အခန်း (၅၇-၅၈)

အခန်း (၅၇) မပစ်ပါနဲ့... ကျွန်တော်တို့ လက်နက်ချပါပြီ

"မဟုတ်ရင်... ငါ မင်းတို့ကို အောက်လွှင့်ပစ်မယ်..." ဆိုသည့် ချူးရှန့်၏ စကားများ လေပြင်းများနှင့်အတူ ကားခန်းထဲသို့ လွင့်ပါလာချိန်တွင် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး အသံတိတ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။

ကားထဲတွင် တုန်ယင်နေသော ဓားစာခံများဖြစ်စေ၊ ရက်စက်သော မူးယစ်ဆေးဝါး ရောင်းဝယ်သူများဖြစ်စေ လူတိုင်း၏ စိတ်အာရုံများက ခေတ္တမျှ လုံးဝ ဗလာကျင်းသွား၏။ သူတို့က တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော အမျိုးသား၊ သူ၏ နောက်တွင် ဖြတ်ပြေးနေသော ဗလာကျင်းနေသည့် အမြန်လမ်းမကြီး၊ နှင့် မြက်ခင်းပြင်ထဲတွင် သနားစရာ အကြွင်းအကျန်တစ်ခုအဖြစ် သူ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လွှင့်ပစ်လိုက်သော ကားတံခါးတို့ကို ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ အကြောက်တရားထက် ကျော်လွန်ပြီး ဒဏ္ဍာရီလာ သတ္တဝါတစ်ကောင်ကို ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ အဓိပ္ပာယ်မဲ့သော ခံစားချက်တစ်ခုက လူတိုင်းကို ဖုံးလွှမ်းသွားလေသည်။

ပြန်ပေးဆွဲသမားများ၏ ခေါင်းဆောင် ခွေးရူးက သူ၏ ကျောက်ရုပ်ဖြစ်နေသော အခြေအနေမှ ပထမဆုံး သတိပြန်လည်လာသူ ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း သူ၏ တုံ့ပြန်မှုက ခုခံရန် သေနတ်ကို မြှောက်လိုက်ခြင်း မဟုတ်သလို ဓားစာခံများကို ဖမ်းဆီးခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။

သူက ချူးရှန့်ကို ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် သူ၏ လက်ထဲရှိ တစ်ချိန်က သူ့ကို အဆုံးမဲ့သတ္တိများ ပေးစွမ်းခဲ့သော အမည်းရောင်ပစ္စတိုကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

လူတစ်ယောက်၏ ဦးခေါင်းခွံကို ဖောက်ထွင်းနိုင်ပြီး အသားများကို ဆွဲဖြဲနိုင်သော ဤသေနတ်က သူ၏ သောင်းကျန်းမှုများတွင် သူ၏ အကြီးမားဆုံး အားကိုးရာဖြစ်၏။ သို့သော် ယခုအခါ ဤသေနတ်နှင့် ကားတံခါးကို လက်ချည်းသက်သက်ဖြင့် ဆွဲဖြဲပစ်ခဲ့သော အမျိုးသားကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ခွေးရူးက သူ၏ လက်ထဲရှိ စွမ်းအားကို ပထမဆုံး အကြိမ်အဖြစ် စတင် သံသယဝင်လာတော့သည်။

သူ့ကို ပစ်ဖို့ ဒါကို သုံးရမှာလား။

ခွေးရူး၏ စိတ်ထဲတွင် မြင်ကွင်းတစ်ခုက အလိုအလျောက် ပေါ်လာလေသည်။ ကျည်ဆန်များက အမျိုးသားကို မှန်သွားပြီး သတ္တုနှင့် ထိခတ်သကဲ့သို့ အသံမြည်ကာ ပျော့တွဲနေသော ရော်ဘာတုံးများကဲ့သို့ နောက်သို့ ပြန်ကန်ထွက်သွားသည်။ ထိုအမျိုးသားက ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ၏ ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်လာကာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ့ဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာကာ သူ၏ ခေါင်းကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ပုလင်းအဖုံးတစ်ခုကဲ့သို့ လိမ်ချိုးပစ်မည်ကိုပင်။

"မလုပ်ပါနဲ့... မလုပ်ပါနဲ့..."

ခွေးရူးက သူ၏ လည်ချောင်းမှ နားမလည်နိုင်သော အက်ကွဲကွဲ အသံများကို ဆက်တိုက် ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အသားစိုင်ကြွက်သားများက ပြင်းထန်စွာ တွန့်လိမ်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများနှင့် အကြမ်းဖက်လိုမှုများက ရေခဲရေဖြင့် ငြိမ်းသတ်ခံလိုက်ရသော မီးခဲများကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားကာ သူ၏ ဝိညာဉ်နက်ရှိုင်းရာမှ မြစ်ဖျားခံသော မူလကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရသည်။

လုံးဝ မတူညီသော အတိုင်းအတာတစ်ခုမှ သက်ရှိတစ်ဦးကို သူ ရင်ဆိုင်နေရကြောင်းကို သူ နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားလေပြီ။

သူ အလွန် ဂုဏ်ယူခဲ့သော သူ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများက တစ်ဖက်လူ၏ ရှေ့တွင် အရွယ်ရောက်ပြီးသော တိုင်ရန်နိုဆောရပ်စ် ရက်စ် တစ်ကောင်ကို သွားဖြီးပြနေသည့် ချီဟွားဟွား ခွေးလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

"ချလွင်..."

ကြည်လင်သော သတ္တုသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ခွေးရူးက သူ၏ ဆုပ်ကိုင်ထားမှုကို လျှော့လိုက်ရာ မရေမတွက်နိုင်သော လူများ၏ နှလုံးသားထဲသို့ အကြောက်တရားများ သွင်းပေးခဲ့သည့် ပစ္စတိုက ရှုပ်ပွနေသော ကားကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့၏။ သူ၏ ခွန်အားများ အားလုံး စုပ်ယူခံလိုက်ရသကဲ့သို့ သူ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ခြေထောက်များက ခွေယိုင်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ "ဘုန်း" ခနဲ လဲကျသွားလေသည်။

သူက သနားခံခြင်းလည်း မပြုသလို စကားလည်း မပြောဘဲ တံခါးဝရှိ ချူးရှန့်ကို အံ့သြရိုသေမှုနှင့် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်မှုတို့ ရောယှက်နေသော အကြည့်ဖြင့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို ကြည့်နေသကဲ့သို့သာ မော့ကြည့်နေတော့သည်။

ထိုအဓိပ္ပာယ်မဲ့သော မြင်ကွင်းကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံတွေ့ရပြီးနောက် သူ၏ စိတ်ဓာတ်က လုံးလုံးလျားလျား ပြိုလဲသွားခဲ့လေပြီ။

