အခန်း (၆၁-၆၂)

အခန်း (၆၁) သတင်းလာပို့တာလား ဒါမှမဟုတ် ထောင်ဖောက်လာတာလား

ချူးရှန့်က ကိုယ်လုံးပေါ်မှန်ရှေ့တွင်ရပ်ကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် နောက်ဆုံးအကြိမ် စစ်ဆေးလိုက်၏။

မျက်နှာက ဤမျက်နှာပင် ဖြစ်သည်။ အမာရွတ်ကလည်း ဤအမာရွတ်ပင် ဖြစ်၏။

သူက အလုပ်ခွင်အသစ်တစ်ခုသို့ သွားရမည်ဖြစ်ပြီး ပထမဆုံးအမြင်က အလွန် အရေးကြီးပေသည်။

ပြည့်တန်ဆာလုပ်ငန်း နှိမ်နင်းရေးရုံး၏ အလုပ်က လူများကို အကျိုးအကြောင်းပြကာ ယုံကြည်လက်ခံလာစေရန် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ဖျောင်းဖျတတ်သော ချဉ်းကပ်မှုမျိုး လိုအပ်သည်ဟု သူ ကြားဖူးထား၏။

လုံလောက်သော "ချဉ်းကပ်ရ လွယ်ကူမှု" ကို ပြသရမည်ဖြစ်သည်။

သူက ဗီရိုထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာ မွှေနှောက်ရှာဖွေလိုက်သော်လည်း အမည်းရောင်၊ မီးခိုးရောင်နှင့် ရေပြာရင့်ရောင် နည်းဗျူဟာသုံး အင်္ကျီများနှင့် လေ့ကျင့်ရေး ဝတ်စုံများကိုသာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သေတ္တာတစ်လုံး၏ အောက်ခြေ၌ ၎င်းကို သူ ရှာတွေ့သွား၏။

၎င်းက လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ခန့်က သူ၏ မိခင် ပေးထားခဲ့ပြီး သူ တစ်ခါမျှ မဝတ်ဆင်ဖူးသော ပန်းရောင်တီရှပ်လေးတစ်ထည် ဖြစ်လေသည်။

သူက ၎င်းကို လဲဝတ်လိုက်၏။

နူးညံ့သော ချည်သားက အမြင့်ဆုံး ကန့်သတ်ချက်အထိ ဆွဲဆန့်ခံလိုက်ရပြီး သူ၏ ရှင်းလင်းစွာ ပေါ်လွင်နေသော ရင်ဘတ်နှင့် ဝမ်းဗိုက် ကြွက်သားများကို တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်ထားကာ အင်္ကျီလက်ဖျားများက သံမဏိကဲ့သို့သော သူ၏ လက်မောင်းကြွက်သားများကို ဆုပ်ကိုင်ထားလေသည်။

နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ပန်းရောင်လေးက သူ၏ ဖိနှိပ်မှုများသော ခန္ဓာကိုယ်အောက်တွင် သွေးဆာနေသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေတော့၏။

ချူးရှန့်က မှန်ထဲရှိ မိမိကိုယ်ကိုယ် တစ်မိနစ်တိတိ စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ ပန်းရောင်က နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုနှင့် ဂရုစိုက်မှုကို ကိုယ်စားပြုသည်။ သည်တစ်ခါတော့ ဘာပြဿနာမှ ရှိမှာမဟုတ်ပါဘူးလေ။

...

ကျန်းချန်မြို့ ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရို၏ ပြည့်တန်ဆာလုပ်ငန်း နှိမ်နင်းရေးရုံး။

လေထုထဲတွင် ဈေးပေါသော စီးကရက်များ၊ ခေါက်ဆွဲခြောက်များနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုတို့ ရောနှောနေသော အနံ့များ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"ပြောစမ်း... မင်းရဲ့ အထက်လူကြီးက ဘယ်သူလဲ..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက စားပွဲကို လက်ဖြင့် ဆောင့်ချလိုက်ရာ စားပွဲက သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် တုန်ခါသွားသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ လူကမူ တစ်ချက်မျှ မလှုပ်ရှားပေ။

ထိုလူ၏ လက်မောင်းတွင် နဂါးပြာတက်တူး ထိုးထားပြီး ဝါကျင်ကျင် သွားများကို ဖော်ပြကာ ပြုံးဖြီးလိုက်၏။

"အရာရှိ... ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ... ကျွန်တော်က လမ်းဖြတ်သွားတဲ့ ရေပိုက်ပြင်သမား သက်သက်ပါ..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ နားထင်များက တဆတ်ဆတ် ခုန်သွားလေသည်။

သူက အထူးဝန်ဆောင်မှုများ ပေးသော နောက်ဖေးလမ်းကြားရှိ လောင်းကစားရုံတစ်ခုမှ ဖမ်းဆီးလာသော အဆင့်နိမ့် လူမိုက်တစ်ဦးဖြစ်၏။ သူ့ကို သုံးနာရီကြာ စစ်ဆေးမေးမြန်းခဲ့သော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟခဲ့ချေ။

