အခန်း (၄၅-၄၆)

အခန်း (၄၅) ကိုယ့်အစ်မအရင်း ချွဲနွဲ့နေတာကို ကြည့်ရတာ ဘာလို့ ဤလောက် ရွံစရာကောင်းနေရတာလဲ

"ဘာလို့ နည်းနည်း စိတ်ဓာတ်ကျနေသလို ဖြစ်နေရတာလဲ..."

လုယွမ်သည် အနွေးကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း မြေပြင်ပေါ်၌ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ သူ့အား ဖိနပ်စီးပေးနေသော စုလီယန်ကို သိချင်စိတ်ဖြင့် မျက်တောင်တဖျပ်ဖျပ်ခတ်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။

စုလီယန်က သတိဝင်လာပြီး သူမ၏ ယောက်ျားကို မော့ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... နည်းနည်း အိပ်ချင်နေရုံပါ..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လုယွမ်က သိပ်ပြီး အလေးအနက် မတွေးတော့ပေ။

ထိုအရာက မှန်ပေသည်။ မနေ့ညက တည်းခိုခန်း၌ ဇနီးဖြစ်သူက သူ့အတွက် စိတ်ပူနေသဖြင့် ကောင်းကောင်း အိပ်မပျော်ခဲ့သည်မှာ သေချာပေသည်။

စုလီယန် ဖိနပ်စီးပေးပြီးနောက် လုယွမ်က ကုတင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး ဇနီးဖြစ်သူ၏ လှပသော မျက်နှာလေးကို ဆွဲညှစ်ကာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ညတော့ ကောင်းကောင်း အိပ်လိုက်ပါ... ကိုယ် မင်းကို ထပ်ပြီး အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ပါဘူး..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စုလီယန်က အမှန်တကယ်ပင် ရှက်သွေးဖြာသွားခဲ့သည်။

သူမ၏ အလွန်လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ချက်ချင်းပင် နီမြန်းသွားခဲ့သည်။

လုယွမ်က တခစ်ခစ်ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

အဓိပ္ပာယ်မှာ ယောက္ခမအိမ်တွင် အတူအိပ်၍မရသောကြောင့် ပြဿနာ တစ်စုံတစ်ရာ မဖြစ်စေလို၍ပင် ဖြစ်သည်။

အပြင်သို့ ရောက်သည်နှင့် လုယွမ်သည် အိမ်ဝင်းထဲရှိ လူများကို ကြည့်ကာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

လူတိုင်းက လုယွမ်ကို ကြည့်ကာ သူ့အား စကားပြောနေကြသည်။

စုလီယန်၏ မိခင်သည် လုယွမ် နိုးလာသည်ကို မြင်သောအခါ မိသားစုဝင်များကို ထမင်းဟင်းချက်ရန် အမြန်ပြောလိုက်လေသည်။

လုယွမ်က ဧည့်ခန်းတံခါးခုံတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ မုန့်ပြားစားနေသော စုချန်းလျန်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ချန်းလျန် ဗိုက်ဆာနေပြီလား..."

"ဘာလို့ ဒီဟာကို စားနေရတာလဲ... ငါတို့ မက်မွန်သီးမုန့်တွေ ဝယ်လာခဲ့တယ် မဟုတ်လား... အဲဒါက ပိုအရသာရှိတယ် သွားစားချေ..."

မက်မွန်သီးမုန့်များ စားစရာရှိသည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ စုချန်းလျန်၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားပြီးနောက် ယောက်ဖဖြစ်သူ၏ နောက်တွင်ရှိနေသော သူ၏ အစ်မကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူက နာကျင်နေသော အမူအရာကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မက ကျွန်တော့်ကို စားခွင့်မပေးဘူးဗျ... စားသောက်ပွဲ ကျင်းပတဲ့အချိန်မှပဲ စားလို့ရမယ်တဲ့..."

"ဟင်..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လုယွမ်က လှည့်ကာ သူ၏ နောက်မှ လိုက်လာသော ဇနီးဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူက ချက်ချင်းပင် မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့တွေ အများကြီး ဝယ်ခဲ့ပြီးပြီပဲ... မလောက်ရင် ထပ်ဝယ်လို့ ရပါတယ်..."

စုလီယန်က ဘာမှမပြောတော့ဘဲ သူမ၏ ယောက်ျားဖြစ်သူ၏ အင်္ကျီကော်လာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ လှုပ်ယမ်းလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ ငယ်ရွယ်သော ဇနီးလေးတစ်ယောက်က ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို ချွဲနွဲ့ကာ ကျီစယ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် လုယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး စုချန်းလျန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မက်မွန်သီးမုန့်ကို ဘယ်မှာ ထားထားတာလဲ..."

"မင်းအစ်မက မင်းကို မပေးရင် ယောက်ဖက ပေးမယ်လေ..."

စုချန်းလျန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အနောက်ခန်းထဲက စားပွဲပေါ်မှာ ရှိတယ်..."

လုယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မက်မွန်သီးမုန့် သွားယူရန် အိမ်ထဲသို့ ချက်ချင်း ဝင်သွားလေသည်။

လုယွမ် ထွက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နောက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော စုလီယန်၏ မျက်နှာက ချက်ချင်းပင် မှောင်မိုက်သွားလေသည်။

သူမက လက်ကိုမြှောက်ကာ စုချန်းလျန်အား ရိုက်မှက်တော့မည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"နင်က ငါပြောတာကို ပြန်ပြောရဲတယ်ပေါ့လေ..."

အစ်မဖြစ်သူ၏ ရိုက်ချက်က သူ့အပေါ် ကျရောက်လာတော့မည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယခုအချိန်တွင် မိဘများက သူ့ကို ကယ်တင်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း စုချန်းလျန် သိလိုက်သည်။

သူက လုယွမ်၏ နောက်သို့ ကမန်းကတမ်း ပြေးလိုက်သွားပြီး အနောက်ခန်းဆီသို့ ပြေးသွားရင်း အော်ပြောလိုက်သည်။

"ယောက်ဖ... ယောက်ဖ... အစ်မ ကျွန်တော့်ကို ရိုက်တော့မယ်ဗျ..."

...

အိမ်မကြီး၏ အနောက်ခန်းရှိ စားပွဲ၌ ဖြစ်သည်။

လုယွမ်နှင့် စုချန်းလျန်တို့က မက်မွန်သီးမုန့်ကို စားနေကြသည်။

ထို့နောက် စုလီယန်က လုယွမ် ညွှန်ကြားထားသည့်အတိုင်း မက်မွန်သီးမုန့် အချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ထိုမုန့်များကို မိသားစုထဲမှ လူကြီးများနှင့် ကူညီရန် ရောက်လာကြသော ရွာမှ အဒေါ်များကို ဝေငှပေးလိုက်လေသည်။

"ဒါက မင်း ရေးထားတာလား..."

"လက်ရေးက လှသားပဲ..."

စားပွဲပေါ်တွင် မက်မွန်သီးမုန့်များသာမက စုချန်းလျန် ပုံမှန် စာရေးရာတွင် အသုံးပြုလေ့ရှိသော စာရွက်အချို့လည်း ရှိနေလေသည်။

လုယွမ်က မက်မွန်သီးမုန့်ကို စားရင်း စာရွက်များကို အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ လှန်လှောကြည့်လိုက်သည်။

စုချန်းလျန်က မက်မွန်သီးမုန့် စားရန်သာ အာရုံစိုက်နေပြီး သူ၏ ယောက်ဖဖြစ်သူသည် တကယ့်ပညာရှိတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားသည်။

သူက မက်မွန်သီးမုန့်ကို စားနေရင်းပင် သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ယောက်ဖ... အိမ်မှာ စာအုပ်တွေ အများကြီး ရှိလား..."

လုယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"တော်တော်လေး များတယ်..."

လုယွမ်သည် ထိုစာအုပ်များကို စာရွက်ဟောင်းအဖြစ် ရောင်းချရန်ပင် ပြင်ဆင်ထားလောက်အောင် များပြားလှပေသည်။

အင်း... စာရွက်ဟောင်းအဖြစ် ရောင်းချမည်ဟု ဆိုသော်လည်း တကယ်တမ်း ရောင်းချမည်ဆိုပါက ပိုက်ဆံ တော်တော်လေး ရနိုင်ပေသည်။

ထို့နောက် လုယွမ်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဖတ်ချင်တယ်ဆိုရင် ငါ ဒီတစ်ခေါက် အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ တစ်ယောက်ယောက်ကို ပို့ခိုင်းလိုက်မယ်လေ..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စုချန်းလျန်က အလွန်တရာ ထိတ်လန့်သွားပြီး ဝိညာဉ်လွင့်ထွက်မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သူက လုယွမ်အား ကြောက်လန့်နေသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ လက်ကို အဆက်မပြတ် ဝှေ့ယမ်းပြပြီး အမြန်တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဟင့်အင်း... မဟုတ်ဘူး... မလုပ်ပါနဲ့ ယောက်ဖရယ်... တောင်းပန်ပါတယ်..."

ထိုသို့ဖြစ်နေသော စုချန်းလျန်ကို ကြည့်ကာ လုယွမ်က မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

*ဒါက ယုံနိုင်စရာ မရှိဘူး... ငါ ကျောင်းတက်တုန်းကနဲ့ တော်တော်လေး တူတာပဲ…*

သူတို့နှစ်ယောက် စကားပြောနေစဉ် စုလီယန်က အပြင်သို့ထွက်သွားပြီး မက်မွန်သီးမုန့်များ ဝေငှပြီးနောက် ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

ကျန်နေသော မက်မွန်သီးမုန့်များကို ဆီစက္ကူဖြင့် ထုပ်ပိုးရန် ပြင်နေသော ဇနီးဖြစ်သူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုယွမ်က ချက်ချင်းပင် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ဘာလို့ မစားတာလဲ..."

စုလီယန်က အံ့အားသင့်သွားပြီး အမြန်ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုတို့ပဲ စားကြပါ... ကျွန်မ မကြိုက်လို့ပါ..."

စုလီယန်၏ စကားကို လုယွမ်က စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မကြိုက်ဘူးဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ... ဒီဟာက အရမ်း အရသာရှိတာကို..."

