အခန်း (၄၀၉-၄၁၁)

အခန်း (၄၀၉) - လီ၏ ဝိညာဉ် (၂)

~သခင်လေးစစ်ထူသည် ဤကဲ့သို့သော အဖြစ်အပျက်မျိုးကို ရိုးအီနေပြီ ဖြစ်ဟန်တူပေ၏။ လေထဲတွင် ခုန်ပေါက် ယိမ်းနွဲ့နေစဉ်မှာပင် ပေါက်စီများ ဇလုံထဲမှ လွင့်စင်ထွက်သွားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ လက်တစ်ဖက်က ဇလုံကို လျင်မြန်စွာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လေထဲ လွင့်ပျံနေသော ပေါက်စီများအားလုံးကို လျင်မြန်စွာ ဖမ်းယူကာ ဇလုံထဲသို့ ဖွဖွလေး ပြန်ထည့်လိုက်ပြီးမှသာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်၌ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ ပစ်ကျသွားသော အသံကြီးတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး အမိုးပွင့် ထမ်းစင်လေးမှာ အောက်သို့ ပြုတ်ကျကာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားလေတော့သည်။

သို့သော်လည်း သူ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆုမိုက ထိုလူ၏ လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အနီးကပ် အကဲခတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

“ဟင်”

သခင်လေးစစ်ထူ မျက်နှာ၌ အံ့အားသင့်ဟန် ရိပ်ခနဲ ထင်သွား၏။ လေပြင်းမုန်တိုင်းနှင့် လျှပ်စီးကြိုးများ ရောယှက်နေသည့်အလား ပြင်းထန်ထက်မြက်လှသော လက်သီးတစ်လုံးနှင့်အတူ ထိုလူ၏ ပေါက်ကွဲထွက်လာသော အဟုန်နှင့် ထူးကဲလှသော ခွန်အားတို့ကို ယခုလေးတင် သူ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်လိုက်ရသည် မဟုတ်လော။

ဤအခြေအနေကြောင့် သွေးသံရဲရဲ တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပွားလာတော့မည်ဟု သူ မျှော်လင့်ထားခဲ့မိသည်။ လေထဲမှ သူ မြေပြင်သို့ အကျတွင် ဤလူက အာမခံဌာန ခေါင်းဆောင်ဆု ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို မည်သို့မည်ပုံ ခံလိုက်ရပါသနည်း။

ထိုသို့ အံ့သြမှင်သက်နေစဉ်မှာပင် ဆုမို၏ အသံကို ကြားလိုက်ရလေ၏။

“သခင်လေးစစ်ထူ... လာကြည့်ပါဦးဗျာ... ဒီလူ သတိမရသေးဘူး ထင်တယ်”

“သတိမရသေးဘဲနဲ့တောင် ဒီလောက် ကြမ်းနေတာလားဗျာ... ကျွန်တော့် ပေါက်စီတစ်ဇလုံလုံး သဲထဲရေသွန် ဖြစ်တော့မလို့ပဲ”

သခင်လေးစစ်ထူက အနည်းငယ် ဒေါသထွက်နေသည့် လေသံဖြင့် ပြန်လည်ချေပလိုက်၏။

ထို မိန်းမပျို လေးဦးက အမိုးပွင့် ထမ်းစင်ကို အပြင်ဘက်သို့ လွှင့်ပစ်လိုက်ခြင်းမှာ တိုက်ပွဲကြောင့် သခင်လေးစစ်ထူ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ကပျာကယာ လှမ်း၍ ကာကွယ်လုပ်ဆောင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

သို့ဖြစ်သော်ငြားလည်း ထမ်းစင်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီးနောက် သူတို့ ဓားမဆွဲထုတ်ရသေးမီမှာပင် ပတ်တီးများ ရစ်ပတ်ထားသော ထိုလူရိုင်းကြီးမှာ ဆုမို၏ ဆွဲချခြင်းကို အလွယ်တကူ ခံလိုက်ရသည်။ လေပြင်းများနှင့် မိုးကြိုးများ ရစ်ပတ်နေသည့် သူ၏ လက်သီးချက်မှာ ဆုမိုက သူ၏ လည်ပင်းကို လှမ်း၍ ဖမ်းဆုပ်လိုက်ချိန်တွင် ရေခဲပမာ ချက်ချင်း အရည်ပျော် ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။ လည်ပင်း အဆုပ်ခံလိုက်ရသည်နှင့် ထိုလူက ရုန်းကန် ခုခံရန် ကြိုးစားသေးသော်လည်း ဆုမိုက လက်တစ်ချက် အသာအယာ လှုပ်ရှားလိုက်ရုံဖြင့် မည်သည့် ထူးခြားသော အစွမ်းကိုမျှ မသုံးလိုက်ရဘဲ ထိုလူ၏ ခုခံနိုင်စွမ်းများ အားလုံး ရုတ်ချည်း ပျောက်ကွယ်သွားစေခဲ့သည်။

မိန်းမပျို လေးဦး အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ တည်ငြိမ်နေသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်များ ကိန်းအောင်းသွားသည်။

ဆုမို၏ လှုပ်ရှားတိုက်ခိုက်မှုကို မြင်ဖူးသည်မှာ ဤအကြိမ်သည် ပထမဆုံး မဟုတ်ပေ။ မြစ်ပြင်ထက်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ယခင် တိုက်ပွဲကို သူတို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။

ထိုစဉ်က ဆုမိုသည် အရှင်ဖမ်းဆီးလိုသဖြင့် တမင်သက်သက် ညှာတာပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ထိုစဉ်က ပြိုင်ဘက်မှာလည်း အလွန် လှည့်ကွက်များလှ၏။

ထို့ကြောင့် အချိန်ကြာမြင့်စွာ အားပြိုင်ခဲ့ရပြီး ယခုကဲ့သို့ ပြတ်သားလွန်းလှသော လှုပ်ရှားမှုမျိုး မဟုတ်ခဲ့ပေ။ ယခုလေးတင် ပေါက်ကွဲ ထွက်ပေါ်လာသည့် အဟုန်ကို ထောက်ရှုလျှင် ပတ်တီးများဖြင့် ဤလူစိမ်းသည် ယခင်က မြစ်ပြင်ကို ဖြတ်ကျော် ခုန်ပျံခဲ့သော ကျီရှောက်မင် ထက်ပင် အားနည်းမည် မဟုတ်ချေ။

ထိုသို့ တွေးတောနေကြစဉ်မှာပင် ဆုမိုက ထိုလူကို သခင်လေးစစ်ထူ ရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် လှုပ်ရှားပြင်ဆင်နေကြသော အာမခံဌာနမှ သိုင်းပညာရှင်များကို မိမိတို့၏ အလုပ်များကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ကြရန် ဆုမိုက လက်ပြလိုက်ပြီး ဤမျှလောက် သေးငယ်သော ပြဿနာလေးအတွက် စိုးရိမ်သောက ဖြစ်နေရန် မလိုကြောင်း အချက်ပြလိုက်သည်။

