အခန်း (၄၇-၄၈)

အခန်း (၄၇) သမီးက မိခင်ထက် ပို၍ကံကောင်းသည်

လုယွမ်က သူ၏ပစ္စည်းများကို ချက်ချင်းသိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ဝါးခြင်းတောင်းကို ပခုံးပေါ်တင်ကာ ငါးမျှားတံကိုကိုင်၍ ထွက်လာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း စဉ်းစားပြီးနောက် စုလီယန်၏မိခင်က သူမ၏သမီးကိုကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“မြန်မြန် သမီးယောက်ျားနောက်ကို လိုက်သွားချေ... သူက အရက်တွေ တော်တော်သောက်ထားတာဆိုတော့ သူ့အနားမှာ နေပေးလိုက်ပါ...”

စုလီယန်က တုံ့ဆိုင်းမနေခဲ့ပေ။ မိခင်ဖြစ်သူက ဘာမှမပြောလျှင်တောင်မှ စုလီယန်က သွားမည်ဖြစ်ပေသည်။

လုယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏နောက်မှ လိုက်လာသော ဇနီးဖြစ်သူ၏လက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။

ငါးမျှားရာတွင် မိမိကို အဖော်ပြုပေးမည့်သူရှိခြင်းက ကောင်းမွန်သောအရာတစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။

အိမ်ထဲတွင် စုလီယန်၏မိခင်က ထိုနှစ်ယောက် ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူမက အရှေ့ဘက်အခန်းထဲသို့ ရုတ်တရက်ဝင်သွားပြီး အံဆွဲများနှင့် ဗီရိုများထဲတွင် ခေတ္တမျှ မွှေနှောက်ရှာဖွေလိုက်သည်။

သူမက အထုပ်ငယ်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။

ထွက်လာပြီးနောက် အိမ်လယ်ခန်းရှိ ဒုတိယသားနှင့် တတိယသားတို့၏ ဇနီးများကိုကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ညည်းတို့တွေ သူတို့ကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးလိုက်ကြ... နေရာတွေကို ရှင်းလင်းစရာမလိုသေးဘူး... ငါပြန်လာမှပဲ ရှင်းလင်းလိုက်မယ်...”

စုချန်းလျန်က အိမ်ကို စောင့်ကြည့်ပေးထားခဲ့သည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် စုလီယန်၏မိခင်သည် သမက်နှင့် သမီးဖြစ်သူတို့၏နောက်သို့ လိုက်သွားရန် အိမ်ပြင်ထွက်လာခဲ့သည်။

တစ်လျှောက်လုံး ပြေးလာခဲ့ရာ စုလီယန်၏မိခင်သည် ရွာအဝင်ဝ၌ သမက်နှင့် သမီးဖြစ်သူတို့ကို အမြန်မီသွားခဲ့သည်။

ထိုနှစ်ယောက်သည် လက်ချင်းချိတ်ကာ ရင်းနှီးစွာ တီးတိုးပြောဆိုနေကြသည်။ သူတို့က မည်မျှတိုင် ချစ်ခင်ကြင်နာတတ်ကြသနည်း။

စုလီယန်၏မိခင်မှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ပြုံးရွှင်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူမက ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ခပ်သုတ်သုတ်လျှောက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ယွမ်အာ... လီယန်... အမေ့ကို စောင့်ကြပါဦး...”

လုယွမ်နှင့် စုလီယန်တို့သည် အသံကြားလိုက်ရသောအခါ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အလျင်စလို ပြေးလာသော မိခင်ဖြစ်သူကို မြင်လိုက်ရသည်။

စုလီယန်က အနည်းငယ် သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“အမေ ဘာဖြစ်လို့လဲ...”

စုလီယန်၏မိခင်က ပြုံးကာ လက်ယမ်းပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... အမေက သမီးကို ပြောစရာလေးရှိလို့ပါ... ဟိုရောက်မှပဲ ဆက်ပြောကြတာပေါ့...”

သူတို့သုံးယောက်သည် စကားပြောဆိုရင်း ချန်လျိုရွာရှိ ရေလှောင်တမံကြီးဆီသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ထိုည၌ တောက်ပသော လမင်းကြီးက ကောင်းကင်ယံတွင် သာယာနေပြီး ရေမျက်နှာပြင်ထက်၌ ရောင်ပြန်ဟပ်ကာ လှပတင့်တယ်သော မြင်ကွင်းကို ဖန်တီးပေးနေသည်။

နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် လုယွမ်က ငါးမျှားတံပစ်ရန် ပြေးသွားခဲ့သည်။

စုလီယန်နှင့် သူမ၏မိခင်တို့သည် မဝေးလှသော ကမ်းစပ်တွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။

