အခန်း (၁၁၁-၁၁၂)

အခန်း (၁၁၁) ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ လိမ်လည်လှည့်ဖြားတတ်သော စွမ်းရည်များဖြင့် နန်ကုန်းကျောက်အား အပြတ်အသတ် အနိုင်ယူလိုက်ခြင်း

ဝမ်ရှူစာသင်ဆောင်တွင် အပေါများဆုံးအရာမှာ အဘယ်နည်း။ သံသယဖြစ်ဖွယ်မလိုဘဲ စာအုပ်များပင် ဖြစ်၏။

ဘေးကင်းစေရန်အတွက် နန်ကုန်းကျောက်သည် နားလည်ရန်ခက်ခဲသော ဆေးကျမ်းတစ်အုပ်ကို ရှာဖွေခဲ့ရာ သူကိုယ်တိုင်ပင် ခေါင်းအနည်းငယ် ကိုက်သွားရလေသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမ ထပ်မံအနိုင်ရနိုင်မည်ဟု သူ မယုံကြည်ပေ။

ယွင်ဟွားသည်လည်း သဘာဝကျစွာပင် သူ့ကို လွတ်မြောက်ခွင့်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။ စာအုပ်လေးပါးနှင့် ဂန္တဝင်ငါးပါးတို့မှာ သူမ၏ စဉ်းစားတွေးခေါ်မှုထဲတွင် မပါဝင်ချေ။

"ပန်းကလေး... သူက နင့်အတွက် ဆေးကျမ်းတွေ ရွေးနေတယ်... နင်လည်း သူ့အတွက် တစ်အုပ်ရွေးပေးလိုက်..."

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က တစ်စုံတစ်ခုအတွက် စိတ်ဒုက္ခရောက်နေဆဲဖြစ်စဉ် တရားသူကြီး၏စုတ်တံက တိတ်ဆိတ်စွာ မွှေနှောက်ရှာဖွေနေပြီး ရုတ်တရက် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

"ဟွားဟွား... သူ့ကို ဒီစာအုပ်ကို ဖတ်ခိုင်းလိုက်... သူ့ကို အရူးလိုဖြစ်သွားပြီး အရှက်ကွဲသွားအောင် လုပ်လိုက်..."

ယွင်ဟွား၏ အမူအရာမှာ သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေ၏။

တရားသူကြီး၏စုတ်တံက လေးနက်စွာ ရှင်းပြလာလေသည်။

"ဒါကို မုန့်ပို ရေးသားထားတာပဲ... သူမက တစ္ဆေတွေ ရန်ဖြစ်နေတာကို ကြည့်ရင်း စိတ်ကူးရသွားလို့ စုတ်တံကိုကိုင်ပြီး စာရေးဆရာမတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့တာပဲ... စာအုပ်တွေ အများကြီးရေးပြီး အတွဲလိုက် ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေခဲ့တယ်... တစ္ဆေအရာရှိတိုင်းလိုလိုဆီမှာ အုပ်ရေအတော်များများ ရှိကြတယ်..."

"ဟေး ဟွားဟွား... ဒီဟာကို ကြည့်လိုက်ဦး... ငါ့ဆီမှာ အစစ်အမှန်နှင့် အတုအယောင် အမွေဆက်ခံသူများ၏ တိုက်ပွဲ၊ မွေးစားသမီးဖြစ်သူ ငါက မိသားစုပိုင်ဆိုင်မှုများကို ရဲရင့်စွာ လုယူခြင်း၊ အာဏာရှင်မင်းသားလေးက ငါ့ကို ချစ်မိသွားချိန် ငါကတော့ ဘာမှမရှိတဲ့ဘဝကနေ ပြန်စဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်နဲ့ လောက၏ ကပ်ဘေးသုံးပါး၊ သူတို့က ကမ္ဘာကြီးကို လွှမ်းမိုးချင်နေကြတယ်ဆိုတဲ့ စာအုပ်တွေ ရှိတယ်..."

ယွင်ဟွားသည် သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေစဉ် တရားသူကြီး၏စုတ်တံက နောက်ထပ်စာအုပ်များကို ဆက်လက် ဆွဲထုတ်နေလေသည်။

"ဟွားဟွား... ငါ နင့်ကို ပြောပြမယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်လောက်က မုန့်ပိုက သူမရဲ့ ရေးဟန်ကို ပြောင်းလဲခဲ့ပြီး 'ကျွန်တော်က သူဌေးမလေးရဲ့ မွေးစားတာခံရပြီး ညတိုင်းညတိုင်း...' ဆိုတဲ့ ရမ္မက်ဆန်ဆန် ဝတ္ထုတချို့ကိုတောင် ရေးသားခဲ့သေးတယ်..."

"ရပ်လိုက်စမ်း..."

"ပါးစပ်ပိတ်ထားလိုက်..."

ယွင်ဟွားနှင့် သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ် နှစ်ဦးစလုံးက တားမြစ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ ငရဲပြည်နှင့် ကင်းကွာနေခဲ့သော နှစ်များအတွင်း အပြစ်ကင်းစင်ပြီး ချစ်စရာကောင်းသော တရားသူကြီး၏စုတ်တံလေးကို မည်သို့မည်ပုံ လုပ်ပစ်လိုက်ကြသည်ကို ကြည့်စမ်းပါ။

လူတိုင်း……

မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်မှန်းမသိဘဲ သူတို့သည် မုန့်ပိုရေးသားထားသော ပုံပြင်စာအုပ်ကို အမှန်တကယ် ဖတ်ရှုချင်နေကြသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှပေသည်။

နန်ကုန်းကျောက်က အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းနေရသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်မရှည်ဖြစ်လာလေသည်။ သူက တင်းမာစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"သခင်မလေးယွင်က ရွေးချယ်လို့ မပြီးသေးဘူးလား..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယွင်ဟွားက သူ့ကို ဘေးတစောင်း ကြည့်လိုက်ပြီး 'လောက၏ ကပ်ဘေးသုံးပါး၊ သူတို့က ကမ္ဘာကြီးကို လွှမ်းမိုးချင်နေကြတယ်' ဟူသော စာအုပ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ရော့... ဒါကို ယူလိုက်..."

