အခန်း (၁၂၇-၁၂၈)

အခန်း (၁၂၇) ပြည့်တန်ဆာအိမ်တွင် အသိဟောင်းများနှင့် ဆုံတွေ့ခြင်း

"ကောင်းပြီလေ..."

ယွင်ဟွားသည် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ငွေတုံးနှစ်တုံးကို ထုတ်ကာ ပစ်ပေးလိုက်၏။

"ဘယ်သူမှ အဖော်ပြုပေးဖို့ မလိုဘူး... အရက်ကောင်းကောင်းနဲ့ စားစရာများကိုသာ များများလာချပေးပါ..."

အဖော်ပြုပေးရန် မလိုအပ်ခြင်းသည် ညဘက်အလုပ်လုပ်ရသော ဤအမျိုးသမီးများအတွက် အကောင်းဆုံးအရာပင် ဖြစ်လေသည်။

"သခင်လေး စိတ်ချပါ... ကျွန်မတို့ ကျွေ့ရှန်မျှော်စင်မှာ မိန်းမလှလေးတွေ ပေါများရုံသာမက အစားအသောက်တွေကလည်း အရမ်းကို ကောင်းမွန်လှပါတယ်..."

ဤသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် ပြုံးလျက် ထွက်သွားလေသည်။

ယနေ့ညအတွက် ဤအပေးအယူတစ်ခုတည်းကပင် သူမအနေဖြင့် ညပေါင်းများစွာ အလုပ်ဆင်းစရာမလိုအောင် လုံလောက်နေပေသည်။

“ရှောင်ရှူးရှူး... ရှောင်ပေပေ့... လှည့်ပတ်သွားကြည့်ပြီး မင်ယွမ်နယ်စား အခု ဘယ်မှာရှိနေလဲဆိုသည်ကို ကြည့်စမ်းပါဦး..”

ယွင်ဟွား၏ အမိန့်ကို ရရှိပြီးနောက် သေးငယ်သော အကောင်လေးနှစ်ကောင်သည် သူတို့၏ တောင်ပံများကို အလျင်အမြန် ခတ်ကာ ထွက်သွားကြလေသည်။

ရှေ့မှောက်တွင် အရသာရှိသော အစားအသောက်များရှိနေပြီး အောက်ထပ်တွင်လည်း သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော သီချင်းဆိုသံနှင့် ကခုန်နေမှုများကြောင့် ယွင်ဟွား၏ အာရုံသည် ထိုမြင်ကွင်းဆီသို့ လုံးလုံးလျားလျား ရောက်ရှိသွားတော့၏။

အမျိုးသားများ အဘယ်ကြောင့် အပျော်အပါးလိုက်စားကာ နေထိုင်လိုကြသည်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် တကယ်ကိုပင် သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှပေသည်။

ယွင်ဟွားသည် သင်းပျံ့သော အရက်နံ့လေးကို ရလိုက်သဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို သပ်ကာ အနည်းငယ် မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်းပင် အရောင်လက်သွား၏။

မစပ်သည့်အပြင် သင်းပျံ့သော ကွေ့ဟွာပန်းရနံ့လေးကိုလည်း ရနေသည်။ တကယ်ကို အရသာရှိလှပေသည်။

ဤသည်မှာ သူမ လူပြန်ဝင်စားပြီးနောက်ပိုင်း ပထမဆုံးအကြိမ် အရက်သောက်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

ယွင်ဟွားသည် အရက်၏ အရသာ မည်သို့ရှိသည်ကိုပင် မေ့လုနီးပါးဖြစ်နေပြီဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူမသည် ခွက်ပေါင်းများစွာကို ဆက်တိုက် မော့သောက်လိုက်ရာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပို၍ စွဲလမ်းလာတော့၏။

“အင်း..”

ယွင်ဟွားသည် ခေါင်းကို ယမ်းလိုက်ကာ အနည်းငယ် လွမ်းဆွတ်တမ်းတနေမိသည်။

“နှမြောစရာကောင်းတာက ဒီနေရာမှာ မိန်းမတွေချည်းပဲ ရှိနေတာပဲ... ချောမောတဲ့ လူပျိုပေါက်လေးတွေသာ ငါ့ကို အဖော်ပြုပေးရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ..”

“တစ်ယောက်က ငါ့ပခုံးကို နှိပ်နယ်ပေးမယ်... တစ်ယောက်က ငါ့ခြေထောက်တွေကို နှိပ်နယ်ပေးမယ်... တစ်ယောက်က ငါ့ကို အစာခွံ့ကျွေးပြီး နောက်ဆုံးတစ်ယောက်က ငါနဲ့အတူ အရက်သောက်ပေးမယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်မလဲ..”

