အခန်း (၈၂၇-၈၂၈)

အပိုင်း (၈၂၇) ရွှေစင်ဆေးလုံး ၊ ကန့်သတ်ချက်များကို ချိုးဖျက်ခြင်း

ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်းချုပ် သည် ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်များကို တွက်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

"အချိန်မတန်သေးဘူးပဲ..."

သူသည် ဤစွမ်းအားပုံရိပ်လွှာကို မိမိဘာသာ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ သို့သော် ဤတာအိုဆရာလေး၏ ရုပ်သွင်နှင့် အရှိန်အဝါကိုမူ သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် အသေအချာ မှတ်သားထားလိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဤခွေးအိုကြီးမှာ လာချင်သလိုလာ၊ ဟန်ရေးပြပြီး ပြန်ထွက်သွားချင်နေသည် မဟုတ်ပါလား။ သူသည် မိုးကြိုးငါးသွယ်လက်ဝါးအတတ် ကို ချက်ချင်းပင် နှိုးဆော်လိုက်သည်။

ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း

ကောင်းကင်ယံမှ မိုးကြိုးများ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်လာတော့သည်။

ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်းချုပ် ၏ ပုံရိပ်မှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်မသွားသေးမီမှာပင် မိုးကြိုးတစ်ချောင်းက သူ့ထံသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ကျရောက်သွားသည်။ ၎င်းမှာ ဦးခေါင်းထိပ်သို့ တိုက်ရိုက်ထိမှန်သော မိုးကြိုးငါးသွယ်ပင် ဖြစ်သည်။

ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်းချုပ် သည် မျက်လုံးများကို ဒေါသတကြီး ပြူးကြည့်လိုက်ပြီး

"ဒီခွေးမသားကတော့..."

ယခုခေတ် လူငယ်များမှာ ဤမျှအထိ သီလစာရိတ္တ ကင်းမဲ့နေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ မိမိက တိုက်ခိုက်လိုစိတ်မရှိဘဲ ပြန်လှည့်သွားသည်ကိုပင် နောက်ကွယ်မှ မိုးကြိုးဖြင့် ပစ်ရက်လေသည်။ စွမ်းအားပုံရိပ်လွှာမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထိုကြာပန်းဖြူကြီးသည်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော အော်မေတောင်ပေါ်ရှိ ကျင့်ကြံသူများမှာ အလွန်ပင် မှင်သက်သွားကြရသည်။ ဤတာအိုဆရာလေးသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ထိုအဘိုးအိုကိုပင် လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းရုံမျှဖြင့် ရိုက်ခွဲပစ်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

အိုယန်ယွင်ဖေး ၏ စိတ်နှလုံးမှာ အလွန်ပင် လှုပ်ရှားနေမိသည်။ မူလက သူသည် တာအိုဆရာ ဝမ်ချွမ် ကို ယန်ဝိညာဉ် အဆင့်ရှိ ပညာရှင်တစ်ဦးဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူသည် နတ်ဘုရား တစ်ပါး ဖြစ်နေမည်ဟုပင် တွေးတောမိတော့သည်။ သူ၏ ဘိုးဘေးဘီဘင်များ ကုသိုလ်ထူးလှသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ထူးနှင့် တွေ့ဆုံရခြင်း ဖြစ်သည်ဟု သူ ခံစားနေရသည်။

ထိုအဘိုးအိုသည် လျင်မြန်စွာ လာခဲ့ပြီး လျင်မြန်စွာပင် ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် လီယန်ချူ၏ မိုးကြိုးငါးသွယ်လက်ဝါးအတတ် ဖြင့် မျက်နှာကို တည့်တည့် အရိုက်ခံလိုက်ရသဖြင့် အရှက်တကွဲ ဖြစ်သွားရရှာသည်။

သူ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်...

အော်မေတောင် မျောက်အိုကြီးသည် ရှန်ယွင်ဆရာတော် ကို ပြန်လည် အာရုံစိုက်လိုက်ပြန်သည်။ ရှန်ယွင်ဆရာတော် သည် နတ်ဘုရားအတတ် အမျိုးမျိုးကို အသုံးပြုကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း မျောက်အိုကြီးက အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည် ဆွဲခေါ်ထားသည်။ ဤမျောက်အိုကြီးသည် ကိုယ်ခန္ဓာ သန်မာရုံသာမက သဘာဝမှ ပေးထားသော နတ်ဘုရားစွမ်းအားများလည်း ရှိနေသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ရှန်ယွင်ဆရာတော် မှာ မလွတ်မြောက်နိုင်ဘဲ အပိတ်ခံထားရခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှန်ယွင်ဆရာတော် သည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ယနေ့ ကြာပန်းဖြူမယ်တော်နှင့် ပူးပေါင်းမိသည်မှာ ဤမျှအထိ ဆိုးရွားသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

"ဟက် မိန်းမတွေက တကယ်ကို အားကိုးလို့ မရဘူးပဲ!"

ဟု သူက ဒေါသတကြီး ကြိတ်တွေးလိုက်သည်။

ထို့ပြင် ပို၍ အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်းချုပ် ခွေးအိုကြီးမှာ မသေသေးဘဲ ရှိနေခြင်းပင်။ ထိုခွေးအိုကြီးကို တွေးမိလေ သူ ပို၍ ဒေါသထွက်လေ ဖြစ်သည်။ မိမိ၏ တပည့်မှာ အသတ်ခံလိုက်ရသော်လည်း အသံတစ်ချက်ပင် မထွက်ဘဲ ကိုယ့်ဘာသာ ပျောက်ကွယ်သွားရရော့သလား။ အနည်းဆုံးတော့ တစ်ချက်နှစ်ချက်လောက် ပြန်တိုက်သင့်သည် မဟုတ်ပါလား။ နောက်ဆုံးတွင်မူ သူတစ်ပါး၏ မိုးကြိုးဖြင့် မျက်နှာကို အရိုက်ခံလိုက်ရသည်မှာ သူနှင့် ထိုက်တန်လှပေသည်။

ဝုန်း

ရှန်ယွင်ဆရာတော် သည် အော်မေတောင် မျောက်အိုကြီး၏ လက်သီးဖြင့် ကျောပြင်ကို အားပြင်းစွာ အထိုးခံလိုက်ရသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ရွှေရောင်အလင်းများမှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီး သွေးတစ်ပွက် အန်လိုက်ရသည်။

သို့သော် ဤမျောက်အိုကြီးမှာ မိစ္ဆာနတ်ဘုရား တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းမှာ စိတ်ဆန္ဒ အပိုင်းအစတစ်ခုသာ ဖြစ်သဖြင့် မိမိကို လုံးဝ သတ်ပစ်နိုင်မည် မဟုတ်သည်ကို သူ သိသည်။ အကယ်၍... ထိုတာအိုဆရာလေးသာ ဝင်မပါပါက သူ လွတ်မြောက်နိုင်ပါသေးသည်။

"ဘယ်လိုလဲ အကူအညီ လိုလား"

လီယန်ချူ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရှန်ယွင်ဆရာတော် ၏ စိတ်နှလုံးမှာ ထိတ်လန့်သွားရသည်။ သူက အော်မေတောင် မျောက်အိုကြီးကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ ဆုတောင်းနေမိသည်။

မင်းက မိစ္ဆာနတ်ဘုရား တစ်ယောက်ပဲ... မင်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းပါဦး တခြားသူနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး တိုက်ခိုက်တာက ဘာသဘောလဲ။

သို့သော် မျောက်အိုကြီးက တိုက်ရိုက်ပင် အော်ပြောလိုက်သည်။

"မြန်မြန်လာ ဒီကောင့်ကို အသေသတ်ပစ်ရအောင် "

ရှန်ယွင်ဆရာတော် : "............"

သူသည် ဤတာအိုဆရာလေး၏ လက်ထဲရှိ တာအိုလက်နက် နှစ်မျိုး၏ အစွမ်းကို ကောင်းစွာ သိသည်။ အကယ်၍ သူ့ကို မတားဆီးနိုင်ပါက နတ်ဘုရားအဆင့် အောက်တွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသူ ဖြစ်ပေလိမည်။ သူက မျက်လုံးများကို ပြူးကြည့်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်လိုက်ပြီး

"သတ္တိရှိရင်... တစ်ယောက်ချင်း တိုက်စမ်း"

ရဟန်းအိုကြီးမှာ ယခုအခါတွင် သူ၏ သိက္ခာကို မငဲ့ကွက်နိုင်တော့ပေ။ သူ၏ ကိုယ်ပတ်လည်တွင် ထူထပ်သော ရွှေရောင်အလင်းများ လွှမ်းခြုံထားပြီး နောက်ကျောတွင် ဧရာမ မီးလျှံစက်ဝိုင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ တောက်ပလှပလှပြီး သူ၏ အသက်နှင့်ရင်းကာ တိုက်ခိုက်တော့မည့် ပုံစံပင်။

အော်မေတောင် မျောက်အိုကြီးနှင့် လီယန်ချူတို့တွင်မူ 'တစ်ယောက်ချင်း တိုက်ခိုက်ခြင်း' ဟူသော စိတ်ကူးမျိုး အစတည်းက မရှိပေ။

ချွန်း

လီယန်ချူ၏ ခါးကြားမှ အလင်းဖြူတစ်ခု ထိုးထွက်သွားသည်။ ကြည်လင်လှသော နဂါးဟိန်းသံနှင့်အတူ ၎င်းသည် ရဟန်းအိုကြီး၏ နောက်ကျောသို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိသွားသည်။ ရဟန်းအိုကြီးသည် သေခြင်းနှင့် ရှင်ခြင်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ လက်အင်္ကျီအတွင်းမှ နှစ်ပေခန့် ရှည်လျားသော အမည်းရောင် ပေတံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရှူး

၎င်းသည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကျန့်ကျောင်းဓား နှင့် ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံသွားတော့သည်။

ဒေါင်

အမည်းရောင် ပေတံက ကျန့်ကျောင်းဓား ကို ရိုက်ထုတ်လိုက်ပြီး ရဟန်းအိုကြီး၏ အသက်ကို ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။ ဤရတနာ၏ အမည်မှာ အတိုင်းအဆမဲ့ပေတံ ဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ပြင်ပရှိ ကြယ်တံခွန် ကျောက်မျက်ရတနာများဖြင့် သွန်းလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်သော ဂုဏ်သတ္တိရှိသည့်အပြင် အဆိပ်အမျိုးမျိုးကိုလည်း ပယ်ဖျက်နိုင်သည်။

"ငါ့လက်ထဲမှာ မှော်ရတနာ မရှိဘူးလို့ မင်း တကယ် ထင်နေတာလား "

ရှန်ယွင်ဆရာတော် က ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်သည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ငါးရောင်ခြည် အလင်းကွင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အတိုင်းအဆမဲ့ပေတံ ကို တိုက်ရိုက် လွှမ်းခြုံလိုက်သည်။ အတိုင်းအဆမဲ့ပေတံ သည် ချက်ချင်းပင် လွင့်ကျသွားပြီး ရှန်ယွင်ဆရာတော် နှင့် ဆက်သွယ်မှု ပြတ်တောက်သွားတော့သည်။

