အခန်း (၆၉-၇၀)

အခန်း(၆၉) ဤတစ်ကြိမ်တော့ အသည်းအသန် လောင်းကစားသမား တစ်ယောက်အဖြစ် သရုပ်ဆောင်မည်

ဝမ်ထဲ့ကျွင်း၏ ရုံးခန်းမှာ မီးခိုးငွေ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

သူက အိမ်အကူ ကော်ဖီဆိုင်မှ ရှာတွေ့ခဲ့သော အနက်ရောင် ကတ်ပြားကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားရာ သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များမှာ ပူလောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

"ညနိဗ္ဗာန်"

၎င်းက ကျန်းချန် မြေအောက်လောကရှိ ကင်ဆာအကျိတ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး အားကောင်းသော နောက်ခံရှိသည့် ညစ်ညမ်းမှုနှင့် အကျင့်ပျက်ခြစားမှုများ စုဝေးရာ နေရာတစ်ခုဖြစ်၏။ ပြည့်တန်ဆာလုပ်ငန်းများကို မရေမတွက်နိုင်အောင် နှိမ်နင်းခဲ့သော်လည်း ငါးသေးငါးမွှားများကိုသာ ဖမ်းမိခဲ့ပြီး သူတို့၏ ဆံပင်တစ်ပင်ကိုပင် မထိခိုက်နိုင်ခဲ့ချေ။

ယခုအခါတွင် သဲလွန်စများက သူတို့ထံသို့ အလိုအလျောက် ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သည်။

ဝမ်ထဲ့ကျွင်းက သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်ကာ ရေခွက်ထဲရှိ ရေပူဖောင်းများ၏ လှုပ်ရှားမှုကို အာရုံစိုက် ကြည့်နေသော ချူးရှန့်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ခံစားချက်များက ရှုပ်ထွေးနေသော ကြိုးထုံးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

ဤလူသား လက်နက်ကြီးက အသွားနှစ်ဖက်ပါသော ဓားတစ်လက်ဖြစ်သည်။

မှန်ကန်စွာ အသုံးပြုပါက ၎င်းက ကောင်းကင်ကြီးတွင် အပေါက်တစ်ပေါက် ဖြစ်သွားစေနိုင်သည်။

မှန်ကန်စွာ အသုံးမပြုပါက ၎င်းက ကိုယ့်လူများကိုပင် ထွက်ပြေးသွားစေနိုင်၏။

"ချူးရှန့်..."

"အသင့်ပါ..."

ချူးရှန့်က ရေခွက်ကို ချထားလိုက်ပြီး ခါးကို မတ်လိုက်သည်။

ဝမ်ထဲ့ကျွင်းက အနက်ရောင် ကတ်ပြားကို သူ၏ရှေ့သို့ တွန်းပို့လိုက်၏။

"ဗျူရိုက ညနိဗ္ဗာန်ကို အရေးယူဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ..."

သူက စီးကရက်ကို တစ်ချက် ဖွာရှိုက်လိုက်ရာ မီးခိုးငွေ့များက သူ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော မျက်နှာကို ဝါးယွင်းသွားစေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါတို့က အထဲကို ဝင်ရောက်ပြီး အရေးကြီးဆုံး သက်သေအထောက်အထားတွေကို ရယူနိုင်မယ့်သူတစ်ယောက် လိုအပ်နေတယ်..."

ဝမ်ထဲ့ကျွင်း၏ မျက်လုံးများက ချူးရှန့်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စူးစိုက်နေ၏။

"ဒါကြောင့် မင်းကို လျှို့ဝှက်စုံစမ်းစစ်ဆေးသူအဖြစ် စေလွှတ်ဖို့ အဖွဲ့အစည်းက ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်..."

ချူးရှန့်က ကတ်ပြားကို ယူလိုက်ပြီး ၎င်းပေါ်ရှိ ဗွီအိုင်ပီ အမှတ်တံဆိပ်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်းပင် စူးရှသွားတော့သည်။

ဤသည်က အများပြည်သူ တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှုကို အကြီးအကျယ် စိန်ခေါ်လိုက်ခြင်းဖြစ်၏။

"တာဝန်ပြီးမြောက်စေရပါမယ်..."

ဝမ်ထဲ့ကျွင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် စီးကရက်ကို ငြိမ်းသတ်လိုက်ရာ သူ၏ နှလုံးသားမှာ အနည်းငယ် ငြိမ်သက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ကလပ်အတွင်း လျှို့ဝှက် နေထိုင်ရခြင်းဖြစ်သဖြင့် သူက နောက်ထပ် ကြီးမားသော ပြဿနာများကို ဖန်တီးနိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

ချူးရှန့်ကို လူမိုက်တစ်ယောက်နှင့် ပိုတူစေရန် ဝမ်ထဲ့ကျွင်းက မြို့တော် ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရိုမှ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ရဲတပ်ဖွဲ့ မိတ်ကပ်ပညာရှင်တစ်ဦးကို အထူး ဖိတ်ကြားခဲ့သည်။

မိတ်ကပ်ပညာရှင်မှာ အတွေ့အကြုံရှိသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ခရီးဆောင်အိတ် တစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ အလွန် ယုံကြည်မှုရှိပုံရ၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့ တပ်ဖွဲ့မှူးဝမ်... လူမိုက်တစ်ယောက်အဖြစ် သရုပ်ဆောင်တာလောက်ကတော့ အသာလေးပါ သူ့အမေတောင် မှတ်မိမှာ မဟုတ်လောက်အောင်အထိ သူ့ရဲ့ ရုပ်ရည်ကို ကျွန်မ ပြောင်းလဲပေးနိုင်ပါတယ်..."

