အခန်း (၄၉-၅၀)

အခန်း (၄၉) ပါးစပ်ထဲရောက်နေတဲ့ ငါးသေ... မြန်မြန်ပြေး…

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် စုလီယန်၏မိခင်သည် နိုင်ငံအနှံ့ ခရီးသွားခဲ့ဖူးသူဖြစ်သည်။

သူမက မဟာကောင်းကင်ဆရာသခင်၏နောက်သို့လိုက်ကာ လူများကိုကယ်တင်ရန်နှင့် မိစ္ဆာများကိုနှိမ်နင်းရန်အတွက် တံတိုင်းကြီးအပြင်ဘက်၌ ကျင့်ကြံခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် မမျှော်လင့်ထားသောအခြေအနေများကြောင့် သူတို့သည် ရှည်လျားပြီး ကွေ့ကောက်သောခရီးကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် တိုင်နင်းမြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

သူမသည် သာမန်ကျေးလက်အမျိုးသမီးတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း သူမ၏ကိုယ်ပိုင်သမီးက ပြောလိုက်သောအရာက... စုလီယန်၏မိခင်မှာ တကယ်ကိုပဲ…

အလွန်တရာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

စုလီယန်၏မိခင်က မိုးကြိုးပစ်ခံရသကဲ့သို့ ကြက်သေသေသွားပြီး နေရာတွင်ပင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေခဲ့သည်။

စုလီယန်က သူမ၏မိခင်မှာ သူမကို မယုံကြည်ဟုထင်ကာ မျက်နှာနီရဲလျက်ဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

“အစ်ကိုက သမီးရဲ့အမြီးပေါ်က အနီရောင်အမှတ်လေးကို အတင်းစုပ်ယူချင်နေတယ်... ဒါက...”

ဤအရာက စုပ်ယူလိုက်တဲ့အခါမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အနီရောင်အမှတ်တစ်ခု ကျန်ခဲ့နိုင်မှာလဲ။

စုလီယန်၏မိခင် :

“...

“...”

အလွန်တရာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် စုလီယန်၏မိခင်က သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ စကားထစ်ငေါ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

“...သူ သဘောကျသရွေ့ပေါ့...”

“ရှားပါးတာ ကောင်းပါတယ်လေ...”

“ဒါဆိုရင်တော့... သမီးက... သူ့ကို လွှတ်ထားလိုက်ပါ...”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် စုလီယန်၏မိခင်က ခေါင်းခါယမ်းကာ ဤကမ္ဘာကြီးက အရမ်းရူးသွပ်လွန်းသည်ဟု သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမက လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် လုယွမ်က အဝေးမှနေ၍ အလျင်စလို ပြေးလာပြီး အလွန်ထိတ်လန့်နေပုံရသည်။

သူက ပြေးရင်း အော်ဟစ်လာခဲ့သည်။

“မြန်မြန်လုပ်... မြန်မြန်လုပ်...”

လုယွမ်၏အပြုအမူက သားအမိနှစ်ယောက်ကို အတော်လေး နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားစေသည်။

လုယွမ်က သားအမိနှစ်ယောက်ထံသို့ အမြန်ပြေးလာပြီးနောက် သူတို့ကိုဆွဲကာ အလျင်အမြန် ထွက်လာခဲ့ပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

“ကျစ်...”

“ငါးသေက ပါးစပ်ထဲတောင် ရောက်နေပြီ... မြန်မြန် ဒီကနေ ထွက်သွားရအောင်... သွားစရာနေရာရှိတယ်...”

သားအမိနှစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး နှစ်ယောက်စလုံး လုံးဝနားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။

ယနေ့ လုယွမ်လာရောက်ခဲ့သည်ကို ရွာထဲရှိ တစ္ဆေများအားလုံး မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။

ပြောစရာတောင် မလိုတော့ပေ။

သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ဤနေရာတွင် ထိုင်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။ သေရမှာကို မကြောက်ရင် လုယွမ်ကို ဘယ်သူက ဒုက္ခပေးရဲမှာလဲ။

ခေတ္တမျှကြာသောအခါ သားအမိနှစ်ယောက်၏ မျက်နှာများပေါ်ရှိ အမူအရာများမှာ မသေချာမရေရာဖြစ်သွားပြီး ကြည့်မကောင်းဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ စုလီယန်၏မိခင်က ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

“ယွမ်အာ... ရပါတယ်... ရပါတယ်... တိုက်ဆိုင်သွားတာ ဖြစ်ရမယ်...”

“လီယန်... ဘာဖြစ်တာလဲ သွားကြည့်လိုက်...”