သခင်လေးစစ်ထူကလည်း အချိန်ဆိုင်းမနေဘဲ ထိုလူ၏ မျက်လုံးများကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်ပြီး လက်ကောက်ဝတ်ကို စမ်းသပ်ကာ ဆုမိုအား လှမ်းပြောလိုက်၏။

“အာမခံဌာန ခေါင်းဆောင်ဆု... သူ့ရဲ့ ပိတ်ဆို့နေတဲ့ သွေးကြောကွက်တွေကို ဖွင့်ပေးလိုက်လို့ ရပါပြီဗျ”

“ကောင်းပါပြီ”

ဆုမိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူက ထိုလူ၏ လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏ သိုင်းပညာစွမ်းအင်များကို သဘာဝကျကျ စီးဆင်းဝင်ရောက်စေလိုက်၏။ အစစ်အမှန်ချီ များ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုလူမှာ သူ၏ လက်ချောင်းများကြားတွင် ရုန်းထွက်၍ မရနိုင်တော့ပေ။ အတွင်းအား တစ်ချက် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ထိုလူမှာ ချုပ်နှောင်ထားမှုများမှ ချက်ချင်း လွတ်မြောက်သွားသော်လည်း ကျောက်ရုပ်ကြီးပမာ မလှုပ်မယှက် ဆက်လက် ရပ်တန့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သခင်လေးစစ်ထူက ထိုလူ၏ သွေးခုန်နှုန်းကို ထပ်မံ စမ်းသပ်လိုက်ပြီး တစ်ခဏအကြာတွင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

“ခေါင်းဆောင်ဆု... သူ့ကို ကျွန်တော့်ဘက် ကျောခိုင်းပေးလိုက်ပါဦးဗျာ”

“ရတယ်လေ”

ဆုမိုက ထိုလူကို ချက်ချင်းပင် လှည့်ပေးလိုက်သည်။

သခင်လေးစစ်ထူက သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ငွေအပ် အချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ထိုလူ၏ ကျောပြင်ပေါ်သို့ စိုက်သွင်းလိုက်၏။

လက်ချောင်းတစ်ချက် ခေါက်လိုက်သည်နှင့် အတွင်းအား များက လမ်းကြောင်းအသွယ်သွယ် ကွဲထွက်သွားကာ ငွေအပ် များ၏ ထိပ်ဖျားများကို အသီးသီး သွားရောက် ရိုက်ခတ်တော့၏။

ချက်ချင်းပင် တဝီဝီ မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အတွင်းအားများ စီးဆင်းဝင်ရောက်သွားသည်နှင့်အမျှ ထိုလူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာလည်း ထိန်းချုပ်၍ မရနိုင်လောက်အောင် သိမ့်သိမ့်ခါအောင် တုန်ရီလာတော့သည်။

“ခဏလေးနော်... သူ အခု သတိမရလာနိုင်သေးဘူးလား”

သခင်လေးစစ်ထူက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ကြိမ်းမောင်းလိုက်ပြီး လက်ချောင်းငါးချောင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ ငွေအပ်များမှာ ချက်ချင်း လွင့်စင်ထွက်လာပြီး သူ၏ လက်ဝါးပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။

သူက ငွေအပ် များကို ပြောင်းပြန် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တအား ထိုးသွင်းရန် ဟန်ပြင်လိုက်သော်လည်း လမ်းတစ်ဝက်တွင် တုံ့ခနဲ ရပ်တန့်သွား၏။ ဇလုံ ပြုတ်ကျမသွားစေရန် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သေချာစွာ ထိန်းကိုင်ထားပြီးမှသာ ရှေ့သို့ အဟုန်ပြင်းစွာ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

ဤတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ထိုလူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီး တစ်ချက် တုန်လှုပ်သွားပြီး အတွင်းအား များက လမ်းကြောင်းရှာကာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသဖြင့် အနက်ရောင် သွေးများ ဝေါ့ခနဲ အန်ချလာတော့၏။

ထို့နောက် လေကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး မျက်လုံးများ ပွင့်လာသည်။

အသက်ရှူသံများ ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားပြီးနောက် ထိုလူက နေရာတွင်ပင် မလှုပ်မယှက် မတ်တတ်ရပ်နေ၏။

သို့သော်လည်း သူက ဝေဝေဝါးဝါး မျက်လုံးများဖြင့် ဘေးဘီဝဲယာကို လိုက်လံ ကြည့်ရှုနေသည်။

ဆုမိုက မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် ပင့်တင်လိုက်ပြီး ထိုလူ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရယူရန် တမင်သက်သက် ချောင်းဟန့်လိုက်၏။

ထိုလူက အသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် လှည့်ကြည့်လာလေ၏။

သို့သော် သူ၏ အကြည့်များက အသက်မဲ့ လွင်တီးခေါင် ဖြစ်နေပြီး ဆုမိုကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေရုံသာမက ဆုမို ချောင်းဟန့်သည်ကိုပင် လိုက်လံ အတုခိုးရန် ကြိုးစားနေတော့သည်။

“...”

ဆုမို တစ်ယောက် အံ့အားသင့်သွားပြီး သခင်လေးစစ်ထူ ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သခင်လေးစစ်ထူ ကိုယ်တိုင်လည်း ဤအခြေအနေကို အလွန် ထူးဆန်းနေမိသည်။ သာမန်လူတစ်ယောက် သတိရလာသည့် အပြုအမူမျိုးနှင့် လုံးဝ မတူညီပေ။

ချက်ချင်းပင် သူက ထိုလူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို စမ်းသပ်ရန် လှမ်းကိုင်လိုက်၏။

ထိုလူက မည်သည့် ခုခံမှုမျှ မပြသဘဲ သခင်လေးစစ်ထူ ကို သွေးခုန်နှုန်း စမ်းသပ်ခွင့် ပြုထားလေ၏။ သို့သော် သူ၏ အခြား လက်တစ်ဖက်ကမူ သခင်လေးစစ်ထူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်လည် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သွေးခုန်နှုန်း စမ်းသပ်သည့် အပြုအမူကို အတုခိုးနေပြန်သည်။

“ဒါက...”