"ဆီစိမ့်စိမ့်လေးနဲ့ ချိုနေတာပဲ... မြန်မြန် ပါးစပ်ဟစမ်း..."

စုလီယန်က ဘေးတွင်ရှိသော စုချန်းလျန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရှက်သွေးဖြာစွာဖြင့် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနီနီလေးများကို ဟပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် လုယွမ်က သူ နှစ်ကိုက်ခန့် စားထားပြီးဖြစ်သော မက်မွန်သီးမုန့်ကို ဇနီးဖြစ်သူအား ခွံ့ကျွေးလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ကျန်သမျှ အကုန်စားလိုက်တော့..."

"မင်းကို ခဏခဏ ပြောထားတယ်လေ... ငါတို့က ပိုက်ဆံမရှားဘူး... အစားအသောက်အတွက် ပိုက်ဆံချွေတာဖို့ မကြိုးစားနဲ့လို့..."

"အစ်ကို့ကို အကုန်ပေးလိုက်ပါပြီ..."

သူမ၏ ယောက်ျားက သူမကို မည်မျှ ဂရုစိုက်ကြောင်း စုလီယန်က မည်သို့လျှင် မသိဘဲ နေမည်နည်း။ သူမက ချက်ချင်းပင် သူ့ကို ဖက်တွယ်လိုက်ပြီး ချိုသာစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကို..."

ဘေးတွင် ရပ်နေသော စုချန်းလျန်က ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်တောင်တဖျပ်ဖျပ် ခတ်သွားလေသည်။ ထို့နောက် သူက တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။

*ဝေါ့... အင်း...အစ်မဖြစ်သူ ချွဲနွဲ့နေတာကို ကြည့်ရတာ... ဘာလို့... ဘာလို့ ဒီလောက် ရွံစရာကောင်းနေရတာလဲ…*

*ကြက်သီးတွေတောင် ထလာပြီ..*

လူတိုင်းက သူ့အစ်မကို လှတယ်လို့ ပြောကြပေမဲ့ စုချန်းလျန်ကတော့ တကယ်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

သူ့အစ်မ၏ မည်သည့်အချက်က သူမကို ဤမျှ လှပစေသနည်း။

သူက သူမကို ဆယ့်ခုနစ်နှစ်၊ ဆယ့်ရှစ်နှစ်လောက် စိုက်ကြည့်လာခဲ့ပေမဲ့ သူ့အစ်မက ဘာလို့ ဤမျှ လှပနေရသလဲဆိုတာကို အခုထက်ထိ စဉ်းစားလို့ မရသေးပေ။

စုချန်းလျန်၏ အမြင်တွင် သူ၏ အစ်မသည် ဘေးရွာမှ ဝမ်အာယာလောက်ပင် မလှဟု ခံစားရသည်။

သို့သော်လည်း ယောက်ဖဖြစ်သူက သူ၏ အစ်မကို တကယ်ပဲ အလိုလိုက် အကြိုက်ဆောင်သည်မှာတော့ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။

[ဒင်... ဂုဏ်ယူပါတယ် ပိုင်ရှင်... စုချန်းလျန်၏ အမြှောက်ကိန်းသည် ၆ သို့ တိုးလာပါသည်... ဆုလာဘ် - ဆေးဖော်စပ်ခြင်းပညာ...]

*ဟင်*

ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အသံကြောင့် လုယွမ်က လန့်သွားခဲ့သည်။

*ဟမ်... တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ... ဒီနေရာမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ…*

အမြှောက်ကိန်း တိုးလာသည့် အချက်ကို လုယွမ် နားလည်နိုင်သည်။

စုချန်းလျန်က သူ၏ အစ်မအပေါ် သူ မည်မျှ ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံသည်ကို မြင်တွေ့သွားသောကြောင့် သူ့ကို ယောက်ဖအဖြစ် လက်ခံလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ပြဿနာက…

စုချန်းလျန်သည် လယ်သမားလေး တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပါလျက် အဘယ်ကြောင့် သူ၌ ဤမျှ မြင့်မားသော အမြှောက်ကိန်း ရှိနေရသနည်း။

ဤအရာက... ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် လုယွမ်ပင် ယောက္ခမ၏ ကမ်းလှမ်းမှုမှ ရရှိသော အမြှောက်ကိန်းကို ကောင်းကောင်း နားမလည်ခဲ့ပေ။

သူ၏ လူတစ်ဝက် မြွေတစ်ဝက် ဖြစ်တည်မှုကြောင့်များလား။

ဤအရာက လုယွမ်ကို လုံးဝ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားစေခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုအကြောင်းကို နောက်မှသာ စဉ်းစားတော့မည်။ ယခုအချိန်တွင် လုယွမ်က ဇနီးဖြစ်သူကို ဖက်ထားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ ဒီတစ်ခေါက် အိမ်ပြန်ရောက်ရင် မင်းကို စာဖတ်ဖို့နဲ့ စာရေးဖို့ သင်ပေးမယ်..."

