အခန်း (၄၁-၄၂)

အခန်း(၄၁) အဒေါ်သားမက် ပြန်ရောက်လာပြီ

နောက်တစ်နေ့နံနက်ခင်းတွင် ကောင်းကင်ယံသည် အုံ့မှိုင်းပြီး မီးခိုးရောင်သန်းနေ၏။

ကျောက်မိသားစုအိမ်။

ကျောက်ချောင်အာ၏ အခန်းထဲတွင်ဖြစ်သည်။

လုယွမ်သည် ကုတင်ဘေးတွင်ထိုင်ကာ ကျောက်ချောင်အာက အမွှေးတိုင်ပြာရည်ကို သောက်သုံးပြီးစီးသည်အထိ ပြုစုပေးနေခဲ့သည်။

မနေ့က အဒေါ်ကျောက်၏ ဝိညာဉ်သည် စုပ်ယူခံလိုက်ရပေသည်။

အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီးက အခြေအနေများကို တည်ငြိမ်စေရန်အတွက် အမွှေးတိုင်ပြာရည်ကို သောက်သုံးထားရန် ပြောခဲ့ပြီး နောက်ထပ်ဘာလုပ်ရမည်နည်းဆိုသည်ကိုမူ...

တာအိုဆရာလုံချွမ်း ရောက်လာသည်အထိ စောင့်ပြီးမှသာ ဆွေးနွေးနိုင်ပေမည်။

သို့သော်လည်း အဒေါ်ကျောက်၏ အသွင်အပြင်သည် မနေ့ညက သေလုမျောပါးဖြစ်နေသည့် အခြေအနေနှင့်စာလျှင် ယခုအခါ များစွာပိုမိုကောင်းမွန်နေချေပြီ။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် အဒေါ်ကျောက်က လုယွမ်အား မှီထားပြီး လက်တစ်ဖက်က သူ၏လက်မောင်းကို ကိုင်ကာ တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းက အဒေါ့်အသက်ကို ထပ်ပြီး ကယ်တင်ခဲ့ပြန်ပြီ... အဒေါ်က ဒီဘဝမှာ မင်းကို ကျေးဇူးမဆပ်နိုင်မှာ စိုးရိမ်မိတယ်...”

မနေ့က အခြေအနေက အလွန်ကပ်သီးကပ်သတ်နိုင်လှသည်။ ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည်ဟုပင် ဆိုနိုင်သည်။ ထိုအဘွားအိုသည် သစ်သားစူးကို အပေါက်ထဲသို့ ထိုးသွင်းနိုင်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ပေသည်။

လုယွမ်၏ လျင်မြန်သော တုံ့ပြန်မှုနှင့် မီးခတ်သေနတ်သာ မရှိခဲ့လျှင်…

အဒေါ်ကျောက်သည် သေချာပေါက် အသက်ရှင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဤအရာကို သူမ ဘယ်သောအခါမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြောင်းသာ ပြောနိုင်ပေသည်။

“ကျွန်တော်တို့က မိသားစုတွေပဲလေ ကျေးဇူးဆပ်တယ် မဆပ်ဘူးဆိုတာက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ...”

လုယွမ်က သူ့အား မှီထားသော ကျောက်ချောင်အာကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

လုယွမ်၏ အသွင်အပြင်သည် ကျောက်ချောင်အာ အနှစ်သက်ဆုံးအရာပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူမက မနေနိုင်တော့ဘဲ လုယွမ်အနားသို့ ထပ်မံတိုးကပ်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်း တစ်ညလုံး အလုပ်များနေခဲ့တာ သွားနားလိုက်ပါတော့ အဒေါ်နဲ့ အတူမနေနဲ့တော့ အဒေါ် အဆင်ပြေပါတယ်...”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျောက်ချောင်အာက ဘေးနားရှိလူကို ကြည့်ကာ လုယွမ်အတွက် အခန်းတစ်ခန်း စီစဉ်ပေးရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။

လုယွမ်က လက်ကာပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့ ဒီနေရာမှာ မနေတော့ပါဘူး အဒေါ် ဒီနေရာမှာ အရာအားလုံး အဆင်ပြေနေပြီပဲ... ကျွန်တော်တို့ စားပွဲသောက်ပွဲ ပြင်ဆင်ဖို့ ဇနီးသည်နဲ့အတူ ပြန်သွားရဦးမယ်... ဒီတစ်ခေါက် ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ဝယ်လာတယ် ပြီးတော့ သူတို့က အကြာကြီး ထားလို့မရဘူး အိမ်ပြန်နောက်ကျရင် တချို့အရာတွေက ပုပ်သိုးကုန်လိမ့်မယ်...”