သခင်လေးစစ်ထူ တစ်ယောက် ခဏတာမျှ စကားပြောမထွက်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင်လည်း ရှုပ်ထွေးမှုများ ပေါ်လွင်လာတော့၏။

သူ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ထိုလူ၏ မျက်လုံးအိမ်များထဲတွင်လည်း ရှုပ်ထွေးနေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေပြီး သခင်လေးစစ်ထူ ၏ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော အမူအရာကို မှန်တစ်ချပ်သဖွယ် ထင်ဟပ် ပြသနေသည်။

“ဒီလူ ငတုံး ဖြစ်သွားတာလား”

ဆုမိုက သခင်လေးစစ်ထူ ကို မေးလိုက်သည်။

“ဒါက ဝိညာဉ်လွင့်စင်သွားတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ တူတယ်... ဒါပေမဲ့ အတိအကျတော့ မဟုတ်သေးဘူးဗျ”

သခင်လေးစစ်ထူက တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားတွေးတောပြီးမှ စကားဆက်သည်။

“ဒီလို အခြေအနေမျိုးက တစ်ခါမှလည်း မကြားဖူးသလို မြင်လည်း မမြင်ဖူးဘူးဗျာ”

ဝိညာဉ်လွင့်စင်ခြင်း ဆိုသည်ကို ဆုမို ကြားဖူးနားဝ ရှိ၏။

သို့ရာတွင် ထို ဝိညာဉ်လွင့်စင်ခြင်း ဆိုသည့် ကိစ္စ၌ အမျိုးအစားပေါင်း မြောက်မြားစွာ ကွဲပြားနေသေး၏။

အချို့ကမူ ဝိညာဉ်လွင့်စင်ခြင်းကို ဝင်စားခြင်း တစ်မျိုးအဖြစ် ယူဆကြပြီး လုံးဝ သူစိမ်းတစ်ယောက်၏ ဝိညာဉ်က ခန္ဓာကိုယ်ကို ရုတ်တရက် ဝင်ရောက် နေရာယူသွားခြင်းဟု ယုံကြည်ကြသည်။

ရိုးသားစွာ ဝန်ခံရလျှင် ဤအရာက ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုး မဟုတ်နိုင်ဟု ဆုမို တွေးထင်မိသည်။ ထိုသို့သာဆိုလျှင် သူကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက် ပြောဆိုစရာ အကြောင်းများစွာ ရှိလာလိမ့်မည်တည်း။

နောက်ထပ် ရှင်းလင်းချက် တစ်ခုကမူ ဝိညာဉ်လွင့်စင်ခြင်းသည် အိပ်မက်ယောင် လမ်းလျှောက်ခြင်းနှင့် ဆင်တူသည်ဟု ဆိုကြသည်။

ယင်းထက် ပို၍ ဆိုးရွားသည်က အတိတ်မေ့ရောဂါပင် ဖြစ်၏။

ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရလျှင် ဝိညာဉ်လွင့်စင်သွားသဖြင့် အတိတ်က အဖြစ်အပျက်များ အားလုံးကို မေ့ပျောက်သွားကာ စိတ်အာရုံတစ်ခုလုံး ဗလာကျင်းသွားခြင်းမျိုး ဖြစ်၏။

ဆုမိုက ရှင်းလင်းပေးရန် တောင်းဆိုလိုက်ရာ သခင်လေးစစ်ထူ ပြောပြသော ဝိညာဉ်လွင့်စင်ခြင်း ဆိုသည်မှာ ထို နောက်ဆုံး အမျိုးအစားကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

သို့သော် စကားပြောပြီးနောက် သခင်လေးစစ်ထူ က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြန်သည်။

---

အခန်း (၄၁၀) - လီ၏ ဝိညာဉ် (၃)

~“ဝိညာဉ်လွင့်စင်တဲ့ ရောဂါဆိုတာ တစ်ခါတလေတော့ ဖြစ်တတ်တယ်ဗျ။ ရွှမ်ဟူမျှော်စင်က ဆေးကျမ်းတွေထဲမှာ မှတ်တမ်းတင်ထားတာကို ကျွန်တော် ဖတ်ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု ကျွန်တော်တို့ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံနေရတာနဲ့တော့ တခြားစီပဲဗျာ။ အတိတ်က မှတ်ဉာဏ်တွေ အကုန်လုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လူက ဝေဝေဝါးဝါးနဲ့ တွေဝေငေးမောနေရမှာလေ။ အခုလိုမျိုး မြင်သမျှအရာခပ်သိမ်းကို လိုက်ပြီး အတုခိုးနေတာမျိုး မဟုတ်ဘူးဗျ”

ထိုသို့ ပြောဆိုနေစဉ်မှာပင် ထိုလူသည် သူ၏ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းပြလေ၏။

နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရွလာပြီး စကားပြောရန် သင်ယူနေဆဲ ဖြစ်ပုံ ရသော်လည်း၊ ယခုကတည်းကပင် အသေအချာ ကြိုးစားနေဟန် ရှိ၏။

ထို့ကြောင့် သခင်လေးစစ်ထူက စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားပြီးနောက် ဖွင့်ဟဝန်ခံလာသည်။

“သူ့ပုံစံက အခုမှ လူ့လောကထဲ အသစ်ပြန်လည် မွေးဖွားလာတဲ့ ကလေးငယ်လေး တစ်ယောက်လိုပဲဗျာ”

“အသစ်ပြန်လည် မွေးဖွားလာတယ်...”

ဆုမိုက ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်လေ၏။

“မင်းရဲ့ ဆေးပညာက ပြိုင်ဘက်ကင်းပါပဲဗျာ။ ဒါကို ကုစားဖို့ နည်းလမ်းများ ရှိနိုင်မလား”

“ကျွန်တော်.. အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကြည့်ပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ အာမခံဌာန ခေါင်းဆောင်ဆုကိုတော့ အောင်မြင်ပါ့မယ်လို့ အာမမခံရဲဘူးဗျ”

ဤအခြေအနေကို စဉ်းစားမိပြီးနောက် သခင်လေးစစ်ထူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားတော့သည်။

“ဒီလောက် ရှားပါးတဲ့ အခြေအနေမျိုးကို သေချာ လေ့လာနိုင်မယ်ဆိုရင် တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ သိမြင်နားလည်မှုတွေ ရလာနိုင်တယ်ဗျ”

ဤထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက်က အာမခံဌာနမှ သိုင်းပညာရှင်များ၏ အာရုံကိုပါ ဖမ်းစားသွားခဲ့သည်။ အနီးအနားတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ဝမ်းဗိုက်ကို ဖြည့်တင်းနေသော ဟူဆန်းတောက်သည် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာပြီး ထိုလူစိမ်းကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုလေ၏။

ထိုလူကလည်း ဟူဆန်းတောက်အား စေ့စေ့စပ်စပ် မမှိတ်မသုန်ကြည့်ကာ အတုခိုးလေတော့သည်။ ဟူဆန်းတောက်က သွားဖြဲပြလိုက်သောအခါ၊ ထိုလူကလည်း ချက်ချင်းပင် သွားဖြဲပြလေ၏။

“ဟေ... ဒီကောင် တကယ်ပဲ အတုခိုးတတ်နေတာလား”

တစ်ခဏမျှ ဟူဆန်းတောက်ပင်လျှင် ဤအဖြစ်အပျက်ကို အလွန်ထူးဆန်းနေမိတော့သည်။

“ငါက နည်းနည်းလေး သနားစိတ်ဝင်ပြီး ကယ်လိုက်မိတာပါ။ ငါ ကယ်လိုက်တာ ငတုံးတစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်”

“သူက အရင်တုန်းက ငတုံး မဟုတ်ခဲ့ရင်တောင် နောင်တစ်ချိန်မှာတော့...”

