက်နေပြီဖြစ်သော ချူးရှန့်အတွက်မူ ဤသည်က လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်၏။ သူသည် ချောမွေ့စွာ မောင်းနှင်ရန်၊ ဘရိတ်အုပ်ရန်၊ စက်ရပ်ရန်သာ လိုအပ်ပြီး ထို့နောက် ဆုလက်ခံရယူရန် ပြင်ဆင်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း လူတိုင်းက ထိုသို့ တွေးထင်နေကြချိန်တွင်ပင် ချူးရှန့်က ပရိသတ်တစ်ခွင်လုံး၊ ဒိုင်လူကြီးများနှင့် ပြည်နယ်ခေါင်းဆောင်များကိုပါ မှင်သက်သွားစေမည့် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်၏။

ပန်းတိုင်နှင့် မီတာငါးဆယ်ခန့်အကွာ ဖြောင့်တန်းသော လမ်းမပေါ်တွင် သူက အရှိန်လျှော့မည့်အစား ရုတ်တရက် လီဗာကို ထပ်တင်လိုက်လေသည်။

"ဝုန်း..."

စီအက်ဖ်မိုတို ၁၂၅၀ ဂျေ ၏ အစွမ်းထက်သော အင်ဂျင်သံကြီးက ဒေါသထွက်နေသော သားရဲကြီးတစ်ကောင် နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်လိုက်သကဲ့သို့ တစ်ဖန် ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာ၏။ ဧရာမ မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကြီးက အနက်ရောင် လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သေးငယ်သော ကားပါကင်နေရာဆီသို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေမည့်ဟန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

"သူ ဘာလုပ်မလို့လဲ..."

ပွဲကြည့်စင်ပေါ်တွင် ပြည်နယ်ဌာနခွဲမှ ဒုတိယအကြီးအကဲမှာ ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှုများ အပြည့်ဖြစ်နေ၏။

"သူ ရူးနေပြီ... အဲ့အရှိန်နဲ့ ရပ်လို့မရဘူး... နံရံကို ဝင်တိုက်တော့မယ်..."

တုန်းဟိုင်မြို့မှ ဒုတိယဆုရှင်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဆိုင်ကယ်၏ ရှေ့ပိုင်းက ကားပါကင်နေရာ၏ နောက်ဘက်ရှိ အကာအကွယ်နံရံကို ဝင်တိုက်တော့မည့် ဆဲဆဲတွင် ချူးရှန့်က လှုပ်ရှားလိုက်၏။

သူက ဘရိတ်ကို ဆောင့်အုပ်လိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘယ်ဘက်သို့ တတ်နိုင်သမျှ နှိမ့်ချလိုက်ကာ ညာဘက်ခြေထောက်ဖြင့် မြေကြီးကို ဆောင့်နင်းလိုက်သည်။

"ကျီ..."

နားကွဲမတတ် တာယာပွတ်တိုက်သံက လေထုထဲတွင် ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွားတော့၏။ ယာဉ်၏ လေးလံသော နောက်ဘီးများက ကြီးမားလှသော အရှိန်နှင့် ဘရိတ်အုပ်သည့် စွမ်းအားတို့ကြောင့် လေထဲသို့ ကြမ်းတမ်းစွာ မြောက်တက်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းသော မျဉ်းကွေးတစ်ခုကို ရေးဆွဲလိုက်သည်။

ဤသည်က မော်တော်ဆိုင်ကယ်

စတန့်ပြရာတွင် အလွန် ဖျော်ဖြေမှုပေးနိုင်သော်လည်း အလွန် အန္တရာယ်များသည့် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုဖြစ်သော နဂါးအမြီးရမ်းခြင်း ပင်ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း သာမန် စတန့်သမားများပင်လျှင် ပေါ့ပါးသော လမ်းဘေးဆိုင်ကယ်များဖြင့် ဤစတန့်ကို ပြုလုပ်သည့်အခါ သတိထားရလေ့ရှိသော်လည်း ချူးရှန့်ကမူ စုစုပေါင်း အလေးချိန် ကီလိုဂရမ် ၃၀၀ ကျော်ရှိသည့် လေးလံသော ကင်းလှည့်ရဲဆိုင်ကယ်ကြီးကို အသုံးပြုထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။

အနက်ရောင် သံမဏိဘီလူးကြီးက ပြိုင်ကွင်းပေါ်တွင် ပြီးပြည့်စုံသော ၉၀ ဒီဂရီ ယပ်တောင်ပုံစံကို ရေးဆွဲလိုက်၏။ ၎င်း၏ ဧရာမ နောက်ပိုင်းက နဂါးတစ်ကောင်၏ အမြီးကဲ့သို့ မိုးကြိုးပစ်လွှတ်လိုက်သည့် အင်အားနှင့် တိကျသေချာမှုတို့ဖြင့် ကားပါကင်နေရာအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

“ဂျုံး..ကျွီ….."

တုံးတိတိ အသံတစ်သံနှင့်အတူ နောက်ဘီးက မြေကြီးကို ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်မိသွား၏။ ဆိုင်ကယ်က ကားပါကင်နေရာ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အတိအကျပင် ပြီးပြည့်စုံစွာ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး ဆိုင်ကယ်၏ ရှေ့ပိုင်းက အရှေ့ဘက်ရှိ အကာအကွယ်နံရံနှင့် ဆယ်စင်တီမီတာပင် မကွာဝေးတော့ချေ။

အမြင့်ဆုံး အရှိန်ဖြင့် ပြေးလွှားနေခြင်းမှ လုံးဝ ရပ်တန့်သွားခြင်းအထိ လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးက ချောမွေ့ပြေပြစ်နေပြီး ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ကောင်းသော ကြမ်းတမ်းသည့် အလှတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

နေရာတစ်ခွင်လုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

အပ်ကျသံကိုပင် ကြားရနိုင်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေခြင်းဖြစ်၏။

ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိလောက်အောင် ရူးသွပ်လုမတတ် မြင်ကွင်းကြောင့် လူတိုင်း မှင်သက်သွားကြသည်။ သူတို့ ယခုလေးတင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော အချက်အလက်များကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘဲ သူတို့၏ ဦးနှောက်များက ခေတ္တမျှ ဗလာကျင်းသွားခဲ့၏။

