အခန်း (၁၆၇-၁၆၈)

အခန်း ၁၆၇ သတ္တမမြောက် စမ်းသပ်မှု

စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် သူ၏ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းက ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ဟု နန်ကုန်းယွီ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ကျန်းပေ့မင်းသားစံအိမ် အတွင်း၌ ရှိနေပြီး ပြတ်တောက်နေသော ခြေလက်များနှင့် အလောင်းများက နေရာတိုင်းတွင် ပြန့်ကျဲနေကာ ၎င်းတို့အနက် အများစုမှာ သူ သိကျွမ်းသူများ ဖြစ်ကြသည်။

ကျန်းပေ့မင်းသားစံအိမ်မှ အစောင့်များနှင့် အစေခံများအပြင် ချင်းလင် နှင့် နန်ကုန်းရိုရွှယ် အစရှိသူတို့လည်း ပါဝင်နေပေ၏။

နန်ကုန်းကျင်းလင်က သွေးများစွန်းထင်းနေသော ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ၎င်းက ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး၏ ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ဝင်သွားခဲ့သည်။

နန်ကုန်းယွီ ပေါ်လာသည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်၌ နန်ကုန်းကျင်းလင်က ရူးသွပ်သော အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။ "နန်ကုန်းယွီ... နောက်ဆုံးတော့ မင်း ရောက်လာပြီပေါ့... မင်း နောက်ကျသွားတာ နှမြောစရာပဲ... ဟားဟားဟား..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက ဓားသွားကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး နာကျင်မှုကို အံတုကာ အော်ဟစ်လိုက်၏။ "ယွီအာ... ပြေး..."

နန်ကုန်းယွီ၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် မှေးကျဉ်းသွားပြီး ၎င်းတို့အတွင်း၌ အေးစက်သော အရောင်အဝါ တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ "ဒါက ထင်ယောင်ထင်မှား တစ်ခုဆိုတာ ငါ သိနေရင်တောင် အခု ငါ တကယ်ပဲ နည်းနည်း ဒေါသထွက်နေပြီ..."

"သေစမ်း..."

နန်ကုန်းယွီ စကားပြောပြီးသည်နှင့် နန်ကုန်းကျင်းလင်သည် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး သွေးမြူခိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပေ၏။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက ဤမြင်ကွင်းကို အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး အာမေဍိတ်သံပြုလိုက်သည်။ "ယွီအာ... မင်း ဘယ်တုန်းက ဒီလို စွမ်းအားမျိုး ရသွားတာလဲ..."

နန်ကုန်းယွီက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ရဲ့ အမေ မဟုတ်ပါဘူး... ပျောက်ကွယ်သွားလိုက်တော့..."

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏ရှေ့ရှိ ဟင်းလင်းပြင်က တစ်လက်မချင်းစီ ပြိုကျသွားသည်။ နန်ကုန်းယွီ၏ မျက်လုံးရှေ့တွင် အဖြူရောင် အလင်းတန်း တစ်ချက် ပေါ်လာပြီး ထိုနေရာမှ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပေသည်။

ပိုင်ဝမ်လင်းက မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ရာ သူမက ဖီးနစ် မင်္ဂလာသရဖူကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အခြားတစ်ယောက်နှင့် လက်ထပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူမက လန့်ဖြန့်သွားပြီး အလျင်အမြန် မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ရှေ့ရှိ လူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ရှန်ကွမ်စစ်ချန်ပင် ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

"ဝမ်လင်း... ဘာဖြစ်လို့လဲ..." သူမ၏ ထိတ်လန့်နေသော အမူအရာကို မြင်ချိန်၌ ရှန်ကွမ်စစ်ချန်က တိုးညှင်းစွာ မေးမြန်းလိုက်၏။

သူ၏ အမူအရာက နူးညံ့သိမ်မွေ့နေပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေးတစ်ခု ချိတ်ဆွဲလျက် သူက အလွန် ပျော်ရွှင်နေသည့်ပုံ ပေါ်နေပေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရချိန်၌ ပိုင်ဝမ်လင်းက ဝမ်းသာအားရဖြစ်မှု တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ပျော်ရွှင်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ချက်ချင်း ပွင့်လန်းသွားခဲ့သည်။

သို့သော် သူမက အနည်းငယ် စည်းကျော်သွားခဲ့ကြောင်း အလျင်အမြန် နားလည်သွားပြီး သူမ၏ အသံကို နှိမ့်ချကာ အလျင်စလို ပြောဆိုလိုက်၏။ "ဟင့်အင်း... ကိစ္စမရှိပါဘူး... ဆက်လုပ်ကြတာပေါ့..."