ဆုမိုက သခင်လေးစစ်ထူထံသို့ အဓိပ္ပာယ်ပါပါ တစ်ချက် စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။

“အနာဂတ်ကတော့ ယတိပြတ် မဆုံးဖြတ်နိုင်သေးဘူးဗျ”

သခင်လေးစစ်ထူက ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံလိုက်၏။

“လောလောဆယ်တော့ ဒီလိုလုပ်ကြတာပေါ့ဗျာ။ အတွင်းအားနဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို တည်ငြိမ်စေမယ့် ဆေးစာတစ်စောင် ကျွန်တော် ရေးပေးမယ်။ ခေါင်းဆောင်ဆု လူတစ်ယောက်ယောက်ကို လွှတ်ပြီး ဆေးမြစ်တွေ သွားရှာခိုင်းပေးပါလားဗျာ”

“ကောင်းပြီလေ”

ဆုမိုက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ဤအခိုက်အတန့်၌ ၎င်းတို့ လုပ်ဆောင်နိုင်သမျှမှာ ဤမျှသာ ရှိတော့၏။

လူအုပ်ကြီးသည် ထိုသူ၏ ဘေးတွင် ဝိုင်းအုံကာ သူ၏ အတုခိုးတတ်သော ပုံစံကို တဖြည်းဖြည်း လေ့လာအကဲခတ်နေကြသည်။ သူသည် မျက်စိဖြင့် မြင်ရသမျှ လူတိုင်းကို လိုက်လံ အတုခိုးလေ၏။ မည်သူ့ကိုမဆို သူ စိုက်ကြည့်နေမိပြီဆိုလျှင် ထိုသူ၏ အပြုအမူကို ပုံတူကူးချတော့သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က စကားပြောလျှင် သူက ပါးစပ်လိုက်ဟ၏။ တစ်ယောက်ယောက်က လက်ဟန်ခြေဟန် ပြုလုပ်ပါက သူကလည်း ထပ်တူထပ်မျှ လိုက်လုပ်လေတော့သည်။

ဆုမိုက ထိုလူ၏ အာရုံကို သူ့ထံသို့ ဆွဲဆောင်လိုက်ပြီး၊ ကုတင်နားသို့ ခေါ်ဆောင်ကာ လှဲအိပ်ပြလိုက်သည်။ ထိုလူကလည်း အတုခိုးကာ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းလိုက်၏။ သူက ခေါင်းကိုလှည့်၍ ဆုမိုကို ဆက်လက် ကြည့်ရှုနေဆဲဖြစ်ရာ၊ ဆုမိုက သူ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်ပြလိုက်၏။ ထိုအခါ ထိုလူသည်လည်း မျက်လုံးများကို မှိတ်ချလိုက်လေတော့သည်။ ဆုမိုက မျက်လုံးများကို မသိမသာ ပြန်ဖွင့်ကာ အခန်းထဲမှ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာလာခဲ့၏။ အခန်းတွင်းရှိ ထိုလူမှာမူ မကြာမီမှာပင် အိပ်မောကျသွားလေတော့သည်။

သဘာဝကျစွာပင် ဤကိစ္စသည် ခရီးသွားအဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့လုံးကြားတွင် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ ဝေဇီယီက ဤသတင်းကို ကြားသောအခါ၊ သိချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ထိုလူရှိရာသို့ လာရောက် အကဲခတ်ပြီးနောက် ဆုမိုကို မေးမြန်းလိုက်၏။

“အကယ်၍ သူ အိမ်သာသွားချင်လာရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲဟင်”

“...”

ဤမေးခွန်းက အတော်လေး ထူးဆန်းပြီး ဖြေရခက်သော မေးခွန်းဖြစ်ကြောင်း ဆုမို သဘောပေါက်သွားသည်။ သို့သော်လည်း သူက အလျင်အမြန်ပင် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်၏။

“နောက်ကျရင် သူ့ရှေ့မှာ လူတစ်ယောက်ယောက်ကို လုပ်ပြခိုင်းလိုက်မယ်လေ။ သူက လိုက်လုပ်မှာပဲဟာ။ သေချာပေါက် နည်းလမ်းရှိလာမှာပါ”

ဝေဇီယီက ဆုမိုအား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အားတက်သရော ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံသည်။

“အဲဒါ အဓိပ္ပာယ် ရှိတယ်နော်”

ထိုသို့ အဓိပ္ပာယ် ရှိရုံမျှဖြင့် သူတို့၏ ခရီးစဉ်ကို နှောင့်နှေးကြန့်ကြာစေမည် မဟုတ်ပေ။ လုပ်ဆောင်ရမည့် တာဝန်များကိုလည်း လစ်ဟင်းခံမည် မဟုတ်ချေ။

ထိုနေ့မှစ၍ မည်သို့မည်ပုံ ဒဏ်ရာ ရလာမှန်း မသိသော ထိုဒဏ်ရာရလူနာမှာ သတိပြန်လည်လာပြီဟု သတ်မှတ်လိုက်ကြသည်။ သူသည် အာမခံဌာန၏ ခရီးသွားအဖွဲ့နှင့်အတူ ဆက်လက် လိုက်ပါလာခဲ့၏။

သူ၏ ဒဏ်ရာများ အပြည့်အဝ မပျောက်ကင်းသေးသည်ကို ထောက်ထား၍၊ သူ့အား လှည်းပေါ်တွင်သာ ထိုင်ခွင့်ပြုထားသည်။ သူက လှည်းပေါ်တွင် ထိုင်နေစဉ် မြင်းစီးနေသူများ၏ ကိုယ်ဟန်အမူအရာကို ပုံတူကူးချနေတတ်သည်။

အာမခံဌာနမှ အလုပ်သမားများ ဟင်းချက်ပြုတ်နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ၊ သူက ယောင်းမတစ်ချောင်းကို ကိုင်ကာ ဟင်းမွှေသည့် ဟန်ပန်ဖြင့် အတုခိုးလေတော့သည်။

တစ်ခါတစ်ရံ ခရီးလမ်းတစ်လျှောက်၌ ရုပ်ရည် ခက်ထန်ကြမ်းတမ်းပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ရန် ဝန်မလေးသော သူများနှင့် ဆုံတွေ့ရသည့်အခါ၊ သူက ထိုတောပုန်းဓားပြများထက်ပင် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ဟန်ရေးပြသည်။