တောက်

ရှန်ယွင်ဆရာတော် ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားသည်။ သူသည် ဤရတနာကို အမြဲတမ်း သတိထားနေခဲ့သော်လည်း အစောပိုင်းက ကျန့်ကျောင်းဓား ကို ခုခံရန်အတွက်သာ အသုံးပြုလိုက်မိခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤမျှ လျင်မြန်စွာ အသိမ်းခံရလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ရှန်ယွင်ဆရာတော် က လေထဲသို့ လက်ဖြင့် လှမ်းဖမ်းသော်လည်း အတိုင်းအဆမဲ့ပေတံ မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ၏ လုပ်ဆောင်ချက်မှာ ရေစီးသကဲ့သို့ ချောမွေ့လှသည်။ သူသည် အဝေးမှ ပစ္စည်းယူသည့်အတတ် ကို အသုံးပြုကာ အတိုင်းအဆမဲ့ပေတံ ကို လက်ထဲသို့ ဖမ်းယူလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှူး

သူ့လက်ထဲရှိ ရှစ်ခွင်မှန် က နောက်တစ်ကြိမ် နတ်ဘုရားအလင်းကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြန်သည်။

ရှန်ယွင်ဆရာတော် မှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရပြီး တိမ်တိုက်များပေါ်မှ လွင့်ကျသွားတော့သည်။ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင် ဤမျှ ယုတ္တိမရှိသော အစွမ်းထက်လှသည့် ရတနာများ ရှိနေသဖြင့်သာ ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ကြာပန်းဖြူမယ်တော်သည်ပင် ရှန်ယွင်ဆရာတော် ကို နှိမ်နင်းနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ရှန်ယွင်ဆရာတော် ၏ ကိုယ်ထဲမှ ယန်ဝိညာဉ် မှာ ထွက်ခွာရန် အချိန်မရလိုက်ဘဲ ခဏချင်းမှာပင် ဝိညာဉ် ပျက်စီးသွားရတော့သည်။

အလောင်းမှာ လွင့်ကျသွားသော်လည်း လီယန်ချူက အမှားအယွင်းမရှိစေရန် စစ်မှန်သော ကောင်းကင်မီး ဖြင့် တိုက်ရိုက်ပင် လောင်ကျွမ်းစေလိုက်သည်။ ရှန်ယွင်ဆရာတော် သည် သက်ရှိထင်ရှားစဉ်က ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကျင့်စဉ်များကို ကျင့်ကြံထားသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ဤပြင်းထန်လှသော မီးလျှံများကို မခုခံနိုင်တော့ပေ။ အသက်ရှူရုံမျှ အချိန်အတွင်းမှာပင် ပြာအဖြစ်သို့ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ထို့နောက်...

မိုးမခခက် တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းအတွင်း၌ အဆုံးမရှိသော ဇီဝအင်အားများ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် စစ်မှန်သော ကောင်းကင်မီး နှင့်ပင် ခဏချင်း လောင်ကျွမ်းသွားခြင်း မရှိပေ။

"နောက်ထပ် မိုးမခခက် တစ်ခုလား"

လီယန်ချူက မီးကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ထိုမိုးမခခက်ကို လက်ဖြင့် ဖမ်းယူလိုက်သည်။ ယခင်က ကောင်းပုကျေးရွာ တွင် ရှစ်ခွင်မှန် ဖြင့် ရိုက်သတ်ခဲ့သော အဖြူရောင်ဝတ် ရဟန်း၏ ကိုယ်ထဲတွင်လည်း ဤကဲ့သို့သော မိုးမခခက် တစ်ခု ပေါ်ထွက်ခဲ့ဖူးသည်။

ငါက... မိုးမခပင် မိစ္ဆာအုပ်စုနဲ့များ တွေ့နေတာလား ဟု လီယန်ချူက တွေးလိုက်မိသည်။

ဘေးနားရှိ အော်မေတောင် မျောက်အိုကြီးက သူ့ကို ကြည့်ကာ သွားဖြဲပြလျက် ပြုံးလိုက်ပြီး

"သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ဒီလောက် ပြင်းထန်တာ... တကယ့်ကို ကောင်းတယ်"

လီယန်ချူက ပြုံးပြလိုက်သည်။ ယခင်က သူနှင့် မျောက်အိုကြီး ဆက်သွယ်ခဲ့စဉ်က သူ့ကို အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်သွားပေးမည်ဖြစ်ပြီး သူ၏ ဆန္ဒတစ်ခုကို ဖြည့်ဆည်းပေးမည်ဟု ပြောခဲ့ဖူးသည်။ မျောက်အိုကြီးမှာလည်း ဝေခွဲမနေဘဲ သဘောတူခဲ့သည်။ ဤစိတ်ဆန္ဒ အပိုင်းအစမှာ ကြာမြင့်လှပြီဖြစ်၍ ပျက်စီးတော့မည် ဖြစ်သဖြင့် မသေဆုံးမီ ထိုရဟန်းအိုကြီးကို အားရပါးရ ရိုက်နှက်ကာ နာမည်ကျော်ကြားအောင် လုပ်ဆောင်လိုခြင်း ဖြစ်သည်။

အော်မေတောင် မျောက်အိုကြီး၏ ဘဝမှာ အလွန်ပင် ခန့်ညားလှသည်။ မိစ္ဆာနတ်ဘုရား အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန်မှာ တောင်ပေါ်တွင် ကျင့်ကြံနေရုံမျှဖြင့် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူ၏ သွေးသားမှာ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လှပြီး နတ်ဘုရားစွမ်းအားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ မူလက သူသည် နတ်ဘုရား တစ်ပါး၏ ဘေးတွင် အနီးကပ် ကျင့်ကြံခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

"စောစောက ပေါ်လာတဲ့ အဘိုးကြီးက ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်းချုပ် ပဲ... အခု သူ ဘယ်နေရာမှာ ပုန်းနေလဲတော့ မသိဘူး။ သူက မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်ပဲ၊ မင်းရဲ့ တာအိုလက်နက်တွေကလည်း သူ့ကို မသတ်နိုင်ဘူး။ နောက်ဆိုရင် သူ့ကိုတွေ့ရင် သတိထားပါ၊ ရှောင်နိုင်ရင် ရှောင်လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ"

"ပြီးတော့ ဒီနေ့ မင်းက မီးနတ်ဘုရား ကို အသုံးပြုပြီး မွေးဖွားခြင်းကင်းသော မယ်တော်မြတ် ရဲ့ နတ်ဘုရားကိုယ်ထည်ကို သတ်ပစ်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ သူမက လုံးဝ သေဆုံးသွားတာ မဟုတ်ဘူး၊ နောက်ဆို မင်းနဲ့ ပြန်တွေ့နိုင်သေးတယ်"

"တာအိုဆရာလေး... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ။ ရတနာခုနှစ်ပါး ရွှေစင်စေတီ ထဲက လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို အမြန်ဆုံး နားလည်နိုင်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

အော်မေတောင် မျောက်အိုကြီးသည် သူ၏ မူလစွမ်းအားများကို လောင်ကျွမ်းစေကာ အားရပါးရ တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယန်ဝိညာဉ် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသော ရှန်ယွင်ဆရာတော် ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ ရှန်ယွင်ဆရာတော် သာ မျောက်အိုကြီး၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုများကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ မခံခဲ့ရပါက လီယန်ချူ၏ ရှစ်ခွင်မှန် ဖြင့်လည်း သူ၏ ဝိညာဉ်ကို တစ်ချက်တည်းနှင့် မသတ်နိုင်ပေ။

လီယန်ချူက ထိုမျောက်အိုကြီးကို လက်အုပ်ချီကာ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ ယခင်က မိစ္ဆာနတ်ဘုရား အဆင့်ရှိခဲ့သော အော်မေတောင် မျောက်အိုကြီး၏ ပုံရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူ၏ လုပ်ရပ်မှာ အမှန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါလှပေသည်။ ပျက်စီးတော့မည့် စိတ်ဆန္ဒ အပိုင်းအစတစ်ခုကပင် ယန်ဝိညာဉ် အထွတ်အထိပ်ရှိ ရှန်ယွင်ဆရာတော် ကို ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် ရရှိစေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ တကယ့်ကို အရှိန်အဝါ ကြီးမားလှပေသည်။

ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်းချုပ် ၏ ခေတ္တခဏ ပေါ်လာသော စွမ်းအားပုံရိပ်လွှာကို မထည့်တွက်ပါက ယနေ့တွင် အော်မေတောင်ပေါ်၌ ယန်ဝိညာဉ် ပညာရှင် လေးဦး သေဆုံးခဲ့ရပြီး မိစ္ဆာနတ်ဘုရား တစ်ဦး၏ စိတ်ဆန္ဒ အပိုင်းအစမှာလည်း လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအကြားရှိ အဆုံးမရှိသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ မိုးရေများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကျဆင်းလာသည်။ တာအိုဆရာလေးသည် ထိုမိုးရေများအကြားတွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေလေတော့သည်။

ရှန်ရှင်းနန်းတော်

ဤနေရာမှာ ရှေးဟောင်းကျင့်စဉ်များကို လက်ဆင့်ကမ်းထားသော ဆန်းကြယ်လှသည့် ကျင့်ကြံခြင်း နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်သည်။ နတ်ဘုရား ၃၆ ပါးကို ကိုးကွယ်ထားကြသည်။ ရှန်ရှင်းနန်းတော် ၏ အရှင်သခင်ဖြစ်သော ခရမ်းရောင်ဝတ် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားမှအပ ကျင့်ကြံဆင့် အမြင့်ဆုံးသူမှာ နောက်ကျောတွင် မီးလျှံစက်ဝိုင်းရှိပြီး ကြွက်သားအမြောင်းမြောင်းနှင့် သန်မာလှသော ရဟန်းအိုကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ထိုရဟန်းအို၏ ခါးတွင် ညိုမည်းလှသော ဓားရှည်တစ်စောင် ရှိနေသည်။ သူသည် ဗုဒ္ဓတရားတော်များကို ကျင့်ကြံသော်လည်း ခါးတွင်မူ မိစ္ဆာဓားကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။ အချိန်ကြာမြင့်စွာပင် နန်းတော်အရှင်သခင်ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် သူ့ကို အကဲမခတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ယခုအခါ သူ၏တပည့် ဝမ်ဖူဖုန်း မှာ နန်းတော်၏ အထွေထွေတာဝန်ခံ ဖြစ်လာပြီး ကိစ္စရပ်အားလုံးကို တာဝန်ယူထားသဖြင့် ရဟန်းအိုကြီးမှာ လောကီကိစ္စများကို စွန့်လွှတ်ကာ ကျင့်ကြံခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်နေတော့သည်။

သူနေထိုင်သော ဂူအတွင်းမှာ အလွန်ပင် ကျယ်ဝန်းသော်လည်း ရိုးရှင်းလှသည်။ ထိုင်ဖုံ တစ်ခုမှအပ အခြားအရာ မရှိပေ။ ရဟန်းအိုကြီး၏ ဒူးပေါ်တွင် ထိုညိုမည်းလှသော မိစ္ဆာဓား ရှိနေသည်။ သူသည် ကျောက်နံရံကို မျက်နှာမူကာ နတ်ဘုရားအတတ်များကို ဆင်ခြင်နေစဉ်...