သူမ၏ စကားများတွင် ရှက်သွေးဖြာမှု အနည်းငယ် ပါဝင်နေသော်လည်း ၎င်းတို့က မျှော်လင့်ချက်နှင့် တောင့်တမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။

ပိုင်ဝမ်လင်း၏ စကားကို ကြားချိန်၌ ရှန်ကွမ်စစ်ချန်က ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူ၏ နက်ရှိုင်းပြီး တောက်ပသော မျက်လုံးများက အဆုံးမရှိသည့် ယုယကြင်နာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ သူ၏ရှေ့ရှိ လူကို သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထွင်းထုထားချင်သည့်အလားပင်။

လူတိုင်း၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာများ အလယ်တွင် ထိုစုံတွဲက နောက်ဆုံး၌ ထုံးတမ်းစဉ်လာ အားလုံးကို ပြီးစီးအောင် ဆောင်ရွက်ခဲ့ပြီးနောက် ပွဲလမ်းသဘင်များဖြင့် အလှဆင်ထားသော နွေးထွေးသည့် မင်္ဂလာအခန်း အတွင်းသို့ လက်ချင်းချိတ်ကာ လျှောက်လှမ်းသွားကြ၏။

အခန်းအတွင်း၌ အနီရောင် ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်က ညင်သာစွာ တောက်ပနေပြီး နေရာတစ်ခုလုံးကို ရိုမန်တစ်ဆန်မှုနှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှု အငွေ့အသက် အနည်းငယ် ထပ်လောင်းပေးနေပေသည်။

ရှန်ကွမ်စစ်ချန်က ပိုင်ဝမ်လင်းထံသို့ လျှောက်သွားပြီး ဂရုတစိုက် လက်လှမ်းကာ သူမ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ တောက်ပသော အနီရောင် မျက်နှာဖုံးပုဝါကို ညင်သာစွာ မတင်လိုက်သည်။

ထို အသက်ရှူမှားလောက်အောင် လှပသော မျက်နှာလေး ပေါ်လာချိန်၌ ရှန်ကွမ်စစ်ချန်၏ အကြည့်က ချက်ချင်းဆိုသလို မယုံနိုင်လောက်အောင် စိတ်အားထက်သန်လာပြီး နက်ရှိုင်းသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် နူးညံ့ကြင်နာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့၏။

သူက တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ဇနီးလေး... အချိန်လင့်နေပြီဆိုတော့ အခု အနားယူသင့်ပြီ..."

သူ၏ အသံက ရေကန်တစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားသော လေပြေတစ်ခုလို နူးညံ့သိမ်မွေ့နေသော်လည်း ခုခံ၍မရနိုင်သော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။

ပိုင်ဝမ်လင်းက ရှက်သွေးဖြာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ပါးပြင်များက နေဝင်ဆည်းဆာလို နီရဲနေကာ သူမ၏ ချယ်ရီနှုတ်ခမ်းလေးများ အနည်းငယ် ပွင့်ဟသွားပြီး ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။ "ခင်ပွန်း... ကျွန်မကို ပိုပြီး ယုယကြင်နာပေးးပါနော်"

သူမ စကားမဆုံးမီမှာပင် သူမက ရှက်သွေးဖြာစွာ မျက်လွှာချလိုက်ပြီး ရှန်ကွမ်စစ်ချန်၏ လောင်ကျွမ်းနေသော အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်ရန် မဝံ့ရဲတော့ချေ။

ရှန်ကွမ်စစ်ချန်က ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ယုယစွာ ရှေ့တိုးကာ သူမကို ကုတင်ပေါ်တွင် ညင်သာစွာ လှဲချလိုက်သည်။

ကဗျာတစ်ပုဒ်တွင် ဤသို့ ဆိုထားပေ၏။ "ပန်းရနံ့သင်းပျံ့နေတဲ့ နန်းဆောင်ရဲ့ နွေးထွေးသော ပွေ့ဖက်မှုထဲမှာ ငါတို့ဟာ နွေဦးညကို ကုန်ဆုံးကြတယ်... နွေဦးညက တိုတောင်းလှသော်လည်း ငါတို့ဟာ နံနက်ခင်းကို တောက်ပစွာ နိုးထကြလေတယ်"

နောက်နေ့၌။

ထိုနှစ်ဦးက ထလာကြပြီး သူတို့၏ အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်ကာ ရှန်ကွမ်စစ်ချန်၏ မိဘများကို သွားရောက်တွေ့ဆုံရန် အတူတကွ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