နန်ကုန်းကျောက်သည် နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် စာမျက်နှာများကို လှန်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မှုန်ကုပ်သွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလာကာ သူ၏ အသံမှာလည်း အလိုအလျောက် ကျယ်လောင်သွားလေသည်။

"မင်း ငါ့ကို အရှက်ခွဲနေတာပဲ..."

"ဒါက ဘာတွေလဲ... ဝမ်ရှူစာသင်ဆောင်ထဲမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပုံပြင်စာအုပ်တွေ ရှိနေရတာလဲ..."

ယွင်ဟွားက မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမလက်ထဲရှိ ဆေးကျမ်းကို သူ့ထံ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

"ငါတို့ လဲလိုက်ကြမလား..."

ဆေးကျမ်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူမက ပုံပြင်စာအုပ်များကို ဖတ်ရသည်ကို ပို၍ နှစ်သက်လေသည်။

နန်ကုန်းကျောက်သည် သူ့လက်ထဲရှိ ပုံပြင်စာအုပ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်၏။

သူသည် လူမိုက်တစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ သူရွေးချယ်ထားသော ဆေးကျမ်းမှာ ဖတ်ရှုရန် ခက်ခဲပြီး နားလည်ရခက်သော စကားလုံးများစွာ ပါဝင်နေသဖြင့် ချောမွေ့စွာ ဖတ်ရှုနိုင်ရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

"သတ်မှတ်ထားတဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ထင်သလို ပြောင်းလဲလို့ မရဘူး..."

ယွင်ဟွားက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး တိုက်ရိုက်ပင် ပြန်လည်ချေပလိုက်လေသည်။

"ပြောင်းလဲလို့မရတဲ့ နင့်ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စည်းမျဉ်းတွေရယ်... နင့်ရဲ့ အကြံအစည်လေးတွေကို ငါက သိပြီးသားပါ..."

"မြင့်မြတ်ဟန်ဆောင်နေတာကို ရပ်လိုက်စမ်းပါ..."

နန်ကုန်းကျောက်၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွား၏။

ထိုအချိန်တွင် တော်ဝင်ဆရာကြီးနင်းက တစ်စုံတစ်ဦးအား အမွှေးတိုင်ထွန်းညှိရန် အမိန့်ပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ယွင်ဟွားနှင့် နန်ကုန်းကျောက်တို့သည် ၎င်းတို့၏ နေရာများသို့ ပြန်သွားကြပြီး စာအုပ်ထဲမှ အချက်အလက်များကို ကြိုးစားပမ်းစား မှတ်သားကြလေသည်။

နန်ကုန်းကျောက်သည် ဖတ်လေလေ သူ၏ မျက်နှာအဆင်းအရောင်မှာ ပို၍ ဆိုးရွားလာလေလေ ဖြစ်သော်လည်း ယွင်ဟွားမှာမူ လုံးဝ ထိခိုက်မှုမရှိဟန် ပေါ်လေသည်။

သူမသည် စာအုပ်ကို အလွန်မြန်ဆန်စွာ လှန်လောကြည့်ရှုနေသဖြင့် အခြားသူများ၏ အမြင်တွင် သူမသည် စာမျက်နှာတစ်ရွက်စီကို တစ်ချက်သာ စောင်းငဲ့ကြည့်နေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရ၏။

“ခုလို ဖတ်နေတဲ့ သခင်မလေးယွင်က... နိုင်နိုင်ပါ့မလား..."

"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... အကယ်၍ သူမသာ နိုင်သွားရင် ငါ့အဝတ်အစားတွေ အကုန်ချွတ်ပြီး နန်းတော်ကို သုံးပတ်လောက် ပတ်ပြေးမယ်..."

သူတို့၏ အတွေးများကို ကြားလိုက်ရသူများသည် သူတို့အား အရူးများကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေကြ၏။ သခင်မလေးယွင်သည် လိမ်လည်လှည့်ဖြားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထားလိုက်ပါလေ... သူတို့အားလုံးမှာ အသိပညာကင်းမဲ့သော လူအုပ်စုတစ်စုသာ ဖြစ်သည်။

ယွင်ဟွားသည် ဆေးကျမ်းကို ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့်အတွင်း ဖတ်ရှုပြီးစီးသွားပြီးနောက် နန်ကုန်းကျောက် ဖတ်ရှုနေသည်ကို တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ကြည့်နေလေသည်။

မကြာမီတွင် အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်စာ အချိန်ကုန်ဆုံးသွားလေသည်။

တော်ဝင်ဆရာကြီးနင်းက မေးလိုက်၏။

"ဘယ်သူ အရင်စမလဲ..."

"ကျွန်တော် အရင်စမယ်..."

