အခန်း (၈၂၉-၈၃၀)

အပိုင်း (၈၂၉) ထူးခြားသော နောက်ခံ၊ စစ်မှန်သော ယန်ဆေးလုံး၊ ယန်ဝိညာဉ်အထွတ်အထိပ်

ကျောက်စိမ်းစာလိပ်အတွင်း၌ ဆေးနည်းပေါင်းများစွာကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ပေးသည့် ဗုဒ္ဓဟေဆေးလုံး ကျင့်ကြံသူ၏ အရှိန်အဝါကို စုစည်းပေးသည့် ဟေချီဆေးလုံး ၊ သွေးသားအင်အားကို ရုတ်တရက် မြှင့်တင်ပေးသည့် သွေးသောက်ဆေးလုံး နှင့် မိစ္ဆာများ လူအသွင်ပြောင်းရာတွင် အသုံးပြုသည့် ရုပ်ပြောင်းဆေးလုံး စသည့် ရှေးဟောင်းဆေးနည်း အဖိုးတန်များစွာ ပါဝင်နေသည်။

ဗုဒ္ဓဟေဆေးလုံးသည် ဝိညာဉ်ကို သန်မာစေသဖြင့် တတိယအဆင့် ဝိညာဉ်ပညာရှင်များအတွက်ပင် အကျိုးထူးလှသည်။ သွေးသောက်ဆေးလုံးမှာမူ ထူးခြားသော ဆေးမျိုးဖြစ်ပြီး စားသုံးလိုက်ပါက ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးသားအင်အားကို နှစ်ဆမှ သုံးဆအထိ ရုတ်တရက် မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်။

ရုပ်ပြောင်းဆေးလုံးမှာမူ မိစ္ဆာများ လူအသွင်ပြောင်းပြီးနောက် လူသားတို့၏ ကျင့်စဉ်များကို လေ့ကျင့်နိုင်ရန် ကူညီပေးသည်။ ၎င်းမှာ သာမန် ရုပ်ဖျက်အတတ်မျိုး မဟုတ်ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည် မွေးဖွားခြင်း သို့မဟုတ်အရိုးလဲ အသားပြောင်းခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

ယခင်က လီယန်ချူ ဘေးမှာရှိခဲ့သည့် ကျွေ့ဟွာ သည်လည်း ဤကဲ့သို့ပင် စစ်မှန်သော လူအသွင်သို့ ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူသည် ဆေးဖိုနှင့် ဆေးနည်းများကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ နဂါးယန်မြက်ကို ရရန် များစွာ ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုမူ မထင်မှတ်ဘဲ အလွယ်တကူ ရရှိခဲ့သည့်အပြင် အရည်အသွေးမြင့် ဆေးဖိုနှင့် ဆေးနည်းများကိုပါ ရရှိခဲ့သဖြင့် သူ အလွန်ကျေနပ်နေသည်။

"ဒီရုပ်ပြောင်းဆေးလုံးကို သာ ကောင်းကောင်း သုံးတတ်ရင်၊ မိစ္ဆာလောကက ပညာရှင်တွေ အများကြီးကို ငါ့ဘက်ပါအောင် လုပ်နိုင်မှာပဲ"

ဟု လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။

စောစောက သူတွေ့ခဲ့သော သခင်နှင့် အစေခံနှစ်ဦးကို သူ ပြန်စဉ်းစားမိသည်။ လူငယ်ပညာရှိ ချန်ရင် ကိုမူ သူ အကဲမခတ်နိုင်သော်လည်း (သူမသည် ရုပ်ထွက်ကောင်းပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်ကို သိနေရုံမှအပ...)၊ သူသည် စိတ်ကြည်လင်သောကျောက်စိမ်းပြး ကို အသုံးပြု၍ အစေခံအဘိုးအိုကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်ခဲ့သည်။ ရလဒ်မှာ အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှသည်။

ထိုအဘိုးအိုသည် အမှန်တကယ်တော့ "လိပ်မိစ္ဆာ" တစ်ကောင် ဖြစ်နေသည်။ လိပ်မျိုးနွယ်စုသည် မိစ္ဆာလောကတွင် သက်တမ်းအရှည်ဆုံး မျိုးနွယ်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ ဤလိပ်အိုကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် သန့်စင်သော အရှိန်အဝါများ ရှိနေသဖြင့် သူသည် သတ္တဝါများကို သတ်ဖြတ်ကာ မိစ္ဆာလမ်းသို့ ရောက်နေသူ မဟုတ်ကြောင်း သိသာသည်။

လီယန်ချူ စိတ်ဝင်စားသည်မှာ ထိုအဘိုးအိုသည် အစပိုင်းတွင် တာအိုပညာရှင် တစ်ဦးကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း၊ တိုက်ခိုက်သည့်အခါတွင်မူ အထွတ်အထိပ် သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးဖြစ်နေပြီး၊ ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကာကွယ်ရေး အတတ်ကိုပါ တတ်မြောက်ထားခြင်းပင်။