သူမက သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်ရာ အထဲတွင် အမျိုးမျိုးသော ဆေးရောင်များ၊ အမာရွတ်အတုများနှင့် ပုံဖော်ခရင်မ်များ ပါဝင်နေသည်။

ထို့နောက် သူမက ချူးရှန့်ကို ထိုင်ခိုင်းပြီး မော့ကြည့်ရန် ပြောလိုက်၏။

ချူးရှန့်၏ မျက်နှာကို သေချာ မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ယုံကြည်မှုများက အေးခဲသွားတော့သည်။

သူမက ချူးရှန့်ကို နှစ်ပတ်ခန့် ပတ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံးထောင့်မှ ပါးစပ်ထောင့်အထိ ဆန့်တန်းနေသော အမာရွတ်ကို သေချာစွာ စစ်ဆေးရန် အနားသို့ တိုးသွား၏။

သူမက ကိုင်ကြည့်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း လျှပ်စစ်ရှော့ခ်မိသွားသကဲ့သို့ ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

"ဒီ... ဒီအမာရွတ်က အစစ်လား..."

ချူးရှန့်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

မိတ်ကပ်ပညာရှင်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

သူမက သေတ္တာထဲမှ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသော ကျားပုံစံ ယာယီ တက်တူးတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ချိန်ဆကြည့်ပြီး ချူးရှန့်၏ လက်မောင်းပေါ်တွင် ကပ်ရန် ပြင်လိုက်၏။

ထို့နောက် ချူးရှန့်၏ မျက်နှာကို ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမက တက်တူးစတစ်ကာကို ပြန်ချထားလိုက်၏။

ထို့နောက် ခွေခေါက်နေသော နဂါးပုံပါသည့် နောက်ထပ် ကတ်ပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သူမက ချူးရှန့်၏ မျက်နှာကို ထပ်ကြည့်လိုက်ပြန်၏။

သူမက တက်တူးစတစ်ကာကို ထပ်မံ ချထားလိုက်သည်။

ရုံးခန်းမှာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး လူတိုင်းက သူမကို စောင့်ကြည့်နေကြ၏။

နောက်ဆုံးတွင် မိတ်ကပ်ပညာရှင်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သေတ္တာကို တိတ်ဆိတ်စွာ ပိတ်လိုက်သည်။

သူမက ဝမ်ထဲ့ကျွင်းကို ခေါင်းခါပြလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လုံးဝ ရှုံးနိမ့်သွားသည့် အမူအရာ ပေါ်လွင်နေ၏။

"တပ်ဖွဲ့မှူးဝမ်... ဘာမှဆွဲစရာ မလိုတော့ပါဘူး..."

သူမ၏ အသံတွင် ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

"သူ့ကို ထပ်ဆွဲလိုက်ရင် ရုပ်က ကြင်နာတတ်တဲ့ပုံ ပေါက်သွားလိမ့်မယ်..."

...

နောက်ဆုံးတွင် ချူးရှန့်၏ အသွင်ယူမှု းမှာ သက်သေခံပစ္စည်း သိမ်းဆည်းသည့် အခန်းထဲမှ ရှာတွေ့ခဲ့သော ပန်းပွင့်ပုံ အင်္ကျီတစ်ထည်နှင့် သက်သေခံပစ္စည်းပင်ဖြစ်သော ရွှေဆွဲကြိုးကြီး တစ်ကုံးသာ ဖြစ်တော့၏။

ညအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ညနိဗ္ဗာန်ကလပ်၏ အဝင်ဝတွင် နီယွန်မီးများ တောက်ပနေပြီး နန်းတော်တစ်ခုကဲ့သို့ ခမ်းနားထည်ဝါနေ၏။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လုံခြုံရေးအစောင့် နှစ်တန်းက အဝင်ဝတွင် ရပ်နေကြပြီး တစ်ဦးစီမှာ တောင့်တင်းခိုင်မာသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အေးစက်သော မျက်နှာအမူအရာ ရှိကြကာ ခံစားချက်မဲ့နေသော ရွှံ့စစ်သည်ရုပ်တု အတန်းများနှင့် တူနေသည်။

ချူးရှန့်က တက္ကစီပေါ်မှ ဆင်းလာ၏။

သူ၏ ပန်းပွင့်ပုံအင်္ကျီမှာ ကွဲထွက်တော့မည့်အလား တင်းကြပ်နေပြီး ကြယ်သီးများ တပ်၍ မရသဖြင့် ကျောက်သားကဲ့သို့ မာကျောသော သူ၏ ရင်အုပ်ကြွက်သားများကို ဖော်ပြနေသည်။

လက်သန်းခန့်တုတ်သော ရွှေဆွဲကြိုးကြီးမှာ သူ၏ ကြေးနီရောင် အသားအရေပေါ်တွင် ကြည့်ရဆိုးမနေဘဲ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး သွေးဆာနေသည့် ရှေးဟောင်းရိုင်းစိုင်းမှု တစ်ခုကို ထုတ်လွှင့်နေ၏။

သူက ရွှေချထားသော တံခါးကြီးဆီသို့ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

အဝင်ဝရှိ လုံခြုံရေးအစောင့်များက သူ့ကို သတိပြုမိသွားကြ၏။

သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားအချို့ အဖမ်းခံခဲ့ရသောကြောင့် လုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင် အားပြောင်မှာ ယနေ့တွင် စိတ်အခြေအနေ မကောင်းဖြစ်နေသည်။

တစ်ယောက်တည်း လျှောက်လာသော ဤသူစိမ်းကို မြင်သောအခါ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ လူနှစ်ယောက်နှင့်အတူ သွားတွေ့လိုက်၏။

"ရပ်လိုက်..."