နန်ကုန်းကျောက်က အရင်ဖြေကြားလိုက်ပြီး ယွင်ဟွားကို နှာခေါင်းရှုံ့ပြလိုက်လေသည်။

အချက်အလက်များကို ပထမဆုံး အလွတ်ရွတ်ဆိုနိုင်ခြင်းက ကြီးမားသော အားသာချက်တစ်ခုကို ရရှိစေသည်။

တော်ဝင်ဆရာကြီးနင်းသည် ယွင်ဟွားအား တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ သူမက သဘောတူညီကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြသည်ကို မြင်သောအခါ သူကလည်း သဘောတူလိုက်လေသည်။

လွန်လွန်းလှသည်။ ဤမိန်းကလေးတွင် လိမ်လည်လှည့်ဖြားနိုင်စွမ်း ရှိနေသဖြင့် မည်သူက အရင် သို့မဟုတ် နောက်မှ လုပ်ဆောင်မည်ကို သူမ ဂရုမစိုက်ပေ။

နန်ကုန်းကျောက်သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ပုံပြင်စာအုပ်ကို တော်ဝင်ဆရာကြီးနင်းထံ ကမ်းပေးလိုက်၏။

"လောကတွင် ကပ်ဘေးသုံးပါးရှိရာ ပထမတစ်ခုမှာ..."

"သူတို့၏ သာလွန်သော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်များကို အားကိုးလျက် သူတို့ကို ရန်စလာသော ရန်သူများကို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် မည်သည့်အခါမျှ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ..."

နန်ကုန်းကျောက်က ဆက်လက်ရွတ်ဆိုနေပြီး လူတိုင်းက စူးစိုက်စွာ နားထောင်နေကြလေသည်။

"ဒီပုံပြင်စာအုပ်က ကောင်းကောင်း ရေးထားတာပဲ... တော်တော်လေး ဆွဲဆောင်မှုရှိတယ်..."

"မင်းပြောတာ မှန်တယ်... နောက်မှ ငါ သေချာပေါက် ကူးရေးထားဦးမယ်..."

ပုံပြင်စာအုပ်အပေါ် လူတိုင်းက မှတ်ချက်ပေးနေကြသည်ကို ကြည့်ရင်း နန်ကုန်းကျောက်၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်လာလေသည်။

သူသည် အကြောင်းအရာတစ်ဝက်ကို အလွတ်ကျက်မှတ်ပြီးပြီဖြစ်ရာ အမှန်တကယ်ပင် ဆက်၍ မရွတ်ဆိုချင်တော့ပေ။

ထို့အပြင် ထိုကောင်မလေး စာအုပ်ဖတ်နေသည်ကို သူ ခုလေးတင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ သူမ တကယ် ဖတ်နေခြင်း ဟုတ်ရဲ့လား။ ၎င်းမှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှန်ကြည့်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားလှ၏။

"တော်ဝင်ဆရာကြီးနင်း... ကျွန်တော် ရွတ်ဆိုလို့ ပြီးပါပြီ..."

နန်ကုန်းကျောက်သည် ယွင်ဟွားအား လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"စတုတ္ထသခင်မလေးယွင်... မင်း ကျက်မှတ်ထားတာကို ရွတ်ဆိုရမယ့် အလှည့်ရောက်ပြီ..."

ယွင်ဟွားက ပုံပြင်ထဲတွင် နစ်မြောနေစဉ် ပြောလိုက်၏။

"အရင်ဆုံး အသံထွက်ပြီး ဖတ်ပြလိုက်ပါလား..."

နန်ကုန်းကျောက်သည် ယွင်ဟွားအား ပြင်းထန်စွာ စိုက်ကြည့်လျက် အံကို တင်းတင်းကြိတ်ထားလုနီးပါးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်လို ထင်နေလို့လဲ..."

သူတို့က သူ့ကို ပုံပြင်ပြောပြသူတစ်ဦးအဖြစ် သဘောထားနေကြသလား။ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းလိုက်လေခြင်း။

လူတိုင်းက မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် လျှာသပ်လိုက်ကြပြီး အရေးပါသော အချိန်ရောက်မှ သူက စာသားများကို မေ့သွားသည်ဟု ကြားလိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားကြလေသည်။

ယွင်ဟွားက ပြုံးလိုက်ပြီး ချက်ချင်း မတ်တပ်ရပ်ကာ ဖန်သလင်းဘောလုံးနှင့် တရားသူကြီး၏စုတ်တံကို ကိုင်ဆောင်လျက် အသံထွက်၍ စတင်ရွတ်ဆိုလေသည်။

"ကုသပေးသူသည်..."

ယွင်ဟွား၏ အသံမှာ ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး နားထောင်ကောင်းလှ၏။ သူမသည် ခက်ခဲပြီး နားလည်ရခက်သော စကားလုံးတစ်လုံးစီတိုင်းကို ရွတ်ဆိုနေစဉ် သူမ၏ အတွေးများကို နားလည်နိုင်သူများသာလျှင် မည်သို့ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သဘောပေါက်နိုင်လေသည်။ အခြားသူများ၏ အမူအရာများမှာ တဖြည်းဖြည်း တောင့်တင်းသွားကြ၏။

အထူးသဖြင့် နန်ကုန်းကျောက်သည် သူ၏ လက်သီးများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားပြီး ယွင်ဟွားအား မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

ယွင်ဟွား သူမ၏ သင်ခန်းစာများကို ရွတ်ဆိုနေသော အသံမှလွဲ၍ ခန်းမတစ်ခုလုံးမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေ၏။

ယွင်ဟွားသည် နောက်ဆုံးစာကြောင်းကို ရွတ်ဆိုပြီးစီးသွားသောအခါ လူတိုင်းက နန်ကုန်းကျောက်အား တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

"မင်း..."

"မင်း ဒီဆေးကျမ်းကို အရင်က ဖတ်ဖူးတာလား..."

ယွင်ဟွားက သူမ၏ လက်များကို ဖြန့်ကားလိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး... ငါက ဆေးပညာကို လေ့လာနေတာမှ မဟုတ်တာ... ဘာလို့ ဖတ်ဖူးရမှာလဲ..."

