အခန်း (၁၆၁-၁၆၂)

အခန်း ၁၆၁ ကပ်ဘေးအလင်းရောင်၏ အပြောင်းအလဲ

နန်ကုန်းရိုရွှယ်၏ မေးခွန်းကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်၏။ "ပြောရခက်တယ်... နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းတယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ပိုင်ဝမ်လင်းမှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်မကင်း ဖြစ်သွားရပေသည်။ သူမက သူ့ကို တစ်ချက်တစ်ချက် ခိုးကြည့်နေမိသည်ကိုများ မိသွားလေသလားဟု တွေးလိုက်မိ၏။

သို့သော် ထို့နောက် နန်ကုန်းယွီက ပိုင်ဝမ်လင်းကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ "မနေ့ညက မင်း ဘာလုပ်ခဲ့လဲ..."

"ဟင့်အင်း... ကျွန်မ ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး..."

ပိုင်ဝမ်လင်းက အလျင်အမြန် ခေါင်းယမ်းလိုက်သော်လည်း မနေ့ညက သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော မျက်နှာနှင့် ထူးဆန်းသော အိပ်မက်တို့က သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အလိုအလျောက် ပေါ်လာခဲ့၏။

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီက လုံးဝ မယုံကြည်ခဲ့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မနေ့က ပိုင်ချီချီ ထွက်သွားချိန်တွင် ကပ်ဘေးတစ်ရာ မျက်လုံးကျင့်စဉ်ကို သူ အသုံးပြုထားခဲ့ပြီးဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ထိုစဉ်က ပိုင်ဝမ်လင်းကို သူ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းသည် တာအိုယန်နတ်ဆိုးမျက်လုံးနှင့် ဆင်တူနေပေ၏။ အတိတ်က ပိုင်ဝမ်လင်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အသေးစား ကပ်ဘေးများကို ဖယ်ထားလိုက်လျှင် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မိစ္ဆာကပ်ဘေး၏ အလင်းရောင်သည် အလွန်ကြီးမားပြီး ပန်းရောင်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သို့သော် သူက မစဉ်းစားဘဲ ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်ချိန်တွင် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မိစ္ဆာကပ်ဘေး၏ အလင်းရောင်မှာ မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ကွဲအက်သွားမည့်အလား အခြေအနေသို့ ပြောင်းလဲသွားကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

ဤအခြေအနေများအောက်တွင် ပိုင်ဝမ်လင်းနှင့် သူမ၏ မိခင်တို့ မနေ့ညက ဘာမှမလုပ်ခဲ့ဟု ပြောရန် ခက်ခဲလှပေသည်။ ဖြစ်နိုင်သည်က...

နန်ကုန်းရိုရွှယ် ပြောခဲ့သလို သူနှင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံရုံဖြင့် လူတစ်ယောက်၏ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲသွားစေနိုင်သည်ဆိုတာ တကယ်ပဲ အမှန်ဖြစ်နေမလား။

သို့သော် ၎င်းမှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မိစ္ဆာကပ်ဘေးလေ။

သူ၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မိစ္ဆာကပ်ဘေးသည်လည်း ချေဖျက်ခံလိုက်ရမည်လား။

သို့မဟုတ် ပိုင်ချီချီသည် ပိုင်ဝမ်လင်းအတွက် သူမကျေနပ်အားရမည့် ခင်ပွန်းတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေပေးနိုင်ခဲ့ပြီး၊ ထိုအမျိုးသားက သူမကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်မည်မဟုတ်သည့်အတွက် ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှုပ်ထွေးသွားရခြင်းများလား။

သို့သော် ၎င်းသည် ပြီးဆုံးတော့မည့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မိစ္ဆာကပ်ဘေး ဖြစ်သင့်ပြီး ကပ်ဘေးအလင်းရောင်က အစက်အပြောက်လေးများအဖြစ် စုစည်းသွားရမည်ဖြစ်ရာ ကွဲအက်တော့မည့် အခြေအနေတစ်ခု ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

နန်ကုန်းယွီသည် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားပြီး မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိကာ သူ၏ အမူအရာတွင် နားမလည်နိုင်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။

ပြဿနာမှာ တာအိုယန်နတ်ဆိုးမျက်လုံးကို အသုံးပြု၍ ကြည့်ရှုရန် သူ ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ၎င်းကို မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရတော့ခြင်းပင်။

ဤအခြေအနေမှာ သူ၏ မိခင်၊ ချင်းလင်နှင့် နန်ကုန်းရိုရွှယ်တို့၏ အခြေအနေနှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူနေသဖြင့် ၎င်းသည် သူနှင့် အများဆုံး သက်ဆိုင်နေကြောင်း နန်ကုန်းယွီ ခန့်မှန်းမိလေသည်။

သူ မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်ကို မြင်ချိန်တွင် နန်ကုန်းရိုရွှယ်က မနေနိုင်ဘဲ မေးမြန်းလိုက်သည်။ "စစ်ချန်... တကယ်ပဲ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ..."