ထို့ပြင် သူ၏ ပြင်ပဒဏ်ရာများမှာလည်း ကျက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ပတ်တီးများကို ဖယ်ရှားလိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်နှာနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ် အမာရွတ်ကြီးများ ပေါ်လွင်လာသည်။ သူက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သောအခါ၊ ထိုဓားပြများမှာ ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးရုံမှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

ဤအချက်က ခရီးသွားအဖွဲ့ထဲသို့ နောက်ထပ် လူပြက်နှစ်ယောက်ကို တိုးလာစေခဲ့လေ၏။ တစ်ယောက်က ဓားပြ တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကြမ်းကြုတ်စွာ ကြိမ်းမောင်းတတ်ပြီး၊ နောက်တစ်ယောက်ကမူ ဓားပြ တစ်ယောက်၏ ရက်စက်မည့် ဟန်ရှိသော အပြုံးဖြင့် စူးစူးရဲရဲ ကြည့်တတ်သည်။

သူတို့ကို အာမခံဌာနမှန်း သိသူများကတော့ သိကြမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ မသိသူများအဖို့မူ တောင်ပေါ်မှ ဓားပြများ တောင်အောက်ဆင်းကာ ပစ္စည်းများ လာရောင်းနေသည်ဟုပင် ထင်မှတ်သွားနိုင်ချေ၏။

အချိန်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ၊ သူသည် စကားပြောရာမှာ အလျင်အမြန် တတ်မြောက်လာသည်။ သို့ရာတွင် တစ်ခါတစ်ရံ သူ ပြောဆိုလိုက်သော စကားလုံးများက ရည်ရွယ်ထားသော အဓိပ္ပာယ်ကို မဖော်ဆောင်နိုင်ဘဲ၊ သူကိုယ်တိုင်ပင် သူဘာပြောလိုက်မှန်း နားမလည်သည့် အခြေအနေမျိုး ကြုံရတတ်၏။

ထိုအခါ... ဓားပြကြွေးကြော်သံများကို အော်ဟစ်နေသူမှာ နှစ်ယောက် ဖြစ်လာတော့သည်။ ဟူဆန်းတောက် သည် ဤအဖြစ်အပျက်အတွက် အလွန် ကျေနပ်နေပုံရပြီး၊ အာမခံဌာန သိုင်းပညာရှင်အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ချိန်တွင် သူ၏ ဓားပြကံဇာတာမှာ ပို၍ ကောင်းမွန်လာသည်ဟုပင် ခံစားနေရသည်။ သူ ပြုပြင်ပြောင်းလဲပြီးနောက် သူ၏ အတိတ်က နည်းလမ်းဟောင်းများဖြင့် နာမည်မဆောက်နိုင်တော့သည်ကသာ နှမြောစရာကောင်းလှ၏။

အကြောင်းအရာ များပြားလျှင် စကားရှည်၍၊ အကြောင်းအရာ နည်းပါးလျှင် စကားတိုတတ်သည်မှာ လောကဓမ္မတာပင် ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်လွင့်စင်နေသော လူနာ သတိရလာပြီးနောက် ဆယ်ရက်ကျော် ကြာသောအခါ၊ သူတို့အဖွဲ့သည် လန်ယွဲ့နန်းတော်၏ ပိုင်နက်နယ်မြေအတွင်းသို့ တဖြည်းဖြည်း ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြတော့၏။

ထိုနယ်မြေသို့ ရောက်ရှိသည်နှင့် ဒေသခံများကြားရှိ ကွဲပြားခြားနားသော အငွေ့အသက်ကို သူတို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ တုန်းချန် နယ်မြေအောက်တွင် ဂိုဏ်းပေါင်း မြောက်မြားစွာ တည်ရှိနေပြီး၊ ဂိုဏ်းတစ်ခုချင်းစီ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်ရှိ ပြည်သူများ၏ နေထိုင်မှု ဘဝပုံစံမှာလည်း တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ကွဲပြားခြားနားသည်။

ဤခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံးတွင် ဆုမိုသည် ရေတွက်၍ မရနိုင်သော တောင်တန်းများနှင့် မြစ်ချောင်းများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီး ဂိုဏ်းပေါင်းများစွာ၏ နယ်မြေများကိုလည်း ကျော်ဖြတ်ခဲ့သည်။ ထိုဂိုဏ်းများ၏ အခြေအနေများကို ပြည်သူပြည်သားများ၏ နေထိုင်မှုပုံစံများထဲတွင် အထင်အရှား မြင်တွေ့နိုင်၏။

အချို့သော နယ်မြေများတွင် လူများမှာ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးခြင်း မရှိသော်လည်း၊ အသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်ရုံမျှသာ ခက်ခဲစွာ ရုန်းကန်နေကြရသည်။ အချို့သော နယ်မြေများတွင်မူ လူများမှာ ကြွယ်ဝချမ်းသာစွာ နေထိုင်ကြပြီး၊ သူတို့၏ ဒေသခံဂိုဏ်းများအတွက် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေတတ်ကြ၏။

ဤနေရာ၌မူ ဒုတိယ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်ပြီး လန်ယွဲ့နန်းတော်၏ ပိုင်နက်နယ်မြေအတွင်း အမျိုးသမီးများ၏ အဆင့်အတန်းမှာ သိသိသာသာ မြင့်မားသည်။ လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် အမျိုးသမီးအုပ်စုများ စုဝေးကာ သူငယ်ချင်းများကို ခေါ်ယူ၍ သေရည်ကောင်းများ သောက်သုံးကာ ပျော်ရွှင်စွာ ဆင်နွှဲနေကြသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်၏။

သေချာသည်ကတော့ အမျိုးသားများမှာ အိမ်တွင်းအောင်းကာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အဝတ်အစားများ ချုပ်လုပ်နေခြင်းမျိုး မရှိပေ။ လူတိုင်းက မိမိတို့၏ ဘဝကဏ္ဍ အသီးသီးကို ခွဲဝေယူထားကြသည်ဟု ဆိုရမည် ဖြစ်သည်။

ဤမြင်ကွင်းက ဆုမိုအား ရှင်းပြ၍မရနိုင်သော ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု တစ်ခုကို ခံစားရစေသော်လည်း၊ တစ်ခုခု လွဲချော်နေသည့်နှယ် ခံစားချက်မျိုးကိုလည်း ပေးစွမ်းနေသည်။ နောက်ရက်အနည်းငယ်တွင်လည်း ဤအတိုင်းပင် ဆက်လက် ကုန်လွန်သွားခဲ့၏။

ယနေ့ အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ၊ သူတို့အဖွဲ့သည် ဝူထင်တောင် သို့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့ကြတော့၏။ ဝူထင်တောင် အတွင်း၌ ကွမ်ရှင်း ဟု အမည်ရသော တောင်ထိပ်တစ်ခု ရှိ၏။ ထို ကွမ်ရှင်းတောင်ထိပ် ပေါ်တွင် လန်ယွဲ့နန်းတော် တည်ရှိသည်။

