အခန်း (၁၃၇-၁၃၈)

137

ချန်ဟောက်နှင့် ချောင်ကျန့်ကျွင်းတို့သည် ရွာထဲသို့ အတင်းအဓမ္မ ဆွဲခေါ်ခြင်းခံလိုက်ရသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ယာဉ်မောင်းနှင့် လူသန်ကြီးအချို့မှာ သူတို့နှစ်ဦးကို ဝိုင်းရံစောင့်ကြပ်လာကြ၏။

ရွာသားများမှာလည်း အိမ်ပြင်ထွက်ကာ စုရုံးကြည့်ရှုနေကြပြီး အထူးသဖြင့် ကလေးငယ်များမှာ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ပြေးထွက်လာကာ သူတို့နှစ်ဦးကို ဝိုင်းအုံကြည့်နေကြသည်။

အနောက်တောင်ဘက် နယ်စပ်ဒေသမှ ကလေးငယ်များမှာ နေလောင်ထားသဖြင့် အသားအရေ ညိုမှောင်နေသော်လည်း ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်ကြသူများ ဖြစ်၏။

ထိုစဉ် အပြစ်ကင်းစင်ပုံရသော ကလေးငယ်တစ်ဦးက မြေကြီးပေါ်မှ ကျောက်ခဲတစ်ခဲကို ကောက်ယူကာ ချောင်ကျန့်ကျွင်းထံသို့ အားကုန်လွှဲပေါက်လိုက်သည်။

*ဒေါက်*

လက်ဝါးခန့်ရှိသော ကျောက်ခဲမှာ ချောင်ကျန့်ကျွင်း၏ မျက်ခုံးပေါ်သို့ တည့်တည့်ကျရောက်သွားသဖြင့် အရေပြားကွဲကာ သွေးများ စီးကျလာတော့၏။

ချောင်ကျန့်ကျွင်းသည် နာကျင်လွန်းသဖြင့် မျက်လုံးများကို တင်းတင်းပိတ်ထားကာ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ အံကြိတ်အောင့်ခံနေမိသည်။

ထိုအချင်းအရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ချန်ဟောက်မှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရ၏။

ကြည့်လိုက်လျှင် အပြစ်ကင်းစင်ပြီး ချစ်စရာကောင်းသော်လည်း ထိုကလေးငယ်၏ လုပ်ရပ်မှာ အလွန်ပင် ရက်စက်လှသည်။

ချောင်ကျန့်ကျွင်း ဒဏ်ရာရသွားသည်ကို မြင်သောအခါ အခြားကလေးငယ်များမှာလည်း ဝမ်းသာအားရ လက်ညှိုးထိုးကာ တဟားဟားဖြင့် ရယ်မောနေကြတော့၏။

ချန်ဟောက်သည် တစ်ကိုယ်လုံး စိမ့်တက်သွားပြီး ဤကလေးငယ်များမှာ လူယောင်ဆောင်ထားသော မြေခွေးကလေးများအလား ခံစားလိုက်ရသည်။

ဆယ်မိနစ်ခန့်အကြာတွင် သူတို့နှစ်ဦးကို ခန့်ညားထည်ဝါလှသော ကိုယ်ပိုင်ဗီလာအိမ်ကြီးတစ်လုံးရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြ၏။

ထိုဗီလာမှာ အလွန်ပင် ခမ်းနားထည်ဝါပြီး ဧရိယာ နှစ်ဧကခန့် ကျယ်ဝန်းသည်။

ကြီးမားလှသော သံတံခါးကြီးနှင့် ဝင်ပေါက်တွင် စိုက်ပျိုးထားသော အလှပင်ကြီးနှစ်ပင်မှာ အိမ်၏ဂုဏ်ဒြပ်ကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေ၏။

ဤကဲ့သို့သောအိမ်မျိုးတွင် အဖိုးတန်ဆုံးမှာ ထိုအလှစိုက်ပင်များနှင့် မြေပြင်တွင် ခင်းထားသော စကျင်ကျောက်ပြားများပင် ဖြစ်သည်။

ချန်ဟောက်သည် ဤခမ်းနားလှသော ဗီလာကြီးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အံ့အားသင့်သွားရ၏။

အခြားအရာများကို ထည့်မတွက်လျှင်တောင် ဤဗီလာကြီး၏ ဆောက်လုပ်စရိတ်မှာ အနည်းဆုံး ယွမ် သန်း ၂၀ ခန့် ရှိနိုင်ပေသည်။