နန်ကုန်းယွီက ပိုင်ဝမ်လင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်၏။ "ဝမ်လင်း... မင်းရဲ့ အမေကို အရင် ပြန်လာခိုင်းလိုက်ပါ"

"ဟုတ်ကဲ့..."

ဘာဖြစ်သွားမှန်း နားမလည်ဘဲ ပိုင်ဝမ်လင်း၏ အမူအရာမှာ တင်းမာနေပြီး အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံရသည်။

နန်ကုန်းယွီက သူ၏ဘေးတွင် စိုးရိမ်နေသော နန်ကုန်းရိုရွှယ်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်၏။ "အစ်မရွှယ်... စိတ်မပူပါနဲ့... ဒါက ကျွန်တော်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး... ဝမ်လင်းနဲ့ပဲ ဆိုင်တာပါ... သူမ အမေ ပြန်လာမှပဲ ဒီအကြောင်းကို ဆက်ပြောကြတာပေါ့..."

"ကောင်းပြီ..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နန်ကုန်းယွီ၏ လက်မောင်းကို မသိစိတ်အရ ဖမ်းကိုင်လိုက်သည်။

မကြာမီ သူတို့၂ဦး စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် နန်ကုန်းယွီက ရွှေရောင် မျက်နှာဖုံးတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ထုတ်ယူကာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တပ်ဆင်လိုက်၏။

ဤသည်ကို မြင်ချိန်တွင် နန်ကုန်းရိုရွှယ်ကလည်း လိုက်လံလုပ်ဆောင်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး မျက်နှာဖုံးများ တပ်ဆင်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ပိုင်ချီချီက အလျင်အမြန် ပြန်ရောက်လာပြီး အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေပုံရလေသည်။

သူမ၏ နောက်တွင် ခါးကိုင်းကိုင်းနှင့် အပြာရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အဘွားအိုတစ်ဦး လိုက်ပါလာပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက ပါးနပ်မှုကို ဖော်ပြနေပေ၏။

ထိုနှစ်ဦးက ခြံဝင်းအတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်လာကြပြီး ပိုင်ဝမ်လင်း အန္တရာယ်ကင်းကြောင်း မြင်တွေ့ရချိန်တွင် သက်သာရာရသွားသလို သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ... ဒီနေ့ ကျွန်မ တော်တော်လေး အလုပ်များနေလို့ပါ... ဂရုမစိုက်နိုင်တာရှိရင် ခွင့်လွှတ်ပေးကြပါ..." ပိုင်ချီချီက လျှောက်လာပြီး နန်ကုန်းယွီနှင့် အခြားတစ်ဦးကို ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။ "ကိစ္စမရှိပါဘူး... တာအိုမိတ်ဆွေပိုင် အနေနဲ့ ကိုယ့်ကိစ္စကိုပဲ အာရုံစိုက်ပါ... ကျွန်တော်တို့ကို စိတ်ပူနေစရာ မလိုပါဘူး..."

သို့သော် သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူက မနေနိုင်ဘဲ ခေါင်းယမ်းကာ ပြုံးလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော် စကားပြောတာ စောသွားတယ်... ခင်ဗျားကို မေးစရာတစ်ခု ရှိလို့ ဝမ်လင်းကို အမြန် ပြန်ခေါ်ခိုင်းလိုက်တာပါ..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် ပိုင်ချီချီမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရ၏။ ပိုင်ဝမ်လင်းက သူမကို အမြန်ပြန်လာရန် ရုတ်တရက် ပြောခဲ့သဖြင့် တစ်ခုခုဖြစ်သည်ဟု သူမ ထင်နေခဲ့သည်။ ယင်းက ဤလူ၏ အကြံအစည်ဖြစ်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

သူမက အနည်းငယ် ပြုံးကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေရှန်ကွမ်... ဘာများ မေးချင်လို့လဲ..."