ယွင်ဟွားသည် သူမဘာသာ တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေလေသည်။

ထိုရင်းနှီးနေသော အသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အခန်းကန့်နောက်ကွယ်ရှိ လူနှစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းပင် တုန်လှုပ်သွားကြပြီး ဝိုင်ခွက်ကို ကိုင်ထားသော သူတို့၏ လက်များမှာလည်း တုန်ယင်သွားကြ၏။

"ခွမ်း" ဟူသော အသံနှင့်အတူ ဝိုင်ခွက်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားကာ ပြတ်သားသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုနှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း နားလည်စွာဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့သြထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးသည် ကိုယ်ကို ငြိမ်အောင်ထားလိုက်ပြီး ခေါင်းကို အပြင်သို့ ထုတ်ကြည့်လိုက်၏။

ယွင်ဟွားသည်လည်း ထိုအသံကြောင့် အာရုံရောက်သွားကာ သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ဘေးဘက်သို့ ဆန့်ထုတ်ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူတို့၏ မျက်လုံးများ ဆုံသွားကြပြီး လေထုမှာ ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားတော့၏။

"သခင်မလေး... ယွင်..."

"အိမ်ရှေ့စံ..."

သူသာ မအံ့သြပါက ယွင်ဟွားပင် အံ့သြမိမည် ဖြစ်သည်။ အနာဂတ် အိမ်ရှေ့စံက တကယ်ပင် ပြည့်တန်ဆာအိမ်သို့ လာရောက်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

သူမ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်ယွင်းသွားလေသည်။

သူမသည် အရှင်မင်းကြီး အမှားအယွင်း မရှိစေရန် သေချာအောင် လုပ်ဖို့ကိုသာ အာရုံစိုက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုမူ ဤအနာဂတ် ဧကရာဇ်ကို ယခုမှစ၍ အနီးကပ် စောင့်ကြည့်ရတော့မည်ပုံ ပေါ်ပေသည်။

ဤနေရာတွင် ဘာလာလုပ်နေကြသနည်း။

ယွင်ဟွားသည် ဦးဆောင်လှုပ်ရှားလိုက်၏။ သူမသည် တုံလင်နိုင်ငံအတွက် တကယ့်ကိုပင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးနေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

အိမ်ရှေ့စံမှာ ဆွံ့အသွားလေသည်။

မဟုတ်သေးပေ... ထိုစကားကို သူက အရင်ပြောရမည် မဟုတ်ပါလား။

"ဒါဆို မင်းကရော ဒီနေရာမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ..."

ယောက်ျားလေးအဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦး ပြည့်တန်ဆာအိမ်သို့ လာရောက်ခြင်းသည် စူးစမ်းလိုစိတ် သက်သက်ကြောင့် မဟုတ်သည်ကို သူ သေချာပေါက် သိနေသည်။

"ဟေ့... ငါ အရင်မေးနေတာလေ..."

ယွင်ဟွားသည် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး အိမ်ရှေ့စံထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

“ငါ့ကို အရင်ဖြေပါ..."

သူမ စကားမဆုံးမီမှာပင် ယွင်ဟွား၏ ဝိုင်းစက်နေသော မျက်လုံးများမှာ အံ့သြမှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားလေသည်။

"ဒုတိယမင်းသား... နင်... နင်ကရော ဒီနေရာမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

ဒုတိယမင်းသားသည် အနေခက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ယွင်ဟွားကို လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်၏။

"ဟမ့်..."

ယွင်ဟွားက ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် လက်ပိုက်လိုက်လေသည်။

"နင်တို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က တော်တော်လေး ရဲတင်းလာတာပဲ... တုံလင်နိုင်ငံရဲ့ ဥပဒေမှာ အရာရှိတွေ ပြည့်တန်ဆာအိမ်ကို မသွားရဘူးလို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြဋ္ဌာန်းထားပြီးသားပါ... အကယ်၍ မိသွားခဲ့ရင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးခံရလိမ့်မယ်... နင်တို့နှစ်ယောက်က တော်ဝင်မိသားစုဝင်တွေဆိုတာကိုတောင် ပြောနေစရာ မလိုပါဘူး..."

“ဟွန့်..”

“ငါ အရှင်မင်းကြီးကို သေချာပေါက် ပြောပြရမယ်”

“တကယ်ပါပဲ... ယောက်ျားအမျိုးအစားစုံက ပြည့်တန်ဆာအိမ်ကို လာရတာကို သဘောကျကြတယ်... သူတို့က လိင်ကတစ်ဆင့် ကူးစက်တတ်တဲ့ ရောဂါတွေ ရလာမှာကို မကြောက်ကြဘူးလား..”

အိမ်ရှေ့စံနှင့် ဒုတိယမင်းသားတို့မှာ ဆွံ့အသွားကြလေသည်။

အိမ်ရှေ့စံသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး မိန်းကလေးကို ထိုင်ရန် ဆွဲချလိုက်ကာ မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်၍ နောက်ပြောင်လိုက်၏။

"အမတ်ယွင်... မင်းကလည်း နန်းတွင်းအရာရှိတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလား..."

ယွင်ဟွားက မျက်တောင်တဖျပ်ဖျပ်ခတ်လိုက်ပြီး လုံးဝ အပြစ်ကင်းစင်သော အသွင်ဖြင့်…

"ငါ့လို မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ယောက်ျားတစ်ယောက် လုပ်နိုင်တာကို ဘယ်လိုလုပ် လုပ်နိုင်မှာလဲ... ငါ့မှာ အဲ့လိုလုပ်ဆောင်ချက်မှ မရှိတာ..."