ဖုန်းက တုန်ခါသွားသည်။ လျိုကျန့်ကျွင်းထံမှ စာတိုတစ်စောင် ဖြစ်လေ၏။

"လူသားပုံစံ လက်နက်လာနေပြီ... ဂရုတစိုက် ကိုင်တွယ်ပြီး သူ့ကို သွားမရန်စနဲ့... နောက်တစ်ခုက သူက စတော်ဘယ်ရီနို့ကို အရမ်းကြိုက်တယ်..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက တိုးတိတ်စွာ ကျိန်ဆဲလိုက်၏။

"လူသားပုံစံ လက်နက်ဟုတ်လား... သူတို့က ငါ့ဆီကို တာမီနိတ်တာ တစ်ကောင် ပို့လိုက်တာလား..."

သူက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိလိုက်ရာ သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများက အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

ထိုစဉ်။

ဟောင်းနွမ်းနေသော ရုံးခန်းတံခါးက ကျွီခနဲ ပွင့်သွား၏။

လူတိုင်းက အလိုအလျောက် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အလင်းရောင်ကို ကျောခိုင်းထားသော ဧရာမ ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခုက တံခါးပေါက်တစ်ခုလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားလေသည်။

ထိုအမျိုးသား ဝင်လာ၏။

လူတိုင်း ပထမဆုံး သတိပြုမိလိုက်သည်မှာ အရောင်ပင် ဖြစ်သည်။

ပန်းရောင်။

အလွန်ရန်လိုပြီး ကြမ်းတမ်းသော ပန်းရောင် အရိပ်အယောင်တစ်ခု။

အမျိုးသားက အရပ် ၁.၉ မီတာနီးပါး မြင့်ပြီး သူ၏ ပန်းရောင် တီရှပ်က ကျောက်သားကဲ့သို့ တောင့်တင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဆေးသုတ်ထားသော အလွှာတစ်ခုကဲ့သို့ တင်းမာနေလေသည်။

သူ၏ မျက်နှာက ဓား၊ ပုဆိန်တို့ဖြင့် ထွင်းထုထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးထောင့်မှ နှုတ်ခမ်းထောင့်အထိ သွယ်တန်းနေသော ရုပ်ဆိုးသည့် အမာရွတ်ကြီးတစ်ခု ရှိလေသည်။

သူက ထိုနေရာတွင် စကားတစ်ခွန်းမျှမဆိုဘဲ ရပ်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက ရုံးခန်းတစ်ခုလုံးကို ဖြည်းညင်းစွာ ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုနေ၏။

တံခါးဖျက်သမား လီတာ့ကျွမ်းက သူ၏ ခါးရှိ နံပါတ်တုတ်ကို အလိုအလျောက် လှမ်းကိုင်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ဝါးများက ချက်ချင်း ချွေးပြန်သွားတော့သည်။

*ဒီလူက... ဟောင်ကောင်ရုပ်ရှင်တွေထဲက ဗီလိန် ဘော့စ်တွေ အားလုံး ပေါင်းစပ်ထားသလိုပဲ သူရဲ့ အိပ်မက်ဆိုးတွေထဲမှာပဲ မြင်ဖူးခဲ့တာ…*

ယခုလေးတင်က ပြုံးဖြီးနေသော တက်တူးနှင့် အမျိုးသားမှာမူ သူ၏ အပြုံးက အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ထို့နောက် တစ်လက်မချင်းစီ အက်ကွဲသွားလေသည်။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ နှလုံးသားက တစ်ချက် ခုန်သွားပြီး စီးကရက်တိုလေးက သူ၏ လက်ချောင်းများကြားမှ လွတ်ကျသွားကာ သူ၏ ပေါင်ကြားပေါ်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ကျသွားလေသည်။

"ရှီး... အား..."

သူက ရုတ်တရက် ခုန်ထလိုက်ပြီး သူ၏ ဘောင်းဘီကို အပြင်းအထန် ပုတ်ခတ်လိုက်ရာ မီးခိုးငွေ့လေးတစ်ခု လေထဲသို့ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ဖိတ်ခေါ်မထားသော ဧည့်သည်၏ မျက်လုံးများက သူ့အပေါ်သို့ ချက်ချင်း စူးစိုက်သွားလေသည်။

ချူးရှန့်က စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

*ဒီကပ္ပတိန်က အရမ်းကို တက်ကြွတဲ့ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး ရှိတာပဲ... ဒါက ထူးခြားတဲ့ ကြိုဆိုပွဲ အခမ်းအနား တစ်ခုခုများလား... အဲ့မီးခိုးတွေက... ဝါယာကြိုးတွေ ဟောင်းနေလို့လား... မီးဘေးအန္တရာယ် ရှိတယ်…*

သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ စားပွဲပေါ်တွင် ရှုပ်ပွနေပြီး စာရွက်စာတမ်းများက တောင်လိုပုံနေကာ လေထုအရည်အသွေးက စိုးရိမ်စရာ ကောင်းနေလေသည်။ နောက်မှ လေသန့်စင်စက် တပ်ဆင်ဖို့ သူ အကြံပြုရလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း ဤအကြည့်က ပြည့်တန်ဆာလုပ်ငန်း နှိမ်နင်းရေးအဖွဲ့ဝင်များအတွက်မူ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော အဓိပ္ပာယ် ဖွင့်ဆိုချက်တစ်ခု ဖြစ်သွားလေသည်။

"သူ ရောက်လာပြီ... နောက်ဆုံးတော့ သူ ရောက်လာပြီ... ဒီကောင်တွေရဲ့ အစ်ကိုကြီးက ထောင်ဖောက်ဖို့ ရောက်လာတာပဲ..."