သို့သော် နန်ကုန်းယွီက သူမ၏ဘေးရှိ အဘွားအိုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ "တာအိုမိတ်ဆွေပိုင်... ဒီတာအိုမိတ်ဆွေကို မိတ်မဆက်ပေးတော့ဘူးလား..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် ပိုင်ချီချီက အလျင်အမြန် ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ကြည့်စမ်း ကျွန်မ မေ့သွားတာ... တာအိုမိတ်ဆွေနှစ်ယောက်... ဒါက ကျွန်မရဲ့ အဖွား၊ ဝိညာဉ်မြေခွေး မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဘိုးဘေးကြီး ပိုင်ကျီယွင် ပါ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမက အဘွားအိုဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ "အဖွား... ဒီနှစ်ယောက်က ကျွန်မ အဖွားကို ပြောပြဖူးတဲ့ တာအိုမိတ်ဆွေ ရှန်ကွမ်စစ်ချန် နဲ့ တာအိုမိတ်ဆွေ ဟန်ရွှယ် တို့ပါ..."

အဘွားအိုက နန်ကုန်းယွီနှင့် သူ၏အဖော်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သံသယအရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

နန်ကုန်းယွီက သူမကို တစ်ချက်မျှသာ ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "ခင်ဗျားက တာအိုမိတ်ဆွေပိုင်ရဲ့ အဖွားဆိုတော့လည်း အဆင်ပြေပါတယ်... ဝမ်လင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မိစ္ဆာကပ်ဘေး အလင်းရောင် ပြောင်းလဲသွားတာကို တွေ့လိုက်ရလို့ ခင်ဗျားကို ပြန်ခေါ်လိုက်တာပါ..."

"ပြောင်းလဲသွားတယ်..."

ပိုင်ချီချီ၏ အမူအရာက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပြောင်းလဲသွားသည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေရှန်ကွမ်... ဘယ်လိုဖြစ်လို့လဲ... ကပ်ဘေးက အချိန်မတိုင်ခင် ရောက်လာလို့များလား..."

"မဟုတ်ဘူး..."

သို့သော် နန်ကုန်းယွီက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်၏။ "တာအိုမိတ်ဆွေပိုင်... ခင်ဗျားတို့အားလုံး ဘာတွေ လုပ်ခဲ့ကြတာလဲ... ဝမ်လင်းရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မိစ္ဆာကပ်ဘေး အလင်းရောင်က ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်နေပြီး ကွဲအက်တော့မယ့် လက္ခဏာတွေ ပြနေတာကို အခုလေးတင် တွေ့လိုက်ရလို့ပါ..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် ပိုင်ချီချီက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး အတော်လေး နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားပုံရသည်။

"ကျွန်မ ဘာမှမလုပ်ပါဘူး... ဝမ်လင်းကို ပုံတူပန်းချီကား နည်းနည်း ပြခဲ့ပေမဲ့ သူက သဘောမကျဘူးလေ... ဒါကြောင့် တခြား ပုံတူပန်းချီကားတွေ တောင်းဖို့ ဒီနေ့ ကျွန်မ အဖွားဆီကို သွားခဲ့တာပါ..."

နန်ကုန်းယွီ၏ စကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းရိုရွှယ်က ပိုင်ဝမ်လင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများက တွေးတောနေပုံရ၏။

ပိုင်ဝမ်လင်းမှာလည်း အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားပြီး သခင်လေးစစ်ချန်က သူမကို ဒါကြောင့် မေးခဲ့တာလားဟု တွေးလိုက်မိသည်။

သူမက သူ့ကို ခိုးကြည့်နေတာကို သူ သတိထားမိသွားလို့ မဟုတ်ဘူးပေါ့လေ။

ဒါပေမဲ့ ဒီ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်နေတဲ့ ကပ်ဘေးအလင်းရောင်က ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ပိုင်ကျီယွင်က ပိုင်ဝမ်လင်း၏ သံသယများကို ထုတ်ဖော်မေးမြန်းလိုက်သည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေရှန်ကွမ်ကို မေးပါရစေ... ဒီ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်နေတဲ့ ကပ်ဘေးအလင်းရောင်ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ဘာလဲ... ကွဲအက်သွားရင်ရော ဘာတွေဆက်ဖြစ်လာမလဲ..."

နန်ကုန်းယွီက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ရှင်းပြလိုက်၏။ "ကပ်ဘေးအလင်းရောင်မှာ အခြေအနေ သုံးခု ရှိတယ်... ပထမတစ်ခုက အစက်အပြောက်လေးအဖြစ် စုစည်းသွားပြီး အနည်းငယ် မှေးမှိန်နေတာ... အဲဒါက ကပ်ဘေး ကျော်လွန်သွားပြီလို့ ဆိုလိုတာပဲ..."

"ဥပမာအနေနဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က သေဆုံးခြင်းကပ်ဘေးအလင်းရောင်က အစက်အပြောက်လေးတွေအဖြစ် စုစည်းသွားတာခဲ့ပြီးပြီ..ဒါက မကြာခင်က ခင်ဗျား ကြီးမားတဲ့ ကပ်ဘေးကြီးကနေ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီး သေဘေးကို ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့တာကို ကိုယ်စားပြုတယ်လေ..."

"နောက်ထပ် ဥပမာပြောရရင် ခင်ဗျားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က သေမင်းကပ်ဘေး အလင်းရောင်က အစက်အပြောက်လေးတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားတယ်ဆိုရင် အဲဒါက ခင်ဗျား တစ်ကြိမ် သေဆုံးဖူးပြီး သေမင်းကပ်ဘေးကနေ လွတ်မြောက်လာခဲ့တာကို ဆိုလိုတယ်... ခင်ဗျား ဘယ်လို ရှင်သန်လာခဲ့လဲ ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော် မသိဘူးပေါ့..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် ပိုင်ကျီယွင်၏ အမူအရာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ၏ အတွင်းစိတ်၌ ထိတ်လန့်မှုမုန်တိုင်းတစ်ခု ဆင်လာခဲ့၏။

ဒီလူက သူမ တစ်ကြိမ် သေဆုံးဖူးတယ် ဆိုတာကို ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ... သူမကိုယ်တိုင်ကလွဲပြီး တခြားဘယ်သူမှ ဒီအကြောင်းကို မသိဘူးလေ။

သူက တခြားသူတွေရဲ့ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုတွေကို ကြိုတင်ဟောကိန်းထုတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည် တကယ်ပဲ ရှိနေတာများလား။

သူမ ဆက်လက်မေးမြန်းခြင်း မပြုမီ နန်ကုန်းယွီက ဆက်ပြောသည်။ "ဒုတိယ အခြေအနေကတော့ ကပ်ဘေးအလင်းရောင်ရဲ့ ပုံမှန်အခြေအနေဖြစ်တဲ့ အလင်းတန်း တစ်ခုပဲ."

"ဒါက ကပ်ဘေး ဖြစ်ပေါ်လာမယ့် အဆင့်ပဲ... ကပ်ဘေးရဲ့ အမျိုးအစား၊ ပြင်းထန်မှုနဲ့ အချိန်ကို ကပ်ဘေးအလင်းရောင်ရဲ့ အရောင်၊ အရွယ်အစားနဲ့ ပြင်းအားအပေါ် မူတည်ပြီး ခန့်မှန်းလို့ ရတယ်..."

"တတိယ အခြေအနေကတော့ ကပ်ဘေးအလင်းရောင် ကွဲအက်သွားပြီး မှေးမှိန်တဲ့ အလင်းစက်လေး အနည်းငယ်သာ ကျန်ရစ်တာ... အဲဒါက ကပ်ဘေးကို ကြိုတင် ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့တယ်လို့ ဆိုလိုတယ်..."

ဤနေရာတွင် နန်ကုန်းယွီက ပိုင်ဝမ်လင်းကို ကြည့်ကာ ဆက်ပြော၏။ "သူမရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မိစ္ဆာကပ်ဘေး အလင်းရောင်က အခု ထင်ယောင်ထင်မှား အခြေအနေမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မိစ္ဆာကပ်ဘေး ပျက်စီးသွားတော့မယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ... ဒါကြောင့်မို့ ခင်ဗျားတို့ ဘာတွေ လုပ်ခဲ့လဲလို့ ကျွန်တော် မေးတာပေါ့..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းရိုရွှယ်က 'ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ' ဟု တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် အပြုံးလေးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

ပိုင်ဝမ်လင်းနှင့် ပိုင်ချီချီတို့မှာမူ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေကြ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့က ဘာမှ မလုပ်ခဲ့သောကြောင့်ပင်။

သို့သော် တာအိုမိတ်ဆွေရှန်ကွမ်က အခြေအမြစ်မရှိဘဲ စွပ်စွဲလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ သူတို့က တကယ်ပဲ တစ်ခုခုများ လုပ်ခဲ့မိလို့လား။

