အခန်း (၁၄၃-၁၄၄)

143

ပြည်ပတွင် ပိတ်မိနေသူများကို ကယ်တင်ရန်အတွက် ဤမျှလောက်သော လူအင်အားကို စုစည်းထားကြသော်လည်း လက်ရှိအချိန်အထိ ရရှိထားသော သတင်းအချက်အလက်မှာ အလွန်အကန့်အသတ် ရှိနေသည်။

ထိုလူများ၏ တိကျသော တည်နေရာကို မည်သူမျှ မသိရှိကြသေးပေ။

ထိုစဉ်မှာပင် သူတို့ခေါ်ဆောင်သွားရမည့် အဒေါ်ကြီးသည် ချင်ရန်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ချက်ချင်း ဒူးထောက်လိုက်ကာ သူ၏ ခြေထောက်များကို ဖက်တွယ်၍ ငိုယိုတောင်းပန်လေတော့သည်။

"ရဲအရာရှိကြီးရယ်... ကျွန်မ ပြန်မသွားချင်ဘူး၊ ဟိုမှာ ကျွန်မရဲ့ သားနဲ့ သမီး ကျန်ခဲ့သေးတယ်၊ ကျွန်မ ပြန်မသွားချင်ဘူး"

"အကူအညီပေးပါဦး၊ သူတို့ကို သွားကယ်ပေးလို့ မရဘူးလားဟင်? ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်"

အဒေါ်ကြီးသည် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်း အသနားခံရှာသည်။

ချင်ရန်မှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိသည်။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ချန်ဟောက်ကလည်း ဝင်မေးလိုက်၏။

"အဒေါ်... အဒေါ်က အဲဒီကနေ လွတ်လာတာဆိုတော့ အဲဒီနေရာက ဘယ်မှာလဲဆိုတာ အတိအကျ မသိဘူးလား"

အဒေါ်ကြီးက ခေါင်းကို အတွင်တွင် ခါရမ်းလိုက်သည်။

"ကျွန်မ မသိဘူး၊ ကျွန်မကို အထဲကို မခေါ်သွားခင်ကတည်းက တစ်ခုခု မှားနေပြီဆိုတာ သိလို့ ထွက်ပြေးလာခဲ့တာ"

"ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားကို ဘယ်လို ကူညီပေးရမလဲ"

ချောင်ကျန့်ကျွင်းက ပြောလိုက်သည်။

အဒေါ်ကြီးမှာတော့ မရပ်မနား ငိုနေဆဲပင် ဖြစ်ပြီး နှုတ်မှလည်း ခပ်တိုးတိုးလေး ပြောရှာသည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ သားနဲ့ သမီးကို ပစ်မထားနိုင်ဘူးလေ"

သူမသည် ရင်ကွဲမတတ် ငိုကြွေးကာ အလွန်ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေပုံရသဖြင့် ချောင်ကျန့်ကျွင်းနှင့် ချန်ဟောက်တို့မှာ သူမကို အရင်ဆုံး ချော့မော့နေရတော့သည်။

သို့သော် ချင်ရန်၏ အကြည့်မှာမူ ဘေးတွင်ရှိနေသော A အဆင့် ရာဇဝတ်ကောင်ထံသို့သာ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

ယခုအခါတွင် ချင်ရန်၌ ရာဇဝတ်မှုများကို ပြန်လည်ခြေရာခံနိုင်သော စွမ်းရည်ရှိနေသဖြင့် ရာဇဝတ်ကောင်၏ နောက်ကြောင်းရာဇဝင်ကို အချိန်မရွေး ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုနိုင်ပေသည်။

'စနစ်... ရာဇဝတ်မှုဖြစ်စဉ် နောက်ကြောင်းပြန်စစ်ဆေးရေး စွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းစမ်း'

ချင်ရန်က စိတ်ထဲမှ အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး ထိုရာဇဝတ်ကောင်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။

ခဏအကြာတွင်မူ ချင်ရန်သည် အခြားကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် နားရှီးမြို့ ရဲစခန်းတွင် ရှိမနေတော့ဘဲ ပြည်ပရှိ လူသူကင်းမဲ့ကာ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော ဒေသတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။

