အခန်း (၁၆၅-၁၆၆)

အခန်း ၁၆၅ အပ်နှံခြင်း

ပိုင်ချီချီက အစောပိုင်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်လည်တွေးတောလိုက်ရာ သူမ၏ အမူအရာမှာ တွေးတောနေပုံရ၏။

"ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ... ဒီ ရှန်ကွမ်စစ်ချန်က အပေါ်ယံမြင်ရသလို ရိုးရှင်းတဲ့သူ လုံးဝ မဟုတ်ဘူး..."

သူမက တိုးတိတ်စွာ တစ်စုံတစ်ခုကို ရေရွတ်လိုက်ပြီး လုံးလုံးလျားလျား မူးမေ့နေသော ပိုင်ဝမ်လင်းကို လှည့်ကြည့်ကာ မနေနိုင်ဘဲ တိုးတိတ်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

"သမီးမိုက်လေး... သမီး တကယ်ပဲ လူမှားပြီး သဘောကျမိနေပြီ..."

ယနေ့ဖြစ်ရပ်သည် နန်ကုန်းယွီနှင့် သူ၏အဖော်တို့က တစ်စုံတစ်ရာကို သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် အသိပေးရန် တမင်တကာ ကြိုးစားနေခြင်းပင်။ ယင်းက မျက်နှာဖုံးများကို ခွာချကာ သူတို့၏ စစ်မှန်သော မျက်နှာသွင်ပြင်ကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့က ထိုနှစ်ဦးအပေါ် လုံးဝသတိမထားဘဲ အကာအကွယ်မဲ့နေသယောင် ထင်ရသော်ငြား၊ ဤသည်မှာ သူတို့၏ စွမ်းအားနှင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်းကင်းမဲ့မှုကို အခြားပုံစံတစ်မျိုးဖြင့် ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်ခြင်းပင်ဖြစ်လေသည်။

ထို့ပြင် 'ယစ်မူးဖွယ်ရာ လေပြေညင်း' ဝိုင်နှင့် ထိုဝိညာဉ်အစားအစာများတွင် ပါဝင်သော စွမ်းအင်များက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။ ယင်းက သာမန်လူများအနေဖြင့် ၎င်းကို လုံးဝ ခံနိုင်ရည်မရှိနိုင်ချေ။

ပိုင်ဝမ်လင်းသည် လေးခွက်သာ သောက်ရသေးသော်လည်း မူးမေ့သွားခဲ့ပြီး သူမက ကိုးခွက်မျှသာ သောက်ရသေးသော်လည်း ခုနစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့် မူးယစ်နေပြီဖြစ်ရာ ဤသည်က အခြေအနေကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြနေပေသည်။

ပြီးတော့ ရလဒ်က ဘာဖြစ်သွားလဲ။

ကပ်ဘေးပျက်သုဉ်းခြင်း အထွတ်အထိပ်အဆင့် ရှိသော သူမက ခုနစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း မူးယစ်နေပြီး ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ နန်ကုန်းရိုရွှယ်မှာ သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း မူးယစ်နေသော်လည်း ရှန်ကွမ်စစ်ချန်မှာ လုံးဝ မထိခိုက်သည့်ပုံပေါ်နေခဲ့၏။

သူသူမ၏ ပင်ကိုယ်အသိစိတ်က မှန်ကန်ခဲ့လေသည်။ ရှန်ကွမ်စစ်ချန်မှာ အပေါ်ယံမြင်ရသကဲ့သို့ ရိုးရှင်းလှသူတစ်ဦး လုံးဝ မဟုတ်ကြောင်း သေချာလှပေသည်။ သို့တည်းမဟုတ် ရှန်ကွမ်စစ်ချန်၏ အစစ်အမှန် စွမ်းအားမှာ ဟန်ရွှယ်ထက်ပင် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေလောက်၏။ မိမိ၏ သမီးဖြစ်သူက ဤသို့သော လူမျိုးအပေါ် သံယောဇဉ်ရှိနေခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းမွန်သည့် ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဟုတ် မဟုတ်ကိုသူမ ကိုယ်တိုင်လည်း မသိနိုင်တော့ချေ။

ပိုင်ချီချီက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ သမီးဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်ချိန်၌ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။

အဲဒါက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မိစ္ဆာကပ်ဘေးလား... ဒါမှမဟုတ် ဖူးစာရေးစုံတာများလား။

ပိုင်ချီချီက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနီနီလေးများကို အနည်းငယ် ကိုက်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချကာ ပိုင်ဝမ်လင်း သောက်ရန်အတွက် အမူးပြေဆေးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

မကြာမီ ပိုင်ဝမ်လင်းသည် ဖြည်းညင်းစွာ နိုးထလာပြီး ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်၏။

သူမက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး ပိုင်ချီချီကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ "အမေ... သမီးတို့ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ..."