လုယွမ်၏စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျောက်ချောင်အာ၏ နှလုံးသားထဲမှ လှုပ်ခတ်သွားခဲ့သည်။

ယခုအခါတွင် ဤလူများက ထိုကဲ့သို့သောအရာမျိုးကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ တခြားလူများသာ ဤကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့ပါက သူမဘေးတွင် နေထိုင်ပြီး ဆုလာဘ်များကို တောင်းခံကြပေလိမ့်မည်။

သို့သော် သူမ၏တူကမူ သူမ အဆင်ပြေနေသည်ကို မြင်သည်နှင့် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ပြောရမည်ဆိုလျှင်…

ဤသည်မှာ စစ်မှန်သော မိသားစုပင်ဖြစ်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက် ဒုက္ခရောက်နေချိန်တွင် မည်မျှပင် အန္တရာယ်များပါစေ သူတို့က ဤနေရာတွင် ရှိနေပေးသည်။

ယခုတော့ အားလုံးအဆင်ပြေသွားပြီဖြစ်သည်။ သူတို့က ဘာဆုလာဘ်မှ ပြန်မလိုချင်ဘဲ သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စများကို လုပ်ဆောင်ရန် သွားကြတော့မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာလေလေ ကျောက်ချောင်အာက သူမ၏ချစ်လှစွာသောတူအား ထွက်သွားခွင့်ပြုရန် ဝန်လေးလေလေပင်ဖြစ်သည်။

တစ်ခဏမျှ အသက် ၃၅ နှစ်အရွယ် လှပသောအမျိုးသမီးသည် လုယွမ်အား ချွဲနွဲ့သောအမူအရာဖြင့် မှီခိုလိုက်ပြီး ဂျီကျသည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အဒေါ်က မင်းရဲ့ ကုန်ကားအနည်းငယ်စာလောက်ရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေလောက်တောင် တန်ဖိုးမရှိဘူးလား... အဒေါ်က ဖျားနေတာလေ... နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက်နေပြီး အဒေါ်နဲ့အတူ နေပေးပါ သူမ ပြန်ကောင်းလာတဲ့အခါ မင်းလိုအပ်တာ အားလုံးကို ဝယ်ပေးပါ့မယ်... ထိုအခါကျရင် အဒေါ်က မင်းအတွက် ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ စားပွဲသောက်ပွဲကြီးတစ်ခု လုပ်ပေးမယ်...”

“တိုင်နင်းမြို့မှာ ပထမဆုံးအနေနဲ့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ စားပွဲသောက်ပွဲကြီးတစ်ခု လုပ်ကြတာပေါ့...”

ကျောက်ချောင်အာ၏ အမူအရာက ကုတင်ဘေးတွင် သူမအား ပြုစုနေသူများကို လုံးဝ ကြက်သေသေသွားစေသည်။

ဘုရားရေ...

ထိုနွေဦးရာသီကဲ့သို့ တောက်ပနေသော မျက်လုံးများနှင့် ချွဲနွဲ့နေသော အမူအရာဖြင့် သူမက တိုင်နင်းမြို့၏ အနက်ရောင်မုဆိုးမ ဟုတ်သေးရဲ့လား။

သို့သော် မပြောဘဲမနေနိုင်သည်မှာ...

ဤသခင်မ၏ ရမ္မက်ပြင်းပြနေပုံရသော အသွင်အပြင်က မယုံနိုင်လောက်အောင်ပင် မိန်းမဆန်လှသည်။

ညဘက်တွင် အချစ်ကိုတောင်းတနေသော တောကြောင်ရိုင်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လူများ၏နှလုံးသားများကို ဆန္ဒများဖြင့် ယားယံလာစေသည်။

လုယွမ်သည် ဤလှပသော အသားဆိုင်ကြီးက သူ့အပေါ် ဖိကပ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ တစ်ခဏမျှ အာရုံလွင့်ပါးသွားခဲ့သည်။

အခြားအရာများကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်လျှင်ပင် ချွဲနွဲ့နေသော အသက်ကြီးကြီးနှင့် လှပသောအမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ဆွဲဆောင်မှုကို ခုခံနိုင်သူ အနည်းငယ်သာ ရှိပေသည်။

သို့သော် လုယွမ်က နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ရွာမှာ စားပွဲသောက်ပွဲတွေ လုပ်တဲ့အခါ အဲ့လိုမျိုးတွေ မလုပ်ကြဘူး မိသားစုတစ်စုလုံး စုစည်းတဲ့အခါမျိုးမှသာ အဲ့လိုလုပ်ကြတာ အဲ့တာက စားပွဲသောက်ပွဲရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ... အခန်းထဲမှာ သူစိမ်းတွေ အများကြီးပြည့်နေတာက ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိမှာလဲ ကျွန်တော်တို့က တကယ်တော့ အဆင်မပြေဖြစ်ရတယ်...”

လုယွမ်၏စကားက ကျောက်ချောင်အာ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ရမ္မက်ဆန္ဒများကို များစွာ ပြေလျော့သွားစေခဲ့သည်။

ထိုအရာက အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။

သူ့အား ခစားကြသူအားလုံးထဲတွင် လုယွမ်တစ်ယောက်သာလျှင် သူမအား မိသားစုကဲ့သို့ ဆက်ဆံသူ မဟုတ်ပါလော။

လုယွမ်နှင့် လဲလှယ်ရန် လူမည်မျှပင် ကမ်းလှမ်းလာပါစေ ကျောက်ချောင်အာက လဲလှယ်မည်မဟုတ်ပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီး ဝင်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

“သခင်မ မနေ့ညက အိမ်တော်အပြင်ဘက်က ရုံးစေတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ကိစ္စကို စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီး ရှင်းလင်းပြီးသွားပါပြီ... အိမ်တော်က လီအာချန် ယူလာပေးတဲ့ လက်ဖက်ရည်ကို သောက်ပြီးနောက် သူတို့ သတိမေ့သွားကြတာပါ... ကျွန်တော်တို့ လက်ဖက်ရည်ကို စစ်ဆေးကြည့်တော့ အိပ်ဆေးဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်... အဲ့ရုံးစေတွေက ကျန်းဟူ နယ်ပယ်က မဟုတ်ကြတော့ အဲ့လိုအရာတွေကို သိပ်ပြီး သတိမထားမိကြဘူး...”