သားအမိနှစ်ယောက်သည် သီးသန့်စကားပြောလိုသောကြောင့် လုယွမ်နှင့် အနည်းငယ်လှမ်းသောနေရာသို့ ရွှေ့ထိုင်လိုက်ကြသော်လည်း သူတို့သည် အဝေးမှနေ၍ လုယွမ်ကို မြင်တွေ့နိုင်ဆဲဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက် ထိုင်ပြီးနောက် မိခင်ဖြစ်သူက သူမအား ဘာပြောချင်သည်ကို မသိသောကြောင့် စုလီယန်က တိတ်ဆိတ်စွာ နေလိုက်သည်။

ပြီးခဲ့သောညက အကြောင်းကို မေးချင်၍လော။

ပြီးခဲ့သောညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သောအရာများမှာ ထိုမျှ ရှုပ်ထွေးလှသည်မဟုတ်ပေ။ သူမ ထိုနေရာသို့ ရောက်သွားပြီးနောက် ကိစ္စများက ဖြေရှင်းပြီးသလောက် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ထိုတာအိုဆရာနှစ်ယောက်နှင့် ပတ်သက်၍ကား... ကောင်းကင်ဆရာသခင်က စုလီယန်သည် မည်သူဖြစ်ကြောင်း မသိသောကြောင့် သေချာပေါက် အရေးစိုက်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် တာအိုဆရာများထဲမှ တစ်ဦးသည် တိုင်နင်းတောင်ရှိ ဒိုရှီးကျောင်းတော်မှ ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ သူသာ အသတ်ခံလိုက်ရပါက ဒိုရှီးကျောင်းတော်မှ လူများ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာနိုင်ပေသည်။ အခြေအနေများ လက်လွတ်စင်ပယ်ဖြစ်သွားပါက ကြည့်ကောင်းမည်မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် ပို၍ပြောနေရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ သူတို့ကို အနည်းငယ်ခြောက်လှန့်လိုက်ပါက လွှတ်ပေးလိုက်မည်ဖြစ်သည်။

ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ သူတို့က သူမကို လွှတ်ပေးရုံသာမက ထို့ဖေးကလည်း ထူးဆန်းသော ရပ်ဝေးမှအမျိုးသမီးကို စစ်ကြောမေးမြန်းရာတွင် ကူညီပေးခဲ့သည်။

ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်လုံးကို တာအိုဆရာလုံချွမ်းအား ပြောပြခဲ့သည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် တာအိုဆရာလုံချွမ်းသည် ထိုသူကို ကျောက်မိသားစုထံ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်သွားပြီးနောက် အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။

ထိုကောင်မလေးက အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သူမ၏မိခင်ကို အရာအားလုံး ပြောပြခဲ့လိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မြင်မိသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် မိခင်ဖြစ်သူက သူမအား မည်သည့်အရာကို ပြောမည်ဆိုသည်ကို သူမ မသိရှိပေ။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဘာမှမပြောတော့ဘူးလား... ဒီနေ့ အမေ့ကို စိတ်ဆိုးနေတာလား...”

စုလီယန်၏မိခင်က သူမ၏သမီးကို ပြုံး၍ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုအကြောင်းကို ပြောလိုက်သောအခါ စုလီယန်က အနည်းငယ် စူပုပ်သွားပြီး မပျော်ရွှင်သလို ချွဲနွဲ့ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မဟုတ်ပါဘူး...”

စုလီယန်၏မိခင်သည် သူမသမီး၏ ချစ်စရာကောင်းသော အသွင်အပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ခေတ္တမျှကြာသောအခါ သူမက မျက်လုံးကိုလှန်လိုက်ပြီး အသံထွက်ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောနေသေးတယ်ပေါ့... သမီးက ငယ်ငယ်လေးကတည်းက သမီးရဲ့ခံစားချက်တွေကို မျက်နှာမှာ အမြဲဖော်ပြတတ်တာပါ...”

အမေက အမြဲတမ်း မှန်ကန်စွာ ခန့်မှန်းနိုင်စွမ်းရှိသည်။ ယနေ့ မိမိက အရမ်းတင်းကြပ်လွန်းသည်ဟု သမီး ထင်နေသလော။

စုလီယန်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ညည်းညူလိုက်သည်။ ၎င်းက ဝန်ခံလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

စုလီယန်ကိုယ်တိုင်လည်း ယနေ့ သူမ၏မိခင်က သူမအပေါ် အလွန်ကြမ်းတမ်းသည်ဟု ခံစားခဲ့ရပြီး သူမသည် အနည်းငယ် အသားမကျသလို ဖြစ်နေခဲ့သည်။

စုလီယန်၏မိခင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူမက ထိုမွန်းလွဲပိုင်းတွင် အခြားသူများကို ပြောခဲ့သော စကားများကို ရည်ရွယ်ပြောဆိုနေခြင်းဖြစ်သည်။

“လူဆိုတာ အမြဲတမ်း အတိုင်းအတာတစ်ခုတော့ ရှိရမယ်... နယ်ကျော်မသွားအောင်လို့ မိမိရဲ့ အပြုအမူနဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို သတိပြုနေရမယ်...”