ရုတ်တရက်... သူ၏ မျက်လုံးများ ပွင့်လာသည်။ မှောင်မည်းနေသော ကျောက်ဂူအတွင်း၌ ရွှေရောင်အလင်းများ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး ဦးခေါင်းနောက်ကွယ်မှ မီးလျှံစက်ဝိုင်းမှာလည်း တောက်ပစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် ခေတ္တမျှ ဝေဝါးသွားပြီး

"သေသွားပြီလား" ဟု သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ အတန်ကြာမှ သန်မာလှသော ထိုရဟန်းအိုကြီးမှာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ သူသည် ဗုဒ္ဓဘာသာကျင့်စဉ်များနှင့် မိစ္ဆာဓားကို ကျင့်ကြံထားသူ ဖြစ်သော်လည်း ဝိညာဉ်တွက်ချက်ခြင်း အတတ်များကိုမူ မကျွမ်းကျင်ပေ။

သို့သော်လည်း သူသည် လက်ချောင်းများကို အသုံးပြုကာ အတင်းအကျပ် တွက်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် နောက်ထပ် တစ်ကြိမ် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။ သူ မည်သည့် သတင်းအချက်အလက်ကိုမျှ တွက်ချက်၍ မရဘဲ ရှုပ်ထွေးနေသည်ကိုသာ တွေ့ရသည်။ သို့သော် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"သေတာ ကောင်းတာပေါ့... ရတနာခုနှစ်ပါး ရွှေစင်စေတီ ကို ရဖို့အတွက် အော်မေတောင်မှာ ပုန်းနေရတာက မိစ္ဆာဓားကို ကျင့်တာလောက် ဘယ်ပျော်စရာကောင်းပါ့မလဲ "

သူက လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ ကျမ်းစာတစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ သူ ရွတ်ဆိုလိုက်သည်နှင့် သူ၏ ကိုယ်ပတ်လည်တွင် နက်မှောင်သော စာလုံးများ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ့ကို ဝန်းရံကာ လည်ပတ်နေကြသည်။

ဗြိ

ရဟန်းအိုကြီး၏ လည်ပင်းမှ နောက်ထပ် ဦးခေါင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုဦးခေါင်းမှာ အလွန်ပင် ချောမောလှပသော ရဟန်းငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထိုရဟန်းငယ်မှာ မျက်စိကို မှိတ်ထားပြီး သနားကြင်နာသော အသွင် ဆောင်နေသည်။ ရဟန်းအိုကြီးမှာ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆန်းကြယ်သော ကျမ်းစာကို ဆက်လက် ရွတ်ဆိုနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ကျမ်းစာများမှ စွမ်းအားများက သူ၏ ကိုယ်ထဲသို့ အဆက်မပြတ် စီးဝင်နေသည်။

ဗြိ

သူ၏ လည်ပင်းမှ တတိယမြောက် ဦးခေါင်းတစ်ခု ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်မှာမူ သာမန်ရဟန်းအိုတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သူသည်လည်း မျက်စိကို မှိတ်ထားသည်။

ယခုအခါ သူ၏ လည်ပင်းတွင် ဦးခေါင်းနှစ်လုံး ထပ်တိုးလာပြီး နက်မှောင်သော စာလုံးများက တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ ရဟန်းအိုကြီး၏ ရွတ်ဆိုသံမှာ ပိုမို လျင်မြန်လာပြီး မိစ္ဆာတစ်ဦးအသွင်သို့ ပြောင်းလဲနေကာ ကျောက်ဂူအတွင်းရှိ အစီအရင်များပင် မတောင့်ခံနိုင်တော့ပေ။ ရုတ်တရက်... သူသည် ဒူးပေါ်ရှိ မိစ္ဆာဓားကို ဆွဲကိုင်ကာ လွှဲယမ်းလိုက်သည်။

ဓားအလင်း လျှပ်ခနဲ ပေါ်လာပြီး...

ဗြိ

ရဟန်းငယ်၏ ဦးခေါင်းကို ဖြတ်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် နောက်ထပ် ဓားတစ်ချက်...

ဗြိ

ရဟန်းအို၏ ဦးခေါင်းကိုလည်း ဖြတ်ချလိုက်ပြန်သည်။

ဦးခေါင်းများ ပြုတ်ကျသွားသည့် ခဏမှာပင် ၎င်းတို့မှာ ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ နက်မှောင်သော စာလုံးများအတွင်းသို့ ပျော်ဝင်သွားတော့သည်။ ရဟန်းအိုကြီး၏ အရှိန်အဝါမှာ တစ်ခဏချင်းမှာပင် အဆမတန် ထူထပ်လာပြီး တတိယအဆင့် ၏ ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်တော့မည့် ပုံစံပင်။ သူတို့ကဲ့သို့သော ယန်ဝိညာဉ် ပညာရှင်များအတွက် တစ်ခုတည်းသော ရည်မှန်းချက်မှာ နတ်ဘုရား ဖြစ်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။

ဦးခေါင်းနှစ်လုံးကို ဖြတ်ချလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး အသားအရေမှာလည်း ဖန်သားကဲ့သို့ ကြည်လင်လာသည်။ ကိုယ်တွင်းမှ အလွန်အစွမ်းထက်လှသော စွမ်းအားတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။ အကယ်၍ ဤဆန်းကြယ်သော ကျမ်းစာကို ဆက်လက် ရွတ်ဆိုနေပါက သူသည် တတိယအဆင့်၏ ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်မူ...

ရဟန်းအိုကြီး၏ အရှိန်အဝါမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ခါနီးတွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ နက်မှောင်သော စာလုံးများမှာ ဒီရေလှိုင်းများအလား ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ရဟန်းအိုကြီး၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ တစ်ဝက်သာ ပြောင်းလဲမှု ပြီးဆုံးခဲ့သည်။ သူ၏ ကိုယ်အထက်ပိုင်းမှာ ဖန်သားအလား ကြည်လင်နေသော်လည်း အောက်ပိုင်းမှာမူ မူလအတိုင်းပင် ရှိနေသေးသည်။

"ဟူး... ဒါကို အသုံးချပြီး မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့ ကြံစည်ခဲ့တာ၊ မထင်ထားဘဲ တစ်ကွက် လိုသွားတာပဲ"

"ဒါက... အစွဲအလမ်းတွေ မကုန်သေးလို့လား"

ဟု သူက တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။

သူ၏ မှော်အင်အားများ လည်ပတ်သွားပြီးနောက် ကြည်လင်နေသော အသားအရေမှာ မူလအတိုင်း ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း မူလအဆင့်သို့ ပြန်ရောက်သွားသော်လည်း အနည်းငယ် ပို၍ သန်မာလာသည်။ ဤကဲ့သို့သော ထူးခြားသည့် ဖြစ်စဉ်ကို နန်းတော်အတွင်းရှိ လူများ သေချာပေါက် ခံစားမိပေလိမည်။ ထို့ကြောင့် တိုးတက်မှု အနည်းငယ်ရှိကြောင်း ပြသရန်မှာ လိုအပ်ပေသည်။

ရဟန်းအိုကြီးမှာ ချက်ချင်း မထသေးပေ။ အစောပိုင်းက မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်သို့ မရောက်ရှိခဲ့သော်လည်း ထိုအဆင့်၏ အတားအဆီးကို သူ ထိတွေ့နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"အရင်ဆုံး နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းခန္ဓာ ရဲ့ စွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်နိုင်အောင် လုပ်မယ်၊ ပြီးရင် အစွဲအလမ်းတွေကို အပြီးသတ်လိုက်တာနဲ့ မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်ကို လုံးဝ တက်လှမ်းနိုင်ပြီ "

သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်လိုက်တော့သည်။

အမည်မသိ တာအိုကျောင်းလေးတစ်ခုအတွင်း...

ကျောင်းထဲတွင် တာအိုဆရာအိုကြီး တစ်ဦးသာ ရှိသည်။ သူ၏ တာအိုဝတ်ရုံမှာ လျှော်ဖွတ်လွန်းသဖြင့် ဖြူဖျော့နေပြီး အလွန်ပင် နွမ်းပါးလှသည်။ တာအိုဆရာအိုမှာ ဆေးပညာ အနည်းငယ် တတ်မြောက်သဖြင့် အနီးနားရှိ ကျေးရွာသားများကို ကုသပေးလေ့ရှိသည်။ သို့သော် ရွာသားများကမူ တာအိုဆရာချန် မှာ ကျောင်းတော်မှ ဆင်းသက်လာသူ မဟုတ်ဘဲ အလွတ်သင်ထားသူ ဖြစ်ကြောင်း သိကြသည်။

သူသည် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းခြင်း၊ မိုးခေါ်ခြင်း အတတ်များကို မတတ်သော်လည်း သူ၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ အတော်အတန် ကောင်းမွန်သည်။ အကြောင်းမှာ သူပေးသော ဂါထာမှာ ၁၀ ကြိမ်တွင် ၆ ကြိမ်ခန့် အလုပ်ဖြစ်ပြီး ရောဂါဝေဒနာ အသေးစားများကို တကယ် ကုသပေးနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယနေ့တွင် တာအိုဆရာချန် သည် တောင်ပေါ်မှ ဆေးမြစ်များ ရှာဖွေပြီး ပြန်လာသောအခါ ဆေးမြစ်များသာမက ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးငယ် တစ်ဦးကိုလည်း ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

မိန်းကလေးငယ်မှာ မျက်နှာမှာ ကြောင်အအ ဖြစ်နေသည်။

"တာအိုဆရာချန်... ဘယ်ကနေ ဒီလောက် လှတဲ့ မိန်းကလေးကို ခေါ်လာတာလဲ "

"တောင်ပေါ်မှာ ဆေးရှာရင်း တွေ့ခဲ့တာပါ၊ ကျားတွေ ဘာတွေ စားတော့မလို့... လန့်ပြီး ဝိညာဉ် လွင့်နေတာနဲ့ ခေါ်လာခဲ့တာ၊ ခဏတော့ ဒီမှာ ထားထားလိုက်မယ်၊ နောက်မှ သူ့မိဘတွေ လာရှာရင် ပြန်ပေးရမှာပေါ့"

"ဆရာကြီးက တကယ့်ကို ကြင်နာတတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ပဲ"

တာအိုဆရာချန် က ပြုံးလိုက်ပြီး

"ဝူလျန်ထျန်းကျွင်း... တပည့်တော်က တာအိုသာဝကပါ၊ ဘယ်ကလာတဲ့ ကြင်နာတတ်တဲ့ စိတ်ရှိရမှာလဲ "