“ဒါက အတိအကျပဲ သူတို့က အိပ်ဆေးနဲ့ လှည့်စားခံလိုက်ရတာပဲ...”

အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီး စကားပြောပြီးနောက် မုဆိုးမတစ်ဦး၏ ရမ္မက်ပြင်းပြသော အသွင်အပြင်ဖြင့် လုယွမ်အား မှီခိုနေခဲ့သော ကျောက်ချောင်အာသည် ယခုအခါ မှင်သက်သွားခဲ့သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူမ၏မျက်နှာက မှုန်ကုပ်သွားခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြားလူတစ်ယောက် ဝင်လာပြီး သတင်းပို့လိုက်သည်။

“သခင်မ တာအိုဆရာလုံချွမ်း နဲ့ ပြည်နယ်မြို့တော်က ကောင်းကင်ဆရာသခင် တို့ ပြန်ရောက်လာကြပါပြီ... သူတို့က ငါတို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ဖမ်းခေါ်လာပြီး ငါတို့အိမ်မှာ သူလျှိုတစ်ယောက်ရှိတယ်လို့ ပြောနေကြတယ်...”

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လုယွမ်က ဆက်မနေတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အဒေါ်ကျောက်က ကျန်တာတွေကို သေချာပေါက် ကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

လုယွမ်က သူလျှိုများ သို့မဟုတ် ထိုကဲ့သို့သော အဓိပ္ပာယ်မရှိသောအရာများကို သိပ်ပြီး စိတ်မဝင်စားပေ။

သူ ပါဝင်ပတ်သက်ဖို့ မလိုချင်ဘူး...။

ချက်ချင်းပင် လုယွမ်က မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“အဒေါ် ဒါဆိုလည်း ငါတို့ သွားတော့မယ် တည်းခိုခန်းကနေ ဇနီးသည်ကို သွားခေါ်ပြီးတာနဲ့ ရွာကို တိုက်ရိုက်သွားတော့မယ်... စားပွဲသောက်ပွဲ ပြီးတာနဲ့ အဒေါ့်ကို လာတွေ့ပါ့မယ်...”

ကျောက်ချောင်အာသည် သူမ၏ချစ်လှစွာသော တူနှင့် ခွဲခွာရမည်ကို သဘာဝကျကျပင် အလွန်ဝန်လေးနေခဲ့သည်။

အရင်တုန်းက ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် နေတုန်းက ဘာမှထူးထူးခြားခြား မခံစားခဲ့ရပေ။

ယခုအခါတွင် အားကိုးစရာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။ ဤခံစားချက်ကို ကြုံဖူးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဘယ်တော့မှ လက်လွှတ်မခံနိုင်တော့ပေ။

သို့သော်လည်း ကျောက်ချောင်အာသည် ထိုမျှလောက် အရှက်မဲ့သူ မဟုတ်ပေ။

ဤမိသားစုက မူလက စားပွဲသောက်ပွဲလုပ်ရန် ပြန်သွားကြတော့မည်ဖြစ်သော်လည်း သူမကြောင့် တစ်ရက် နောက်ကျသွားခဲ့ရသည်။

ယခုအခါ အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားပြီဖြစ်ရာ တစ်ဖက်လူက သဘာဝကျကျပင် ထွက်သွားတော့မည်ဖြစ်သည်။

ကျောက်ချောင်အာက လုယွမ်၏လက်ကို မလွှတ်ချင်လွှတ်ချင်ဖြင့် ကိုင်ထားကာ ပြောလိုက်သည်။

“စားပွဲသောက်ပွဲကို ဘယ်တော့လုပ်မှာလဲ နေ့ရက် သတ်မှတ်ပြီးပြီလား...”

လုယွမ်က တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့ ဒီနေ့ ပြန်သွားမယ် မနက်ဖြန် ပြင်ဆင်မှုတချို့လုပ်ပြီး သန်ဘက်ခါကျရင် ပြီးအောင်လုပ်မယ်... ရွာမှာ စားပွဲသောက်ပွဲလုပ်တဲ့နေရာမှာ စည်းကမ်းတွေ သိပ်မရှိပါဘူး အရာအားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်နေသရွေ့ သူတို့ လုပ်ကြမှာပဲ...”

လုယွမ်၏စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် ကျောက်ချောင်အာက တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ ပြီးတာနဲ့ ငါ အမြန်ဆုံး လာခဲ့မယ် မင်း ငါနဲ့ အတူမနေချင်ရင် မင်းအတွက် အိမ်ကြီးတစ်လုံး ဝယ်ပေးမယ်...”

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လုယွမ်က ပြုံးဖြဲဖြဲလုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါကို နောက်မှ ပြောကြတာပေါ့ ချက်ချင်း မြို့ပေါ်ပြောင်းဖို့ မစဉ်းစားရသေးဘူး ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်တို့ တကယ်ပြောင်းရမယ်ဆိုရင်တောင်... ကျွန်တော်တို့ဘာသာ ဝယ်မှာပေါ့ ကျွန်တော်တို့မှာ ပိုက်ဆံရှိပါတယ် အဒေါ်.. အဒေါ်လည်း သိသားပဲ...”