စုလီယန်က ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမက ယနေ့ ၎င်းကို မြင်တွေ့ရရန် သန္နိဋ္ဌာန်ချထားသည်။

ဤမျှစွမ်းအားကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်ကို ရန်စရဲလောက်အောင် ဘယ်သူကများ မကြောက်မရွံ့ ဖြစ်နေတာလဲ။

ယနေ့ သူမက ဤလုပ်ငန်းတစ်ခုလုံးကို မဖော်ထုတ်နိုင်ရင် သူမက စုမိသားစုဝင် မဟုတ်တော့ဘူး။

သို့သော်လည်း လုယွမ်က စုလီယန်၏လက်ကို လုံးဝမလွှတ်ပေးခဲ့ပေ။ ထို့အစား သူက သားအမိနှစ်ယောက်ကို အလျင်အမြန် ဆွဲခေါ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... ကြည့်စရာ ဘာမှမရှိဘူး...”

“ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ရေနစ်သေဆုံးတာတွေက ပုံမှန်ပါပဲ... အရင်တုန်းက ဒီနေရာမှာ လူတော်တော်များများ ရေနစ်သေဆုံးခဲ့ဖူးတယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်...”

“မသွားနဲ့... သူ့ကို ဒေါသထွက်အောင်လုပ်ရင် အခြေအနေတွေ ပိုဆိုးသွားလိမ့်မယ်... အိမ်ပဲ ပြန်ကြရအောင်...”

လုယွမ်က သားအမိနှစ်ယောက်ကို အလျင်အမြန် ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

စုလီယန်က မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

“အစ်ကို... အစ်ကိုက အဲ့လိုလူမျိုးတွေကို ကြောက်နေတုန်းပဲလား...”

“မနေ့က သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ကို သေနတ်နဲ့ တစ်ချက်တည်း ပစ်လိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား...”

ထိုအကြောင်းကို ပြောလိုက်သောအခါ လုယွမ်မှာ နှုတ်ခမ်းကို မစေ့ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ ခေါင်းမာစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ကိုယ်က ကြောက်တာမဟုတ်ပါဘူး... သူတို့ကို ထိတ်လန့်နေတာပါ...”

“ပြီးတော့... မနေ့ညက တခြားရွေးချယ်စရာမှ မရှိတာ... အခုတော့ သူတို့ကို တတ်နိုင်သမျှ ရှောင်ရှားဖို့ ကြိုးစားသင့်တယ်...”

သမက်ဖြစ်သူ၏စကားကို ကြားသောအခါ ဘေးတွင်ရပ်နေသော စုလီယန်၏မိခင်မှာ သူမ၏လှပသောမျက်လုံးများဖြင့် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

*ငါ့သမက်က စကားပြောတဲ့အခါ တော်တော်ချစ်စရာကောင်းတာပဲ*

*ကြောက်တယ်ဆိုတာ...လန့်တာပဲ မဟုတ်ဘူးလား*

မကြာမီ လုယွမ်နှင့် အခြားနှစ်ယောက်တို့ အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ဒုတိယဦးလေးနှင့် တတိယဦးလေးတို့မှာ အစောကြီးကတည်းက ပြန်သွားခဲ့ကြပြီဖြစ်သည်။

အဒေါ်နှစ်ယောက်ကလည်း စားပွဲကို ရှင်းလင်းထားပြီး ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကိုလည်း သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည်။

အိမ်က အညစ်အကြေးကင်းစင်နေသည်။

စုချန်းလျန်က သူ၏ပစ္စည်းများကို မည်သူမျှ မထိစေရန် အိမ်လယ်ခန်းတွင် ထိုင်စောင့်နေခဲ့သည်။

ထွက်သွားပြီးမှ ပြန်လာကြသော လူသုံးယောက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့က ဘာဖြစ်ခဲ့သလဲဟု အလျင်အမြန် မေးမြန်းကြသည်။

စုလီယန်၏မိခင်က သမက်ဖြစ်သူ၏ခံစားချက်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ ချက်ချင်း လက်ယမ်းပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ဒီည နင့်အတွက် အနောက်ဘက်အခန်းမှာ အိပ်ဖို့နေရာလေး လုပ်ပေးလိုက်... အမေ နင့်ကို စောင့်ကြည့်ပေးထားမယ်...”