အဆောက်အအုံမှာ အထပ် ၂၀ မြင့်သော ရုံးခန်းအဆောက်အအုံအလား ထည်ဝါလှ၏။

ထို့ပြင် အိမ်၏ပတ်ဝန်းကျင်၌ အင်္ကျီအဖြူနှင့် ဘောင်းဘီပြာ ဝတ်ဆင်ထားသော တောင့်တောင့်ဖြောင့်ဖြောင့် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများက အဆင်သင့် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေကြသည်။

ချန်ဟောက် သတိထားမိသည်မှာ ထိုလုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများ၏ ခါးကြားတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ဖောင်းကြွနေခြင်းပင်။

လုံခြုံရေးများကို နှစ်မီတာခြား တစ်ယောက်နှုန်း ချထားသဖြင့် ဤနေရာမှာ ကျေးလက်ရွာကလေးနှင့်မတူဘဲ မြို့စားနယ်စားတစ်ဦး၏ စံအိမ်တော်နှင့်ပင် ပိုတူနေသည်။

“ဒီနယ်စပ်လို နေရာလေးမှာ ဒီလောက် ချမ်းသာတဲ့သူတွေ ရှိနေတာ တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ၊ ဒီရွာက ထူးထူးဆန်းဆန်းတွေနဲ့ ပြည့်နေပါလား”

ချန်ဟောက် စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်၏။

ချန်ဟောက်နှင့် ချောင်ကျန့်ကျွင်းတို့ကို ယာဉ်မောင်းက ဗီလာထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ခြံအတွင်းသို့ မဝင်မီ လုံခြုံရေးများမှာ သူတို့ကိုယ်ခန္ဓာကို အသေးစိတ် စစ်ဆေးကြပြီး အန္တရာယ်ရှိသော ပစ္စည်းများ မပါရှိမှသာ အတွင်းသို့ ဝင်ခွင့်ပြု၏။

*ကျွီ*

ဗီလာ၏ တံခါးကြီး ပွင့်သွားသောအခါ နန်းတော်တစ်ခုကဲ့သို့ ခမ်းနားလှသော အတွင်းပိုင်း အပြင်အဆင်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့နှစ်ဦးကို ဗီလာ၏ အတွင်းခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရာ အသက် ၆၀ ခန့်ရှိမည့် ဆံပင်ဖြူတစ်ဝက် ပါရှိသော အဘိုးအိုတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူသည် ကျုံးရှန်း ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တောင်ဝှေးတစ်ချောင်းကို အားပြုထားသည်။

အသက်ကြီးပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ့မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပနေပြီး ခွန်အားအပြည့် ရှိနေပုံရ၏။

“သူဌေးကြီး ဒီရဲနှစ်ယောက်ကို ခေါ်လာပါပြီ”

ယာဉ်မောင်းသည် အတွင်းအခန်းသို့ ရောက်သည်နှင့် ခါးကို ၉၀ ဒီဂရီအထိ ကိုင်းကာ အလွန်အမင်း ရိုသေစွာဖြင့် အစီရင်ခံလိုက်သည်။

“အင်း သိပြီ၊ မင်းတို့ သွားကြတော့”

အဘိုးအိုက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

ထို့နောက် ယာဉ်မောင်းနှင့် အခြားလူများမှာ အပြင်သို့ ထွက်သွားကြသည်။

ဗီလာအတွင်း၌ လုံခြုံရေး အစောင့်အကြပ် အနည်းဆုံး ၂၀ ခန့် ရှိနေသဖြင့် အလွန်ပင် စိတ်ချရသော အနေအထားတွင် ရှိနေ၏။

ချန်ဟောက်နှင့် ချောင်ကျန့်ကျွင်းတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်မိကြသည်။

ဒါဟာ တကယ့်ကို ခေတ်သစ်လူ့အဖွဲ့အစည်း ဟုတ်ပါလေစ။

ဤနေရာ တစ်ခုတည်းကသာ သီးခြား တည်ရှိနေသော ဘုရင်အုပ်ချုပ်သည့် နိုင်ငံငယ်လေးတစ်ခုအလား ခံစားနေရပြီး အလွန်ပင် အာဏာရှင် ဆန်လှ၏။

“ကဲ ပြောစမ်းပါဦး၊ မင်းတို့က ဘာလို့ ငါတို့ကို ပစ်မှတ်ထားရတာလဲ”

အဘိုးအိုက သူတို့အနားသို့ လျှောက်လာပြီး အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ချောင်ကျန့်ကျွင်းက အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြန်ပြောလိုက်၏။