"သူက သက်တမ်းရှည်လို့ ဒီလောက်တောင် ပညာတွေ အစုံတတ်နေတာလား"

ဟု လီယန်ချူ တွေးလိုက်သည်။

မိစ္ဆာများမှာ လူအသွင်ပြောင်းပြီးနောက် လူသားတို့၏ ကျင့်စဉ်များကို လေ့ကျင့်ရာတွင် အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသည်။ ဤလိပ်အိုကြီးသည် တတိယအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေသဖြင့် သူ၏ သက်တမ်းမှာ အနည်းဆုံး နှစ်ပေါင်းငါးရာထက်မက ရှိနေပေလိမည်။ ဤကဲ့သို့သော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသည့် လိပ်အိုကြီးတစ်ဦးက အရှင်သခင်ဟု သတ်မှတ်ထားသော လူငယ်ပညာရှိသည် သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်နိုင်ကြောင်း လီယန်ချူ ရိပ်မိလိုက်သည်။

သူသည် ယခုအခါ ယန်ဝိညာဉ်အဆင့် ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ နတ်ဘုရား အာရုံ အရ ထိုလူငယ်ပညာရှိ ချန်ရင်သည် ရုပ်ဖျက်ထားသော အဘိုးအိုကြီး မဟုတ်ဘဲ စစ်မှန်သော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်းကိုမူ အသေအချာ သိရှိထားသည်။

............

လီယန်ချူသည် မှော်လွန်းပျံ ကို စီးနင်းကာ အလင်းတန်းတစ်ခုအလား ဝေမြို့သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူသည် နဂါးယန်မြက်၊ ဆေးဖိုနှင့် ဆေးနည်းအားလုံးကို ဆိုင်ရှင်မ ထံ ပေးလိုက်သည်။ သူမသည် ထိုပစ္စည်းများကို မြင်သောအခါ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဝင်းပသွားပြီး အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။ ပစ္စည်းတွေက အဖိုးတန်လွန်းလို့ထက်၊ မိမိယောင်္ကျားက အပြင်သွားတိုင်း အိမ်အတွက် တစ်ခုခု အမြဲ သယ်လာတတ်ခြင်းကို သူမက ပို၍ သဘောကျနေခြင်းပင်။

"ဘယ်လိုလဲ... ဆေးလုံးဖော်ဖို့ သေချာပေါက် အဆင်ပြေရဲ့လား"

လို့ လီယန်ချူက မေးလိုက်တယ်။

ဆိုင်ရှင်မက သူ့ကို မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်ပြီး

"ရှင်က ကျမရဲ့ အရည်အချင်းကို သံသယရှိနေတာလား"

ဟု လေသံအေးအေးလေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူလည်း ချက်ချင်းပင် လက်ကာပြလိုက်ရတော့သည်။

............

ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်း ၏ နောက်ဖေးဝင်းထဲတွင်...

ကြီးမားပြီး ရှေးဟောင်းဆန်သော ဆေးဖိုကြီးကို ဝင်းအလယ်တွင် ချထားသည်။ ဆိုင်ရှင်မသည် အခန်းထဲမှာ မဟုတ်ဘဲ ဝင်းထဲမှာတင် တိုက်ရိုက် ဆေးဖော်ရန် ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒီမှာပဲ တိုက်ရိုက် ဖော်မှာလား"

ဟု လီယန်ချူက အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။

သာမန်အားဖြင့် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းသည် ရေချိုးသန့်စင်ခြင်း၊ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားခြင်း၊ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အချိန်အခါကို ရွေးချယ်ခြင်း စသည်ဖြင့် အလွန်ပင် စေ့စပ်ရသည် မဟုတ်ပါလား။

ဆိုင်ရှင်မက သူ့ကို နားမလည်နိုင်သလို ကြည့်ပြီး

"ဒါပေါ့... ဒီမှာ မဖော်လို့ ဘယ်မှာ ဖော်ရမှာလဲ"

ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။ လီယန်ချူ တစ်ယောက် စကားပင် ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။

သူသည် ဆေးဖော်စပ်နည်း အချို့ကို တတ်မြောက်ထားပြီး အဆင့်မြင့် ဆေးလုံးအချို့ကိုလည်း ဖော်ဖူးသည်။ (အမှန်တော့ ဆေးဖိုက သူ့ဘာသာသူ ဖော်ပေးခြင်း ဖြစ်သော်လည်း...) ယခုမူ ဆိုင်ရှင်မ၏ လက်ရာကို သူ စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေမိသည်။ အိမ်ရှင်မ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ရေစီးသကဲ့သို့ ချောမွေ့လှပြီး အလွန်ပင် သဘာဝကျလှသည်။