"ဒါ့အပြင် နန်းတွင်းမှာ ငါက နက္ခတ်တာရာ လေ့လာရေးဌာနရဲ့ ပဉ္စမအဆင့်အရာရှိ ဖြစ်ပေမယ့် သီးသန့်နေချိန်မှာတော့ ငါက ချန်နင်း ကောင်တီမင်းသမီးပဲလေ... ဥပဒေက ငါ့အပေါ် သက်ရောက်မှုမရှိဘူး..."

ယွင်ဟွားက အလွန်ယုံကြည်မှုရှိရှိ ပြောဆိုလိုက်သဖြင့် အိမ်ရှေ့စံ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ပြင်းထန်စွာ တွန့်လိမ်သွားတော့၏။

ဤအတင်းအဖျင်းကျွမ်းကျင်သူ၏ ဆင်ခြေပေးမှုသည် တကယ်ကိုပင် ငြင်းဆန်၍မရအောင် ဖြစ်နေပေသည်။

"ငါ ပြောနိုင်တာကတော့ ဒုတိယမင်းသားနဲ့ ငါက အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စရှိလို့ ဒီနေရာကို လာခဲ့တာပဲ..."

အိမ်ရှေ့စံက သူ၏ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းလိုက်လေသည်။ ယနေ့ညသည် ပိုက်ကွန်ကို ရုပ်သိမ်းရမည့် အချိန်ပင် ဖြစ်၏။

သူက ယွင်ဟွားကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် နားထင်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း အနည်းငယ် ခေါင်းကိုက်လာသလို ခံစားလိုက်ရကာ ဤမိန်းကလေးကို ချော့မော့ပြီး ပြန်လွှတ်ရန် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုခု ရှာသင့်မရှာသင့် တွေးတောနေမိသည်။

သို့သော် ထိုရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်ကို တွေးမိလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ ဟန်ဆောင်မှုများမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်ယွင်းသွားလေသည်။

“နေပါဦး..”

ထိုအခါမှသာ တစ်စုံတစ်ခု လိုအပ်နေကြောင်းကို အိမ်ရှေ့စံ သတိပြုမိသွားတော့သည်။ ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်နှင့် တရားသူကြီး၏စုတ်တံတို့ ဘယ်ရောက်သွားသနည်း။

ဤမိန်းကလေးက ပြည့်တန်ဆာအိမ်ကို လာခဲ့သည်ဆိုတော့ သူမ တစ်ခုခု ။

သေချာပေါက်ပင် အိမ်ရှေ့စံက အရေးကြီးကိစ္စကို ပြောနေသည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ ယွင်ဟွား၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ချက်ချင်းဆိုသလို စိတ်ဝင်စားသွားလေသည်။

သူမသည် အနီးသို့ တိုးကပ်လာကာ လက်ကို ပွတ်သပ်လျက်...

"ငါတို့က တစ်ရုံးတည်း အမှုထမ်းနေတဲ့ အရာရှိတွေပဲဆိုတော့ အချင်းချင်း ဖေးမကူညီပြီး အတူတူ ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် လုပ်သင့်တာပေါ့... ငါ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကိုသာ ယုံကြည်လိုက်ပါ... သူခိုးတွေကို ဖမ်းဆီးရာမှာ ငါ သေချာပေါက် ကူညီပေးပါ့မယ်..."

အိမ်ရှေ့စံက ရယ်မောလိုက်၏။

"အခုလေးတင် မင်းက ချန်နင်း ကောင်တီမင်းသမီးဆို..."

"အမတ်ငယ်ယွင်ကို အလုပ်မရှုပ်စေချင်ပါဘူး... ငါ့ရဲ့ လူတွေကို အားလုံး စီစဉ်ထားပြီးသားပါ..."

ယွင်ဟွားက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး မတ်မတ် ထိုင်လိုက်လေသည်။

“နင်က အလုပ်မရှုပ်ဘူးလို့ ပြောရင်လည်း ဘာမှမဖြစ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ နင်တို့ လုပ်နေတာကို ဖမ်းမိပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ နင့်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ငါ သေချာပေါက် ခိုးယူမယ်... ပြီးတော့ အရှင်မင်းကြီးဆီ သွားပြီး မျက်နှာလုပ်ကာ ဒုတိယအဆင့် အရာရှိရာထူးနဲ့ မင်းသမီးဘွဲ့ကို ယူပြီး မြို့တော်ကို လွှမ်းမိုးပစ်မယ်..”

“ဟားဟားဟား..”

လုပ်နေတာကို ဖမ်းမိသည် ဟုတ်လား။ သူတို့က ဘယ်သူ့ကို ဖမ်းမှာလဲ။

သူမ၏ ဖခင်ဖြစ်သော ဝန်ကြီးချုပ်ယွင်ကိုများ ဖမ်းမှာလား။

အိမ်ရှေ့စံနှင့် ဒုတိယမင်းသားတို့မှာ ထိုအချက်အလက်ကြောင့် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကြပြီး ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးကာ အသက်ရှူပင် မဝတော့ပေ။

ယွင်ဟွားသည် သူမရှေ့ရှိ ဝိုင်ကို ချက်ချင်း သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး သူတို့ကို မထီမဲ့မြင် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

"ကံကောင်းလို့ ငါ မြန်မြန် သိမ်းလိုက်နိုင်တာ... မဟုတ်ရင် ဝိုင်ထဲမှာ နင်တို့ရဲ့ တံတွေးတွေ ပြည့်သွားတော့မှာပဲ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် ဝိုင်ကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်လေသည်။

"မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် အရက်သောက်ရတာလဲ..."