စာဖတ်ခြင်းတဲ့လား။ သူမ၏ ဘဝတစ်သက်တာလုံး စာဖတ်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ အိပ်မက်သာ မက်ပါစေတော့။

နန်ကုန်းကျောက်၏ လက်များမှာ တုန်ယင်နေ၏။ သူမသည် စာမျက်နှာများကို လှန်ကြည့်ရုံမျှဖြင့် ဓာတ်ပုံရိုက်ထားသကဲ့သို့ အလွတ်မှတ်မိနိုင်စွမ်း ရှိသည်ကို သူ ယခုတိုင် မယုံကြည်နိုင်သေးပေ။ ဤလောကတွင် ထိုကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်မျိုး မည်သို့လုပ်၍ ရှိနိုင်မည်နည်း။

သူက ယွင်ဟွားအား လက်ညှိုးထိုးကာ ဗြုန်းစားကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ငါ... ငါ မယုံဘူး... မင်း သေချာပေါက် လိမ်လည်လှည့်ဖြားထားတာ ဖြစ်ရမယ်... သေချာပေါက်ပဲ..."

အခြားသူများကလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ ၎င်းမှာ အမှန်တရားပင် ဖြစ်သော်လည်း မင်းတွင် သက်သေအထောက်အထား မရှိပေ။

"ဟီးဟီးဟီး... မှန်အောင် ခန့်မှန်းနိုင်ရင်တောင် ဆုမရှိဘူး..."

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က ယွင်ဟွား၏ ခေါင်းပေါ်တွင် လူးလှိမ့်ကာ ရယ်မောနေလေသည်။

"ဖူး... ငါ့ရဲ့ ဟွားဟွားကို လာရှုပ်တဲ့အတွက် မင်း ခံရတာ တန်တယ်... မင်းက နှိပ်စက်ခံရဖို့ ထိုက်တန်တယ်..."

"ဟုတ်တယ်... သူတို့က အနိုင်ကျင့်ခံရဖို့ ထိုက်တန်တယ်..."

တရားသူကြီး၏စုတ်တံကလည်း ဝင်ရောက်ထောက်ခံလိုက်လေသည်။

လူတိုင်း...

ယွင်ဟွားက သူမ၏ နားရွက်ကို ကုတ်လိုက်လေသည်။

"နင့်ရဲ့ အဒေါ်ကြီးက ထူးချွန်ပြောင်မြောက်တယ်ဆိုတာကို ဝန်ခံဖို့ အဲ့လောက်တောင် ခက်ခဲနေတာလား..."

"ဒါက မှတ်ဉာဏ်စွမ်းရည်နဲ့ သက်ဆိုင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာ နင်ပဲလေ..."

"ဒီစာအုပ်တွေကို နင်ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့တာလေ..."

"ငါ စာအုပ်လှန်ကြည့်နေတာရယ်... ငါ ရွတ်ဆိုပြနေတာရယ်ကို လူတိုင်း ကြည့်နေခဲ့ကြတာပဲ... အခုကျတော့ ငါက လိမ်လည်လှည့်ဖြားနေတယ်လို့ နင်က ပြောနေတာလား..."

"သက်သေ ဘယ်မှာလဲ..."

ယွင်ဟွားသည် နန်ကုန်းကျောက်အား ပြင်းထန်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"အကယ်၍ နင် နောက်တစ်ခါ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောရဲရင် နင့်ပါးစပ်ကို ငါ ဆွဲဖြဲပစ်မယ်..."

"ပန်းကလေး... အခုပဲ ဆွဲဖြဲလိုက်... ငါ နင့်ဘက်က အားပေးနေတယ်..."

"ပေပေ့ကလည်း အားပေးမယ်..."

ထိုအကောင်ပေါက်လေးနှစ်ကောင်က သူတို့၏ လက်များကို ခါးထောက်လျက် သူတို့၏ ချွန်ထက်သော သွားငယ်လေးများကို ပေါ်လွင်စေလိုက်သည်။

ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးများအတွင်းမှ လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်ထွက်လာသော ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းမှုအရိပ်အယောင်ကြောင့် လန့်ဖြန့်သွားသော နန်ကုန်းကျောက်သည် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖိဆုပ်လျက် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်မိလေသည်။

ဘာကြောင့်လဲ။ ဘာကြောင့် နတ်ဘုရားက သူ့ကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ဤကဲ့သို့သော လူတစ်ယောက်ကို စေလွှတ်လိုက်ရသနည်း။

တော်ဝင်ဆရာကြီးနင်းသည် အကြီးအကျယ် စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော နန်ကုန်းကျောက်အား ကြည့်ကာ ခေါင်းခါရမ်းလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တက်လှမ်းလာကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"သုံးပွဲကစားရာမှာ ယွင်ဟွားက အနိုင်ရရှိသွားပြီ... တတိယအချီကို ဆက်ပြီး ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ မလိုတော့ဘူး..."

အကယ်၍ ယှဉ်ပြိုင်မှုကို ဆက်လက်ပြုလုပ်မည်ဆိုပါက မင်းသားဟွိုင်သည် ဒေါသထွက်ပြီး ပေါက်ကွဲသွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေမိသည်။

"မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော် ဆက်ပြီး ယှဉ်ပြိုင်ချင်သေးတယ်... သူမက ကျွန်တော့်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်အနိုင်ရနိုင်မယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် မယုံကြည်ဘူး..."

အခန်း (၁၁၂) နောက်ထပ် တိုက်ပွဲတစ်ပွဲ

"ယှဉ်ပြိုင်မယ်ဟလား.. အဓိပ္ပါယ်မရှိတဲ့စကားတွေပဲ..."