စံပြပုဂ္ဂိုလ်များ၏ စွမ်းအားက အဆုံးအစမရှိပေ။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ခွေးရူးက ချက်ချင်း လက်နက်ချလိုက်ချိန်တွင် အခြား အပေါင်းအပါ နှစ်ဦး၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကာကွယ်မှုများက စက္ကူဖြင့် ပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ လွယ်ကူစွာ ပြိုကျသွားတော့၏။

ဒရိုင်ဘာထိုင်ခုံတွင် ခွေယိုင်နေသော အားချန်က ခွေးရူး၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်ပြီးနောက် သူ၏ အကြောက်တရားများအတွက် ထွက်ပေါက်တစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားပုံရသည်။ သူက ရုတ်တရက် တုန်တက်သွားပြီး ဒရိုင်ဘာထိုင်ခုံပေါ်မှ လက်ရော ခြေပါ အသုံးပြု၍ လူးလှိမ့်ကျဆင်းသွားလေသည်။ သူက ပြုတ်ကျနေသော သူ၏ လက်နက်ကို ကောက်ယူရန်ပင် စိတ်မဝင်စားတော့ဘဲ နောက်သို့ ဆုတ်သွားရင်း သတ်ရန် ပြင်ဆင်နေသည့် ဝက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အော်ဟစ်ကာ ကားနောက်ဘက်သို့ တွားသွားသွားတော့၏။

"ကျွန်တော့်ကို မသတ်ပါနဲ့... ကျွန်တော့်ကို မသတ်ပါနဲ့... ကျွန်တော် လက်နက်ချပါတယ်... ကျွန်တော် ဝန်ခံပါတယ်... ကျွန်တော် အကုန်ပြောပြပါ့မယ်... မူးယစ်ဆေးတွေ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်... ကျွန်တော့်ရဲ့ ပစ္စည်းထောက်ပံ့သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်... ကျွန်တော့်ကို အောက်မလွှင့်ပစ်ပါနဲ့... ကျွန်တော် အမြင့်ကြောက်တတ်တယ်..."

ဓားစာခံများကို စောင့်ကြည့်ရန် တာဝန်ယူထားသော အခြား အပေါင်းအပါ တစ်ဦးက ပို၍ပင် ပြတ်သားသေး၏။ သူက သေနတ်ကို ပစ်ချလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို မြင့်မြင့်မြှောက်ကာ ထို့နောက် ကားလမ်းလျှောက်ရာ လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ပြီးပြည့်စုံသော ဝပ်တွားအရိုအသေပေးသည့် အနေအထားဖြင့် သူ၏ နဖူးကို အေးစက်သော ကြမ်းပြင်နှင့် တင်းကျပ်စွာ ကပ်ထားလိုက်သည်။ ငိုသံပါသော လေသံဖြင့် သူက သီချင်းဆိုနေသကဲ့သို့ လျင်မြန်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် သူ၏ ပြစ်မှုများကို ဝန်ခံတော့၏။

"အရာရှိ... မဟုတ်ဘူး... ဆရာ... ဆရာက ကောင်းကင်ဘုံက ဆင်းသက်လာတဲ့ နတ်ဘုရားပဲ... ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်... ကျွန်တော် ဝန်ခံပါတယ်... ကျွန်တော့်နာမည်က ဝမ့်မာကျစ် ပါ... မှတ်ပုံတင်နံပါတ် ၄၂၀ xxxxxxxxxxxx ပါ... ကျွန်တော်က အဓိက တရားခံ မဟုတ်ပါဘူး... လိုတဲ့နေရာ ဖြည့်ပေးတဲ့သူ သက်သက်ပါ... ကျွန်တော့်မှာ ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ဖို့ အသက်ရှစ်ဆယ်အရွယ် အမေအိုကြီးနဲ့ အစာစားဖို့ ငိုနေတဲ့ ကလေးတွေ ရှိပါတယ်... ကျွန်တော့်မှာ ကလေးတော့ မရှိပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ခွေးတစ်ကောင်တော့ ရှိပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး သနားညှာတာပြီး ကျွန်တော့်ခွေးလေးရဲ့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ... ကျွန်တော် တရားလိုပြ သက်သေအဖြစ် ထွက်ဆိုဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်... မနေ့ညက ခွေးရူးက ဆရာ့အကြောင်း မကောင်းပြောနေတာ... ရဲတွေအားလုံးက သတ္တိကြောင်တဲ့သူတွေချည်းပဲတဲ့..."

ရုတ်တရက် အပြင်းအထန် လက်နက်ချမှုများနှင့် တိုင်တန်းမှုများကြောင့် ကားခန်းတစ်ခုလုံးက အလွန် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေ၏။

ယခုလေးတင် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေခဲ့ကြသော သက်ကြီးရွယ်အို ဓားစာခံများမှာ ယခုအခါ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြလေသည်။

သူတို့က ထိုင်ခုံများတွင် ကွေးကွေးလေး ထိုင်နေရင်း တံခါးဝရှိ အစောင့်အရှောက် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော ပုံရိပ်ကြီးကို တစ်လှည့်၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် ငိုယိုကာ သနားစရာကောင်းနေသော ပြန်ပေးဆွဲသမား သုံးဦးကို တစ်လှည့် ကြည့်နေကြ၏။ ခေတ္တမျှ သူတို့က ကြောက်ရမလား၊ ရယ်ရမလား ဆိုသည်ကိုပင် မသိတော့ချေ။

စာကြည့်မျက်မှန် တပ်ထားသော သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသားတစ်ဦးက သူ့ဘေးရှိ ဇနီးဖြစ်သူကို ဂရုတစိုက် တွတ်လိုက်ပြီး အသံကို နှိမ့်ကာ အံ့အားသင့်မှုနှင့် အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူမှုတို့ ရောယှက်နေသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါကို မြင်လား အဘွားကြီး... ငါတို့နိုင်ငံက အခု အရမ်း အင်အားကြီးနေပြီလို့ ငါ မင်းကို ပြောသားပဲ... ဒီရဲအရာရှိတွေက ရုပ်ရှင်ထဲက ကပ္ပတိန်အမေရိကလိုပဲ ကိုယ်ခန္ဓာ ကြံ့ခိုင်တာပဲ..."

သူ့ဇနီးဖြစ်သူက ချူးရှန့်၏ နောက်ကျောကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထူးဆန်းသော အရောင်တစ်ခု တောက်ပနေကာ ရေရွတ်လိုက်၏။

“ဒီလူငယ်လေး... သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ သူ့ရဲ့ ခွန်အားတွေက... နေ့တိုင်း အားကစားရုံမှာ ဆဲလ်ဖီ ရိုက်နေတဲ့ ငါ့ရဲ့ သမက်ထက် အများကြီးသာတာပဲ... အား... သူ့ကိုသာ ငါ့မြေးမလေးနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးလို့ရရင် ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲ..."