သို့သော် သူတို့ တောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှ လှမ်းလိုက်ချိန်မှာပင် သူတို့ရှေ့၌ အရိပ်အချို့ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာတော့၏။ အမျိုးသမီး လေးဦးက လေထဲမှ ခုန်ပျံဆင်းသက်လာပြီး ဆုမိုနှင့် သူ၏ အပေါင်းအပါများ၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ ဟန့်တားလိုက်သည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ အမျိုးသမီးက စကားပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားပြီး ရေရွတ်လိုက်၏။

“စီနီယာအစ်မတော် ဝေ လား”

ဝေဇီယီက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ဂိုဏ်းတူ ညီမငယ်တို့ကို နှုတ်ခွန်းဆက်ပါတယ်ရှင်”

ဒါက သူမ၏ ရှားရှားပါးပါး တည်ကြည်လေးနက် သော အခိုက်အတန့်များထဲမှ တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံ၌ ဆုမိုဘက်သို့ လှည့်ကာ မျက်နှာပြောင်ပြရင်း သူမ၏ ပင်ကိုယ်စရိုက်ကို အရှက်အကြောက်ကင်းမဲ့စွာ ဖော်ပြနေသေး၏။

ဆုမို တစ်ယောက် ဘာပြောရမှန်းမသိအောင် ဆွံ့အသွားစဉ်မှာပင် ဝေဇီယီ ၏ စကားသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ယွီလျိုဓားနှလုံးသား က တုန်းချန် နယ်မြေထဲ ဝင်လာပြီဆိုတာ ကြားလို့ ဂိုဏ်းက ကျွန်မကို ပြန်လာဖို့ သတင်းပို့လိုက်တာပါ။ ကျွန်မ အနောက်က လူတွေကတော့ ဇီယန် အာမခံဌာန က သိုင်းပညာရှင် တွေပါ။ သူတို့က ကျွန်မတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးဆရာသခင်ကြီး က နန်းတော်ကို ပေးပို့လိုက်တဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခုကို အပင်ပန်းခံပြီး ပို့ဆောင်ပေးလာတာ ဖြစ်ပါတယ်”

“ဇီယန် အာမခံဌာန ဟုတ်လား”

လန်ယွဲ့နန်းတော် မှ အမျိုးသမီး သိုင်းပညာရှင်များ အချင်းချင်း ချက်ချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူမတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများ ကွက်ခနဲ ပျက် သွားလေတော့သည်။

ဆုမိုက သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်လေ၏။ ဇီယန်ဂိုဏ်း နှင့် လန်ယွဲ့နန်းတော် တို့ကြားရှိ ရှုပ်ထွေးပွေလီလှသော ဆက်ဆံရေးများကြောင့် ဇီယန်ဂိုဏ်း ၏ တပည့်တစ်ဦးအဖြစ် သူ၏ အဆင့်အတန်းက ဤတောင်ပေါ်သို့ တက်ရောက်ရန် အတော်လေး ပြဿနာတက်စေနိုင်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်လေတော့သည်။

---

အခန်း (၄၁၁) - တတိယမြောက် နန်းတော်သခင်

~လန်ယွဲ့နန်းတော်နှင့် ဇီယန်ဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲများကြားရှိ အချစ်ဇာတ်လမ်းသည် နှစ်ပေါင်း (၂၀) တိုင်တိုင် ရှုပ်ထွေးပွေလီစွာ ရစ်ပတ်နှောင်တွယ်နေခဲ့သည်။

မကြာသေးမီ အချိန်က သွမ့်ဆုန် သည် သူ၏ အထုပ်အပိုးများကို ဆွဲကာ လန်ယွဲ့နန်းတော်သို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာပြီး လက်ထပ်ခွင့် တောင်းရမ်းရန် ကြံစည်ခဲ့ဖူး၏။

သို့ရာတွင် ရလဒ်ကား မိုးအေးကြယ်ပျံဓား ပိုင်ရှင်၏ ဂိုဏ်းတံခါးဝမှ နှင်ထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

ဤအဖြစ်အပျက်ကြောင့် ယခုအခါ နှစ်ဖက်ဂိုဏ်းမှ တပည့်များ အချင်းချင်း ဆုံတွေ့ကြလျှင်ပင် နှုတ်ခွန်းဆက်ရန် အလွန်တရာ အနေခက်နေကြရသည်။

ဆုမို၏ ဇီယန် အာမခံဌာနသည်လည်း ဇီယန်ဂိုဏ်းနှင့် အလွန် နက်ရှိုင်းသော ဆက်နွှယ်မှု ရှိနေ၏။ ဆုမိုကိုယ်တိုင် လက်ခံသည်ဖြစ်စေ၊ လက်မခံသည်ဖြစ်စေ ဇီယန်ဂိုဏ်း၏ တပည့်ဟူသော အမှတ်အသားက သူ၏ နဖူးထက်တွင် အထင်အရှား စွဲကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ယခု လန်ယွဲ့နန်းတော်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် သူ့အား အထဲသို့ ဝင်ခွင့်မပြုပါကလည်း ယုတ္တိတန်လှ၏။

သူက ဝင်ခွင့်ပြုရန် ယဉ်ကျေးစွာ တောင်းဆိုမည့် စကားလုံးများကို စိတ်ထဲတွင် ကြိုတင် စီစဉ်နေခိုက်၊ မိန်းမပျိုလေးဦး အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် တစ်ဦးက ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်လာကာ မေးမြန်းလိုက်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"မေးပါရစေရှင်... ဧည့်သည်တော်က ဇီယန် အာမခံဌာနက ခေါင်းဆောင် ..ဆုမို လားရှင်"

"ဒါက..."

ဆုမို တစ်ယောက် အံ့အားသင့်ဟန် ရိပ်ခနဲ ထင်သွား၏။ အကြောင်းမူကား ဝေဇီယီ က ယခုလေးတင် သူ၏ အမည်ကို ထုတ်ဖော် ပြောဆိုခဲ့ခြင်း မရှိသောကြောင့်တည်း။

သို့သော်လည်း သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဖွင့်ဟဝန်ခံလိုက်လေ၏။

"ဟုတ်ပါတယ်ဗျာ... ကျွန်တော် ဆုမို ပါ... သခင်မလေးတို့က ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လိုများ သိနေကြတာလဲဗျ"

လန်ယွဲ့နန်းတော်မှ တပည့်များ အချင်းချင်း ထပ်မံ၍ အဓိပ္ပာယ်ပါပါ မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ရုတ်တရက် ပြိုင်တူ ရယ်လိုက်ကြသည်။

"အာမခံဌာန ခေါင်းဆောင်ဆု နဲ့ တကယ်ကြီး ဆုံရလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲရှင်"