“ကျွန်တော်တို့က ရဲတွေဗျ၊ ရာဇဝတ်မှု ကျူးလွန်နေတာကို မြင်နေရရင်တော့ ငြိမ်ခံနေမှာ မဟုတ်ဘူး”

ချောင်ကျန့်ကျွင်းသည် ဖြောင့်မတ်သူ ဖြစ်သည့်အတိုင်း ဤအချိန်တွင် ဟန်ဆောင်နေရန် သူ့မှာ ဆန္ဒမရှိပေ။

သူတို့ အရှေ့မှ အဘိုးအိုမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူ တစ်ဦး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဤနေရာသို့ ရောက်လာပြီးမှ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်နိုင်ရန် အခွင့်အရေးမှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလှ၏။

သို့သော် ချောင်ကျန့်ကျွင်းသည် ယခုအခါ ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားနေမိသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ချင်ရန် အဖမ်းမခံလိုက်ရပေ။

ချင်ရန်မှာ ပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး မကောင်းဆိုးဝါးများ၏ ရန်သူတော် ဖြစ်သဖြင့် နောင်တစ်ချိန်တွင် ကြီးကျယ်သော အောင်မြင်မှုများကို ရရှိမည်မှာ သေချာ၏။

သူတို့လို လူအိုကြီးနှစ်ယောက်ကတော့ အနစ်နာခံလိုက်ရလည်း ကိစ္စမရှိပေ။

ချောင်ကျန့်ကျွင်းကတော့ သူတို့အတွက် ကလဲ့စားချေပေးမည့်သူ တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိလာလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်နေသည်။

“မင်းတို့က တော်တော် ခေါင်းမာတာပဲ”

အဘိုးအိုက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။

“မင်းတို့ဆီကနေ အသုံးဝင်တဲ့ သတင်းရဖို့ဆိုတာ တော်တော်တော့ ခက်ခဲမယ့်ပုံပဲ၊ လာကြစမ်း သူတို့ကို ခိုလှုံရေးစခန်းကို ခေါ်သွားလိုက်ကြ၊ သူတို့ရဲ့ ကျန်းမာရေး အခြေအနေကို စစ်ဆေးပြီး သေချာ ဂရုစိုက်ထားလိုက်၊ ဒီလူနှစ်ယောက်က ကြည့်ရတာ တော်တော်ကျန်းမာပုံရတယ်၊ ဒါဆိုရင်တော့ သူတို့ရဲ့ ကလီစာတွေလည်း ကောင်းကောင်း အလုပ်လုပ်နိုင်ဦးမှာပဲ”

အဘိုးအိုက လက်ကာပြကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် လုံခြုံရေးများ ရောက်လာကာ သူတို့နှစ်ဦးကို ဆွဲခေါ်သွားကြတော့သည်။

အဘိုးအိုသည် သူတို့ဆီမှ သတင်းရယူရန် မကြိုးစားတော့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သတင်းပေးမည့်သူမှာ အလိုအလျောက် ရောက်လာမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ချောင်ကျန့်ကျွင်းတို့ ထွက်သွားပြီးနောက် ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ထားသော လူတစ်ဦးမှာ အဘိုးအိုအနားသို့ ချဉ်းကပ်လာကာ စကားအချို့ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ အဘိုးအိုသည် အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ရေရွတ်လိုက်၏။

“ဩော် သူတို့က ဖိန်လင်မြို့ကနေ တာဝန်နဲ့ လာကြတာလား၊ ဒါဆိုရင်တော့ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ သူတို့ ဒီကိုလာတဲ့ခြေရာကို ဘယ်သူမှ လိုက်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး၊ ဒီလူနှစ်ယောက်ကို ဒီလောကထဲကနေ အစဖျောက် ပျောက်ကွယ်သွားအောင်သာ လုပ်လိုက်တော့”

အမှန်စင်စစ်တွင်မူ အထက်ပိုင်းမှ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် သူ့ကို ဖမ်းဆီး အရေးယူရန် လွှတ်လိုက်ခြင်းလားဟုပင် သူ ထင်မိခဲ့သေးသည်။

ယခုမူ အရူးရဲအချို့က သူတပါးကိစ္စကို ဝင်ပါမိခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရ၏။

ထိုအချိန်တွင် အိမ်တော်ထိန်းမှာ ဆက်ပြောလာသည်။

“သူတို့နဲ့အတူ ပါလာတဲ့သူ သုံးယောက် ရှိပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့က နှစ်ယောက်ပဲ ဖမ်းမိသေးတာ၊ နောက်တစ်ယောက် ကျန်သေးတယ်၊ အဲဒီကျန်တဲ့သူက သူတို့အထက်လူကြီးကို သေချာပေါက် အစီရင်ခံမှာပဲ၊ ကျွန်တော်တို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ”