အားပြောင်က လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ချူးရှန့်၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

သူက ချူးရှန့်ကို အပေါ်အောက် အကဲခတ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အထင်သေးမှုနှင့် စူးစမ်းမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

"ငါတို့ဆီမှာ အသင်းဝင်စနစ်နဲ့ အလုပ်လုပ်တာ မျက်နှာစိမ်းတွေကို အထဲဝင်ခွင့်မပြုဘူး..."

သူ့နောက်မှ လုံခြုံရေးအစောင့် နှစ်ဦးကလည်း ရှေ့သို့ တိုးလာကာ သိသာမထင်ရှားသော ဝန်းရံသည့် ပုံစံကို ဖန်တီးလိုက်ကြသည်။

ချူးရှန့်က ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်လိုက်၏။

သူ စကားမပြောချေ။

သူက မျက်ခွံကိုသာ ပင့်တင်လိုက်ပြီး အားပြောင်ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ပြစ်မှုမြင်ကွင်းကြည့်မျက်မှန်က ချက်ချင်း ပွင့်သွား၏။

"ပစ်မှတ် - အားပြောင်၊ အဆင့်အတန်း - လုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၊ ပြစ်မှုမှတ်တမ်း - ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ တိုက်ခိုက်မှု နှစ်ကြိမ်၊ အနှောင့်အယှက်ပေးမှု ငါးကြိမ်..."

ချူးရှန့်၏ အကြည့်က ပြောင်းလဲခြင်း မရှိချေ။

သို့သော် အားပြောင်၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ ကမ္ဘာကြီးက ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သူက လူတစ်ယောက်၏ စောင့်ကြည့်ခြင်းကို ခံနေရသည်ဟု မခံစားရပေ။

သူက အလောင်းတောင်နှင့် သွေးပင်လယ်ထဲမှ တွားသွားထွက်လာသော ရှေးဟောင်း သားရဲကြီးတစ်ကောင်၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံနေရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

တစ်ဖက်လူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မည်သည့် ဒေါသ၊ မည်သည့် သတိပေးချက်မျှ မရှိချေ။

သူ့ကို သေစေနိုင်သော တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုအတွက် မည်သည့် ထောင့်မှ တိုက်ခိုက်ရမည်ကို တွက်ချက်နေသည့်အလား သန့်စင်ပြီး အေးစက်သော ဂရုမစိုက်မှုသာ ရှိနေသည်။

အားပြောင်မှာ လည်ပင်းနောက်ကျောမှ ဆံပင်များမှာ ချက်ချင်း ထောင်တက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

အေးစက်မှုတစ်ခုက မြီးညောင်ရိုးမှသည် ခေါင်းထိပ်အထိ တည့်မတ်စွာ စိမ့်တက်သွားပြီး သူ၏ ခြေသလုံးကြွက်သားများက အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ တုန်ယင်လာတော့သည်။

မြေအောက်လောကတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင်လည်ခဲ့သူဖြစ်ရာ လူများကို မရေမတွက်နိုင်အောင် မြင်ဖူးခဲ့ပြီး မည်သူက ကျားအစစ်ဖြစ်ကာ မည်သူက စက္ကူကျားဖြစ်ကြောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သူ သိနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ထား၏။

ဤသည်က ကျား မဟုတ်ချေ။

ဤသည်က ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုပင် ဖြစ်၏။ ရွှေတြိဂံ သို့မဟုတ် ဆိုက်ဘေးရီးယား စစ်မြေပြင်များမှ ဆုတ်ခွာလာပြီး သူ၏ လက်များပေါ်တွင် သွေးများ ပေကျံနေသည့် ထိပ်တန်း လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ တစ်ဦးဖြစ်သည်။

ကျန်းချန် မြေအောက်လောကမှ ဘော့စ်များ၏ အမည်များကို မရေမတွက်နိုင်အောင် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း သူတို့ထဲမှ မည်သူကမျှ သူ၏ရှေ့ရှိ မျက်နှာနှင့် မကိုက်ညီချေ။

သူတို့က နယ်ဝေးက လူတွေပဲ။

ငါတို့ရဲ့ နယ်မြေကို လာသိမ်းတာပဲ။

အားပြောင်၏ စိတ်ထဲတွင် မကြုံစဖူးသော ရှင်သန်လိုစိတ် ပြင်းပြမှုတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာ၏။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ မာနထောင်လွှားမှုနှင့် အထင်သေးမှုများက ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အလွန်အမင်း ဖားယားမှုနှင့် ဝိညာဉ်အထိ နက်ရှိုင်းသော အကြောက်တရားတို့ဖြင့် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာတော့သည်။

"ဒူး... " ခနဲ အသံနှင့်အတူ။

အားပြောင်၏ ခြေထောက်များ အားပျော့သွားပြီး ဒူးထောက်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူက ထိန်းထားနိုင်ခဲ့၏။

သူက ရုတ်တရက် ခါးကို ကိုင်းလိုက်ပြီး ကိုးဆယ်ဒီဂရီ အနေအထားဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်ကာ သူ၏ အသံမှာ နောက်ဆုံးအဆင့် ပါကင်ဆန် ရောဂါရှိသူ တစ်ဦးကဲ့သို့ တုန်ယင်နေသည်။

"ဟေး... အစ်ကိုလုံ... မင်္ဂလာပါ အစ်ကိုလုံ..."