သူသည် မိန်းကလေးငယ်ကို ကျောင်းအတွင်းသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ အခြားသူများမှာလည်း ခေတ္တမျှ မေးမြန်းပြီးနောက် မေ့လျော့သွားကြကာ အရာအားလုံးမှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေသည်။ တာအိုဆရာချန် က မိန်းကလေးငယ်၏ ဦးခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး

"နောက်ဆိုရင်... မင်းနာမည်ကချန်ကျိ လို့ ခေါ်မယ်"

မိန်းကလေးငယ်၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်အဝါ မရှိသော်လည်း အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူမမှာ သတိလစ်မေ့မြောနေသည့် အလားပင်။ တာအိုဆရာချန် က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဟူး... ငါ့လက်ထဲမှာ မင်းရဲ့ စစ်မှန်သော ဝိညာဉ် တစ်ခု ကျန်မနေခဲ့ရင် ဒီတစ်ခါတော့ မင်း တကယ်ကို ပြာဖြစ်သွားပြီ၊ ဝမ်ချွမ်းမြစ်ထဲကိုတောင် သွားခွင့်ရမှာ မဟုတ်ဘူး"

မိန်းကလေးငယ်မှာ လန့်ပြီး ဝိညာဉ် လွင့်သွားသူကဲ့သို့ ကြောင်အအ ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ တာအိုဆရာချန် က ပြုံးလိုက်ပြီး

"ကိုးကွယ်ခြင်းစွမ်းအားတွေက မင်းကိုယ်ပေါ်မှာ ရှိနေသေးတယ်၊ အသစ်ကနေ ပြန်စရမယ်။ မင်း ပြန်ကောင်းလာတဲ့အခါကျရင် အဲဒီ တာအိုဆရာလေးကို ကိုယ်တိုင် သွားသတ်ရမယ်"

ကြောင်အအ ဖြစ်နေသော မိန်းကလေးငယ်မှာ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မျက်လုံးများ တစ်ခဏချင်းမှာပင် ကြည်လင်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် မျက်လုံးများမှာ ပြန်လည် ဝေဝါးသွားပြန်သည်။ အစောပိုင်းက ထိုခဏ၌ သူမ၏ နဖူးပေါ်တွင် ကြာပန်းဖြူ အမှတ်အသားတစ်ခု လျှပ်ခနဲ ပေါ်လာခဲ့သည်။

လီယန်ချူနှင့် ဖန်ချင်းလန် တို့မှာ ဝေမြို့ သို့ ပြန်ရောက်လာကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ရတနာခုနှစ်ပါး ရွှေစင်စေတီ ဟူသော မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ရတနာကို ဖန်ချင်းလန် ထံ ပေးအပ်ရန် ကြံရွယ်ထားသည်။ သို့သော် ဖန်ချင်းလန် က တစ်ချက်ကြည့်ရုံမျှဖြင့် သူ့ကို ပြန်ပေးလိုက်သည်။

"အတွင်းမှာရှိတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဒီလောက်မြန်မြန် သိသွားတာလား "

ဟု လီယန်ချူက အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။

ဖန်ချင်းလန် က ခေါင်းခါပြကာ သူမ၏ အေးစက်လှသော မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး

"ဒီလောက် မြန်ပါ့မလား"

လီယန်ချူက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့်

"ဒါဆို ဘာလို့ ဆက်ပြီး မဆင်ခြင်တာလဲ"

ဖန်ချင်းလန် က သူ့ကို ထူးထူးဆန်းဆန်း ကြည့်ကာ

"ဒီရတနာက ဟိုတုန်းက ကျင်းဟွာနန်းတော်ရှင်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ရတနာပဲ၊ အတွင်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံကို တက်လှမ်းနိုင်တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ပါနေတာ။ ဟိုရဟန်းအိုကြီး အသက်နဲ့ရင်းပြီး လိုချင်ခဲ့တဲ့ အရာကို ငါ့ကို ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ ပေးတော့မလို့လား"

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ကာ

"မှော်ရတနာ တစ်ခုပဲဟာ၊ ပြီးတော့ နတ်ဘုရားဖြစ်ဖို့ ဆိုတာတွေကိုလည်း ငါ စိတ်မဝင်စားဘူး။ အသုံးတည့်ရင် ယူထားလိုက်ပါ"

ဖန်ချင်းလန် က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ လီယန်ချူ၏ ဤကဲ့သို့ ဂရုမစိုက်သော အမူအရာမှာ သူမကို ပို၍ ရင်းနှီးစေသည်။ လောကတွင် လူအများအပြားမှာ ဤလျှို့ဝှက်ချက်အတွက် အသက်နှင့်ရင်းကာ တိုက်ခိုက်နေကြသည် မဟုတ်ပါလား။

ဖန်ချင်းလန် မှာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူမ လီယန်ချူနှင့် သိကျွမ်းခဲ့သည်မှာ အချိန်အတော်ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူသည် ယခုကဲ့သို့ အဆင့်အထိ တစ်ဆင့်ချင်း တက်လှမ်းလာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ ထို့ပြင် သူ၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာလည်း အရင်အတိုင်းပင် ရှိနေသေးသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လီယန်ချူ၏ အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းမှုကြောင့် ဖန်ချင်းလန် သည် စေတီတော်ကို လက်ခံလိုက်တော့သည်။

သူမ ထွက်သွားပြီးနောက် ဆိုင်ရှင်မ လျှောက်လာပြီး

"ချင်းလန်လေးက တကယ့်ကို အားနာတတ်တာပဲ၊ ဘာလို့ ငါနဲ့နင် ခွဲခြားနေရတာလဲ "

ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဆိုင်ရှင်မက ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး

"တကယ့်ကို ထူးချွန်တာပဲ၊ အခုဆိုရင် တတိယအဆင့် နောက်ပိုင်းက လူတွေကိုတောင် အလွယ်တကူ သတ်နိုင်နေပြီ။ အော်မေတောင် တိုက်ပွဲမှာ ယန်ဝိညာဉ် ပညာရှင် လေးဦးကို သတ်ခဲ့တယ်၊ ကြာပန်းဖြူမယ်တော်လည်း မင်းလက်ထဲမှာ သေသွားပြီ။ နောက်ဆိုရင် တာအိုဆရာလီရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက တကယ့်ကို ကြီးကျယ်တော့မှာပဲ"

လီယန်ချူက

"လူသတ်ရတာတော့ အားရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းကျရင် ရှုပ်ရှုပ်ရှက်ရှက်တွေ အများကြီး ဖြစ်လာမှာကိုတော့ စိုးရိမ်တယ်"

ရှန်ယွင်ဆရာတော် သေဆုံးသွားပြီးနောက် မိုးမခခက်တစ်ခုသာ ကျန်ခဲ့သည်မှာ သူ့ကို သံသယဖြစ်စေသည်။ ၎င်းမှာ ကိုယ်ပွားတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့ မိုးမခပင် မိစ္ဆာတစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူ့နောက်ကွယ်မှ လူက သေချာပေါက် ရောက်လာပေလိမည်။ ထို့ပြင် ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်းချုပ် ခွေးအိုကြီးမှာလည်း နောင်တစ်ချိန်တွင် ပြဿနာရှာလာနိုင်ပေသည်။

ဆိုင်ရှင်မက ရယ်မောကာ

"ဘာလဲ... လူသတ်ရင် မျက်တောင် မခတ်တဲ့ တာအိုဆရာလီက ဒါကို ကြောက်နေတာလား"

လီယန်ချူက ခေါင်းခါကာ

"ကြောက်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ရှုပ်မှာကို စိုးရိမ်တာပါ။ အခု ငါက တတိယအဆင့် အလယ်ပိုင်းမှာပဲ ရှိသေးတော့ သူတို့ကို သတ်ဖို့က သိပ်မလွယ်သေးဘူး"

ဆိုင်ရှင်မက အလေးအနက် စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်း အရင်က နဂါးကြော တစ်ခု ယူလာခဲ့တယ် မဟုတ်လား အဲဒီ နဂါးမယ်လေးက တကယ်တော့ စစ်မှန်သော ဝိညာဉ် တစ်ခုပဲ၊ ငါ ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ် ကို သုံးပြီး သူမကို အမျှဝေ ပေးလိုက်ပြီ။ အခု အဲဒီ နဂါးကြောက အလွန်ကို သန့်စင်နေပြီ"

လီယန်ချူက အံ့ဩတကြီး

"အမျှဝေလိုက်ပြီ"

သူ ကောင်းပုကျေးရွာ မှ ပြန်လာပြီးနောက် ထိုတံဆိပ်ကို ဆိုင်ရှင်မထံ ပေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင်မှာ ထိုရတနာကို ကောင်းစွာ မထိန်းချုပ်နိုင်သောကြောင့် ဆိုင်ရှင်မ၏ လက်ထဲတွင် ပိုမို အသုံးဝင်စေရန် ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သိုလှောင်အိတ် အတွင်းရှိ ပစ္စည်းအများစုကိုလည်း သူမထံ ပေးထားခဲ့သည်။

ဆိုင်ရှင်မက ခေါင်းညိတ်ပြကာ

"အခု ငါ့မှာ နဂါးပုတီး၊ နဂါးအကြေးခွံတွေ ရှိတယ်၊ မင်းကလည်း နဂါးသွေးကို ကျင့်ကြံထားတယ်ဆိုတော့ ဒီနဂါးကြောကို အသုံးချပြီး နဂါးယန်မြက် သာ ရှာတွေ့ခဲ့ရင်... ငါ့မှာ ရွှေစင်ဆေးလုံး တစ်လုံး ဖော်စပ်ပေးနိုင်တဲ့ ယုံကြည်ချက် ရှိတယ်။ အဲဒါက မင်းကို တတိယအဆင့် နောက်ပိုင်း ကို တက်လှမ်းနိုင်အောင် ကူညီပေးလိမ့်မယ်"

ဆိုင်ရှင်မ၏ စကားမှာ တည်ငြိမ်သော်လည်း လီယန်ချူမှာမူ ကြောင်အသွားမိသည်။ ဆိုင်ရှင်မ ဆေးဖော်စပ်သည်မှာ ဝါသနာအရဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ဤမျှအထိ အစွမ်းထက်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ နဂါးယန်မြက် မှာ ယခင်က ရှန်ရှင်းနန်းတော် မှ ပညာရှင်တစ်ဦးကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်စဉ်က လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုသို့ မှားယွင်းရောက်ရှိခဲ့စဉ်က အဘိုးအိုတစ်ဦးထံမှ ရရှိခဲ့သော သဲလွန်စ ဖြစ်သည်။

ဆိုင်ရှင်မ၏ လက်ထဲတွင် ဤအရာမှာ ကန့်သတ်ချက်များကို ချိုးဖျက်ကာ တတိယအဆင့် နောက်ပိုင်းသို့ တက်လှမ်းရန် အဓိက သော့ချက် ဖြစ်လာလိမ့်မည် မဟုတ်ပါလား။

"ကောင်းပြီ... ငါ သွားယူမယ်"

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အရောင်တောက်သွားတော့သည်။

အပိုင်း (၈၂၈) လူငယ်ပညာရှိ ၊ ရှန်ခွီကျန့်ရန် ၊ အလောင်းမောင်းအတတ် ၊ ဆေးဖိုနှင့် ဆေးနည်း

လင်ယွင်တောင်...