"သူ့မျက်လုံးတွေကို ကြည့်စမ်း... သူ ပစ်မှတ်ရှာနေတာ..."

"သူ ကပ္ပတိန်ကို မျက်စိကျနေပြီ... သူ ကပ္ပတိန်ကို အရင်ဆုံး စံပြလုပ်ပြတော့မှာ..."

လေထုက ချက်ချင်း အေးခဲသွားကာ ထူထပ်လေးလံသွားပြီး မည်သူကမျှ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် အသက်မရှူဝံ့ကြတော့ချေ။

သေမင်းတမန် တိတ်ဆိတ်မှုက ရာစုနှစ်တစ်ခုကြာသကဲ့သို့ သို့မဟုတ် ဆယ်စက္ကန့်မျှသာ ကြာသကဲ့သို့ ရှိလေသည်။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက သူ၏ ပေါင်ကြားရှိ မီးပွားများကို ငြိမ်းသတ်လိုက်ပြီး တုန်ယင်သော ခြေလှမ်းဖြင့် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ မျက်နှာရှုံ့မဲ့နေသည်နှင့် ပိုတူသော အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ပြုံးပြလိုက်၏။

သူက တုန်ယင်စွာဖြင့် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ စီးကရက်ဘူးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ကာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"အစ်ကို... အစ်ကို... ဖြည်းဖြည်းချင်း စကားပြောကြတာပေါ့..."

ဆေးလိပ် လုံးဝ မသောက်တတ်သော ချူးရှန့်က သူ့ထံ ကမ်းပေးလာသော စီးကရက်ကို တစ်လှည့်၊ ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းကို တစ်လှည့် ကြည့်လိုက်၏။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ နှလုံးသားက အောက်ခြေထိ ထိုးကျသွားလေသည်။

*သူက ငြိမ်းချမ်းရေး စီးကရက်ကိုတောင် လက်မခံဘူး... ကြည့်ရတာ ကိစ္စက ကြီးကျယ်တော့မယ့်ပုံပဲ…*

"အဲဒီက... အဲဒီ လူမိုက်တွေထဲက ဘယ်သူ့ကို သဘောကျလို့လဲ..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက ထောင့်တစ်နေရာတွင် စုရုံးကာ လေထဲမှ သစ်ရွက်များကဲ့သို့ တုန်ယင်နေကြသော တက်တူးနှင့် အမျိုးသား တစ်စုကို တုန်ယင်နေသည့် လက်ညှိုးဖြင့် ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"အစ်ကို... အစ်ကို အားလုံးကို ခေါ်သွားလိုက်ပါ... အားလုံးကို ခေါ်သွားပါ... ဒီနေ့ ငါတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မတွေ့ခဲ့ဖူးသလို သဘောထားလိုက်ရအောင်..."

သူက တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မြိုချလိုက်ပြီး ပို၍ နီးကပ်စွာ တိုးသွားကာ သူ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော သတ္တိလေးကို အသုံးပြု၍ အသံကို နှိမ့်လိုက်၏။

"အစ်ကို... ငါတို့ကို မျက်နှာနည်းနည်းလောက် ပေးပါ... ငါတို့က ရဲအရာရှိတွေပါ... တရားဝင် အလုပ်ခန့်အပ်ခံထားရတာပါ... ငါတို့ကို ပြဿနာလာရှာဖို့ မထိုက်တန်ပါဘူး... တကယ်ပါ... အဲဒါက ဆိုးရွားတဲ့ သက်ရောက်မှုတွေ ဖြစ်စေလိမ့်မယ်..."

ချူးရှန့်မှာ လုံးဝ ဆွံ့အသွားလေသည်။

*သူ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ... သူ့ကို ခေါ်သွားရမယ်... သူက အစိုးရ ဝန်ထမ်း တစ်ယောက်လား... ဒါက ခေတ်သစ် ရုံးသုံး ဗန်းစကား တစ်ခုခုများလား... ဒါမှမဟုတ် အဖွဲ့အစည်း တည်ဆောက်ရေးရဲ့ အထူး အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုလား..*

သူက လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်း လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

သူက စီးကရက်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး သူ၏ နောက်ဘက် အိတ်ကပ်ထဲမှ ခေါက်ထားသော တရားဝင် စာရွက်စာတမ်းတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"ဝှစ်" ခနဲ အသံနှင့်အတူ မျက်စိဖမ်းစားနိုင်သော ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရို၏ တောက်ပသော အနီရောင် တရားဝင် တံဆိပ်တုံးက ပေါ်လာလေသည်။

"ကပ္ပတိန်ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းလား..."