ပိုင်ချီချီက သူမ၏ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူမကို ဖက်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "ဝမ်လင်း... သမီးက ရှန်ကွမ်စစ်ချန်ကို သဘောကျနေတာလား..."

ပိုင်ဝမ်လင်း၏ မျက်နှာလေးက အနည်းငယ် နီရဲသွားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ဘာမှမပြောဘဲ နေလိုက်သည်။

ဤသည်ကို မြင်ချိန်၌ ပိုင်ချီချီက မနေနိုင်ဘဲ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်၏။ "သူက အရမ်း ထူးချွန်လွန်းတယ်... သမီးက သူ့ကို သဘောကျရင် နောက်ဆုံးကျ သမီးပဲ နာကျင်ရလိမ့်မယ်..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်၌ ပိုင်ဝမ်လင်း၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားပြီး သူမက တိုးတိတ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်... သခင်လေးစစ်ချန်က အရမ်း ထူးချွန်လွန်းတယ်... သမီးက သူ့အတွက် မလုံလောက်မှာကို စိုးရိမ်မိတယ်..."

"သမီးရယ်..."

ပိုင်ချီချီမှာ စကားသံများ ဆို့နင့်သွားပေ၏။ သူမ ဆိုလိုချင်တာက အဲဒါလား။ သူမပိုင်ချီချီရဲ့ သမီးက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်တောင် ညံ့ဖျင်းနေလို့လား။

သူမ နောက်ထပ် မတွေးနိုင်မီ ပိုင်ဝမ်လင်းက မော့ကြည့်လိုက်ပြီး အံကြိတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အမေ... သမီး အစ်မဟန်တို့နဲ့အတူ ခဏလောက် လိုက်သွားချင်တယ်... အဲဒါမှ သမီး အပြင်ထွက်ပြီး အတွေ့အကြုံ ယူလို့ရမှာ... ရမလားဟင်..."

"သမီး... သေချာ စဉ်းစားပြီးပြီလား..."

ပိုင်ချီချီ၏ အမူအရာက ရှုပ်ထွေးနေခဲ့၏။ သူမက ပိုင်ဝမ်လင်းကို အပြင်မထွက်စေချင်သလို ရှန်ကွမ်စစ်ချန်နှင့်လည်း အဆက်အသွယ် မလုပ်စေချင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် သူ့အပေါ်ထားရှိသော သူမ၏ ခံစားချက်များက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မိစ္ဆာကပ်ဘေး အဖြစ် တကယ်ပဲ ပြောင်းလဲသွားမည်ကိုလည်း သူမ စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

"ဝမ်လင်း သေချာ စဉ်းစားပြီးပါပြီ... သမီး သူတို့နဲ့အတူ ခဏလောက် နေမယ်... အဆင်မပြေရင် ပြန်လာခဲ့မှာပါ"

ပိုင်ဝမ်လင်း၏ အမူအရာက ခိုင်မာနေပေသည်။

"ဒါပေမဲ့ မကြိုးစားကြည့်ဘဲ လက်လျှော့လိုက်မယ်ဆိုရင် ဝမ်လင်း တစ်သက်လုံး နောင်တရနေရမှာကို စိုးရိမ်မိတယ်..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်၌ ပိုင်ချီချီက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိပြီး စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်၏။ "သမီးမိုက်လေး... အချစ်ရေးကိစ္စကနေ ရုန်းထွက်ဖို့ဆိုတာ အဲဒီလောက် မလွယ်ကူဘူးလေ..."

သူမက ဤသို့ တွေးလိုက်သော်လည်း ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုခဲ့ချေ။ သူမက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "သမီးလုပ်ချင်တာကို သွားလုပ်ပါ... အမေ သမီးကို ထောက်ခံတယ်..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အမေ"

ပိုင်ဝမ်လင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာအားရဖြစ်မှုများ ပေါ်လာပြီး ရိုးအသော မိန်းကလေးငယ်လေး တစ်ယောက်လို သူမ၏ မိခင်ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်တော့သည်။

ပိုင်ချီချီက သူမ၏ ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သော်လည်း သူမ၏ အကြည့်က ဘေးဘက်ခြံဝင်းဆီသို့ စူးစိုက်နေခဲ့သည်။ သူမက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်၏။

"ရှန်ကွမ်စစ်ချန်... ငါ့ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ပါနဲ့နော်..."