ဟင်... မက်မွန်သီးမုန့်ကို စားနေသော စုလီယန်သည် တစ်ခဏမျှ မှင်သက်သွားခဲ့သည်။

သူမက လှပသော မျက်လုံးများကို တဖျပ်ဖျပ်ခတ်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ်စူကာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ သူမ၏ မိခင် ထိုင်နေသောနေရာကို လှမ်းကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ... မိန်းမတွေက စာမသင်သင့်ဘူးလို့ ပြောကြတယ်လေ... စာသင်တာ မကောင်းဘူးတဲ့..."

ဇနီးဖြစ်သူ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လုယွမ်က သူမကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး မပြောဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ..."

"စာဖတ်ခြင်းက အရာရာကို နားလည်စေပြီး ပိုသိလာစေတယ်လေ..."

"ငါက ဧကရာဇ်စာမေးပွဲအတွက် ဆက်မဖြေတော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပေမဲ့ စာသင်တာက မကောင်းဘူးလို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူး..."

"သူတို့ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို နားမထောင်နဲ့... သူတို့ ဘာမှမသိပါဘူး..."

"မင်းက ငါ့ရဲ့ မိန်းမပဲ ငါပြောတာကိုပဲ နားထောင်... အိမ်ပြန်ရောက်ရင် မင်းကို စာရေးစာဖတ် သင်ပေးမယ်..."

ထိုအချိန်တွင် စုလီယန်က သူမ၏ ယောက်ျားကို ဖက်တွယ်လိုက်ပြီး ချိုသာစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... ကျွန်မက အစ်ကို့ရဲ့ မိန်းမပါ... အစ်ကို ပြောတာကိုပဲ နားထောင်ပါ့မယ်..."

အိမ်ဝင်းထဲရှိ အမျိုးသမီးများက ခွေးခြေခုံငယ်များပေါ်တွင် ထိုင်ကာ အနားယူရင်း ချိုမြိန်ပြီး ကြွပ်ရွသော မက်မွန်သီးမုန့်များကို စားနေကြသည်။

သူတို့သည် အနောက်ခန်းထဲမှ စကားပြောသံများကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားနေရသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့သည် အနောက်ခန်း၏ ပြတင်းပေါက်အောက်တွင် တည့်တည့် ထိုင်နေကြသည် မဟုတ်ပါလား။

စုလီယန် မက်မွန်သီးမုန့်စားသည့် ကိစ္စနှင့် ယခု စုလီယန် စာသင်မည့် ကိစ္စများအကြောင်း လုယွမ် ပြောခဲ့သမျှကို လူတိုင်းက ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရသည်။

မိသားစုထဲရှိ ဒုတိယအဒေါ်နှင့် တတိယအဒေါ်တို့ နှစ်ဦးစလုံးက စုလီယန်၏ မိခင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် ဤမိသားစုသည် ဆင်းရဲလွန်းသဖြင့် ကလေးတစ်ယောက်ကိုသာ ကျောင်းထားနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့က သားဖြစ်သူကိုသာ ကျောင်းထားပြီး သမီးဖြစ်သူကို ကျောင်းမထားခဲ့ပေ။

ဤသည်မှာ ပုံမှန်သာဖြစ်ပြီး သိပ်ပြောစရာ မရှိပေ။

ပြဿနာက စုလီယန်၏ မိသားစုသည် အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ယုတ္တိတန်စွာ စဉ်းစားကြည့်ပါက သားဖြစ်သူ စာသင်နေလျှင် သမီးဖြစ်သူက ဘေးမှနေ၍ ကြည့်နေသင့်သည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် ထိုသို့လည်း မရခဲ့ပေ။

စုလီယန်၏ မိခင်သည် သမီးဖြစ်သူကို ကျောင်းသွားရန် လုံးဝ ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။

မိန်းမတွေ စာတတ်ပြီး အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းလာလျှင် ယောက်ျားများနှင့် ငြင်းခုံလာလိမ့်မည်ဟု သူမက ဆိုခဲ့ဖူးသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဒုတိယအဒေါ်နှင့် တတိယအဒေါ်တို့သည် သူတို့၏ အကြီးဆုံးယောင်းမ မည်သို့ တုံ့ပြန်မည်ကို သိချင်သဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သားမက်ဖြစ်သူက "အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ" နှင့် "ယုတ္တိမတန်တာ" ဟူ၍ ပြောခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စုလီယန်၏ မိခင်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ အနီရောင် မျက်နှာဖုံးပုဝါကို ဆက်လက် ချုပ်လုပ်နေဆဲဖြစ်သည်။

သူမက စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟသလို မည်သည့် အမူအရာမှလည်း မပြခဲ့ပေ။

သို့သော် သူမ ဆက်၍ မအောင့်ထားနိုင်တော့သည့်အလား စုလီယန်၏ မိခင်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့လာခဲ့သည်။

သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေး ပေါ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့သားမက်က တကယ့်ကို ကောင်းတာပဲ... သူက တခြားယောက်ျားတွေနဲ့ မတူဘူး..."

...