စစ်မှန်သော နဂါးအရှိန်အဝါ၊ နဂါးအကြေးခွံ၊ နဂါးမြေကြော နှင့် နဂါးယန်မြက် အပါအဝင် အခြားသော စစ်မှန်သော ယန်ရတနာများကို ဆေးဖိုထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့ပြင် လီယန်ချူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသည့် ဆေးမြက်ပင်များစွာကိုလည်း ထည့်လိုက်သည်။ သူမတွင် ငါးရောင်ခြယ် မြေမြတ် ရှိနေသဖြင့် မည်သည့် ဆေးပင်ကိုမဆို အစွမ်းထက်အောင် စိုက်ပျိုးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ဆိုင်ရှင်မ၏ လက်ထဲတွင် မီးတောက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ လီယန်ချူ ကြည့်လိုက်ရာ ထိုမီးတောက်မှာ နေမင်းစွမ်းအားမီး ဖြစ်နေသဖြင့် သူ အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဤမီးသည် သူ၏ သုံးရောင်ခြယ်မီး ထက်ပင် ပိုမိုပြင်းထန်ပြီး အစွမ်းထက်လှသည်။ သို့သော် ဆိုင်ရှင်မ၏ လက်ထဲတွင်မူ ထိုမီးတောက်မှာ အလွန်ပင် ယဉ်ပါးနေသည်။

ဟိန်း...

ဆေးဖိုထဲမှ ကြည်လင်လှသော နဂါးဟိန်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ရွှေနဂါးပုံရိပ်တစ်ခု ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားသည်။ ဆိုင်ရှင်မက လက်ဟန်အချို့ကို ပြောင်းလဲကာ ဆေးဖိုကို ထိန်းချုပ်လိုက်ရာ ထိုရွှေနဂါးသည် ဆေးဖိုထဲသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားသည်။ ဆေးဖိုကြီးမှာ တုန်ခါသွားပြီး မကြာမီမှာပင် အလွန်မွှေးကြိုင်လှသော ရနံ့များ တစ်ဝင်းလုံး ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

ဤဝင်းထဲတွင်သာ အစီအရင် ဖြင့် ပိတ်ဆို့မထားပါက တစ်ဝေမြို့လုံး ကောင်းကင်မှ ထူးခြားသော နိမိတ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပေလိမည်။ ဆေးဖိုကြီး၏ ဘေးတွင် ဆေးမြူများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး နဂါးဟိန်းသံများမှာလည်း တအိအိ မြည်ဟည်းနေသည်။ တစ်လောကလုံးတွင် ဤကဲ့သို့သော ဆေးလုံးမျိုးကို ဖော်စပ်နိုင်သူမှာ လက်ချိုးရေတွက်၍ပင် ရနိုင်လှသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ဤကဲ့သို့ ဆေးဖော်ရန် ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာတတ်သော်လည်း ဆိုင်ရှင်မ၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးတစ်စက်ပင် မရှိဘဲ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေသည်။ သူမက လီယန်ချူကို ကြည့်ပြီး မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြကာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလှမှာ နတ်သမီးများကိုပင် အရှုံးပေးရလောက်အောင်ပင်။

အလင်းတန်းတစ်ခု ဆေးဖိုထဲမှ ထိုးတက်သွားသည်။ ဆေးလုံး အောင်မြင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် အလွန်ပင် အံ့ဩသွားပြီး

"ငါ့လခွမ်း... တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ "

ဟုပင် အာမေဍိတ် ထွက်မိသွားသည်။

သုံးနာရီပင် မပြည့်သေးသော အချိန်အတွင်းမှာပင် ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်၏ နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည့် ရွှေစင်ဆေးလုံး ကို သူမ ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် ဆေးလုံးကို လက်ခံယူလိုက်သောအခါ ၎င်းအတွင်းမှ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားများကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ သွေးသားများမှာလည်း ရုတ်တရက် ဆူပွက်လာသည်။ ဤဆေးလုံးမှာ ကိုင်ထားရုံဖြင့်ပင် ဝိညာဉ်အတွင်းရှိ ယန်စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သဖြင့် အလွန်ပင် အံ့ဩစရာ ကောင်းလှသည်။

............

တစ်ဖိုလျှင် ဆေးလုံး (၉) လုံး ထွက်ရှိသည်။ ကိုးဟူသော ကိန်းဂဏန်းသည် အထွတ်အထိပ် ကိန်းဖြစ်သည်။ ဤကိုးလုံးကို စားသုံးပြီးပါက ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်၏ နောက်ဆုံးအဆင့် သို့ အခက်အခဲမရှိ တက်လှမ်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် တစ်ရက်လျှင် တစ်လုံးသာ စားသုံးရမည်ဖြစ်ပြီး ဆေးစွမ်းအားကို သေချာစွာ ချေဖျက်ရမည် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ပထမဆုံး ဆေးလုံးကို စားသုံးလိုက်သောအခါ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် စွမ်းအားများ ပြည့်လျှံလာပြီး ဝိညာဉ်မှာလည်း တည်ငြိမ်ကာ အားကောင်းလာသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ မူလကတည်းက သန်မာပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ အကြိမ်ကြိမ် အအေးခံထားသော သံမဏိကဲ့သို့ ပိုမိုကျစ်လျစ်သွားသည်။