အကယ်၍ လုယွမ်က မြို့ထဲတွင် အိမ်တစ်လုံး အမှန်တကယ် ဝယ်ချင်ပါက သူကိုယ်တိုင် ကျိန်းသေပေါက် ငွေပေးချေမည်ဖြစ်သည်။

သူတစ်ပါး၏ ကြင်နာမှုအတွက် အကြွေးမဆပ်ရလျှင် သူ အဆင်မပြေဖြစ်မိသည်။

သို့သော်လည်း နဂိုက အားနည်းဖျော့တော့နေပုံရသော ကျောက်ချောင်အာသည် အမှန်တကယ်ပင် သန်စွမ်းတက်ကြွလာခဲ့သည်။

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမက နူးညံ့သောဆိုဖာပေါ်မှ ဝုန်းခနဲ ခုန်ထလိုက်သည်။

သူမက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏နူးညံ့သောလက်ဖြင့် လုယွမ်၏ နားရွက်ကို ဆွဲကာ ချိုသာစွာ ဆူပူလိုက်သည်။

“မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ ငါနဲ့ ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ... ငါ့ပိုက်ဆံက ညစ်ပတ်တယ်လို့ ထင်နေတာလား ငါ့ပိုက်ဆံက ညစ်ပတ်တယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား...”

ကျောက်ချောင်အာက ဤကဲ့သို့ ရုတ်တရက် လုပ်ဆောင်လာမည်ဟု လုယွမ် ဘယ်သောအခါမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

နားရွက်ဆွဲခံရသဖြင့် လုယွမ်က အလျင်အမြန် သနားခံလိုက်သည်။

“မဟုတ်ရပါဘူး အဒေါ်ရယ် ဘာတွေပြောနေတာလဲ...”

သို့သော် ကျောက်ချောင်အာက ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ငါ ဘာပြောခဲ့လို့လဲ... မင်း ဘာတွေ ထပ်ပြောနေတာလဲ... မင်းရဲ့ အဒေါ်က မင်းအတွက် အိမ်တစ်လုံး ဝယ်ပေးတာ ဘာမှားနေလို့လဲ... မင်းလို သစ်တုံးခေါင်းက ငါတို့ မိသားစုတွေပါလို့ အမြဲပြောနေပြီးတော့... မိသားစုတွေပဲဖြစ်နေမှတော့ အဒေါ်တစ်ယောက်က သူ့ရဲ့တူအတွက် အိမ်တစ်လုံးဝယ်ပေးတာ ဘာမှားနေလို့လဲ... ခေါင်းမာသော မြည်းပေါက်လေး မင်းက အဒေါ့်ကို မင်းအပေါ် အမြဲအကြွေးတင်နေစေချင်တာ မဟုတ်လား...”

လုယွမ်မှာ ထုံကျဉ်သွားခဲ့သည်။

*ဟေ့...မင်းကို ပိုက်ဆံပေးမသုံးတာက ငါတို့အမှားလား…*

ချက်ချင်းပင် သတိပြန်ဝင်လာသော လုယွမ်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပါပြီ ကောင်းပါပြီ ကောင်းပါပြီ... အချိန်တန်ရင် ကျွန်တော်တို့ ဘယ်အိမ်ကို သဘောကျလဲဆိုတာ ကြည့်ပြီး အဒေါ့်ဆီလာပြီး ဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံတောင်းမယ် ဒါဆို အဆင်ပြေပြီ မဟုတ်လား...”

လုယွမ်၏စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ နောက်ဆုံးတွင် ကျောက်ချောင်အာက ကျေနပ်စွာဖြင့် သူမ၏လက်ကို အောက်ချလိုက်သည်။

ထိုစဉ် လုယွမ်က မျက်နှာရှုံ့မဲ့ကာ သူ၏နားရွက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့ ခရိုင်ဝန်ရဲ့အိမ်ကို မျက်စိကျနေတယ်လို့ ပြောလိုက်မယ် အဒေါ်က ကျွန်တော်တို့အတွက် မဝယ်ပေးရင် ဂျီကျမယ်...”

လုယွမ်၏စကားက အစကတည်းက တကယ်ဒေါသမထွက်ခဲ့သော ကျောက်ချောင်အာကို ရယ်မောသွားစေခဲ့သည်။

သို့သော် သူမက ယခု ဒေါသထွက်နေသည်ဟု တွေးထားသောကြောင့် ထိန်းထားရမည်ဖြစ်သည်။

သူမက သူမ၏အပြုံးကို ဖုံးကွယ်လိုက်ပြီး လုယွမ်ကို သူမ၏လှပသော မျက်လုံးများဖြင့် စူးရဲစွာကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“စကားများတယ်... သတိထား မင်းရဲ့အဒေါ်က မင်းကို ရိုက်လိမ့်မယ်...”

...

မွန်းတည့်ချိန်။

ချန်လျိုရွာတွင်ဖြစ်သည်။

စုလီယန်၏ မိသားစုတစ်စုလုံးသည် သူတို့၏ပစ္စည်းများကို စာရင်းကောက်ယူနေကြသည်။

သူတို့သည် ပစ္စည်းများကို အများအပြား ဝယ်ယူထားသောကြောင့် အချိန်တိုအတွင်း အားလုံးကို ရေတွက်၍ မရနိုင်ပေ။

မိသားစုတစ်စုလုံး သူတို့၏ အရေအတွက်များကို စစ်ဆေးနေစဉ်…

ခြံတံခါးအပြင်ဘက်မှ လူတစ်ယောက် အပြေးအလွှား ဝင်လာပြီး စုလီယန်၏ မိခင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အဒေါ် အိမ်မှာ ရွှေတုံးတွေ စုဆောင်းနေတာကို ရပ်လိုက်ပါတော့... ခင်ဗျားသားမက် ပြန်ရောက်လာပြီ သူ ရွာထိပ်ကို ရောက်နေပြီ...”