အိမ်ထဲတွင်မူ စုချန်းလျန်က ပါးစပ်ထဲ၌ မက်မွန်သီးမုန့်ကို ကိုက်ထားရင်း ယောက်ဖဖြစ်သူအား ဖက်တွယ်ကာ ချွဲနွဲ့နေသော သူ၏ အစ်မကို ကြည့်နေလေသည်။

သူ ထပ်ပြီး တုန်ယင်သွားပြန်သည်။

*မဟုတ်သေးပါဘူး…*

*ကိုယ့်အစ်မအရင်း ချွဲနွဲ့နေတာကို ကြည့်ရတာ ဘာလို့ ဒီလောက် အနေရခက်နေရတာလဲ…*

အခန်း (၄၆) ဤနေရာက အလွန်သန့်ရှင်းပြီး တစ္ဆေလေးတစ်ကောင်မှ အရိပ်အယောင်ပင် မရှိပါ

"သားမက် ဖိနပ်ချွတ်ပြီး နွေးသွားအောင် ကန်းပေါ်တက်လိုက်ပါ..."

လုယွမ်က သူ၏ဇနီး၊ ယောက်ဖဖြစ်သူတို့နှင့် ခဏတာစကားစမြည်ပြောဆိုနေခဲ့သည်။

ထို့နောက် ဒုတိယအဒေါ်ဝင်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အကုန်လုံး ရှင်းလင်းပြီးသွားပြီ... ဟင်းချက်ဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ..."

လုယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ဖိနပ်ကိုချွတ်ကာ ကန်းပေါ်တက်ရန် အရှေ့ဘက်အခန်းသို့သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သူတို့က အိမ်လယ်ခန်းကို ဖြတ်သွားသောအခါ ဝင်လာသော စုလီယန်၏ မိခင်နှင့် တိုက်ဆိုင်စွာ ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။

စုလီယန်၏ မိခင်က သားမက်ဖြစ်သူအား သိသာထင်ရှားသော ဝမ်းမြောက်မှုများဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ယွမ်အာ ဒီညစာအတွက် ဘာစားချင်သလဲ... အမေ ချက်ပေးမယ်..."

ထိုအခါ လုယွမ်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေးပဲ ချက်ပါ... ဝက်နံရိုးပေါင်း၊ ဝက်ခေါင်းသားနည်းနည်းနဲ့ ထမင်းဖြူဆို ရပါပြီ... ကျွန်တော်တို့က အစားအသောက်မရွေးပါဘူး..."

လုယွမ်၏စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အဖွဲ့က အံ့သြတကြီးဖြင့် စုပ်သပ်သွားကြသည်။ ဤသည်မှာ သာမန်သန့်စင်မှုအဆင့် မဟုတ်ပေ။

ဘေးတွင်ရပ်နေသော စုလီယန်ကလည်း အိမ်ထဲမှထွက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အမေ သမီးလုပ်နိုင်ပါတယ်... ခင်ပွန်း ဘာစားချင်လဲဆိုတာ သမီးသိပါတယ်..."

လူတိုင်းက သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် စုချန်းလျန်မှလွဲ၍ အိမ်ရှိယောကျ်ားများအားလုံးက သူတို့၏ဖိနပ်များကိုချွတ်ကာ ကန်းပေါ်သို့ တက်သွားကြသည်။

အမျိုးသမီးများက အိမ်လယ်ခန်းရှိ မီးဖိုတွင် ဟင်းချက်ရန် အလုပ်များနေကြသည်။ စုချန်းလျန်မှာမူ ဟင်းပွဲများကူညီချပေးရင်း အစားအသောက်ပို့သူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

လုယွမ်က ကျောက်မိသားစုအိမ်မှ ဝိညာဉ်မီးအိမ်များစွာ ယူဆောင်လာခဲ့သောကြောင့် အိမ်က တော်တော်လေး လင်းထိန်နေခဲ့သည်။ ဤရွှံ့အုတ်အိမ်ငယ်လေးထဲတွင် ဝိညာဉ်မီးအိမ်အချို့ကို ထွန်းညှိထားသောကြောင့် အတော်လေးလင်းထိန်နေပေသည်။

ကန်းပေါ်တွင် နွေးထွေးနေပြီး လူများက ၎င်းအောက်ရှိ မီးဖိုပေါ်တွင် ဟင်းချက်နေကြသည်။ အပူချိန်က လောင်ကျွမ်းလုမတတ် ပူပြင်းလာခဲ့သည်။ သူတို့အားလုံးကို စောင်တစ်ထည်အောက်တွင် ထားရှိရန် လိုအပ်ပေသည်။

စုလီယန်၏ ဖခင်နှင့် သူမ၏ဦးလေးနှစ်ယောက်စလုံးက ရိုးသားဖြူစင်သော လယ်သမားများဖြစ်ကြသည်။ စကားပြောဆိုရာတွင် သိပ်မကျွမ်းကျင်ကြပေ။

ညစာစားပွဲတွင် စကားအပြောအဆို ကျွမ်းကျင်သူများနှင့် မတူညီပေ။ အနည်းငယ်ပျင်းစရာကောင်းသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော သောက်စားပွဲများတွင် ပျင်းရိမည်ကို စိုးရိမ်ရန်မလိုပေ။ စကားအနည်းငယ်ပြောပြီးနောက် သောက်ရုံသာဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် လုယွမ်က အရသာရှိသော ဟင်းလျာများအပြည့်ရှိသည့် စားပွဲတစ်လုံးကို ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ တရုတ်နှစ်သစ်ကူးကာလတွင်ပင် လူတိုင်းမစားနိုင်သော အရသာရှိသည့် ဟင်းလျာများဖြစ်သည်။ အားလုံးက အသားများနှင့် ဂျုံဖြူများသာဖြစ်သည်။