ဧည့်လမ်းညွှန် အမျိုးသမီးငယ်လေးက ချူးရှန့်ကို ကိုးကွယ်လုနီးပါး အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားက အပြင်းအထန် ခုန်ပေါက်နေပြီး သူမ၏ ခေါင်းကို သေနတ်ဖြင့် ချိန်ထားခံရခြင်း၏ အကြောက်တရားက အစားထိုးမရနိုင်သော လုံခြုံမှုခံစားချက်တစ်ခုဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၏။ သူမ၏ အမြင်တွင် အခြားသူများက ရက်စက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်ဟု ထင်ရသော ချူးရှန့်၏ မျက်နှာက ယခုအခါ ယုံကြည်စိတ်ချရသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။

ဤသည်က အစစ်အမှန် ယောက်ျားတစ်ယောက်ပဲ... ဤသည်က လမ်းလျှောက်နေတဲ့ ဟော်မုန်းပဲ။

ဤထူးဆန်းသော တိတ်ဆိတ်မှုနှင့် ဆူညံမှုများကြားတွင် လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသော အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်များက နောက်ဆုံးတွင် ဒီရေလှိုင်းများကဲ့သို့ ဝင်ရောက်လာကြတော့သည်။

အဓိကရုဏ်းနှိမ်နင်းရေး ဒိုင်းနှင့် တိုက်ခိုက်ရေး ရိုင်ဖယ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အထူးတပ်ဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်က ဦးဆောင်လာ၏။ သူက ပြင်းထန်သော ခုခံမှုများ၊ သေနတ်ပစ်ခတ်မှုများကိုပင် ရင်ဆိုင်ရန် ပြင်ဆင်ထားပြီး သူ၏ အမူအရာက တည်ကြည်လေးနက်နေလေသည်။

သို့သော်လည်း သူ ဘတ်စ်ကားဆီသို့ ပြေးသွားသောအခါ သူ အေးခဲသွားတော့၏။

ဧရာမသားရဲကြီးတစ်ကောင်၏ ကိုက်ဖြတ်ခြင်း ခံထားရသကဲ့သို့ ဗလာဖြစ်နေသော ကားတံခါးဘောင်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တံခါးဘောင်ကို ကိုင်ထားပြီး ကားထဲတွင် ငိုယိုကာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်နေကြသော ပြန်ပေးဆွဲသမား သုံးဦးကို နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေသည့် ချူးရှန့်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

ကားခန်းထဲတွင် ပြန်းပေးဆွဲသမားသုံးဦးက သူတို့၏ ခေါင်းများကိုကိုင်ကာ သပ်ရပ်စွာ ထိုင်နေကြပြီး မည်သူက အရင်ဝန်ခံမည်၊ မည်သူက ပိုမို ပြည့်စုံသော သတင်းပေးမည် ဟူသည့် ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အသေးအဖွဲ ငြင်းခုံနေကြသည်ကိုလည်း သူ မြင်လိုက်ရလေသည်။

"ခွေးရူး... မင်း ငါ့ရဲ့အမှတ်တွေကို လုယူဖို့ မစဉ်းစားနဲ့... တရားလိုပြ သက်သေအဖြစ် ထွက်ဆိုချင်တယ်လို့ အရင်ဆုံး ပြောခဲ့တာ ငါပဲ..."

"ဝမ်မာကျစ်... မင်း အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာပဲ... ငါ့ရဲ့ မှတ်ပုံတင်နံပါတ်ကိုတောင် ပေးလိုက်သေးတယ်... အဲဒါကိုမှ ကြီးမားတဲ့ ပံ့ပိုးကူညီမှုလို့ ခေါ်တာကွ..."

"အစ်ကို... အစ်ကိုက သွက်ချာပါဒ လိုက်နေတာ... အရာရှိ... ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပါ... သူတို့ရဲ့ ပြစ်မှုတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စိတ်ကူးမြေပုံတစ်ခု ဆွဲပေးထားတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို အမှတ်ပေးပါ..."

အထူးတပ်ဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်: "..."

သူ၏ နောက်ရှိ အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်များ: "..."

လူငယ်အထူးရဲအရာရှိတစ်ဦးက သူ၏ ကပ္ပတိန်၏ နားအနီးသို့ ကပ်ကာ အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်မိသည်။

"ကပ္ပတိန်... ဘာ... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ... ဒါက နည်းဗျူဟာ အသစ်လား... အဲဒါကို 'ရာဇဝတ်ကောင်များ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲမှုနှင့် ကိုယ်တိုင်စီမံခန့်ခွဲမှု နည်းစနစ်' လို့ ခေါ်တာလား..."

အထူးတပ်ဖွဲ့ ကပ္ပတိန်က မဖြေချေ။ သူက သူ၏ အဓိကရုဏ်းနှိမ်နင်းရေး ဒိုင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ ချလိုက်ပြီးနောက် ဆက်သွယ်ရေးစက်ထဲသို့ ပြောလိုက်ရာ သူ၏ လေသံက အလွန် ရှုပ်ထွေးနေပြီး ရယ်မောချင်စိတ်နှင့် နက်ရှိုင်းသော အံ့သြရိုသေမှုတို့ ရောယှက်နေလေသည်။

"အမိန့်ပေးထိန်းချုပ်ရေးစင်တာ... မြင်ကွင်း... မြင်ကွင်းကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပါပြီ... သံသယရှိသူသုံးဦးက... တည်ငြိမ်တဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေပြီး တက်တက်ကြွကြွ ပူးပေါင်းပါဝင်နေကာ ကိုယ်တိုင် ဝေဖန်မှုနဲ့ အပြန်အလှန် တိုင်တန်းမှုတွေကို တက်တက်ကြွကြွ တောင်းဆိုနေကြပါတယ်... ထပ်ပြောပါမယ်... မြင်ကွင်းကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပါပြီ..."

...