ယွင်ဟွားက မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်၏။ သူမ၏ အဘိုးဖြစ်သူမှာ ကျင့်ကြံရန်အတွက် ယွင်မိသားစု ဘိုးဘေးခန်းမသို့ ပြန်သွားပြီဖြစ်ရာ သူမ၏ ကျန်ရှိနေသော ခွန်အားများဖြင့် သူ၏ ဝင်ရောက်ပူးကပ်ခြင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ခံနိုင်ရည်ရှိရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

တော်ဝင်ဆရာကြီးနင်းမှာ အလွန်ဒေါသထွက်နေပြီး သူ့အား သတိဝင်လာစေရန် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆူပူကြိမ်းမောင်းပစ်လိုစိတ်များ ပြင်းပြနေလေသည်။

"မင်းက သူမနဲ့ ဘာတွေများ ယှဉ်ပြိုင်စရာရှိနေလို့လဲ... ဒီမိန်းကလေးမှာ ထူးခြားတဲ့ အစွမ်းတွေ ရှိနေတာကို..."

"အတော်ဆုံးဆိုတဲ့ ပါရမီရှင်တွေတောင်မှ ဒီမိန်းကလေးရှေ့မှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း အမှုန့်ကြိတ်ခံရမှာပဲ..."

"မလိုချင်ဘူး..."

ယွင်ဟွားက သူ့အား တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ငြင်းဆန်လိုက်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ငါတို့ သုံးပွဲမှာ နှစ်ပွဲနိုင်ရင် အနိုင်လို့ သဘောတူထားတာ... ငါ နိုင်သွားပြီ..."

သူမသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်၏။

"ငါက သဘောကောင်းပါတယ်... နောက်တစ်ပွဲ ထပ်ကစားရင်လည်း ငါပဲ နိုင်မှာပါပဲ... အနည်းဆုံးတော့ လောလောဆယ် နင့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ငါ ကယ်တင်ပေးနိုင်တယ်လေ..."

နန်ကုန်းကျောက်သည် သူ၏ လက်သီးများကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ထားလေသည်။

“ပန်းကလေး... ဘာဖြစ်လို့ သူ့ကို မျက်နှာသာပေးနေရတာလဲ... သူ့ကို သေတဲ့အထိ အမှုန့်ကြိတ်ပစ်လိုက်... သူထိန်းသိမ်းထားတဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေအကုန်လုံး မြေကြီးထဲ ရောက်သွားအောင် လုပ်ပစ်လိုက်... ဒါမှ နင့်ကိုမြင်တိုင်း အမြီးကုပ်ပြီး ထွက်ပြေးသွားမှာ…”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က သူ့အား ကိုက်သတ်တော့မည့်အလား သွားများကို ဖြီးပြနေလေသည်။

“ရှောင်ရှူးရှူး ပြောတာ မှန်တယ်..”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယွင်ဟွား၏ နှုတ်ခမ်းများက တွန့်ချိတ်သွား၏။

“ငါ့အဘိုး ကွယ်လွန်သွားပြီဆိုတာကို နင်တို့နှစ်ယောက် မေ့နေကြပြီလား... အကယ်၍ ကဗျာပြိုင်ပွဲ ဒါမှမဟုတ် စာပိုဒ်ဆက်ပြိုင်ပွဲတွေသာ လုပ်ရမယ်ဆိုရင် နင်တို့နှစ်ယောက်က ငါ့အတွက် ကဗျာတွေ စာပိုဒ်တွေ စပ်ပေးနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား..”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်နှင့် တရားသူကြီး၏စုတ်တံတို့သည် တစ်ခဏအတွင်း တစ်သဘောတည်း ဖြစ်သွားကြလေသည်။

သူတို့လည်း မလုပ်နိုင်ကြပေ။

"ဒီကိစ္စကို ဒီနေရာမှာပဲ ထားလိုက်ကြစို့... နောက်နောင် စာသင်ချိန်မှာ ယွင်ဟွားကို ဘယ်သူမှ ပြဿနာမရှာရဘူး... သူမကို အနိုင်ယူနိုင်မယ်လို့ မတွေးထားသရွေ့ သူမ လုပ်ချင်တာကို လုပ်ခွင့်ရှိတယ်... နားလည်ကြလား..."

တော်ဝင်ဆရာကြီးနင်းက သူတို့အား သတိပေးရန် လိုအပ်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤမိန်းကလေး၏ ဘေးတွင် အစွမ်းထက်သော လက်နက်နှစ်ခုရှိနေပြီး ထိုနှစ်ခုစလုံးမှာ သူတို့၏ အရှင်သခင်ကို အလွန်အမင်း ကာကွယ်ပေးတတ်ကြ၏။ အထူးသဖြင့် တရားသူကြီး၏စုတ်တံမှာ သူမ ဒေါသထွက်နေပါက တစ်ချက်တည်း ရေးခြစ်လိုက်ရုံဖြင့် ယမမင်းထံသို့ စေလွှတ်နိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။

လူအုပ်ကြီးသည် ဦးညွှတ်လျက် အရိုအသေပေးကာ ပြောလိုက်ကြ၏။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာကြီး..."

သူတို့သည် လူမိုက်များ မဟုတ်ကြပေ။ အဘယ်ကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒုက္ခရောက်အောင် လုပ်ကြမည်နည်း။

ယွင်ဟွားသည် နန်ကုန်းကျောက်နှင့် တတိယအချီ ယှဉ်ပြိုင်မည်မဟုတ်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ သူ့အား လွယ်လွယ်ကူကူ လွှတ်ပေးမည်ဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပေ။

သူက သူမကို ရန်စရန် ရဲတင်းနေမှတော့ သူ့တွင် မကောင်းသည့် လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိမရှိ သိနိုင်ရန် ကံကြမ္မာမှတ်တမ်းကို စစ်ဆေးကြည့်မည့် သူမ၏ ရိုင်းစိုင်းမှုကို အပြစ်မတင်သင့်ပေ။

“ရှောင်ရှူးရှူး... သူ့အကြောင်းကို ရှာပေးစမ်း..”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က ပါးစပ်ကိုအုပ်၍ ရယ်မောလိုက်၏။

“ခဏစောင့်..”