ထိုနေရာသည် လူဦးရေ တစ်ရာကျော်ခန့်သာရှိသော စွန့်ပစ်ထားသည့် ကျေးရွာလေးတစ်ရွာ ဖြစ်သော်လည်း လျှပ်စစ်ဝါယာကြိုးများ ရှုပ်ထွေးစွာ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချင်ရန်သည် ထိုမြင်ကွင်းထဲတွင် ရာဇဝတ်ကောင်၏ နောက်ကြောင်းကို ဆက်လက်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ထိုလူသည် ဓားမြှောင်တစ်လက်ကို ကိုင်ကာ အသက် ၂၀ ကျော်အရွယ် လူငယ်တစ်ဦးကို ခေါင်းဖြတ်သတ်ရန် အေးစက်စွာ ဓားသွေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ထိုလူငယ်လေးမှာမူ အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ရန် ကြောက်လန့်တကြား ငိုယိုကာ အသနားခံနေရှာသည်။

"ကျွန်တော့်ကို မသတ်ပါနဲ့... တောင်းပန်ပါတယ်၊ မသတ်ပါနဲ့... မသတ်ပါနဲ့..."

ထိုလူငယ်၏ အသံမှာ အကြိမ်ကြိမ် အသနားခံလွန်းသဖြင့် အက်ကွဲခြောက်ကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထို A အဆင့် ရာဇဝတ်ကောင်မှာ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ အထက်စီးက အပြစ်တင်လေ၏။

"ရက်ပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော်သွားပြီ၊ တစ်ယောက်ကိုမှ မင်း အောင်မြင်အောင် မဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ဘူး၊ မင်းကတော့ အလကားနေရင်း အများကြီး စားနေတဲ့ အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်လိုပဲ၊ မင်းမှာသာ မိသားစုရှိရင် နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက် အသက်ဆက်နိုင်ဦးမှာပါ ဒါပေမဲ့ မင်းမှာက မိသားစုလည်း မရှိဘူးဆိုတော့... အခုတော့ မင်း သေဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်"

ထိုလူငယ်လေး၏ အသနားခံသံများကြားမှာပင် ထိုရာဇဝတ်ကောင်သည် ဓားမြှောင်ဖြင့် လူငယ်၏လည်ပင်းကို ရက်ရက်စက်စက် လှီးချလိုက်တော့သည်။

မြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် သွေးပျက်စရာ ကောင်းလှ၏။

ချင်ရန်သည် မျက်လုံးများကို မှေးစင်းကာ ထိုမြင်ကွင်းကို ဆက်ကြည့်နေမိသည်။

လူသတ်သမားသည် ပြတ်တောက်သွားသော ခေါင်းကို သူ၏ခြေရင်းတွင် ထားလိုက်ပြီးနောက် အားရပါးရ ကန်ထုတ်လိုက်လေသည်။

*ဝုန်း*

ထိုကန်ချက်မှာ အလွန်ပြင်းထန်လှသဖြင့် မီတာ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာအထိ ဦးခေါင်းမှာ လွင့်ထွက်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် သွေးစီးကြောင်းကြီး ဖြစ်သွားတော့သည်။

"ဟေ့ လာကြစမ်း"

ထိုလူက ခေါ်လိုက်သည်နှင့် တောခွေးအချို့ ပြေးဝင်လာကာ ပြတ်တောက်နေသော ဦးခေါင်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝိုင်းဝန်း ကိုက်ခဲစားသောက်ကြတော့သည်။

ထို့နောက် ရာဇဝတ်ကောင်သည် အိမ်ထဲသို့ အေးအေးလူလူပင် ဝင်သွားသည်။

ချင်ရန်က ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ထင်ရှားသော အဆောက်အဦးများကို မှတ်သားလိုက်ပြီးနောက် ထိုလူနောက်သို့ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ဝင်သွားခဲ့သည်။

အိမ်အတွင်း၌ ရုံးခန်းအကြီးကြီး တစ်ခုရှိပြီး စားပွဲတိုင်းတွင် ဖုန်းများနှင့် စာရွက်စာတမ်းများ ပြည့်နှက်လျက်ရှိသည်။

အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး အများအပြားမှာ ဖုန်းများကို အလုအယက် ခေါ်ဆိုနေကြရသည်။

ရာဇဝတ်ကောင် ဝင်လာသည့်အခါ အားလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး မျက်နှာများမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေပုံရသည်။

"ခုနက အသံကို မင်းတို့ အကုန်ကြားလိုက်ကြတယ်မလား၊ အဲဒီလိုမျိုး မဖြစ်ချင်ကြဘူးဆိုရင် ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ကြ၊ ကြားလား"

ထိုလူက အေးစက်လှသော လေသံဖြင့် ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

ရုံးခန်းအတွင်း၌ လက်နက်ကိုင် အစောင့်အကြပ်များစွာ ရှိနေသည်ကို ချင်ရန် တွေ့လိုက်ရသည်။