သူ၏အသံက နက်ရှိုင်းပြီး စက်ရုပ်သံကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

"ကျွန်တော်က ချူးရှန့်ပါ... ရာဇဝတ်မှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့ကနေ ပြောင်းရွှေ့လာတာဖြစ်ပြီး ဒီနေ့ သတင်းလာပို့တာပါ..."

တိတ်ဆိတ်သွား၏။

နက်ရှိုင်းပြီး လုံးဝ တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခုပင်။

တိတ်ဆိတ်နေသော ရုံးခန်းထဲတွင် ဘောပင်တစ်ချောင်းက စားပွဲပေါ်မှ လိမ့်ကျသွားပြီး "ဒေါက်" ခနဲ အသံထွက်လာရာ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်နေလေသည်။

လီတာ့ကျွမ်း၏ လက်က နံပါတ်တုတ်ပေါ်တွင် အေးခဲသွား၏။

တက်တူးနှင့် အမျိုးသားများက ကြက်ဥတစ်လုံး ဝင်ဆံ့နိုင်လောက်အောင် ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ မျက်လုံးများက တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လာ၏။ သူက ပြောင်းရွှေ့မိန့်ကို တစ်လှည့်၊ "ငါက ရက်စက်တဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်ပဲ" ဟု ပြည့်နှက်နေသော ချူးရှန့်၏ မျက်နှာကို တစ်လှည့်၊ ထို့နောက် ပြောင်းရွှေ့မိန့်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးက တစ်လက်မချင်းစီ ဖြည်းညင်းစွာ အက်ကွဲကာ ပြိုကျသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် စစ်မှန်ပြီး ရောနှောခြင်းမရှိသော မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှု အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့၏။

သူက ထိုင်ခုံပေါ်သို့ "ဘုန်း" ခနဲ နောက်သို့ လန်ကျသွားလေသည်။

"ဘယ်လို အဖြစ်ဆိုးကြီးလဲ..."

ဝံပုလွေတစ်အုပ်ကို အခုလေးတင် နှုတ်ဆက်ပြီးသွားချိန်မှာ တိုင်ရန်နိုဆောရပ်စ် ရက်စ် တစ်ကောင်ကို ကြိုဆိုလိုက်ရသည့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသော အသံဖြင့် သူက သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်၏။

"ငါထင်တာ... ငါတို့ ရဲစခန်းခွဲကို မြေအောက်လောကက သိမ်းပိုက်လိုက်ပြီလို့ ငါ ထင်တာ..."

တပ်ဖွဲ့တစ်ခုလုံးက ကမ္ဘာကြီးကို တုန်လှုပ်စေသော ဤအချက်အလက်ကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနေဆဲဖြစ်ချိန်တွင် ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ စားပွဲပေါ်ရှိ ဖုန်းက စူးရှသော ဟိန်းဟောက်သံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်။

ကလင်... ကလင်... ကလင်…

လူတိုင်း လန့်ဖျပ်သွားကြ၏။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက ချက်ချင်းပင် ဆယ်နှစ်ခန့် အိုမင်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ဖုန်းခွက်ကို အားအင်ချည့်နဲ့စွာ ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

"ဟယ်လို... ဒါ ပြည့်တန်ဆာလုပ်ငန်း နှိမ်နင်းရေးရုံးပါ..."

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ အမူအရာက ပြောင်းလဲသွား၏။

"ဘာ... လူတချို့ ပြဿနာရှာနေတယ် ဟုတ်လား... ပြီးတော့ သူတို့က ဓားတွေ ကိုင်ထားတယ်... 'ရွှေဇလုံခြေဆေးခန်း' အနှိပ်ဆိုင်မှာ ဟုတ်လား..."

စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ နားထောင်ပြီးနောက် သူ၏ အလုပ်ခွင်အသစ်အတွက် ပံ့ပိုးကူညီရန် အသင့်ဖြစ်နေကာ ဖြောင့်မတ်သော အမူအရာဖြင့် ရပ်နေသည့် ချူးရှန့်ဆီသို့ သူ၏ အကြည့်က သတိမထားမိဘဲ ရောက်သွားလေသည်။

မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော်လည်း ရဲတင်းသော စိတ်ကူးတစ်ခုက သူ၏ မျက်လုံးများတွင် တောက်ပသွား၏။

သူက ဖုန်းကို ရုတ်တရက် ချလိုက်ပြီး ချူးရှန့်ကို တုန်ယင်နေသော လက်ညှိုးဖြင့် ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"မင်း..."

"ချူးရှန့်..."

"ရှိပါတယ်..."

ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အသံဖြင့် ချူးရှန့်က တုံ့ပြန်လိုက်၏။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်သည်။

"မင်း အခုမှ ရောက်လာပြီး လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေ မပြီးသေးပေမဲ့... အခြေအနေက အရေးကြီးနေတယ်..."