ဆယ်စက္ကန့်တိတိ ကြာပြီးနောက်တွင် မီးတောင်ပေါက်ကွဲသကဲ့သို့ မိုးခြိမ်းသံတမျှ လက်ခုပ်သံများနှင့် အားပေးသံများက ပွဲကြည့်စင်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ချူးရှန့်က တည်ငြိမ်စွာပင် စက်ရပ်လိုက်ပြီး ဆိုင်ကယ်ပေါ်မှ ဆင်းကာ ဆိုင်ကယ်ဦးထုပ်ကို ချွတ်လိုက်လေရာ ချွေးများကြောင့် ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေပုံရသည့် သူ၏ အမူအရာမဲ့နေဆဲဖြစ်သော မျက်နှာကို ပေါ်လွင်သွားစေသည်။ စိတ်လှုပ်ရှားကာ မျက်နှာများ နီရဲနေကြသော ပရိသတ်များကို ကြည့်ရင်း သူ အနည်းငယ် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွား၏။

ဆိုင်ကယ်ရပ်လိုက်တာလေးကို ဘာလို့ ဤလောက်တောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြတာလဲ။

သူ၏ လှုပ်ရှားမှုက ပြိုင်ပွဲဝင်အားလုံး၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် မာနတို့ကို လုံးလုံးလျားလျား ချေမှုန်းပစ်လိုက်ပြီဆိုသည်ကို သူ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

"ငါ... နောက်နှစ် ပြိုင်ပွဲကနေ နုတ်ထွက်ကြောင်း ကြေညာတယ်..."

တုန်းဟိုင်မြို့မှ ဒုတိယဆုရှင်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

သူ၏ အသင်းဖော်က နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်၏။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ နောက်နှစ်ကျရင် သူက ဆိုင်ကယ်စီးပြီး ပျံထွက်သွားမှာကို ငါ ကြောက်လို့လေ..."

...

ခေတ္တ အနားယူပြီးနောက်တွင် ပြိုင်ပွဲ၏ နောက်ဆုံးအဆင့်ဖြစ်သော ပုံစံတူဖမ်းဆီးခြင်းကို စတင်လိုက်လေသည်။

ဤကဏ္ဍက လက်တွေ့ကမ္ဘာမှ လိုက်လံဖမ်းဆီးမှု အခြေအနေများတွင် ယာဉ်မောင်းများ၏ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်မှုနှင့် နည်းဗျူဟာ အကောင်အထည်ဖော်မှုတို့ကို စမ်းသပ်ရန် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်၏။ ပြိုင်ကွင်းက ရှုပ်ထွေးသော မြို့ပြရပ်ကွက်တစ်ခုကို ပုံတူကူးထားပြီး အတွေ့အကြုံရင့် နည်းပြတစ်ဦးက "လက်နက်ကိုင် ဝရမ်းပြေး" အဖြစ် သရုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်ကာ ပြိုင်ပွဲဝင်များကမူ မော်တော်ဆိုင်ကယ်များကို မောင်းနှင်၍ သတ်မှတ်ထားသော အချိန်အတွင်း သေစေနိုင်ခြင်းမရှိသောနည်းလမ်းများကို အသုံးပြုကာ ဝရမ်းပြေးကို ကြားဖြတ်ဟန့်တားပြီး ဖမ်းဆီးရမည်ဖြစ်သည်။

ဝရမ်းပြေးအဖြစ် သရုပ်ဆောင်မည့်သူမှာ လေ့ကျင့်ရေးစခန်း၏ နည်းပြချုပ် ဝမ်ချန် ပင်ဖြစ်၏။

ဝမ်ချန်သည် အသက်လေးဆယ်ကျော်အရွယ် စစ်မှုထမ်းဟောင်း အထူးရဲအရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူက သွက်လက်ပြီး အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်ကာ နှစ်ပေါင်းများစွာတိုင်တိုင် အမျိုးမျိုးသော ကျည်အစစ်သုံး လေ့ကျင့်ခန်းများတွင် ရန်သူဘက်မှ ပါဝင်သရုပ်ဆောင်ခဲ့ဖူးသူဖြစ်သည်။ သူ၏ ကောက်ကျစ်မှုနှင့် ဇွဲလုံ့လကြီးမားမှုတို့ကြောင့် သူက နာမည်ကြီးလှ၏။

ပြိုင်ပွဲမစတင်မီတွင် သူက ဒိုင်လူကြီးများကို ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် အာမခံထားခဲ့သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ဇာတ်ညွှန်းကို ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း သိပါတယ်... ကျွန်တော်က အရင်ဆုံး ထွက်ပြေးဟန်ဆောင်မယ်... မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို အသုံးပြုပြီး သူ့ကို နှစ်ကြိမ်လောက် ဖြတ်ချမယ်... နောက်ဆုံးကျရင် လမ်းကြားလေးတစ်ခုထဲမှာ သူနဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲတစ်ခု ဆင်နွှဲပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်မယ်... ပြဇာတ်ဆန်ဆန် အကျိုးသက်ရောက်မှုကို အမြင့်မားဆုံးဖြစ်စေရမယ်လို့ ကျွန်တော် အာမခံပါတယ်... ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ ရဲအရာရှိတွေရဲ့ ရဲရင့်မှုနဲ့ ကြောက်ရွံ့ခြင်းကင်းမဲ့မှုတွေကို အပြည့်အဝ ပြသနိုင်ရပါမယ်..."

ဒိုင်လူကြီးများက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြ၏။

ချူးရှန့်တစ်ယောက် စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်ရမည့် အလှည့်သို့ ရောက်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

နည်းပြဝမ်ချန်က ပြိုင်ကွင်းထဲသို့ ရောက်နှင့်နေပြီဖြစ်၏။ သူက ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပုန်းကွယ်နေရင်း ချူးရှန့်က ထိုသံမဏိဘီလူးကြီးကိုစီးကာ ပုံစံတူဖန်တီးထားသော လမ်းမပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဝင်ရောက်လာသည်ကို ကြည့်ကာ စိုးရိမ်မကင်း ဖြစ်နေမိသည်။

"ဒီလူငယ်လေးက တကယ့်ကို တောင့်တင်းတာပဲ... ဒါပေမဲ့ သူ လုံလောက်တဲ့ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေး ရှိပါ့မလားမသိဘူး... ဒီလိုကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြားထဲမှာ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ အကောင်ကြီးကို စီးရတာ လှည့်ဖို့တောင် ဒုက္ခရောက်မှာပဲ..."