"တကယ်ပါပဲ... စီနီယာအစ်မတော်ချူ ပြောပြထားတဲ့ အတိုင်းပဲ... သန်သန်စွမ်းစွမ်း ဝတ်ရုံကြီးနဲ့ ခန့်ညားလိုက်တာ... လောကကို ကိုင်လှုပ်နိုင်မယ့် တကယ့် သူရဲကောင်းပါလား"

သူမတို့တစ်စုသည် တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ဝင်ရောက် ပြောဆိုကြရင်း သူမတို့၏ စကားဝိုင်းထဲတွင် အကြောင်းရင်းကို ထုတ်ဖော် ပြသလိုက်ကြ၏။

မကြာသေးမီ အချိန်အတွင်းက လန်ယွဲ့နန်းတော် တစ်ခုလုံးတွင် ဆုမို၏ အမည်နာမသည် အလွန်တရာ ကျော်ကြားလျက် ရှိနေခဲ့သည်။ အကြောင်းရင်းမှာ ယန်ရှောင်ယွင် နှင့်အတူ ဟောက်ရန် ကျောင်းတော်သို့ သွားရောက်ခဲ့သော ခရီးစဉ်အတွင်း လမ်းခရီး၌ ချူချိုယွီ တို့နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။

ထိုမျှမက သူတို့အဖွဲ့ တစ်ခုလုံးကို အန္တရာယ်ကြားမှ တစ်ကြိမ်မက ကယ်တင်ပေးခဲ့သေးသည်။

တောင်ပေါ်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ချူချိုယွီ သည် ဆုမို၏ နောက်ခံကြောင့် နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့ခြင်း အလျဉ်းမရှိခဲ့ပေ။ ထို့အစား သူမက သတင်းများကို တက်ကြွစွာ ဖြန့်ဝေပေးခဲ့ပြီး၊ ဆုမို၏ အကူအညီသာ မရခဲ့ပါက သူမနှင့် ဂိုဏ်းတူ ညီမငယ်များ တောင်ပေါ်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာရန် အခွင့်အရေး ရှိခဲ့မည် မဟုတ်ကြောင်း ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြောဆိုခဲ့သည်။ ဤဇာတ်လမ်းသည် လန်ယွဲ့နန်းတော် တစ်ခုလုံးသို့ လေပွေတစ်ခုပမာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့တော့သည်။

ထို့ကြောင့် ဇီယန်ဂိုဏ်း အပေါ် ထားရှိသော လန်ယွဲ့နန်းတော်၏ သဘောထားမှာ သိသိသာသာ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းလာခဲ့ချေပြီ။ ယနေ့ လေထဲတွင် တလူလူ လွင့်လွင့်နေသော အာမခံဌာန၏ အလံတံခွန်နှင့်အတူ ဆုမို ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ၊ ဤသူသည် ဆုမို ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ရမည်ဟု သူမတို့ ချက်ချင်း ခန့်မှန်းမိလိုက်ကြ၏။

ထို့ကြောင့် သူမတို့သည် ဝေဇီယီ အပေါ်ထက်ပင် ဆုမိုအပေါ် ပို၍ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ရှိနေကြခြင်း ဖြစ်၏။

"တတိယမြောက် နန်းတော်သခင် က စောစောကတည်းက မှာထားတာရှင်... ဇီယန် အာမခံဌာနက ခေါင်းဆောင်ဆု လာလည်တဲ့ နေ့တစ်နေ့ ရောက်လာခဲ့ရင်၊ ကျေးဇူးဆပ်ဖို့အတွက် တောင်ပေါ်ကို မဖြစ်မနေ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ရမယ် တဲ့"

"ဟုတ်ပါတယ်ရှင်... ခေါင်းဆောင်ဆု တောင်ပေါ်ကို ကြွလှမ်းခဲ့ပါနော်... ဧည့်သည်တော် ရောက်လာတဲ့ အကြောင်း ကျွန်မ သွားပြီး သတင်းပို့လိုက်ပါ့မယ်"

"ဂျူနီယာညီမငယ် ဝေ... ညီမလေးကလည်း ဒီကို ရောက်နေပြီဆိုတော့... ခေါင်းဆောင်ဆု အတွက် လမ်းပြပေးလိုက်ပါလား"

ဝေဇီယီ ၏ နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရွသွားသည်။ သူမသည် ဂိုဏ်းမှ အလွန် မျက်နှာသာပေးခံရသော ထူးချွန်သည့် တပည့်တစ်ဦးဟု သတ်မှတ်ခံထားရသည် မဟုတ်ပါလော။ ယခု ဆုမို ရောက်လာချိန်တွင်မှ အဘယ်ကြောင့် သာမန် လမ်းပြတစ်ယောက် အဖြစ်သို့ ကျဆင်းသွားရပါသနည်း။

ဆုမို ကိုယ်တိုင်လည်း ဤသို့သော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်ပေါ်လာမည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့သဖြင့် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်လျက် ရှိနေသည်။

"ဟွန့်... လာ... သွားကြမယ်"

ဝေဇီယီ တွင် လမ်းပြပေးရန်မှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

ထို မိန်းမငယ်လေးများထဲမှ တစ်ဦးက တောင်ပေါ်သို့ သတင်းပို့ရန် ကြိုတင် ထွက်ခွာသွားပြီး၊ အခြား တစ်ဦးက ကုန်သည်ယာဉ်တန်းနှင့်အတူ တောင်ပေါ်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ ကျန်ရှိသော နှစ်ဦးကမူ ဂိုဏ်းတံခါးဝတွင် ဆက်လက် ကင်းစောင့်နေခဲ့ကြ၏။

တောင်ပေါ်သို့ တက်ရာ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး စကားသံများ၊ ရယ်မောသံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ဆုမိုက ဝူထင်တောင် ၏ အဆုံးအစမရှိသော အလှတရားများနှင့် ကွမ်ရှင်းတောင်ထိပ် ၏ ခမ်းနားထည်ဝါသော မြင်ကွင်းများကို ချီးကျူးစကား ဆိုလိုက်၏။

လန်ယွဲ့နန်းတော်မှ မိန်းမပျိုလေးကလည်း ခေါင်းဆောင်ဆု တွင် အလွန် ထူးကဲသော အနုပညာ အမြင်ရှိကြောင်း ချီးမွမ်းပြောဆိုရင်း၊ လန်ယွဲ့နန်းတော်၏ သမိုင်းကြောင်းများကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ရှင်းပြလေတော့သည်။ ဆုမိုကလည်း ပြန်လည် တုံ့ပြန်သည့် အနေဖြင့် ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ညိတ်ပြနေခဲ့၏။

တစ်လမ်းလုံး စကားပြောလိုက်၊ ရယ်မောလိုက်ဖြင့် ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကလေးများမှတစ်ဆင့် တောင်တက်လမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြရာ၊ ကွမ်ရှင်းတောင်ထိပ် သို့ တက်လှမ်းမိပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ယွဲ့လသာဆောင် သို့ ဆိုက်ရောက်သွားကြသည်။