စုလီယန်၏မိခင်သည် အဝေးရှိ ကမ်းစပ်တွင် ငါးမျှားနေသော လုယွမ်အား ကြည့်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

စုလီယန်က သူမ၏မိခင်သည် စေတနာဖြင့် ပြောခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသောကြောင့် မိခင်ဖြစ်သူကို တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်ပြီး ကလေးငယ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ အနည်းငယ် ချွဲနွဲ့သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အမေ စိတ်မပူပါနဲ့... အမေ ကျွေးမွေးပြုစုခဲ့တဲ့သမီးက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ အမေ မသိဘူးလား... သမီးက အဲ့လိုလူမျိုး ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး...”

စုလီယန်၏မိခင်က ပြုံးကာ ခေါင်းခါယမ်းပြီး ပြောလိုက်သည်။

“လူတွေက ပြောင်းလဲတတ်ကြတယ်...”

သို့သော်လည်း မိခင်ဖြစ်သူက သူမ၏သမီးသည် မည်သို့သောလူမျိုးဖြစ်ကြောင်း သိသော်လည်း သူမက အနည်းငယ် စိတ်ပူနေဆဲဖြစ်သည်။

စုလီယန်က သူမ၏မိခင်ကို ဖက်ထားလိုက်ပြီး သူမ၏လှပသော မျက်လုံးများက အဝေး၌ လရောင်အောက်တွင် ငါးမျှားနေသော လုယွမ်ကို ကြင်နာစွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

“မဟုတ်ပါဘူး အမေ... သူက သမီးရဲ့ ယောက်ျားပါ... သမီးက သူ့ကို တစ်သက်လုံး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဂရုစိုက်ပေးရမှာပါ... အစ်ကိုက သမီးအပေါ် ဘယ်လောက်ကောင်းလဲဆိုတာ ပြောစရာတောင် မလိုပါဘူး... သမီးက ကျေးဇူးကန်းတတ်တဲ့ လူမျိုးမဟုတ်ပါဘူး...”

မိခင်ဖြစ်သူ၏အနီးတွင် ရှိနေသောကြောင့် စုလီယန်၏ လေယူလေသိမ်းမှာလည်း လွှမ်းမိုးခံရပြီး အရှေ့မြောက်ပိုင်း လေယူလေသိမ်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သမီးဖြစ်သူ၏စကားကို ကြားသောအခါ စုလီယန်၏မိခင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမကလည်း လက်လှမ်းကာ သူမ၏သမီးကို ဖက်လိုက်ပြီး ကျောကိုပုတ်၍ ပြောလိုက်သည်။

“အမေ သိပါတယ်...”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် စုလီယန်၏မိခင်က အရှေ့ဘက်အခန်းတွင် ယခင်က မွှေနှောက်ရှာဖွေထားသော အထုပ်ငယ်ကို ရင်ဘတ်ထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်သည်။

“သမီးယောက်ျားက သမီးကို စာဖတ်ဖို့နဲ့ စာရေးဖို့ သင်ပေးနေတာဆိုတော့ သမီးက ကြိုးကြိုးစားစား သင်ယူသင့်တယ်... သမီး စာဖတ်တတ်သွားတဲ့အခါ ဒီစာအုပ်ကို သေချာဖတ်ရမယ်... ပြီးခဲ့တဲ့ညက ဖြစ်ခဲ့တာမျိုး ထပ်ဖြစ်လာခဲ့ရင် အမေ သမီးအတွက် စိတ်ပူနေစရာ မလိုတော့ဘူး...”