ထိုသို့တွေးလိုက်ရင်း သူက ဇာတ်ညွှန်းအတိုင်း ချူးရှန့်၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိရန် တမင်သက်သက် အသံအချို့ကို ပြုလုပ်လိုက်၏။

အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချူးရှန့်က ချက်ချင်းပင် ဆိုင်ကယ်ကို လှည့်လိုက်ပြီး အသံလာရာဆီသို့ မောင်းနှင်သွားတော့သည်။

ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် နည်းပြဝမ်ချန်က ထောင့်ချိုးမှနေ၍ ချက်ချင်း ပြေးထွက်လာကာ လှစ်ခနဲ ပြေးသွားတော့၏။ သူ ပြေးနေစဉ်တွင် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ မောက်မာသော ဝရမ်းပြေးတစ်ဦး၏ ပုံရိပ်ကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ပုံဖော်လိုက်သည်။

"ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့စမ်းပါ... အရှုံးသမားကောင်ရဲ့..."

သူက ကျေနပ်စွာ တွေးလိုက်၏။

သို့သော်လည်း သူ၏ ကျေနပ်မှုက တစ်စက္ကန့်ပင် မခံခဲ့ချေ။

အကြောင်းမှာ သူ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ချူးရှန့်က သူ မျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြားအဝင်ဝတွင် အရှိန်လျှော့ကာ ဂရုတစိုက် ကွေ့ဝင်လာခြင်းမျိုး မရှိသည်ကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့်ပင်။

ချူးရှန့်က လီဗာကို ဆွဲတင်လိုက်ရာ ဧရာမ မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကြီးက ဟိန်းဟောက်သွားပြီး ၎င်း၏ ရှေ့ပိုင်းကို မြှောက်ကာ လူသွားစင်္ကြံအဖြစ် ပုံတူကူးထားသော မီတာဝက်ခန့် မြင့်သည့် လှေကားထစ်ပေါ်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပြေးတက်သွားတော့၏။

"ခွမ်း... ခွမ်း..."

ခိုင်ခံ့သော သတ္တုကိုယ်ထည်က ကွန်ကရစ်လှေကားထစ်များနှင့် အကြိမ်ကြိမ် ပွတ်တိုက်မိသွားပြီး ရင်ဖိုစရာကောင်းသော ကျယ်လောင်သည့် အသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချူးရှန့်က အတားအဆီးအားလုံးကို လျစ်လျူရှုကာ ကြမ်းတမ်းသော လူသွားစင်္ကြံပေါ်တွင် ဖျက်ဆီးပစ်တော့မည့် အဟုန်ဖြင့် နည်းပြ ဝမ်ချန်ထံသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် မောင်းနှင်လာခဲ့၏။

နည်းပြဝမ်ချန်၏ သူငယ်အိမ်များက အပ်ပေါက်အရွယ်အစားအထိ ချက်ချင်း ကျုံ့ဝင်သွားတော့သည်။

သူ ဘာကို မြင်လိုက်ရတာလဲ။

ထိုလူ၏ မျက်နှာက အမူအရာကင်းမဲ့နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက ဆိုက်ဘေးရီးယား အအေးဒဏ်ကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမာရွတ်က သူ၏ မျက်နှာကြွက်သားများ တင်းမာနေမှုကြောင့် ပို၍ပင် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေပုံရသည်။

လေ့ကျင့်ခန်းတွင် ပါဝင်နေသော ရဲလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်နေရသည်ဟု သူ မခံစားရဘဲ ဂျူရက်ဆစ်ပန်းခြံမှ လွတ်မြောက်လာသော ထွက်ပြေးနေသည့် တိုင်ရန်နိုဆောရပ်စ် ရက်စ်တစ်ကောင်ကို ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။ ထိုအနက်ရောင် မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကြီးက ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်သော ၎င်း၏ သွားများနှင့် လက်သည်းများပင် ဖြစ်၏။

*ဇာတ်ညွှန်း…*

*ဘာဇာတ်ညွှန်းလဲ…*

*ဇာတ်ညွှန်းကို သွားသေလိုက်... ငါ အသက်ရှင်ဖို့ လိုတယ်…*

နည်းပြဝမ်ချန်၏ စိတ်အစဉ်က ဗလာကျင်းသွား၏။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လေ့ကျင့်ခန်းအစီအစဉ်များနှင့် နည်းဗျူဟာ အကြံဉာဏ်များ အားလုံးက သူ၏ အသက်ရှင်သန်ရေး ဗီဇကြောင့် ချေမွခံလိုက်ရလေသည်။ သူက ထွက်ပြေးရန်ပင် မေ့သွားခဲ့ပြီး ထိုနေရာတွင် အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ရပ်နေကာ သံမဏိဘီလူးကြီးက သူ့ထံသို့ ပို၍ပို၍ နီးကပ်လာသည်ကို အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် ကြည့်နေမိတော့သည်။

မြေကြီးနှင့် ပွတ်တိုက်မိသော တာယာများမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် တူးခြစ်ခြစ် အနံ့ကိုပင် သူ ရနိုင်နေ၏။

ဧရာမရှေ့ဘီးကြီးက သူ့ဒူးကို ဝင်တိုက်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် နည်းပြဝမ်ချန်က နောက်ဆုံး၌ ပြိုလဲသွားတော့သည်။

သူက ရုတ်တရက် လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လုံးဝ စံကိုက်ဖြစ်ကာ အနည်းငယ် နှိမ့်ချနေပုံရသည့် အရှုံးပေးသည့် ဟန်ပန်ကို ပြုလုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခွန်အားရှိသမျှဖြင့် နှလုံးသားကို ဆွဲဆုတ်သွားစေနိုင်လောက်သော အော်ဟစ်သံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။

"ကျွန်တော် အရှုံးပေးပါတယ်... ကျွန်တော့်ကို မတိုက်ပါနဲ့..."

"ကျီ..."