အခန်း (၄၂) စုမိသားစုက ဘယ်လိုမယုံနိုင်စရာ ကံကောင်းမှုမျိုး ရရှိခဲ့တာလဲ

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပဲ သေနတ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ‘ဒိုင်း’ ခနဲ ပစ်လိုက်သလိုမျိုး ထိုအဘွားအိုက လဲကျသွားတော့သည်။

ဤအချိန်တွင် လုယွမ်သည် စုလီယန်၏ လက်သေးသေးလေးကို ကိုင်ကာ ရွာဘက်သို့ လျှောက်သွားရင်း လမ်းလျှောက်နေစဉ် လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် ပြောဆိုနေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လုယွမ်၏ လက်မောင်းကို ကိုင်ထားသော စုလီယန်သည် မျက်လုံးများ တောက်ပနေပြီး သူ့အား လေးစားအားကျစွာ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အစ်ကို... အစ်ကိုက အရမ်းတော်တာပဲ...”

လုယွမ်က ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ တစ်ခုခုပြောတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ဘေးတွင် ရထားလုံးမောင်းနေသော လင်းဖူရှင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထို့နောက် သူက ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်တာပေါ့ ငါတို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်ခဲ့တာကလည်း လင်းဖူရှင်း ကျေးဇူးကြောင့်ပါပဲ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက အဲဒီအချိန်မှာ အရိုးစားအမွှေးနံ့သာကို ငြိမ်းသတ်လိုက်လို့လေ...”

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဘေးတွင်ရပ်နေသော လင်းဖူရှင်းက စုလီယန်ကို ငေးမောကြည့်နေခဲ့သည်။

ဤသူက... ဤသူက တကယ်ပဲ မနေ့ညက လူနဲ့ တစ်ယောက်တည်းပဲလား...။

“ကောင်းပြီ ဆိုင်ရှင်လင်း... တော်လောက်ပြီ လူတွေ လာနေကြပြီ မင်း ငါတို့ရဲ့ မင်္ဂလာဝိုင် ကို လာမမြည်းစမ်းတော့ဘူးလား...”

လုယွမ်က ငေးမောကာ ရပ်နေသော လင်းဖူရှင်းကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

မနေ့ညက ခြံဝင်းပြင်ပတွင် လူတိုင်းကို စုရုံးစေပြီး မေးခွန်းများမေးပြီးနောက် ဖျံမြွေပါ အကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။

လင်းဖူရှင်းသည် ကြီးမားသော ပံ့ပိုးကူညီမှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီးက သူ့အား မြို့ထဲတွင် အလုပ်လုပ်ရန် ချက်ချင်း စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။

ယခုမှစ၍ လုယွမ်ကို ခစားရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

ဤနေ့သည် လုယွမ်အတွက် ရထားလုံးမောင်းရန် ကူညီပေးသည့် နောက်ဆုံးအကြိမ်ပင်ဖြစ်သည်။

သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက် လင်းဖူရှင်းက အလျင်အမြန် လက်ကာပြကာ ပြောလိုက်သည်။

“မဟုတ်ပါဘူး မဟုတ်ပါဘူး မြို့ထဲမှာ လုပ်စရာတွေ ရှိသေးတယ် ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ရထားလုံးမောင်းဖို့ပဲ ကူညီပေးမှာပါ မင်္ဂလာပွဲကိုတော့ မတက်တော့ပါဘူး...”

လင်းဖူရှင်းက စားရန် ငြင်းဆိုသည်ကို မြင်သောအခါ လုယွမ်က ဘာမှထပ်မပြောတော့ပေ။

မနေ့ညကစပြီး လင်းဖူရှင်းက ငါ့အပေါ် အများကြီး ပိုပြီး လေးစားလာပုံရတာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်။

မကြာမီမှာပင် ရွာမှလူများက သူတို့ကို လာရောက်ကြိုဆိုကြသည်။

လူအများအပြား ရှိသော်လည်း အများစုမှာ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာများကို ကြည့်ရှုရန် ရောက်လာကြသည့် ရွာသူရွာသားများသာ ဖြစ်သည်။

သူတို့ရှေ့ရှိ လူအုပ်စုမှာ စုလီယန်၏ မိသားစုဝင်များဖြစ်သည်။

အားလုံးရောက်ရှိပြီးနောက် စုလီယန်က သူမ၏မိသားစုကို ခင်ပွန်းဖြစ်သူနှင့် စတင်မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။

တကယ်တော့ စုလီယန် မိတ်ဆက်ပေးရန် မလိုပေ။

စနစ်၏ အကူအညီဖြင့် လုယွမ်သည် လူအုပ်ထဲမှ အထွေထွေအခြေအနေများကို ခန့်မှန်းနိုင်နေပြီဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စုလီယန်၏ မိသားစုဝင်များသည် လုယွမ်အပေါ် အလွန်မြင့်မားသော အမြင်ရှိကြသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

စုလီယန်၏ ဖခင်၊ ဒုတိယဦးလေး၊ တတိယဦးလေး၊ ဒုတိယအဒေါ်နှင့် တတိယအဒေါ်တို့ အားလုံးတွင် အမြှောက်ကိန်း ၄ ရှိကြသည်။