သူတို့က လမ်းတစ်လျှောက်လုံး လက်ချင်းချိတ်ထားကြပြီး မယုံနိုင်လောက်အောင် ချစ်ခင်ကြင်နာနေပုံရကာ အခြားသူများကို မနာလိုဖြစ်စေခဲ့၏။ မကြာမီ သူတို့သည် ရှန်ကွမ်စစ်ချန်၏ မိဘများရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ထိုနှစ်ဦးက ရိုသေလေးစားစွာ ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုပြီး အချင်းချင်း နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။ ရှန်ကွမ်စစ်ချန်၏ မိဘများက သူတို့ကို အပြုံးကိုယ်စီဖြင့် ကြည့်ကာ သူတို့၏ ရိုးသားသော ကောင်းချီးမင်္ဂလာများကို ပေးအပ်ခဲ့ပေ၏။

အချိန်များ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း နှစ်နှစ် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤကာလအတွင်း ပိုင်ဝမ်လင်းနှင့် ရှန်ကွမ်စစ်ချန်တို့သည် အချင်းချင်း ဖေးမကူညီကြပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ချစ်ခင်ကြင်နာခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သာယာလှပသော နေ့တစ်နေ့၌ ပိုင်ဝမ်လင်းက ချစ်စရာကောင်းသော ကလေးလေး နှစ်ယောက်ကို မွေးဖွားပေးခဲ့၏။

ချစ်စရာကောင်းသော ကလေးငယ် နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ရင်း ရှန်ကွမ်စစ်ချန်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ သူက ကလေးများကို ညင်သာစွာ ပွေ့ချီလိုက်ပြီး သူတို့၏ ပန်းရောင် ပါးပြင်လေးများကို ယုယစွာ နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။

သေချာ စဉ်းစားပြီးနောက် ရှန်ကွမ်စစ်ချန်နှင့် သူ၏ ဇနီးတို့က သူတို့၏ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ရှန်ကွမ်လင်းအာ နှင့် ရှန်ကွမ်ဟောက်ရန် ဟု အသီးသီး အမည်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြ၏။

အချိန်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ မိသားစုက အဖွဲ့ဝင်သစ်များ ရောက်ရှိလာခြင်းကို တဖြည်းဖြည်း အသားကျလာခဲ့သည်။

ရှန်ကွမ်စစ်ချန်က နေ့စဉ် လယ်ကွင်းများတွင် ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်ပြီး သူ၏ မိသားစုအတွက် လုံလောက်သော အစားအစာများ ထောက်ပံ့ပေးနိုင်ရန် ရုန်းကန်နေရသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ပိုင်ဝမ်လင်းက အိမ်မှုကိစ္စများကို စီမံခန့်ခွဲပြီး ကလေးများကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ကာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ယက်ကန်းယက်ခြင်းနှင့် အပ်ချုပ်ခြင်းများကို လုပ်ဆောင်နေခဲ့ပေ၏။

ထို့ကြောင့် မိသားစု လေးယောက်သည် လောက၏ ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုများနှင့် ဝေးကွာသော အထီးကျန်ဘဝတစ်ခုကို နေထိုင်ခဲ့ကြပြီး လယ်ယာစိုက်ပျိုးခြင်းနှင့် ယက်ကန်းယက်ခြင်းတို့ဖြင့် အေးချမ်းပျော်ရွှင်သော ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြသည်။

ဘဝက ရိုးရှင်းပြီး သာမန်ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းက နွေးထွေးမှုနှင့် ချိုမြိန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

နှစ်ဆယ်နှစ် ကုန်လွန်သွားသည်မှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းပင် ရှိသေးသည်။ ထိုနေ့တွင် ရှန်ကွမ်စစ်ချန် အိမ်ပြန်ရောက်လာချိန်၌ ပိုင်ဝမ်လင်းက သူ့ကို အပြုံးဖြင့် ဆီးကြိုလိုက်သည်။ "ခင်ပွန်း... ဒီလို ဘဝမျိုးကို ကျွန်မ မြတ်နိုးပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ရှင်က တကယ့် သခင်လေးစစ်ချန် မှ မဟုတ်တာ..."

ရှန်ကွမ်စစ်ချန်၏ အမူအရာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အံ့အားသင့်စွာ မေးမြန်းလိုက်၏။ "ဇနီးလေး... အဲဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ..."