၎င်းသည် အရှေ့တောင်ပိုင်းနယ်မြေအတွင်းရှိ တောင်တန်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး မိုင်ပေါင်းများစွာ ရှည်လျားကာ ဝေးဝေးမှ ကြည့်လျှင် ဝေ့ဝဲနေသော အရှိန်အဝါကြီးမားသည့် နဂါးကြီးတစ်ကောင်နှင့် တူလှသည်။

မူလက ဤနေရာသည် ဖုန်းရွှေနှင့် မြေမျက်နှာသွင်ပြင် အလွန်ကောင်းမွန်သော်လည်း လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ခန့်က ငလျင်လှုပ်ခြင်း တစ်ကြိမ်ဖြစ်ပွားခဲ့ရာ တောင်တန်းတစ်ခုလုံး အလယ်မှ ပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။

လေကိုထိန်းပြီး ရေကိုစုဆောင်းပေးသော မြေမြတ်နေရာမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး အနီးနားရှိ ကျေးရွာများတွင် လူအများအပြား သေဆုံးခဲ့ရကာ ရွာအများအပြားမှာလည်း အပျက်အစီးများ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ လင်ယွင်တောင် အနီးတစ်ဝိုက်တွင် လူသူအရောက်အပေါက် နည်းပါးလာပြီး ညဘက်တွင် တောင်ထဲ၌ ဇာတ်ပွဲများ ကပြနေသံများ သို့မဟုတ် စည်ကားသော ဈေးတန်းကြီးများ ပေါ်လာတတ်ပြီး မိုးလင်းသည်နှင့် ပြန်လည်ပျောက်ကွယ်သွားတတ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

အနီးနားရှိ အရပ်သူအရပ်သားများမှာ ဤနေရာ၏ ဘေးအန္တရာယ်ကို သိရှိကြသဖြင့် အနီးအနားတွင် မနေထိုင်လိုကြတော့ဘဲ အုပ်စုလိုက် ပြောင်းရွှေ့သွားကြတော့သည်။ မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း မြေနဂါး နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံလှန်ခဲ့ရာ လူအများအပြား ထပ်မံသေဆုံးခဲ့ရပြန်သည်။ လူအများက ဤသည်မှာ "တောင်စောင့်နတ်မင်း" အမျက်ထွက်ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ပြောဆိုကြပြီး လင်ယွင်တောင်တစ်ခုလုံးကို ဆန်းကြယ်လှသော အရောင်အဝါများဖြင့် ပိုမိုလွှမ်းခြုံထားစေခဲ့သည်။

............

ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပေါက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လေလှိုင်းများ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့လွင့်သွားသည်။

တောင်ပေါ်ရွာငယ်လေးတစ်ခုအတွင်း...

နှုတ်ခမ်းနီရဲပြီး သွားဖြူဖြူနှင့် လူငယ်ပညာရှိ တစ်ဦးနှင့် အဝတ်အစား အပြာရောင်ဝတ်ဆင်ထားသော အစေခံအဘိုးအိုတစ်ဦးတို့သည် မိစ္ဆာအလောင်းကောင် အုပ်စု၏ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံနေရသည်။ ဤမိစ္ဆာအလောင်းများ၏ ကိုယ်ထည်မှာ သတ္တုကဲ့သို့ ပြောင်လက်နေပြီး လက်သည်းများမှာ မည်းနက်ကာ ရှည်လျားထက်မြက်လှသည်။

သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် အစွယ်များရှိပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင် မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများ အလွန်ထူထပ်နေသည်။ ထိုအထဲတွင် မိစ္ဆာအလောင်းနှစ်ကောင်မှာ "ငွေရောင်မိစ္ဆာအလောင်း" အဆင့်သို့ ကူးပြောင်းနေပြီဖြစ်ကာ အားအင်အလွန်ကြီးမားပြီး လေကဲ့သို့ လျင်မြန်လှသည်။ သာမန်ကျင့်ကြံသူများသာ ဤမိစ္ဆာအလောင်းများနှင့် တွေ့ပါက အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြတ်ခံရရုံသာ ရှိပေလိမည်။

သို့သော် အပြာရောင်ဝတ် အစေခံအဘိုးအိုသည် လက်ဝါးရိုက်ချက်၊ ခြေကန်ချက်များဖြင့် အတွင်းအားများကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး ထက်မြက်လှသော အရှိန်အဝါ များက မိစ္ဆာအလောင်းများကို ရိုက်ခွဲပစ်နေသည်။ ဤသူမှာ အမှန်တကယ်ပင် အငွေ့ကို အရှိန်အဝါအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်သော သိုင်းပညာရှင် အထွတ်အထိပ်တစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။

နှုတ်ခမ်းနီရဲရဲနှင့် လူငယ်ပညာရှိမှာမူ တည်ငြိမ်အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် ထက်မြက်လှသော ဓား တစ်ချောင်း ‌ကို ထိန်းချုပ်နေသည်။ ဓားသည် လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုအလား ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာအလောင်းများအကြား ဝဲပျံနေပြီး ဓားမိုးမခဘဲ ခံနိုင်ရည်ရှိသော ထိုမိစ္ဆာအလောင်းများကို အသားတုံးများအဖြစ် ပိုင်းဖြတ်နေတော့သည်။

မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် ရွာလုံးကျွတ်ရှိနေသော မိစ္ဆာအလောင်းများကို ထိုသခင်နှင့် အစေခံနှစ်ဦးက အကုန်အစင် သတ်ဖြတ်လိုက်ကြသည်။

လူငယ်ပညာရှိက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် "ဝမ်အိုကြီး... ဒါနဲ့ဆို လေးရွာမြောက် ရှိပြီနော်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အပြာရောင်ဝတ် အဘိုးအိုက ခေါင်းညိတ်ကာ "မှန်ပါတယ်" ဟု ပြန်ထူးသည်။

လူငယ်ပညာရှိက အေးစက်စွာဖြင့်

"ဒီ ရှန်ခွီကျန့်ရန် ဆိုတဲ့ကောင်က မြေကြောကို ထိန်းချုပ်ပြီး ဒီနေရာမှာ မိစ္ဆာအလောင်းတွေကို ကျင့်ကြံနေတာပဲ။ ဒီလို အလောင်းမွေးတဲ့ နေရာတွေကို အကုန်ဖျက်ဆီးပစ်ရင် ဒီခွေးအိုကြီး သေချာပေါက် ထွက်လာလိမ့်မယ်"

အပြာရောင်ဝတ်အဘိုးအိုက ရယ်မောကာ

"သခင်လေး ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ဒီ ရှန်ခွီကျန့်ရန်က မူလက တာအိုပညာရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီးတော့ အခုတော့ မိစ္ဆာအလောင်းတွေကို မွေးနေတယ်၊ လမ်းမှန်ကို မလျှောက်ဘဲနဲ့... တကယ့်ကို ‌ေခွးသား ပါပဲ"

အဘိုးအို၏ စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင်...

ယင်လေ များ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်လာပြီး တာအိုဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားကာ သားမြီးယပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် လူလတ်ပိုင်း တာအိုဆရာတစ်ဦး ပေါ်လာသည်။ သူသည် တိမ်စီးကာ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင် မှိုင်းညှို့နေသော မီးခိုးငွေ့များနှင့် မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"လိုက်ရှာမနေနဲ့တော့... ငါကိုယ်တိုင် ဒီကို ရောက်လာပြီ"

လူငယ်ပညာရှိက အေးစက်စွာဖြင့်

"စောစောက ဘေးကနေ ချောင်းကြည့်နေပြီးတော့၊ အဆဲခံရတော့မှ ထွက်လာရဲတယ်... တကယ့်ကို အရိုးနာချင်တဲ့ကောင်ပဲ"

ရှန်ခွီကျန့်ရန်၏ မျက်နှာ ပျက်ယွင်းသွားပြီး

"မင်းတို့တွေ ငါ့ရဲ့ အလောင်းမွေးတဲ့ရွာ လေးရွာကို ဆက်တိုက် ဖျက်ဆီးခဲ့တာ... ငါနဲ့ တကယ်ပဲ အသေအလဲ ဖြစ်ချင်နေတာလား"

လူငယ်ပညာရှိ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ရုတ်တရက် ထက်မြက်သွားကာ

"စကားတွေ အပိုပြောမနေနဲ့"

သူ့ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဝတ်ရုံမှာ လေမတိုက်ဘဲ လွင့်ပျံသွားပြီး နေမင်းကဲ့သို့ တောက်ပသော ဖြူစင်သော တရားစွမ်းအားများ ဝန်းကျင်သို့ ပျံ့နှက်သွားသည်။ ထို့နောက် သူသည် စာလိပ်တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။ စာလိပ်ပေါ်တွင် နဂါးပျံဝဲနေသကဲ့သို့ ခန့်ညားသော "ဓား" ဆိုသည့် စာလုံးတစ်လုံးကို ရေးသားထားသည်။

ချွန်း

နဂါးဟိန်းသံကဲ့သို့ အသံထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားအရှိန်အဝါများ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားသည်။ စာလိပ်သည် ဓားတစ်ချောင်း အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ရှန်ခွီကျန့်ရန်ထံသို့ တိုက်ခိုက်သွားတော့သည်။ ရှန်ခွီကျန့်ရန်၏ ကိုယ်ပတ်လည်တွင် ဦးခေါင်းခွံပေါင်း ထောင်ချီ ပေါ်လာပြီး ၎င်းတို့က ပါးစပ်များကို ကြီးမားစွာ ဖြဲလျက် ပျံလွှားဓားကို ကိုက်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားကြသည်။

ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း

ပညာရှိကဏ္ဍ၏ ဖြူစင်သော တရားစွမ်းအားများ ပါဝင်သည့် ပျံလွှားဓားနှင့် သူ၏ ဦးခေါင်းခွံ မှော်အတတ်တို့ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံရာတွင် လေလှိုင်းများ တရစပ် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။

အပြာရောင်ဝတ် အဘိုးအိုက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး ထက်မြက်လှသော အရှိန်အဝါများကို လက်သီးပေါ်တွင် စုစည်းကာ ရှန်ခွီကျန့်ရန်၏ ရင်ဘတ်ကို တစ်ချက်တည်း ဆော်ထည့်လိုက်သည်။

ဘုန်း

ရှန်ခွီကျန့်ရန်မှာ ရုတ်တရက် လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့ဩမှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။ ဤအပြာရောင်ဝတ် အစေခံအဘိုးအိုက ဤမျှအထိ အထွတ်အထိပ်ရောက်သော သိုင်းပညာရှင် စွမ်းအားမျိုး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သို့သော် သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် အေးစက်သွားကာ...