သူက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ထူးဆန်းသော အရောင်တစ်ခု တောက်ပနေလေသည်။

"သက်သေပြဖို့... မင်းက တကယ့်ကို ငါတို့ထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြဖို့... မင်း ဒီအလုပ်ကို လုပ်လိုက်စမ်း..."

အခန်း(၆၂) ယခုမှစ၍ ဤဆိုင်မှာ မင်းဆိုင်ဖြစ်သွားပြီ

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ ကားက လမ်းထောင့်တွင် ရပ်ထား၏။ သူက ပန်းရောင်မီးရောင်များ လင်းလက်နေသော ရှေ့မှ ဆိုင်းဘုတ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သော်လည်း ကားပေါ်မှ ဆင်းရန် ဝံ့မရဲဖြစ်နေသည်။

"ရွှေဇလုံခြေဆေးခန်း"

သူက ဆေးလိပ်ငွေ့များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အသံတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော လက်လျှော့အရှုံးပေးမှုတစ်ခု ပါဝင်နေ၏။

"ချူးရှန့်... အထဲမှာ လူတွေ ပြဿနာရှာနေကြတယ်..."

"သွားပြီး လူကို ခေါ်ထုတ်လာခဲ့..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက စကားပြောပြီးနောက် နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်း ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်၏။

"ငါတို့က ယဉ်ကျေးတဲ့နည်းလမ်းနဲ့ ဥပဒေကို အကောင်အထည်ဖော်တာဆိုတာကို မှတ်ထားပါ..."

ပြစ်မှုကျူးလွန်ရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုမှ ရောက်လာသကဲ့သို့ ပန်းရောင် တီရှပ်ဝတ်ဆင်ထားသော ချူးရှန့်၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို ကြည့်ကာ "ဘာမှမလုပ်ဖို့ ကြိုးစားပါ" ဟူသော ကျန်စကားလုံးများကို သူက တိတ်ဆိတ်စွာ မျိုချလိုက်မိသည်။

ငါတို့က အရေးယူသင့်သလား။

ချူးရှန့်က သူ့ကို တစ်ချက်လောက် အကြည့်ခံရုံဖြင့် တစ်ဖက်လူက ထိုနေရာတွင်ပင် မိမိကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်သွားမည်ကို သူက စိုးရိမ်နေခဲ့၏။

ချူးရှန့်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တံခါးကို ဖွင့်ကာ ကားပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ခေါင်းဆောင်..."

သူက လည်ပင်းကို လှည့်လိုက်ရာ အရိုးများဆီမှ "ဂျွတ်" ခနဲ မြည်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ကျွန်တော်က ပြည်သူတွေနဲ့ ရင်းရင်းနှီးနှီး ဆက်သွယ်ပြောဆိုတဲ့နေရာမှာ အတော်ဆုံးပါ..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက ခြေဖဝါးနှိပ်နယ်သည့်ဆိုင်ဆီသို့ လျှောက်သွားနေသော သူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ ကျယ်ပြန့်သော ပခုံးများက ရွေ့လျားနေသော နံရံတစ်ခုနှင့် တူလှ၏။ သူက အိတ်ကပ်ထဲမှ နှလုံးဆေး နှစ်ပြားကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူကာ ရေမပါဘဲ ဝါးစားလိုက်ရသည်။

"ရွှေဇလုံ" ခြေဖဝါးနှိပ်နယ်သည့်ဆိုင် အဝင်ဝတွင် ဖြစ်၏။

ပန်းပွင့်ပုံရှပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆီပြန်နေသော မျက်နှာနှင့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက ဆံပင်အရောင်တောက်တောက်များ ဆိုးထားသည့် လူငယ်သုံးဦးအား ဖားယားကာ ပြုံးပြနေသည်။

"အစ်ကိုတို့... လူကြီးမင်းတို့... ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်... ဒီနေ့ ကျွန်တော့်ဆိုင် ပိတ်ထားလို့ နောက်ရက်မှ လာခဲ့ပေးလို့ ရမလား..."

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ဆံပင်ရွှေရောင်နှင့် လူက တံခါးကို ကျယ်လောင်သော အသံနှင့်အတူ ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ဖွင့်လိုက်၏။

"ဆိုင်မဖွင့်ဘူးဟုတ်လား... မင်းက ဆိုင်ဆက်မဖွင့်ချင်တော့ဘူး ထင်တယ်... ငါက ဒီနေ့ ဒီနေရာမှာ ခြေဖဝါးနှိပ်နယ်မှု ခံယူမယ်... ပြီးတော့ မင်းတို့ဆီက ဈေးအကြီးဆုံး 'ဧကရာဇ် အထူးအစီအစဉ်' ကို ယူမယ်..."

သူဌေးဖြစ်သူ၏ မျက်နှာက ရှုံ့မဲ့နေပြီဖြစ်၏။

"အစ်ကို... တကယ်ပါ... မရပါဘူး... ကျွန်တော်တို့က တရားဝင် ခြေဖဝါးနှိပ်နယ်တဲ့ ဆိုင်ပါ..."

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း..."