သူတို့၏ ရှုပ်ထွေးမှုကို မြင်ချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းကာ ပြုံးရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။ "သေချာ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး... တကယ်လို့ အကြံဉာဏ် တစ်ခုခု ရလာရင် ကျွန်တော့်ကို ပြောပြဖို့ မမေ့နဲ့ဦး... စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မိစ္ဆာကပ်ဘေးကို ဘယ်လို ချိုးဖျက်ရမလဲ ဆိုတာကို ကျွန်တော်လည်း အရမ်း စူးစမ်းချင်နေလို့ပါ..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် ပိုင်ချီချီက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ ပြုံးရင်း ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင် တာအိုမိတ်ဆွေတို့ နှစ်ယောက်ကို ကျွန်မတို့ ဆက်ပြီး မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး... တကယ်လို့ အရေးတကြီး ကိစ္စတွေ ရှိရင် ကျွန်မတို့ကို အသိပေးပါနော်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမက တွေဝေနေသော ပိုင်ဝမ်လင်းနှင့် ပိုင်ကျီယွင်တို့ကို ဆွဲခေါ်ကာ ခြံဝင်းအတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

အခန်း ၁၆၂ ဒီအခြေအနေက အတော်လေး ရင်းနှီးနေသလိုပါပဲလား

"အစ်မရွှယ်... စောစောက အစ်မပုံစံ နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတာကို ကျွန်တော် သတိထားမိတယ်... တစ်ခုခု တွေ့လိုက်လို့လား..."

ပိုင်ချီချီနှင့် အခြားနှစ်ဦး ထွက်သွားသည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီက နန်ကုန်းရိုရွှယ်ကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်၏။

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ဒါပေမဲ့ သေချာတော့ မသိသေးဘူး... ဒါက မင်းနဲ့ သက်ဆိုင်နိုင်တယ်လို့ပဲ ငါ ခန့်မှန်းမိတယ်..."

"ဒါက ကျွန်တော်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ..."

နန်ကုန်းယွီသည် အနည်းငယ် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားပေ၏။ သူက ပိုင်ဝမ်လင်းကို ကူညီရန် လုံးလုံးလျားလျား မရည်ရွယ်ထားခဲ့သဖြင့် ဤကိစ္စသည် သူနှင့် မည်သို့ သက်ဆိုင်သွားရသနည်း။

အကယ်၍ သူသာ ဆန္ဒရှိပါက လူတိုင်းကို လှည့်စားပြီး ပိုင်ဝမ်လင်းအား စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မိစ္ဆာကပ်ဘေးမှ ဘေးကင်းစွာ ကျော်ဖြတ်နိုင်ရန် ကူညီပေးနိုင်ကြောင်းကို သူ သိထားပြီးဖြစ်လေ၏။

သို့သော် ထိုနည်းလမ်းမှာ အလွန်ရှုပ်ထွေးပြီး အချိန်ကုန်လှပေသည်။ သူနှင့် ပိုင်ဝမ်လင်းတို့သည် သာမန် သိကျွမ်းသူများသာ ဖြစ်သဖြင့် သူ ဘာမှမပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နန်ကုန်းရိုရွှယ်၏ စကားအရ ပိုင်ဝမ်လင်း၏ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်နေသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မိစ္ဆာကပ်ဘေး အလင်းရောင်သည် သူနှင့် တကယ်ပဲ သက်ဆိုင်နေသည်ပေါ့လေ။

သို့သော် နန်ကုန်းရိုရွှယ်က အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "စစ်ချန်... မင်းက ထူးခြားတယ်... မင်းနဲ့ ပတ်သက်မိတဲ့ သူတွေရဲ့ ကံကြမ္မာက အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်..."

"တစ်ခါတလေကျရင် မင်းကိုယ်တိုင်က ပြောင်းလဲအောင် မလုပ်ရင်တောင် မင်းဘေးနားက လူတွေက မင်းရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်... ငါနဲ့ ချင်းယိုအင်ပါယာလိုမျိုးပေါ့..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီက တွေးတောနေဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ပိုင်ဝမ်လင်းရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မိစ္ဆာကပ်ဘေး ပြောင်းလဲသွားတာက ကျွန်တော့်ကြောင့် ဖြစ်ဖို့ အများကြီး သေချာနေတာပေါ့..."

"ဖြစ်နိုင်ခြေ အရမ်းများတယ်..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မနေ့ညနှင့် ယနေ့တွင် သူမ သတိထားမိခဲ့သော အသေးစိတ် အချက်အလက်လေးများကို ပြန်လည်သတိရကာ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရေရာမှုမရှိသော ခန့်မှန်းချက်တစ်ခု ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့... ကျွန်တော် ဆက်ပြီး မတွေးချင်တော့ဘူး..."

နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းယမ်းကာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "အစ်မရွှယ်... ကျွန်တော်တို့ နောက်ရက်အနည်းငယ်လောက် ဒီမှာနေရမှာဆိုတော့ သွားစရာ နေရာလည်း မရှိဘူးလေ... ကျွန်တော်တို့ အေးအေးဆေးဆေး အနားယူပြီး နှစ်ရက်လောက် ကျင့်ကြံအားထုတ်ကြမလား..."

"ကောင်းပြီလေ... မင်း သဘောပါပဲ..." နန်ကုန်းရိုရွှယ်က ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးက အချင်းချင်း အပြုံးချင်းဖလှယ်လိုက်ကြပြီး ဘေးဘက်ခြံဝင်းနှင့် တွဲလျက်ရှိသော တရားထိုင်ခန်း နှစ်ခန်းအနက်မှ တစ်ခန်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။

...

အဓိကခြံဝင်းအတွင်း၌ ပိုင်ချီချီနှင့် အခြားနှစ်ဦးတို့သည် ပိုင်ချီချီ၏ အခန်းထဲတွင် ထိုင်နေကြပြီး အားလုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့် သံသယအရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေပေ၏။

ပိုင်ကျီယွင်က ပိုင်ချီချီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ချီချီ... ဒါက မင်း လူတစ်ယောက်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခေါ်လာတာပဲ... ပြီးတော့ ဒီလောက် ထူးချွန်ထက်မြက်တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ခေါ်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး..."

ပိုင်ချီချီသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပေ၏။ "အဖွား... အဖွားလည်း တာအိုမိတ်ဆွေရှန်ကွမ်ကို ယုံကြည်လို့လား..."

"မယုံလို့မှ မရတာ..."

ပိုင်ကျီယွင်က သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါ တစ်ကြိမ် သေဆုံးဖူးတယ်ဆိုတာကို ဘယ်သူမှ မသိဘူးလေ... ဒါကြောင့် ဒီအချက်ကနေ ကြည့်ရင် အနည်းဆုံးတော့ သူ ပြောတာ မှန်ပဲ"

"အဖွား... အဲဒါ တကယ်ကြီးလား..."

ပိုင်ချီချီမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရ၏။ သူမက ပိုင်ကျီယွင် ထိတ်လန့်သွားပုံပေါ်သည်ကို အကဲခတ်မိပြီး တကယ်ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ခန့်မှန်းထားခဲ့သည်။

ပိုင်ကျီယွင်က ကိုယ်တိုင် ဝန်ခံလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူမသည် အံ့အားသင့်နေဆဲပင်။ သူမ၏ အဖွားက တကယ်ကြီး တစ်ကြိမ် သေဆုံးဖူးတာလား။

ပိုင်ကျီယွင်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ဒီအကြောင်းကို ဆက်မပြောကြရအောင်... ဒီလူ ပြောသွားတာတွေက မှန်ဖို့များတယ်... အဲဒီတော့ ဝမ်လင်းမှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မိစ္ဆာကပ်ဘေး တကယ်ပဲ ရှိနေပြီး အဲဒါက ချိုးဖျက်ခံနေရတယ် ဆိုတဲ့ သဘောပဲ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ပိုင်ချီချီက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စိတ်သက်သာရာရသွားသကဲ့သို့ အနည်းငယ် ခံစားလိုက်ရ၏။

သို့သော် ပိုင်ကျီယွင်က ဆက်ပြောသည်။ "ဒီ ရှန်ကွမ်စစ်ချန်က ဝမ်လင်းမှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မိစ္ဆာကပ်ဘေး ရှိတယ်လို့ ပြောကတည်းက မင်းတို့ ဘာတွေ လုပ်ခဲ့လဲ ဆိုတာကို သေချာ စဉ်းစားသင့်တယ်..."

"တကယ်လို့ ငါတို့က ဒီကိစ္စရဲ့ အဓိက သော့ချက်ကို ရှာဖွေနိုင်ပြီး ဆက်လက် ကြိုးစားမယ်ဆိုရင် ဝမ်လင်းရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မိစ္ဆာကပ်ဘေးကို ချိုးဖျက်နိုင်ကောင်း ချိုးဖျက်နိုင်လိမ့်မယ်..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် ပိုင်ချီချီနှင့် အခြားတစ်ဦးက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

ပိုင်ချီချီက မျက်လုံးများကို ပိတ်ကာ တစ်ခဏမျှ တွေးတောလိုက်သော်လည်း မနေနိုင်ဘဲ ခေါင်းယမ်းလိုက်ပေ၏။ "မရှိပါဘူး... မနေ့ညက ကျွန်မ ဝမ်လင်းနဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မိစ္ဆာကပ်ဘေးအကြောင်း စကားပြောခဲ့ပြီး ကျင့်ကြံအားထုတ်နေခဲ့တာပါ..."