"သာမန် သိုင်းသမားလေးကများ... ပုရွက်ဆိတ်က ဆင်ကို အံတုချင်နေတာလား "

သူက ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်ရာ အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ပင်။ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ထူထပ်သော ယင်စွမ်းအားများ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး လေထဲသို့ ပျံတက်ကာ အပြာရောင်ဝတ် အဘိုးအိုထံသို့ တိုက်ခိုက်တော့သည်။ ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင် တိမ်မည်းများ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ယင်လေများ ပြင်းထန်လာသည်။ သိုင်းသမားများသည် သွေးသားအင်အား ကောင်းမွန်ပြီး ခန္ဓာကိုယ် သန်မာသော်လည်း ဝိညာဉ် ပိုင်းကို ကျင့်ကြံခြင်း မရှိကြသဖြင့် ဝိညာဉ်တိုက်ခိုက်မှုများနှင့် တွေ့လျှင် အလွန်ပင် ခက်ခဲတတ်သည်။

ရှန်ခွီကျန့်ရန်မှာ တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူဖြစ်သဖြင့် သိုင်းပညာအဆင့်မြင့် ပညာရှင်တစ်ဦးကို ကိုင်တွယ်ရန်မှာ အလွန်လွယ်ကူသည်ဟု ယူဆထားသည်။ သို့သော် အပြာရောင်ဝတ် အဘိုးအို၏ မျက်ခုံးအလယ်မှ ရွှေရောင်အစက်လေးတစ်ခု လင်းလက်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ပျံ့နှက်သွားရာ သူတစ်ကိုယ်လုံးမှာ ရွှေစင်ဖြင့် သွန်းလုပ်ထားသော ရွှေလူသားကြီးကဲ့သို့ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဘုန်း

သူသည် လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့်ပင် ဝိညာဉ်ကို ဆွဲထုတ်နိုင်သော ထိုမိစ္ဆာဝိညာဉ်ကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်ပြီး ကိန်ဂါလက်သီး ဖြင့် ရှန်ခွီကျန့်ရန်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ထိုးနှက်လိုက်သည်။

ရှန်ခွီကျန့်ရန်၏ မျက်နှာမှာ အကြီးအကျယ် ပျက်ယွင်းသွားပြီး "ဗုဒ္ဓဘာသာ လက်ဝှေ့ရဟန်း " ဟု အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

စောစောက တစ်ဖက်လူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်မှာ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များ၏ အရှိန်အဝါဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာလည်း တတိယအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။ ရှန်ခွီကျန့်ရန်၏ ယင်လေများမှာ ရိုက်ခွဲခံလိုက်ရပြီး ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ တရားစွမ်းအားများက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို များစွာ ထိခိုက်စေခဲ့သည်။

ရှူး

ပညာရှိစာလိပ်မှ ပြောင်းလဲလာသော ဓားမှာ လျှပ်စစ်အလား သူ၏ထံသို့ ထိုးစိုက်လာပြန်သည်။

ဗြိ

ရှန်ခွီကျန့်ရန်မှာ မရှောင်နိုင်ဘဲ ဓားအစိုက်ခံလိုက်ရသော်လည်း ထိုဓားမှာ အသားထဲသို့ သုံးလက်မခန့်သာ ဝင်ပြီး ရပ်တန့်သွားသည်။

လူငယ်ပညာရှိက လှောင်ပြုံးပြုံးကာ

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိစ္ဆာအလောင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲထားတာလား... ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ၊ မင်းဟာ လမ်းမှန် ကို ကိုယ့်ဘာသာ ဖြတ်တောက်လိုက်တာပဲ "

တစ်ဖက်လူက သူ၏ဓားကို ခုခံနိုင်ခြင်းမှာ သူ၏ ခိုင်မာလှသော မိစ္ဆာအလောင်း ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

ရှန်ခွီကျန့်ရန်က သူ့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ကာ

"မင်းတို့တွေက ဘယ်သူတွေလဲ ဘာလို့ လင်ယွင်တောင်ကို လာပြီး ငါ့ကို ရန်ရှာနေတာလဲ "

ဤသခင်နှင့် အစေခံ နှစ်ဦးစလုံးမှာ တတိယအဆင့် ပညာရှင်များ ဖြစ်နေခြင်းက ရှန်ခွီကျန့်ရန်ကို အလွန်အံ့ဩစေသည်။ နာမည်ကြီး ဂိုဏ်းကြီးများတွင်ပင် တတိယအဆင့် ပညာရှင်မှာ နဂါးဦးချိုကဲ့သို့ ရှားပါးလှသည်မဟုတ်ပါလား။ ယခု တောတောင်ထဲတွင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း နှစ်ယောက် ပေါ်လာရုံသာမက သူတို့၏ နောက်ခံကိုလည်း သူ လုံးဝ မသိရှိပေ။

လူငယ်ပညာရှိက တည်ငြိမ်စွာပင်

"ခန့်မှန်းကြည့်လေ" ဟု ပြန်ပြောသည်။

ရှန်ခွီကျန့်ရန်၏ မျက်နှာ အေးစက်သွားကာ လက်နှစ်ဖက်ကို အောက်သို့ချလိုက်ရာ နှုတ်ခမ်းတွင် အစွယ်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝန်းကျင်သို့ ပြင်းထန်သော မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများ ပျံ့နှက်သွားသည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကို တစ်နယ်လုံးကို ခြောက်သွေ့စေနိုင်သည့် အလောင်းဘုရင် အဆင့်သို့ ရောက်ရန် ကျင့်ကြံနေခြင်းဖြစ်ပြီး ယခုအခါ အရှိန်အဝါအချို့ ထွက်ပေါ်နေပြီဖြစ်သည်။ လေထုထဲရှိ ရေငွေ့များမှာ တစ်ခဏချင်းမှာပင် ခန်းခြောက်သွားပြီး အသက်ရှူရ ခက်ခဲကာ လည်ချောင်းများ ခြောက်ကပ်လာစေသည်။

လူငယ်ပညာရှိက နောက်ထပ် စာလိပ်တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်ပြန်ရာ ထိုစာလိပ်ပေါ်တွင် "နှိမ်နင်းခြင်း" ဟူသော စာလုံးကြီး တစ်လုံးကို ရေးသားထားသည်။ ထို "နှိမ်နင်း" စာလုံးသည် ရုတ်တရက် တောင်ပတ်ငယ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှန်ခွီကျန့်ရန်၏ ဦးခေါင်းထက်သို့ လွှမ်းမိုးလိုက်သည်။ ရှန်ခွီကျန့်ရန်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ကိုယ်ရောင်ဖျောက်ကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ထိုတောင်ပတ်မှာ ပြင်းထန်စွာ ဖိချလိုက်တော့သည်။

ဝုန်း

မြေပြင်တွင် အက်ကြောင်းပေါင်းများစွာ ပေါ်ထွက်လာပြီး ရှန်ခွီကျန့်ရန်မှာ တောင်၏ ဖိနှိပ်မှုကြောင့် သွေးအန်သွားရသည်။ သို့သော် သူ၏ မိစ္ဆာအလောင်း ခန္ဓာကိုယ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် သန်မာလှသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ပြန်ထကာ မြေပြင်ကို နင်းလိုက်ရာ မြေပြင်မှာ လိပ်ခွံသဖွယ် အက်ကြောင်းများ ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထို့နောက် သူသည် လူငယ်ပညာရှိထံသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်တော့သည်။ ပြင်းထန်လှသော မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများကြောင့် သာမန်လူဆိုလျှင် ဝိညာဉ်ပင် လွင့်ထွက်သွားနိုင်စရာ ရှိသည်။

ပညာရှိ များမှာ အဝေးမှ တိုက်ခိုက်ရာတွင် တော်သော်လည်း အနီးကပ် ကိုယ်ထိလက်ရောက် တိုက်ခိုက်မှု တွင် အားနည်းတတ်သည်ကို ရှန်ခွီကျန့်ရန် သိထားသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် ပြင်းထန်သော လေလှိုင်းတစ်ခု တိုးဝင်လာပြီး ရွှေရောင်အလင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော အပြာရောင်ဝတ် အဘိုးအိုက ရှန်ခွီကျန့်ရန်နှင့် တိုက်ရိုက် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသွားတော့သည်။

ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း

ရှန်ခွီကျန့်ရန်နှင့် အပြာရောင်ဝတ် အဘိုးအိုတို့သည် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြပြီး သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ မြန်လွန်းသဖြင့် ရိပ်ခနဲ ပုံရိပ်များကိုသာ မြင်ရတော့သည်။ နားထဲတွင်လည်း တရစပ် ပေါက်ကွဲသံများကိုသာ ကြားနေရသည်။

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း

ရှန်ခွီကျန့်ရန်မှာ အခက်တွေ့လာရသည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ် ကျင့်ထားသော သိုင်းရဟန်းတစ်ဦးနှင့် နည်းလမ်းပေါင်းစုံရှိသော ပညာရှိတစ်ဦးတို့ ပေါင်းစပ်တိုက်ခိုက်မှုက အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။ တိုက်ကွက် ဆယ်ဂဏန်းကျော်ပြီးနောက် ရှန်ခွီကျန့်ရန်မှာ အခြေအနေမဟန်တော့ကြောင်း သိလိုက်သည်။

သူ၏ ခြေထောက်အောက်မှ အမည်းရောင်အငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုအငွေ့များမှာ အမည်းရောင် သံကြိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အပြာရောင်ဝတ် အဘိုးအိုကို ချည်နှောင်လိုက်သည်။

အပြာရောင်ဝတ် အဘိုးအို၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓအလင်းများ ပိုမိုတောက်ပလာပြီး အမည်းရောင်သံကြိုးများကို ရုန်းကန်နေရာ မကြာမီ ပြတ်တောက်တော့မည့် အခြေအနေတွင် ရှိသည်။ ရှန်ခွီကျန့်ရန်မှာ ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ကိုယ်ရောင်ဖျောက်၍ အဝေးသို့ ထွက်ပြေးတော့သည်။

လူငယ်ပညာရှိက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ပညာရှိစာလိပ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် တောင်ပတ်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဖိနှိပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ရှန်ခွီကျန့်ရန်က သူ၏ ပါးစပ်အတွင်းမှ လုံးဝန်းသော ပုတီးစေ့ တစ်စေ့ကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ "အလောင်းအမြုတေ" ဖြစ်ပြီး ၎င်းပေါ်တွင် မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများ အလွန်ထူထပ်နေသည်။ ထိုအမြုတေနှင့် တောင်ပတ်တို့ ထိပ်တိုက်တွေ့ရာတွင် ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲမှုကြီး ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း

လူငယ်ပညာရှိမှာ တစ်ဖက်လူက အလောင်းအမြုတေ အဆင့်အထိ ရောက်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

ဤနေရာတွင် သေချာပေါက် ယင်မြေကြော တစ်ခု ရှိနေပေလိမည်။ ထိုခဏတာ အာရုံလွတ်သွားခြင်းကို အသုံးချကာ ရှန်ခွီကျန့်ရန်မှာ အဝေးသို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

ဘုန်း

အပြာရောင်ဝတ် အဘိုးအိုမှာလည်း အမည်းရောင်သံကြိုးများကို ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ပြီး ရှန်ခွီကျန့်ရန်နောက်သို့ လိုက်လံဖမ်းဆီးသော်လည်း တစ်ဖက်လူက အလွန်မြန်သဖြင့် ချက်ချင်း ဖမ်းမမိနိုင်ပေ။ အကယ်၍ ဤရှန်ခွီကျန့်ရန်ကို လွတ်ပေးလိုက်ပါက နောက်နောင်တွင် ဘေးဒုက္ခများစွာ ဖြစ်လာနိုင်ပြီး အပြစ်မဲ့သော သတ္တဝါများစွာ အသတ်ခံရပေလိမည်။ လူငယ်ပညာရှိနှင့် အဘိုးအိုတို့မှာ စောစောကတည်းက တတိယအဆင့် စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ မထုတ်ခဲ့ခြင်းမှာ ရှန်ခွီကျန့်ရန်ကို လန့်ပြီး ထွက်မပြေးသွားစေရန် ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက်...