လူပေါင်း ၂၀ ခန့်ရှိပြီး အားလုံးမှာ အရပ်ရှည်ရှည်၊ ဗလကောင်းကောင်းနှင့် အသားညိုညို ကြေးစားစစ်သားများအလား ထင်မှတ်ရသည်။

ဤနေရာတွင် ချင်ရန်သည် မမျှော်လင့်ဘဲ အသိဟောင်းတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူကား အခြားသူမဟုတ်၊ ဟိုယခင်က မူးယစ်ဆေးကုန်သည် ဝမ်ပါ့ ကို ဖမ်းဆီးစဉ်က ဝမ်ပါ့အား ထွက်ပြေးရန် လမ်းကြောင်းရှာပေးခဲ့သော ကြေးစားစစ်သားပင် ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ပါ့ အဖမ်းခံခဲ့ရသော်လည်း ထိုကြေးစားစစ်သားမှာမူ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။

ထိုစဉ်က လွတ်မြောက်သွားခြင်းမှာ ချင်ရန်အတွက် အလွန်ပင် ရင်နာစရာ ကောင်းခဲ့သည်။

ထိုသူ၏ အမည်မှာ လီကွမ် ဖြစ်ကြောင်း ချင်ရန် ကောင်းကောင်းမှတ်မိနေသည်။ ထိုသူကို ဤနေရာတွင် ပြန်တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမထင်ထားခဲ့ချေ။

ယခုအခါ လီကွမ်သည် ထိုလူအုပ်ကို အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။

သူသည် အစောင့်များ၏ ခေါင်းဆောင်အလား ရာထူးအတော်အတန် မြင့်ပုံရသည်။

"ဒါတွေက မင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူး၊ မင်း တရုတ်နယ်မြေထဲကိုပဲသွားပြီး လူသစ်တွေကို ခေါ်လာခဲ့"

လီကွမ်က ထိုရာဇဝတ်ကောင်ကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... အစ်ကိုကြီးကွမ်"

ထိုလူက ခေါင်းညိတ်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။

ဤအချိန်တွင် ချင်ရန်သည်လည်း လက်မနှေးခဲ့ချေ။

ယခုမှာမူ အရေးကြီးဆုံးအပိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

လီကွမ်နောက်သို့ လိုက်သွားခြင်းအားဖြင့် ရာဇဝတ်မှုလမ်းကြောင်းကို ရှာဖွေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

မကြာမီ လီကွမ်သည် အပြင်သို့ထွက်ကာ ဆိုင်ကယ်တစ်စီးဖြင့် မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်မောင်းနှင်သွားသည်။

ချင်ရန်သည်လည်း ကျားသစ်အရှိန် ကို အသုံးပြုကာ နောက်မှ အမှီလိုက်နိုင်ခဲ့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤနေရာမှာ လွင်ပြင်ဖြစ်သဖြင့် အရှိန်ချင်း ကွာခြားသော်လည်း လီကွမ်၏ တည်နေရာကို မျက်ခြေမပြတ် ကြည့်ရှုနိုင်ခဲ့သည်။

လမ်းအကွေ့အကောက်များစွာကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် နယ်စပ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

စုစုပေါင်း ကြာချိန်မှာ မိနစ် ၃၀ ခန့်သာ ရှိလေသည်။

ထို့နောက်တွင်မူ လီကွမ်သည် နယ်စပ်အတွင်းသို့ ခိုးဝင်ကာ လူများကို ခေါ်ဆောင်လာရင်း အဖမ်းခံလိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းနှင့်အတူ ဇာတ်လမ်းက ပြီးဆုံးသွားတော့သည်။

"ချင်ရန်... ချင်ရန်"

"ဘာဖြစ်တာလဲ ချင်ရန်"

ချောင်ကျန့်ကျွင်းနှင့် ချန်ဟောက်တို့က စိုးရိမ်တကြီး လှုပ်နှိုးနေကြသဖြင့် ချင်ရန်သည်လည်း အဆိုပါ မြင်ကွင်းထဲမှ ပြန်လည် နိုးထလာခဲ့သည်။

ယခုအခါ ချင်ရန်၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ထိုအခြေစိုက်စခန်းဆီသို့ သွားရာလမ်းကြောင်းမှာ အထင်အရှား စွဲထင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"

ချန်ဟောက်တို့၏ စိုးရိမ်နေသော မျက်နှာများကို ကြည့်ကာ ချင်ရန်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