"နောက်နေ့ မနက်စောစောမှာ အဖွားကို သွားတွေ့ခဲ့တယ်လေ... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ဘာမှ အထူးတလည် မလုပ်ခဲ့ပါဘူး..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် ပိုင်ကျီယွင်နှင့် ပိုင်ချီချီတို့ နှစ်ဦးစလုံးက ပိုင်ဝမ်လင်းထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ပိုင်ဝမ်လင်းမှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေခဲ့၏။ "သမီးလည်း ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး... သခင်လေး စစ်ချန်တို့ အနားယူဖို့ ပို့ပေးခဲ့ပြီး မယ်မယ်နဲ့ စကား နည်းနည်းပါးပါး ပြောပြီးတာနဲ့ ပြန်နားခဲ့တာပါ..."

"နောက်နေ့ကျတော့ သခင်လေးစစ်ချန်တို့နဲ့ အတူတူ အစားစားခဲ့တယ်လေ... သခင်လေးစစ်ချန်က တစ်ခုခု မှားယွင်းနေတာကို သတိထားမိသွားပြီး အမေကို အမြန် ပြန်ခေါ်ခိုင်းလိုက်တာပဲ..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် ပိုင်ကျီယွင်နှင့် အခြားတစ်ဦးမှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားကြပေသည်။ အမှန်တကယ်ပင် ဘာမှ မှားယွင်းမှု မရှိပုံပေါ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

ပိုင်ကျီယွင်က ထပ်မံမေးမြန်းရန် ပြင်လိုက်စဉ် သူမ၏ အမူအရာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား၏။ "မင်းတို့ဘာသာမင်းတို့ သေချာ စဉ်းစားကြည့်ကြပါ... တခြား ဘိုးဘေးကြီးတွေက ငါ့ကို လာခဲ့ဖို့ ခေါ်နေကြတယ်... သူတို့ ဆွေးနွေးစရာ တစ်ခုခု ရှိနေပုံပဲ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ပိုင်ကျီယွင်က အခန်းထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ပိုင်ချီချီနှင့် သူမ၏သမီးဖြစ်သူတို့သာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ကြည့်ရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။

ပိုင်ချီချီက တစ်ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်သွားပြီးနောက် လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ပိုင်ဝမ်လင်းကို ကြည့်လိုက်၏။ "ဝမ်လင်း... သေချာ စဉ်းစားပြီး ဒီအချိန်တိုအတွင်းမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာကို အမေ ကို ရိုးရိုးသားသား ပြောပြပါည..."

ပြဿနာမှာ သူမနှင့် သက်ဆိုင်ခြင်းမရှိကြောင်းကို သူမ အတော်လေး သေချာနေခဲ့ရာ သူမ၏ သမီးဖြစ်သူနှင့်သာ သက်ဆိုင်ရန် အလွန် ဖြစ်နိုင်ခြေ များပြားပေသည်။

ပိုင်ဝမ်လင်းက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို ပိတ်ကာ မနေ့ညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်လည်မှတ်မိရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ နန်ကုန်းယွီ၏ မျက်နှာနှင့် ထိုအိပ်မက်ကို တွေးမိချိန်တွင် သူမ၏ နှလုံးခုန်မြန်လာပြီး နားရွက်များက အနည်းငယ် နီရဲလာခဲ့၏။

သူမ အခြေအနေ မမှန်သည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် ပိုင်ချီချီ၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဤအခြေအနေက အတော်လေး ရင်းနှီးနေသလိုပါပဲလား။

နေပါဦး... ဒါက...

ပိုင်ဝမ်လင်း၏ အခြေအနေကို ကြည့်ရင်း ပိုင်ချီချီသည် နောက်ဆုံးတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို မှတ်မိသွားပြီး သူမ၏ အမူအရာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

"ဝမ်လင်း... ဝမ်လင်း..."

မိခင်ဖြစ်သူ၏ အသံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသဖြင့် ပိုင်ဝမ်လင်းက လန့်ဖြန့်သွားပြီး မျက်လုံးများကို အလျင်အမြန် ဖွင့်လိုက်ကာ နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။ "အမေ... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ပိုင်ချီချီ၏ အကြည့်များက ရှုပ်ထွေးနေပေသည်။ "ဝမ်လင်း...အမေ ကို ရိုးရိုးသားသား ပြောစမ်း... ခုနက သမီး ဘယ်သူ့အကြောင်း တွေးနေတာလဲ..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် ပိုင်ဝမ်လင်း၏ အကြည့်များက ရှောင်လွှဲသွားခဲ့သည်။ "အမေ... သမီး မနေ့ညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို ပြန်တွေးနေတာပါ... ဘယ်သူ့အကြောင်းကိုမှ မတွေးပါဘူး..."