အမြှောက်ကိန်း ၄ သည် ဤအချိန်တွင် လုယွမ်အတွက် အလွန်မြင့်မားသော အမြှောက်ကိန်းတစ်ခုဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

လုယွမ်က ကျောက်ချောင်အာနှင့် တွေ့ဆုံပြီး သူမ၏တူ ဖြစ်လာကတည်းက ကျောက်ချောင်အာသည် လုယွမ်အား သူမ၏အရင်းအချာသားကဲ့သို့ ချစ်ခင်မြတ်နိုးခဲ့သည်။

သာမန်လူများစွာအတွက် လုယွမ်နှင့် အမြှောက်ကိန်းသည် အခြေခံအားဖြင့် ၁ သို့မဟုတ် ၀ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

လုယွမ်က ကျောက်ချောင်အာအား ကယ်တင်ပြီး ရွာသို့ ပြန်ခေါ်လာပြီးနောက် ဤကိစ္စကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ယခင်က ရွာရှိ လူအများအပြားသည် အမြှောက်ကိန်း ၂ ရှိခဲ့သော်လည်း ကျောက်ချောင်အာနှင့် ပတ်သက်ပြီးနောက် မူလက ၂ ရှိသူများသည် ၁ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ထို့အပြင် လုယွမ်က ယခင်က မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် အစိုးရအရာရှိများနှင့် အခြားသူအချို့ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

ထိုအမြှောက်ကိန်းများအားလုံးသည် ၃ သို့မဟုတ် ၄ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယနေ့ ပြန်လာသောအခါ အရာရှိအားလုံး နံပါတ် ၂ ဖြစ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ လုယွမ်၏ အဆင့်အတန်း ပြောင်းလဲမှုနှင့် ဆက်စပ်နေရမည်။ အရင်က လုယွမ်သည် ဘာမှမဟုတ်ခဲ့ဘဲ သာမန်လူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဤပုဂ္ဂိုလ်များသည် သဘာဝကျကျပင် လုယွမ်အား ကူညီနိုင်ပြီး လုယွမ်သည်လည်း သူတို့နှင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံခြင်းမှ ကြီးမားသော အကျိုးကျေးဇူးများကို ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခု လုယွမ်၏ အဆင့်အတန်းက ဘာလဲ။

တိုင်နင်းမြို့မှ အနက်ရောင်မုဆိုးမ၏ တူ... အို ဘုရားရေ...။

တိုင်နင်းမြို့၏ အနက်ရောင်မုဆိုးမသည် လုယွမ်အပေါ် အလွန်သစ္စာရှိပြီး သူမ၏နှလုံးသားတစ်ခုလုံးကို သူ့အား ပေးအပ်ထားသကဲ့သို့ပင်။

ယခုအခါ လုယွမ်၏ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို တည်ထောင်ပြီးဖြစ်ရာ သာမန်လူများအတွက် အမြှောက်ကိန်းမှာ သဘာဝကျကျပင် ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် လုယွမ်အတွက် သာမန်လူများ၏ အမြှောက်ကိန်းသည် အခြေခံအားဖြင့် ၁ သာရှိသည်။

သာမန်အစိုးရအရာရှိများကဲ့သို့သော တရားဝင်ရာထူးများ ရယူထားသူများသည် နံပါတ် ၂ ဖြစ်သည်။

စုလီယန်၏ မိသားစုကဲ့သို့သော သူများအတွက် အမြှောက်ကိန်း ၄ က မယုံနိုင်လောက်အောင် မြင့်မားသည်။

သူတို့သည် ဤမျှမြင့်မားသော အမြှောက်ကိန်း ရရှိရခြင်းအကြောင်းရင်းမှာ သူတို့၏ အဆင့်အတန်းကြောင့် မဟုတ်ပေ။

ယင်းထက် သူတို့သည် သူတို့၏ သားမက်အား မိသားစုအဖြစ် အမှန်တကယ် သတ်မှတ်ထားသောကြောင့်ဖြစ်ပြီး ဤသည်မှာ မိသားစုဝင်များအတွက်သာဖြစ်သော လေးစားမှုအဆင့်ဖြစ်သည်။

ဤအမြှောက်ကိန်းသည် လုံးဝ အမြင့်ဆုံးဖြစ်ရမည်။

အနာဂတ်တွင် သူတို့၏ အဆင့်အတန်း မပြောင်းလဲပါက သူတို့သည် သာမန်လူများအဖြစ် ဆက်လက်ရှိနေမည်ဆိုပါက အမြှောက်ကိန်းသည် အမြဲတမ်း ၄ ဖြစ်နေလိမ့်မည်။

ထိုအရာများကို ခဏထားလိုက်ကြပါစို့။

ဤအမြှောက်ကိန်း ၄ များအပြင် ကွဲပြားသော အခြားနှစ်ခုရှိသေးသည်။

သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးမှာ အသက် ဆယ့်ခုနစ်နှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်ရှစ်နှစ်ခန့်ရှိပုံရသော လုယွမ်ထက် အနည်းငယ်ငယ်ပြီး ဒေါင်လိုက်သူငယ်အိမ်များလည်း ရှိသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သည်။

သူသည် စုလီယန်၏ မောင်လေး စုချန်းလျန် ဖြစ်ရမည်။

စုချန်းလျန်၏ အမြှောက်ကိန်းမှာ ၅ ဖြစ်သည်။

စုချန်းလျန် ဘာကြောင့် နံပါတ် ၅ ဖြစ်ရသည်ကို လုယွမ် နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူ့မှာ ဘယ်လိုတရားဝင် ရာထူးမျိုး ရှိနေလို့လဲ။