စုလီယန်က ထိုအထုပ်ငယ်ကို နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ယူလိုက်သည်။ သူမ ၎င်းကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ စုလီယန်သည် ၎င်းပေါ်ရှိ စာလုံးများကို နားမလည်နိုင်ပေ။

သို့သော်လည်း စုလီယန်က ဤစာအုပ်က မည်သည့်အရာဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိနေခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ မိမိ၏မိခင်ကိုယ်တိုင် ကျင့်ကြံသော ကျင့်စဉ်ပင်ဖြစ်သည်။ မိမိ၏မိခင်က အလွန်အံ့မခန်းဖြစ်ရခြင်းမှာ ဤမှော်ပညာကျင့်စဉ်ကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။

ဤစာအုပ်နှင့် ပတ်သက်၍ မိခင်ဖြစ်သူသည် သူမနှင့် စုချန်းလျန်အား ကိုင်တွယ်ခွင့် ဘယ်သောအခါမျှ မပြုခဲ့ပေ။ အထူးသဖြင့် သူမ၏မောင်လေးမှာ စာဖတ်တတ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သူတို့ကို တစ်ချက်မျှပင် ကြည့်ခွင့်မပေးခဲ့ပေ။ အကယ်၍ မြင်သွားပါက ရိုက်နှက်ခံရမည်ဖြစ်သည်။

ယခုမူကား…

စုလီယန် ငေးမောနေစဉ် သူမ၏မိခင်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“သမီးရဲ့ ပါရမီက အမေ့ထက် သာလွန်တယ်... သမီးရဲ့ အနာဂတ်အောင်မြင်မှုတွေက အမေ့ထက် သေချာပေါက် သာလွန်လိမ့်မယ်...”

သူမသည် ဘိုးဘွားများ၏လမ်းစဉ်သို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ရုံဖြင့် ကောင်းကင်ဆရာသခင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမသာ ဤကျင့်စဉ်ကို သေချာစွာ ကျင့်ကြံမည်ဆိုပါက…

စုလီယန်သည် သူမ၏လက်ထဲရှိ မှော်ပညာလက်စွဲစာအုပ်ကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“အမေ... အမေ ပြောခဲ့တာက...”

စုလီယန် စကားပြောမဆုံးမီ သူမ၏မိခင်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်... သမီးက ဒါတွေကို ကျင့်ကြံရင် လူတွေသိသွားပြီး သမီး ဒုက္ခကြီးကြီးမားမား ရောက်သွားမှာကို အမေ အရင်က စိတ်ပူခဲ့တယ်... သမီးမှာ ခုလိုစွမ်းရည်တွေရှိနေတာကို သမီးယောက်ျား သိသွားရင် သမီးကို မုန်းတီးသွားမှာကိုလည်း အမေ ကြောက်တယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ သမီးယောက်ျားက တခြားလူတွေနဲ့ မတူဘူးဆိုတာကို အမေ အေးအေးဆေးဆေး စောင့်ကြည့်သိရှိခဲ့တယ်... သူက အဲ့လိုလုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး... သူက သမီးကို နှလုံးသားထဲကနေ အမှန်တကယ် ချစ်မြတ်နိုးပြီး တန်ဖိုးထားတယ်... သူက သမီးကို မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဒါမှမဟုတ် သူစိမ်းတစ်ယောက်လို မဆက်ဆံဘူး...”

ဤနေရာတွင် စုလီယန်၏မိခင်က ခေတ္တရပ်သွားပြီးနောက် နာကြည်းမှုအနည်းငယ်ပါဝင်သော လေသံဖြင့် တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

“သမီးအဖေနဲ့တော့ မတူဘူးပေါ့လေ...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စုလီယန်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

“အိုး... အမေရယ်... သမီးအဖေက မကောင်းတဲ့ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး... သူက တစ်ခါတလေ ဒေါသထွက်ပြီး စကားများတဲ့အခါ သေသေချာချာ မစဉ်းစားတတ်လို့ပါ... သူ့ကို စိတ်မဆိုးပါနဲ့တော့... အဲ့ကိစ္စက ဖြစ်ခဲ့တာ အရမ်းကြာနေပြီပဲဥစ္စာ...”

စုလီယန်၏မိခင်မှာ ပို၍စဉ်းစားမိလေ ပို၍ဝမ်းနည်းလာလေဖြစ်ပြီး မကြာမီ သူမ၏မျက်လုံးများ နီရဲလာခဲ့သည်။ မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း သူမက ပြောလိုက်သည်။

“သမီးအဖေက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာကို အမေ သေချာပေါက် သိတာပေါ့... အဲ့အချိန်တုန်းက သူက စကားမြန်သွားရုံသက်သက်ဆိုတာကိုလည်း အမေ သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သမီးသိလား... အမေက သူ့ကို တစ်သက်လုံး ပြုစုစောင့်ရှောက်လာခဲ့တာ... ပြီးတော့ သူက ရုတ်တရက် ထိုသို့သောစကားမျိုး ပြောထွက်တယ်လေ... အရမ်းနာကျင်ရတယ်...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စုလီယန်က ဘာပြောရမှန်းမသိတော့ဘဲ သူမ၏အနားတွင်သာ နေပေးလိုက်သည်။

မိမိကိုယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ခေတ္တရပ်နားပြီးနောက် စုလီယန်၏မိခင်က နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။

“သမီးက အမေ့ထက် ပိုပြီးကံကောင်းပါတယ်... သမီးက တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်ခဲ့ရတယ်... သမီး စာဖတ်တတ်သွားတဲ့အခါ သမီးယောက်ျား ဒုက္ခရောက်နေချိန်မှာ ကူညီပေးနိုင်ဖို့ ကြိုးကြိုးစားစား ကျင့်ကြံပါ... ဒါပေမဲ့...”