“မင်းက ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ”

အဘိုးအိုက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

“သက်သေမရှိဘဲနဲ့ ငါ့ကို သူတို့က ဘာလုပ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ၊ ကဲပါ ဒါဆိုရင်လည်း ဒီည အဲဒီရဲနှစ်ယောက်လုံးကို ဒီလောကကနေ ဖျောက်ဖျက်ပစ်လိုက်၊ အဲ နေဦး၊ ဥရောပက လူတစ်ယောက်က အသက် ၃၅ နှစ်ကနေ ၄၅ နှစ်ကြား လူတွေရဲ့ ကလီစာတွေ လိုနေတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်၊ ဒီနှစ်ယောက်က ကိုက်ညီမှု ရှိမရှိ စစ်ကြည့်လိုက်ဦး၊ ကိုက်ညီရင်တော့ ထုံးစံအတိုင်းပေါ့”

အိမ်တော်ထိန်းမှာ အဘိုးအို၏ စကားကို ခေါင်းညိတ်ကာ လက်ခံလိုက်သည်။

ဆရာဝန်နှင့် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်လျှင် ရလဒ်က ထွက်လာမည် ဖြစ်၏။

ရုတ်တရက် အဘိုးအိုက မေးလိုက်သည်။

“စက်ရုံဘက်မှာကော အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ”

အိမ်တော်ထိန်းမှာ ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ပြန်ပြောလိုက်၏။

“ပြီးဖို့က ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် လိုပါသေးတယ်”

“ဘာ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းတောင် လိုသေးတယ် ဟုတ်လား၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် နှေးနေရတာလဲ”

အဘိုးအို၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မှိုင်းသွားသည်။

“သန်ဘက်ခါကျရင် ထာ့ကျိုက်ရွာကို ကုန်ပစ္စည်းတွေ ပို့ရတော့မှာ၊ အခုထိ အများကြီး လိုနေသေးတယ်၊ သူတို့ဘက်က ငါတို့ကို အပြစ်ရှာလာရင် ဘယ်သူက တာဝန်ယူမှာလဲ”

ထိုအခါ အိမ်တော်ထိန်းမှာ ထိတ်လန့်သွား၏။

“ကျွန်တော် အခုပဲ သွားပြီး အမြန်ပြီးအောင် တိုက်တွန်းလိုက်ပါ့မယ်”

“သွားတော့”

အဘိုးအိုက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် လက်ကာပြလိုက်သည်။

၎င်းရွာတွင် လူဦးရေ နှစ်ရာကျော်သာ ရှိပြီး ရွာ၏ လူမနေသော ထောင့်တစ်နေရာတွင် သူတို့သည် ဟီးရိုးအင်း ထုတ်လုပ်သည့် စက်ရုံတစ်ခုကို တည်ထောင်ထား၏။

ထိုစက်ရုံမှ ထုတ်လုပ်သမျှ ကုန်ပစ္စည်း အများစုကိုလည်း ထာ့ကျိုက်ကျေးရွာသို့ အမြဲပို့ဆောင်ပေးရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထာ့ကျိုက်ကျေးရွာမှာ အင်အားပိုကြီးပြီး အရောင်းအဝယ် လမ်းကြောင်း ပိုများသောကြောင့် ဖြစ်၏။

အမှန်စင်စစ်တွင်မူ ထာ့ကျိုက်ကျေးရွာ၏ လုပ်ငန်းမှာ ထိုမျှသာ မဟုတ်ပေ။

ဟီးရိုးအင်း ထုတ်လုပ်ခြင်းမှာ ဝင်ငွေ၏ ၆၀ ရာခိုင်နှုန်းသာ ရှိပြီး ကျန်သည့် ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းမှာ လူကုန်ကူးခြင်းနှင့် လူ့ကလီစာများ ရောင်းချခြင်းမှ ရရှိခြင်း ဖြစ်၏။

ချောင်ကျန့်ကျွင်းနှင့် ချန်ဟောက်တို့ကို ခိုလှုံရေးစခန်းဟု အမည်တပ်ထားသော နေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကြသည်။

ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရတော့၏။

ဤခိုလှုံရေးစခန်းမှာ စခန်းဟူသည်ထက် ငရဲခန်းတစ်ခုနှင့် ပိုတူလှသည်။

အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး စုစုပေါင်း လူဦးရေ တစ်ရာ၊ နှစ်ရာခန့်မှာ အလွန်ပင် ကျပ်ညပ်လှသော အခန်းများအတွင်း ပိတ်လှောင်ခံထားရ၏။