"ဟူး..."

ပိုင်ချီချီက သက်ပြင်းချကာ သူမ၏ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "ငါက နင့်အမေလေ... အဲဒါတောင် ငါ့ကို မပြောပြဘူးပေါ့လေ..."

ပိုင်ဝမ်လင်း၏ အကြည့်များက ရှောင်လွှဲသွားပြီး အံကြိတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "အမေ... သမီး ပြောပြရင် သမီးကို မရိုက်ပါနဲ့နော်..."

"ပြောပါ... အမေ မရိုက်ပါဘူး..." ပိုင်ချီချီက သူမကို ဖက်ကာ ပြုံးရင်း ပြောဆိုလိုက်၏။

ထိုအခါ ပိုင်ဝမ်လင်းက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနီနီလေးများကို ကိုက်ကာ တိုးတိတ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "အမေ.. သမီး သခင်လေး စစ်ချန်အကြောင်းကို တွေးနေမိတာ... သမီး သူ့မျက်နှာကို မြင်ယောင်လာတယ်... ပြီးတော့ အစ်မဟန်ကိုလည်း မြင်ယောင်လာမိတယ်..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် ပိုင်ချီချီက 'ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ' ဟု တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်ပေ၏။

သူမက ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဒါက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မိစ္ဆာကပ်ဘေး ချိုးဖျက်ခံလိုက်ရတာ လုံးဝမဟုတ်ပါဘူးလေ။

ဒါက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မိစ္ဆာကပ်ဘေးရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က အသွင်ပြောင်းသွားတာများလား။

ဒါပေမဲ့ ပြောလို့တော့ မရပါဘူး... အဆိုးဘက်ကို ဦးတည်ရင် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မိစ္ဆာကပ်ဘေးလို့ ခေါ်ပြီး အကောင်းဘက်ကို ဦးတည်ရင်တော့ ဖူးစာရေးစုံတာလို့ ခေါ်နိုင်တာပဲလေ။

သူမ၏ သမီးမိုက်လေး ဒီတစ်ကြိမ် ကြုံတွေ့နေရသည်မှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မိစ္ဆာကပ်ဘေးများလား။ ဒါမှမဟုတ် ဖူးစာရေးစုံတာများလား ဆိုတာကို တွေးမိပြီး သူမ သိချင်သွားခဲ့၏။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် မသိရသေးသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မိစ္ဆာကပ်ဘေးက ပျက်စီးသွားဖို့ အလွန် သေချာနေချိန်တွင် သူမက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မိစ္ဆာကပ်ဘေး အသစ်တစ်ခု ဒါမှမဟုတ် အချစ်ရေးတစ်ခုကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

ကံကြမ္မာရဲ့ အပြောင်းအလဲက တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပါပဲလား။

ပိုင်ချီချီ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် ပိုင်ဝမ်လင်းမှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်လာခဲ့၏။ "အမေ ... သမီးက..."

သို့သော် သူမ နောက်ထပ်စကားမပြောနိုင်မီ ပိုင်ချီချီက သူမ၏ ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်ကာ ပြုံးရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့...

သမီးကို တစ်ခုလောက် မေးချင်လို့ပါ... ရမလား..."

"အမေ... မေးပါ..." ပိုင်ဝမ်လင်းက အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

သို့သော် ထို့နောက် ပိုင်ချီချီက ပြုံးကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"သမီးက ဘာလို့ တာအိုမိတ်ဆွေရှန်ကွမ်ကို သခင်လေးစစ်ချန်လို့ ခေါ်ရတာလဲ... ပြီးတော့ တာအိုမိတ်ဆွေဟန်ကိုကော ဘာလို့ အစ်မဟန်လို့ ခေါ်တာလဲ..."

ဤမေးခွန်းကို ကြားချိန်တွင် ပိုင်ဝမ်လင်းက တက်ကြွသွားပြီး ဒီနေ့မနက်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို အလျင်အမြန် စတင်ပြောပြတော့၏။

သူမ၏ စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောပြနေသော ဇာတ်လမ်းကို နားထောင်ပြီးနောက် ပိုင်ချီချီက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တွေးတောမှုများထဲတွင် နစ်မျောနေပုံပေါ်ပေသည်။