ဤနေရာတွင် စုလီယန်၏မိခင်က စုလီယန်အား လေးနက်သောအမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မဟုတ်ရင် သမီးရဲ့စွမ်းရည်တွေကို ဘယ်တော့မှ ထုတ်မပြနဲ့...”

စုလီယန်သည် သူမမိခင်၏စကားများကို နားထောင်ရင်း မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် သတိထားကာ ပြောလိုက်သည်။

“အမေ...ဒါတွေက... အမေပြောသလို တကယ်ပဲ ကြောက်စရာကောင်းနေလို့လား...”

အခန်း (၄၈) ငါ့သမက်က တကယ်ပဲ ဤမျှလောက် ဆိုးနေတာလား

လူအများစုက လူတစ်ဝက် မိစ္ဆာတစ်ဝက်ဆိုသည့် အယူအဆကို လက်မခံနိုင်ကြသေးသော်လည်း သူမ၏မိခင်ပြောသလောက် အန္တရာယ်မရှိနိုင်ဟု စုလီယန်က ခံစားမိသည်။

စုလီယန်၏မိခင်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“သမီးက မိဖုရားခေါင်ကြီးရဲ့ ကာကွယ်မှုအောက်မှာ အချိန်ကောင်းတစ်ခုမှာ နေထိုင်နေရတာပါ...”

“ဒါပေမဲ့ အခု မိဖုရားခေါင်ကြီးက ကျန်းမာရေးမကောင်းဘူးလေ... တစ်နေ့နေ့ သူမ ကွယ်လွန်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... အဲ့တာက အရင်တုန်းကလိုပဲ ဖြစ်သွားမှာပေါ့... ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ... အဲ့လူတွေက ကျောခိုင်းသွားတာနဲ့ သူတို့ရဲ့အမှားကို ဝန်မခံတတ်တဲ့ လူစားမျိုးတွေပဲ...”

“သမီးသိလား... အမေ့ရဲ့ အစ်ကိုကျားက အရမ်းကောင်းတဲ့သူပါ... ခန့်ညားတဲ့ မဟာကောင်းကင်ဆရာသခင်တစ်ပါးအနေနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ရွာသားတွေကို အခမဲ့ဆေးကုသပေးပြီး ဆေးဝါးတွေပေးတယ်... မိစ္ဆာတွေနဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို နှိမ်နင်းပေးခဲ့တယ်... တံတိုင်းကြီးအပြင်ဘက်က နေရာတွေမှာ အစ်ကိုကျားရဲ့ ကျေးဇူးကို မခံစားရတဲ့သူ ဘယ်နှစ်ယောက်များ ရှိလို့လဲ... ဒါပေမဲ့...”

ဤနေရာတွင် စုလီယန်၏မိခင်က မျက်ရည်များ ထပ်မံကျဆင်းလာပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူယုတ်မာက ငါတို့ လူတစ်ဝက် မိစ္ဆာတစ်ဝက် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူတွေက မကောင်းဘူးလို့ ပြောလိုက်လဲ မသိပါဘူး...”

“သူတို့က အာဏာပိုင်တွေကို သွေးထိုးလှုံ့ဆော်ပြီး အစ်ကိုကျားကို လာဖမ်းခိုင်းကြတယ်... အစ်ကိုကျားရဲ့ ကျေးဇူးကို ခံစားခဲ့ရတဲ့သူတွေတောင်မှ ခက်ရင်းခွတွေ၊ ပေါက်ပြားတွေ ကိုင်ဆောင်ပြီး ကူညီဖို့ ရောက်လာကြတယ်... နောက်ဆုံးတော့ သူတို့က အစ်ကိုကျားကို တာအိုကျောင်းတော်ထဲမှာ ရိုက်သတ်ခဲ့ကြတယ်... အလောင်းတောင် အကောင်းမကျန်ခဲ့ဘူး... သူတို့က ဖျာလုပ်ဖို့ သူ့ရဲ့အရေခွံကိုတောင် ဆုတ်ခွာသွားကြသေးတယ်...”