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစော။

ပိုင်ချီချီကဘေးဘက်ခြံဝင်း၏ အပြင်ဘက်သို့ ခေါ်ထွက်ချိန်၌ နန်ကုန်းယွီနှင့် နန်ကုန်းရိုရွှယ် တို့ ထွက်လာသည်နှင့် တိုက်ဆိုင်သွားခဲ့သည်။

ပိုင်ချီချီက ရှေ့သို့ လှမ်းလာပြီး ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုလိုက်၏။ "တာအိုမိတ်ဆွေတို့ နှစ်ယောက်... မနေ့ညက ကောင်းကောင်း အနားယူဖြစ်ရဲ့လား..."

နန်ကုန်းယွီက ပြုံးကာ ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "ကောင်းပါတယ်... တာအိုမိတ်ဆွေပိုင်က ဒီနေ့ စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို သွားမှာ မဟုတ်လား..."

ပိုင်ချီချီက ခေါင်းယမ်းကာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်၏။ "တာအိုမိတ်ဆွေရှန်ကွမ်လည်း ကျွန်မရဲ့ အခြေအနေကို သိတာပဲ... ကျွန်မရဲ့ တာအို နှလုံးသားက အနည်းငယ် ပျက်စီးနေပြီး မသက်သာသေးဘူးလေ... ဒါကြောင့် စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို သွားဖို့ မဝံ့ရဲဘူး..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်၌ နန်ကုန်းယွီက နားလည်သဘောပေါက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် လာရောက်နှုတ်ဆက်ပေးတဲ့အတွက် စီနီယာ့ကို အရမ်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

"အားနာစရာ မလိုပါဘူး..."

ပိုင်ချီချီက အနည်းငယ် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏နောက်ရှိ ပိုင်ဝမ်လင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "တာအိုမိတ်ဆွေတို့... ကျွန်မ ရှင်တို့နှစ်ယောက်ကို အကူအညီတစ်ခုလောက် တောင်းချင်လို့ပါ... ရမလား..."

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေပိုင်... ကျေးဇူးပြုပြီး ပြောပါ... ကျွန်တော်တို့ တတ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စဆိုရင် သေချာပေါက် ငြင်းဆန်မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

နန်ကုန်းယွီ၏ဘေးတွင် ရပ်နေသော နန်ကုန်းရိုရွှယ်က ပိုင်ဝမ်လင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမက တခုခုကို တွေးတောနေပုံရပေသည်။

ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ။

ပိုင်ချီချီက ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "ခက်ခဲတဲ့ ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်မရဲ့ သမီး ဝမ်လင်းက အတွေ့အကြုံရအောင် ရှင်တို့နဲ့အတူ လိုက်သွားချင်လို့တဲ့... အဲဒါ ရမလားလို့ပါ"

ဤသည်ကို ကြားချိန်၌ ပိုင်ဝမ်လင်း၏ နှလုံးသားက တင်းကျပ်သွားပြီး နန်ကုန်းယွီကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

နန်ကုန်းယွီနှင့် နန်ကုန်းရိုရွှယ်တို့က အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး နန်ကုန်းရိုရွှယ်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ ထို့နောက် နန်ကုန်းယွီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ရတာပေါ့...တာအိုမိတ်ဆွေပိုင်... စိတ်ချပါ... ကျွန်တော်တို့ ဝမ်လင်းကို သေချာပေါက် ဂရုစိုက်ပေးမှာပါ..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်၌ ပိုင်ဝမ်လင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာအားရဖြစ်မှုများ လင်းလက်သွားပြီး သူမက အလျင်အမြန် ရှေ့တိုးလာကာ ထိုနှစ်ဦးကို အရိုအသေပေးလိုက်၏။ "သခင်လေးစစ်ချန်နဲ့ အစ်မဟန်ကို ဝမ်လင်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... နောင်ကျရင်လည်း ကျွန်မကို သေချာ ဂရုစိုက်ပေးကြပါဦး..."

"အားနာစရာ မလိုပါဘူး..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ငြင်းဆန်မည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မပြခဲ့ချေ။

နန်ကုန်းယွီက ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "အဲဒီလိုဆိုရင် စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို အရင်သွားကြတာပေါ့..."