ယခုအခါ ရာဇဝတ်ဂိုဏ်း၏ အခြေစိုက်စခန်းကို အတိအကျ သိရှိသွားပြီဖြစ်ရာ ချင်ရန်အနေဖြင့် ထိုနေရာသို့ သွားရောက်ကာ အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းရန် ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက် ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။

ချင်ရန်သည် ချောင်ကျန့်ကျွင်းနှင့် ချန်ဟောက်တို့ကို ဖယ်ခွာကာ ထို A အဆင့် ရာဇဝတ်ကောင်ရှိရာသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားတော့သည်။

ချောင်ကျန့်ကျွင်း၊ ချန်ဟောက်နှင့် လီချွမ်းတို့မှာ ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိသဖြင့် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြစဉ် ချင်ရန်က ထိုလူ့ရှေ့တွင် တိုက်ရိုက် အော်မေးလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို မှတ်မိလား"

"ဟင်"

ခေါင်းပြောင်နှင့် ရာဇဝတ်ကောင်မှာ ရုတ်တရက် ကြောင်အသွားသည်။

ဤရဲအရာရှိကို သူ လုံးဝ မမှတ်မိပါချေ။

"ဒီလူက ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ် သိနေရတာလဲ" ဟု တွေးတောရင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည်။

ဘေးတွင်ရှိသော ရဲအရာရှိများသာမက အထက်လူကြီးအချို့ အပါအဝင် အခြားလူများလည်း စိတ်ဝင်စားတကြီး ဝိုင်းအုံလာကြသည်။

"မင်း ငါ့ကို တစ်ဖက်နိုင်ငံကို ခေါ်ထုတ်ဖို့အတွက် အွန်လိုင်းမှာ ကြော်ငြာတင်ခဲ့တာလေ၊ အခုတော့ မေ့သွားပြီပေါ့ ဟုတ်လား"

ချင်ရန်က ထပ်မံ မေးလိုက်သည့်အခါတွင် ထိုလူမှာ မှင်တက်သွားရသည်။

သူသည် အွန်လိုင်းတွင် ကြော်ငြာအတုများစွာ တင်ခဲ့သလို လူပေါင်းမည်မျှကို လှည့်ဖြားခဲ့သည်ကိုလည်း မမှတ်မိတော့ချေ။

ထိုစဉ်က သူသည် နေ့တိုင်း ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုများစွာ ပြုလုပ်ခဲ့ရသလို လူအများအပြားကို ကုမ္ပဏီ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကောင်းပုံများကို ဗီဒီယိုကောဖြင့် ပြသကာ လှည့်ဖြားခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် သူတွေ့ခဲ့သမျှ လူအားလုံးကို မည်သို့ မှတ်မိနိုင်မည်နည်း။

ထိုစဉ် ရာထူးအတော်အတန် မြင့်ပုံရသည့် ရဲအရာရှိတစ်ဦးက လျှောက်လာကာ မေးလိုက်သည်။

"နေဦး... ကျွန်တော်က ဝူဖေးပါ၊ ဒီကယ်ဆယ်ရေး စစ်ဆင်ရေးရဲ့ တာဝန်ခံပါ၊ ခင်ဗျား သူ့ကို သိတာလား"

ဤနေရာရှိ ရဲအရာရှိ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာမှာ သူ့လက်အောက်ငယ်သားများ ဖြစ်ပုံရသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် သူ့ကို သိပါတယ်၊ အရင်က ထောင်ချောက်ဆင် ဖမ်းဆီးဖို့အတွက် ကျွန်တော် သူ့ကို ဆက်သွယ်ခဲ့ဖူးတယ်၊ ကျွန်တော် သူ့ကို သိရုံတင်မကဘူး၊ သူတို့ရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းကို သွားတဲ့ လမ်းကြောင်းကိုလည်း ကျွန်တော် သိထားတယ်၊ သူတို့ရဲ့ တည်နေရာကို ပြောပြလာအောင် ကျွန်တော် သူ့ကို လှည့်ဖြားခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်လည်း ဒီကယ်ဆယ်ရေး စစ်ဆင်ရေးမှာ ပါဝင်ချင်ပါတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီလိမ်လည်တဲ့လူတွေ ဘယ်မှာ ပုန်းနေတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် အသေအချာ သိလို့ပါ"

ချင်ရန်၏ လေသံမှာ ပြတ်သားပြီး ခိုင်မာလှသည်။

သူသည် လက်ရှိအခြေအနေနှင့် ကိုက်ညီပြီး အားလုံးယုံကြည်သွားစေမည့် ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်လေတော့သည်။