ကိုးရက်မြောက်သောနေ့သို့ ရောက်သောအခါ... လီယန်ချူသည် ဆေးလုံး (၉) လုံးလုံး၏ စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ ချေဖျက်နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအခဏတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အချုပ်အနှောင်တစ်ခု ပြုတ်ထွက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး စိတ်အာရုံမှာလည်း လင်းလက်တောက်ပသွားသည်။

"ဝိညာဉ်က ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို ကြည့်တယ်၊ တရားဓမ္မက လောကတစ်ခုလုံးမှာ ပြည့်နှက်နေတယ်"

ယခင်က နားမလည်ခဲ့သော ကျင့်စဉ် အခက်အခဲများအားလုံးမှာ ယခုအခါ ရှင်းလင်းသွားခဲ့ပြီး မည်သည့် မှော်အတတ်ကိုမဆို အသစ်တစ်ဖန် နားလည်လာခဲ့သည်။ လီယန်ချူ၏ အမြင်တွင် ကမ္ဘာကြီးမှာ အရင်ကထက် ပိုမိုထူးခြား ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ၏ ကျင့်စဉ်သက်တမ်း မှာလည်း နှစ်ပေါင်း (၅၀၀၀) ကျော်အထိ တိုးတက်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ယန်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးတွင် ရှိရမည့် ပမာဏထက် များစွာ ပိုမိုလွန်ကဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ ကိုယ်ပွားထွက်လာပါက မည်သည့် လေပြင်းနှင့် မီးတောက်ကိုမဆို ခံနိုင်ရည် ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ယန်ဝိညာဉ်အထွတ်အထိပ် သို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူသည် ဓားရှည် သို့မဟုတ် ရှစ်ခွင်မှန် တို့ကို မသုံးဘဲနှင့်ပင် ပညာရှင်အဆင့်ရှိသူများကို နှိမ်နင်းနိုင်စွမ်း ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဆိုင်ရှင်မက လီယန်ချူကို ကြည့်ပြီး

"သာမန်လူဆိုရင် နဂါးအရှိန်အဝါကို ချေဖျက်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရှင့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ထူးခြားနေလို့ ဒီနဂါးစွမ်းအားတွေက ရှင့်ကို ဘာမှ ဒုက္ခမပေးနိုင်တာပဲ"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူက အံ့ဩသွားပြီး

"ငါ့မှာ တစ်ခုခု ထူးခြားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ရှိနေလို့လား"

ဟု မေးလိုက်ရာ ဆိုင်ရှင်မက ပြုံးလျက်

"ရှင်က ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်တောင် မသိဘူးလား"

ဟု ပြန်ပြောလေသည်။

............

လီယန်ချူသည် သူ၏ စွမ်းအားသစ်များကို အသုံးချကာ မှော်အတတ်များကို ပြန်လည် လေ့ကျင့်နေသည်။

ယခုအခါ သူသည် ကျန့်ကျောင်းဓား၊ ရှစ်ခွင်မှန် ၊ ယင်ယန်ပုလင်း နှင့် နဂါးချည်တိုင် စသည့် ရတနာများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အစွမ်းကုန် ထိန်းချုပ်နိုင်သည်။

ထို့ပြင် နတ်ဝိညာဉ် လှည့်လည်အတတ် အရ သူသည် ကမ္ဘာအနှံ့ တစ်ခဏချင်း ပျံသန်းနိုင်စွမ်း ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်ရက်တွင် သူ ကျင့်ကြံနေစဉ်... မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော မင်ဟော် ရောက်ရှိလာသည်။ သူမ၏ ဝိညာဉ်အပိုင်းအစတစ်ခုမှာ ယခင်က ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သော်လည်း ဆိုင်ရှင်မက ကျောက်စိမ်းထဲတွင် ကောင်းမွန်စွာ သိမ်းဆည်းပေးထားခဲ့သည်။ ဝိညာဉ်အပိုင်းအစ ပြန်လည် ရရှိသွားသောအခါ မင်ဟော်သည်လည်း အခွင့်အရေးကောင်းနှင့် ကြုံဆုံကာ တတိယအဆင့် သို့ တိုက်ရိုက် တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

"ဂုဏ်ယူပါတယ်" ဟု လီယန်ချူက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

မင်ဟယ်က လီယန်ချူကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုသည်။

သူမသည် ကျေးဇူးဆပ်သည့် အနေဖြင့် သူမ၏ ခရမ်းပြာဓားနှစ်ချောင်း နှင့်အတူ ထူးခြားလှသော အလံပြာလေး တစ်ခုကိုပါ ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ထိုအလံပြာလေးသည် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကိုပင် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သဖြင့် အလွန်ပင် ထူးခြားလှသည်။

မင်ဟော်က ဆက်၍ ပြောသည်

"တာအိုဆရာလီ... လာတဲ့လမ်းမှာ အလောင်းမောင်းသမား တစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့တုန်းက သတင်းတစ်ခု ရခဲ့တယ်။ ငရဲတောင် က လူတွေဟာ မြောက်ပိုင်းခရိုင် မှာ လူပေါင်းများစွာကို ယဇ်ပူဇော်ပြီး ရှူရာဓား (၉၁) လက်ကို ဖော်စပ်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတယ်တဲ့။ ဒါကို တားဆီးဖို့ ကျွန်မနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပေးပါဦး"