ဆံပင်ရွှေရောင်နှင့်လူက သူဌေးကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး အထဲသို့ အတင်းဝင်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် အလင်းရောင် မှိန်ကျသွားသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရ၏။

ဧရာမ အရိပ်ကြီးတစ်ခုက သူ့အပေါ် ကျရောက်လာသည်။

သူက အလိုအလျောက် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ပန်းရောင်ကိုယ်ကျပ်အင်္ကျီ ဝတ်ဆင်ထားသော ဘီလူးတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

ထိုလူမှာ အရပ်အလွန်ရှည်လွန်းသဖြင့် မျက်နှာကို မြင်ရရန် မော့ကြည့်ရလေသည်။

ထိုမျက်နှာပေါ်တွင် မျက်လုံးထောင့်မှ ပါးစပ်ထောင့်အထိ ရှည်လျားသော အမာရွတ်တစ်ခုရှိနေပြီး အသက်ရှူလိုက်တိုင်း ၎င်းက အသက်ဝင်နေသော ကင်းခြေများတစ်ကောင်နှင့် တူလှ၏။

ချူးရှန့်က လမ်းဖြတ်လျှောက်လာရင်း ဘာတွေဖြစ်နေသလဲဆိုသည်ကို ကြည့်ချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏ ပေါ်လာမှုကပင် ပြဿနာတစ်ခုလို ဖြစ်နေ၏။

ဆံပင်ရွှေရောင်နှင့် လူက ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ဤနယ်မြေရှိ "လမ်းဘေးလူမိုက်" တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို စိန်ခေါ်ခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

အထူးသဖြင့် တစ်ဖက်လူက မိန်းမဆန်သော ပန်းရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသောကြောင့် ဖြစ်၏။

"မင်းက ဘာကြည့်တာလဲ..."

သူက သတ္တိမွေးကာ ချူးရှန့်ကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"လူချောတွေကို မမြင်ဖူးဘူးလား... ယုံလား မယုံဘူးလား... မင်းရဲ့မျက်လုံးတွေကို ငါ ဖောက်ထုတ်ပစ်မယ်..."

သူ့နောက်မှ နောက်လိုက်နှစ်ယောက်ကလည်း လေချွန်ကာ ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုတွင် ပါဝင်လာကြ၏။

ခြေဖဝါးနှိပ်နယ်သည့် ဆိုင်ရှင်မှာ ကြောက်လန့်တကြား ဖြူဖျော့သွားပြီး "ပြီးပြီ... ပိုရက်စက်တဲ့ နောက်တစ်ယောက် ရောက်လာပြန်ပြီ..." ဟု စိတ်ထဲမှ ညည်းတွားလိုက်မိသည်။

ချူးရှန့်က ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်၏။

သူက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့ကာ သူ၏ ရင်ဘတ်လောက်သာ ရှိသော ဆံပင်ရွှေရောင်နှင့် လူကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

သူက ဒေါသမထွက်ဘဲ ရာသီဥတုအကြောင်း ဆွေးနွေးနေသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

"မင်းက ဘယ်သူ့မျက်လုံးကို ဖောက်ချင်နေတာလဲ..."

အသံက မကျယ်လောင်သော်လည်း ဆံပင်ရွှေရောင်နှင့် လူ၏ နှလုံးသားကို ရိုက်ခတ်သွားသော အေးစက်သည့် သံတူကြီးတစ်ချောင်းနှင့် တူလှပေသည်။

ဆံပင်ရွှေရောင်နှင့် လူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ မောက်မာမှုများက ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားတော့၏။

သူက တစ်ဖက်လူ၏ မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုအရာက လူသားတစ်ယောက်၏ မျက်လုံးများ မဟုတ်ပေ။

၎င်းက သားရဲတစ်ကောင် သားကောင်ကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်သောအခါ ကြည့်သည့် ခံစားချက်ကင်းမဲ့ပြီး စစ်မှန်သော စူးစမ်းလေ့လာမှုမျိုးဖြစ်၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ သွေးများ အေးခဲသွားသကဲ့သို့ သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ့ခေါင်းထဲတွင် လုံးဝ ဗလာကျင်းသွားတော့၏။

[ရဲတပ်ဖွဲ့ ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း စနစ် စတင်လှုပ်ရှားနေပါသည်]

[ပစ်မှတ်ရှာဖွေတွေ့ရှိမှု- ပြဿနာရှာရန် သံသယရှိသူ ၃ ဦး]

[ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း အကဲဖြတ်မှု လုပ်ဆောင်နေပါသည်]

[အကဲဖြတ်မှု အောင်မြင်ပါသည်။ ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်းတန်ဖိုး ၃၀ တိုးလာပါသည်]

ဆံပင်ရွှေရောင်နှင့်လူ၏ ခြေထောက်များက ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ယင်လာခဲ့သည်။

သူ့ခေါင်းထဲတွင် ရှိနေသော "လူချော" နှင့် "မျက်လုံးများ" ဟူသည့် စကားလုံးများကို စကားလုံးနှစ်လုံးက ချက်ချင်း အစားထိုးသွား၏။

သေခြင်းတရား။

"ဒုတ်" ဟူသော အသံနှင့်အတူ ဖြစ်၏။

ခြေဖဝါးနှိပ်နယ်သည့် ဆိုင်ရှင်နှင့် သူ၏ နောက်လိုက်နှစ်ယောက်တို့၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် ဆံပင်ရွှေရောင်နှင့် လူ၏ ဒူးများက ခွေကျသွားပြီး ချူးရှန့်ရှေ့တွင် မတ်မတ် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။

"အစ်ကို... အစ်ကိုကြီး..."