ဧရာမ မီးနဂါးကြီးတစ်ကောင် ပေါ်ထွက်လာသည်။ နဂါးအကြေးခွံ၊ နဂါးဦးချိုနှင့် နဂါးဦးခေါင်းများမှာ သက်ရှိအလား ထင်မှတ်ရလောက်အောင် ပီပြင်လှသည်။ ထိုကြောက်မက်ဖွယ် မီးနဂါး ပေါ်လာသည်နှင့် ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာ အပူရှိန်ကြောင့် လိမ်တွန့်သွားတော့သည်။

ထိုမီးနဂါးသည် ရှန်ခွီကျန့်ရန်ကို တိုက်ရိုက်ပင် ဝါးမြိုလိုက်တော့သည်။ မိစ္ဆာအလောင်းဘုရင် အဖြစ် ပြောင်းလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသော တတိယအဆင့် မိစ္ဆာအလောင်းကြီးမှာ ထိုမီးနဂါးအတတ်အောက်တွင် ခဏချင်းမှာပင် ပြာအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားရတော့သည်။

"........................"

ထို့နောက်တွင်မှ ထိုသခင်နှင့် အစေခံနှစ်ဦးမှာ အဝေးရှိ ထင်းရှူးပင်အိုကြီးတစ်ပင်အောက်တွင် ထိုင်နေသော လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လူငယ်တာအိုဆရာမှာ ရုပ်ရည်ချောမောကာ ပညာရှိဆန်လှပြီး ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ နူးညံ့တည်ငြိမ်သော အသွင်ရှိသည်။ အရှိန်အဝါမှာလည်း လောကီနှင့် ကင်းလွတ်နေသကဲ့သို့ ရှိကာ အပြာနုရောင် တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ခါးတွင်မူ ရှေးဟောင်းပုံစံ ဓားရှည်တစ်စောင်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။

ဤကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို တစ်ခါမြင်ဖူးရုံနှင့် မည်သူမျှ မေ့နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ တစ်ဖက်လူ၏ အကြည့်နှင့် လူငယ်ပညာရှိ၏ အကြည့်တို့ ဆုံမိသွားကြသည်။

လူငယ်ပညာရှိမှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားပြီး "မင်းလား" ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သူ အလွန်အံ့ဩသွားရသည်။ ယခင်က ကျန်းနန်နယ်ရှိ လက်ဘက်ရည်ဆိုင်တွင် ဤလူငယ်တာအိုဆရာနှင့် မျက်ခုံးထူထူနှင့် သူဌေးသားတစ်ဦးတို့ ပြည့်တန်ဆာမ များအကြောင်းကို အားရပါးရ ဆွေးနွေးနေခဲ့ကြသည်ကို သူ တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ ဤပုဂ္ဂိုလ်က တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။

............

ဤလူငယ်တာအိုဆရာမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ လီယန်ချူ ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် မြေပုံအတိုင်း နဂါးယန်မြက် ကို လာရှာခြင်းဖြစ်ပြီး ဤတောတောင်ထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် ပြင်းထန်သော မိစ္ဆာအလောင်း အရှိန်အဝါများကို ခံစားမိသဖြင့် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံ ကို ဖြန့်ကျက်လိုက်သည်။ သို့သော် အလောင်းမွေးသည့် ရွာအချို့ကိုသာ တွေ့ရပြီး နောက်ကွယ်က လူကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် အသေးစိတ် ရှာဖွေရန်မှာ စွမ်းအားများစွာ ကုန်ခမ်းစေသဖြင့် သူသည် တိတ်တဆိတ်ပင် အလောင်းမွေးသည့်ရွာ အချို့ကို အရင်ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။ သို့သော် အခြားသူတစ်ဦးကလည်း ထိုရွာများကို ဖျက်ဆီးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် လီယန်ချူမှာ ငြိမ်မနေတော့ဘဲ ရှစ်ခွင်မှန် ကို ထုတ်ကာ ထိုနေရာကို ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး ဓာတ်ငါးပါး မြေလျှိုးအတတ် ဖြင့် ချက်ချင်း ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအခါမှ တစ်ဖက်လူက သူ့ရှေ့မှာ တင် မိစ္ဆာသတ်မှတ်ချက် တွေကို လုယူနေတာကို တွေ့လိုက်ရခြင်းပင်။

လူငယ်ပညာရှိကို တွေ့သောအခါ လီယန်ချူက ပြုံးပြလိုက်ပြီး "တကယ့်ကို တိုက်ဆိုင်တာပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လူငယ်ပညာရှိက ခေါင်းညိတ်ကာ

"မင်းက ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး၊ ငါ ထင်ခဲ့တာက..."

လီယန်ချူကလည်း ဤပညာရှိကို မှတ်မိသည်။ ယခင်က ကျန်းနန်တွင် ဝေ့ရှန် နှင့် လက်ဘက်ရည်ဆိုင်မှာ ရှိစဉ်က ဤပညာရှိက သူတို့နှစ်ဦးကို "ပြည့်တန်ဆာတွေအကြောင်း ပြောနေတာဟာ မိစ္ဆာတွေရဲ့ လှည့်စားမှုကို ခံနေရတာ" ဟု ပြောဆိုခဲ့ပြီး လီယန်ချူကို "ရုပ်ကလေးက ချောပါရဲ့၊ ဗိုက်ထဲမှာတော့ မြက်ခြောက်တွေပဲ ရှိတယ်" ဟု ဆဲဆိုခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ဤပညာရှိတင်မကဘဲ လီယန်ချူကိုယ်တိုင်လည်း အံ့ဩမိသည်။ ထိုစဉ်က သူတို့နှစ်ဦးမှာ ကျင့်ကြံသူများဖြစ်ကြောင်း သိခဲ့သော်လည်း တတိယအဆင့် ပညာရှင်များ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ထိုစဉ်က ဝေ့ရှန်က သူတို့ကို ရန်သွားစခဲ့ခြင်းမှာ တကယ့်ကို... သတ္တိရှိလှပေသည်။

............

စကားစမြည် ပြောဆိုပြီးနောက် လီယန်ချူသည် ဤလူငယ်ပညာရှိမှာ ဆက်ဆံရ မခက်ခဲကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ (သူမက ယောင်္ကျားလေးလို ဟန်ဆောင်ထားတာကလွဲရင်ပေါ့။)

သူမက သူမ၏နာမည်မှာ ချန်ရင် ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ နာမည်အတု ဖြစ်နိုင်ခြေ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်း ရှိသည်။ သူမက ဤနေရာသို့ လာရခြင်း အကြောင်းရင်းကိုလည်း ပြောပြခဲ့သည်။

"ဒီ ရှန်ခွီကျန့်ရန်က ငရဲတောင် က လူတစ်ယောက်ဆိုတော့၊ သူ့ဆီမှာ ငရဲတောင်ရဲ့ သဲလွန်စတွေ ရှိနိုင်တယ်လို့ မင်း ပြောတာလား"

လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

လူငယ်ပညာရှိက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"နှမြောစရာကောင်းတာကတော့ ဒီတောတောင်ကြီးထဲမှာ သူ့ရဲ့ ဂူဗိမာန် ကို ရှာမတွေ့တာပဲ။ မဟုတ်ရင် သတင်းအချက်အလက်တွေ ရနိုင်ဦးမှာ"

"ဂူဗိမာန်လား"

လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခု ပေါ်လာပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို ချက်ချင်း ဖြန့်ကျက်လိုက်ရာ တောင်ထဲမှ ပုံရိပ်များမှာ အလွန်ပင် ရှင်းလင်းစွာ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။ ရှန်ခွီကျန့်ရန်သည် ဂူထဲတွင် ရှိစဉ်က အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သော်လည်း ဂူထဲမှ ထွက်လာစဉ်က ဂူတွင်းရှိ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ရှာဖွေရသည်မှာ အလွန်လွယ်ကူသွားတော့သည်။

............

သူတို့ သုံးဦးသည် ရှန်ခွီကျန့်ရန်၏ ဂူဗိမာန်သို့ ရောက်လာကြသည်။ အတွင်းရှိ ပြင်ဆင်မှုများမှာ ရိုးရှင်းလှသည်။ ရှန်ခွီကျန့်ရန်မှာ မူလက တရားအားထုတ်သော တာအိုပညာရှင် တစ်ဦး ဖြစ်ဟန်တူသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် မိစ္ဆာလမ်းသို့ ရောက်သွားသည်ကိုမူ မသိရပေ။

သူတို့သည် ဂူအတွင်း၌ ကျောက်စိမ်းစာလိပ် တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရပြီး ထိုအထဲတွင် မိစ္ဆာအလောင်း မောင်းနှင်ခြင်းနှင့် မွေးမြူခြင်း အတတ်များကို အလွန်ဆန်းကြယ်စွာ ရေးသားထားသည်။ ငရဲတောင်သည် မိစ္ဆာအလောင်းများ ကျင့်ကြံရာတွင် ကျွမ်းကျင်ကြောင်း လီယန်ချူ သိထားပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း ထူးခြားသော သဲလွန်စကိုမူ သူ မတွေ့ရပေ။

လီယန်ချူ၏ အကြည့်မှာ လူငယ်ပညာရှိ၏ မျက်နှာထံသို့ ကျရောက်သွားသည်။ ချန်ရင်က ကျောက်စိမ်းစာလိပ်ကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး

"ကောင်းမွန်လှတဲ့ တာအိုပညာရှင် တစ်ယောက်ကနေ၊ သက်တမ်းရှည်ဖို့ အလိုလောဘကြောင့် မိစ္ဆာလမ်းကို လိုက်သွားတယ်... တကယ့်ကို မိုက်မဲတာပဲ "

သူမ၏ လက်ဝါးထဲမှ တရားစွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုကျောက်စိမ်းစာလိပ်ကို အမှုန့်ဖြစ်အောင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ သူမသည် ဤကဲ့သို့သော ဘေးပန်းလမ်းစဉ် မိစ္ဆာအတတ်များကို အလွန်ပင် ရွံရှာပုံရသည်။