အခြားသူများသည် ယခုတိုင် ခေါင်းမာနေဆဲဖြစ်သော မင်းသားဟွိုင်၏ ဆက်ခံသူ နန်ကုန်းကျောက်ကို သနားစရာကောင်းသကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဖရဲသီးစားရန် နေရာယူလိုက်ကြလေသည်။

တော်ဝင်ဆရာကြီးနင်းမှာ စကားမဆိုနိုင်ဖြစ်သွား၏။

တော်လောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် ဝင်ရောက်တားဆီးရန် မဝံ့ရဲပေ။ အကယ်၍ သူ့ထံသို့ ပြဿနာ ပြန်လှည့်လာပါက နစ်နာရလိမ့်မည် ဖြစ်၏။

“ဟွားဟွား... ငါ ရောက်ပြီ... သူ့ရဲ့ ဖရဲသီးကို သယ်လာခဲ့ပြီ..”

လူတိုင်းသည် နားစွင့်လိုက်ကြလေသည်။

“ပန်းကလေး... သူက အရမ်းစိတ်ပုပ်တဲ့လူပဲ... သူက သူ့အဖေဟာ အာဏာမရှိဘဲ ပျင်းရိနေတဲ့ မင်းသားတစ်ပါးဖြစ်နေတာကို ရွံရှာပြီး အခြားမင်းသားတွေထက် သိမ်ငယ်နေတယ်လို့ ခံစားနေရတယ်... ဒါ့ကြောင့် သူက တခြားသူတွေထက် သာလွန်ဖို့ သန္နိဋ္ဌာန်ချထားပြီး တစ်နေ့နေ့မှာ တော်ဝင်ညီလာခံခန်းမထဲမှာ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုရှိလာဖို့ မျှော်လင့်နေတာပဲ..”

တကယ်တမ်းတွင်လည်း သူသည် ပညာရပ်များ သင်ယူရာ၌ ပါရမီပါပြီး အလွန် ကြိုးစားအားထုတ်လေသည်။

“ဒါပေမယ့် သူ့ညီက ပညာရေးဘက်မှာ ပါရမီတွေ တဖြည်းဖြည်း ပြသလာတဲ့အခါ သူ့ရဲ့ စိတ်ထားက ပိုပြီး ကောက်ကျစ်လာခဲ့တယ်... သူက သူ့ညီကို မုန်းတီးလာတဲ့အပြင် သူ့ထက် တော်တဲ့သူတိုင်းကို မနာလိုဖြစ်လာခဲ့တယ်..”

“သူက အသက်ငါးနှစ်အရွယ် သူ့ညီလေးအပေါ်ကို တစ်ကြိမ် လက်ပါခဲ့ဖူးတယ်... ဒါပေမယ့် ကလေးလေးက ဉာဏ်ကောင်းကောင်းနဲ့ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး အဲ့အချိန်ကစလို့ ဘယ်လိုအကြောင်းနဲ့မှ နန်ကုန်းကျောက်နဲ့ နှစ်ယောက်တည်း အတူမနေတော့ဘူး..”

ယွင်ဟွားသည် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွား၏။

“သူ ငါ့ကို ပြဿနာရှာနေတာ အံ့ဩစရာ မရှိတော့ဘူး... မနာလိုစိတ်တွေကြောင့် ဖြစ်နေတာပဲ…”

တရားသူကြီး၏စုတ်တံသည် စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေပြီး တိကျစွာ ထောက်ပြလိုက်၏။

“သူ့ရဲ့ စရိုက်လက္ခဏာက မကောင်းဘူးဆိုရင် အနာဂတ်မှာ အရာရှိကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး…”

“စိတ်မပူပါနဲ့... သူ အရာရှိ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး…”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်လေသည်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လက သူ ရုတ်တရက် ရိုးရာဇာတ်ပွဲကို တစ်ယောက်တည်း သွားနားထောင်ရင်းနဲ့ နှစ်သက်သွားခဲ့ပြီး တစ်ခါတရံ သီချင်းတချို့တောင် ညည်းတွားနေတတ်တယ်..”

“ဒါပေမယ့် အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ သူက ဇာတ်သဘင်ကို တဖြည်းဖြည်း စွဲလမ်းလာခဲ့ပြီး ဇာတ်မင်းသားတစ်ယောက်လိုတောင် တိတ်တဆိတ် ဝတ်ဆင်ခဲ့တယ်... ဒါပေမယ့် သူက ဘယ်သူ့ကိုမှ အဲ့ကိစ္စကို အသိမခံခဲ့ဘူး..”

တော်ဝင်ဆရာကြီးနင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ မကြာသေးမီ လပိုင်းများအတွင်း သူ၏ ပညာရေးများ ကျဆင်းသွားသည်မှာ အံ့ဩစရာ မရှိပေ။ ဤသည်မှာ အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်၏။

ယွင်ဟွားသည် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် လျှောက်ထွက်လာခဲ့ရာ တော်ဝင်ဆရာကြီးနင်း၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားစေသည်။

"အဲ့ကလေးဆိုးလေး အခု ဘာလုပ်ဖို့ ကြံစည်နေပြန်တာလဲ..."