သို့သော် ပိုင်ဝမ်လင်းက တွေဝေသော အမူအရာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ကျွန်မရဲ့ သခင်လေးစစ်ချန်က အရမ်း ထူးချွန်လွန်းတယ်... သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ အမျိုးသမီးအဖြစ် ပိုင်ဆိုင်နိုင်မှာလဲ... သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို ဝေးလံခေါင်ဖျားတဲ့ တောင်ပေါ်ရွာလေးမှာ ကျွန်မနဲ့ အတူတူ နေထိုင်နိုင်မှာလဲ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမက မော့ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ကြေညာလိုက်၏။ "ဒီအံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ ဘဝကို ကျွန်မ ခံစားပြီးသွားပြီ...ဒါကြောင့် ဒီနေရာမှာပဲ အဆုံးသတ်လိုက်ကြရအောင်..."

သူမ၏ စကားများ ဆုံးသွားသည်နှင့် သူမ၏နောက်ရှိ အိမ်ကလေးက အလင်းစက်လေးများအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ အဝေးရှိ သူမ၏ ကလေးနှစ်ယောက်နှင့် သူမ၏ရှေ့ရှိ ရှန်ကွမ်စစ်ချန်တို့ အားလုံးက အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်ကြပြီး မရေမတွက်နိုင်သော အလင်းစက်လေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြပေ၏။

ပိုင်ဝမ်လင်းက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး ခိုင်မာစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက တကယ့်အစစ်အမှန်မှ မဟုတ်တာ... ကျွန်မ လိုချင်တာက သခင်လေးစစ်ချန်နဲ့ အတူတူ ရှိနေဖို့ပဲ... အဲဒါက အရမ်းကြီး မကောင်းရင်တောင်မှ သခင်လေးနဲ့ အတူတူ ရှိနေဖို့ပဲ လိုတယ်..."

သူမ စကားပြောပြီးသည်နှင့် အဖြူရောင် အလင်းတန်း တစ်ချက် ပေါ်လာပြီး ဟင်းလင်းပြင် နေရာရွှေ့ပြောင်းသွားကာ သူမသည် အခြားကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။

သူမ မသိခဲ့သည့်အရာမှာ သူမကဲ့သို့ တူညီသော ရွေးချယ်မှုမျိုးကို ပြုလုပ်ခဲ့သည့် အခြားလူလေးယောက် ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ချိုမြိန်သော အချစ်ရေးကို တွေ့ကြုံခံစားပြီး ပိုမို စစ်မှန်သော အချစ်ကို လိုက်ရှာခြင်း.....အဲဒါက သူတို့ လိုချင်သည့် အရာပင်။

...

နန်ကုန်းယွီသည် နှလုံးကြေကွဲဖွယ် ဝမ်းနည်းခြင်း စမ်းသပ်မှု၊ ကြက်သီးမွေးညင်းထဖွယ် ကြောက်ရွံ့ခြင်း စမ်းသပ်မှု၊ နူးညံ့ကြင်နာပြီး လွမ်းဆွတ်ဖွယ်ရာ အချစ်ရေး စမ်းသပ်မှု နှင့် ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသော မိစ္ဆာ စမ်းသပ်မှု တို့ကို အဆင့်ဆင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပေသည်။

စမ်းသပ်မှုတိုင်းသည် သာမန်လူတစ်ယောက်အတွက် ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်သော်လည်း နန်ကုန်းယွီကမူ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။

သူက ဤဆက်တိုက်ဖြစ်ပေါ်နေသော စမ်းသပ်မှုများကို မခုခံခဲ့ဘဲ ရေစီးကြောင်းအတိုင်း မျောပါသွားသော ဘေးလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုမူခဲ့ပြီး ကံကြမ္မာ၏ ရေစီးကြောင်းက သူ့ကို မသိနိုင်သော ကမ်းခြေတစ်ခုဆီသို့ သယ်ဆောင်သွားခွင့် ပြုထားခဲ့၏။

သို့သော် ဤသည်မှာ သူက အရာအားလုံးကို လက်ပိုက်ကြည့်နေမည်ဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ချေ။ စမ်းသပ်မှုက သူ၏ ဆန္ဒအတိုင်း မဖြစ်လာတိုင်း သူက အရာအားလုံးကို ဖော်ထုတ်ပစ်လိုက်ပြီး စမ်းသပ်မှုကို အချိန်မတိုင်မီ အဆုံးသတ်ပစ်လိုက်လေသည်။

ဤသည်ကား သူ၏ သတ္တမမြောက် စမ်းသပ်မှုပင်။

ခမ်းနားကြီးကျယ်သော ခန်းမဆောင်တစ်ခု အတွင်း၌ သူက နဂါးပလ္လင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေပြီး သူ့ကို အလုပ်အကျွေးပြုနေသော လှပသည့် အမျိုးသမီးများ ဝန်းရံလျက် ရှိနေ၏။

၎င်းတို့အထဲတွင် စူးရှင်းမုန်း၊ ချင်းလင်၊ ယင်ရွှမ်၊ ချွဲချိုက်အာ နှင့် ပိုင်ဝမ်လင်း တို့ ပါဝင်နေပေသည်။

ပြီးတော့...