"ကောင်းပြီလေ..."

သူတို့အဖွဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်မြေခွေး မျိုးနွယ်စု၏ နယ်မြေမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြ၏။ ပိုင်ချီချီက ရပ်တန့်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ဒီကနေပဲ နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတော့မယ်... ကျွန်မအတွက် ဝမ်လင်းကို သေချာ ဂရုစိုက်ပေးကြပါဦးနော်..."

"ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်က တာအိုမိတ်ဆွေပိုင်ရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို အစွမ်းကုန် ဖြည့်ဆည်းပေးမှာပါ... ဝမ်လင်းက ပြန်လာချင်တယ်ဆိုရင် သူ့ကို ခင်ဗျားဆီ အပြစ်အနာအဆာကင်းကင်းနဲ့ သေချာပေါက် ပြန်ပို့ပေးပါ့မယ်..."

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် 'ယစ်မူးဖွယ်ရာ လေပြေညင်း' ဝိုင် ငါးပုလင်းကို ထုတ်ယူကာ ကမ်းပေးရင်း ပြောဆိုလိုက်၏။ "တာအိုမိတ်ဆွေပိုင်... ဒါက မနေ့က ကျွန်တော် ကတိပေးထားတဲ့ 'ယစ်မူးဖွယ်ရာ လေပြေညင်း' ဝိုင်တွေပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး ငြင်းမနေပါနဲ့..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်၌ ပိုင်ချီချီ၏ မျက်နှာက အနည်းငယ် လင်းလက်သွားသော်လည်း သူမက ငြင်းဆန်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေရှန်ကွမ်... ဒါက များလွန်းမနေဘူးလား..."

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "ရပါတယ်... အိမ်မှာချက်ထားတာဆိုတော့ ခင်ဗျား လိုချင်သလောက် ချက်ပေးလို့ရပါတယ်... တာအိုမိတ်ဆွေပိုင်... အရမ်း အားနာမနေပါနဲ့..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်၌ ပိုင်ချီချီက ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ချီချီက ဝမ်းသာအားရ လက်ခံလိုက်ပါ့မယ်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တာအိုမိတ်ဆွေရှန်ကွမ်..."

သူမက စကားပြောရင်း 'ယစ်မူးဖွယ်ရာ လေပြေညင်း' ဝိုင် ငါးပုလင်းကို လက်ခံလိုက်ပြီး ပိုင်ဝမ်လင်းကို ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "ဝမ်လင်း... အခုကစပြီး သမီးက တာအိုမိတ်ဆွေရှန်ကွမ်နောက်ကို လိုက်ရမှာနော်... လိမ္မာအောင်နေပြီး ပြဿနာ မရှာနဲ့... ကြားလား..."

"သမီး သိပါတယ် အမေ"

ပိုင်ဝမ်လင်းက အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍ နန်ကုန်းယွီကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ နားရွက်များက အလိုအလျောက် အနည်းငယ် နီရဲသွားပေသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် အဝေးရှိ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေသော ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းက ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားပြီးနောက် မရေမတွက်နိုင်သော ခရမ်းရောင်အလင်းစက်လေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းအတွင်းသို့ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။

ဤသည်ကို မြင်ချိန်၌ နန်ကုန်းယွီက လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး လျှို့ဝှက်နယ်မြေက အခု ပွင့်သွားပြီပဲ... ကျွန်တော် အထဲဝင်ပြီး တစ်ချက်လောက် သွားကြည့်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်... တာအိုမိတ်ဆွေပိုင်... ကျွန်တော်တို့ ဆက်မပြောတော့ဘူးနော်..."

"ကောင်းပါပြီ... လမ်းခရီးမှာ ဂရုစိုက်ကြပါဦး..."

ပိုင်ချီချီက အလျင်အမြန် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

"နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်..."

နန်ကုန်းယွီနှင့် ပိုင်ဝမ်လင်းတို့က အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုလိုက်ပြီး အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ထိုသူသုံးဦး အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ပိုင်ချီချီက တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်၏။ "ဝမ်လင်း... အမေ သမီးကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်တွေ့ရတဲ့အခါ သမီး ကြုံတွေ့နေရတာက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မိစ္ဆာကပ်ဘေး မဟုတ်ဘဲ ဖူးစာရေးစုံတာပဲ ဖြစ်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမက လှည့်ကာ ဝိညာဉ်မြေခွေး မျိုးနွယ်စု၏ နယ်မြေအတွင်းသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

...

စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၊ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဝင်ပေါက် တည်ရှိရာ နေရာ။

နန်ကုန်းယွီတို့ ရောက်ရှိလာချိန်၌ လူအများအပြားက စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် နန်ကုန်းယွီက တစ်စုံတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရပြီး သူ၏ အမူအရာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား၏။

အခန်း ၁၆၆ ဘယ်သူ့ကို ရွံရှာအောင် လုပ်နေတာလဲ

"စစ်ချန်... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

နန်ကုန်းယွီ၏ အမူအရာ မမှန်သည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် နန်ကုန်းရိုရွှယ်က မနေနိုင်ဘဲ မေးမြန်းလိုက်၏။

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သံသယဖြစ်စွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ခုနက ချင်းလင်နဲ့ တခြားသူတွေ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲ ဝင်သွားတာကို မြင်လိုက်ရသလိုပဲ..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပေ၏။ "ချင်းလင်နဲ့ တခြားသူတွေက မင်းသားစံအိမ်မှာ ကျင့်ကြံနေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

နန်ကုန်းယွီက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး အဝေးရှိ ချင်းယိုအင်ပါယာ၏ ပျံသန်းယာဉ်ပျံကို တွေ့လိုက်ရာ သူ၏ မျက်မှောင်များက အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပေသည်။ "ချင်းယိုအင်ပါယာက လူတွေ ရောက်နေကြတာပဲ..."

သူက အနည်းငယ် လန့်ဖြန့်သွားပြီး မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ရွေ့လျားသွားကာ တာအိုယန်နတ်ဆိုးမျက်လုံးကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီး သတင်းအချက်အလက်များကို အလျင်အမြန် ရယူလိုက်၏။

သူက နန်ကုန်းရိုရွှယ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "အစ်မရွှယ်... ဝမ်လင်းကို ခေါ်ပြီး ချင်းယိုအင်ပါယာက လူတွေနဲ့ သွားတွေ့လိုက်ပါ... သူတို့လေးယောက် တကယ်ပဲ အထဲဝင်သွားကြတယ်... ကျွန်တော်လည်း သွားပြီး စမ်းကြည့်လိုက်ဦးမယ်..."

ဤသို့ပြောပြီးနောက် နန်ကုန်းယွီက အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားပြီး လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ ဝင်ပေါက်ဆီသို့ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ရောက်ရှိသွားခဲ့ပေ၏။

စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး လျှို့ဝှက်နယ်မြေသည် ဝိညာဉ်သန္ဓေသားပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်၊ နတ်ဘုရားပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် နှင့် ကပ်ဘေးပျက်သုဉ်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများကိုသာ ဝင်ရောက်ခွင့်ပြုသော်လည်း နန်ကုန်းယွီ၌ အဆင့်မသိရသော ဝိညာဉ်သိုင်းပညာရပ် ရှိနေချိန်တွင် မည်သူက သူ့ကို အပြစ်တင်နိုင်မည်နည်း။

"စစ်ချန်... ဂရုစိုက်နော်..."

"နားလည်ပါပြီ..."

နန်ကုန်းယွီက သဘောတူလိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းသို့ ခြေလှမ်းဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

သူ ဝင်ရောက်သွားသည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်၌ ပိုင်ဝမ်လင်းက တစ်ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်သွားပြီးနောက် အံကြိတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "အစ်မဟန်... ကျွန်မလည်း ပိုပြီး အားကောင်းချင်တယ်... ကျွန်မလည်း အထဲဝင်ပြီး စမ်းကြည့်ချင်တယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ နန်ကုန်းရိုရွှယ်က မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်သည်။ "စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး လျှို့ဝှက်နယ်မြေက အရမ်းကြီး အန္တရာယ် မများပေမဲ့ သူပေးတဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကတော့ ရိုးရှင်းတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး... သတိမထားရင် မင်းရဲ့ တာအိုနှလုံးသားကိုပါ ထိခိုက်သွားလိမ့်မယ်... သေချာပြီလား..."

"သေချာပါတယ်..."