နာရီဝက်ခန့် အကြာတွင် ကျန်းချန်မြို့ ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရို ၌။

လျိုကျန့်ကျွင်းက သူ့ရှေ့ရှိ ချူးရှန့်ကို တစ်လှည့်၊ စားပွဲပေါ်ရှိ အမြန်လမ်း စီမံခန့်ခွဲရေး ကုမ္ပဏီနှင့် ခရီးသည်တင် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ကုမ္ပဏီတို့ထံမှ "ဘတ်စ်ကားတံခါး တစ်ချပ်" နှင့် ပတ်သက်သော လျော်ကြေး တောင်းခံလွှာများကို တစ်လှည့်ကြည့်ရင်း သူ၏ နားထင်များက တဆတ်ဆတ် ခုန်နေလေသည်။

တစ်ဖက်တွင် ပြည်နယ်ခေါင်းဆောင် တစ်ဦးကိုယ်တိုင် ချူးရှန့်၏ သူရဲကောင်းဆန်သော လုပ်ရပ်များကို ချီးကျူးဂုဏ်ပြုကာ ဓားစာခံ သုံးဆယ်ကျော်ကို အသေအပျောက် လုံးဝမရှိဘဲ တစ်ကိုယ်တော် ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ချီးမွမ်းထားပြီး ခေတ်သစ်၏ စံပြရဲအရာရှိအဖြစ် ခေါ်ဝေါ်ထားသော ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခု ရှိနေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ချူးရှန့်ကိုယ်တိုင် ပေးအပ်ထားသော ကိုယ်တိုင် ဝေဖန်စာတစ်စောင် ရှိနေပြီး လက်ရေးက သပ်ရပ်သော်လည်း အကြောင်းအရာက ရယ်စရာလည်း ကောင်းသလို သနားစရာလည်း ကောင်းနေလေသည်။

“G 7 အမြန်လမ်းပေါ်က ကယ်ဆယ်ရေး မစ်ရှင်အတွင်း အများပြည်သူ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ယာဉ်တံခါးတစ်ချပ်ကို မရည်ရွယ်ဘဲ ပျက်စီးစေခဲ့မှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ရှင်းလင်းချက် :"

"ကျွန်တော့်ရဲ့ အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာ စစ်ဆေးမှုအရ ဘတ်စ်ကားတံခါးဟာ အပြင်ဘက်က ဝင်တိုက်မိမှုကြောင့် ဖွဲ့စည်းပုံဆိုင်ရာ ပျက်စီးမှုတွေ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီး ပုံမှန်အတိုင်း ဖွင့်လို့မရတော့ဘူးဆိုတာ တွေ့ရှိခဲ့ရပါတယ်... ပိတ်မိနေတဲ့ ခရီးသည်တွေကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ အောင်မြင်မှု မရရှိခဲ့ပြီးနောက်မှာ လိုအပ်တဲ့... နောက်ပြီး အဲဒီအချိန်က တစ်ခုတည်းသော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖယ်ရှားရေး နည်းလမ်းကို ကျွန်တော် အသုံးပြုခဲ့ပါတယ်... ဒါက ပိုင်ဆိုင်မှု ပျက်စီးမှုကို အနည်းငယ် ဖြစ်စေခဲ့ပေမဲ့ ပိုမို ဆိုးရွားတဲ့ အသေအပျောက်တွေကို အောင်မြင်စွာ တားဆီးနိုင်ခဲ့ပါတယ်... တံခါးတစ်ချပ်ရဲ့ တန်ဖိုးနဲ့ အသက်သုံးဆယ်ကျော်ရဲ့ တန်ဖိုးကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရင် အဖြေက ရှင်းနေတယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်... သို့သော်လည်း အများပြည်သူ ပိုင်ဆိုင်မှုကို ပျက်စီးစေခဲ့တဲ့အတွက် အဖွဲ့အစည်းကနေ မည်သည့် ဝေဖန်မှုနဲ့ စည်းကမ်းပိုင်းဆိုင်ရာ အရေးယူမှုကိုမဆို လက်ခံဖို့ ကျွန်တော် ဆန္ဒရှိပါတယ်... ဒါ့အပြင် ခရီးသည်တင် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ကုမ္ပဏီအနေနဲ့ ပိုမို အရည်အသွေးမြင့်တဲ့ ဘတ်စ်ကားတံခါးတွေကို ဝယ်ယူဖို့ ကျွန်တော် အကြံပြုချင်ပါတယ်..."

လျိုကျန့်ကျွင်းက ကိုယ်တိုင် ဝေဖန်စာကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီးနောက် ပြန်ချလိုက်သည်။ သူက လျော်ကြေး တောင်းခံလွှာကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီးနောက် ထပ်မံ ချလိုက်ပြန်၏။ "အပြစ်ကင်းစင်မှု" နှင့် "ရိုးသားမှု" တို့ ရေးထိုးထားဆဲဖြစ်သော ချူးရှန့်၏ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း နောက်ဆုံးတွင် သူက ရှည်လျားသော သက်ပြင်းကြီး တစ်ချက်ကို ချလိုက်တော့သည်။

ဤကောင်လေးက သူရဲကောင်းနဲ့ ပြဿနာတို့ ပေါင်းစပ်ထားတာပဲ...။

ထိုနေ့မှစ၍ ကျန်းချန် ရဲတပ်ဖွဲ့နှင့် ရာဇဝတ်လောကတွင် ဒဏ္ဍာရီအသစ်တစ်ခု စတင်ပျံ့နှံ့လာတော့သည်။

"အမြန်လမ်းမကြီး၏ အစောင့်အရှောက်" အကြောင်း ဒဏ္ဍာရီတစ်ခု။

ဒဏ္ဍာရီများအရ သူက အသက်အန္တရာယ်ရှိလောက်အောင် မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် မောင်းနှင်နေသည့် ကားများကို အမီလိုက်နိုင်ကြောင်း၊ သံမဏိဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ကားတံခါးများကို လက်ချည်းသက်သက်ဖြင့် ဆွဲဖြဲပစ်နိုင်ကြောင်းနှင့် သူ၏ အသွင်အပြင်က အလွန်ရက်စက်သော ရာဇဝတ်ကောင်များကိုပင် ဒူးထောက်ကာ နောင်တရသွားစေနိုင်ကြောင်း ဆိုကြသည်။

ဤဒဏ္ဍာရီကို ဖန်တီးခဲ့သူမှာမူ လျော်ကြေးပေးရန် လိုအပ်သော သူ၏ ပထမဆုံး ကိုယ်တိုင် ဝေဖန်စာကြောင့် လက်ရှိတွင် နက်နက်နဲနဲ တွေးတောနေရလေသည်။

အခန်း (၅၈) ကျွန်တော် သူတို့ကို အပြုံးတစ်ခုပဲ ပေးချင်တာပါ

လျိုကျန့်ကျွင်း၏ နားထင်များက စားပွဲပေါ်ရှိ တိုင်ကြားစာအထပ်၏ အမြင့်နှင့်အညီ စည်းချက်ကျကျ တဆတ်ဆတ် ခုန်နေပြီး ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့်ဆဲဆဲ ဖြစ်နေလေသည်။

သူက အပေါ်ဆုံးမှ စာတစ်စောင်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီးနောက် တုံးတိတိ အသံနှင့်အတူ စားပွဲပေါ်သို့ ပြန်ဆောင့်ချလိုက်၏။

"ချူးရှန့်..."

"ရှိပါတယ်‌ ခေါင်းဆောင်..."