သူက လက်ကိုမြှောက်ကာ သူ့ကိုယ်သူ ပါးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်လိုက်၏။

"ကျွန်တော် မျက်စိကန်းသွားလို့ အစ်ကို့ကို မမှတ်မိလိုက်ဘူး... ကျွန်တော် အရမ်း တုံးအသွားတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်လို ခွေးတစ်ကောင်ရဲ့ အဆင့်အတန်းအထိ ဆင်းပြီး အပြစ်မယူပါနဲ့..."

ချူးရှန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

*အစ်ကိုလုံ လား…*

*ငါ့ကို ခေါ်နေတာလား..*

*ဒါက လျှို့ဝှက်ကုဒ် အသစ်များလား..*

သူ မတွေးနိုင်မီမှာပင် အားပြောင်က မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ဘေးသို့လှည့်ကာ အပြုံးကြီးတစ်ခုဖြင့် ကျေးဇူးပြု၍ ဟူသော ဟန်ပန်ကို ပြုလုပ်လိုက်၏။

သူက လမ်းဖယ်ပေးရုံသာမက အနီးအနားတွင် ရပ်နေကြသော ထိတ်လန့်နေသည့် လုံခြုံရေးအစောင့် နှစ်ဦး၏ တင်ပါးများကိုလည်း ကန်ထုတ်လိုက်သည်။

"မင်းတို့အားလုံး မျက်စိကန်းနေကြတာလား... အစ်ကိုလုံရဲ့ လမ်းကနေ ဖယ်ကြစမ်း..."

ဤအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် သူက စကားပြောစက်ကို လျင်မြန်စွာ ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ထိတ်လန့်မှု နှစ်မျိုးစလုံး ရောနှောနေသော လေသံဖြင့် တိုးတိုးလေး အော်ပြောလိုက်၏။

"တပ်ဖွဲ့အားလုံး အာရုံစိုက်ပါ... တပ်ဖွဲ့အားလုံး အာရုံစိုက်ပါ..."

"ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်... အရေးကြီးဆုံး ဧည့်သည်တော်ပဲ..."

"အခုချက်ချင်း... အမြင့်ဆုံး ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှု အဆင့်ကို ပြင်ဆင်ကြ..."

စကားပြောစက်၏ အခြားတစ်ဖက်မှ နားမလည်နိုင်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အစ်ကိုပြောင်... အဲဒါ ဘယ်ဘော့စ်လဲ..."

အားပြောင်က လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ရွေ့လျားနေသော တောင်တန်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ဖြစ်နေသည့် ချူးရှန့်၏ ကျောပြင်ကို လျှို့ဝှက်စွာ ကြည့်လိုက်၏။ သူက တံတွေးမျိုချလိုက်ပြီး အသံကို ပို၍ နှိမ့်ချလိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူး... ဒါပေမဲ့... လူတစ်ဒါဇင်ကျော်လောက်ကို သတ်ထားတဲ့ ပုံစံမျိုးပဲ..."

အားပြောင်၏ ရုတ်တရက် စိတ်အားထက်သန်မှုကြောင့် ချူးရှန့်မှာ အနည်းငယ် တွေဝေသွားရ၏။

သို့သော် သူက လျှို့ဝှက်စုံစမ်းစစ်ဆေးသူ တစ်ဦး၏ ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ဆန်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ဝင်ရောက်သွားသည်။

ကလပ်၏ ဧည့်ခန်းမထဲသို့ သူ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်လောကလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။

သလင်းကျောက် မီးဆိုင်းအောက်ရှိ ဂီတသံမှာ အသံအတိုးအကျယ် အနည်းငယ် လျော့ကျသွားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

သွားလာနေကြသော စားပွဲထိုးများနှင့် ဖောက်သည်များအားလုံးမှာ သူ့ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားကြပြီး နံရံကို ကပ်ကာ သူ့အတွက် လမ်းဖယ်ပေးကြ၏။

ဧည့်ခန်းမ မန်နေဂျာဖြစ်ပုံရသော ရင်စေ့အင်္ကျီရှည် ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက စကားပြောစက်မှ ကြေညာသံကို ကြားပြီးနောက် တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် ပြေးလာခဲ့သည်။

သူမက ချူးရှန့်၏ မျက်နှာကို မော့မကြည့်ရဲဘဲ ခါးကို ကိုင်းကာ တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဂုဏ်သရေရှိ... ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်... အပေါ်ထပ်က သီးသန့်ခန်း ပြင်ဆင်ပြီးပါပြီ... ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျွန်မနောက်က လိုက်ခဲ့ပါ..."