144

A အဆင့် ရာဇဝတ်ကောင်သည် ချင်ရန်ကို အလွန်အမင်း ဇဝေဇဝါဖြစ်လျက် တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာ ကြည့်နေမိ၏။

ပထမအချက်မှာ သူသည် ချင်ရန်၏ အသံ သို့မဟုတ် ရုပ်ရည်ကို လုံးဝမှတ်မိခြင်း မရှိသလို၊ လိမ်လည်နေစဉ်အတွင်း ဤလူနှင့် ဆက်သွယ်ခဲ့ဖူးခြင်း ရှိ၊ မရှိကိုလည်း မဝေခွဲနိုင်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဒုတိယအချက်မှာ သူသည် သူတို့အခြေစိုက်စခန်း တည်နေရာကို အမှန်တကယ်ပင် မတော်တဆ ဖွင့်ဟခဲ့မိသလော ဆိုသည်ကိုလည်း မိမိကိုယ်ကိုယ် သေချာပုံမရချေ။

ခေါင်းပြောင် ရာဇဝတ်ကောင်သည် ချင်ရန်ကို ကြည့်ပြီး အသည်းအသန် ပြန်လည်စဉ်းစားသော်လည်း လုံးဝသတိမရနိုင် ဖြစ်နေသည်။

ထိုစဉ် သူြမျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်သွားသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ဤမျက်နှာအမူအရာကို အခြားရဲအရာရှိများ မြင်လိုက်သောအခါ ထိုရာဇဝတ်ကောင်၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ချင်ရန်က အမှန်တကယ် ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ပြီဟု အခိုင်အမာ ယုံကြည်သွားကြတော့သည်။

"တကယ်လား"

"ဒါဆိုရင်တော့ တကယ့်ကို ဝမ်းသာစရာပဲ"

ခေါင်းဆောင် ဝူဖေးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူတို့သည် ကယ်ဆယ်ရေးစစ်ဆင်ရေးအတွက် လူအင်အား ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို စုစည်းထားပြီး အထက်လူကြီးများ၏ ညွှန်ကြားချက်ကို ရရှိထားသော်လည်း တိကျသော တည်နေရာကို မသိရှိသဖြင့် မည်သို့စတင်ရမည်ကို မသိဘဲ ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးက ပြည်ပရှိ အခြေစိုက်စခန်းကို သိရှိထားပြီ ဖြစ်သဖြင့် တာဝန်မှာ များစွာရိုးရှင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။

"အချိန်မဆိုင်းဘဲ လုပ်ကြရအောင်၊ ခင်ဗျားအနေနဲ့ ဒီကယ်ဆယ်ရေးစစ်ဆင်ရေးမှာ ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ လိုက်ပါနိုင်မလား"

ဝူဖေးက လေးနက်စွာ မေးလိုက်သည်။

ချင်ရန်သည် အတွေ့အကြုံနည်းပါးသေးသော အလုပ်သင်တစ်ဦး ဖြစ်နေသည်ကို သူ သတိပြုမိသဖြင့် ထိုနေရာသို့ သွားခြင်းမှာ အန္တရာယ်ရှိနိုင်ရာ ချင်ရန်၏ သဘောထားကို အရင်မေးရခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်ရန်က တိုက်ရိုက်ပင် ပြတ်ပြတ်သားသား ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"သေချာပေါက် လိုက်မှာပေါ့"

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ နောက်တွင်ရှိနေသော လီချွမ်း၊ ချောင်ကျန့်ကျွင်းနှင့် ချန်ဟောက်တို့မှာ မှင်တက်သွားကြသည်။

ချင်ရန်သည် အန္တရာယ်များလှသော တာဝန်တစ်ခုကို ယခုပင် ပြီးစီးထားပြီးကာမှ ယခု နောက်ထပ် ကယ်ဆယ်ရေးစစ်ဆင်ရေးတစ်ခုတွင် ထပ်မံ ပါဝင်ဦးမည် ဖြစ်သည်။

"ချင်ရန်... မင်း တကယ်ပဲ သွားချင်တာလား"

ချန်ဟောက်က သူ့အနားသို့ လျှောက်လာကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

ချင်ရန်နှင့် ဤခေါင်းပြောင် ရာဇဝတ်ကောင်တို့ကြားတွင် ထိုမျှအထိ ပတ်သက်မှုမျိုး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့သော်လည်း ချင်ရန်၏ ယုံကြည်မှုရှိသော စကားများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် အမှန်ပင်ဖြစ်ရမည်ဟု ယူဆလိုက်သည်။

သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ဒုက္ခရောက်နေသူများကို ကူညီရန် ငြင်းဆန်မည့်သူများ မဟုတ်ကြချေ။

"ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ပြီးပါပြီ၊ ဒီအဒေါ်ကြီးကိုတော့ ခင်ဗျားတို့ ခဏ စောင့်ကြည့်ပေးထားကြပါ၊ ကျွန်တော်တို့ ဟိုဘက်ကလူတွေကို ကယ်ပြီးရင် အတူတူ ပြန်ကြတာပေါ့"

ချင်ရန်က ဆိုလိုက်သည်။

ချောင်ကျန့်ကျွင်းနှင့် ချန်ဟောက်တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချရင်း မတတ်သာဘဲ ပြုံးလိုက်ကြရသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ မင်း အောင်အောင်မြင်မြင်နဲ့ ပြန်လာမှာကို ငါတို့ စောင့်နေမယ်"

သူတို့နှစ်ဦးမှာ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ချင်ရန်မှာ တာဝန်တစ်ခုပြီးလျှင် နောက်တစ်ခုသို့ အမြဲတမ်း ဦးတည်နေသူ ဖြစ်သည်။

သူတို့အတွက်မူ ချင်ရန်မှာ ကယ်တင်ရှင်ပင် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအရ ချောင်ကျန့်ကျွင်းနှင့် ချန်ဟောက်တို့သည် ထိုကိစ္စကို စခန်းမှူး ဝမ်ရှောင်ရီထံသို့ အစီရင်ခံလိုက်ကြသည်။

ဤကယ်ဆယ်ရေးစစ်ဆင်ရေးကြောင့် ဖိန်လင်မြို့သို့ ပြန်မည့် ခရီးမှာ နှောင့်နှေးသွားရပေဦးမည်။

အထူးရဲခေါင်းဆောင် လီချွမ်းကလည်း အလုပ်သင်ရဲတစ်ဦးဖြစ်သည့် ချင်ရန်မှာ ကိစ္စရပ်များစွာနှင့် ပတ်သက်နေရသည်ကို မြင်ကာ အလွန်ပင် အံ့ဩချီးကျူးမိသွားသည်။

ထို့နောက် ချင်ရန်သည် ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဝူဖေး၊ အခြားရဲအရာရှိ ၄၀ ခန့်တို့နှင့်အတူ ကားပေါ်သို့ တက်ကာ နယ်စပ်ဘက်သို့ ဦးတည်ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

သူတို့သည် အချိန်မဖြုန်းဘဲ ထိုနေရာသို့ စောစီးစွာရောက်ရှိရန်နှင့် ကယ်ဆယ်ရေးကို အမြန်ဆုံးစတင်ရန် ကြိုးစားကြသည်။

ရဲကားပေါ်တွင်မူ A အဆင့် ရာဇဝတ်ကောင်သည် ချင်ရန်ကို ကြည့်ကာ အသည်းအသန် ပြန်လည် စဉ်းစားနေသော်လည်း လုံးဝ သတိမရသဖြင့် မျက်နှာပျက်နေသည်။

အခြေစိုက်စခန်းကို စီးနင်းပြီး လူများကို ကယ်ထုတ်မည်ဟု ရဲတပ်ဖွဲ့က ဆိုသော်လည်း ထိုခေါင်းပြောင် ရာဇဝတ်ကောင်တွင်မူ အခြားအကြံအစည် ရှိနေ၏။

အခြေစိုက်စခန်းသို့ ရောက်မှသာ မိမိအတွက် လွတ်မြောက်ရန် အခွင့်အရေးရှိပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ ထိုနေရာသို့ ပြန်မသွားနိုင်ခဲ့ပါလျှင် ဤရဲအရာရှိများ၏ ကြီးကြပ်မှုအောက်မှ သူသည် တစ်ယောက်တည်း မည်သို့မျှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

'ငါတို့ရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းမှာ လူတွေ ဘယ်လောက်တောင် ပုန်းနေကြလဲဆိုတာ မင်းတို့ မသိသေးဘူး၊ မင်းတို့ကတော့ သွားရုံသာရှိမယ်၊ ပြန်လာရမှာ မဟုတ်ဘူး'

ခေါင်းပြောင် ရာဇဝတ်ကောင်က စိတ်ထဲမှ ကြုံးဝါးနေ၏။

"ချင်ရန်... ဒီရာဇဝတ်ကောင်အကြောင်း မင်း ဘယ်လောက်အထိ သိထားလဲ"