သူ၏ အသံများက တုန်ယင်နေပြီး ငိုရှိုက်သံများ ရောနှောနေ၏။

"ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်... ကျွန်တော် မျက်ကန်းပါ... ခင်ဗျားရဲ့ ကြီးမြတ်မှုကို ကျွန်တော် မသိခဲ့ပါဘူး... ခင်ဗျားကို အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ မပြောခဲ့သင့်ပါဘူး..."

သူက လက်ကိုမြှောက်ကာ သူ့ပါးကိုသူ နှစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က လူမဟုတ်ပါဘူး... ခင်ဗျားကို ကြည့်ဖို့တောင် မထိုက်တန်ပါဘူး... ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေက ညစ်ပတ်နေတာပါ... ကျွန်တော်... ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေကို ကိုယ်တိုင် ဖောက်ထုတ်ပစ်ပါ့မယ်... ကိုယ်တိုင် ဖောက်ထုတ်ပစ်ပါ့မယ်..."

စကားပြောနေစဉ် သူက မျက်လုံးထဲသို့ လက်ညှိုးဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် ထိုးထည့်လိုက်၏။

ချူးရှန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး လက်လှမ်းကာ ကြက်ပေါက်လေးတစ်ကောင်ကို ကောက်ယူလိုက်သကဲ့သို့ သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲဖမ်းလိုက်သည်။

သံညှပ်ကြီးတစ်ခုဖြင့် ညှပ်ထားသကဲ့သို့ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှာ ဖမ်းဆုပ်ခံထားရပြီး အရိုးများဆီမှ ညည်းတွားသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို ဆံပင်ရွှေရောင်နှင့် လူက ခံစားလိုက်ရ၏။

ဤမြင်ကွင်းက ခြေဖဝါးနှိပ်နယ်သည့် ဆိုင်ရှင်၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံနိုင်ရည်ကို လုံးဝ ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်သည်။

သူက လူမိုက်များကို မြင်ဖူးသော်လည်း ဤမျှ ရက်စက်သော လူကို မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

အရှုံးပေးသည်ကို မြင်ဖူးသော်လည်း ဤမျှ ဓလေ့ထုံးတမ်းဆန်ဆန် အရှုံးပေးသည်မျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။

မိမိရှေ့ရှိ ပန်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကောင်ထွားထွားကြီးမှာ လမ်းသွားလမ်းလာ တစ်ယောက် မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှပေသည်။

ဤသူက မြစ်ကူးနဂါးတစ်ကောင်ဖြစ်၏။ အခြားသူများကို နှစ်ဆပြန်အမြတ်ထုတ်ရန် ရောက်လာသည့် ထိပ်တန်းအဆင့် ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။

သူက ချူးရှန့်အနီးသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့်အတူ ဖားယားသော အပြုံးတစ်ခုကို တပ်ဆင်ထားလိုက်၏။

"အစ်ကို... အစ်ကိုကြီး စိတ်လျှော့ပါဦး... ဂိတ်ဝက ခွေးကို မထိန်းနိုင်ဘဲ အစ်ကိုကြီးကို အနှောင့်အယှက်ပေးမိတဲ့ မျက်ကန်း ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှားပါ..."

သူက လှည့်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော ဆံပင်ရွှေရောင်နှင့် လူအပြင် ကြောက်လန့်နေသော သူ၏ နောက်လိုက်နှစ်ယောက်ကိုပါ ခြေထောက်ဖြင့် ကန်လိုက်သည်။

"ဒီကနေ ထွက်သွားကြစမ်း... မင်းတို့က ဒီနေရာမှာ သေချင်နေတာလား..."

လူမိုက်သုံးယောက်မှာ ခွင့်လွှတ်မှုရလိုက်သကဲ့သို့ ကပျာကယာ ပြေးထွက်သွားကြပြီး လမ်းထောင့်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားကြ၏။

ထို့နောက် သူဌေးက လှည့်လာကာ အိတ်ကပ်ထဲမှ စာရင်းစာအုပ်တစ်အုပ်နှင့် ထူထဲသော ငွေစက္ကူအုပ်ကို ထုတ်ယူပြီး ချူးရှန့်ထံသို့ တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

သူ၏ ကျောပြင်က ကိုးဆယ်ဒီဂရီ ကွေးညွတ်နေပြီး ခေါင်းကိုတောင် မမော့ရဲပေ။

"အစ်ကိုကြီး... ဒီဆိုင်က... အခုမှစပြီး အစ်ကိုကြီးရဲ့ ဆိုင်ဖြစ်သွားပါပြီ..."