ချူးရှန့်က ကော်ဇောထူခင်းထားသော လှေကားအတိုင်း သူမနောက်မှ လိုက်သွားသည်။

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်ကို သူ ခံစားသိရှိနိုင်၏။

သို့သော် ၎င်းက စူးစမ်းလိုစိတ် သို့မဟုတ် အကဲခတ်ခြင်း မဟုတ်ချေ။

၎င်းက အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့မှုဖြစ်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးကို ကြည့်လိုက်မိပါက ပွဲချင်းပြီး အသတ်ခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေခြင်းဖြစ်သည်။

မန်နေဂျာက သူ့ကို စင်္ကြံလမ်း၏ အဆုံးရှိ နဂါးနှင့် ဖီးနစ်ငှက်များ ထွင်းထုထားသော ဧရာမ သီးသန့်ခန်းကြီး၏ တံခါးဝဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွား၏။

"အစ်ကိုလုံ... ဒါက ကျွန်မတို့ဆိုင်ရဲ့ အကောင်းဆုံး အင်ပါယာမဏ္ဍပ်ပါ..."

မန်နေဂျာက တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး တံခါးခုံကိုပင် မကျော်ရဲချေ။

"ကျေးဇူးပြုပြီး... ဝင်ပါရှင့်..."

ချူးရှန့်က အထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်။

သီးသန့်ခန်းမှာ အလွန်ခမ်းနားထည်ဝါပြီး ခန်းမငယ်တစ်ခုစာမျှ ကျယ်ဝန်း၏။

သူ ဝင်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် မန်နေဂျာက အသံထွက်မည်ကို စိုးရိမ်သည့်အလား သူ၏နောက်မှ တံခါးကို ညင်သာစွာ ပိတ်လိုက်သည်။

တစ်လောကလုံး ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။

သူ တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ဤခမ်းနားလှသော ကျားတွင်းကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရပ်နေတော့သည်။

အခန်း(၇၀) ကိုယ်လုပ်တော် လာရွေးတာလား ယဇ်ကောင် လာရွေးတာလား

သီးသန့်ခန်း၏ တံခါးမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ပွင့်ဟသွား၏။

ကြွယ်ဝပြီး ဆန်းကြယ်သော ရေမွှေးနံ့တစ်ခုနှင့်အတူ ကျက်သရေရှိလှသော ပုံရိပ်တစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်။

အသစ်ရောက်လာသူမှာ အသက် သုံးဆယ်ခန့်အရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အလွန်မြင့်မားသော အကွဲကြောင်းပါသည့် အနီရောင် ရင်စေ့အင်္ကျီရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားကာ သူမ၏ ရင့်ကျက်သော ခန္ဓာကိုယ် ကောက်ကြောင်းကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ပေါ်လွင်စေ၏။

သူမက ညနိဗ္ဗာန်၏ လက်တွေ့ မန်နေဂျာဖြစ်သော အစ်မဟုန်ပင်ဖြစ်သည်။

အစ်မဟုန်က ပယင်းရောင် ဝိုင်များ ပြည့်နေသော သလင်းကျောက် ဖန်ပုလင်းကို ကိုင်ထားရင်း ပြီးပြည့်စုံသော ပရော်ဖက်ရှင်နယ် အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းထား၏။

သူမက လူပေါင်းများစွာကို မြင်ဖူးခဲ့ပြီး ကျန်းချန်ရှိ အမျိုးသားတိုင်း၏ အတွေးများကို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။

သို့သော် သူမ၏ အကြည့်များက ချူးရှန့်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသောအခါ သူမ အကြိမ်သောင်းနှင့်ချီ၍ လေ့ကျင့်ထားခဲ့သော အပြုံးမှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားတော့၏။

စကားပြောစက်မှတစ်ဆင့် လုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင် အားပြောင်၏ စိတ်ပျက်လက်ပျက် သတိပေးချက်ကို သူမက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသာ ယုံကြည်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင်တော့ သူမ လုံးဝ ယုံကြည်သွားခဲ့ပြီဖြစ်၏။

ထိုအမျိုးသား၏ ပန်းပွင့်ပုံအင်္ကျီမှာ သွေးများထဲမှ ဆွဲထုတ်ကာ အခြောက်ခံထားသည့်အလား ဖြစ်နေပြီး အထည်၏ လက်မတိုင်းက ခြိမ်းခြောက်နေသော အရောင်အဝါများကို ထုတ်လွှင့်နေသည်။

သူက ထိုနေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေရုံမျှဖြင့် အလွန် ခမ်းနားထည်ဝါသော သီးသန့်ခန်းကြီးမှာ သားသတ်ရုံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့၏။

*ဘော့စ်ကို ကြည့်ရတာ မျက်နှာစိမ်းပဲ..*

အစ်မဟုန်က သူမ၏ နှလုံးသားထဲမှ ခုန်ပေါက်နေမှုကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး တင်ပါးကို လှုပ်ခါကာ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီးနောက် ဖန်ပုလင်းကို စားပွဲပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ချထားလိုက်သည်။

သူမက တုံ့ဆိုင်းဆိုင်းဖြင့် စကားပြောလိုက်ရာ သူမ၏ အသံက ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသော်လည်း သတိထားမှုများ ရောနှောနေ၏။

"မိတ်ဆွေက ဘယ်ကလာတဲ့သူလဲ..."