၎င်းအပြင် သူ မသိသော အခြား အသက်ရှူမှားလောက်အောင် လှပသည့် မိန်းမချောများစွာလည်း ရှိနေသေးသည်။

သို့သော် ယခုအခါ ဤမိန်းမချောများအားလုံးက သူ၏ အမျိုးသမီးများ ဖြစ်ကြပြီး သူ အလိုရှိသလို ယူငင်နိုင်ပေ၏။

ဤအရာအားလုံးကို ကြည့်ရင်း နန်ကုန်းယွီက မနေနိုင်ဘဲ အနည်းငယ် ပြုံးကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"နိုးကြားနေချိန်မှာ ကမ္ဘာကြီးကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး မူးယစ်နေချိန်မှာတော့ အလှမယ်လေးတစ်ယောက်ရဲ့ ပေါင်ပေါ်မှာ ခေါင်းအုံးပြီး အိပ်စက်ရတယ်... ဒါက တကယ် ဖြစ်သင့်တဲ့ ပုံစံမျိုးပဲ..."

နံနက်စောစော နန်ကုန်းယွီက လက်ခုပ်တီးလိုက်ရာ လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ချက်ချင်း ရှေ့သို့ လှမ်းလာခဲ့၏။

"အရှင်မင်းကြီး... ဒီအစေခံမလေးက အဝတ်အစား လဲပေးပါ့မယ်..."

အခန်း ၁၆၈ စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး ဖရိုဖရဲ ဝိညာဉ်မျှော်စင်

"စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး လျှို့ဝှက်နယ်မြေက ငါ့ရဲ့ လိုအင်ဆန္ဒတွေကို အာဏာနဲ့ ကာမဂုဏ် ပုံစံမျိုးနဲ့ စမ်းသပ်လိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး..."

နန်ကုန်းယွီက ရှေ့သို့ လှမ်းလာသော လှပသည့် အမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ အကြောဆန့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်၏။

ဤသည်ကို ကြားချိန်၌ လှပသော အမျိုးသမီးလေးသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး အံ့ဩတကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ..."

နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းကာ ပြုံးလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ... ဒီဟာသက အခု အဆုံးသတ်သင့်ပြီ... ဒါက ထင်ယောင်ထင်မှားတစ်ခုပဲဆိုတော့ အဲဒါကို ဖျက်ဆီးလိုက်ကြတာပေါ့..."

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏ရှေ့ရှိ အရာအားလုံးသည် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပေသည်။

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်၏။ သူက တကယ်ကို မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျယ်ပြောလှသော အဖြူရောင် နေရာလွတ်တစ်ခု အတွင်း၌ မရေမတွက်နိုင်သော ကျင့်ကြံသူများသည် အေးခဲနေသည့်အလား မလှုပ်မယှက် ရပ်နေကြပေသည်။

နေရာလွတ်၏ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်တွင် ခုနစ်လွှာပါဝင်သော အရောင်ခုနစ်မျိုး မျှော်စင်တစ်ခုက လေထဲတွင် မျောပါလျက် လည်ပတ်နေခဲ့သည်။

အရောင်ခုနစ်မျိုး မျှော်စင်မှ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အငွေ့အသက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေပြီး နေရာလွတ် တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားပေသည်။

နေရာလွတ် တစ်ခုလုံးရှိ မရေမတွက်နိုင်သော ကျင့်ကြံသူများကို ထင်ယောင်ထင်မှား အတွင်းသို့ ကျဆင်းသွားစေခဲ့သည်မှာ ထိုစွမ်းအင်ပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ မျက်လုံးများက ပိတ်နေကြပြီး သူတို့၏ အမူအရာများမှာ ပျော်ရွှင်မှုမှသည် ဒေါသထွက်မှုအထိ ရှုပ်ထွေးနေကြ၏။

သို့သော် သူတို့အများစုမှာ ယခုအခါ ဝမ်းသာအားရ ပြုံးရွှင်နေကြပြီး ပျော်ရွှင်ခြင်း စမ်းသပ်မှုကို ခံယူနေကြဆဲဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

နန်ကုန်းယွီ၏ အကြည့်က မရေမတွက်နိုင်သော ပုံရိပ်များကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး ချင်းလင်နှင့် သူမ၏ အဖော်သုံးဦးကို အလျင်အမြန် ရှာတွေ့သွားခဲ့၏။