ဤအချိန်၌ စုလီယန်၏မိခင်မှာ ဆက်၍မထိန်းထားနိုင်တော့ဘဲ ငိုကြွေးလိုက်တော့သည်။

အဝေးတွင် ငါးမျှားနေသော လုယွမ်ပင်လျှင် ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

အသံကြားသောအခါ လုယွမ်က ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း မလှုပ်မယှက်ဘဲ ဆက်၍ငါးမျှားနေခဲ့သည်။

သားအမိနှစ်ယောက်က ဝမ်းနည်းစရာ တစ်ခုခုကို ပြောနေကြခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

ဤသည်မှာ ပုံမှန်ပင်ဖြစ်သည်။

စုလီယန်က ထိုစဉ်က အခြေအနေကို နားမလည်ခဲ့ပေ။ ယခုမူ သူမ၏မိခင်ကို နှစ်သိမ့်ပေးရုံသာ တတ်နိုင်ပေသည်။

စုလီယန်၏မိခင်က အတန်ကြာ ငိုကြွေးပြီးနောက် သူမ၏မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အဲ့အချိန်တုန်းက အစ်ကိုကျားသာ အမေ့ကို ဖွက်မထားခဲ့ရင် အမေ အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး...”

“နောက်ဆုံးတော့ အခက်အခဲပေါင်းများစွာကို ဖြတ်ကျော်ပြီး တိုင်နင်းမြို့ကို ရောက်လာခဲ့တယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လီယန် ဒါကို မှတ်ထားပါ... သမီး စွမ်းရည်အချို့ကို သင်ယူပြီးသွားရင် ဘယ်တော့မှ ထုတ်မပြနဲ့...”

“သမီးရဲ့ နီးစပ်သူတစ်ယောက်ယောက် ဒုက္ခရောက်နေတာမဟုတ်ရင် သမီးရဲ့အကူအညီကို မပေးပါနဲ့...”

“အကယ်၍ မိဖုရားခေါင်ကြီးသာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ရင် ငါတို့ကို ကာကွယ်ပေးမယ့်သူ ဘယ်သူမှ ရှိတော့မှာမဟုတ်ဘူး... အဲ့အချိန်ကျရင် ငါတို့ရဲ့ အခြေအနေက ဘယ်လိုဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ...”

စုလီယန်၏မိခင်က စိတ်ပူနေဆဲဖြစ်ကာ သူမအား အကြံဉာဏ်စကားအချို့ ပြောကြားခဲ့သည်။

စုလီယန်က အဝေးတွင် ငါးမျှားနေဆဲဖြစ်သော သူမ၏ယောက်ျားကို စိုက်ကြည့်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့ အမေ...”

“သမီးတို့က မတူပါဘူး...”

“ခြေနှစ်ချောင်းသိုးတစ်ကောင် မိုးကြိုးပစ်ခံရမှာကို အကာအကွယ်ပေးတဲ့ အမေ့လောက် သမီးက ကြင်နာတတ်တဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး...”

“မျောက်တစ်ကောင် ရေနစ်တော့မလိုဖြစ်နေတာကို မြင်တော့ အမေက လက်လှမ်းပြီး ဆွဲတင်ပေးခဲ့တယ်လေ...”

“သမီးကတော့ အဲ့လိုလုပ်မှာမဟုတ်ဘူး...”

“သမီးယောက်ျားကလွဲရင် သမီးရှေ့မှာ တခြားဘယ်သူသေနေပါစေ သမီးက တစ်ချက်တောင် ကြည့်မှာမဟုတ်ဘူး...”

စုလီယန်၏စကားကို ကြားသောအခါ စုလီယန်၏မိခင်က ခေါင်းအနည်းငယ်ခါယမ်းပြီး ပြောလိုက်သည်။

“သမီးအမေ၊ သမီးအဖေနဲ့ ချန်းလျန်တို့ရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...”

“သမီးရဲ့ ဒုတိယဦးလေး၊ တတိယဦးလေးနဲ့ အဒေါ်တွေကရော ဘယ်မှာလဲ...”

စုလီယန်က ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

“အမေ သမီးဆိုလိုတာက အဲ့လိုမဟုတ်ပါဘူး... သေချာပေါက် မိသားစုဝင်တွေလည်း ပါတာပေါ့...”

သို့သော်လည်း စုလီယန်၏မိခင်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။

“မြို့ထဲက သမီးရဲ့ အဒေါ်ကရော... မနေ့ကလည်း သမီး သူမကို ကူညီပေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား...”

မိခင်ဖြစ်သူ၏ ဆူပူမှုကို ခံရပြီးနောက် စုလီယန်မှာ စကားစပျောက်သွားခဲ့သည်။

သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ စုလီယန်က ရှင်းပြရန် အနည်းငယ် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

စုလီယန်၏မိခင်က လက်ယမ်းပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“သမီးက အမေ့ရဲ့သမီးပဲလေ... ဒါကြောင့် သမီးက အမေနဲ့ တူနေဦးမှာပါပဲ...”