စုချန်းလျန်က ဘာမှထပ်မပြောဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လုယွမ်က ပြန်ရောက်လာသောအခါ ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းပြီး အိပ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ငါက အပြင်ထွက်ပြီး လမ်းလျှောက်ခဲ့တယ်၊ အေးစိမ့်တဲ့လေဒဏ်ကို ခေတ္တမျှ ခံစားခဲ့ရပြီး လန့်လည်း လန့်သွားခဲ့တယ်။

ငါ တကယ်ကို အခုနည်းနည်း အိပ်ချင်နေပြီ။

ငါ ပြန်ပြီး အိပ်ရာဝင်ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်ဦးမယ်။

ဒီညတော့ ငါ့မိန်းမကို ဖက်ပြီး အိပ်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။

လုယွမ်က စုချန်းလျန်၏ အရှေ့ဘက်အခန်းတွင် အိပ်ပြီး စုလီယန်က မင်္ဂလာမဆောင်မီက မူလနေထိုင်ခဲ့သော အနောက်ဘက်အခန်းတွင် အိပ်သည်။

စုချန်းလျန်က အိမ်မကြီး၏ အနောက်ဘက်အခန်းတွင် ပစ္စည်းအဟောင်းများ သိမ်းဆည်းထားသောနေရာကို ရှင်းလင်းရန်သာ လိုအပ်သည်။

ယောက္ခမအိမ်မှာ မိန်းမနဲ့အတူ မအိပ်ရတာက နည်းနည်းတော့ နှမြောစရာကောင်းပေမဲ့ တစ်ရက်လောက်တော့ နားလိုက်ပါမယ်လေ။

ယောက္ခမကို မျက်နှာနည်းနည်းတော့ ပေးရမယ်မလား။

ဒါပေမဲ့...

လုယွမ်က ဤအရာနှင့်ပတ်သက်၍ ဘာမှမတွေးခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း စုလီယန်က အနည်းငယ် သက်တောင့်သက်သာမရှိ ဖြစ်နေပုံရသည်။

သူမ လက်ထပ်ထားတာ လဝက်ကျော်နေပြီဖြစ်သည်။

သူမက နေ့စဉ်နေ့တိုင်း သူမယောက်ျား၏ ပူနွေးသောခန္ဓာကိုယ်ကို ဖက်အိပ်ရသည်ကို အသားကျနေပြီဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် အိပ်ရာပေါ်မှာ တစ်ယောက်တည်းဖြစ်နေတော့ အတော်လေး နေရခက်သလို ခံစားရသည်။

စုလီယန်က အိပ်မပျော်ခင်မှာ သူမယောက်ျားက သူမကို တစ်ခုခုလုပ်ပေးဖို့ လုံးဝလိုအပ်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ ညဘက်ရောက်ရင်တော့ သူမက ယောက်ျားဖြစ်သူကို ဖက်ပြီး အိပ်ချင်နေတုန်းပါပဲ။

ညဘက် ဘယ်အချိန်ရှိပြီလဲဆိုတာ သူမ မသိပေ။

ဆက်၍မအောင့်ထားနိုင်တော့သဖြင့် စုလီယန်က အိပ်ရာထဲမှ တိတ်ဆိတ်စွာ ထလာခဲ့သည်။

သူမ၏ခေါင်းအုံးကို ပိုက်ကာ အိမ်ထဲမှ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူမက သူမယောက်ျား၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်အခန်းသို့ သွားတော့မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း စုလီယန်က ခေါင်းအုံးကိုပိုက်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်သွားရင်း လမ်းတစ်ဝက်သို့ ရောက်သောအခါ သူမ၏မိခင်က တံခါးကိုဖွင့်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။

စုလီယန်၏မိခင်က ထွက်လာသောအခါ ဘာမှမလုပ်ခဲ့ပေ။

သူမက ဝိညာဉ်မီးအိမ်ကို ပိတ်ရန် စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

စုလီယန်၏မိခင်သည် လောကအကြောင်း နားလည်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်မီးအိမ်တွင် အချိန်ကန့်သတ်ချက်ရှိကြောင်း သိထားသည်။

ဖယောင်းတိုင်လိုပဲ အချိန်ကြာကြာ လင်းနေရင် အလင်းရောင် ပျောက်ကွယ်သွားမှာပါ။

ဤတန်ဖိုးရှိသောအရာကို အမြဲတမ်း ဖွင့်ထားရန် မလိုအပ်ပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အိမ်ဝင်းကို စောင့်ကြည့်ဖို့ အမေ့မျက်လုံးတွေကို အသုံးပြုဖို့ မလိုအပ်ပါဘူး။

မမျှော်လင့်ဘဲ သူမက အိမ်ဝင်းထဲသို့ ထွက်လာသည်နှင့် သမက်ဖြစ်သူ၏အခန်းဆီသို့ ခေါင်းအုံးပိုက်ကာ သွားနေသော သူမ၏သမီးနှင့် ဆုံမိသွားခဲ့သည်။

သားအမိနှစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

စုလီယန်၏မိခင်က ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုး၊ သို့မဟုတ် သူမ၏သမီးကို လုံးဝမမြင်ခဲ့သလိုမျိုး ဟန်ဆောင်နေခဲ့သည်။