*ဒါမှမဟုတ် ဘာလဲ…ဒါပေမဲ့ ငါ့ဇနီးသည် အဲဒီအကြောင်းပြောတာကို ငါ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး…*

စုချန်းလျန်အကြောင်းကို ခဏထားလိုက်ကြပါစို့။

သူတို့ထဲတွင် နောက်ထပ် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပါဝင်ပြီး ဤအမျိုးသမီးတွင်လည်း ဒေါင်လိုက်သူငယ်အိမ်များ ရှိသည်။

ထို့အပြင် သူမနှင့် စုလီယန်တို့၏ အသွင်အပြင်တွင် တူညီမှုအချို့ကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။

ဤလူအကြောင်းကိုတော့ ပြောမနေပါနဲ့တော့။

သူမသည် လုယွမ်၏ ယောက္ခမ ဖြစ်ရမည်။

ဤယောက္ခမ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ အမြှောက်ကိန်းမှာ…

[အမြှောက်ကိန်း: ၉]

သက်တံ့ရောင်အလင်းတန်းများ။

ဤအရာက...။

*ဟမ်...ငါ့ယောက္ခမရဲ့ အဖြေက အမြှောက်ကိန်း ၉ တဲ့လား…*

လုယွမ်က စုလီယန်၏ ညွှန်ကြားချက်များကို လိုက်နာကာ သွားရင်းဖြင့် သူတို့ကို ခေါ်လိုက်သည်။

ပထမဦးစွာ သူက စုလီယန်၏ ဖခင်ကို "အဖေ" ဟု ခေါ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ယောက္ခမကို ကြည့်ကာ လုယွမ်က ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည်။

“အမေ...”

လုယွမ်က “အမေ” ဟု ခေါ်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် စုလီယန်၏မိခင်မှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။

သူမက ချက်ချင်းပင် ကျယ်လောင်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက် နှုတ်ဆက်စကား ပြောဆိုပြီးနောက်…

[ဒင်... ဂုဏ်ယူပါတယ် ပိုင်ရှင်... သင်သည် ရှန်ချင်းယင်း ၏ အမြှောက်ကိန်း ၉ ဆုလာဘ်ကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီး "ရှန်းနုန်" ကို ရရှိပါသည်]

လုယွမ်: "???"

ဤအဓိပ္ပာယ်မရှိသောအရာများက ဘာတွေလဲ..။

လုံးဝ တွေဝေသွားသဖြင့် လုယွမ်က နောက်တစ်ယောက်ကို ခေါ်လိုက်သည်။

အမြှောက်ကိန်း ၄ တွင် ဆုလာဘ်များ မရှိပေ။ အမြှောက်ကိန်း ၅ တွင်သာ ဆုလာဘ်များ ရှိသည်။

စုလီယန်၏မောင်လေး စုချန်းလျန်က လုယွမ်ကို အနည်းငယ် ရိုးအသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ "ယောက်ဖ" ဟု ခေါ်လိုက်သည်။ ထိုအခါ လုယွမ်သည် ငွေစင် တစ်ထောင် ဆုလာဘ်ကို ရရှိခဲ့သည်။

လုယွမ်သည် စုမိသားစုနောက်သို့ လိုက်သွားရင်း အနည်းငယ် တွေဝေနေဆဲဖြစ်သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရွာသူရွာသားများသည် လမ်းနှစ်ဖက်စလုံးတွင် ရပ်နေကြပြီး စုမိသားစု၏ သားမက်ကို ကြည့်ရန် သူတို့၏လည်ပင်းများကို ဆန့်ထုတ်ထားကြသည်။

မနေ့ညက စုမိသားစု၏ သားမက်အကြောင်းကို လူတိုင်း အမှန်တကယ် ခန့်မှန်းခဲ့ကြသည်။

စုမိသားစု၏ ဤသားမက်သည် ချမ်းသာသော မိသားစုမှ ပြီးပြည့်စုံသော သားတစ်ယောက် ဖြစ်ရမည်ဟု လူတိုင်းက ထင်ခဲ့ကြသည်။

ဤသည်မှာ ဦးနှောက်နှင့် ပြဿနာမဟုတ်ဘဲ လက်နှင့် ခြေထောက်ပြဿနာ သို့မဟုတ် ပါးစပ်နှင့် မျက်လုံးများ ကောက်ကွေးနေခြင်း သို့မဟုတ် ထိုကဲ့သို့သောအရာမျိုး ဖြစ်နိုင်သည်။

သို့သော် ယခု လုယွမ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ…

ထိုအုပ်စုမှာ လုံးဝ ကြက်သေသေသွားခဲ့သည်။

သူ့အရပ်က ၁.၇၈ မီတာလောက်ရှိပြီး တကယ့်ကို တက်ကြွနေပုံရကာ သူ့ဆီမှာ ယဉ်ကျေးပြီး ပညာတတ်တဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ရှိနေသည်။

သူတို့က ထူးဆန်းစွာ ကြည့်ကောင်းကြသည်။

တစ်ခဏမျှ ရွာသူရွာသားများသည် မနာလိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူကဲ့သို့သောသူတစ်ယောက်က စုလီယန်ကို မည်သို့သဘောကျသွားနိုင်သနည်းဟု အံ့သြနေခဲ့ကြသည်။