" ရှူရာဓား ဟုတ်လား"

ဟု လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... ဒါက မိစ္ဆာလောကရဲ့ ရတနာ တစ်ခုပဲ။ ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက် သတ်ဖြတ်နိုင်တဲ့ ဓားတွေပါ။ ဒါကိုသာ ထုလုပ်ပြီးသွားရင် မြို့တစ်မြို့တင် မကဘူး၊ တစ်လောကလုံး ဒုက္ခရောက်ကုန်လိမ့်မယ်"

ဟု မင်ဟော်က စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်လေသည်။

အပိုင်း (၈၃၀) လူငယ်တာအိုမယ်လေး၊ ဦးလေးတော်၊ ချန်နန်ခရိုင်မှ ဘေးဒုက္ခ၊ စစ်မှန်သော ယုတ်မာမှုနှင့် သေထိုက်သော အပြစ်

တုန်းယွမ်ခရိုင်...

တောတောင်ထဲရှိ လမ်းကလေးတစ်ခုတွင် ရှပ်ရှပ်ရှပ်နှင့် လှုပ်ရှားသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ လမ်းလျှောက်ရာတွင် ဟန်ချက်မညီဘဲ ယိမ်းထိုးနေသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ အသည်းအသန် ထွက်ပြေးနေရပြီး၊ သူမ၏ နောက်တွင်မူ သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသော အနက်ရောင် ပုံရိပ်အချို့ ကပ်လျက် လိုက်ပါလာနေသည်။

ထွက်ပြေးနေသူမှာ အသက် (၁၅) (၁၆) နှစ်ခန့်ရှိသည့် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော ရုပ်ရည်ရှိသည့် တာအိုမယ်လေး တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် ဆောင်းဦးရေပြင်ကဲ့သို့ ကြည်လင်တောက်ပသည့် သုံးပေရှည် ဓားတစ်စောင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး၊ ဓားလက်ကိုင်မှ ဝါဝင်းသော ကြိုးစလေးမှာ ထိုဓား၏ အဖိုးတန်မှုကို ဖော်ပြနေသည်။

ရှူး ရှူး ရှူး

အနက်ရောင်ပုံရိပ် သုံးခုမှာ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာပြီး ဝါဖျော့ဖျော့ တာအိုဝတ်စုံ ဝတ်ထားသည့် ထိုမိန်းကလေးကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။

"ဘယ်ကို ထွက်ပြေးချင်လို့လဲ"

စကားပြောလိုက်သူမှာ အင်အားကြီးမားလှသည့် အရှိန်အဝါရှိသော သူတောင်းစားအဘိုးကြီး တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ၏ ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်များမှာ ဆူးပင်များကဲ့သို့ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး မျက်နှာတွင်လည်း အရေးအကြောင်းများ နက်ရှိုင်းစွာ ထင်ကျန်နေသည်။ အသက် (၇၀) (၈၀) အရွယ်ရှိပုံရပြီး အဝတ်အစားများမှာ စုတ်ပြတ်သတ်နေသည်။

"ကူကျူ ဦးလေးတော် ရှင်က လူဆိုးတွေကို ကူညီပြီး မကောင်းမှုတွေ လုပ်နေတာ၊ ကောင်းကင်က မိုးကြိုးပစ်မှာကို မကြောက်ဘူးလား"

ဟု တာအိုမယ်လေးက ဒေါသတကြီး ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

တောင်းစားအဘိုးကြီးက ဂရုမစိုက်သလိုပင်

"ကလေးမလေးက ဘာသိမှာလဲ"

သူ၏ဘေးရှိ အနက်ရောင်ပုံရိပ်နှစ်ခု ပေါ်လာသည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အပူချိန်မှာ ရုတ်တရက် ကျဆင်းသွားသည်။ တစ်ဦးမှာ လူလတ်ပိုင်းအရွယ်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ဦးမှာ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဖြင့် မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားသည်။ သူတို့နှစ်ဦးလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် သေခြင်းတရားနှင့် အမင်္ဂလာအငွေ့အသက်များ ရစ်ပတ်နေပြီး၊ သူတို့မှာ လူရှင်များမဟုတ်ဘဲ အလောင်းကောင် များ ဖြစ်နေကြသည်။

အလောင်းကောင်နှစ်ခုမှာ တာအိုမယ်လေးကို ပိုက်စိပ်တိုက် ဝိုင်းရံထားသည်။ သူတောင်းစားအဘိုးကြီးက ပြုံးလျက်

"ဒီအလောင်းနှစ်ကောင်ကို ငါ အင်မတန် အားစိုက်ပြီး ဖော်စပ်ထားတာ၊ မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်နဲ့တော့ ဘယ်လိုမှ လွတ်မှာမဟုတ်ဘူး။ အသာတကြည်ပဲ အဖမ်းခံလိုက်စမ်းပါ။ ဦးလေးတော်က မင်းကို အလောင်းကောင်အဖြစ် ပြောင်းပေးမယ်၊ အဲဒီကျရင် ငါ့ဘေးမှာ အမြဲရှိနေပြီး နေ့တိုင်း မင်းကို ချစ်ပေးလို့ ရတာပေါ့"