သူမက လှည့်ပြီး ဝိညာဉ်မီးအိမ်ထားရှိရာနေရာသို့ သွားကာ ၎င်းကို ပိတ်လိုက်သည်။

ယုတ္တိတန်တန် စဉ်းစားကြည့်မည်ဆိုပါက ဤသည်မှာ ကောင်းသောအရာမဟုတ်ပေ။

ဤသည်မှာ စည်းမျဉ်းများဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း အခြားတစ်ဖက်တွင်…

စည်းမျဉ်းတွေက အရည်အချင်းမရှိတဲ့သူတွေအတွက် လုပ်ထားတာပါ။

သူမက သူမ၏သမက်ကို ဂရုမစိုက်ပေ။

စုလီယန်မှာ အလွန်ပျော်ရွှင်သွားပြီး သူမယောက်ျား၏အခန်းထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်သွားခဲ့သည်။

လုယွမ်က တစ်ဝက်တစ်ပျက် အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက် အိပ်ရာထဲတွင် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး နွေးထွေး၊ နူးညံ့ကာ မွှေးကြိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးတစ်ခုက သူ့ကို ရစ်ပတ်လာခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ သူ၏ဇနီးဖြစ်ကြောင်း သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ သိလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း အိပ်မောကျလုနီးပါးဖြစ်နေသော လုယွမ်တွင် ထိုသို့သော အတွေးမရှိပေ၊ အဓိကအားဖြင့် ရွှံ့အုတ်အိမ်က အသံလုံမှု သိပ်မရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဒါကြောင့် ငါလုပ်နိုင်တာက မိန်းမကိုဖက်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး အိပ်ဖို့ပါပဲ။

...

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစော။

ကျေးလက်ဒေသက လူတွေက စောစောအိပ်ပြီး စောစောထတတ်ကြသည်။

နံနက် ၄ နာရီခန့်တွင် ရွာထဲ၌ အဖြူရောင်မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေဆဲဖြစ်သည်။

အိမ်တိုင်းက မီးမွှေးပြီး ထမင်းဟင်းချက်ရန် ထလာကြသည်။

စုလီယန်၏မိသားစုလည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပင်ဖြစ်သည်။

စုလီယန်၏မိခင်မှာ တစ်ညလုံး မအိပ်ရသေးဘဲ ယခုလည်း သိပ်အိပ်ချင်ပုံမရပေ။

သူမက မီးမွှေးပြီး ထမင်းဟင်းချက်ရန် ထင်းအချို့ယူရန် အိမ်လယ်ခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သူမ အပြင်ထွက်လိုက်သည်နှင့် လုယွမ်၏အခန်းထဲမှ ထွက်လာသော စုလီယန်နှင့် ဆုံမိသွားခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

စုလီယန်က အနည်းငယ် ရှက်သွားပြီး အလျင်အမြန် မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။

စုလီယန်၏မိခင်က ပြီးခဲ့သောညက အကြောင်းကို ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။ သူမက ထင်းသွားယူပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

“ချန်းလျန်ရဲ့ ငါးမျှားတံနဲ့ ငါးထည့်တဲ့ခြင်းက မနေ့က ရေလှောင်တမံနားမှာ ကျန်နေခဲ့တယ်...”

“သွားပြန်ယူချေ... အပျောက်မခံနဲ့...”

“ငါ အဲဒီရောက်ရင် ဘာဖြစ်နေတာလဲဆိုတာ သွားမေးလိုက်ဦးမယ်...”

“ဘယ်သူက အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေပြီလားလို့ မေးလိုက်ဦးမယ်...”

စုလီယန်၏မိခင် စကားပြောပြီးသောအခါ စုလီယန်က အိမ်ဝင်းထဲမှ ထွက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြင့်သာ မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။

“အင်း...”

“သူက အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေပြီဆိုရင် သမီး သူ့ကို ကူညီပေးလိုက်မယ်…”

အခန်း (၅၀) ဤသို့သောသမက်မျိုးရှိခြင်းက တကယ့်ကို ကောင်းမွန်လွန်းသည်…

ချန်လျိုရွာ။

ဆောင်းဦးအစ သို့မဟုတ် ဆောင်းရာသီ နံနက်ခင်းများတွင် ရေလှောင်တမံဘေးရှိ ဝါးရုံတောများတွင် ထူထပ်သော အဖြူရောင်မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အရာအားလုံးကို ဖုံးကွယ်ထားလေ့ရှိသည်။

ဤနေရာသည် မူလက တိုင်နင်းတောင်ခြေရှိ သာမန်ရွာတစ်ရွာ၊ သာမန်ရေလှောင်တမံတစ်ခုနှင့် သာမန်ဝါးရုံတောတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဤနေရာက အလွန်သာမန်ဟု ထင်ရသော်လည်း…

ဒိုရှီးကျောင်းတော်မှ မဟာဆရာသခင်ကိုယ်တိုင် ရောက်လာမည်ဆိုလျှင်ပင် အတွင်းသို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဝင်သွားပါက နှလုံးရပ်သွားနိုင်ပေသည်။

ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက် သစ်ပင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော သရဲမျက်နှာနှင့် အဖြူရောင်မျောက်တစ်ကောင်ကို တွေ့နိုင်ပြီး ၎င်းက ရေလှောင်တမံဘက်သို့ ထူးဆန်းသောအပြုံးဖြင့် ကြည့်နေပေမည်။

ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် သစ်ပင်ပက်လက်အောက်၌ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသော ဖြူဖျော့နေသည့် မျက်နှာနှင့် တောင်နက်နတ်ဆိုးကို တွေ့နိုင်ပေသည်။

ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ထပ်လျှောက်သွားပါက လူ့မျက်နှာနှင့် ခြေနှစ်ချောင်းပါသော သိုးတစ်ကောင်ကို တွေ့ရမည်ဖြစ်သည်။

သင်သာ သာမန်မျက်စိဖြင့် မဟုတ်ဘဲ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကြည့်ရှုစစ်ဆေးမည်ဆိုပါက တောင်တစ်တောင်လုံးတွင် သစ်ပင်ကြီးများ အတန်းလိုက် ပေါက်ရောက်နေသည်ကို တွေ့ရပေမည်။

အသက် နှစ်ရာအောက်ရှိသူများမှာ ဤနေရာတွင် ထိုင်ခွင့်မရှိပေ။

ခြေလှမ်းအနည်းငယ်တိုင်းတွင် သူတို့အားလုံးက ရေလှောင်တမံ၏ တစ်ဖက်ကမ်းရှိ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရန် လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ ထိုင်နေကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရေလှောင်တမံ၌…

ဝမ်းနည်းကြေကွဲဖွယ်ရာ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ကျွန်တော် အပြစ်ကင်းပါတယ်...”

“ဒါက လုံးဝကို မတရားတာပါပဲ...”

“ငါ့ရဲ့သမက်ကို ငါက ဘယ်လိုလုပ် ခြောက်ရဲမှာလဲ...”

“ဒီရေလှောင်တမံထဲမှာ တကယ်ပဲ ငါးတွေ မရှိတော့ပါဘူး... ချန်းလျန် လာတိုင်း ငါက သူ့အတွက် ငါးတွေကို ချိတ်ပေးရတာလေ...”

“မနေ့က ငါက ဘာလုပ်ရမှန်းမသိလို့ ငါးသေတစ်ကောင်ကို ချိတ်ပေးလိုက်တာပါ... အဲ့ငါးသေကို ရှာတွေ့ဖို့တောင် ငါ အချိန်တော်တော်ကြာခဲ့ရတာ...”

နံစော်နေသော ရေတစ္ဆေတစ်ကောင်က ကမ်းစပ်ဘက်သို့ ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးနေပြီး ၎င်း၏မျက်နှာတွင် မတရားခံရမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

၎င်း၏ နာကြည်းစွာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံကို ကြားရသူတိုင်းက တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ထင်မှတ်သွားစေနိုင်သည်။

ကမ်းစပ်တွင် ရပ်နေသော စုလီယန်မှာ အတော်လေး တည်ငြိမ်သွားပြီဖြစ်သော်လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အဲ့လိုဆိုရင်တောင်မှ နင်က ငါ့အစ်ကို့ကို ငါးသေနဲ့ လှည့်စားဖို့ မကြိုးစားသင့်ဘူးလေ...”

“အဲ့ငါးသေကြီးက အဲဒီမှာရှိနေတော့ အောက်မှာ တစ်ခုခုဖြစ်နေတယ်ဆိုတာကို ငါ့ယောင်္ကျားကို သေချာပေါက် ပြောပြနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား...”

စုလီယန် စကားပြောနေစဉ် ရေထဲတွင် ကိုယ်တစ်ဝက်မြုပ်နေသော ရှင်းကျီက ခေါင်းငုံ့ကာ နာကြည်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ အဲ့လိုဓလေ့မျိုးရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူးလေ...”

“ငါးသေက မပုပ်သေးဘူးဆိုတာကို မြင်တော့... စားလို့ရသေးတယ်ဆိုပြီး... ချိတ်ပေးလိုက်တာပါ...”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် စုလီယန်က ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ သူမ၏ငါးမျှားတံနှင့် ခြင်းတောင်းကို ကောက်ယူကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေ့ကစပြီး ငါ့ယောက်ျားနဲ့ ဝေးဝေးနေ... နင်က ငါ့ယောက်ျားကို ထပ်ပြီး ခြောက်လှန့်ရဲရင် နင့်အရေခွံကို အရှင်လတ်လတ် ဆုတ်မပစ်ဘူးလားဆိုတာ ကြည့်ထားလိုက်...”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် စုလီယန်က လှည့်ထွက်သွားပြီး ရေတစ္ဆေမှာ မှုန်ကုပ်ကုပ်ဖြင့် ရေအောက်သို့ ပြန်ဆင်းသွားခဲ့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တစ္ဆေများမှာ ကျေနပ်စွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

စုလီယန်က ခြေလှမ်းအနည်းငယ်သာ လျှောက်ရသေးသည်။

သိုးချေးနှစ်တုံးက ထွက်ကျလာခဲ့သည်။

ထွက်လာသည်နှင့် ခြေနှစ်ချောင်းသိုးက စုလီယန်ကို မှုန်ကုပ်ကုပ်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်မလေး...”