အိမ်ရှေ့စံမှာ အံ့သြသွားကာ သူမ၏ လက်ထဲမှ အရက်အိုးကို လုယူလိုက်၏။ သူ မှတ်မိသည်က မှန်မည်ဆိုလျှင် ဤမိန်းကလေးမှာ အရက်သောက်ရန် အသက်မပြည့်သေးပေ။

ပြောစရာပင် မလိုဘဲ ဤအရက်သည် ယခုအချိန်တွင် သိပ်မပြင်းသလို ခံစားရသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် အရှိန်အလွန်ပြင်းလေသည်။

အရက်မခံနိုင်သူများသည် သောက်ပြီးနောက် အရက်မူးပြီး သောင်းကျန်းတတ်ကြသလို နှစ်ရက် သို့မဟုတ် သုံးရက်ခန့် အိပ်ပျော်သွားတတ်ကြသည်။

ယွင်ဟွားက နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီး အရက်အိုးကို ပြန်လုရန် ကြိုးစားနေစဉ်မှာပင် ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်နှင့် တရားသူကြီး၏စုတ်တံတို့ ပြန်လည်ပျံသန်းလာကြလေသည်။

“ပန်းကလေး... မြန်မြန်လုပ်... ငါတို့ သူ့ကို တွေ့ပြီ... အခုက စိတ်လှုပ်ရှားစရာ အကောင်းဆုံးအပိုင်းပဲ... မဟုတ်ရင် နောက်ကျသွားလိမ့်မယ်..”

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်သည် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် တိုက်တွန်းနေ၏။ အကြောင်းမှာ ပန်းကလေးကို အသိပေးရန် မဟုတ်ပါက သူသည် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာလာရန် ဝန်လေးနေမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ယွင်ဟွားသည်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ခုန်ထလိုက်လေသည်။

သူမသည် အိမ်ရှေ့စံနှင့် သူ၏ အဖွဲ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်လျက်

"ကဲ... အချိန်လည်း နည်းနည်း လင့်နေပြီဆိုတော့လေ… ငါ... ငါ ပြန်တော့မယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ယွင်ဟွားသည် ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်နောက်သို့ လိုက်ကာ မင်ယွမ်နယ်စားရှိရာ နေရာဆီသို့ ပြေးသွားလေတော့သည်။

"အစ်ကိုတော်... ဒီနေရာကို ခဏလောက် စောင့်ကြည့်ထားပေးပါလား... သခင်မလေးယွင်က အရမ်းကို နုနယ်တဲ့ မိန်းမပျိုလေးလေ... အကယ်၍ သူမသာ လူဆိုးတွေရဲ့ အနိုင်ကျင့်တာခံရရင် မယ်တော်ကြီးရဲ့ နှလုံးသားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

"ဒါကြောင့်မို့လို့ သူမကို ပြန်ပို့ပေးဖို့ ညီတော် လိုက်သွားတာက အကောင်းဆုံးဖြစ်လိမ့်မယ်..."

ဒုတိယမင်းသားသည် သူ၏ လုပ်ကြံဖန်တီးထားသော ဇာတ်လမ်းကို မျက်နှာသေဖြင့် ပြောဆိုပြီးနောက် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းကာ နောက်သို့ လိုက်သွားလေရာ အိမ်ရှေ့စံအား မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မပေးခဲ့ပေ။

အိမ်ရှေ့စံသည် အံကြိတ်လိုက်ကာ ထွက်ခွာသွားသော သူ၏ ကျောပြင်ကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

အို…

သူက တကယ့်ကို လိမ္မာတဲ့ သူ၏ ညီတော်လေးပါပေ။

သူတို့က အလုပ်လုပ်ဖို့ကိုတော့ စိတ်အားထက်သန်မှု မရှိကြပေမယ့် ဖရဲသီးစားဖို့အတွက်ဆိုရင်တော့ ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုမြန်မြန် ပြေးကြလိမ့်မည်။

အတင်းအဖျင်းကျွမ်းကျင်သူက ထိုမျှလောက် စွမ်းအားကြီးနေတာကို မင်းရဲ့ ကာကွယ်မှုက ဘာလုပ်ဖို့ လိုအပ်တော့မှာလဲ။

ဤဘက်တွင်မူ…

ယွင်ဟွားသည် ပြတင်းပေါက်ကို မှီထားလျက် အတွင်းဘက်မှ မြင်ကွင်းကို တစ်စုံတစ်ခုက ကွယ်နေသဖြင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေချိန်တွင် ယောက်ျားလေးဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ရှောင်ထောင်ဟွာက သူမကို လာရှာလေသည်။

"သခင်လေး... လင်မယားနှစ်ယောက်လုံးကို ရှင်းလင်းပြီးပါပြီ..."

နောက်ဆုံး တွေးတောပြီးနောက်တွင် တစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ပစ်ခြင်းက အမြန်ဆန်ဆုံးနှင့် ပြတ်သားမှုအရှိဆုံး ဖြစ်မည်ဟု သူမ ဆုံးဖြတ်ခဲ့လေသည်။

"ရှောင်ထောင်ဟွာ... င့ါကို ခေါင်မိုးပေါ် ခေါ်သွားပေး..."