အလောင်းမောင်းနှင်ခြင်းက ပြဿနာမရှိသော်လည်း "အလောင်းမွေးမြူခြင်း" ကမူ အလောင်းများနှင့် အမြဲထိတွေ့နေရသဖြင့် စိတ်ဓာတ်များ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သွားတတ်သည်။ ထို့ပြင် ဤကျောက်စိမ်းစာလိပ်ထဲမှ အတတ်မှာ ကျင့်ကြံသူ၏ စွမ်းအားကို များစွာ တိုးတက်စေသော်လည်း ထိုမျှပင် ကောင်းကင်တရားနှင့် ဆန့်ကျင်လှပေသည်။

ထိုအလောင်းမွေးအတတ်များအပြင် စစ်မှန်သော တာအိုအတတ်အချို့လည်း ပါဝင်သည်။ ရှန်ခွီကျန့်ရန်သည် မြေဓာတ် ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံသူဖြစ်သဖြင့် မြေဓာတ်ဆိုင်ရာ တာအိုအတတ်များနှင့် ဖုန်းရွှေပညာ၊ မြေကြောကြည့်နည်းများစွာကို ရေးသားထားသည်။ လူငယ်ပညာရှိမှာ ထိုအရာများကို စိတ်မဝင်စားသဖြင့် လီယန်ချူက ထိုစာအုပ်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး နောင်တစ်ချိန်တွင် တစ်ဦးတစ်ယောက်အား လက်ဆောင်ပေးရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။

သုံးဦးသား ရှာဖွေစစ်ဆေးပြီးနောက် အခြားအရာ မတွေ့ရသဖြင့် လီယန်ချူက သုံးရောင်ခြယ်မီး ကို ထုတ်ကာ ဂူတစ်ခုလုံးကို အမြစ်ပြတ်အောင် မီးရှို့ပစ်လိုက်သည်။

ချန်ရင်က အံ့ဩတကြီးဖြင့်

"တာအိုဆရာက သုံး‌ေရာင်ခြယ်မီးကိုတောင် တတ်မြောက်ထားတာလား "

လီယန်ချူက ပြုံးလိုက်ကာ

" သုံးရောင်ခြယ်မီးတင် မဟုတ်ဘူး၊ ငါ ရွှမ်းကျီကောင်းကင်မီး လည်း တတ်သေးတယ်"

ဟု စိတ်ထဲမှ ပြောလိုက်သည်။

ယောင်္ကျားလေးလို ဝတ်ထားသော လူငယ်ပညာရှိ ချန်ရင်က လီယန်ချူကို သူမနှင့်အတူ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သော်လည်း လီယန်ချူက ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

"ကျုပ်မှာ လုပ်စရာ အရေးကြီးကိစ္စတွေ ရှိနေသေးလို့ပါ၊ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"

စကားအဆုံးတွင် လီယန်ချူသည် မှော်လွန်းပျံ ကို ထုတ်ကာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားတော့သည်။

ချန်ရင်က လီယန်ချူ၏ ကျောပြင်ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ ယခင်က လက်ဘက်ရည်ဆိုင်တွင် တွေ့စဉ်က သူသည် ရုပ်ချောသော သာမန် တာအိုဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး ပြည့်တန်ဆာမများအကြောင်းကိုသာ စိတ်ဝင်စားသူဟု သူမ ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ချန်ရင်က သူ့ကို စိတ်ပျက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခု ပြန်တွေ့သောအခါ ဤလူငယ်မှာ တတိယအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဝမ်အိုကြီး... စောစောက ကျန်းနန်မြို့ထဲမှာ ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာ ကို နှိမ်နင်းခဲ့တာ သူပဲ ဖြစ်နိုင်မလား"

ချန်ရင်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

အပြာရောင်ဝတ် အဘိုးအိုက ခေါင်းညိတ်ကာ

"ရှစ်ပုံ ကိုးပုံကတော့ ဒီတာအိုဆရာ လီ ပဲ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်"

" သုံးရောင်ခြယ်မီး... ပြီးတော့ ဒီလောက် ထူးခြားတဲ့ ရတနာတွေ... သူက ဘယ်သူ့ရဲ့ လူဝင်စား ဖြစ်မလဲဆိုတာ မင်း ခန့်မှန်းလို့ ရလား"

ချန်ရင်က မေးပြန်သည်။

အဘိုးအိုက ခေါင်းခါပြသည်။

"ခန့်မှန်းလို့ မရပါဘူး"

ချန်ရင်က အဘိုးအိုကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒီလူက ကြည့်ရတာ နူးညံ့ပေမဲ့ တကယ်တော့ သတ်ဖြတ်ရာမှာ အရမ်းပြတ်သားတယ်။ ပထမတစ်ခါ တွေ့တုန်းက သူ ဘာမှ မရိပ်မိပေမဲ့၊ အခုတစ်ခါမှာတော့ မင်းရဲ့ မူလဇာစ်မြစ်ကို သူ သိသွားပြီထင်တယ်။ မင်းက လူစားတဲ့ မိစ္ဆာဆိုးမျိုး မဟုတ်လို့သာ တော်တော့တယ်၊ မဟုတ်ရင် အဲဒီ တာအိုဆရာက လက်ဦးနေလောက်ပြီ"

အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်နေသော အဘိုးအို၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားပြီး

"မဖြစ်နိုင်တာ၊ စောစောက သူ မှော်အတတ်သုံးပြီး စစ်ဆေးတာကို ငါ လုံးဝ မခံစားမိပါဘူး"

လူငယ်ပညာရှိက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါက အရမ်းထူထပ်တယ်၊ သူက တတိယအဆင့် အလယ်ပိုင်းဆိုပေမဲ့ တစ်ခုခုတော့ ထူးခြားနေရမယ်။ ဝိညာဉ်အာရုံက အရမ်းကြီးမားပြီး စွမ်းအားတွေက ပင်လယ်ပြင်လိုပဲ။ ဒီဘဝမှာ... ဒီလိုလူမျိုးနဲ့ တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး၊ ဒါဟာ ကောင်းချီးလား၊ ဘေးဒုက္ခလားဆိုတာတော့ မသိဘူး"

အဘိုးအိုမှာ အံ့ဩသွားပြီး စကားမပြောတော့ဘဲ ရိုသေစွာ ရပ်နေတော့သည်။

(ဒီတာအိုဆရာလေးက ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ထည် အစစ်အမှန်ကို တကယ်ပဲ မြင်နိုင်တာလား )

............

လီယန်ချူသည် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားသော်လည်း မကြာမီမှာပင် တိတ်တဆိတ် ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။ သူသည် လင်ယွင်တောင်ရှိ ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုသို့ ရောက်လာပြီး ဂါထာတစ်ခုကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း

တောင်တန်းမှာ ဘေးနှစ်ဖက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး "လျှို့ဝှက်နယ်မြေ" တစ်ခု၏ ဝင်ပေါက် ပေါ်လာသည်။ ၎င်းအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ ဤနေရာမှာ အလွန်သေးငယ်သော လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရသည်။ တောင်ကုန်းငယ်လေး တစ်ခုသာရှိပြီး တောင်ပေါ်တွင်လည်း ပြောင်ရှင်းနေသည်။ အခြား မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ကျယ်ဝန်းသော လျှို့ဝှက်နယ်မြေများနှင့် ယှဉ်လျှင် ၎င်းမှာ အလွန်သေးငယ်သော ဗားရှင်းလေးပင် ဖြစ်သည်။

မြေပုံထဲတွင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲ ဝင်နည်းနှင့် တည်နေရာများကို အသေးစိတ် ရေးသားထားသဖြင့် လီယန်ချူသည် စစ်မှန်သော ယန်ရတနာ ကို အလွယ်တကူ ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

............

၎င်းမှာ တစ်လက်မခန့် ရှည်လျားသော ရွှေရောင်မြက်ပင်ငယ်လေး ဖြစ်ပြီး အရွက်ခုနစ်ရွက် ပါဝင်သည်။ ၎င်းကို ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှပြီး စစ်မှန်သော ယန်အရှိန်အဝါ များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

၎င်း၏ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ကိုယ်လုံး နွေးထွေးသွားပြီး ဝိညာဉ်မှာလည်း ဖော်ပြမတတ်အောင် သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားစေသည်။

ယခင်က မုတ်ဆိတ်ဖြူအဘိုးအို က သူ့ကို နှစ်တစ်ထောင် သစ်သီး တစ်လုံး ပေးခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခု "နဂါးယန်မြက်" ၏ တန်ဖိုးမှာ ထိုသစ်သီးထက် များစွာ ပိုမိုကြီးမားသည်။ ၎င်းသည် နံပါတ် (၁) အဆင့်ရှိ စစ်မှန်သော ယန်ရတနာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ဆေးလုံးဖော်ရန် မပြောနှင့်၊ တိုက်ရိုက်စားသုံးလိုက်လျှင်ပင် ကျင့်စဉ်သက်တမ်း နှစ်ပေါင်းရာချီ တိုးတက်စေပြီး ဝိညာဉ်ကိုလည်း ခိုင်မာစေနိုင်သည်။

လီယန်ချူသည် နဂါးယန်မြက်ကို ဂရုတစိုက် နှုတ်ယူကာ သို‌ေလှာင်အိတ် ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် တောင်ပေါ်တွင် မြက်တဲလေး တစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရပြန်သည်။ မြက်တဲထဲတွင် ဆေးဖို တစ်ခုအပြင် ရှေးဟောင်း ကျောက်စိမ်းစာလိပ် အချို့လည်း ရှိနေသည်။

"ဒီနေရာက ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေပိုင်ရှင်ရဲ့ ကျင့်ကြံရာနေရာ ဖြစ်ရမယ်"

ဟု လီယန်ချူက တွေးလိုက်သည်။

သူသည် ဆေးဖိုကို ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ အရည်အသွေး အလွန်မြင့်မားကြောင်း တွေ့ရသည်။

ဆေးဆရာများအတွက် အရေးကြီးဆုံးမှာ "ဆေးဖို" နှင့် "ဆေးနည်း"၊ ထို့နောက် "မီးရှိန်ထိန်းညှိမှု" တို့ ဖြစ်သည်။

ကောင်းမွန်သော ဆေးဖိုတစ်ခုသည် ဆေးဖော်စပ်ရာတွင် များစွာ အထောက်အကူပြုသလို၊ အစွမ်းထက်သော ဆေးလုံးများ ဖော်စပ်ရာတွင်လည်း ဆေးဖို ပေါက်ကွဲခြင်း ဘေးမှ ကာကွယ်ပေးနိုင်သည်။ ဤဆေးဖိုမှာ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲရှိ ရှေးဟောင်းဆေးဖိုလောက် မကောင်းသော်လည်း လောကတွင် ရှာမှရှားသော ရတနာတစ်ပါး ဖြစ်ပေသည်။