ချူးရှန့်က သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထားက မတ်မတ်မတ်မတ်ရှိကာ သူ၏ မျက်လုံးများက ရိုးသားနေပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် "ငါက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ" ဟူသော စာတန်းကို ရှင်းလင်းစွာ ရေးသားထားသကဲ့သို့ ရှိလေသည်။

လျိုကျန့်ကျွင်းက တောင်လိုပုံနေသော စာရွက်များကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ရာ သူ၏ အသံက အနည်းငယ် တုန်ယင်နေ၏။

"ဒါတွေက ဘာတွေလဲဆိုတာ မင်း သိလား..."

ချူးရှန့်က ချောင်းကြည့်လိုက်ပြီး အလွန် လေးလေးနက်နက် ဖြေလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ သုံးလပတ် အကောင်းဆုံး ဝန်ထမ်းအမည်စာရင်းတင်သွင်းတဲ့ အထောက်အထားတွေလား..."

လျိုကျန့်ကျွင်းမှာ အသက်ရှူမှားသွားသဖြင့် ထိုနေရာတွင်ပင် နောက်သို့ လန်ကျသွားမတတ် ဖြစ်သွားလေ၏။

သူက စာအထပ်လိုက်ကို ဆွဲယူကာ စားပွဲပေါ်သို့ ဆောင့်ချလိုက်သည်။

"အမည်စာရင်းတင်သွင်းတဲ့ အထောက်အထားတွေ ဟုတ်လား... ဒါက 'ကျန်းချန်မြို့ခံတွေရဲ့ နှလုံးနဲ့ သွေးကြောဆိုင်ရာ ကျန်းမာရေးကို ကာကွယ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုတဲ့ ပူးတွဲ လက်မှတ်ရေးထိုး တောင်းဆိုလွှာ' ကွ... လက်မှတ် သုံးရာကျော်တောင် ပါတယ်... ပြီးတော့ အနီရောင် လက်ဗွေတွေတောင် ပါသေးတယ်..."

သူက ကတ်ပြားတစ်ခုကို ကျပန်း ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဝမ်းနည်းကြေကွဲဖွယ်ရာ၊ သီချင်းဆိုနေသကဲ့သို့သော လေသံဖြင့် အသံထွက် ဖတ်ပြတော့၏။

"လေးစားရပါသော ခေါင်းဆောင်... မနေ့က ကျွန်တော်နဲ့ ကိုယ်ဝန် ခုနစ်လရှိနေပြီဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော့် ဇနီးတို့ လျှပ်စစ်စကူတာ စီးပြီး အရာရှိချူး တာဝန်ကျတဲ့ လမ်းဆုံကို ဖြတ်သွားခဲ့ပါတယ်... အရာရှိချူးနဲ့ ကျွန်တော့် ဇနီးတို့ အကြည့်တစ်ချက် ဆုံလိုက်ရုံနဲ့ သူမရဲ့ သားအိမ်ညှစ်အားတွေ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားပြီး ကလေးက မွေးဖွားဖို့ ငြင်းဆန်နေပါတယ်... အာထရာဆောင်း ရိုက်ကြည့်တော့ ကလေးက တည်ငြိမ်နေတယ်လို့ အတည်ပြုပေမဲ့ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားတဲ့အတွက် သူက အပြင်ထွက်လာဖို့ ဆန္ဒမရှိသေးပါဘူးတဲ့..."

လျိုကျန့်ကျွင်းက ခေါင်းမော့ကာ ချူးရှန့်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း... မင်းက မမွေးသေးတဲ့ ကလေးကိုတောင် နောက်ဆုတ်သွားအောင် ခြောက်လှန့်နိုင်တယ်ပေါ့လေ... မင်း မလုပ်နိုင်တာ ဘာရှိသေးလဲ..."

ချူးရှန့်က လုံးဝ နားမလည်နိုင်သလိုနှင့် အပြစ်ကင်းစင်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေ၏။

“ခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော်က သူ့ကို အကြည့်တစ်ချက်ပဲ ကြည့်လိုက်ပြီး လျှပ်စစ်စကူတာတွေပေါ်မှာ ခရီးသည် တင်ခွင့်မရှိဘူးဆိုတာကို လက်ဟန်ခြေဟန်နဲ့ ပြလိုက်ရုံပါ..."

"မင်းက သူ့ကို တစ်ချက်ပဲ ကြည့်လိုက်တာနဲ့ သူ ဖခင်တစ်ယောက် ဖြစ်ခွင့်မရတော့မလို ဖြစ်သွားပြီကွ..."

လျိုကျန့်ကျွင်းက သူ၏ ရင်ထဲမှ ဒေါသကို ဖိနှိပ်ရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ ပြင်းပြသော လက်ဖက်ရည်ကြမ်းကို တစ်ငုံကြီး မော့သောက်လိုက်လေသည်။

"အကြီးအကဲကိုယ်တိုင် ဖုန်းဆက်လာတယ်..."

သူက ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီးနောက် အမိန့်ပေးသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ယာဉ်ထိန်းရဲတပ်ဖွဲ့က မင်းရဲ့ တာဝန်ချိန် စောစောစီးစီး ပြီးဆုံးသွားပြီ... အခုကစပြီး အကျုံးဝင်တယ်..."

ချူးရှန့်မှာ မှင်သက်သွားလေသည်။

"ဘာလို့လဲ... ကျွန်တော် တာဝန်ကျတဲ့ လမ်းဆုံမှာ ယာဉ်စည်းကမ်း ဖောက်ဖျက်မှုနှုန်းက ၉၈ ရာခိုင်နှုန်းအထိ ကျဆင်းသွားပြီး မြို့တစ်ခုလုံးမှာ အမြင့်ဆုံးပါပဲ..."

"ဟုတ်တယ်..."

ယာဉ်ထိန်းရဲတပ်ဖွဲ့ခွဲမှ တာဝန်ရှိသူ ချန်ကော်လျန်က မည်သည့်အချိန်ကတည်းက တံခါးဝတွင် ရောက်နေမှန်းမသိဘဲ သူ၏ ဆံပင်အုံက ပါးလျနေပြီး ဝမ်းနည်းကြေကွဲဖွယ်ရာ အမူအရာဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်၏။

"ယာဉ်စည်းကမ်း ဖောက်ဖျက်မှုနှုန်း ကျဆင်းသွားတာ မှန်ပေမဲ့ အဲဒီလမ်းဆုံက ပျမ်းမျှ အမြန်နှုန်းက တစ်နာရီကို မိုင် ၆၀ ကနေ ၆ မိုင်အထိ ကျဆင်းသွားတယ်ကွ... ယာဉ်မောင်းတွေက အဲဒီနေရာကို ဖြတ်သွားတဲ့အခါ ရှေ့မှာ မိုင်းကွင်း ရှိနေတယ်လို့ ထင်နေကြတာ..."