ချူးရှန့်က ခေါင်းမော့လိုက်၏။

သူ၏ တာဝန်က လျှို့ဝှက်စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် ဖြစ်သောကြောင့် သူ၏ စရိုက်လက္ခဏာနှင့် ကိုက်ညီသော အဖြေတစ်ခု လိုအပ်နေသည်။

ရဲအရာရှိတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ အမြင့်ဆုံးသော တာဝန်ဝတ္တရားကို သူ တွေးတောလိုက်၏။

ရာဇဝတ်ကောင်များကို သူတို့ ရှိသင့်သည့် နေရာသို့ ပို့ဆောင်ရန်ပင်။

ထို့ကြောင့် သူက အဖြစ်မှန်များကို ဖော်ပြနေသည့် လေသံဖြင့် တည်ငြိမ်စွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ငရဲပြည်ကိုသွားရာလမ်းက..."

ဝိုင်ငဲ့နေသော အစ်မဟုန်၏ လက်က ရုတ်တရက် တုန်ယင်သွား၏။

ဝိုင်အချို့ ဖိတ်စင်သွားပြီး တန်ဖိုးကြီး ကော်ဇောပေါ်သို့ ကျရောက်ကာ သွေးများကဲ့သို့ အနီရင့်ရောင် အကွက်ငယ်လေးတစ်ခုအဖြစ် ပြန့်ကျဲသွားသည်။

*ငရဲပြည်ကိုသွားရာလမ်း ဟုတ်လား…*

*ဒါက ဘယ်လို ဗန်းစကားမျိုးလဲ..*

သူမက ပြည့်တန်ဆာ လမ်းမများတွင် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် ကျင်လည်ခဲ့ပြီး ကျားဂိုဏ်းမှဟု အခိုင်အမာ ပြောဆိုသူများနှင့် အခြားနဂါးပြာ အဖွဲ့အစည်းမှဟု ပြောဆိုသူများကို ကြားဖူးခဲ့၏။

ငရဲပြည်သို့ သွားရာလမ်း ဟုခေါ်သော မည်သည့် စီးပွားရေးလုပ်ငန်း အမည်ကိုမျှ သူမ တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ချေ။

*ဒါက ဂိုဏ်းအမည် မဟုတ်ဘူး…*

*ဒါက စီးပွားရေး လုပ်ငန်းနယ်ပယ်ပဲ…*

အစ်မဟုန်၏ ကျောပြင်မှာ အေးစက်သော ချွေးများဖြင့် ချက်ချင်း ရွှဲရွှဲစိုသွားတော့၏။

သူမ သဘောပေါက်သွားသည်။

*ငါ့ရှေ့ကလူက ပြင်ပအင်အားစုလည်း မဟုတ်သလို မြေအောက်လောကက အဖွဲ့ဝင်လည်း မဟုတ်ဘူး…*

*သူက လူတွေကို သေမင်းဆီ ပို့ဆောင်ဖို့ အထူးပြုလုပ်ထားတဲ့ ထိပ်တန်း လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ တစ်ယောက်ပဲ သူက မြေအောက်အင်ပါယာတစ်ခုခုမှာ ကိုယ့်လူတွေကို ရှင်းလင်းဖို့ တာဝန်ယူထားတဲ့ အနက်ရောင် သေမင်းတမန် ပဲ…*

"နားလည်ပါပြီ... ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ..."

အစ်မဟုန်၏ အပြုံးက မျက်နှာရှုံ့မဲ့နေခြင်းနှင့် ပိုတူနေပြီး သူမက မနည်း ဟန်ဆယ်ကာ လက်ခုပ်တီးလိုက်၏။

"ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်ကို ဂရုမစိုက်မိတာ ကျွန်မ အမှားပါ..."

"ကျွန်မတို့ဆိုင်က အကောင်းဆုံး မိန်းကလေးကို အခုချက်ချင်း စီစဉ်ပေးပါ့မယ်..."

သီးသန့်ခန်း၏ ဘေးပေါက်တံခါးမှာ ပွင့်ဟသွားသည်။

အမျိုးမျိုးသော ဖော်ရွေသည့် အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အရပ်အမောင်း၊ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပုံပန်းသဏ္ဌာန် ကွဲပြားသော မိန်းမငယ်လေးတစ်တန်းက ခေါင်းငုံ့ကာ ဝင်ရောက်လာကြ၏။

သူတို့က တစ်တန်းတည်း ရပ်လိုက်ကြပြီး တစ်ဦးစီတိုင်းတွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ခန္ဓာကိုယ်များရှိကြကာ မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်အောက်တွင် အထူးဆွဲဆောင်မှု ရှိနေကြသည်။

ဤသည်က ညနိဗ္ဗာန်၏ အထူးဟင်းလျာပင် ဖြစ်၏။

အစ်မဟုန်က အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ယဇ်ကောင်ကို ဆက်သနေသည့် ယဇ်ပုရောဟိတ်တစ်ဦးကဲ့သို့ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပြန်လည်ပေါ်လာသည်။

"ဘော့စ်... ကြည့်ပါဦး..."

"သူတို့အားလုံးက ကျွန်မတို့ရဲ့ ထိပ်တန်း မော်ဒယ်တွေပါ အရွယ်အစား ပုံစံမျိုးစုံ ရှိပါတယ် စိတ်ကြိုက် ရွေးချယ်နိုင်ပါတယ်..."