နန်ကုန်းယွီက ထင်ယောင်ထင်မှားကို ချိုးဖျက်ရန် အချိန်အနည်းငယ်သာ ယူခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်နိုင်ပြီး ချင်းလင်နှင့် တခြားသူများ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ရှိနေဆဲပင်။

နန်ကုန်းယွီ၏ အမူအရာက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သံသယဖြစ်သွားပုံရသည်။

"သူတို့တွေရဲ့ တာအို နှလုံးသားတွေက တကယ်ပဲ ဒီလောက်တောင် ဆိုးရွားနေတာလား... တော်တော်များများက ဒေါသ စမ်းသပ်မှုထဲ ဝင်ရောက်သွားကြပြီဖြစ်ပေမဲ့ သူတို့က ပျော်ရွှင်ခြင်း စမ်းသပ်မှုထဲမှာ ရှိနေတုန်းပဲလား..."

"စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး လျှို့ဝှက်နယ်မြေက သူတို့ကို ဘယ်လို ပျော်ရွှင်စရာ အခမ်းအနားမျိုး ယူဆောင်လာပေးခဲ့တာလဲ... နောက်ထပ် မင်္ဂလာဦးည တစ်ညများလား..."

နန်ကုန်းယွီက တစ်စုံတစ်ခုကို ရေရွတ်လိုက်ချိန်မှာပင် သူ၏ရှေ့တွင် အလင်းရောင် ဖန်သားပြင် လေးခု ပေါ်လာသည်ကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရ၏၎င်းမှာ ထိုလေးဦး ကြုံတွေ့နေရသော ထင်ယောင်ထင်မှားပင် ဖြစ်၏။

ထင်ယောင်ထင်မှား လေးခုစလုံးတွင် နန်ကုန်းယွီ၏ ပုံရိပ်က ပေါ်လာပြီး တစ်ခုချင်းစီတိုင်းတွင် သဟဇာတဖြစ်ပြီး ပျော်ရွှင်နေသော မိသားစု ဘဝလေး၏ မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေပေသည်။

ဤသည်ကို မြင်ချိန်၌ နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်၏။

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက အရမ်း လူရှုပ်ဆန်လွန်းနေတုန်းပဲ ထင်တယ်..."

သူ့နောက်ကို လိုက်လာသူတွေက တစ်သက်လုံး လက်တွဲသွားမယ့် အချစ်စစ်ကိုသာ လိုချင်ကြပေမဲ့ သူကတော့ လှပတဲ့ မိန်းမချောလေးတွေကို ဖက်ပြီး ညစဉ်ညတိုင်း ပျော်ပါးရတဲ့ ဘဝကို အိပ်မက်မက်နေခဲ့တယ်လေ။

သူက လူရှုပ်တစ်ယောက်မဟုတ်ရင် ဘယ်သူက လူရှုပ်လဲ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် နန်ကုန်းယွီက မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းလိုက်ပြီး မမျှော်လင့်ထားသော လူတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

"သူက အစ်မရွှယ်နဲ့ အတူတူ ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား... သူက ဘယ်လိုလုပ် ဒီထဲကို ရောက်လာတာလဲ..."

ဟုတ်ပေသည်။

နန်ကုန်းယွီ မြင်လိုက်ရသူမှာ ပိုင်ဝမ်လင်းပင်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၌လည်း ပျော်ရွှင်သော အမူအရာတစ်ခု ရှိနေပြီး ပျော်ရွှင်ခြင်း စမ်းသပ်မှုကို ခံယူနေကြောင်း သိသာထင်ရှားလှ၏။

နန်ကုန်းယွီက အရောင်ခုနစ်မျိုး မျှော်စင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဤနေရာလွတ်အတွင်း တစ်ခုတည်းသော အထူးတည်ရှိမှုအနေဖြင့် သူ့ကို ဤနေရာသို့ ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်မှာ မျှော်စင်ဖြစ်နိုင်မလား။

များများစားစား မစဉ်းစားတော့ဘဲ တာအိုယန်နတ်ဆိုးမျက်လုံးက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း သူက အနည်းငယ် လန့်ဖြန့်သွားခြင်းမှ မရှောင်သာခဲ့ချေ။

"မဟုတ်ဘူးလား..."

"ငါ့ကို ဒီကို ဆွဲဆောင်ခဲ့တာ ဒီမျှော်စင် မဟုတ်ဘူးဆိုရင် အစတည်းက ငါ့ကို ဒီကို ဆွဲဆောင်ခဲ့တဲ့ အရာက ဘာလဲ..."

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသော်လည်း အများကြီး မတွေးတော့ချေ။

ထို့အစား သူက ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ... ဒီမျှော်စင်က တကယ်တော့ တာအို ရတနာ တစ်ခုပဲ... ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ချိတ်ပိတ်ခံထားရတာလား..."