“ဟိုနေ့က ဖြစ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အစ်မ နင့်ကို ဘာတွေများ ပြောခဲ့သေးလဲ...”

တိုင်နင်းမြို့က ကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ ထိုအချိန်က တစ္ဆေအချို့ သွားရောက်ခဲ့ကြပြီး ပြန်လာပြီးနောက် အတူတကွ ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။

သူက ရုတ်တရက် အနည်းငယ် ကြောက်လန့်သွားခဲ့သည်။

အကယ်၍ ဤအမျိုးသမီးကြီးသာ သိသွားပါက သူမ ဒေါသထွက်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ကလဲ့စားချေမည်မဟုတ်လော။

ထို့ကြောင့် ယနေ့ ခြေနှစ်ချောင်းသိုးက သူတို့ဘာတွေတွေးနေသလဲဆိုတာကို လာရောက်စုံစမ်းခြင်းဖြစ်သည်။

စုလီယန်က ဤခြေနှစ်ချောင်းသိုးများ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခြင်းကို အတော်လေး ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်မြင်မိသည်။

“နင်က ငါ့အမေထက် အများကြီး အသက်ကြီးနေတာတောင် ငါ့ကို ‘အစ်မ’ လို့ ခေါ်နေတုန်းပဲလား...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခြေနှစ်ချောင်းသိုးက လေးနက်သောလေသံဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

“ဒါက နင်ပြောတဲ့စကားလေ...”

“ဒီတစ်ဝိုက်က လူတိုင်းက နင့်ထက် အသက်ကြီးပါတယ် ညီမလေးရယ်...”

“ဒါပေမဲ့ ငါတို့အားလုံးက အစ်မကြီးရဲ့ ကျေးဇူးကို တင်ရှိနေတာပါ... သူမသာ မရှိခဲ့ရင် ငါတို့လည်း ရှိလာမှာ မဟုတ်ဘူးလေ...”

“ဒါက ရိုသေလေးစားမှုကို ဖော်ပြတဲ့ အခေါ်အဝေါ်တစ်ခုပါ... အသက်အရွယ်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး...”

ခြေနှစ်ချောင်းသိုးက အလွန်လေးနက်စွာ ပြောဆိုပြီးနောက်။

ရယ်စရာကောင်းသော မျက်နှာနှင့် အဖြူရောင်မျောက်တစ်ကောင်က အနီးနားရှိ သစ်ပင်တစ်ပင်ပေါ်တွင် အူလှိုက်သည်းလှိုက် ရယ်မောနေခဲ့သည်။

ရယ်မောသံမှာ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ကြက်သီးထဖွယ်ဖြစ်သည်။

ရယ်မောနေစဉ် အဖြူရောင်မျောက်က လူသားစကားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်တုန်းက သူက အစ်မကြီး စိတ်ကြည်နေတာကို မြင်တော့ သူမကို ယင်းမေကျိလို့ နောက်ပြောင်ပြီး ခေါ်လိုက်တယ်လေ...”

“အဲဒီရဲ့ ရလဒ်အနေနဲ့ အစ်မကြီးက ငါ့ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို ဆွဲကိုင်ပြီး အကြိမ်ရှစ်ဆယ်ကျော်လောက် ရိုက်ပေါက်ပစ်ခဲ့တာလေ... ငါ တော်တော်လေးကို တုန်လှုပ်သွားပြီး အရူးတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားခဲ့တယ်...”

“ဂါး ဂါး ဂါး ဂါး...”

အရုပ်ဆိုးသော မျက်နှာနှင့် အဖြူရောင်မျောက် စကားပြောပြီးသည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောအုပ်ထဲမှ ရယ်မောသံအမျိုးမျိုး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဤသည်က ခြေနှစ်ချောင်းသိုးကို ဒေါသထွက်စေခဲ့ပြီး သူက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိသူများကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ထွက်သွားကြ... မင်းတို့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ...”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ခြေနှစ်ချောင်းသိုးက ဘေးတွင် ပြုံးနေသော စုလီယန်ကို ကသိကအောက်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“လီယန်... အစ်မကြီး ဘာဖြစ်သွားတာလဲ...”