ချန်ကော်လျန်က ဆက်ပြောလေသည်။

"နောက်တစ်ချက်က... မြို့တော်ရဲ့ အရေးပေါ် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ စင်တာက ဖုန်းဆက်ပြီး တိုင်ကြားတယ်... သူတို့က မင်းရဲ့ လမ်းဆုံကို ဖြတ်သွားမယ့်အစား ဆယ်မိနစ်လောက် အချိန်ပိုယူပြီး လမ်းလွှဲကနေ သွားချင်ကြတယ်တဲ့... လူနာတင်ယာဉ်သာ အဲဒီနေရာကို ရောက်သွားရင် မင်းကြောင့် လူနာက အရမ်းထိတ်လန့်သွားပြီး ဆေးရုံမရောက်ခင် နေရာမှာတင် သက်သာသွားတာ ဒါမှမဟုတ် နေရာမှာတင် သေဆုံးသွားတာမျိုးဖြစ်မှာကို သူတို့ ကြောက်နေကြတယ်..."

လျိုကျန့်ကျွင်းက ချန်ကော်လျန်ကို စိတ်ငြိမ်ငြိမ်ထားရန် အချက်ပြရင်း လက်ကာပြလိုက်၏။

"ဒါက အပြစ်ပေးတာ မဟုတ်ပါဘူး ချူးရှန့်... ဒါက... နည်းဗျူဟာပိုင်းဆိုင်ရာ အပြောင်းအလဲတစ်ခုပါ... အများပြည်သူတွေရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျန်းမာရေးကို ကာကွယ်ပေးဖို့အတွက်လုပ်ရတဲ့ သေးငယ်တဲ့ ကိုယ်ကျိုးစွန့်လွှတ်မှုတစ်ခုပါ..."

ချူးရှန့်က တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

သူက အလွန်မတရားခံရသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူက သူ့အလုပ်ကို သေချာပေါက် ကောင်းကောင်း လုပ်ဆောင်နေတာကို ဘာဖြစ်လို့ ဘယ်သူကမှ သူ့ကို နားမလည်ကြတာလဲ။

သူက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များက စူးရှနေလေသည်။

“ခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ... ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ အသွင်အပြင်နဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ ပြဿနာတစ်ခုပါ..."

လျိုကျန့်ကျွင်း၏ နှလုံးသားက တစ်ချက် ခုန်သွားပြီး သူ့ရင်ထဲတွင် နိမိတ်ဆိုးတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

"မင်း ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ..."

"နေကာမျက်မှန်တွေကြောင့်ပါ..."

ချူးရှန့်က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"နေကာမျက်မှန်တွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖော်ရွေတဲ့ မျက်လုံးတွေကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး အများပြည်သူနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ဝေးကွာသွားစေတာပါ... အဆုံးတိုင်တဲ့အထိ ကင်းစောင့်ခွင့်ပေးဖို့ ကျွန်တော် တောင်းဆိုပါတယ်..."

သူက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မကြုံစဖူး ပြတ်သားမှုတစ်ခု ပေါ်လွင်နေ၏။

"ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော် နေကာမျက်မှန် တပ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော့်ရဲ့ ယာဉ်ထိန်းရဲအရာရှိ ဘဝကို နွေးထွေးတဲ့ အဆုံးသတ်တစ်ခု ဖန်တီးပေးဖို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အရိုးသားဆုံး အပြုံးကို အသုံးပြုချင်ပါတယ်..."

"ဖွတ်.."

လျိုကျန့်ကျွင်းက သူ ယခုလေးတင် သောက်ထားသော လက်ဖက်ရည်များကို ချန်ကော်လျန်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် မှုတ်ထုတ်လိုက်လေသည်။

ချန်ကော်လျန်က သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ လက်ဖက်ခြောက်ဖတ်များကို သုတ်ပစ်လိုက်ပြီး လျိုကျန့်ကျွင်းနှင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြ၏။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက တစ်ယောက်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကမ္ဘာပျက်မည့်အလား ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုများကို တွေ့မြင်လိုက်ရလေသည်။

"မရဘူး... ငါ သဘောမတူဘူး..."

လျိုကျန့်ကျွင်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး အံဆွဲထဲတွင် အပြင်းအထန် ရှာဖွေတော့သည်။

"ဆေးတွေ ဘယ်မှာလဲ... ငါ့ရဲ့ နှလုံးဆေးတွေ ဘယ်မှာလဲ... ချူးရှန့်... အဲဒါက အပြုံးတစ်ခု မဟုတ်ဘူး... အဲဒါက မြို့တစ်ခုလုံးကို စစ်ကြေညာတာပဲ... အဲဒါက လူအုပ်ကြီးကို ထိတ်လန့်ပြေးလွှားစေလိမ့်မယ်..."

သို့သော်လည်း ချူးရှန့်က လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေပြီး ယီမြစ်က အေးစက်နေသည်ဟု ဆိုနေသကဲ့သို့ ကြေကွဲဖွယ်ရာ အငွေ့အသက်များဖြင့် လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

ရုံးခန်းထဲတွင် တုန်ယင်နေသော ခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့၏။

ကျန်းချန်မြို့ရှိ လူစည်ကားသော လမ်းဆုံတစ်ခု။

ယာဉ်မောင်း အဘိုးကြီးကျန်းက သီချင်းလေးတစ်ပုဒ်ကို ညည်းတွားနေရင်း ညစာအတွက် ဝက်သားနီချက် စားရမလား သို့မဟုတ် ငါးချဉ်ဟင်းစားရမလား ဟု တွေးတောနေလေသည်။

ကွေ့တစ်ခုအပြီးတွင် သူ၏ သီချင်းဆိုသံက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွား၏။

သူ တွေ့လိုက်ရလေပြီ။

လမ်းဆုံ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အမည်းရောင် သံမဏိမျှော်စင်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ မြင့်မားလှသော ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။

သူက အသက်ရှင်နေတဲ့ယာမ ချူးရှန့်ပဲ။

အဘိုးကြီးကျန်း၏ ဒီအန်အေက လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏ နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်နေသော ဥပဒေကို လိုက်နာစောင့်ထိန်းလိုသည့် စိတ်ဓာတ်က ချက်ချင်း နိုးကြားလာလေသည်။

သူက အလိုအလျောက် သူ၏ ထိုင်ခုံခါးပတ်ကို စစ်ဆေးလိုက်ပြီး သီချင်းကို ပိတ်ကာ စတီယာရင်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများကို ရှေ့သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ကြည့်နေလိုက်၏။

ထိုစဉ်အကြည့်တစ်ချက်က သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူက သတိထားကာ ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး ချူးရှန့်၏ အကြည့်နှင့် ဆုံသွားလေသည်။