သူတို့အားလုံးမှာ နွမ်းလျပင်ပန်းနေကြပြီး လူရုပ်ပင် မပေါ်တော့ပေ။

သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် မျက်နှာများပေါ်တွင်လည်း ဒဏ်ရာအမာရွတ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး အားလုံးမှာ သေလူများအလား ဖြစ်နေကြ၏။

ချောင်ကျန့်ကျွင်းနှင့် ချန်ဟောက်တို့မှာ အခြေအနေကို မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် သူတို့၏နောက်ကျောမှနေ၍ မေ့ဆေးများ အထိုးခံလိုက်ရသည်။

“သူတို့ကို ခေါ်သွားပြီး ကလီစာတွေနဲ့ သွေးအမျိုးအစားကို ချက်ချင်း စစ်ဆေးလိုက်ကြ”

နောက်ကွယ်မှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

သူတို့အနောက်ဘက်တွင် နှာခေါင်းစည်း တပ်ထားသော အင်္ကျီဖြူဝတ် ဆရာဝန်တစ်ဦး ရပ်နေသည်။

သို့သော် ထိုဆရာဝန်မှာ အသက်ကယ်မည့် ကောင်းကင်တမန်နှင့် မတူဘဲ ငရဲမှ လာသော မိစ္ဆာတစ်ဦးနှင့်သာ တူနေပေတော့သည်။

138

ညချမ်းအချိန်အခါသို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ အမှောင်ထုကြီးစိုးနေပြီး လမ်းမီးတိုင်များမရှိသော ဤရွာကလေး၌ ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ မြင်တွေ့နေရသည့် မီးရောင်အချို့သာ ရှိတော့၏။

ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ ရွာအတွင်း လုံခြုံရေးအတွက် ချထားသည့် ကင်းစောင့်အင်အားမှာလည်း ရုတ်တရက် နှစ်ဆခန့် တိုးလာသည်။

အထူးသဖြင့် သူဌေးကြီး၏ ဗီလာအနီးအနားတွင် လုံခြုံရေးအင်အားမှာ ပိုမိုများပြားလှပြီး သူတို့မှာ တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ စောင့်ကြပ်နေကြသူများ ဖြစ်သည်။

သူတို့ အကြောက်ဆုံးအရာမှာ ရဲများက ညအချိန်တွင် ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်စီးနင်းမည်ကိုပင် ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် ညအချိန်သည် သူတို့၏ သတိဝီရိယ အမြင့်ဆုံးအချိန် ဖြစ်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် လူငယ်တစ်ဦးသည် အမှောင်ထုကို အကာအကွယ်ယူကာ ရွာကလေးဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာနေသည်ကို မည်သူမျှ မသိရှိကြချေ။

ချင်ရန်သည် တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်လျက် အမှောင်ထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသော ရွာကလေးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဤနေရာမှကြည့်လျှင် ရွာတစ်ခုလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရဘဲ ကြောက်မက်ဖွယ် သားရဲကြီးတစ်ကောင်က ပါးစပ်ဟထားသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။

အကယ်၍ သူသာ ရွာအတွင်းသို့ တဇွတ်ထိုး တိုးဝင်လိုက်လျှင် အစအနပင် ကျန်တော့မည်မဟုတ်ဟု ထင်မှတ်ရသည်။

သို့သော် ချင်ရန်တွင် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်နှစ်ဦးမှာ ရွာအတွင်း၌ ပိတ်မိနေသဖြင့် ချောင်ကျန့်ကျွင်းနှင့် ချန်ဟောင်တို့ကို ပစ်ပယ်ထားရန်မှာ သူ့စရိုက်မဟုတ်ချေ။

သူတစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေပါစေဦးတော့၊ ဤကျားတွင်းထဲသို့ သူ မဖြစ်မနေ ဝင်ရောက်ရပေလိမ့်မည်။

ချင်ရန်သည် ဝမ်ရှောင်ရီထံသို့ ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

"ချင်ရန် မင်းဆီက ဖုန်းလာတော့မှပဲ ငါ စိတ်အေးရတော့တယ်"

ဝမ်ရှောင်ရီသည် ချင်ရန်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါမှ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

သူသည် ချင်ရန် တစ်ခုခုဖြစ်သွားမည်ကို အလွန်စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