စုလီယန်က လက်ယမ်းပြလိုက်ပြီး သူမ၏ပစ္စည်းများကို ကောက်ယူကာ အိမ်သို့ လျှောက်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး...”

“နင်တို့ အရင်တုန်းက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ခဲ့ဖြစ်ခဲ့ ငါ့အမေနဲ့ အတူရှိနေချိန်မှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဒုက္ခမပေးဘူး၊ မကောင်းတာ ဘာမှမလုပ်ဘူးဆိုရင် သူမက ဒေါသထွက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခြေနှစ်ချောင်းသိုးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

မဝေးလှသောနေရာတွင် ရှိနေသော တောင်နက်နတ်ဆိုးနှင့် ဝတ်ရုံနီကြိုးဆွဲချတစ္ဆေတို့ အားလုံးကလည်း သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

စုလီယန် ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ခြေနှစ်ချောင်းသိုးက သစ်ကိုင်းပေါ်တွင် အော်ဟစ်နေဆဲဖြစ်သော အရုပ်ဆိုးသည့် မျက်နှာနှင့် အဖြူရောင်မျောက်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုလိုက်သည်။

“တင်ပါးရှည်ပြီး မျက်နှာပြောင်တိုက်တဲ့ မျောက်... ငါ မင်းကို သေတဲ့အထိ တိုက်ခိုက်မယ်...”

…………

လုယွမ်က နံနက် ၇ နာရီခန့်တွင် ထလာခဲ့သည်။

မိသားစုက နံနက်စာစားရန် အုတ်ကုတင် (အပူပေးထားသော အုတ်ကုတင်) ဘေးတွင် စုရုံနေကြသည်။

အရသာရှိပြီး လွယ်ကူသော နံနက်စာဖြစ်စေရန် ပြီးခဲ့သောညက ကျန်နေခဲ့သော အသားများနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်အချို့ကို ရောနှောကာ ကြက်ဥပြုတ်ဟင်းချိုတစ်ခွက် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

ညစာစားပြီးနောက် ဒုတိယဦးလေး၊ တတိယဦးလေးနှင့် အဒေါ်နှစ်ယောက်တို့ ရောက်လာကြသည်။

ယနေ့သည် အလွန်အလုပ်ရှုပ်မည့်နေ့ ဖြစ်သည်။

မနက်ဖြန်တွင် ကျွန်တော်တို့ ပွဲတစ်ပွဲ ကျင်းပရမည်။

အခြေခံအားဖြင့် အရာအားလုံးကို ယနေ့ ပြင်ဆင်ထားရန် လိုအပ်သည်။

အသက်ရှင်နေသော ဝက်များနှင့် သိုးများအားလုံးကို သတ်ရမည်ဖြစ်ပြီး ထို့နောက် အသားများကို ကိုင်တွယ်ရမည်။

ကြိုတင်ပြင်ဆင်ရမည့် ဟင်းလျာအချို့လည်း ရှိသေးသည်။

အသားလုံးကြော်၊ အသားကြော်၊ ငါးကြော် စသည်တို့ဖြစ်သည်။

ဤအရာများအားလုံးကို ယနေ့ ပြုလုပ်ရမည်ဖြစ်ပြီး သို့မဟုတ်ပါက မနက်ဖြန် နေ့လယ်စာပွဲအတွက် အချိန်မီမည်မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် ဤအမဲရိုးများနှင့် သိုးရိုးများကိုလည်း အရသာရှိသော ဟင်းရည်အဖြစ် ကျိုချက်ရမည်ဖြစ်သည်။

ဤအရာများအပြင် ယနေ့ စာတစ်စောင်လည်း ရေးရဦးမည်ဖြစ်သည်။

လူအရေအတွက်နှင့် စားပွဲအရေအတွက်ကို ရေတွက်ရမည့် ကိစ္စလည်း ရှိသေးသည်။

အထူးသဖြင့် ယနေ့ ပန်းကန်များ၊ ပန်းကန်ပြားများနှင့် တူများကို အပြင်ထွက်၍ ငှားရမ်းရမည်ဖြစ်သည်။

စားပွဲများနှင့် ခုံတန်းလျားများ၊ ထိုအရာများကို အပြင်မှ ငှားရမ်းခဲ့ရသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤအဓိပ္ပာယ်မရှိသော အရာများအားလုံးက လုယွမ်နှင့် ဘာမှမဆိုင်ပေ။

ဝက်သတ်သည်ဖြစ်စေ၊ သိုးသတ်သည်ဖြစ်စေ ဦးလေးအားက ထိုနေရာတွင် ရှိနေပြီး သူက လူများကို ဦးဆောင်ကာ ဤအရာများကို လုပ်ဆောင်သည်။