ချူးရှန့်က ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်၏။

သူ၏ ပြစ်မှုမြင်ကွင်းကြည့်မျက်မှန်က အလိုအလျောက် ပွင့်သွားသည်။

သူ၏ အကြည့်များက ချွန်ထက်သော ခွဲစိတ်ဓား နှစ်လက်ကဲ့သို့ မိန်းကလေးများကို ဘယ်မှညာသို့ တစ်ဦးချင်းစီ ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။

သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မည်သည့် ရမ္မက်ဆန္ဒမျှ မရှိချေ။

မှုခင်းဆရာဝန်တစ်ဦး၏ စူးစမ်းစစ်ဆေးမှုနှင့် မှုခင်းစုံစမ်းစစ်ဆေးသူ တစ်ဦး၏ ထက်မြက်မှုများသာ ရှိနေသည်။

ပထမဆုံး မိန်းကလေးမှာ သပ်ရပ်လှပသော မိတ်ကပ်ကို လိမ်းချယ်ထားသော်လည်း သူမ၏ လည်ပင်းတွင် မှိန်ပျပျ အပ်ရာတစ်ခုရှိနေပြီး တရားမဝင် မူးယစ်ဆေးဝါးများ ထိုးသွင်းခံထားရကြောင်း ဖော်ပြနေ၏။

ဒုတိယ မိန်းကလေးမှာ ချိုမြိန်သော အပြုံးတစ်ခု ရှိသော်လည်း သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ် အတွင်းပိုင်းတွင် အမာရွတ်ဟောင်းများ ရှိနေပြီး အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံရနိုင်ခြေရှိကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

တတိယ မိန်းကလေးမှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသော်လည်း သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော ဆွဲကြိုးရှိ ဆွဲသီးတွင် မှိန်ပျပျ စွမ်းအင်တုံ့ပြန်မှုတစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်းက အလွန်သေးငယ်သော ကင်မရာတစ်လုံး ဖြစ်နိုင်ခြေအလွန်များပြား၏။

စတုတ္ထ တစ်ယောက်ကတော့...

ချူးရှန့်၏ အကြည့်က မိန်းကလေး တစ်ဦးစီတိုင်းအပေါ်တွင် သုံးစက္ကန့်ခန့် ကြာမြင့်နေသည်။

ထိုသုံးစက္ကန့်မှာ ထိုမိန်းကလေးများအတွက် ထာဝရအချိန် တစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားရစေ၏။

သူတို့က အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ရွေးချယ်ခံနေရခြင်း မဟုတ်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတို့က စဉ်းတီတုံးပေါ်ရှိ အသားများကဲ့သို့ အတွေ့အကြုံရှိသော သားသတ်သမား တစ်ဦး၏ စူးစမ်းစစ်ဆေးမှုကို ခံနေရပြီး မည်သည့်နေရာမှ ခုတ်ရမည်၊ မည်သည့် ကလီစာများက ကျန်းမာရေး အကောင်းဆုံးနှင့် အပြည့်စုံဆုံးဖြစ်ကြောင်း အကဲဖြတ်ခံနေရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

အဘယ်ဘက် အစွန်ဆုံးတွင် ရပ်နေသော မိန်းကလေးမှာ ဖိအားကို ပထမဆုံး အရှုံးပေးလိုက်ရသည်။

တစ်ဖက်လူ၏ အကြည့်က သူမ၏ အရေပြားနှင့် အသားများကို ဖောက်ထွင်းသွားပြီး စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ရူးသွပ်စွာ ခုန်ပေါက်နေသော သူမ၏ နှလုံးသားကို မြင်တွေ့သွားသည်ဟု သူမ ခံစားလိုက်ရ၏။

သူမ၏ ခြေထောက်များက အားပျော့လာပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အတင်းအကျပ် ဖန်တီးထားသော အပြုံးမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြိုကျသွားတော့သည်။

တစ်ယောက်... နှစ်ယောက်... သုံးယောက်…

ချူးရှန့်၏ အကြည့်များ ရောက်ရှိသွားသော နေရာတိုင်းရှိ မိန်းကလေးများမှာ အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ တုန်ယင်လာကြ၏။

နောက်ဆုံးတွင် လူတစ်ဒါဇင်ကျော်ရှိသော မိန်းကလေးတစ်တန်းလုံးမှာ ဆောင်းဦးလေထဲရှိ သစ်ရွက်ကြွေများကဲ့သို့ တုန်ယင်နေကြပြီး သွားများပင် ခိုက်မိနေကြသည်။

သီးသန့်ခန်းအတွင်းရှိ တစ်ခုတည်းသော အသံမှာ အကြောက်တရားကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အောင့်အည်းထားသည့် ပြင်းထန်သော အသက်ရှူသံများသာ ဖြစ်၏။

အစ်မဟုန်က ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သွေးရောင် လုံးဝ မရှိတော့ချေ။

သူမက ငွေကို ရေလိုသုံးသော ချမ်းသာသည့် စီးပွားရေးသမားများနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လူဆိုးများကို မြင်ဖူးခဲ့သည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့သော ကိုယ်လုပ်တော် ရွေးချယ်ခြင်း မြင်ကွင်းမျိုးကို သူမ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။

ဤသည်က ကိုယ်လုပ်တော် ရွေးချယ်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။

ဤသည်က ငရဲမင်းက နာမည်ခေါ်နေခြင်း ဖြစ်၏။

သူက မျက်နှာများနှင့် ခန္ဓာကိုယ်များကို ကြည့်နေခြင်း မဟုတ်ချေ။ ဘယ်သူ့ ဝိညာဉ်က ပိုပြီး လတ်ဆတ်နေလဲဆိုတာကို ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သတ္တိနည်းသော မိန်းကလေး အနည်းငယ်မှာ ငိုတော့မည့်အခြေအနေကို မြင်သောအခါ ဤအတိုင်း ဆက်သွားပါက တစ်ယောက်ယောက် သေသွားနိုင်ကြောင်း အစ်မဟုန် သိလိုက်၏။

သူမက အံကိုကျိတ်လိုက်ပြီး သူမဘဝ၏ အကြီးမားဆုံးသော သတ္တိကို မွေးကာ ရှေ့သို့ တုန်ယင်စွာ တစ်လှမ်း တိုးသွားလိုက်သည်။

"ဘော့စ်... ဘော့စ်..."