သူ၏ အပြုံးများမှာ အလွန်ပင် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းလှသည်။ သူ၏ စကားလုံးများကြောင့် အရိုးထဲထိပင် အေးစိမ့်သွားစေသည်။ တာအိုမယ်လေး၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် နီမြန်းသွားပြီးနောက် ဖြူဖျော့သွားကာ

"တိရစ္ဆာန် " ဟု တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ယခင်က တည်ငြိမ်အေးချမ်းသော အရှိန်အဝါရှိခဲ့သည့် ဦးလေးတော်မှာ ယခုကဲ့သို့ မိစ္ဆာလမ်းသို့ ရောက်သွားကာ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ဝူး

သူမသည် လက်ဖျစ်တစ်ချက် တီးလိုက်ရာ အဆောင် များ ပျံထွက်သွားပြီး လူလတ်ပိုင်း အလောင်းကောင်၏ ဦးခေါင်းကို ထိမှန်ကာ ပေါက်ကွဲသွားသည်။ သူမသည် အချိန်မဆွဲဘဲ လေစီးမန္တန် ကို အသုံးပြု၍ အဝေးသို့ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် အခြားအလောင်းကောင်တစ်ခုက လျင်မြန်စွာပင် သူမရှေ့မှ ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး ချွန်ထက်သော လက်သည်းနက်များဖြင့် သူမကို လှမ်းခြစ်လိုက်သည်။

တာအိုမယ်လေးသည် သူမ၏ နတ်ဆိုးသတ်ဓားဖြင့် ထိုအလောင်းကောင်၏ မျက်ခုံးအလယ်ကို တည့်တည့် ထိုးနှက်လိုက်သော်လည်း ဓားနှင့် အရေပြား ထိတွေ့သံမှာ သံချင်းထိသကဲ့သို့ "တိ" ခနဲ မြည်သွားသည်။ အလောင်းကောင်မှာ ဒဏ်ရာမရဘဲ ဝတ်ရုံသာ ပြဲထွက်သွားပြီး အတွင်းမှ လူငယ်တစ်ဦး၏ မျက်နှာ ပေါ်လာသည်။

"တတိယ အစ်ကိုတော် " ဟု သူမ အလန့်တကြား အော်လိုက်မိသည်။

ထိုစဉ် နောက်ကျောမှ ပြင်းထန်သော လေတိုးသံနှင့်အတူ လူလတ်ပိုင်း အလောင်းကောင်က ထပ်မံ တိုက်ခိုက်လာသည်။ သူတောင်းစားအဘိုးကြီး ကူကျူကမူ ဘေးမှနေ၍ ပွဲကြည့်သကဲ့သို့ ကြည့်နေသည်။ တာအိုမယ်လေးသည် အစွမ်းကုန် ခုခံနေသော်လည်း ဤအလောင်းနှစ်ကောင်မှာ ငွေရောင်အလောင်းကောင် အဆင့်အထိ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် သူမ၏ အစ်ကိုတော်မှာ ရွှေရောင်အလောင်းကောင် အဆင့်သို့ပင် ကူးပြောင်းတော့မည့် အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။

"ကူကျူ ရှင် တကယ်ကို စိတ်ရူးပေါက်နေပြီပဲ"

အဘိုးကြီးက ရယ်မောရင်း သူ၏ ခါးရှိ လျော်ကြိုး ကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ထိုကြိုးမှာ အသက်ရှိသကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနေပြီး သူမ၏ ဓားဖြင့် ခုတ်သော်လည်း မပြတ်ပေ။ အလောင်းကောင်နှစ်ခု၏ ကြားတွင် ပိတ်မိနေစဉ် သူမ၏ လက်မောင်းတွင် ဒဏ်ရာတစ်ခု ရရှိသွားပြီး အလောင်းအဆိပ် များ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စတင် ဝင်ရောက်လာသည်။ သူမ၏ အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးလာပြီး မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့လာသည်။

သူမသည် သေဆုံးပြီးနောက် ကူကျူ၏ လက်ထဲတွင် အလောင်းကောင်အဖြစ် အသုံးချခံရမည့် ဘဝကို တွေးကာ စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ယင်ဝိညာဉ် ကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထုတ်ယူ၍ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ နေ့ခင်းကြောင်တောင်တွင် ဝိညာဉ်ထုတ်ခြင်းမှာ အလွန် အန္တရာယ်များသော်လည်း သူမတွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

သို့သော် ကူကျူ၏ လျော်ကြိုးမှာ သူမ၏ ယင်ဝိညာဉ်ကိုပါ ချည်နှောင်နိုင်စွမ်း ရှိနေသည်။

"ငါ ပြောသားပဲ၊ မင်း ငါ့လက်ထဲက မလွတ်ပါဘူးလို့..."