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခုကစပြီး သမီးနဲ့ သမီးယောက်ျားက အဲ့လမ်းကို အတူတူ လျှောက်လှမ်းရမှာပါ...”

“ကောင်းသည်ဖြစ်စေ၊ ဆိုးသည်ဖြစ်စေ အကျိုးအပြစ်တွေကို သမီးကိုယ်တိုင်ပဲ ချင့်ချိန်ရလိမ့်မယ်...”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် စုလီယန်၏မိခင်က မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အမေ ပြန်တော့မယ်... အိမ်ကလည်း မရှင်းရသေးဘူး...”

“အမေ ပြန်ပြီး အိမ်ကို ရှင်းလင်းလိုက်ပါ့မယ်... သမီးက ဒီနေရာမှာနေပြီး သမီးယောက်ျားကို အဖော်ပြုပေးလိုက်ပါ...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စုလီယန်က တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

စုလီယန်၏မိခင်က မတ်တတ်ရပ်ပြီး ခြေနှစ်လှမ်းမျှသာ လျှောက်ရသေးချိန်တွင် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားသည်။

ထို့နောက် သူမက စုလီယန်ကို လှည့်ကြည့်ကာ မျက်တောင်ခတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“သမီးရဲ့ မျိုးရိုးဗီဇပြန်ပေါ်ခြင်းအကြောင်းကို ယွမ်အာ မသိဘူးမလား...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စုလီယန်က ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

“သူ သိတယ်... အစကတည်းက သူသိခဲ့တာ...”

“ငါတို့ ပထမဆုံးတွေ့တုန်းက အဲ့အန်တီက ပြောပြခဲ့တာလေ...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စုလီယန်၏မိခင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“အစကတည်းက သိထားတာ ကောင်းပါတယ်... ယွမ်အာက စိတ်မခုဘူးဆိုရင် ပိုတောင်ကောင်းသေးတယ်...”

“နောက်ပိုင်းမှ ငါတို့က သူ့ကိုလိမ်ထားလို့ ယွမ်အာက ငါတို့ကို မုန်းတီးသွားတယ်ဆိုရင် မကောင်းဘူးလေ...”

ယခုမူ စုလီယန်၏မိခင်မှာ လုံးဝစိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီဖြစ်သည်။

သူမ၏သမက်မှာ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်ကြောင်း သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ၏သမီးမှာ ဘိုးဘွားများ၏သွင်ပြင်လက္ခဏာများဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားမည်ကို သိသော်လည်း သူက သူမအပေါ် အလွန်ချစ်ခင်ယုယနေဆဲဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း…

ထို့နောက် စုလီယန်၏မိခင်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ နောင်ကျရင် ယွမ်အာရဲ့ရှေ့မှာ သမီးရဲ့ မျိုးရိုးဗီဇဟောင်းပုံစံကို မပြောင်းလဲပြပါနဲ့...”

“သူက သမီးကို သဘောကျပြီး အဲ့တာကို စိတ်မခုဘူးဆိုရင်တောင်မှ သူက အနည်းငယ်တော့ သက်တောင့်သက်သာမရှိ ဖြစ်နေဦးမှာပဲ...”

“သူ အများကြီးမြင်သွားရင် သိပ်မကောင်းဘူးလေ...”

“မိန်းမတစ်ယောက်က လှပပေမဲ့ သူမရဲ့ အမြီးကြီးကို အမြဲထုတ်ပြနေရင် လူတွေက သက်တောင့်သက်သာမရှိ ဖြစ်သွားမှာပေါ့...”

ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ကား…

စုလီယန်က ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် တစ်ခုခုကို နားလည်သွားပုံရသည်။

သူမ၏လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ချက်ချင်းပင် အလွန်တရာ နီရဲသွားခဲ့သည်။

သူမက ခေါင်းငုံ့ထားပြီး စကားမပြောဘဲ မည်သည့်အရာကို တွေးတောနေမှန်း မသိနိုင်ပေ။

သူမ၏သမီးက တုံ့ပြန်မှုမရှိသည်ကို မြင်သောအခါ စုလီယန်၏မိခင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အမေ သမီးကို ပြောနေတာ... မကြားဘူးလား...”

စုလီယန် : “...”

“ဟုတ်ကဲ့... အမေ အခု ပြန်သင့်ပြီ...”