ထို့နောက် သမိုင်းတွင် ကျန်ရစ်မည့် ထိုအမူအရာကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ချူးရှန့်က သူ့ကို ပြုံးပြနေခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုအရာက သာမန်အပြုံးတစ်ခု မဟုတ်ပေ။

သူ၏ အလွန်အမင်း ဖွံ့ဖြိုးနေသော မျက်နှာကြွက်သားများကြောင့် သူက နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို လှုပ်ရှားရန် ကြိုးစားလိုက်သောအခါ မျက်လုံးထောင့်မှ နှုတ်ခမ်းအစွန်းအထိ သွယ်တန်းနေသော အမာရွတ်ကြီးက ဆုတ်ဖြဲခံထားရသော ဒဏ်ရာတစ်ခုကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခုံးတစ်ခုအဖြစ် အပေါ်သို့ ကွေးတက်သွားလေသည်။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အဆီများက ပူးကပ်သွားကာ မူလကတည်းက စူးရှနေသော သူ၏ မျက်လုံးများက သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အက်ကွဲကြောင်းလေးများအဖြစ် ကျဉ်းမြောင်းသွားတော့၏။

ထိုအပြုံးတွင် နွေးထွေးမှု လုံးဝမရှိဘဲ စစ်မှန်ပြီး ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် နျူကလီးယား မေတ္တာရှင် အငွေ့အသက်များသာ ရှိလေသည်။

အဘိုးကြီးကျန်း၏ စိတ်အာရုံများ ဗလာကျင်းသွား၏။

*သူက ငါ့ကို ပြုံးပြနေတာလား…*

*ဘာဖြစ်လို့လဲ…*

*ငါ့ကားကို သေချာ မဆေးထားလို့လား... ဒါမှမဟုတ် ငါ ဝက်သားနီချက် စားချင်နေတာကို သူ ကြားသွားလို့လား... သူက သက်သတ်လွတ် စားသုံးမှုကို အစွန်းရောက် ထောက်ခံအားပေးသူ တစ်ယောက်များလား…*

*သူ ဘာလုပ်မလို့လဲ... သူ ဒီကိုလာပြီး ငါ့ကို ကားထဲကနေ ဆွဲထုတ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင် ထိန်းသိမ်းရေး အသိပညာပေး ပညာပေးမလို့လား…*

ချွေးအေးများက အဘိုးကြီးကျန်း၏ ကျောပြင်ကို ချက်ချင်း စိုရွှဲသွားစေလေသည်။

အခြား ကားတစ်စီးထဲတွင် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးက သူမ၏ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းနှင့် ဗီဒီယိုခေါ်ဆိုမှု ပြုလုပ်နေ၏။

"အချစ်လေး... ကြည့်စမ်း... အဲဒါ အင်တာနက်ဆယ်လီ ရဲအရာရှိကြီးပဲ... ဝါး... သူက အရမ်းခန့်ညားပြီး စတိုင်ကျတာပဲ... ဘုရားရေ... သူ ငါ့ကို ကြည့်နေတယ်... သူ ငါ့ကို ကြည့်နေတယ်..."

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် မိန်းကလေး၏ မျက်နှာက သေလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြာနှမ်းသွားလေသည်။

"သူ... သူ ငါ့ကို ပြုံးပြတယ်... သေမင်းကို ကြိုတင်နိမိတ်ပြနေတဲ့ အပြုံးတစ်ခုပဲ..."

မိန်းကလေး၏ အသံက ငိုရှိုက်သံများဖြင့် တစ်ဆို့နေ၏။

"ပြီးခဲ့တဲ့လက ငါ စာတမ်းခိုးချထားတာကို သူ သိသွားတာများလား... ငါ့ကို ပြန်ဖြေခိုင်းဖို့ သူ လာနေတာလား... ဝါး... အချစ်လေး... ငါ ပြန်မလာနိုင်တော့ရင် ငါ့ရဲ့ ဈေးဝယ်လှည်းထဲက ပစ္စည်းတွေကို ရှင်းထုတ်ပစ်ဖို့ မမေ့နဲ့နော်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမက ဗီဒီယိုခေါ်ဆိုမှုကို ပြတ်သားစွာ ချလိုက်ပြီး သူမ၏ ဖုန်းကို တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန်ဖောမက်ချတော့သည်။

ခရီးသည်များ အပြည့်ပါလာသော ဘတ်စ်ကားတစ်စီးက လမ်းဆုံနှင့် မီတာငါးဆယ် အကွာတွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားလေသည်။

ဒရိုင်ဘာက စကားပြောစက်မှတစ်ဆင့် ထိန်းချုပ်ရေးစင်တာသို့ သတင်းပို့လိုက်၏။

"ဌာနချုပ်... ဌာနချုပ်... ရှေ့လမ်းဆုံမှာ အဆင့် ၁ ဇီဝအန္တရာယ် သတိပေးချက် ရှိနေပါတယ်... အသက်ရှင်နေတဲ့ယာမက ဖြတ်သန်းသွားလာနေတဲ့ ယာဉ်တွေကို ခွဲခြားမှုမရှိဘဲ အပြုံးတိုက်ခိုက်မှုတွေ လုပ်နေပါတယ်... အကူအညီ တောင်းခံပါတယ်... စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အကြံပေးမှု တောင်းခံပါတယ်..."

ကားခန်းထဲတွင် ခရီးသည်များက ပြတင်းပေါက်များအနီးတွင် စုရုံးနေကြပြီး အဝေးမှ ပြုံးရန် ကြိုးစားနေသော ပုံရိပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ အချင်းချင်း တီးတိုးပြောဆိုနေကြလေသည်။

"အဲဒါကိုမြင်လား... အဲဒါက ဒဏ္ဍာရီလာ သေမင်းရဲ့အပြုံးပဲ... သူ တစ်ခါ ပြုံးလိုက်တိုင်း မြို့အနောက်ဘက်က သုသာန်မြေကွက်ဈေးတွေ တက်သွားတယ်လို့ ပြောကြတယ်..."

"ငါ့ရဲ့ ဒုတိယဦးလေးရဲ့ ဝမ်းကွဲရဲ့ အိမ်နီးချင်းဆီက ကြားတာတော့... ဒါက ရဲတွေက အကြီးစား ရှင်းလင်းရေးတစ်ခု လုပ်တော့မယ်ဆိုတဲ့ အချက်ပြမှုတစ်ခုတဲ့... ဥပဒေကို လိုက်နာတဲ့ နိုင်ငံသားတွေကို ဘေးလွတ်ရာ ရှောင်ရှားဖို့ နောက်ဆုံး အခွင့်အရေး ပေးတာတဲ့..."