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း

ရုတ်တရက် ထိုလျော်ကြိုးမှာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ထွက်သွားသည်။ ခန့်ညားထည်ဝါသော လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦးနှင့် အေးစက်စက် အလှရှိသော အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပေါ်လာသည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ သူစိမ်းကိစ္စထဲ ဝင်မပါနဲ့"

ဟု ကူကျူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လူငယ်တာအိုဆရာမှာ ဝေမြို့မှ တိမ်စီး၍ လာခဲ့သော လီယန်ချူ ဖြစ်ပြီး၊ ဘေးမှ အမျိုးသမီးမှာ တတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသော မင်ဟော် ဖြစ်သည်။

"တာအိုဆရာ... မြန်မြန်ပြေးပါ ဒီလူက အစွမ်းထက်တယ်၊ မိစ္ဆာတွေက လူတွေကို သတ်ပြီး ရတနာတွေ ဖော်စပ်ဖို့ ကြံနေကြတယ်၊ အမြန်သွားပြီး သတင်းပို့ပေးပါ "

ဟု တာအိုမယ်လေးက အားယူ၍ အော်ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာပင်

"ရပါတယ်၊ ဒါက အကောင်သေးသေးလေးတွေပါ"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားတစ်ခုက တာအိုမယ်လေး၏ ဝိညာဉ်ကို သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်လည် ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။ အလောင်းကောင်နှစ်ခုက တိုက်ခိုက်လာသောအခါ မင်ဟော်က လက်တစ်ချက် ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ဓားအရှိန်အဝါနှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုငွေရောင်အလောင်းကောင်များကို ချက်ချင်း အစတုံး သတ်ဖြတ်လိုက်သည်။

"တတိယအဆင့်" ဟု ကူကျူက ထိတ်လန့်တကြား အော်လိုက်သည်။

လီယန်ချူ တစ်ယောက် စိတ်ထဲမှ

"ငါ့ကိုတောင် အခွင့်အရေးမပေးဘဲ မင်ဟော်က လူသတ်တာ လုသွားပြီ"

ဟု တွေးကာ ပြုံးမိလိုက်သည်။

ကူကျူသည် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း လီယန်ချူ၏ ချုပ်နှောင်ခြင်း အတတ် အောက်တွင် ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ အေးခဲသွားရသည်။

လီယန်ချူသည် ကူကျူကို ချက်ချင်းပင် သတ်ဖြတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ဆွဲထုတ်ကာ စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ဤအဘိုးကြီး၏ အမည်မှာ ကူကျူ ဖြစ်ပြီး ယုဟွမ်ကျောင်း မှ ဖြစ်သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ငရဲတောင် သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ချန်နန်ခရိုင် တွင် လူသားများကို သတ်ဖြတ်ရန် အစီအရင်များ ပြုလုပ်နေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ချန်နန်ခရိုင်မှာ မြူထူများဖြင့် ပိတ်ဆို့ခံထားရပြီး သတင်းများ ထွက်မလာနိုင်သဖြင့် ယုဟွမ်ကျောင်း၏ ကျောင်းထိုင်က သူ၏ တပည့်လေး ရွှဲယောင် ကို အစွမ်းကုန် သုံး၍ အပြင်သို့ လွှတ်ကာ သတင်းပို့ခိုင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"နေရာကို ရှာတွေ့ပြီ... ချန်နန်ခရိုင် ပဲ"

............

လီယန်ချူသည် ရွှဲယောင်ကို ဆေးတိုက်၍ ကုသပေးပြီးနောက် သူမကို အစိုးရရုံးစိုက်ရာ မြို့သို့ သတင်းပို့ရန် လွှတ်လိုက်သည်။ သူနှင့် မင်ဟော်မှာမူ ချန်နန်ခရိုင်သို့ တိမ်စီး၍ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ ချန်နန်ခရိုင်သို့ ရောက်သောအခါ ထိုနေရာ တစ်ခုလုံးကို ရွှမ်မန်လေးပါးအစီအရင် ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ချန်နန်ခရိုင်အတွင်းရှိ ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခုတွင် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ် အဘိုးကြီး ကုန်းရှူးယန် သည် ထိုင်နေသည်။ သူသည် ငရဲတောင်မှ မိစ္ဆာကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် တပည့်တစ်ဦးဖြစ်သော ဝမ်ဟိုင် ရောက်လာပြီး ကူကျူ သေဆုံးသွားကြောင်း သတင်းပို့သည်။ သို့သော် ကုန်းရှူးယန်ကမူ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ မိစ္ဆာလူငယ် သုံးဦးသည် ရာနှင့်ချီသော ရွာသားများကို တိရစ္ဆာန်များကဲ့သို့ ဖမ်းဆီးထားသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် သွေးများစုပ်ယူခံထားရသည့် အလောင်းပေါင်းများစွာ ရှိနေသည်။