ဝူဖေးက ထပ်မံမေးမြန်းပြန်သည်။

ချင်ရန်က ခေါင်းခါပြလိုက်၏။

-

"ကျွန်တော် မှတ်မိသလောက် ပြောရရင်တော့ ဒီခေါင်းပြောင်က ကျွန်တော့်ကို ပြည်ပမှာ ပိုက်ဆံအများကြီး ရနိုင်တယ်ဆိုတဲ့အကြောင်းတွေ အများကြီး ပြောခဲ့တာ ဒါပေမဲ့ ဒါက လိမ်လည်မှု တစ်ခုဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း သိလိုက်တယ်"

ဝူဖေးက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလာသည်။

"ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ပိုက်ဆံအလွယ်တကူ ရှာလို့ရတဲ့ နည်းလမ်းဆိုတာ မရှိသလောက်ပဲ၊ ရှိခဲ့ရင်တောင် ဘာလို့ တခြားလူတွေကို ပြောပြမှာလဲ၊ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ လျှို့ဝှက်ထားမှာပေါ့၊ အခုတော့ ဒီလူတွေကို ကယ်ထုတ်ပြီးရင်တော့ သူတို့ကို အတွေးအခေါ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သေချာ ပညာပေးရမယ်"

ဝူဖေးအနေဖြင့်လည်း ပြည်ပသို့ လိမ်လည်ခေါ်ဆောင်ခံရသူများကို အလွန်ပင် စိတ်ပျက်နေပုံရ၏။

ရဲကားမှာ နယ်စပ်သို့ ဖြတ်ကျော်ကာ ပြည်ပ နယ်မြေအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ချင်ရန်က လမ်းကြောင်းကို သေချာမှတ်သားထားသည်။

အရာအားလုံးမှာ သူ့စိတ်ထဲမှ မှတ်သားထားခဲ့သော လမ်းကြောင်းအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ချင်ရန်၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် ကားမှာ အကွေ့အကောက်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကျော်ဖြတ်လာခဲ့သည်။

ခေါင်းပြောင် ရာဇဝတ်ကောင်မှာမူ သွားနေသည့် လမ်းကြောင်းကို ကြည့်ကာ ပို၍ပင် ထိတ်လန့်လာသည်။

အကြောင်းမှာ ယခုသွားနေသည့် လမ်းမှာ သူတို့အခြေစိုက်စခန်းသို့ သွားသော လမ်းကြောင်း အမှန်ပင် ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုကောင်လေးမှာ သူတို့ အခြေစိုက်စခန်းကို မည်သို့သိရှိနေသည်ကို သူ မသိချေ။

'ဒါပေမဲ့ ငါသွားရင်လည်း ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ငါတို့ဘက်မှာ သတင်းပေးတွေ အများကြီး ရှိနေတာဆိုတော့ အစ်ကိုကြီး ကွမ်တို့ ကြိုတင် ရှင်းလင်းထားနိုင်မှာပါ'

ခေါင်းပြောင် ရာဇဝတ်ကောင်က တွေးနေ၏။

သူပြောသော အစ်ကိုကြီး ကွမ် ဆိုသည်မှာ ကြေးစားစစ်သား အုပ်စု၏ ခေါင်းဆောင် လီကွမ် ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုကြေးစားစစ်သားများကို သူတို့၏ သူဌေးက ဝန်ထမ်းများ လိမ်လည်မှု ကျူးလွန်ရာတွင် စောင့်ကြပ်ရန်နှင့် ထွက်မပြေးနိုင်အောင် တားဆီးရန်အတွက် အထူး ငှားရမ်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပြည်ပရှိ တရားဥပဒေစိုးမိုးမှု မရှိသော နယ်မြေတစ်ခုရှိ တောင်ကုန်းခြေရင်းမှ ကျေးရွာလေးတစ်ရွာ ရှိနေခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ချင်ရန်၏ အာရုံထဲတွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော နေရာပင် ဖြစ်သည်။

ရွာလေး၏ ရှေ့ သုံးကီလိုမီတာခန့်မှစ၍ သေနတ်များ ကိုင်ဆောင်ထားသော အေးစက်သည့် မျက်နှာထားနှင့် လူအချို့မှာ ကင်းစောင့်နေကြသည်။

သူတို့၏ ရင်ဘတ်တွင် စကားပြောစက်များ ချိတ်ဆွဲထားသဖြင့် အရေးပေါ်အခြေအနေများကို အချိန်နှင့်တစ်ပြေးညီ အကြောင်းကြားနိုင်သည်။