ပိုင်ဝမ်လင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ သူမက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး တစ်ခု မဖြစ်ချင်သလို သခင်လေးစစ်ချန်၏ ခြေလှမ်းများနောက်သို့လည်း နောက်ကျမကျန်ရစ်ချင်ခဲ့ချေ။

သူမက စွန့်ပစ်ခံရသူ တစ်ဦး မဖြစ်ချင်ပေ။

"ကောင်းပြီ... သွားတော့လေ..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မည်သည့် အကြံဉာဏ်မှ မပေးခဲ့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပိုင်ဝမ်လင်းက ရှောင်ယွီကို သဘောကျနေလောက်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူမက သိမြင်နေသောကြောင့်ပင်။

သူမက ဂရုမစိုက်သော်လည်း ရှောင်ယွီ၏ဘေးရှိ လူများမှာ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် အလွန်နိမ့်ကျနေပါက ရှောင်ယွီကို ဆွဲချသာဖြစ်လိမ့်မည်။ ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးများကို သူမက ပေါ်လာခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ ပိုင်ဝမ်လင်းသာ မည်သည့် တိုးတက်မှုမှ မရှိပါက သူမက နန်ကုန်းယွီနောက်သို့ လိုက်နေခြင်းမှ တားဆီးရန် စဉ်းစားကောင်း စဉ်းစားမည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ထိုအကြံက မဆိုးလှကြောင်း ပေါ်လွင်နေပေသည်။

ပိုင်ဝမ်လင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းသို့ ခြေလှမ်းဝင်ရောက်သွားခဲ့၏။

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က အနီရောင် ဝင်ပေါက်ကို စိုက်ကြည့်ကာ တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ "၂၁ ရက်လား..."

စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အသက်ဝင်လာသည်နှင့် ဆယ့်နှစ်နာရီအတွင်း ဝင်ရောက်နိုင်ပေသည်။ သို့သော် ဆယ့်နှစ်နာရီ ကျော်လွန်သွားပါက လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဝင်ပေါက် ရှိနေသေးသော်လည်း ဝင်ရောက်ခွင့် ပြုတော့မည် မဟုတ်ချေ။

လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဝင်ပေါက်သည် သုံးရက်လျှင် တစ်ကြိမ် အရောင်ပြောင်းလဲတတ်၏။ ခရမ်းရောင် ဝင်ပေါက် ပေါ်လာပြီး သုံးရက်အကြာတွင် အတွင်းရှိ သက်ရှိလူသား အားလုံးမှာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အတွင်းမှ နှင်ထုတ်ခံရမည် ဖြစ်သည်။

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး ချင်းယိုအင်ပါယာ၏ ပျံသန်းယာဉ်ပျံရှိရာ နေရာဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေက ဘာကိစ္စများ ရှိလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ် ပျံသန်းယာဉ်ပျံအနီးသို့ ရောက်ရှိလာချိန်၌ အဘိုးအိုတစ်ဦးက ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ထွက်လာပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးမြန်းလိုက်၏။

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်လိုက်သည်။ "သခင်ကြီးကျန်း... ကျွန်မတောင် ဒီကို လာလို့မရတော့ဘူးလား..."

"မင်း... မင်းက မင်းသမီးကြီးလား..."

သခင်ကြီးကျန်းက အာမေဍိတ်သံပြုလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေပေ၏။ ဤမိသားစုက ဘယ်လို ပါရမီရှင်မျိုးတွေလဲ။

ကျန်းပေ့တပ်မက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူထံမှ အကူအညီရရှိခဲ့သည့် အချက်ကို ဖယ်ထားလိုက်လျှင်ပင် ကျန်းပေ့မင်းသမီး နှင့် ဧကရာဇ်သစ် နန်ကုန်းကျင်းချီ တို့၏ ကျင့်ကြံမှု တက်လှမ်းခြင်းကလည်း ရယ်စရာကောင်းလောက်အောင် မြန်ဆန်လွန်းလှပေသည်။

ယခု ခြောက်နှစ်အကြာတွင် ဤမင်းသမီးကြီး နန်ကုန်းရိုရွှယ်၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်သည် အမှန်တကယ်ပင် ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် အလယ်အလတ်အဆင့် သို့ ရောက်ရှိနေပြီလား။

သူ၏ အာမေဍိတ်သံကို ကြားချိန်၌ လူငယ် အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး နှစ်ဦး ထွက်လာပြီး နန်ကုန်းရိုရွှယ်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"သူက တကယ်ပဲ မင်းသမီးကြီးလား..."