စီအက်ဖ်မိုတို ၁၂၅၀ ဂျေ က သူနှင့် မီတာဝက်ပင် မဝေးတော့သော နေရာတွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တန့်သွားလေသည်။

ချူးရှန့်က ဆိုင်ကယ်ကို ခွထိုင်ရင်း လက်မြှောက်ကာ မျက်နှာဖြူရော်နေပြီး သစ်ရွက်တစ်ရွက်ကဲ့သို့ တုန်ယင်နေသော သူ့ရှေ့မှ ဝရမ်းပြေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။ သူက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ခေါင်းကို စောင်းလိုက်သည်။

*သူတို့က ခုလိုပဲ အရှုံးပေးလိုက်တာလား... ဇာတ်ညွှန်းထဲမှာ ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲတစ်ခု ရှိနေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား... ဒီနည်းပြက ဘာလို့ ဇာတ်ညွှန်းအတိုင်း မလုပ်တာလဲ…*

ပုံစံတူ ဖန်တီးထားသော လမ်းမတစ်ခုလုံးက ထူးဆန်းသော တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခုအတွင်းသို့ ကျရောက်သွား၏။ မော်နီတာမှတစ်ဆင့် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေကြသော ဒိုင်လူကြီးများက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်ကာ အချိန်အတော်ကြာအောင် စကားဆွံ့အသွားကြလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အရင်က မကြုံဖူးသော ပြင်းထန်သည့် ဆွေးနွေးမှုတစ်ခုအပြီး၌ အကဲဖြတ်အဖွဲ့က ၎င်းတို့၏ နောက်ဆုံး အမှတ်များကို ပေးလိုက်ကြ၏။ ဒိုင်လူကြီးတစ်ဦးက လည်ချောင်းရှင်းလိုက်ပြီး မိုက်ခရိုဖုန်းကို ကောက်ကိုင်ကာ လေးစားမှုရှိသလို ကူကယ်ရာမဲ့နေပုံရသည့် လေသံဖြင့် ကြေညာလိုက်သည်။

"ကျန်းချန် ရဲဌာနခွဲမှ ရဲဘော် ချူးရှန့်... ဒိုင်လူကြီးအဖွဲ့ရဲ့ တညီတညွတ်တည်း အကဲဖြတ်မှုအရ ခင်ဗျားရဲ့ နောက်ဆုံးအမှတ်က... ကိုးဆယ့်ရှစ်မှတ်ပါ..."

"ဘာလို့နှစ်မှတ် အနုတ်ခံရတာလဲ..."

ပရိသတ်ထဲမှ တစ်ယောက်က နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ယခုလေးတင် ပြသသွားသော စွမ်းဆောင်ရည်က ပြီးပြည့်စုံနေသည် မဟုတ်ပါလား။

ဒိုင်လူကြီးက သူ၏ မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး အကြောက်ပြေစေရန် ရေသောက်နေဆဲဖြစ်သော နည်းပြ ဝမ်ချန်ကို လှမ်းကြည့်ကာ ခက်ခဲစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မောင်းနှင်မှုစွမ်းရည်... အမှတ်ပြည့်... နည်းဗျူဟာ အကောင်အထည်ဖော်မှု... အမှတ်ပြည့်... ဒါပေမဲ့... နှစ်မှတ် နုတ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့... ခင်ဗျားက ရာဇဝတ်မှု သံသယရှိသူကို မလိုအပ်ဘဲ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခြိမ်းခြောက်မှုတွေ ဖန်တီးခဲ့ပြီး အကဲဖြတ်အဖွဲ့ဝင်တွေကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိတ်လန့်စေခဲ့လို့ပဲ... အဲ့လိုလုပ်ခြင်းက သံသယရှိသူကို စိတ်ဖိစီးမှု တုံ့ပြန်မှုတွေ အလွယ်တကူ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ပြီး နောက်ပိုင်း စစ်ဆေးမေးမြန်းမှု လုပ်ငန်းစဉ်တွေအတွက် အထောက်အကူ မဖြစ်စေဘူးလေ..."

ပရိသတ်တစ်ခွင်လုံး "......."

နှစ်မှတ် အနုတ်ခံရသော်လည်း ချူးရှန့်က ဤပြိုင်ပွဲ၏ မော်တော်ဆိုင်ကယ် ပြိုင်ပွဲကဏ္ဍတွင် ငြင်းဆိုဖွယ်ရာမရှိသော ကြီးမားလှသည့် အသာစီးရမှုဖြင့် အလုံးစုံ ချန်ပီယံဆုကို ဆွတ်ခူးသွားနိုင်ခဲ့ဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ခမ်းနားကြီးကျယ်သော ဆုပေးပွဲ အခမ်းအနားတွင် ပြည်နယ်ဌာနခွဲမှ ဒုတိယအကြီးအကဲက သူ့ကို ကိုယ်တိုင် ဆုဖလား ပေးအပ်ချီးမြှင့်ခဲ့၏။

ပြည်နယ်၏ အမြင့်မားဆုံးသော ဂုဏ်ပြုမှုကို ကိုယ်စားပြုသည့် လေးလံသော ရွှေသီးသန့် ဆုဖလားကြီးက ဒုတိယအကြီးအကဲ၏ လက်ထဲတွင် အတော်လေး ကြီးမားခိုင်ခံ့ပုံရသည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းက ချူးရှန့်၏ ယပ်တောင်တစ်ခုလို ကြီးမားလှသော လက်ထဲသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သပ်ရပ်စွာ ပြုလုပ်ထားသော ကစားစရာ ဝိုင်ခွက်လေးတစ်ခုကဲ့သို့ သေးငယ်ပြီး သိမ်မွေ့သွားတော့၏။

ချူးရှန့်က ဆုဖလားကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ကာ ကင်မရာကို မျက်နှာမူရင်း သူ အခင်မင်ရဆုံးဟု ယူဆထားသော အပြုံးတစ်ခုကို ပေးစွမ်းနိုင်ရန် သူ၏ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ထိုဓာတ်ပုံက ပြည်နယ်၏ ပြည်တွင်းရဲသတင်းစာ မျက်နှာဖုံးတွင် ဖော်ပြခံခဲ့ရ၏။

ခေါင်းစဉ်မှာ "ခေတ်သစ်၏ သံမဏိစိတ်ဓာတ် ရဲတပ်ဖွဲ့... ချန်ပီယံများ၏ ဂုဏ်ကျက်သရေ" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ဤဓာတ်ပုံက တစ်ပြည်နယ်လုံးရှိ ရာဇဝတ်ကောင်များကြားတွင် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး ၎င်းတို့က ဓာတ်ပုံကို အခြားခေါင်းစဉ်တစ်ခု ပေးခဲ့ကြလေသည်။

"ငရဲဘုံ၏ အကြည့်... ဤမျက်နှာကို မြင်လျှင် အဖမ်းခံရန် ၁၁၀ သို့ ချက်ချင်း ခေါ်ဆိုပါ..."