ဤအရာများကို စားသောက်ခြင်းက သူတို့ကို မည်သို့ နှုတ်ဆိတ်သွားစေနိုင်မည်နည်း။ အမျိုးသားများက စကားစမြည်ပြောဆိုရင်း စားသောက်နေကြပြီး အနည်းငယ်ပျင်းစရာကောင်းသော်လည်း အနေရခက်ခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လုယွမ်ကဲ့သို့ စကားအပြောအဆို ကျွမ်းကျင်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသူ တစ်ယောက်ရှိနေသည်။ သူတို့က ဟိုအကြောင်းဒီအကြောင်း မည်သည့်အကြောင်းကိုမဆို စကားပြောနိုင်ပြီး ပြောစရာအကြောင်းအရာ အမြဲရှိနေသည်။

အိမ်လယ်ခန်း၌ ဟင်းချက်နေသော အမျိုးသမီးများမှာ တက်ကြွစွာ အချိန်ဖြုန်းနေကြသည်။ စုလီယန်၏ မိခင်၊ အဒေါ်နှစ်ယောက်နှင့် စုလီယန်ကိုယ်တိုင်ဖြစ်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးလေးဦးက ပြုံးရွှင်သောမျက်နှာများဖြင့် စကားပြောနေကြသည်။

လူတိုင်းက တကယ့်ကို ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ ဤမိသားစုက ဤမျှအရည်အချင်းရှိသော သားမက်တစ်ဦးကို ရရှိထားသည်။ ယခုမှစ၍ စုမိသားစုသည် ရွာထဲ၌ လမ်းလျှောက်သောအခါ ခေါင်းမော့ထားနိုင်ပြီဖြစ်သည်။

ပြင်ဆင်ထားသော အစားအသောက်များအတွက် လူတိုင်းက မိမိတို့အတွက် ပန်းကန်လုံးငယ်တစ်လုံးကို ချန်ထားခဲ့ပြီး ကြီးမားသောအပိုင်းများကိုမူ ခင်ပွန်းဖြစ်သူများအား ကျွေးမွေးရန် ကန်းပေါ်သို့ ယူဆောင်သွားခဲ့ကြသည်။

ထိုကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ ပြောစရာသိပ်မရှိပေ။ မကျေနပ်စရာလည်း ဘာမှမရှိပေ။ ဤနေရာက အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့်ရှိသည်။ အမျိုးသားများက အမျိုးသမီးများ၏ ပြုစုယုယမှုကိုခံရကာ အရေးကြီးပုဂ္ဂိုလ်များကဲ့သို့ သက်တောင့်သက်သာ နေထိုင်နေကြပုံရသည်။

သို့သော် ယခုက ဆောင်းဦးနှင့် ဆောင်းရာသီဖြစ်ပြီး လယ်ကွင်းထဲတွင် လုပ်စရာအလုပ်မရှိပေ။ အလုပ်များသော လယ်ယာစိုက်ပျိုးရေးရာသီ ရောက်လာသောအခါ မိသားစုထဲရှိ အမျိုးသားများမှာ ပူပြင်းသောနေရောင်အောက်တွင် တစ်နေကုန် အင်္ကျီချွတ်ကာ အလုပ်လုပ်ကြရသည်။

တစ်နေ့တာကုန်ဆုံးချိန်တွင် ခြေထောက်၌ ရေကြည်ဖုများစွာ ထွက်လာနိုင်သည်။ လက်များမှာလည်း ပွတ်တိုက်မှုကြောင့် အသားမာများစွာ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်။

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် လယ်ကွင်းများကို ရေသွင်းရမည့်အချိန်ရောက်သောအခါ... မိမိတို့မိသားစုမှ အမျိုးသားများက ပေါက်ပြားများနှင့် ဂေါ်ပြားများကိုကိုင်ကာ အခြားသူများထံမှ ရေရရှိရန် အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ကြရသည်။

ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်၌ ကိုယ့်ခင်ပွန်းများကို ပြုစုယုယခြင်းမှာ တကယ်ကို ပြောရမည့်ကိစ္စဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီးအခွင့်အရေး လှုပ်ရှားသူများသာ ဤနေရာ၌ဆိုလျှင် ဝိုင်းဝန်းရိုက်နှက်ခံရကာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကြေမွသွားပေလိမ့်မည်။

...