ထိုနေရာတွင် ဝမ်ယွဲ့လသာဆောင် အပေါ်၌ ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာ တည်ရှိနေသော လန်ယွဲ့နန်းတော် ကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ လူတိုင်း လန်ယွဲ့နန်းတော်၏ ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ဆုမို ရောက်ရှိလာကြောင်း တပည့်များအားလုံး သိရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့က ဆုမို၏ အဖွဲ့ကို ချက်ချင်းပင် နှုတ်ခွန်းဆက်သကြပြီး လန်ယွဲ့နန်းတော် အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။ ဤအဖြစ်အပျက်က အတော်လေး ပွဲဆူသွားစေ၏။

"ဒါ ဇီယန် အာမခံဌာနက ခေါင်းဆောင်ဆု ဆိုတာလား"

"စီနီယာအစ်မတော်ချူ ပြောတာ မှန်တယ်... သူက တကယ့်ကို အထက်တန်းကျပြီး ခန့်ညားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ပဲ"

"ခေါင်းဆောင်ဆု က ပြိုင်ဘက်ကင်း ဓားသိုင်းတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်လို့ ငါ ကြားဖူးတယ်"

"သူ့ကျောဘက်မှာ လွယ်ထားတဲ့ သေတ္တာထဲမှာ ဓားတစ်လက် ရှိနေပုံ ရတယ်နော်... အဲဒီအထဲက ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ထက်မြက်တဲ့ အငွေ့အသက်တွေကို ငါ.. သဲ့သဲ့လေး ခံစားနေရတယ်"

"ဂျူနီယာညီမငယ် ဝေ က သူ့ကို သိနေပုံ ရတယ်... သူတို့ ဘယ်လိုများ ရင်းနှီးသွားကြတာလဲ မသိဘူးနော်"

"ဂျူနီယာညီမငယ် ဝေ က လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာတယ်လို့ ပြောကြတယ်လေ... ဇီယန် အာမခံဌာနကလည်း လော့ဖုန်းမဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ နယ်မြေထဲမှာ ရှိတာဆိုတော့၊ လန်ယွဲ့နန်းတော်ကို အတူတူ ခရီးသွားရင်း ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်သွားကြတာ နေမှာပေါ့"

"ဂျူနီယာညီမငယ် ဝေ နဲ့ ဘယ်သူကများ စကားပြောရဲမှာလဲ... နောက်ကျရင် ငါတို့ကို မိတ်ဆက်ပေးမယ့်သူ ရှိမလား"

"ဂျူနီယာညီမငယ် ဝေ က ရေခဲလို အေးစက်လွန်းတော့ နည်းနည်းတော့ ခက်လိမ့်မယ်"

ဆူညံနေသော စကားသံများကြားတွင် ဆုမိုက ဝေဇီယီ ကို မသိမသာ တစ်ချက် စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်မိသည်။

သူမ... သူမလို လူကများ ရေခဲလို အေးစက်တယ်လို့ အခေါ်ခံရဲသေးတယ်ပေါ့လေ။

သို့သော် ယခု ဝေဇီယီ ကို သေချာ ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန် တည်ကြည်လေးနက် သော အမူအရာများ ပေါ်လွင်နေပြီး၊ သူမ၏ ခြေလှမ်းများကို တိကျစွာ တိုင်းတာနေသည့်အလား တွက်ချက် လျှောက်လှမ်းနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ခြေလှမ်းတိုင်းက ညီညာတိကျနေပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲမှ ထက်မြက်သော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည့်နှယ် ခံစားရသည်။

ဆုမို မျက်တောင် တစ်ချက် ခတ်လိုက်မိသည်။ ထိုအခါမှသာ ဝေဇီယီ ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်နှာဖုံးပေါင်း များစွာ ဖုံးအုပ်ထားကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

သူမကို ပထမဆုံးအကြိမ် စတင် တွေ့ဆုံချိန်တွင် မျက်နှာဖုံး တစ်ခု၊ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လာသောအခါ အခြား မျက်နှာဖုံး တစ်ခု၊ အခြားသူများရှေ့တွင် ရှိနေချိန်၌ နောက်ထပ် မျက်နှာဖုံး တစ်ခု... ဤသို့ဖြင့် အလွှာတစ်လွှာပြီး တစ်လွှာ ခွာချကြည့်သော်လည်း မည်သည့်အရာက သူမ၏ စစ်မှန်သော မျက်နှာအစစ်အမှန် ဖြစ်ကြောင်းကိုမူ မသိနိုင်သေးချေ။

ထိုသို့ အတွေးနက်နေစဉ်မှာပင် အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"တကယ်ပဲ ခေါင်းဆောင်ဆု ကိုး"

ဆုမို ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆုမိုအတွက် အတော်လေး ရင်းနှီးနေသော လန်ယွဲ့နန်းတော်မှ တပည့်အချို့နှင့်အတူ လျှောက်လှမ်းလာသော ချူချိုယွီ ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက ကပျာကယာ လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ နှုတ်ခွန်းဆက်လိုက်၏။

"သိုင်းမယ်ချူ... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်... နေကောင်းရဲ့လား"

"ခေါင်းဆောင်ဆု ရဲ့ ကျေးဇူးတွေကြောင့်ပါရှင်"

ချူချိုယွီ က ချိုသာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"ခုလေးတင် တပည့်တစ်ယောက် လာသတင်းပို့တော့၊ ငါ နားများကြားမှားလေသလားလို့ တွေးနေမိတာ... တကယ်ပဲ ခေါင်းဆောင်ဆု လန်ယွဲ့နန်းတော်ကို လာလည်တာ ဖြစ်နေတာကိုး... ဪ... ဂျူနီယာညီမငယ် ဝေ လည်း ပြန်ရောက်လာပြီပဲ"

"ဟုတ်ကဲ့ စီနီယာအစ်မတော် ချူ"

ဝေဇီယီ က အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ယွီလျိုဓားနှလုံးသား လျူဆွေဖုန်း ရဲ့ ဓားတစ်ချက်က တုန်းချန် နယ်မြေကို ကိုင်လှုပ်လိုက်ပြီ ဆိုတဲ့အကြောင်း ဂိုဏ်းက သတင်းပို့လိုက်ပါတယ်... ဒီလို ထူးခြားတဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ရအောင် ပြန်လာခဲ့ဖို့ ပြောလို့၊ ကျွန်မလည်း နေ့ရောညပါ ခရီးနှင်ပြီး ပြန်လာခဲ့တာပါ... ဘိုးဘေးဆရာသခင်ကြီး က ဒီသတင်းကို ကြားတော့ ကျွန်မကို လက်ဆောင်တချို့ သယ်လာခဲ့ဖို့ မှာလိုက်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း သယ်လာဖို့ အဆင်မပြေတာနဲ့ ဇီယန် အာမခံဌာန ကို အကူအညီ တောင်းလိုက်ရတာပါ”

---