"စခန်းမှူး အနောက်တောင်ဘက်က တပ်ဖွဲ့တွေနဲ့ ဆက်သွယ်ပြီးပြီလား"

ချင်ရန်က မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ရှောင်ရီ ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ပြောလိုက်၏။

"အေး၊ ငါကိုယ်တိုင် ညွှန်ကြားရေးမှူးကို ပြောလိုက်တယ်၊ သူကိုယ်တိုင် ချက်ချင်း ဖုန်းဆက်ပြီး တင်းတင်းကျပ်ကျပ် မှာကြားလိုက်ပြီ၊ ဟိုဘက်ကလည်း လူလွှတ်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတယ်"

"ဒါဆိုရင်တော့ တော်သေးတာပေါ့၊ သူတို့ရောက်လာဖို့ တစ်နာရီ ဒါမှမဟုတ် နှစ်နာရီလောက် ကြာဦးမှာပေါ့နော်"

"အေး အဲ့ဒီလောက်တော့ ကြာမှာပဲ၊ ချင်ရန် မင်း အခု ဘယ်မှာလဲ"

"ကျွန်တော် သူတို့ရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းကို ရောက်နေပြီ"

ချင်ရန် လေးလေးနက်နက် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင် မင်း ဘာမှ ဇွတ်မလုပ်နဲ့ဦး၊ ကင်းထောက်ရုံတင် လုပ်လို့မရဘူးလား"

ဝမ်ရှောင်ရီက အလောတကြီး တားမြစ်လိုက်သည်။

"စခန်းမှူး၊ ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိပါတယ်၊ အခုက တစ်စက္ကန့်ချင်းစီက အဖိုးတန်နေလို့ စကားအများကြီး မပြောနိုင်တော့ဘူး"

ချင်ရန် ဖုန်းချလိုက်၏။

ထို့နောက် သူသည် အမှောင်ထုထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ထပ်မံတိုးဝင်သွားတော့၏။

သို့သော် ချင်ရန် မသိလိုက်သည့် အချက်တစ်ခုမှာ သူ၏ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို တစ်ဖက်က ကြားဖြတ်နားထောင်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူဌေးကြီး၏ အိမ်တွင် အချက်ပြလှိုင်းများကို ခြေရာခံနိုင်သော ကိရိယာရှိသဖြင့် ချင်ရန်နှင့် ဝမ်ရှောင်ရီတို့၏ စကားပြောဆိုမှုကို ကြားဖြတ် သိရှိသွားကြသည်။

ဤသူဌေးကြီးမှာ အလွန်ပင် သတိကြီးသူ ဖြစ်သည်။

သူသည် သိပ္ပံနှင့် အင်ဂျင်နီယာဘာသာရပ်ကို သင်ကြားခဲ့သော တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဟောင်းတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ဤရွာ၌ မြို့ပေါ်သို့ ပညာသွားသင်ဖူးသည့် တစ်ဦးတည်းသော ပညာတတ်ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူသည် တရားသောလမ်းဖြင့် စီးပွားရှာ၍ မရနိုင်မှန်း သိလာသောအခါ တရားမဝင်လုပ်ငန်းများဘက်သို့ ခြေစုံပစ်ဝင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူဌေးကြီး၏ နေအိမ်၌ လူ ၃၀၊ ၄၀ ခန့် ထိုင်နိုင်သော ထမင်းစားပွဲကြီးပေါ်တွင် သူဌေးကြီးသည် ခမ်းနားလှသော ဟင်းလျာများကို သုံးဆောင်နေသည်။

ထိုစဉ် လူတစ်ဦး ရောက်လာပြီး သူ့နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

"သူဌေး၊ လူအသစ်တစ်ယောက် ဝင်လာပြီ"

"ဟင်"

သူဌေးကြီး၏ မျက်ဝန်းများ မှောင်မှိုက်သွားသည်။

"ဘယ်လို သိလိုက်တာလဲ"

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အချက်ပြစနစ်ကနေ ဖုန်းပြောသံကို ဖမ်းမိလိုက်တာပါ"

ထို့နောက် သူသည် ချင်ရန်တို့ ပြောဆိုခဲ့သည့် စကားများကို ဖွင့်ပြလိုက်ရာ သူဌေးကြီး နားထောင်ပြီးနောက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"ချင်ရန် တစ်ယောက်တည်းလား၊ အနောက်တောင်ဘက်က အထက်လူကြီးတွေကိုလည်း အစီရင်ခံထားပြီးပြီပေါ့"