အခန်း(၅၂) ဤလူထွားကြီးမှာ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှ ကန်ထရိုက်တာတစ်ဦးနှင့် တူပြီး ငွေကြေးချမ်းသာပုံရ၏

ပြည်နယ်မြို့တော်မှ အောင်ပွဲခံ၍ ပြန်လာပြီးနောက် ချူးရှန့်မှာ ချန်ပီယံတစ်ဦး၏ အားလပ်ချိန်များကို ရက်အနည်းငယ်မျှပင် မခံစားလိုက်ရသေးမီ လျိုကျန့်ကျွင်းက သူ့ကို ရုံးခန်းသို့ ခေါ်လိုက်၏။

ရုံးခန်းထဲတွင် ဆေးလိပ်ငွေ့များ ပြည့်နှက်နေပြီး လျိုကျန့်ကျွင်း၏ မျက်ခုံးများက တွန့်ချိုးနေသည်။ စားပွဲပေါ်ရှိ ဆေးလိပ်ပြာခွက်ထဲတွင်လည်း ဆေးလိပ်တိုများဖြင့် ပြည့်လျှံနေပြီဖြစ်လေ၏။

"တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်နေပြီ..."

လျိုကျန့်ကျွင်းက လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် လိုရင်းကိုသာ တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်သည်။

“မကြာသေးခင်က မြို့ထဲမှာ လူတစ်စု သွားလာနေပြီး လျော်ကြေးငွေရဖို့ တမင်တကာ ယာဉ်တိုက်မှုဖြစ်အောင် ဖန်တီးတဲ့ကိစ္စတွေကို အထူးပြုလုပ်နေကြတယ်... ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ နည်းလမ်းတွေက အရမ်းကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်လွန်းတယ်..."

သူက ချူးရှန့်ရှေ့သို့ စာရွက်စာတမ်းအထပ်လိုက်ကို တွန်းပို့ပေးလိုက်၏။

"အဲ့လူစုက လူငယ်တွေ ဒါမှမဟုတ် လူလတ်ပိုင်းတွေကို ပစ်မှတ်မထားဘူး... သူတို့က တစ်ယောက်တည်းနေပြီး ငွေစုထားတတ်သလို ပြဿနာကို ကြောက်တဲ့ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေကိုပဲ အဓိက ပစ်မှတ်ထားတာ... သူတို့မှာ ရှင်းလင်းတဲ့ အလုပ်ခွဲဝေမှုတွေ ရှိတယ်... တချို့က စောင့်ကြည့်ပြီး ကင်းထောက်ဖို့ တာဝန်ယူတယ်... တချို့က သရုပ်ဆောင်ဖို့ တာဝန်ယူပြီး တခြားသူတွေကတော့ ဘေးကနေ အားပေးအားမြှောက်လုပ်တာနဲ့ ဖြန်ဖြေပေးဖို့ တာဝန်ယူကြတယ်... အခက်ခဲဆုံး ကိစ္စကတော့ သရုပ်ဆောင်တွေရဲ့ လက်မောင်း ဒါမှမဟုတ် ခြေထောက်တွေမှာ အထူးဆေးတစ်မျိုး လိမ်းထားတတ်တာပဲ... နည်းနည်းလေး ထိလိုက်တာနဲ့ အရေပြားပေါ်မှာ ကြီးမားပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ နီရဲရောင်ရမ်းနေတဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ချက်ချင်း ပေါ်လာလိမ့်မယ်... ဆေးရုံကို သွားရင်တောင် ဘာမှားနေလဲဆိုတာ ရှာမတွေ့နိုင်ပေမဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာရထားပုံပေါက်တယ်..."

ချူးရှန့်မှာ သက်ကြီးရွယ်အို နစ်နာသူ အတော်များများ၏ ထွက်ဆိုချက်များ ပါဝင်သော အမှုတွဲဖိုင်ကို လှန်လှောကြည့်လိုက်၏။ ချွင်းချက်မရှိ သူတို့အားလုံးမှာ စျေးဝယ်ရန် (သို့မဟုတ်) နံနက်ခင်း လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ရန် သွားရာလမ်းတွင် လူငယ်တစ်ဦးက ရုတ်တရက် ပြေးထွက်လာပြီး ဝင်တိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် ထိုလူမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး မထနိုင်တော့ဘဲ ဖော်ထုတ်ထားသော လက်မောင်းများတွင် ကြီးမားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ဒဏ်ရာများ ရရှိသွားလေသည်။

သက်ကြီးရွယ်အိုများမှာ မူလကတည်းက ကြင်နာတတ်သူများဖြစ်ကြရာ ထိုလူ၏ ကြံရာပါက ချော့တစ်လှည့် ခြောက်တစ်လှည့်ဖြင့် မသန်မစွမ်းဖြစ်သွားပါက မည်သို့မျှ လျော်ကြေးမပေးနိုင်ကြောင်း ပြောဆိုလာသောအခါတွင် သူတို့မှာ ကံဆိုးမှုကိုသာ လက်ခံလိုက်ရပြီး ပင်ပန်းကြီးစွာ စုဆောင်းထားသော ပင်စင်လစာများနှင့် ဆေးဖိုးဝါးခများကို အကုန်အစင် ပေးလိုက်ရတော့သည်။

"ဒီတိရစ္ဆာန်တွေ..."

ချူးရှန့်က စားပွဲကို လက်သီးဖြင့် ထုချလိုက်ရာ ထူထဲသော သစ်သားမျက်နှာပြင်မှ တုံးတိတိအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်ထဲမှ ရေများပင် ခုန်ထွက်သွားလေ၏။

"ငါတို့ စောင့်ကြည့်ဖို့ လူတွေလွှတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ သူတို့က အရမ်းကို သတိထားကြတယ်... ယူနီဖောင်းဝတ်ထားတဲ့သူ ဒါမှမဟုတ် ရဲနဲ့တူတဲ့သူကို မြင်တာနဲ့ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားကြတယ်..."

လျိုကျန့်ကျွင်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဒါကြောင့် ရဲနဲ့ လုံးဝမတူတဲ့သူတစ်ယောက်ကို လျှို့ဝှက်စုံစမ်းဖို့ လိုအပ်နေတယ်..."