သူမ၏ ရှောင်ထောင်ဟွာလေး ပြန်ရောက်လာသည်မှာ အချိန်ကိုက်ပင် ဖြစ်သည်။

ယွင်ဟွားသည် ရှောင်ထောင်ဟွာ၏ ခေါ်ဆောင်မှုဖြင့် ခေါင်မိုးပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ မျက်ခွံများမှာ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်သွားပြီး အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေသော အမူအရာဖြင့် သူမကို နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

"အမတ်ငယ်ယွင်... တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ..."

အခန်း (၁၂၈) ပွဲကြည့်ရင်း ဖရဲသီးစားခြင်း - ကျွေ့ရှန်မျှော်စင်၏ လျှို့ဝှက်ချက်

ဒုတိယမင်းသားက ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်၏။

ဤမိန်းကလေးသည် ပြတင်းပေါက်မှ တွယ်တက်လာခြင်း မဟုတ်သည်ကို သူ မှတ်မိလေရာ သူမသည် ခေါင်မိုးပေါ်သို့ မည်သို့ ရောက်လာသနည်း။

ယွင်ဟွားက သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်ရာ ဒုတိယမင်းသားက ချက်ချင်းပင် ဆက်ပြောလေသည်။

“ငါ့ရဲ့ အစောင့်တွေက မင်ယွမ်နယ်စား ဒီနေရာမှာ ရှိနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်လို့ သတင်းပို့လာတာကြောင့် လာကြည့်တာပါ..."

သူ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

အမတ်ယွင်ကို ဤမိန်းကလေး ဖမ်းမိသွားသည်ဟု သူက တကယ်ပင် ထင်မှတ်ခဲ့ပြီး အလဟဿ ဝမ်းသာနေခဲ့မိခြင်း ဖြစ်၏။

ထိုအချိန်၌…

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ တာဝန်ဝတ္တရားများ ပြီးစီး၍ အိပ်ရာဝင်တော့မည့် ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် ဆက်တိုက် နှာချေနေလေတော့၏။

သူသည် နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။

"ငါ့ရဲ့ ဒုက္ခပေးတတ်တဲ့ သမီးငယ်လေး အတင်းပြောနေတာ သေချာတယ်..."

ယွင်ဟွားသည် သူ လိမ်နေသည်ဟု ခံစားမိသော်လည်း သူမတွင် သက်သေအထောက်အထား မရှိပေ။

ရှောင်ထောင်ဟွာကမူ အရာအားလုံးကို ထွင်းဖောက်မြင်နေရသည့် အမူအရာဖြင့် မျက်လုံးများကို ပင့်ထားလေသည်။

ယွင်ဟွားသည် သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ရှောင်ထောင်ဟွာထံသို့ ငွေစက္ကူအထပ်လိုက် ကမ်းပေးလိုက်ကာ သူမ၏ နားထဲသို့ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"သန်မာတဲ့ ယောက်ျားတချို့ကို သွားရှာချေ... သူတို့က သဘောတူညီမှရမယ်ဆိုတာကိုတော့ မှတ်ထားနော်..."

“နင်က ငါ့အဖေကို ပြဿနာရှာတဲ့အပြင် ငါ့ရဲ့ အစ်ကိုကြီးကိုပါ ဒုက္ခပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာဆိုတော့ ကိုယ်ပြုတဲ့ကံ ကိုယ့်ထံပြန်လာတဲ့အခါ ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့နော်..”

သူက အသုံးမကျလှသည်ဖြစ်ရာ သူမက သူ့ကို ကူညီပေးပြီး မင်ယွမ်နယ်စားအတွက် လမ်းသစ်တစ်ခု ဖွင့်ပေးမည် ဖြစ်၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ၏ သားဖြစ်သူကလည်း ယောက်ျားများကို အတော်လေး သဘောကျသည် မဟုတ်ပါလား။

ဒုတိယမင်းသားသည် သိုင်းပညာကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ရာ သူ၏ အကြားအာရုံမှာ သဘာဝအလျောက် အတော်လေး ကောင်းမွန်လှပေသည်။

သူသည် ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးများထဲမှ ကြမ်းတမ်းသော အရောင်အဝါကို ကြည့်လိုက်ပြီး အခန်းထဲရှိ မင်ယွမ်နယ်စားကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ကာ တုန်ယင်သွားခြင်းမှ မဟန့်တားနိုင်တော့ပေ။

ဤမိန်းကလေး၏ မိသားစုကို အဘယ်ကြောင့် သွားရောက်ဒုက္ခပေးရသနည်း။ သင် မသေလျှင် မည်သူ သေမည်နည်း။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

ရှောင်ထောင်ဟွာသည် အမိန့်ကို လက်ခံလိုက်ပြီး လျာထားရမည့်သူများ၏ စာရင်းကို စတင်စဉ်းစားနေလေတော့သည်။

သူမ၏ သခင်အသစ်နောက်သို့ လိုက်ပြီးကတည်းက သူမ၏ ဘဝသည် အရောင်အသွေးစုံလင်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းနေခဲ့၏။

ယွင်ဟွားနှင့် ဒုတိယမင်းသားတို့က တင်ပါးများ ကော့ထားလျက် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရန် အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။

"သခင်ကြီး... ကျွန်မ တကယ်... တကယ်ကို အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး..."