ထိုသတင်းမှာ သူဌေးကြီးအား ထိတ်လန့်သွားစေခြင်း မရှိပေ။

"သက်သေမရှိသရွေ့တော့ ဘယ်သူမှ ငါ့ကို ဘာမှလုပ်လို့ မရဘူး"

သူဌေးကြီးက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ဒီကောင်လေးက ရွာထဲကို တစ်ယောက်တည်း ဝင်ရဲတယ်ဆိုတော့ သေတွင်းထဲ ဝင်တိုးတာပဲ၊ လူတွေလွှတ်ပြီး ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ခိုင်းလိုက် ဒါပေမဲ့ အရှင်ဖမ်းမိအောင် ကြိုးစားကြစမ်း"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ထိုသူထွက်သွားပြီးနောက် သူဌေးကြီးသည် စားပွဲပေါ်ရှိ ဟင်းလျာများကို ကြည့်ကာ ပို၍ပင် စိတ်ဝင်စားသွားပုံရသည်။

"ဒီရွာထဲမှာ ဒီလိုမျိုး မဖြစ်ပျက်ခဲ့တာ ကြာပြီပဲ၊ အထက်လူကြီးတွေကိုတောင် တိုင်ထားသေးတယ်ပေါ့၊ တောက် နှမြောစရာပဲ၊ ဒါက မင်းတို့ရဲ့ ဖိန်လင်မြို့ မဟုတ်ဘူးကွ၊ သက်သေမရှိရင် ငါက ဥပဒေရဲ့ အကာအကွယ်အောက်မှာ ရှိနေတဲ့ သာမန်စီးပွားရေးသမားတစ်ယောက်ပဲ၊ ဘယ်သူက ငါ့ကို အရေးယူနိုင်မှာလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့"

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ချင်ရန်သည် အမှောင်ထုထဲသို့ တိတ်တဆိတ် တိုးဝင်လာခဲ့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး သူသည် ရွာထဲရှိ အမြင့်ဆုံးနှင့် အကြီးဆုံးဖြစ်သော ဗီလာကြီးကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"အခုထိ အဲ့ဒီဗီလာမှာ မီးတွေ လင်းနေတုန်းပဲဆိုတော့ အဲ့ဒါ သူတို့ရဲ့ အခြေစိုက်စခန်း ဖြစ်နေမှာပဲ"

ချင်ရန် စဉ်းစားလိုက်စဉ်မှာပင် သူ့အာရုံထဲ၌ ရာဇဝတ်ကောင်၏ တည်နေရာက ပေါ်လာသည်။

ထိုတည်နေရာမှာ ဗီလာ အတွင်းဘက်သို့ ညွှန်ပြနေ၏။

"ငါ အဲ့ဒီဗီလာကို သွားမှ ဖြစ်တော့မယ်"

ချင်ရန်သည် ဗီလာနှင့် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု စတင် ခံစားလိုက်ရသည်။

*ဂျောက်*

နောက်တစ်ခဏတွင် ရှာဖွေရေးမီးကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ထိုးချလိုက်ရာ ပြင်းထန်လှသော အလင်းရောင်မှာ ချင်ရန်၏ အနေအထားကို နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်သွားစေသည်။

ချင်ရန်သည် မျက်လုံးများကို အမြန် ပိတ်လိုက်ရ၏။

'ဘာဖြစ်တာလဲ၊ ငါ့ကို တွေ့သွားတာလား'

ချင်ရန် အံ့ဩသွားမိသည်။

သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန်ပင် ပေါ့ပါးလှသဖြင့် မည်သည့်အသံမျှ ထွက်ပေါ်မည် မဟုတ်သော်လည်း ယခုမူ ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် စောင့်ကြည့်ကင်မရာများ ရှိနေခဲ့ခြင်းလော။

သို့သော် ယခုအချိန်မှာ ထိုအကြောင်းများကို တွေးနေရမည့်အချိန် မဟုတ်ပေ။

မီးများမှာ သူ့အပေါ်တွင်သာ စူးစိုက်နေပြီးနောက် လူအုပ်ကြီး ပြေးလာသော ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ကျူးကျော်သူကို တွေ့ပြီ၊ ခြေလက်တွေကို ရိုက်ချိုးပြီး အရှင်ဖမ်းကြစမ်း"

အေးစက်လှသော အမိန့်ပေးသံကြီးကို ချင်ရန် ကြားလိုက်ရသည်။

'ငါ့ကို အရှင်ဖမ်းမလို့လား'

ချင်ရန်၏ မျက်လုံးများ မှောင်မှိုင်းသွားပြီးနောက် အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ ပြေးဝင်လာသော လူ ၃၀ ခန့်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