ရုံးခန်းထဲရှိ မျက်လုံးအားလုံးမှာ ကြိုတင်တိုင်ပင်ထားခြင်းမရှိဘဲ ချူးရှန့်ထံသို့ လှည့်လာကြလေသည်။

ချူးရှန့်၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာနှင့် တောင်အလား မြင့်မားလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကိုကြည့်ကာ လျိုကျန့်ကျွင်းမှာ အတွေးနက်သွား၏။

အကယ်၍ ချူးရှန့်သာ သွားမည်ဆိုပါက မည်သူကမျှ သူ့ကို ရဲဟု အထင်မှားမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ပြဿနာမှာ မည်သူကမျှ သူ့ကို သာမန်နိုင်ငံသားတစ်ဦးဟုလည်း ထင်မည်မဟုတ်ခြင်းပင်ဖြစ်၏။ အကယ်၍ သူသာ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေပါက ဆယ်မီတာ ပတ်လည်အတွင်း၌ လျော်ကြေးငွေရရန် တမင်တကာ ယာဉ်တိုက်မှုပြုလုပ်မည့်သူမှာ ဆိုဖွယ်ရာမရှိ သက်ရှိသတ္တဝါ တစ်ကောင်ပင် သူ့အနီးသို့ ချဉ်းကပ်ဝံ့မည် မဟုတ်ချေ။

"ခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော်တို့ ဆန့်ကျင်ဘက်ချဉ်းကပ်နည်းကို စမ်းကြည့်နိုင်မယ်လို့ ထင်တယ်..."

လူငယ်အရာရှိတစ်ဦးက အကြံပြုလာ၏။

"အစ်ကိုချူးကို သာမန်လူတစ်ယောက်လို ရုပ်ဖျက်မယ့်အစား အာမခံလိမ်လည်တဲ့ ဂိုဏ်းတွေ သဘောကျတဲ့ လွယ်ကူတဲ့ ပစ်မှတ်မျိုးဖြစ်တဲ့ ချမ်းသာပြီး လိမ်ရလွယ်တဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ရုပ်ဖျက်ကြရအောင်..."

ဤအကြံပြုချက်က လျိုကျန့်ကျွင်း၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားလေသည်။

ထို့ကြောင့် ရာဇဝတ်မှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့အတွင်း၌ ထူးခြားသော လျှို့ဝှက်ရုပ်ဖျက်ခြင်း ပြိုင်ပွဲတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် အသစ်စက်စက် ချူးရှန့်တစ်ယောက် လူတိုင်းရှေ့တွင် ပေါ်လာ၏။

သူက ကျားခေါင်းပုံကြီး ရိုက်နှိပ်ထားသော အနက်ရောင် တီရှပ်အကျပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လည်ပင်းတွင် တောက်ပနေသော ရွှေဆွဲကြိုးအထူကြီးနှင့် လက်ကောက်ဝတ်တွင် ရွှေနာရီအကြီးကြီးတစ်လုံးကို ဝတ်ဆင်ထားလေသည်။ သူ၏ တောကျကျ အသွင်အပြင်ကို ပိုမိုပြည့်စုံစေရန် တပ်ဖွဲ့ထဲမှ ရဲမေက သတင်းစာများ အပြည့်ထည့်ထားသော သားရေအိတ်တစ်လုံးကို သူ၏ ခါးတွင် လွယ်ပေးထားသေး၏။

နောက်ဆုံးနှင့် အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ သူတို့ ထောက်ပံ့ရေးဌာနမှ တွေ့ရှိခဲ့သော စုတ်ပြတ်နေပြီး အသံမြည်နေသည့် တစ်ပတ်ရစ် လျှပ်စစ်စကူတာတစ်စီးပင်ဖြစ်လေသည်။

ချူးရှန့်မှာ ဤသို့ ဝတ်စားဆင်ယင်ပြီး အချိန်မရွေး ပြုတ်ထွက်သွားနိုင်သည့် လျှပ်စစ်စကူတာကြီးကို စီးကာ မှန်ရှေ့၌ ပေါ်လာသောအခါ ရာဇဝတ်မှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့ဝင်များအားလုံး ရယ်မောလိုက်ကြတော့သည်။

"ပြီးပြည့်စုံတယ်... ဒီအငွေ့အသက်က လုပ်ငန်းခွင်ကနေ ငွေရပြီး ကာရာအိုကေဆိုင်ကို သွားပျော်ပါးတော့မယ့် ဆောက်လုပ်ရေး ကန်ထရိုက်တာတစ်ယောက်နဲ့ အတိအကျ တူနေတာပဲ..."

"အစ်ကိုချူး... မှတ်ထားနော်... နောက်မှ အပြင်ထွက်တဲ့အခါ အစ်ကို့မျက်လုံးတွေက နည်းနည်းလေး ရှုပ်ထွေးနေပုံပေါက်ပြီး အမူအရာက နည်းနည်း ရိုးသားပုံပေါ်ရမယ်... လူတွေကို လန့်မပြေးစေနဲ့..."

ချူးရှန့်မှာ ကူကယ်ရာမဲ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ၏ ဝတ်စုံက ဆက်ကြေးကောက်ရန် သွားမည့်သူတစ်ဦးနှင့် ပိုတူနေသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

...

နံနက် ဆယ်နာရီအချိန်တွင် ကျန်းချန်မြို့၏ အကြီးဆုံး ဟင်းသီးဟင်းရွက်စျေးကြီးမှာ လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် စည်ကားနေလေသည်။

သတိမထားမိနိုင်သော ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကောက်ကျစ်သော မျက်လုံးများရှိသည့် အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန်ပါးပါး အမျိုးသားတစ်ဦးက သူ၏ ဖုန်းကို လူအုပ်ကြီးထံသို့ ချိန်ရွယ်ထားကာ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်နေပုံရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် အနီးနားရှိ သူ၏ ကြံရာပါများထံသို့ သတင်းအချက်အလက်များကို ပေးပို့နေခြင်းဖြစ်၏။ သူ၏ အမည်မှာ မျောက်ဝံဖြစ်ပြီး ဤလျော်ကြေးငွေရရန် တမင်တကာ ယာဉ်တိုက်မှုပြုလုပ်သည့် ဂိုဏ်း၏ မျက်လုံးများပင်ဖြစ်သည်။

"လျိုကျစ်... သတိထား... ကိုးနာရီဘက်မှာ ပန်းပွင့်ပုံရှပ်အင်္ကျီနဲ့ အဘွားအိုက ဘဏ်ကနေ ငွေထုတ်လာတာ... လှုပ်ရှားရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ..."

"လက်ခံရရှိပါပြီ..."

မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် မတော်တဆမှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့လေသည်။ ဖရိုဖရဲဖြစ်မှုနှင့် ငိုကြွေးသံများကြားတွင် အဘွားအိုမှာ သူမ ယခုလေးတင် ထုတ်လာခဲ့သော ယွမ်တစ်သောင်းကို အတင်းအကျပ် ပေးအပ်လိုက်ရတော့သည်။

မျောက်ဝံက ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး နောက်ထပ် ပစ်မှတ်ကို ဆက်လက်ရှာဖွေနေ၏။

ထိုစဉ် သူ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားပြီး ကင်မရာမှာ စျေးထဲသို့ လျှပ်စစ်စကူတာတစ်စီး စီးလာသော အမျိုးသားတစ်ဦးထံသို့ အာရုံစိုက်သွားလေသည်။

"ခွေးမသား... ကြည့်စမ်း... ဆယ့်တစ်နာရီဘက်ကနေ ငါးကြီးတစ်ကောင် လာနေပြီ..."

မျောက်ဝံက စကားပြောစက်ထဲသို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ပြောလိုက်၏။

သူ၏ ကြံရာပါများဖြစ်ကြသော ခြောက်ကောင်ဟု နာမည်ပြောင်ပေးထားသည့် လူထွားကြီးတစ်ဦးနှင့် လမ်းသွားလမ်းလာအဖြစ် သရုပ်ဆောင်သော မျက်မှန်တို့က သူညွှန်ပြရာဘက်သို့ ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အလွန်တောင့်တင်းခိုင်မာသော လူကြီးတစ်ဦးက စုတ်ပြတ်နေသော လျှပ်စစ်စကူတာတစ်စီးကို စီးကာ လူအုပ်ကြားထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ ယိမ်းနွဲ့လာသည်ကို သူတို့ မြင်လိုက်ရ၏။ ထိုအမျိုးသား၏ လည်ပင်းရှိ ရွှေဆွဲကြိုးကြီးမှာ နေရောင်အောက်တွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ တောက်ပနေလေသည်။

"အဲ့ခန္ဓာကိုယ် အနေအထားက သိုင်းပညာ ကျင့်ကြံထားတဲ့သူတစ်ယောက်နဲ့ တူတယ်... သူက မင်း ပြဿနာမရှာချင်တဲ့သူများ ဖြစ်နေမလား..."

မျက်မှန်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်၏။

"မင်းက ဘာမှနားမလည်ပါဘူး..."

လျိုကျစ်က အထင်အမြင်သေးစွာဖြင့် တံတွေးထွေးလိုက်သည်။

“သူ့မျက်လုံးတွေကို ကြည့်စမ်း... အရမ်းကို ဖြောင့်တန်းပြီး အာရုံစူးစိုက်မှုမရှိဘူး... သိပ်ထက်မြက်ပုံမရဘူး... ဒါ့အပြင် ဘယ်လို အသိဉာဏ်ရှိတဲ့သူကများ ခုစုတ်ပြတ်နေတဲ့ စကူတာကို စီးမှာလဲ... သူက ငွေရကာစ ခပ်ကြောင်ကြောင်ဖြစ်နေတဲ့ တောခံကန်ထရိုက်တာတစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်... အဲ့လိုလူမျိုးတွေက မျက်နှာပျက်မှာကို အရမ်းကြောက်ပြီး သူတို့ရဲ့ ပျော်ပါးတဲ့ ဘဝနေထိုင်မှုကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမယ့် ပြဿနာထဲ ပါသွားမှာကို သေမလောက် ကြောက်ကြတယ်... မင်းသာ သူတို့ကို ခြောက်လှန့်လိုက်ရင် သူတို့က ငွေပေးလိမ့်မယ်..."

မျောက်ဝံကလည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... သူ့အိတ်ကို ကြည့်စမ်း... အဲ့လို ဖောင်းကားနေတာ ငွေသားတွေ အပြည့်ပဲ... အကယ်၍ ဒီအလုပ်သာ အောင်မြင်သွားရင် ငါတို့ နှစ်ပတ်လောက် နားလို့ရပြီ..."

အတိုချုံး ဆွေးနွေးပြီးနောက် သူတို့သုံးဦးမှာ အမြန်ပင် သဘောတူညီချက်တစ်ခု ရရှိသွားကြ၏။ ထိုသူပင်ဖြစ်လေသည်။

အဖွဲ့၏ ထိပ်တန်းသရုပ်ဆောင်အဖြစ် လျိုကျစ်က ချက်ချင်းပင် စတင်ပြင်ဆင်တော့၏။ သူက ကုတ်အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ကာ လက်မောင်းကို ဖော်လိုက်ပြီး အထူးဆေးတစ်မျိုးကို ခိုး၍ လိမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူ၏ အမူအရာကို ပြင်ဆင်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် နာကျင်မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

သူက ချူးရှန့်၏ အမြန်နှုန်းနှင့် အကွာအဝေးကို တွက်ချက်လိုက်ပြီး ချူးရှန့်၏ လျှပ်စစ်စကူတာက သူ၏ အနီးမှ ဖြတ်သွားတော့မည့် အချိန်တွင် သူက လူအုပ်ထဲမှ ရုတ်တရက် ပြေးထွက်လာကာ ချူးရှန့်၏ ရှေ့ဘီးကို ချဲ့ကားထားသော်လည်း လက်တွေ့ကျသော ထောင့်တစ်ခုဖြင့် တည့်တည့် ဝင်တိုက်လိုက်လေသည်။

"အား..."

စူးရှသော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ လျိုကျစ်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွား၏။ သူက သူ၏ ခြေထောက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ နာကျင်စွာ လူးလှိမ့်နေပြီး နဖူးပေါ်တွင် သွေးကြောများ ထောင်ထလာကာ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ချွေးစေးများ စီးကျနေလေသည်။ သူ၏ သရုပ်ဆောင်မှုမှာ အော်စကာဆုနှင့်ပင် ထိုက်တန်လှပေသည်။

ဝန်းရံနေသော လူအုပ်ကြီးမှာ စုရုံးလာကြပြီး လက်ညှိုးထိုးကာ တီးတိုးပြောဆိုနေကြ၏။

ချူးရှန့်မှာ ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသော အပြောင်းအလဲများကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပြီး ဘရိတ်ကို အမြန်နင်းလိုက်လေသည်။ သူ၏ လျှပ်စစ်စကူတာမှာ အလွန်နှေးကွေးစွာ ရွေ့လျားနေခြင်းဖြစ်၏။ သူက အခြားစကူတာကို အနည်းငယ်မျှသာ ပွတ်တိုက်မိခဲ့ပြီး မည်သည့် ပျက်စီးမှုကိုမျှ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေသော အမျိုးသားကို သူ ကြည့်လိုက်ရာ [ပြစ်မှုမြင်ကွင်းကြည့်မျက်မှန်] က ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားလာ၏။