"မြန်မြန်... ခေါင်းငုံ့ထား... သူ့မျက်လုံးတွေကို သွားမကြည့်နဲ့... မင်း ပြုစားခံရလိမ့်မယ်..."

လမ်းဆုံတစ်ခုလုံးက ကျောချမ်းဖွယ်ရာ တိတ်ဆိတ်မှုထဲသို့ ကျဆင်းသွားလေသည်။

ယာဉ်များ အားလုံးက ယာဉ်ရပ်မျဉ်း၏ နောက်ဘက်တွင် မကြုံစဖူး ညီညာမှုဖြင့် ရပ်တန့်နေကြပြီး လုံးဝ ငြိမ်သက်နေကြ၏။

မီးနီ၊ မီးစိမ်း၊ မီးနီ...

မီးပွိုင့်က သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း ယာဉ်တစ်စီးမျှ မျဉ်းကို မဖြတ်ကျော်ဝံ့ကြချေ။

ခုံးကျော်တံတားပေါ်ရှိ ခိုများပင်လျှင် အလွန် ထိတ်လန့်သွားကြသဖြင့် သူတို့၏ စအိုကြွက်သားများကို တင်းကျပ်ထားကြပြီး ကောင်းကင်မှ မစင်များကို မချဝံ့ကြတော့ပေ။

ချူးရှန့်က လမ်းဆုံအလယ်တွင် ရပ်နေရင်း စည်းကမ်းတကျရှိပြီး စံပြဖြစ်နေသော ယာဉ်ကြောအခြေအနေကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

*မြင်လား…*

*ငါက ရိုးသားမှုကို ပြသလိုက်တာနဲ့ လူတိုင်းက ခံစားသိရှိနိုင်တယ်လို့ ငါ ပြောသားပဲ..*

*ငါ့ရဲ့ အပြုံးက တကယ့်ကို နွေးထွေးမှုနဲ့ ဖော်ရွေမှုတွေ ပြည့်နှက်နေတာပဲ..*

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ ဝိညာဉ်က အဆင့်အတန်း မြင့်တက်သွားသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရ၏။

ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရို အမိန့်ပေးထိန်းချုပ်ရေးစင်တာ၌။

လျိုကျန့်ကျွင်းနှင့် ချန်ကော်လျန်တို့က ကြီးမားသော စောင့်ကြည့် မျက်နှာပြင်ကို ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။

မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ချူးရှန့်ကို ဗဟိုပြုကာ မီတာ ၅၀၀ အချင်းဝက်အတွင်း ယာဉ်များ အားလုံး ရပ်တန့်နေသည့် ပြီးပြည့်စုံသော ပိုင်နက်နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေ၏။

ချန်ကော်လျန်၏ နှုတ်ခမ်းများက တုန်ယင်နေလေသည်။

"အဘိုးကြီး... အဘိုးကြီးလျို... မင်းရဲ့ စစ်သားက... သူက အပြုံးတစ်ချက်တည်းနဲ့ ငါတို့ မြို့ရဲ့ ပင်မလမ်းမကြီးကို သွက်ချာပါဒ လိုက်သွားစေတယ်..."

လျိုကျန့်ကျွင်းက စားပွဲပေါ်ရှိ ဖုန်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကောက်ကိုင်ကာ နံပါတ်တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်သည်။

သူ၏ အမူအရာက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု၊ သက်သာရာရမှုနှင့် သူတစ်ပါး ဒုက္ခရောက်သည်ကို ဝမ်းသာသည့် အရိပ်အယောင်တို့ ရှုပ်ထွေးစွာ ရောယှက်နေ၏။

"ဟယ်လို... ဒါက ပြည့်တန်ဆာလုပ်ငန်း နှိမ်နင်းရေးရုံးက အဘိုးကြီးမာလား..."

"ငါ လျိုကျန့်ကျွင်းပါ..."

ဖုန်းတစ်ဖက်စွန်းမှ သတိထားနေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

"အဘိုးကြီးလျို... မင်း အခု ဘာတွေ ကြံစည်နေတာလဲ... ငါ ပြောလိုက်မယ်... ရန်ပုံငွေကတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးနော်... ငါတို့ဆီမှာ လူအင်အား မလုံလောက်ဘူး..."

လျိုကျန့်ကျွင်းက သူ၏ ညည်းညူမှုများကို လျစ်လျူရှုကာ တိတ်ဆိတ်စွာသာ ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုးကြီးမာ... မင်းအတွက် ငါ့ဆီမှာ လက်ဆောင်ကြီးတစ်ခုရှိတယ်..."

"မင်းရဲ့ ဌာနဆီကို စံချိန်ချိုးလောက်တဲ့ နည်းဗျူဟာမြောက် လူသားပုံစံ လက်နက်တစ်ခု လွှဲပြောင်းပေးဖို့ ငါ စီစဉ်နေတာ..."

"စိတ်မပူပါနဲ့... သူက အဲဒီ ညစ်ပတ်တဲ့ ကာရာအိုကေတွေနဲ့ ရေချိုးခန်းတွေရဲ့ အဝင်ဝမှာ ရပ်နေရုံနဲ့တင် လုံလောက်တယ်... သူ အထဲကို ဝင်သွားဖို့တောင် မလိုအပ်ဘူး..."

မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ချူးရှန့်၏ ကျေနပ်နေပြီး အောင်မြင်မှုများ ရရှိထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော မျက်နှာကိုကြည့်ရင်း လျိုကျန့်ကျွင်း၏ နှုတ်ခမ်းများက ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးတက်သွားလေသည်။

"အထဲက ပိုင်ရှင်တွေက ငိုယိုပြီး ထွက်လာကြလိမ့်မယ်... ပြည့်တန်ဆာတွေကို ရှာဖွေပေးတဲ့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တိုင်ကြားရင်း မင်းကို ဦးချကြလိမ့်မယ်... သူတို့က သက်ညှာမှုရဖို့အတွက် ဘေးက ကလပ်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကိုတောင် ဖော်ထုတ်လာနိုင်တယ်..."

ဖုန်းတစ်ဖက်စွန်းမှ အဘိုးကြီးမာ၏ ဟိန်းဟောက်သံကို လျစ်လျူရှုကာ သူက ဖုန်းချလိုက်ပြီး ရှည်လျားသော သက်ပြင်းကြီး တစ်ချက်ကို ချလိုက်၏။

ကျန်းချန်မြို့၏ မြေအောက် ဖျော်ဖြေရေး လုပ်ငန်းက "ငရဲမင်းရဲ့ အပြုံး" ထံမှ မကြုံစဖူးသော၊ ပျက်စီးစေလောက်သည့် ထိုးနှက်မှုကြီးတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ရတော့မည်ကို သူ မြင်ယောင်နေမိလေတော့သည်။