သူက စကားပြောရင်း ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ကာ အရောင်ခုနစ်မျိုး မျှော်စင်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း နန်ကုန်းယွီသည် ကျယ်ပြောပြီး အဆုံးအစမဲ့သော အနီရောင် နေရာလွတ်တစ်ခု အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားပေ၏။

အနီရောင် နေရာလွတ်အတွင်း၌ ပြုံးရွှင်နေသော ကျင့်ကြံသူများကို သံကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ထားပြီး အတော်လေး ကြက်သီးမွေးညင်းထဖွယ် ကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးထားသည်။

ထိုအရာမှလွဲ၍ အနီရောင် နေရာလွတ်အတွင်း တစ်ခုတည်းသော အထူးအရာမှာ နေရာလွတ် အမိုးခုံးအထက်တွင် မျောပါနေသော အနီရောင် ပုတီးစေ့ပင် ဖြစ်၏။

မဟုတ်သေးဘူး... မှားနေတယ်... အဲဒီမှာ ထူးခြားတဲ့ အရာတစ်ခု ရှိနေသေးတယ်လေ...

ဤနေရာလွတ်အတွင်း၌ လူများ သို့မဟုတ် နေရာလွတ် အတားအဆီးများထံမှ အနီရောင် စွမ်းအင် အငွေ့အသက်များ စဉ်ဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာပြီး အနီရောင် ပုတီးစေ့အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

နန်ကုန်းယွီက မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်၏။

"ဒီအရောင်ခုနစ်မျိုး မျှော်စင်ကို စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး ဖရိုဖရဲ ဝိညာဉ်မျှော်စင် လို့ ခေါ်တယ်... အဲဒါက စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါးရဲ့ စွမ်းအားကို စုပ်ယူနိုင်တယ်... ဒီအနီရောင် အငွေ့အသက်တွေက ပျော်ရွှင်ခြင်းရဲ့ စွမ်းအားများ ဖြစ်နေမလား..."

နန်ကုန်းယွီက ကိုယ့်ဘာသာ တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် များများစားစား မတွေးတော့ဘဲ အနီရောင် ပုတီးစေ့ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားလိုက်ကာ တာအိုယန်နတ်ဆိုးမျက်လုံးဖြင့် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော နည်းလမ်းကို အသုံးပြု၍ ပုတီးစေ့၏ အရင်းအမြစ် တစ်စကို ရယူလိုက်ပေ၏။

သူက အရင်းအမြစ် တစ်စကို ကိုင်ဆောင်ထားလိုက်သည်နှင့် လိမ္မော်ရောင် ဝင်ပေါက်တစ်ခုက သူ၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ နန်ကုန်းယွီက ဝင်ပေါက်ကို ဖြတ်သန်းကာ လိမ္မော်ရောင် နေရာလွတ်တစ်ခု အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့၏။

အနီရောင် နေရာလွတ်နှင့် ဆင်တူသော်လည်း တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်မှာ ဤနေရာရှိ ကျင့်ကြံသူများသည် ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြပြီး နေရာလွတ်၏ အရောင်က လိမ္မော်ရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

များများစားစား မတွေးတော့ဘဲ နန်ကုန်းယွီက လိမ္မော်ရောင် ပုတီးစေ့ထံမှ အရင်းအမြစ် တစ်စကို ရယူလိုက်၏။

ထို့နောက် စိမ်းပြာရောင်၊ အပြာရောင်၊ အဝါရောင်၊ အစိမ်းရောင်နှင့် ခရမ်းရောင် နေရာလွတ်များ အသီးသီး ရောက်ရှိလာပြီး တစ်ခုစီတွင် ပုတီးစေ့ တစ်ခုစီ ပါဝင်ကာ ထိုမှတစ်ဆင့် နန်ကုန်းယွီက အရင်းအမြစ် တစ်စကိုလည်း ရယူခဲ့ပေသည်။

အရာအားလုံးက အရမ်း ချောမွေ့စွာ အဆင်ပြေနေခဲ့၏။

အရင်းအမြစ် ခုနစ်စ ပေါင်းဆုံသွားသည်နှင့် ၎င်းတို့က အရောင်ခုနစ်မျိုး အရင်းအမြစ် တစ်စအဖြစ်သို့ အလျင်အမြန် ပေါင်းစပ်သွားကြသည်။

အရောင်ခုနစ်မျိုး အရင်းအမြစ် ပေါ်လာချိန်၌ နန်ကုန်းယွီ၏ရှေ့တွင် နောက်ထပ် ဝင်ပေါက်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် ၎င်းမှာ စဉ်ဆက်မပြတ် စီးဆင်းနေသော သက်တံရောင်းအလင်းတန်းများ ပါရှိသည့် ဝင်ပေါက်တစ်ခု ဖြစ်နေပေသည်။