ပန်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးမှာ မောပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရလေသည်။

သူမသည် သူမ၏ ဝတ်လစ်စားလစ် ပခုံးများဖြင့် မြူဆွယ်ခြင်းအပါအဝင် အရာအားလုံးကို ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူမရှေ့ရှိ အဘိုးကြီးမှာမူ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိပေ။

မင်ယွမ်နယ်စား၏ မျက်နှာမှာ မှိုင်းညှို့နေလေ၏။

"အသုံးမကျတဲ့ကောင်မတွေ..."

သူသည် အခန်းထဲရှိ အမျိုးသမီးများကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မထီမဲ့မြင်ပြုမှုများမှာ ဖုံးကွယ်ထား၍မရပေ။

တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မည်သူကမျှ အဆင်မပြေခဲ့ပေ။ သူတို့က သူ၏ ယခင်ဂုဏ်ကျက်သရေကို ပြန်လည်မဆောင်ကြဉ်းပေးနိုင်ခဲ့ချေ။

ပန်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးက ခေါင်းငုံ့လိုက်ရာ သူမ၏ ဆံပင်များက မျက်လုံးထဲမှ မှိုင်းညှို့နေမှုများကို ဖုံးကွယ်သွားစေသည်။

သူမက သမားတော်မှ မဟုတ်ဘဲ သူ၏ ပန်းသေပန်းညှိုးရောဂါကို မည်သို့ ကုသပေးနိုင်မည်နည်း။

မရဘူးဆိုလျှင်လည်း မရဘူးပေါ့။ သာမန်အားဖြင့်ဆိုလျှင်...

သူမသည် ဤသို့မိန်းမလျာတစ်ဦးနှင့် ရင်းနှီးဟန်ဆောင်နေမည် မဟုတ်ပေ။

"နင်တို့ရဲ့ ထိပ်တန်းပြည့်တန်ဆာမ ရှိတယ်မလား... သူမကို ခေါ်လာခဲ့..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မင်ယွမ်နယ်စားက ငွေစက္ကူအထပ်လိုက်ကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်လေသည်။

ဤအမျိုးသမီးများက အရုပ်ဆိုးလွန်းသဖြင့် သူ မကြည့်ရက်သောကြောင့်ဟု သူက ယုံကြည်နေသည်။

ပန်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးသည် သူ့ကို တံတွေးနှင့် ထွေးချင်စိတ်သာ ရှိတော့၏။

"သခင်ကြီး... သခင်မလေးဝမ်ရှီးက အခု အလွန်အရေးကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးနဲ့ အတူရှိနေလို့ ကျွန်မ စိုးရိမ်မိပါတယ်..."

"အရေးကြီးတဲ့ပုဂ္ဂိုလ် ဟုတ်လား..."

မင်ယွမ်နယ်စား၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာလေသည်။

"ငါ့ကို... လွယ်လွယ်နဲ့ လှည့်စားလို့ရတဲ့သူလို့ နင် တကယ်ထင်နေတာလား..."

သူသည် သူ၏ လက်သီးကြီးဖြင့် စားပွဲကို ရိုက်ချလိုက်ရာ ယုတ်မာသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ပန်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီး၏ မျက်ခွံများပင် လှုပ်ခတ်သွားလေ၏။

"အိုး..."

"တစ်ခါက သူမ နေမကောင်းဘူးလို့ ပြောတယ်... နောက်တစ်ကြိမ်ကျတော့ ဧည့်သည်တွေကို ဧည့်ခံဖို့ အရမ်းမူးနေတယ်တဲ့လေ..."

"ဒါက နင်တို့ရဲ့ ကျွေ့ရှန်မျှော်စင်က ဧည့်သည်တွေကို ဝန်ဆောင်မှုပေးတဲ့ ပုံစံလား... သူတို့ ဘယ်လိုအရေးကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို ဧည့်ခံနေလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်..."

သူ၏ နယ်စားရာထူးထက်ပင် သာလွန်နိုင်မည်လား။

ယနေ့ညတွင် ထိုထိပ်တန်းပြည့်တန်ဆာမက သူ့ကို ကောင်းစွာ ပြုစုရမည်ဟု သူက အခိုင်အမာ တောင်းဆိုနေ၏။

သူသည် တံခါးအပြင်သို့ အမြန်ထွက်သွားတော့မည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ပန်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပြီး သူ့ကို အလျင်အမြန် တားဆီးလိုက်လေသည်။

သူမက အထိတ်တလန့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မလေးဝမ်ရှီးက အဆင့်မြင့်အရာရှိတစ်ဦးကို ဧည့်ခံနေတာပါ... သာမန်အရပ်သားတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ နင်က အရာရှိရဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ကိစ္စကို နှောင့်ယှက်ဖို့ ဘယ်လိုလုပ် ရဲရတာလဲ... နင် သေချင်နေတာလား..."