အချိန်က ည ၇ နာရီ သို့မဟုတ် ၈ နာရီခန့် ရှိပြီဖြစ်သည်။

စတင်စားသောက်ခဲ့သည်မှာ နှစ်နာရီ၊ သုံးနာရီခန့် ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်သည်။

ဤနေရာမှ ဝိုင်က တကယ်ကို အရသာရှိကြောင်း ပြောရပေမည်။

၎င်းက သန့်စင်သော ကောက်နှံအရက်ဖြစ်ပြီး အရေးကြီးသည်မှာ အရက်ပါဝင်မှုရာခိုင်နှုန်း မမြင့်မားခြင်းဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ်တော့ ရှေးခေတ်တရုတ်ပြည်တွင် လူများသောက်သုံးရတာကို နှစ်သက်သော ဝိုင်အများစုမှာ အရက် ၃၀ ဒီဂရီဝန်းကျင်ခန့်သာရှိသည်။

ရှေးလူကြီးများက သောက်သုံးချိန်တွင် အနည်းငယ်မူးယစ်ခြင်းကိုသာ တန်ဖိုးထားကြပြီး အပြည့်အဝမူးယစ်ခြင်းကို မလိုလားကြပေ။ လီပိုင်က အရက် ၅၀ ဒီဂရီအထက်ရှိသော မောင်းထိုင်ကို သောက်ပြီးနောက် ထိုအံ့သြဖွယ်ကောင်းပြီး ထက်မြက်သော ကဗျာများကို ရေးဖွဲ့ခဲ့သည်ဟု တကယ်ထင်နေသလား။

ပြောရလျှင် ယခုလက်ရှိ တရုတ်ပြည်၌ ရေပန်းစားနေသော ဤအရက်ပြင်းများက... ထိုအချိန်က ရုရှားများ သောက်သုံးရတာကို နှစ်သက်သောကြောင့် သူတို့ကို အလိုလိုက်ချင်၍သာ ဖြစ်သည်။

ရှေးခေတ်က ဤအဖျော်ယမကာများ၏ အရက်ပါဝင်မှုရာခိုင်နှုန်းမှာ သိပ်မမြင့်မားခဲ့ဘဲ အဓိကအချက်မှာ အလွန်အမင်း မူးယစ်စေနိုင်ခြင်း မရှိခြင်းဖြစ်သည်။ ဤဝိုင်က တကယ်ကို အရသာရှိပြီး လူကိုသိပ်မမူးစေပေ။

သို့သော် မမူးလျှင်တောင်မှ အများကြီးသောက်လျှင် ခံနိုင်ရည်ရှိရန် ခက်ခဲလှသည်။ သေချာပေါက် လုယွမ်က အဆင်ပြေနေသည်။ မြင့်မြတ်သောခန္ဓာကိုယ်နှင့်အတူ သူလုပ်ချင်ရာကို လုပ်နိုင်ပေသည်။

သူ အနည်းငယ် ခေါင်းမူးနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် ယောက္ခမနှင့် သူ၏ဦးလေးနှစ်ယောက်က လုံးဝမူးယစ်နေကြပြီဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံးက ကန်းပေါ်ရှိ စားပွဲငယ်ပေါ်တွင် မှီလျက် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေကြသည်။

ဤဝိုင်က အစကတည်းက စျေးကြီးပြီး သာမန်လယ်သမားများမှာ တစ်ခါတစ်ရံမှသာ တစ်ငုံ၊ နှစ်ငုံခန့် ခိုးသောက်နိုင်ကြသည်။ ယနေ့တွင်မူ သားမက်ရောက်လာပြီး အရက်အိုးထံသို့ တိုက်ရိုက်သွားခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် သားမက်ဝယ်လာသောဝိုင်က မြို့မှအကောင်းဆုံးဝိုင်ဖြစ်သည်။ ဤလူများက စားချင်သောက်ချင်စိတ်များဖြစ်ပေါ်လာကာ စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေသောကြောင့် အလွန်အကျွံ သောက်မိသွားကြသည်။

သူတို့သုံးယောက် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုယွမ်က ကန်းပေါ်မှဆင်းပြီး သူ၏ဖိနပ်ကို စီးလိုက်သည်။ ယုတ္တိတန်စွာ တွေးကြည့်လျှင် လူတိုင်းက ယခုအချိန်၌ အိမ်ပြန်ပြီး အိပ်သင့်နေပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် လုယွမ်သည် နေ့လယ်ကမှ အိပ်ရာမှနိုးလာခြင်းဖြစ်ရာ ပြန်အိပ်၍မရတော့ပေ။ လုယွမ် ကန်းပေါ်မှဆင်းလိုက်သည်နှင့် အိမ်လယ်ခန်း၌ အဒေါ်အချို့နှင့် စကားပြောနေသော စုလီယန်က သူ့ကို မြင်သွားခဲ့သည်။

သူမက အလျင်အမြန်ဝင်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကို ဘာလိုလို့လဲ… ညီမ ယူပေးမယ်..."

လုယွမ်က သူ၏လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုတို့ ဆက်မစားတော့ဘူး... သူတို့အားလုံး အရမ်းသောက်ထားလို့ အိပ်ပျော်သွားကြပြီ..."