အဓိကအချက်မှာ သူမ လက်ထပ်ပြီးနောက် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ မိသားစုက စုလီယန်အား ဤမျှလေးစားမှုဖြင့် ဆက်ဆံနေဆဲဖြစ်ခြင်းဖြစ်သည်။

အခြားမိသားစုများနှင့် လက်ထပ်သော ဤလူတစ်ဝက် နတ်ဆိုးတစ်ဝက် အမျိုးသမီးများကို ကျွန်များကဲ့သို့ ဆက်ဆံကြသည်ဖြစ်ရာ သူမ၏ခင်ပွန်းမိသားစုက အဘယ်ကြောင့် စုလီယန်ကို ဤမျှလောက် အလိုလိုက်နေသေးသနည်း။

စုမိသားစု၏ ခြံဝင်းထဲရှိ ပစ္စည်းများကို ကြည့်လိုက်ပါ။ သူတို့က တိုင်နင်းမြို့ရှိ ပစ္စည်းတစ်ဝက်ကို ဤနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့လာကြတာလား။

အပြန်လမ်းတွင် စုမိသားစုဝင်အချို့က မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ လုယွမ်အကြောင်းကို စတင်မေးမြန်းကြတော့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤနေရာရှိ မည်သူကမျှ လုယွမ်၏ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာအကြောင်းကို ဘာမှမသိကြပေ။

စုလီယန်၏ မိခင်ပင်လျှင် ဝေဝါးသော နားလည်မှုသာ ရှိခဲ့သည်။ ယခင်က မိန်းကလေးငယ်သည် လုယွမ်၏ ဘိုးဘေးများက ချမ်းသာခဲ့ပြီး သူ၏ဘိုးဘေးမှာ ခရိုင်ဝန်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်းသာ ပြောခဲ့သည်။

အိမ်သည် အုတ်နှင့် အုတ်ကြွပ်များဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားသော အိမ်ဖြစ်သည်။

သူတို့တွင် ဘိုးဘေးများ ချန်ထားရစ်ခဲ့သော ငွေများ ရှိနေသေးပြီး မီးဖိုချောင်တွင် အသားများနှင့် ဂျုံမှုန့်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

မနေ့ညက နောက်ထပ် အသင်းဝင်တစ်ယောက် ရုတ်တရက်ရောက်လာပြီး သူ၏သားမက်သည် တိုင်နင်းမြို့ရှိ ကျောက်မိသားစု၏ တူဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

တစ်ခဏမျှ စုလီယန်၏မိခင်ပင်လျှင် ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့သည်။

စုလီယန်၏ ဒုတိယအဒေါ်က ပထမဦးစွာ လုယွမ်အား သိချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“သားမက် မင်းတို့မိသားစုက ဘာလုပ်တာလဲ...”

လုယွမ် စကားမပြောနိုင်မီမှာပင် သူမ၏ယောကျ်ား လက်မောင်းကို ကိုင်ထားသော စုလီယန်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်မ ယောကျ်ားက ပညာရှင်တစ်ယောက်လေ...”

“သူ့ရဲ့ ဘိုးဘေးက အရင်တုန်းက တိုင်နင်းမြို့ရဲ့ ခရိုင်ဝန်ဖြစ်ခဲ့တာ...”

“ကျွန်မ ခင်ပွန်းက အနာဂတ်မှာ ဧကရာဇ်မင်းစာမေးပွဲကို အောင်မြင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ အခု အိမ်မှာ စာလေ့လာနေတယ် ကျွန်မတို့မှာ တိုင်နင်းမြို့မှာ ဆိုင်သုံးဆိုင်လည်း ရှိတယ်...”

“ဒီနေ့မနက် မြို့ကနေ ပြန်လာတဲ့လမ်းမှာ ကျွန်မတို့ ဈေးစီမံခန့်ခွဲမှုရုံးကို သွားပြီး ဆိုင်သုံးဆိုင်ကနေ ကော်မရှင်တွေ ကောက်ခဲ့တယ်...”

စုလီယန်သည်လည်း လူသားတစ်ဦးပင်ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ လူများက သူတို့၏ အကောင်းဆုံးအရာများကို မပြသဘဲ မနေနိုင်သည့် အကြောင်းရင်းပင်ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ရွာသူရွာသားများသည် သူတို့နှင့် သူတို့မိသားစုကို အထင်သေးလေ့ရှိကြသည်။

ယခု စုလီယန်က ၎င်းကို ပြသလိုရုံမျှသာဖြစ်ပြီး သူမသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကောင်းဆုံးအမျိုးသားနှင့် လက်ထပ်ခဲ့ကြောင်းကို ကြွားလုံးထုတ်လိုခြင်းဖြစ်သည်။

စုလီယန် စကားပြောပြီးသွားသည်နှင့်...

ချန်လျိုရွာမှ လူများသည် သူတို့ကြားလိုက်ရသောအရာကြောင့် အလွန်စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားကြပြီး သူတို့၏အစာအိမ်များမှာ ပျို့အန်ချင်စိတ်များဖြင့် ပွက်ပွက်ဆူနေသကဲ့သို့ပင်။

*ဘုရားရေ…*

*ပြီးတော့ သူက သခင်လေးတစ်ယောက်တဲ့လား…*

*စုလီယန်က ရုတ်တရက် သခင်မလေး ဖြစ်သွားပြီပေါ့လေ…*

*စုမိသားစုက ဘယ်လိုမယုံနိုင်စရာ ကံကောင်းမှုမျိုး ရရှိခဲ့တာလဲ…*