အဆင့်မြင့်အရာရှိတစ်ဦး ဟုတ်လား။

ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားလေသည်။

ဤသည်မှာ ငွေအနည်းငယ်သာ ဖြစ်သည်

မနက်ဖြန် ညီလာခံမှာ သူ့ကို စွဲချက်တင်ရမယ်။ သူ့ကို စွဲချက်တင်လိုက်မယ်။

ပန်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးက ထိုစကားများကို ပြောပြီးနောက် ဤအသုံးမကျသူက ပြဿနာရှာရဲတော့မည် မဟုတ်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ တစ်ဖက်လူမှာ ပို၍ ဒေါသထွက်သွားပြီး သူမကို မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မပေးဘဲ တိုက်ရိုက် ကန်ကျောက်လိုက်ရာ သူမမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လွင့်စင်ကျသွားလေသည်။ သူမသည် ရင်ဘတ်ကို ဖိထားရင်း နာကျင်မှုကြောင့် ကွေးကွေးလေး ဖြစ်သွား၏။

“ကျစ်...အဲ့ခွေးအိုကြီးက လှပတဲ့ မိန်းမပျိုလေးကိုတောင် ကန်ကျောက်ရဲတယ်... ငါတော့ ရင်ကွဲရပြီ..”

ဒုတိယမင်းသား၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်လိမ်သွားတော့၏။

*သခင်မလေးယွင်... မင်းက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပါ... မိန်းကလေးတစ်ယောက်လေ…*

ပန်းကလေးသည် ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ကို အလွန်အမင်း စွဲလမ်းတတ်ကြောင်း ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်က သိထားသော်လည်း

ထိုအမျိုးသမီးက လူကောင်းမဟုတ်ပေ။

“ပန်းကလေး... အဲ့အမျိုးသမီးက ပေကျန်းနိုင်ငံက သူလျှိုပဲ..”

ယွင်ဟွားမှာ အံ့သြတုန်လှုပ်သွားပြီး ဒုတိယမင်းသား၏ အကြည့်များမှာမူ နက်နဲကာ ခန့်မှန်းရခက်နေလေသည်။

“ရှောင်ရှူးရှူး... နင် သေချာလို့လား..”

“မြို့တော်က ဇကာလို အပေါက်တွေ ပေါက်နေပြီလား... နောက်ထပ် သူလျှိုတစ်ယောက်တောင် ရောက်လာပြန်ပြီ..”

အရှင်မင်းကြီးကို နန်းတော်ထဲတွင် တစ်ယောက် ဖမ်းမိအောင် ကူညီပေးခဲ့သည်ကို သူမ မှတ်မိနေဟန်ရှိသည်။

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ပန်းကလေး... တစ်ယောက်တည်း ပိုလာတာ မဟုတ်ဘူး... တစ်အုပ်လုံးပဲ..”

“အခုလေးတင် ရှောင်ပေပေ့နဲ့ ငါ လှည့်ပတ်သွားကြည့်တော့ ပြည့်တန်ဆာအိမ်ထဲက လူတစ်ဝက်လောက်က ပေကျန်းနိုင်ငံက သူလျှိုတွေ ဖြစ်နေတာကို တွေ့ခဲ့ရတယ်... အပေါက်ဝက ပြည့်တန်ဆာခေါင်းတွေတောင် ပါသေးတယ်..”

သူတို့၏ ဌာနချုပ်မှာ ထိပ်တန်းပြည့်တန်ဆာမ အခန်းထဲရှိ အဝတ်ဗီရိုနောက်တွင် ရှိလေသည်။

ယွင်ဟွားသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ပွဲကြည့်နေဆဲဖြစ်သော ဒုတိယမင်းသားကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။

အိမ်ရှေ့စံက အရေးကြီးကိစ္စကို လုပ်ရမည်ဟု ပြောခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ဤသည်မှာ ပေကျန်းနိုင်ငံမှ သူလျှိုကို ရည်ညွှန်းနေခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

“စွမ်းဆောင်ရည် ရလဒ်တွေပဲ..”

ယွင်ဟွားက တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်လေသည်။

“ရှောင်ရှူးရှူး... ဒီဟာက ငါ့အတွက် နာမည်ကောင်းရပြီး ရာထူးတက်ဖို့ အခွင့်အရေးကောင်းပဲ... ငါ့ရဲ့ အရာရှိရာထူး... မင်းသမီးတစ်ပါးဖြစ်လာဖို့ ငါ့ရဲ့ အိပ်မက်တွေက ငါ့ကို လက်ယပ်ခေါ်နေပြီလေ..”

ယွင်ဟွားသည် ယနေ့ညတွင် အကြီးအကျယ် လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေတော့သည်။

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်ကလည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေ၏။

“ပန်းကလေး... ကြားဖြတ်လုယူလိုက်... ကြားဖြတ်လုယူလိုက်... ငါတို့ရဲ့ အရင်ဆုံးရှုံးမှုတွေ အားလုံးကို ပြန်ယူကြစို့..”

“သူမကို ပြန်ခေါ်လာခဲ့... ငါ့ရဲ့ ဟွားဟွားလေးကို အမြတ်ထုတ်ခံလို့ မရဘူး..”

တရားသူကြီး၏စုတ်တံသည် ၎င်း၏ လက်သီးဆုပ်လေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများက ယိမ်းယိုင်မှု မရှိပေ။

“စုတ်တံလေးက ဟွားဟွားနဲ့ ရှူးရှူးကို အမြဲတမ်း ထောက်ခံနေမှာပါ..”