လုယွမ် အရှေ့ဘက်အခန်းမှ ထွက်လာသောအခါ သူ၏ယောက္ခမနှင့် အဒေါ်နှစ်ယောက်လည်း စားသောက်ပြီးစီးသွားကြပြီး အိမ်လယ်ခန်း၌ စကားပြောနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

စုချန်းလျန်ကို မည်သည့်နေရာတွင်မှ မတွေ့ရသော်လည်း အနောက်ဘက်အခန်းတွင် မီးလင်းနေသောကြောင့် သူ ထိုနေရာ၌ စာလေ့လာနေခြင်းဖြစ်ရမည်။

လုယွမ်ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ စုလီယန်၏ မိခင်ကလည်း ပြုံးကာ လုယွမ်အားကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ယွမ်အာ စားလို့ပြီးသွားပြီလား... အမေ့လက်ရာ ဘယ်လိုနေလဲ..."

လုယွမ်ကလည်း ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"တကယ့်ကို အရသာရှိတယ်... အထူးသဖြင့် ကြက်သားစွပ်ပြုတ်က အရမ်းကို ကောင်းတယ်..."

သူမချက်ထားသော အစားအသောက်ကို သားမက်ဖြစ်သူက သဘောကျကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ စုလီယန်၏ မိခင်က တကယ်ကို ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်ကပင် သူမ၏သားမက်မှာ အပြင်တွင်မကြာခဏစားလေ့ရှိပြီး သူမ၏ဟင်းချက်လက်ရာကို အထင်သေးမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

ချက်ချင်းပင် စုလီယန်၏ မိခင်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို ယွမ်အာ သွားနားတော့လေ... လီယန် ယွမ်အာကို တွဲပြီး ပြန်ပို့ပေးလိုက်..."

စုလီယန်က ခေါင်းကိုအကြိမ်ကြိမ်ညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူမ၏ခင်ပွန်းအား ကူညီတွဲပို့ရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် လုယွမ်က သူ၏လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်... အဆင်ပြေပါတယ်... ကျွန်တော် အများကြီး မသောက်ထားပါဘူး... ဒီနေ့ နေ့လယ်က အကြာကြီးအိပ်ထားတော့ အခု အိပ်လို့မရတော့ဘူး..."

"ဒီနားမှာ ရေလှောင်တမံတစ်ခုရှိတယ်လို့ ချန်းလျန်ဆီကနေ ကြားတယ် မဟုတ်လား... သူ အဲဒီကို ငါးခဏခဏသွားမျှားတယ်ဆိုတော့ ငါးတွေ တော်တော်များများရှိတယ်လို့ ကြားတယ်... ကျွန်တော် သွားပြီး အပန်းဖြေလိုက်ဦးမယ်..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စုလီယန်၏ မိခင်က ခေါင်းကိုအကြိမ်ကြိမ်ညိတ်လိုက်ပြီး အနောက်ဘက်အခန်းဆီသို့ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မြန်မြန်... ချန်းလျန် မင်းရဲ့ငါးမျှားတံနဲ့ ငါးထည့်တဲ့ခြင်းတောင်းကို မင်းရဲ့ယောက်ဖဆီ ယူလာခဲ့စမ်း..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အနောက်ဘက်အခန်းမှ စုချန်းလျန်က အပြင်ထွက်လာပြီး ပစ္စည်းများယူရန် သူ၏အခန်းဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။ သူက ပစ္စည်းအချို့ကို ယောက်ဖဖြစ်သူအား ပေးလိုက်ပြီး မိခင်ဖြစ်သူကို မျက်စိမှိတ်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"အမေ သား ယောက်ဖနဲ့ အတူတူ လိုက်သွားရမလား..."

စုလီယန်၏ မိခင်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"စာသွားလုပ်စမ်း..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စုချန်းလျန်က ခေါင်းငုံ့ကာ အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျစွာဖြင့် ပြန်သွားခဲ့သည်။

လုယွမ်က သူ၏ပစ္စည်းများကို သယ်ဆောင်ကာ နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။ လုယွမ်က ရေလှောင်တမံ၏ တည်နေရာကို သိသည်။ သူရောက်လာချိန်တွင် ၎င်းကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

အပြင်ဘက်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် အေးစက်သောလေပြေက ဖြတ်တိုက်သွားသဖြင့် လုယွမ်က တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။

"အင်း..."

လုယွမ်က မျက်တောင်ခတ်ကာ နောက်သို့လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏လက်များကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ယောက္ခမကို အနည်းငယ် အနေရခက်စွာကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါက... အမေ... ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ဟိုလိုမျိုးအရာတွေ မရှိဘူးမလား... ကျွန်တော်က အဲဒီအရာတွေကို နည်းနည်းကြောက်တတ်လို့..."

စုလီယန်၏ မိခင်က အံ့သြသွားခဲ့ပြီးနောက် သူမ၏သားမက်က အရာအားလုံးတွင် ကောင်းမွန်သော်လည်း အနည်းငယ်ကြောက်တတ်ကြောင်းကို သတိရသွားသည်။ သူက ရှင်းကျီများကို အတော်လေး ကြောက်တတ်ပေသည်။

ချက်ချင်းပင် စုလီယန်၏ မိခင်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"မရှိပါဘူး... မရှိပါဘူး... ယွမ်အာ စိတ်မပူပါနဲ့... ဒီနေရာက အရမ်းသန့်ရှင်းတယ်... တစ္ဆေလေးတစ်ကောင်တောင် အရိပ်အယောင်မရှိပါဘူး..."

"အိုး..."

လုယွမ်က စိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။