ယွင်ဟွားက သူ့ထံသို့ လျှောက်လာသည်ကို ကြည့်ရင်း နန်ကုန်းကျောက်၏ ရင်များ ခုန်လာလေသည်။

သူသည် သူမကို သေလောက်အောင် မုန်းတီးနေပြီး အထူးသဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ထိုထူးဆန်းသော အပြုံးကိုပင် ဖြစ်၏။

"မင်း အခု ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ..."

သူသည် ရန်လိုသော အကြည့်ဖြင့် နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်၏။

"ဘာလဲ... မင်း တတိယအချီ ထပ်လုပ်ချင်သေးလို့လား... ငါ့ကိုယ်ငါ အရူးလုပ်တာကို မင်း မြင်ချင်နေတာလား..."

"မင်းကို ငါ ပြောမယ်... မင်း အိပ်မက်မက်နေတာပဲ..."

"မင်း ဒီနေ့ ကံကောင်းသွားရုံလေးပါ... တစ်နေ့ကျရင် မင်းကို ငါ သေချာပေါက် အနိုင်ယူပြမယ်... ဒါ့ကြောင့် အရမ်း မမောက်မာနေနဲ့..."

"ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ မိသားစုကနေလာတဲ့ လိမ္မာယဉ်ကျေးတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်တာကို စွန့်လွှတ်ပြီး အိမ်မှုကိစ္စတွေကို မသင်ယူဘဲ အရာရှိဖြစ်ဖို့ ထွက်ပြေးလာတာ... ပြီးတော့ ယောက်ျားတွေနဲ့အတူတူ စာသင်ခန်းထဲမှာ လာတက်နေသေးတယ်..."

"ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်စမ်းပါဦး... ဘယ်မိန်းမက မင်းလောက် အရှက်မရှိတာ ရှိလဲ..."

နန်ကုန်းကျောက်၏ ယွင်ဟွားအပေါ် နာကြည်းချက်မှာ ယခုအခါ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး မည်သည့်စကားကိုမဆို ပြောရန် ရဲတင်းနေလေသည်။

သူမသည် တော်ဝင်ညီလာခံခန်းမသို့ အရာရှိတစ်ဦးအဖြစ် ဝင်ရောက်နိုင်ရုံသာမက ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၊ မယ်တော်ကြီးနှင့် အခြားအရာရှိများ၏ မျက်နှာသာပေးမှုကိုပါ ရရှိခဲ့သည်။

"ငါကျ ဘာလို့ အဲ့လို မဖြစ်ရတာလဲ..."

"ဘာလို့ နတ်ဘုရားတွေက လူတွေကို ခွဲခြားဆက်ဆံရတာလဲ..."

တော်ဝင်ဆရာကြီးနင်းမှာ သူ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ အရာအားလုံး အမှောင်ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ဒုက္ခပါပဲ... ဆိုးရွားတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခုတော့ ဖြစ်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။

“ဟွားဟွား... သူ... သူက နင့်ကို စော်ကားလိုက်တယ်... ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတယ်..”

ယွင်ဟွား၏ ပခုံးပေါ်တွင် နားနေသော တရားသူကြီး၏စုတ်တံမှာ သူမ၏ မျက်နှာလေးကို ကိုင်ထားရင်း တုန်ရီနေလေသည်။ ဤနာကြည်းချက်က ငရဲပြည်မှ သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်ထက်ပင် ပိုမိုပြင်းထန်နေသဖြင့် ၎င်းအား အမှန်တကယ်ပင် ထိတ်လန့်သွားစေ၏။

“မကြောက်နဲ့ ရှောင်ပေပေ့... ဓီမှာ နင့်ရဲ့ အစ်မကြီးရှူး ရှိတယ်... ငါ နင့်ကို ကာကွယ်ပေးမယ်..”

သူသည် တရားသူကြီး၏စုတ်တံကို ကိုင်ထားလျက် ဒေါသကြောင့် တောက်လောင်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် နန်ကုန်းကျောက်ကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူက ကျိန်ဆဲလိုက်၏။

“သောက်ကျိုးနည်း... ဒီကောင်က အညစ်အကြေးတွေ ထွေးထုတ်နေတာလား... အနံ့ဆိုးလိုက်တာ... သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငါ့ရဲ့ ဟွားဟွားကို စော်ကားရဲရတာလဲ... ပြီးတော့ ရှောင်ပေပေ့ကိုလည်း ခြောက်လှန့်သေးတယ်... သူ့ကို သေတဲ့အထိ ကုတ်ဆွဲပစ်မယ်..”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က သူ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ပျံတက်သွားကာ သူ့အား ကိုက်ခဲရိုက်နှက်လေတော့သည်။

“ပန်းကလေး... ဒီကောင်ယုတ်မာကို သတ်ပစ်လိုက်... သူ့ကို သတ်ပစ်... အဝတ်အစားတွေ ချွတ်ပြီး ဆံပင်တွေအကုန်လုံးကို ဆွဲနှုတ်ပစ်... သူ့သွားတွေကို ချိုးပစ်ပြီးတော့ ဦးနှောက်ကို ဆေးကြောဖို့ အိမ်သာထဲ ပစ်ချလိုက်..”

လူတိုင်းမှာ စကားမဆိုနိုင်ဖြစ်သွားကြ၏။

“စိတ်ချထားလိုက်..”

ယွင်ဟွားက ရှောင်ပေပေ့ကို ခြောက်လှန့်ခြင်းမှာ သူ၏ အပြစ်သာဖြစ်သည်ဟုဆိုကာ ထိုအကောင်ပေါက်လေး နှစ်ကောင်ကို တည်ငြိမ်စွာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

သူမသည် လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်ပြီး သူမအား ဆက်လက်စကားများနေဆဲဖြစ်သော နန်ကုန်းကျောက်ကို ကြည့်ကာ သူ၏ မျက်လုံးဆီသို့ ထိုးချလိုက်လေသည်။

"အား..."