နန်ကုန်းယွီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူက အရောင်ခုနစ်မျိုး ဝင်ပေါက်အတွင်းသို့ ခြေလှမ်းဝင်ရောက်သွားပြီး ဆယ်မီတာခန့် ကျယ်ဝန်းသော အရောင်ခုနစ်မျိုး နေရာလွတ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

အရောင်ခုနစ်မျိုး နေရာလွတ်၏ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်တွင် အရောင်ခုနစ်မျိုး ပုတီးစေ့တစ်ခုက လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေခဲ့သည်။

ထိုပြင် ယင်းက စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး ဖရိုဖရဲ ဝိညာဉ်မျှော်စင် ၏ ဗဟိုအ​မြုတေ ဖြစ်၏။

အမြုတေကို သန့်စင်လိုက်သည်နှင့် စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး ဖရိုဖရဲ ဝိညာဉ်မျှော်စင် ကို သန့်စင်ခြင်းနှင့် ညီမျှပေသည်။

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး အရောင်ခုနစ်မျိုး ပုတီးစေ့ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားလိုက်၏။

"ငါ့ကို ဆွဲဆောင်ခဲ့တဲ့ အရာကို မတွေ့ခဲ့ရပေမဲ့ ထိပ်တန်း တာအို ရတနာ တစ်ခုကို ရရှိတာက ကောင်းတဲ့ကိစ္စ တစ်ခု ဖြစ်ပဲ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက သူ၏ ကိုယ်ပိုင် သွေးကို လမ်းပြအဖြစ် အသုံးပြုကာ အရောင်ခုနစ်မျိုး ပုတီးစေ့များပေါ်တွင် သူ၏ ဝိညာဉ်အမှတ်အသားကို ရိုက်နှိပ်လိုက်ပြီး သခင်ကို အသိအမှတ်ပြုခြင်း အဆင့်ကို ပြီးစီးစေလိုက်သည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းဆိုသလို သူက ထာဝရ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို အရောင်ခုနစ်မျိုး ပုတီးစေ့အတွင်းသို့ စဉ်ဆက်မပြတ် လမ်းကြောင်းပေးကာ လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို အသုံးပြု၍ ၎င်းကို အလျင်အမြန် သန့်စင်လိုက်၏။

အရာအားလုံးက အရမ်း အဆင်ပြေနေပုံရပေသည်။

သို့သော် နန်ကုန်းယွီက စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး ဖရိုဖရဲ ဝိညာဉ်မျှော်စင် ၏ အမြုုတေကို ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် သန့်စင်ပြီးစီးချိန်မှာပင် သူ့ကို ဆွဲဆောင်နေသည့် ခံစားချက်က တစ်ဖန် ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေသည်။

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သန့်စင်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်ကို အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။

"ငါ့ကို ဆွဲဆောင်နေတာက ဘာလဲဆိုတာကို ငါ မသိပေမဲ့ အဲဒါက ငါ့ရဲ့ အခွင့်အရေး ဖြစ်နေရင် နည်းနည်းလောက် ထပ်စောင့်ရတာ ကိစ္စမရှိပါဘူး..."

"အဲဒီလိုမဟုတ်ရင်လည်း အခုသွားလဲ အကူအညီ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"အဲဒီလိုဆိုမှတော့ ဒီစိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး ဖရိုဖရဲ ဝိညာဉ်မျှော်စင် ကို အရင် သန့်စင်လိုက်တာ ပိုကောင်းပါတယ်... အချိန်အကြာကြီးလဲ ကြာမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

နာရီအနည်းငယ် အကြာတွင်။

နန်ကုန်းယွီ၏ လျှို့ဝှက်သန့်စင်ခြင်း ကျင့်စဉ်အောက်တွင် စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး ဖရိုဖရဲ ဝိညာဉ်မျှော်စင် သည်လည်း သန့်စင်ခံလိုက်ရပြီး သူ၏ တာအို ရတနာ ဖြစ်လာခဲ့ပေ၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး ဖရိုဖရဲ ဝိညာဉ်မျှော်စင် က အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး နန်ကုန်းယွီထံ သတင်းအချက်အလက်တစ်ခု ပေးပို့လာခဲ့သည်။

နန်ကုန်းယွီက သတင်းအချက်အလက်ကို အလျင်အမြန် ဖတ်ရှုလိုက်ပြီး မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာအားရဖြစ်မှုများ ပေါ်လာခဲ့၏။