သူမ၏ အသံမှာ အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ တုန်ယင်နေ၏။

"ကျွန်မတို့... ပိုပြီး သတ္တိရှိတဲ့ အသုတ်တစ်ခုကို ပို့ပေးရမလား..."

ချူးရှန့်၏ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသော မျက်နှာကိုကြည့်ရင်း အစ်မဟုန်က သူမ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးသော အကြောက်တရားများကို ရုတ်တရက် ဗြုန်းစားကြီး ဖွင့်ပြောလိုက်မိသည်။

"ဒီအသုတ်က... ဒီအသုတ်က ကြောက်လွန်းလို့ ဝိညာဉ်လွင့်သွားလောက်ပြီ သိပ်မလတ်ဆတ်တော့ဘူး... အဲဒါက ဘော့စ်ရဲ့... စားသုံးမှုအပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိသွားမှာ ကြောက်လို့ပါ..."

ချူးရှန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

*စားသုံးမှု ဟုတ်လား…*

သက်သေအထောက်အထားများကို ကနဦး စောင့်ကြည့်လေ့လာမှု ပြီးစီးသွားသဖြင့် သူက အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

ဤမိန်းကလေး တစ်ဦးစီတိုင်းတွင် ပြဿနာ တစ်ခုစီ ရှိနေကြ၏။

သို့သော် ယနေ့အတွက် သူ၏ အဓိက တာဝန်က ပြည့်တန်ဆာများကို ကယ်တင်ရန် မဟုတ်ချေ။

သူက အရေးကြီးသော သက်သေအထောက်အထားများကို စုဆောင်းနေသည့် လျှို့ဝှက်စုံစမ်းစစ်ဆေးသူ တစ်ဦးဖြစ်သည်။

သူက စားပွဲပေါ်ရှိ အလွတ်ဖြစ်နေသော ခွက်ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်ပြီး သူ၏ အသံက တိုးညင်းနေ၏။

"လူလဲဖို့ မလိုဘူး..."

"မင်းတို့ဆီက အကောင်းဆုံးဝိုင်ကို ယူခဲ့..."

အစ်မဟုန်မှာ ဆွံ့အသွားတော့သည်။

*သူက လူမလိုချင်ဘူးလား…*

*သူက ဝိုင်လိုချင်တာလား..*

သူမ၏ စိတ်များ အလုပ်များသွားပြီး လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးကို သူမ၏ ခေါင်းထဲတွင် ချက်ချင်း ဖော်ထုတ်လိုက်၏။

*ဒီလုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူမှာ ကိုယ်ပိုင် ဓလေ့ထုံးစံတစ်ခု ရှိနေတာပဲ…*

*သူက သေမင်းဆီ မပို့ခင် အရင် ဝိုင်သောက်ချင်တာပဲ..*

*ပြီးတော့…*

အစ်မဟုန်က ထပ်မတွေးရဲတော့ချေ။ သူမက လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် ရလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ခေါင်းကို တဆက်တည်း ညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ ဟုတ်ကဲ့ ဟုတ်ကဲ့... အခုချက်ချင်း သွားယူလိုက်ပါ့မယ်... ကျွန်မတို့ဆိုင်ရဲ့ အဖိုးတန်ပစ္စည်းဖြစ်တဲ့ ၁၉၈၂ လာဖိုက် ဝိုင်... အာ မဟုတ်ဘူး ၁၉၈၂ မော်ထိုင်း... အခုချက်ချင်း ယူလာပေးပါ့မယ်..."

သူမက လှည့်ကာ သီးသန့်ခန်းထဲမှ ထွက်ပြေးလုနီးပါး ထွက်သွားတော့၏။

ချူးရှန့်က ရေခွက်ကို ကောက်ယူကာ တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

သူက တွေဝေနေပုံရသော်လည်း မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍ အစ်မဟုန် ထွက်သွားသော လမ်းကြောင်းကို အာရုံစိုက် စောင့်ကြည့်နေ၏။

ယခုလေးတင် အစ်မဟုန် လှည့်ထွက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင်။

သူမက ရင်စေ့အင်္ကျီရှည်၏ အကွဲကြောင်းထဲမှ မိုဘိုင်းဖုန်းတစ်လုံးကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းများက ဖုန်းပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ခုကို အလျင်အမြန် ရိုက်နှိပ်နေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာက အလွန်အမင်း တင်းမာနေ၏။

၎င်းက အထက်အဆင့်ရှိ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဦးထံသို့ ကြီးမားလှသော ပြဿနာတစ်ခုကို သတင်းပို့နေသည့်အလား ရှိနေသည်။

ချူးရှန့်က ရေခွက်ကို ပြန်ချထားလိုက်၏။

*ငါးတွေ စပြီး အစာဟပ်နေပြီပဲ..*

*နောက်ကွယ်က ဘော့စ်အစစ်မကြာခင် ပေါ်လာတော့မှာပဲ..*