အော်ဟစ်သံတစ်ခုကြောင့် လူတိုင်းမှာ နောက်သို့ ခြေအနည်းငယ် ဆုတ်သွားကြလေသည်။

တော်ဝင်ဆရာကြီးနင်း၏ နဖူးမှ သွေးကြောများမှာ တဒိတ်ဒိတ် ခုန်လာလေတော့သည်။

"မင်းလို မိန်းမရိုင်းက ဒီသခင်လေးကို ရိုက်ရဲတယ်ပေါ့လေ..."

နန်ကုန်းကျောက်က သူ၏ မျက်လုံးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ထားလျက် ယွင်ဟွားအား ပြင်းထန်သော အမုန်းတရားများဖြင့် စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်နေ၏။

သူသည် မင်းသားဟွိုင်၏ ဆက်ခံသူမင်းသားဖြစ်ရာ လူတိုင်းက သူ့အပေါ် အလွန်တရာ ရိုသေလေးစားမှုဖြင့် ဆက်ဆံကြသည်။

ယနေ့တွင် ဤကလေးမလေး၏ အမှုန့်ကြိတ်ခြင်းကို ခံရရုံသာမက သူမ၏ ရိုက်နှက်ခြင်းကိုပါ ခံလိုက်ရသည်။ သူသည် ဤစော်ကားမှုကို မည်သို့မျှ မျိုသိပ်ထားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက စာပေပညာရပ်များကိုသာမက သိုင်းပညာရပ်များကိုပါ လေ့လာသင်ယူခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

"ရိုက်ချင်လို့ ရိုက်တယ်... ငါက တတိယမင်းသားကိုတောင် ရိုက်ရဲတာ... နင်လို သေးငယ်တဲ့ မင်းသားလေးကိုတော့ ပြောမနေနဲ့တော့..."

"နင့်ကို ငါ ပြောပြမယ်... ဒီအဒေါ်ကြီးရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်က အကန့်အသတ်မရှိဘူး..."

ယွင်ဟွားသည် လက်ပိုက်လိုက်၏။ သူမသည် သူ၏ မျက်လုံးများထဲမှ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကို မြင်တွေ့ထားပြီးဖြစ်သော်လည်း သူ့အား အလေးအနက် မထားခဲ့ပေ။

အကယ်၍ သူသာ သူမကို ရန်မစဘဲ၊ အဓိပ္ပါယ်မရှိသည့် စကားများကို မပြောခဲ့လျှင် သူမသည် အလွန်ဆုံးနေမှ သူ၏ ညစ်ပတ်သော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို ဖော်ထုတ်လိုက်ရုံသာ ရှိလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

“ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်... သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်... ပန်းကလေး... နင့်ရဲ့ ဟွန်ယွမ် ကောင်းကင်တုန်ခါအုတ်ခဲကို ထုတ်လိုက်... အခု နင်က ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်နိုင်ပြီဖြစ်တဲ့အတွက် အဲ့အုတ်ခဲရဲ့ စွမ်းအားက အများကြီး တိုးလာပြီ... အုတ်ခဲနဲ့ တစ်ချက်ထုလိုက်တာနဲ့ သူ ရှင်သန်နိုင်မယ့် မျှော်လင့်ချက်မရှိဘဲ သေသွားလိမ့်မယ်..”

“ငါရောပဲ ငါရောပဲ... သူ သေသွားပေမယ့် သူ့ရဲ့ ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ သက်တမ်းကို ငါ ပြန်ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်... ပန်းကလေး ဆက်ထုပါ... ငါတို့ လုံလောက်အောင် ထုပြီးသွားတဲ့အခါ သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်သတ်ပစ်မယ်..”

အကောင်ပေါက်လေးနှစ်ကောင်မှာ ရန်သူကို မုန်းတီးရာတွင် တစ်စိတ်တစ်ဝမ်းတည်း ဖြစ်နေကြပြီး တစ်ကောင်က မီးထိုးယပ်ခတ်လုပ်နေကာ အခြားတစ်ကောင်က စုတ်တံကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

လူတိုင်းမှာ တုန်လှုပ်သွားကြ၏။ ဤသေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်သည် အလွန် ရက်စက်လွန်းလှပြီး တရားသူကြီး၏စုတ်တံမှာလည်း ကိုယ်ကျင့်တရား အလွန်ခေါင်းပါးလွန်းလှသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့က အချက်တစ်ချက်ကို နားလည်သွားကြလေသည်။

ယွင်ဟွားက အင်အားကိုဖိနှိပ်ခြင်းအား ကိုယ်စားပြုပြီး သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုများကို အားထားကာ တရားသူကြီး၏စုတ်တံမှာမူ သတ္တိကြောင်သော်လည်း အသက်များကို နှုတ်ယူနိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။

"မင်းကို ငါ သတ်မယ်..."

ဒေါသထွက်နေသော နန်ကုန်းကျောက်က သူ၏ လက်ချောင်းငါးချောင်းကို လက်သည်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ယွင်ဟွား၏ လည်ပင်းဆီသို့ တိုက်ခိုက်လာလေသည်။

"ငါလည်း နင့်ကို သေတဲ့အထိ ထုသတ်ပစ်မယ်... ဒီအဒေါ်ကြီးက.."

တော်ဝင်ဆရာကြီးနင်းမှာ အကြောက်လွန်ကာ မျက်နှာဖြူဆော့သွားပြီး အလောတကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"မြန်မြန်... တော်ဝင်ညီလာခံခန်းမကို သွားကြ... အရှင်မင်းကြီးကို မြန်မြန် သွားပင့်ကြစမ်း..."

ဤအခြေအနေက သူ့ကို သေစေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။