အိမ်ရှိ စာရေးခြင်းနှင့် အခြားကိစ္စများမှာမူ စုချန်းလျန်ရှိနေသည် မဟုတ်လော။

စုချန်းလျန်က ၎င်းကို ရေးနိုင်သည်။

လုယွမ်မှာမူ နံနက်စာစားပြီးနောက် သူ၏ဇနီး လှော်ပေးထားသော မြေပဲဆုပ်ကို ကိုင်ကာ ဝက်သတ်ရုံဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် မြင်ကွင်းကို ပျော်ရွှင်စွာ ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

လုယွမ် ဤသို့လုပ်ခြင်းက မိသားစုရှိ အဒေါ်များအတွက် ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်ရစေသည်။

“ပညာရှင်တွေက လူကြီးလူကောင်းဆိုတာ မီးဖိုချောင်နဲ့ ဝေးဝေးနေရမယ်လို့ အမြဲပြောကြတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါတို့သမက်က ဘာလို့ ဝက်သတ်တာကို ကြည့်ရတာ ဒီလောက်တောင် သဘောကျနေရတာလဲ...”

အမျိုးသမီးအချို့က နံရံပေါ်တွင် “ပျော်ရွှင်မှုနှစ်ဆ” စာလုံးများကို ကပ်နေစဉ် မဝေးလှသောနေရာရှိ လုယွမ်ကို လှည့်ကြည့်ကာ သူတို့၏မျက်နှာများတွင် သိချင်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေကြသည်။

စုလီယန်၏မိခင်ကလည်း ပြုံးကာ ခေါင်းခါယမ်းပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မသိပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါ့သမက်က လူတိုင်းနဲ့ ဘက်ပေါင်းစုံကနေ ကွာခြားတယ်လေ... သူက တကယ့်ကို အံ့သြစရာကောင်းတာပဲ...”

ယောက္ခမဖြစ်သူမှာ သူမ၏သမက်ကို ကြည့်လေလေ ပို၍သဘောကျလေလေ ဖြစ်သည်။

ပြီးခဲ့သောညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်ကိစ္စပြီးနောက် စုလီယန်၏မိခင်သည် သူမ၏သမက်မှာ ဘုရားပေးသောရတနာဖြစ်ကြောင်း ပို၍ပင် ခံစားလာရသည်။

သမီးဖြစ်သူအတွက် သူမ တကယ့်ကို ပျော်ရွှင်မိသည်။

နံနက်ခင်းတစ်ခုလုံး အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။

ယနေ့နံနက်တွင် လူတိုင်း အလွန်အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။

ဝက်နှစ်ကောင်၊ သိုးတစ်ကောင်နှင့် အခြားအသေးအမွှားအချို့ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

လူတိုင်း ချွေးများ ရွှဲနစ်နေကြသည်။

မွန်းတည့်ချိန်သို့ ရောက်လာသောအခါ လူတိုင်းက နေပူထဲတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ဆေးလိပ်သောက်ရင်း အနားယူကြသည်။

အမျိုးသမီးကြီးများကလည်း နေရာကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် ထမင်းဟင်း စတင်ချက်ပြုတ်ကြသည်။

လုယွမ်က နေပူထဲတွင် ထိုင်ကာ စာရေးနေဆဲဖြစ်သော စုချန်းလျန်ကို ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဒါနဲ့... ချန်းလျန်က ဒီနှစ် ဘယ်နှစ်နှစ်ရှိပြီလဲ...”

ဘေးတွင်ရပ်နေသော စုလီယန်၏မိခင်က ပြုံးကာ သူမ၏သမက်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“သူက ဒီနှစ်ဆို ဆယ့်ခုနစ်နှစ် ရှိပြီ... လီယန်ထက် သုံးနှစ်ငယ်တယ်...”

လုယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

“သူက မငယ်တော့ဘူးပဲ... နောက်မှ ကျွန်တော် မြို့ထဲသွားပြီး သူ့အတွက် အလုပ်တစ်ခုခု ရှာပေးနိုင်မလားဆိုတာ သွားကြည့်လိုက်မယ်...”

လုယွမ် စကားပြောပြီးသွားသောအခါ အိမ်ဝင်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် လူတိုင်းက သူတို့၏အာရုံကို လုယွမ်ထံသို့ လှည့်လာကြသည်။

ခေတ္တမျှကြာသောအခါ ဒုတိယဦးလေးနှင့် တတိယဦးလေးတို့၏ မိသားစုမှ လူများမှာ မနာလိုမှုများ ပြည့်နှက်သွားကြသည်။

ဤသို့သောသမက်မျိုးရှိခြင်းက တကယ်ကို ကောင်းမွန်လွန်းလှသည်။

သူတို့ကို တကယ်ပဲ အားကိုးလို့ရတာပဲ။