လူ ၃၀ မျှသာ ဆိုလျှင် ချင်ရန် မတုန်လှုပ်ပေ၊ ချက်ချင်းပင် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်လိုက်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အဆိုးဆုံးမှာ ထိုလူ ၃၀ ကျော်စလုံးတွင် သေနတ်များ ပါရှိနေခြင်းပင်။

'လူ ၃၀ ကျော်၊ တစ်ယောက်ချင်းစီမှာ သေနတ်တွေနဲ့'

ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ချင်ရန် ထွက်ပြေးရုံမှအပ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

သူ့လက်ထဲတွင် လမ်းဘေးဆိုင်မှ ဝယ်လာသော သစ်သီးလှီးဓားလေး တစ်ချောင်းသာ ပါရှိသည်။

*ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်း*

တိတ်ဆိတ်နေသော ညအမှောင်ထဲတွင် သေနတ်သံများစွာ ဟိန်းထွက်လာပြီး ကျည်ဆန်များ၏ မီးပွင့်များကို မြင်တွေ့နေရသည်။

ချင်ရန်သည် ကျည်ဆန်မိုးများကြားမှ ကျားသစ်အရှိန် နှင့် ဘေးအန္တရာယ် ကြိုတင်သိမြင်မှု စွမ်းရည်များကို အသုံးပြုကာ အသက်လု ရှောင်တိမ်းနေရ၏။

သို့သော်ငြားလည်း အပူရှိန်ပြင်းလှသော ကျည်ဆန်များမှာ သူ့နားရွက်နားမှ ဝဲပျံသွားကြပြီး အရေပြားကိုပင် ပူခနဲ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤသည်မှာ ချင်ရန် တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသေးသော အန္တရာယ်အကြီးမားဆုံး အခြေအနေပင် ဖြစ်သည်။

သူ့လက်ထဲ၌ သစ်သီးလှီးဓားလေးတစ်ချောင်းသာ ရှိပြီး ရန်သူမှာမူ လက်နက်အပြည့်အစုံ ပါရှိသော လူမိုက် ၃၀ ကျော် ဖြစ်နေသည်။

'ဒီလိုအချိန်မှာ ငါ လုံးဝ ထွက်ပြေးလို့ မဖြစ်ဘူး!'

ချင်ရန်သည် ပြေးလွှားနေရင်း အံကို တင်းတင်းကြိတ်ထားလိုက်သည်။

သူသည် တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးနေသော်လည်း ရွာအပြင်သို့ ထွက်ပြေးရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။

ဤနေရာသို့ သူ လာရခြင်းမှာ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို ကယ်တင်ရန်ဖြစ်ပြီး အသက်လု ထွက်ပြေးရန် မဟုတ်ချေ။

သူသည် ပြေးနေရင်း လမ်းဘေးရှိ ကျောက်ခဲအချို့ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လှိမ့်လိုက်ကာ ကျောက်ခဲတစ်ဆုပ်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

ထို့နောက် အံ့ဩစရာကောင်းစွာပင် သူသည် ဆက်မပြေးတော့ဘဲ လမ်းချိုးတစ်ခုမှ အရှိန်ဖြင့် ကွေ့ကာ သူ့နောက်သို့ လိုက်လာသူများထံ ပြန်လည် ပြေးဝင်သွားတော့၏။

ချင်ရန်သည် လက်ထဲမှ ကျောက်ခဲများကို အားကုန်လွှဲပေါက်လိုက်ရာ ၎င်းတို့မှာ ကျည်ဆန်များအလား အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် လွင့်ထွက်သွားပြီး ရှေ့ဆုံးမှ လူများကို ဟန့်တားလိုက်နိုင်သည်။

ထို့နောက် ချင်ရန်၏ အကြည့်မှာ ဗီလာအိမ်ကြီးဆီသို့သာ စူးစိုက်သွားတော့သည်။

သူ့အာရုံခံစားမှုအရ ဤလူအုပ်စု၏ ခေါင်းဆောင်မှာ ထိုဗီလာကြီးအတွင်း၌ ရှိနေသည်မှာ သေချာလှသည်။

ဤလူအုပ်စုကြီးကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်နေခြင်းမှာ ပညာရှိရာမကျပေ။

"သူခိုးကိုဖမ်းလိုလျှင် ခေါင်းဆောင်ကို အရင်ဖမ်း" ဆိုသည့်အတိုင်း ချင်ရန်သည် ဗီလာကြီးဆီသို့သာ အားကုန် ဦးတည်လိုက်၏။