ထိုရွာလေးမှာ ပြည်ပအွန်လိုင်းလိမ်လည်မှုဂိုဏ်း၏ အခြေစိုက်ဌာနချုပ်ပင် ဖြစ်သည်။

အဆောက်အအုံအတွင်း၌ လူပေါင်းတစ်ရာကျော်ခန့် ရှိနေသော ရုံးခန်းဧရိယာကြီးတစ်ခု ရှိသည်။

အများစုမှာ အမျိုးသမီးများ ဖြစ်ကြပြီး အမျိုးသားများထက် ပို၍ပင် များပြားသည်။

ထိုသူများမှာ စိတ်ဓာတ်ကျကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသော်လည်း နောက်မှ စောင့်ကြည့်နေသော ကြေးစားစစ်သားများ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကြောင့် ဖုန်းများကို မနားတမ်း ခေါ်ဆိုနေကြရသည်။

ထိုအခိုက်တွင် အမျိုးသားတစ်ဦးက ဖုန်းပြောရင်းဖြင့် ဟန်ဆောင်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါတို့က တစ်နယ်တည်းသားတွေပဲဟာကို ငါက မင်းကို ဘာလို့ လိမ်ရမှာလဲ၊ တကယ်ပြောတာပါ၊ မင်းရဲ့ အထောက်အထား အချက်အလက်လေးတွေပဲ ပေးလိုက်၊ ငါတို့ ပိုက်ဆံကို တိုက်ရိုက် လွှဲပေးမှာပါ"

သို့သော် ဖုန်းအခြားတစ်ဖက်မှ လူက မယုံကြည်ဘဲ ဖြစ်နေ၏။

"ငါ့ကိုလာမလိမ်နဲ့၊ မင်း အခု ဘယ်မှာလဲ၊ ပြည်ပမှာ ရောက်နေတာ မဟုတ်လား"

ထိုသူက ခဏမျှ တွေဝေသွားပြီးမှ အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံလိုက်သည်။

ထိုအခါ နောက်က စောင့်ကြည့်နေသော ကြေးစားစစ်သား၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားပြီး ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။

ဖုန်းထဲမှ အသံက ဆက်လက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

"လူတွေကို လိုက်မလိမ်ပါနဲ့တော့ဗျာ၊ မြန်မြန် ပြန်လာခဲ့စမ်းပါ၊ လိမ်စားတာထက် ကောင်းတဲ့အလုပ် မရှိတော့ဘူးလား"

၎င်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ထိုအမျိုးသားက စိတ်ပျက်လက်ပျက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူသည် တစ်ဖက်လူကို အကြာကြီး ဖျောင်းဖျခဲ့သော်လည်း ထိုလူမှာ သူ့အား မယုံကြည်သည့်အပြင် တရားပင် ပြန်ဟောနေသေးသည်။

"ငါ ပြန်လို့ မရတော့ဘူး... ပြန်လို့ မရတော့ဘူးကွ"

သူက စိတ်ဓာတ်ကျစွာ ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ဖုန်းကို စားပွဲပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ ချလိုက်သည်။

ထိုအခါ နောက်မှ ကြေးစားစစ်သားမှာ ထိုလူကို ဖမ်းဆွဲကာ စားပွဲပေါ်သို့ မျက်နှာနှင့် ဖိချလိုက်တော့သည်။

"မင်း သေချင်နေတာလား! အလုပ်ကို သေချာမလုပ်ဘဲ ပြည်ပမှာ ရောက်နေတာကို ဝန်ခံရဲတယ်ပေါ့လေ"

၎င်းကို မြင်သောအခါ ဘေးမှ လိမ်လည်သူ အများအပြားမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

ဤလူ၏ အခြေအနေမှာ အလွန်ဆိုးရွားသွားပေတော့မည်။

ထိုသူသည် အမှုမပိတ်နိုင်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သလို ရွေးနုတ်ဖိုးပေးမည့် မိသားစုလည်း မရှိပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးမှာ သေဆုံးရုံသာ ရှိတော့သည်။

ကြေးစားစစ်သား ခေါင်းဆောင် လီကွမ်သည် တည်ငြိမ်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်လာသည်။

စားပွဲပေါ်တွင် ဖိကပ်ခံထားရသော ထိုလူ၏ မျက်လုံးမှ စီးကျလာသည့် မျက်ရည်များကို မြင်သောအခါ လီကွမ်က အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဒီကောင်ကတော့ အလုပ်လုပ်ချင်စိတ် မရှိတော့ဘူးပဲ၊ ရှင်းပစ်လိုက်တော့"

"ဟုတ်ကဲ့"

ထိုလူကို ဖိထားသော ကြေးစားစစ်သားက ခေါင်းညိတ်ကာ အမိန့်ကို နာခံလိုက်လေတော့သည်။