သူမ၏သမီးကို ဤကဲ့သို့ မြင်လိုက်ရသောအခါ စုလီယန်၏မိခင်က မျက်မှောင်မကြုတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ သူမ၏နှလုံးသားက တစ်ချက်ခုန်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူမက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“သမီးက ယွမ်အာကို ထုတ်ပြပြီးသွားပြီလား...”

မျက်နှာနီရဲလျက်ဖြင့် စုလီယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ပြပြီးသွားပြီ... သမီးယောက်ျားက အစောကြီးကတည်းက မြင်ဖူးတယ်...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စုလီယန်၏မိခင်မှာ စိုးရိမ်သွားပြီး သူမကို စိုက်ကြည့်ကာ တိုးညှင်းသောအသံဖြင့် ဆူပူလိုက်သည်။

“ကောင်မစုတ်လေး... ညည်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ...”

“ညည်းတို့ လက်ထပ်ထားတာ ရက်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတယ်လေ...”

“ညည်းက တကယ့်ကို ဒေါသထွက်စရာကောင်းတာပဲ...”

စုလီယန်၏မိခင်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ သစ်ကိုင်းများကို လိုက်လံရှာဖွေနေတော့သည်။

ဤရင်းနှီးနေသော မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမသာ အလျင်အမြန် စကားမပြောပါက မကြာမီ ဒုက္ခရောက်တော့မည်ကို စုလီယန် သိလိုက်သည်။

လန့်ဖြန့်သွားပြီးနောက် စုလီယန်က အလျင်အမြန် မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အိုး အမေ... သမီးက ထုတ်ပြချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး... သမီးယောက်ျားက သမီးကို အဲ့ပုံစံမျိုးလေး သဘောကျလို့ပါ... သူက သမီးကို အတင်းထုတ်ပြခိုင်းနေလို့ပါ...”

စုလီယန်၏မိခင် :

“ဟင်...”

စုလီယန်က ခေါင်းငုံ့ထားပြီး မျက်နှာနီရဲလျက် ပြောလိုက်သည်။

“တကယ်ပါ...”

“သမီးက မထုတ်ပြဘူးဆိုရင် အစ်ကိုက သမီးကို စိတ်ဆိုးသေးတယ်... သူက သမီးကို အတင်းပြောင်းလဲခိုင်းပြီး ကြည့်ချင်နေတာ...”

စုလီယန်၏မိခင် :

“ဟင်...”

စုလီယန်က မျက်နှာနီရဲသွားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ပြောင်းလဲပြီးသွားတော့... သမီးယောက်ျားက... သမီးကို ဖက်ထားတယ်... နမ်းတယ်... ပြီးတော့ သမီးကို ကိုက်သေးတယ်... သူက အရမ်းသဘောကျတာ...”

စုလီယန်၏မိခင် :

“ဟင်...”

စုလီယန်၏မိခင်က မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားသကဲ့သို့ လုံးဝ ကြက်သေသေသွားခဲ့သည်။

အတန်ကြာ ကြက်သေသေရပ်နေပြီးနောက် စုလီယန်၏မိခင်က သတိပြန်ဝင်လာပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆို... နင်တို့က ကိစ္စတွေကို ဘယ်လိုလုပ်ကြလဲ...”

ဤအချိန်တွင် စုလီယန်မှာ အလွန်ရှက်ရွံ့သွားပြီး မြေကြီးထဲသို့ ဝင်ပျောက်သွားချင်စိတ် ပေါက်သွားခဲ့သည်။

သူမ၏သမီးက တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ စုလီယန်၏မိခင်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အိ... မြန်မြန်ပြောစမ်းပါ... အမေ့ရှေ့မှာ ဘာရှက်စရာ ရှိလို့လဲ...”

“အမေက မြေးလေးကို ချီချင်နေပြီဟ...”

မိခင်ဖြစ်သူ၏ အတင်းအကျပ်မေးမြန်းမှုကို ခံရပြီးနောက် စုလီယန်က မျက်နှာနီရဲသွားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“အင်း... ကိုက်လို့ပြီးတဲ့အထိ စောင့်... လျက်လို့ပြီးတဲ့အထိ စောင့်... ပြီးတော့... ပြီးတော့မှ ပုံမှန်အတိုင်းပြန်ပြောင်းပြီး ကိစ္စတွေကို လုပ်တာပါ...”

စုလီယန်၏မိခင်က ကြက်သေသေလျက် ရပ်နေခဲ့သည်။

သူမ၏မျက်နှာတွင် နားမလည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ကိုက်တယ်…

လျက်တယ်…

သူမက နားမလည်သော်လည်း အလွန်တရာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

*ဟူး...မဟုတ်သေးပါဘူး...ငါ့သမက်က တကယ်ပဲ အဲ့လောက် ဆိုးစွမ်းနေတာလား*