ဒုတိယမင်းသား…

ယနေ့ညတွင် သူတို့သည် ပေကျန်းနိုင်ငံရှိ သူလျှိုအားလုံးကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းရန် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့ ယခုတိုင် အရေးယူဆောင်ရွက်မှု မရှိသေးခြင်းမှာ သူလျှိုများ လျှို့ဝှက်စုဝေးရာနေရာကို မသိရှိသေးသောကြောင့်ပင်။

ယခုမူ...

သူသည် နေရာကို သိရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူ လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်သည်မှာ…

သူတို့က အိမ်ရှေ့စံကို သတင်းပေးလိုက်မည်လား။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်...

သူက ခေါင်းကို ပြင်းထန်စွာ ယမ်းလိုက်လေသည်။

မဟုတ်သေးပေ။ မဟုတ်သေးပေ။ ဤမိန်းကလေးက အလွန် ရက်စက်လှသည်။ သူမက သူ့ကို အတွင်းခံဘောင်းဘီသာချန်ပြီး အဝတ်အစားများ အကုန်ချွတ်ပစ်မည်ကို သူ စိုးရိမ်မိ၏။

နောက်ထပ် မည်သို့လုပ်ဆောင်ရမည်ကို တွေးတောပြီးနောက် ယွင်ဟွားသည် ယခုအခါ မင်ယွမ်နယ်စားကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်ရန် အာရုံစိုက်လိုက်လေသည်။

အခန်းအတွင်း၌…

“ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ နင် သိလား..”

"ငါ့ရဲ့ အမိန့်တစ်ခွန်းတည်းနဲ့ ဒီကျွေ့ရှန်မျှော်စင်က မြို့တော်ကနေ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်..."

မင်ယွမ်နယ်စားက သူမကို အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ သူသည် ယခင်က မည်သူ၏ အထင်အမြင်သေးမှုကိုမျှ မခံခဲ့ရဖူးသော်လည်း ယခုမူ ပြည့်တန်ဆာမတစ်ဦးက သူ့ကို ထိုကဲ့သို့ မထီမဲ့မြင်ပြုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ရဲလေသည်။

သူသည် ဖယောင်းတိုင်ခုံတစ်ခုံကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ပန်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးထံသို့ လျှောက်သွားကာ သူမကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ လက်ထဲရှိ ဖယောင်းတိုင်ခုံမှာ တဖြည်းဖြည်း တိမ်းစောင်းသွားပြီး ပူလောင်နေသော ဖယောင်းရည်များ ပန်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီး၏ ပေါ်လွင်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားသည်ကို သူ ကြည့်နေလေ၏။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင်…

သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်သွားပြီး မြေပြင်ကို သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ရာ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံး လေထဲသို့ မြောက်တက်သွားလေသည်။

သူမသည် ခြေထောက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ဖယောင်းတိုင်ခုံကို မင်ယွမ်နယ်စား၏ မျက်နှာဆီသို့ ကန်ထုတ်လိုက်၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်…

"အား..."

အော်ဟစ်သံတစ်သံနှင့်အတူ ပန်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးက အဝတ်စုတ်တစ်ခုကို ဆွဲယူကာ သူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ဆို့ထည့်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူ၏ လက်မောင်းများကို ဖမ်းဆုပ်ကာ အောက်ဘက်သို့ ချိုးချလိုက်၏။

"ဂွပ်"

စူးရှသော နာကျင်မှုကြောင့် မင်ယွမ်နယ်စား၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း သွေးဆုတ်ဖြူရော်သွားပြီး သူ၏ ဒူးများ ခွေကျသွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်း ဒူးထောက်ကျသွားလေတော့သည်။

“တော်လိုက်တာ..”

ယွင်ဟွားသည် သူမကို စိတ်ထဲမှ ကြိတ်၍ ချီးကျူးလိုက်မိသည်။ သူမသည် လေ့ကျင့်ထားသော သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေမည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

"ဟွန့်..."

ပန်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးသည် သူမ၏ အပေါ်ဝတ်ရုံကို ကောက်ယူဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး သူ့ကို မထီမဲ့မြင် ကြည့်လိုက်သည်။

"နင် ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး..."

လွန်ခဲ့သည့် အချိန်အတန်ကြာက နန်းတွင်းသူလျှိုများနှင့် အဆက်အသွယ် ရုတ်တရက် ပြတ်တောက်သွားခဲ့ရာ ဝမ်ရှီးသည် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း အာရုံခံမိခဲ့သည်။

ဆွေးနွေးပြီးနောက် ယနေ့ညတွင် မြို့တော်မှ ထွက်ခွာရန် သူတို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ အကယ်၍ ရွှေ့ပြောင်းရန် အရေးကြီးသည့်အရာတချို့သာ မရှိပါက ဧည့်သည်များကို ဆက်လက် ဧည့်ခံဟန်ဆောင်နေမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့်…

သူ၏ မည်သို့သော နောက်ခံအဆင့်အတန်းမျိုးရှိနေပါစေ သူမအတွက် ခြိမ်းခြောက်မှု မဖြစ်နိုင်ပေ။

"ဝူး... ဝူး..."

မင်ယွမ်နယ်စား၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးလွှမ်းနေပြီး ကြီးမားလှသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေတော့သည်။