ထိုမိစ္ဆာများသည် လူသားများကို သတ်ဖြတ်ရာတွင် အလွန်ပင် ပျော်မွေ့နေကြပြီး၊ လူလေးဦးကို အရှင်လတ်လတ် အရေခွံနွှာကာ တိုင်တွင် စိုက်ထူထားသည့် မြင်ကွင်းမှာ ရက်စက်လွန်းလှသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် စစ်မှန်သော ယုတ်မာမှု များသာ ရှိနေသည်။

ဘုန်း

ရုတ်တရက် ကောင်းကင်မှ ကြီးမားလှသော လက်ဝါးကြီးတစ်ဖက် ဆင်းသက်လာပြီး မည်သူမျှ မဖျက်ဆီးနိုင်ဟု ယူဆထားသော လေးပါးအစီအရင် ကို ရိုက်ခွဲလိုက်သည်။ လီယန်ချူနှင့် မင်ဟော်တို့သည် တိမ်စီး၍ ရောက်လာကြသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ ပြင်းထန်သော လေပြင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မိစ္ဆာသုံးဦးကို အသားတစ်သိန်းလှီးဖြတ်ခြင်းကဲ့သို့ အသားများကို တစ်စစီ လှီးဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။ သူတို့မှာ ချက်ချင်းမသေဘဲ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို အဆုံးထိ ခံစားသွားရသည်။

လီယန်ချူသည် သူ၏ စွမ်းအားကြီးမားလှသော ရှေးဟောင်းဓားများဖြစ်သည့် မိုရှဲ ၊ ချီရှောင် ၊ ခရမ်းရောင်ဓား ၊ စိမ်းပြာဓား နှင့် ဆောင်းဦးရေပြင်ဓား တို့ကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ နဂါးဟိန်းသံများနှင့်အတူ ချန်နန်ခရိုင်အတွင်းရှိ မိစ္ဆာအားလုံးကို မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်ပြီး သူတို့၏ ဝိညာဉ်များကိုပါ ချေမှုန်းလိုက်သည်။

............

ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် ကုန်းရှူးယန်သည် မျက်လုံးကို ဒေါသတကြီး ဖွင့်လိုက်သည်။ လီယန်ချူနှင့် မင်ဟော်တို့ ဆင်းသက်လာသောအခါ သူ၏ တပည့်လေးဦးက အစီအရင်ဖြင့် ခုခံရန် ကြိုးစားကြသည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ"

ဟု ကုန်းရှူးယန်က အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်မိရုံဖြင့် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ မီးလောင်သကဲ့သို့ နာကျင်သွားရသည်။

သူသည် သူ၏ သံချေးတက်နေသော မိစ္ဆာဓားနှင့် ကြီးမားလှသော ပရှဲ့ ကုန်းလိပ်ပုံစံ ရုပ်သေးကြီးကို ထုတ်၍ တိုက်ခိုက်ခိုင်းလိုက်သည်။ ထိုရုပ်သေးကြီးမှာ မည်သည့် မီးနှင့် လေကိုမျှ မကြောက်ဘဲ အလွန်ပင် ခိုင်မာလှသည်။

မင်ဟော်က

"အဲဒီရုပ်သေးကို ကျွန်မကိုထားခဲ့၊ ရှင်က ကုန်းရှူးယန်ကို သတ်"

ဟု ပြောလိုက်သော်လည်း...

စကားမဆုံးခင်မှာပင် လီယန်ချူ၏ ကိုယ်မှ ပြင်းထန်လှသော မီးပင်လယ်ကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် တတိယအဆင့်နီးပါး ရှိသော တပည့်လေးဦး၊ မည်သည့်အရာကိုမျှ မကြောက်သော ရုပ်သေးကြီးနှင့် မိစ္ဆာကြီး ကုန်းရှူးယန်တို့မှာ ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

မင်ဟော်မှာ အံ့ဩလွန်း၍ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။

"ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်တာလား"

ဗဟုသုတအနေနဲ့...

အသားတစ်သိန်းလှီးဖြတ်ခြင်း : ဒါဟာ ရှေးတရုတ်နိုင်ငံက အပြင်းထန်ဆုံး ပြစ်ဒဏ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး လူတစ်ယောက်ကို ချက်ချင်းမသေစေဘဲ အသားတွေကို တစ်စစီ လှီးထုတ်ကာ အဆုံးစွန်သော နာကျင်မှုကို ပေးတာဖြစ်ပါတယ်။ လီယန်ချူဟာ ဒီမိစ္ဆာတွေရဲ့ ရက်စက်မှုကို ဒီလိုနည်းနဲ့ ပြန်လည် တုံ့ပြန်ခဲ့တာပါ။

ဗုဒ္ဓဘာသာနဲ့ ဆက်စပ်မှု : ဇာတ်လမ်းထဲက ရုပ်သေးကြီး ဆိုတာ နဂါးမင်းရဲ့ သားတော် ၉ ပါးထဲက တစ်ပါးဖြစ်ပြီး လိပ်ပုံစံရှိကာ အလွန်လေးလံတဲ့ အရာတွေကို ထမ်းထားနိုင်တဲ့ အစွမ်းရှိပါတယ်။ ဒါကို မိစ္ဆာက ရုပ်သေးအဖြစ် ဖန်တီးထားတာပါ။