ဤအမည်နာမကို ထပ်မံကြားလိုက်ရချိန်၌ နန်ကုန်းရိုရွှယ်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွား၏။ "သခင်ကြီးကျန်း... ဘာလို့ ငါ့ကို မင်းသမီးကြီးလို့ ခေါ်ရတာလဲ... ခမည်းတော်က ဘယ်သူ့ကို ထီးနန်းလွှဲပေးလိုက်တာလဲ..."

သခင်ကြီးကျန်းက အလျင်အမြန် ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "မင်းသမီးကြီး... ခင်ဗျား ဒါကို သိမှာမဟုတ်ဘူး... လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်ရက်ကျော်က အရင်ဧကရာဇ်က ထီးနန်းစွန့်ခဲ့ပြီး ဧကရာဇ်သစ် နန်ကုန်းကျင်းချီက ထီးနန်းတက်လှမ်းခဲ့တယ်... ဒါကြောင့်မို့ ခင်ဗျားရဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကလည်း မင်းသမီးကြီးလို့ ဖြစ်သွားတာပါ..."

"ငါ နားလည်ပြီ..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ သို့သော အခြားသူတစ်ဦးဦးသာ ထီးနန်းဆက်ခံခဲ့ပါက သူမ ပြဿနာရှာလောက်ပေသည်။

သူမက အနည်းငယ် ပြုံးကာ မေးမြန်းလိုက်၏။ "ခမည်းတော်နဲ့ တခြားသူတွေကော ဘယ်လိုနေလဲ..."

"ဒါက..."

သခင်ကြီးကျန်းက အခြားနှစ်ဦးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခါးသီးစွာ ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "အရင်ဧကရာဇ်က မင်းသမီးကြီးနဲ့ မင်းသားလေး ပြန်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ရက်ကပဲ မြင့်မြတ်နယ်မြေ ကို သွားလိုက်ပါပြီ..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်၌ နန်ကုန်းရိုရွှယ်၏ အမူအရာက အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွား၏။ သူတို့က လုံးဝ အရိုင်းဆန်သွားတာပဲ။

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ရှောင်ယွီနဲ့ ငါက ကစားတာ လွန်သွားလို့ ခမည်းတော်ကို စောင့်ခိုင်းမိသွားတာပဲ..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်၌ သခင်ကြီးကျန်းနှင့် အခြားနှစ်ဦးက မည်သို့မျှ တုံ့ပြန်ခြင်း မပြုခဲ့ချေ။

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မေးမြန်းလိုက်၏။ "မင်းသမီးကြီး... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မင်းသားကရော ဘယ်မှာလဲ... သူက မင်းသမီးကြီးနဲ့ အတူတူ မရှိဘူးလား..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က ထိုအမျိုးသားကို မသေချာစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှင်က စစ်သူကြီး ချင်ဝူဟွေ့ လား... ရှင်တို့မြင့်မြတ်နယ်မြေ သွားပြီလို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်ဘူးလား..."

ချင်ဝူဟွေ့က ခေါင်းယမ်းကာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်၏။ "ကျွန်တော်က မင်းသားကို ကာကွယ်ဖို့ ကိုယ်တိုင် ဆန္ဒအလျောက် နေခဲ့တာပါ... ဒါပေမဲ့ စံအိမ်ကို ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း မင်းသား ပျောက်သွားတာကို တွေ့လိုက်ရလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း မင်းသား ပြန်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်ရင်း စံအိမ်ကို စောင့်ကြပ်နေခဲ့တာပါ..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်၌ နန်ကုန်းရိုရွှယ်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကိုလည်း နားလည်သွားပေသည်။

သူမက ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "စစ်သူကြီး ချင်... မစိုးရိမ်ပါနဲ့... ရှောင်ယွီက ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း အရမ်း ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေခဲ့ပါတယ်... အခုဆိုရင် သူက နတ်ဘုရားပေါင်းစည်းခြင်း အထွတ်အထိပ်အဆင့် ကျင့်ကြံမှု ရှိနေပြီ... အခုလေးတင် စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲကို ဝင်သွားတယ်..."

"ဘာ..."

ချင်ဝူဟွေ့က လန့်ဖြန့်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။ "မင်းသားလေးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် အန္တရာယ်များတဲ့ ကိစ္စကို လုပ်ရတာလဲ..."

သူ၏ အမူအယာကို မြင်တွေ့ရချိန်၌ နန်ကုန်းရိုရွှယ်၏ အမူအရာက အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ "စစ်သူကြီး ချင်... စိတ်ချပါ... ရှောင်ယွီက နတ်ဘုရားပေါင်းစည်းခြင်း အထွတ်အထိပ်အဆင့် ဆိုပေမဲ့ သူ့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ စွမ်းအားက ကပ်ဘေးပျက်သုဉ်းခြင်းအဆင့် ထက် သေချာပေါက် မအားနည်းပါဘူး..."