ထိုအမျိုးသား၏ ခေါင်းပေါ်တွင် တန်ဖိုး ၁၈၈ ရှိသော တောက်ပသည့် အနီရောင် ပြစ်မှုတန်ဖိုး အမှတ်အသားတစ်ခုက လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေလေသည်။

ပစ်မှတ်ကို အတည်ပြုပြီးဖြစ်၏။

ချူးရှန့်မှာ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ သူက ထိတ်လန့်မသွားသလို ယာဉ်ပေါ်မှလည်း ချက်ချင်း ဆင်းမလာခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူက အဟောင်းစား လျှပ်စစ်စကူတာကြီးကို မြဲမြံစွာ ရပ်နားရန် သူ၏ ခြေထောက်ကို ဖြည်းညင်းစွာနှင့် စနစ်တကျ အသုံးပြုလိုက်၏။

မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော လျိုကျစ်အတွက်မူ ဤလုပ်ရပ်က ရန်စမှုများနှင့် လျစ်လျူရှုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။ သူက စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး ပို၍ ပြင်းထန်စွာ သရုပ်ဆောင်လိုက်သည်။

“ငါ့ခြေထောက်... ငါ့ခြေထောက် ကျိုးသွားပြီ... မင်းက လူကို တိုက်ပြီးတော့ ထွက်ပြေးချင်နေတာလား... ဒါကတော့ လွန်လွန်းတယ်... လျော်ကြေးပေးစမ်း..."

ပုံမှန်အားဖြင့် ပြဿနာများကို လှုံ့ဆော်လေ့ရှိသော မျက်မှန်တပ်ထားသူက ချက်ချင်းပင် လူအုပ်ထဲသို့ တိုးဝင်လာပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ... စကူတာစီးပြီး ဘယ်သွားနေလဲဆိုတာ မမြင်ဘူးလား... လူတစ်ယောက်ကို မင်း ဘာလုပ်လိုက်လဲဆိုတာ ကြည့်စမ်း..."

သူက ပြောပြောဆိုဆိုပင် လျိုကျစ်ကို ထူရန် ကြင်နာစွာဖြင့် လက်လှမ်းပေးလိုက်ပြီး လျိုကျစ်၏ အင်္ကျီလက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပင့်တင်လိုက်လေသည်။

“အမလေး.."

ကြည့်ရှုနေသူများမှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အသက်ရှူမှားသွားကြ၏။ လျိုကျစ်၏ လက်မောင်းပေါ်တွင်မူ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အနီရောင်နှင့် ပွန်းပဲ့နေသော အကွက်များရှိနေပြီး အရိုးကျိုးသွားသကဲ့သို့ ထင်ရလေသည်။

"မြန်မြန်... ၁၂၀ ကို ခေါ်လိုက်..."

"ဒီလူငယ်လေးက သနားစရာကောင်းလိုက်တာ..."

အများပြည်သူ၏ အမြင်မှာ နစ်နာသူဘက်သို့ ချက်ချင်းပင် ပါသွားတော့၏။ လူတိုင်းက လျှပ်စစ်စကူတာပေါ်တွင် ထိုင်နေဆဲဖြစ်သော ပြစ်မှုကျူးလွန်သူကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချသည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထိုစဉ် ချူးရှန့်က နောက်ဆုံးတွင် လှုပ်ရှားလာ၏။

သူက လျှပ်စစ်စကူတာလေးပေါ်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းလာသည်။ သူ၏ အရပ်က အလွန်ရှည်လျားသောကြောင့် ဤရိုးရှင်းသော လှုပ်ရှားမှုလေးက သစ်ငုတ်တိုပေါ်မှ ထလာသော ဝက်ဝံကြီးတစ်ကောင်နှင့် တူနေလေသည်။

သူက ထိုနေရာတွင် ရပ်နေလိုက်ရာ ၁.၉ မီတာကျော် မြင့်မားသော သူ၏ ခန့်ညားလှသည့် ကိုယ်ဟန်သွင်ပြင်က သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းကို ကြီးမားလှသော ဖိနှိပ်မှု ခံစားချက်တစ်ခုကို ချက်ချင်းပင် ထည့်သွင်းပေးလိုက်၏။ သူက နေရောင်ခြည်ကို ကွယ်ထားလိုက်သဖြင့် လဲကျနေသော လျိုကျစ်ပေါ်သို့ အရိပ်ကျသွားလေသည်။

လျိုကျစ်မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရင်း တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမားသော အမျိုးသားကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နှလုံးသားမှာ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ခုန်ပေါက်သွားတော့သည်။

ထိုအမျိုးသားက သူ့ကို ငုံ့ကြည့်နေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်မူ ထိတ်လန့်ခြင်း (သို့မဟုတ်) နောင်တရခြင်း အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိပေ။

ထို့နောက် ထိုအမျိုးသား၏ နှုတ်ခမ်းများက ဖြည်းညင်းစွာဖြင့် အလွန်ဖြည်းညင်းစွာ အပေါ်သို့ ကွေးတက်လာပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လုံးဝကို ရုပ်ဆိုးပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော အပြုံးတစ်ခုကို ပေါ်လွင်စေလေသည်။ သူ၏ မျက်ခုံးရိုးမှ ပါးစပ်ထောင့်အထိ ဆန့်တန်းနေသော အမာရွတ်ကြီးမှာ ဤအပြုံးနှင့်အတူ ပြင်းထန်စွာ လိမ်ယှက်သွားပြီး အသက်ဝင်လာသော ကင်းခြေများတစ်ကောင်နှင့် တူနေတော့၏။

နက်ရှိုင်းပြီး စက်ရုပ်ဆန်သော အသံတစ်ခုက ထိုအမျိုးသား၏ လည်ချောင်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာကာ လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် ရှင်းလင်းစွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

"သူ့ခြေထောက် ကျိုးသွားတာလား..."

"ကိစ္စမရှိပါဘူး... အရိုးဘယ်လိုဆက်ရမလဲဆိုတာ ငါ သိတယ်..."