သို့သော် သူမ၏ စကားကို ကြားချိန်၌ ချင်ဝူဟွေ့က ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။ "မင်းသမီးကြီး... ကျွန်တော် သိသလောက်ဆိုရင် စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အတွင်းက ထင်ယောင်ထင်မှား အလွှာတွေက ခွန်အားကို စမ်းသပ်တာ မဟုတ်ဘဲ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုကို စမ်းသပ်တာပါ... မင်းသားလေးက..."

ချင်ဝူဟွေ့က သူ၏ စကားကို အဆုံးမသတ်ခဲ့သော်လည်း ထိုနေရာရှိ လူသုံးဦးစလုံးက သူ ဆိုလိုချင်သည်ကို သိရှိနေကြသည်။ နန်ကုန်းယွီသည် နှစ်အနည်းငယ်သာ အသက်ရှင်နေထိုင်ရသေးပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံမှု တက်လှမ်းခြင်းက အရမ်း မြန်ဆန်လွန်းလှရာ သူ၏ စိတ်အခြေအနေက သိပ်ကောင်းမွန်မည် မဟုတ်ချေ။ စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အတွင်းသို့ အဆင်အခြင်မဲ့ ဝင်ရောက်သွားခြင်းက သူ့အတွက် အန္တရာယ် ရှိပေလိမ့်မည်။

ဤသည်ကို နားလည်သွားချိန်၌ နန်ကုန်းရိုရွှယ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုပေါ်လာတော့သည်

သူမက အနီရောင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဝင်ပေါက်ကို ကြည့်ကာ တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်၏။ "အဆင်ပြေမှာပါနော်"

...

နန်ကုန်းယွီက မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ရာ သူက တောက်ပသော အနီရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် လက်ထပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် လန့်ဖြန့်သွား၏။ သူက မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ သူမှာ အမှန်တကယ်ပင်...

"လျိုရူယန်လား..."

နန်ကုန်းယွီ၏ နှုတ်ခမ်းများက တွန့်ကွေးသွားပေသည်။ "ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ... မင်း က ဒွမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

လျိုရူယန်က ရှက်သွေးဖြာစွာ ပြုံးကာ တိုးတိတ်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "ရှောင်ယွီ... နောက်ဆုံးတော့ မင်းကို ငါ လက်ထပ်နိုင်ပြီ..."

နန်ကုန်းယွီ၏ နှုတ်ခမ်းများက နောက်တစ်ကြိမ် တွန့်ကွေးသွားပြီး လျိုရူယန်၏ ဗိုက်ကို ခြေစုံကန်ချလိုက်သည်။ "ချီးး.. မင်းက ဘယ်သူ့ကို ရွံရှာအောင် လုပ်နေတာလဲ..."

လျိုရူယန်က မြေပြင်ပေါ်သို့ ကန်ချခံလိုက်ရပြီး သူမ၏ အမူအရာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား၏။ သူမက သနားစရာကောင်းသော မျက်နှာဖြင့် မော့ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ "ရှောင်ယွီ... ငါ့ကို သဘောမကျဘူးလား... မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

နန်ကုန်းယွီ၏ နှုတ်ခမ်းများက နောက်တစ်ဖန် တွန့်ကွေးသွားပြန်သည်။ သူက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဆွေမျိုးများနှင့် မိတ်ဆွေများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းတို့အများစုမှာ ယခင်ဘဝက သူ သိကျွမ်းခဲ့သော လူများ ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် သူ့ကို စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားစေခဲ့၏။

သူက မော့ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ဒီ စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး လျှို့ဝှက်နယ်မြေက ရွံစရာကောင်းလိုက်တာ... ငါ့ကို အကွက်ဆင်ခဲ့တဲ့သူကို သတို့သမီး လုပ်ခိုင်းတာ တော်တော် ယဥ်ကျေးမူမရှိတာပဲ

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏ မျက်လုံးရှေ့တွင် အဖြူရောင် အလင်းတန်း တစ်ချက် ပေါ်လာပြီး ကြယ်တာရာများ နေရာရွှေ့ပြောင်းသွားကာ မြင်ကွင်းက မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပေ၏။