"ဒါက ဒီလအတွက် စာရင်းပါ... ပြီးတော့ ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရိုသေလေးစားမှု အနည်းငယ်ပါ... အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီး ဒါကို လက်ခံပေးရပါမယ်..."

"အခုမှစပြီး ကျွန်တော်က အစ်ကိုကြီးရဲ့ ခွေးဖြစ်လာပါပြီ... အစ်ကိုကြီးအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးပါ့မယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ရှင်သန်ခွင့် လမ်းစလေးတစ်ခု ပေးပါ..."

ကမ်းပေးလာသော ငွေများနှင့် စာရင်းစာအုပ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချူးရှန့်မှာ ဆွံ့အသွား၏။

ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။

လျော်ကြေးငွေရရန် တမင်တကာ ယာဉ်တိုက်မှုပြုလုပ်ခြင်းလား။ သို့မဟုတ် လိမ်လည်မှု အမျိုးအစားသစ်တစ်ခုလား။

သူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဩဇာပါသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မင်းရဲ့ဆိုင်ကို မလိုချင်ဘူး..."

သူဌေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီသွားပြီး ကျောပြင်တွင် ချွေးအေးများ ချက်ချင်း ရွှဲနစ်သွားတော့၏။

ဆိုင်ကို မလိုချင်ဘူးဟုတ်လား။

ဆိုင်က သေးငယ်လွန်းသည်ဟု ထင်သောကြောင့်လား။ သို့မဟုတ် လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူ့ကို မနှစ်သက်သောကြောင့်လား။

သူ၏ ထိတ်လန့်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ ချူးရှန့်က သူ့ကိုယ်သူ လက်ညှိုးထိုးပြကာ ရှင်းပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ငါ့မှာ တရားဝင် အလုပ်အကိုင်ရှိတယ်..."

ဤစကားလုံးများက သူဌေး၏ ခေါင်းကို တည့်တည့်မတ်မတ် လာမှန်သော မိုးကြိုးငါးစင်းနှင့် တူလှပေသည်။

တရားဝင်... အလုပ်အကိုင်ဟုတ်လား။

သူဌေး၏ ခေါင်းထဲတွင် အတွေးများ ပြေးလွှားနေ၏။

အကြည့်တစ်ချက်တည်းဖြင့် လူမိုက်များကို ဒူးထောက်ကာ ကရုဏာသက်ရန် တောင်းပန်အောင် လုပ်နိုင်သူတစ်ဦး၏ "တရားဝင် အလုပ်အကိုင်" က ဘာဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

ပရော်ဖက်ရှင်နယ် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူလား။ ထိပ်တန်းအဆင့် လက်မရွံ့လူမိုက်လား။ သို့မဟုတ် မြေအောက်အင်ပါယာတစ်ခုခု၏ အဆင့်အတန်းများကို ရှင်းလင်းရန် တာဝန်ရှိသော "ပြစ်ဒဏ်ပေးရေး ခန်းမဆောင်၏ အကြီးအကဲ" လား။

သူဌေး၏ မျက်နှာက ချက်ချင်းပင် သေလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြူဖျော့သွားပြီး ပို၍ပင် ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ... ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ... ကျွန်တော် သဘောပေါက်ပါပြီ..."

သူက အပြင်းအထန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အသံတွင် အသည်းအသန် သဘောပေါက်သွားမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီးက လူကြီးတစ်ယောက်ပါ... စီးပွားရေးလုပ်ငန်းကြီးတစ်ခုကို လုပ်ကိုင်နေပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျောင်းဆောင်ငယ်လေးကို အထင်သေးနေတာပါ... ကျွန်တော်က ကျေးဇူးကန်းလွန်းပါတယ်... ငန်းသားကို စားချင်နေတဲ့ ဖားပြုတ်တစ်ကောင်လိုပါပဲ..."

"စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော် လုံးဝ ရဲမတိုင်ပါဘူး... ဒီနေ့ ဘာမှမမြင်ခဲ့သလို ဘာမှလည်း မဖြစ်ခဲ့ပါဘူး..."

ချူးရှန့်၏ စိတ်ခံစားမှုကင်းမဲ့နေဆဲဖြစ်သော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ စကားလုံးများချည်းသက်သက်ဖြင့် အသုံးမဝင်ကြောင်း သူဌေးက သိလိုက်သည်။

ခိုင်လုံသော သက်သေအထောက်အထားအချို့ဖြင့် မိမိ၏ တန်ဖိုးကို သက်သေပြရန် လိုအပ်ပေသည်။

ကြီးမားသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချလိုက်သကဲ့သို့ သူက အံကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်၏။

"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီး... အထင်မလွဲပါနဲ့... ကျွန်တော့်ဆိုင်က... ခြေဖဝါးနှိပ်နယ်တာထက် ပိုပါတယ်..."

သူဌေးက ချူးရှန့်ကို ဘေးသို့ လျှို့ဝှက်စွာ ခေါ်သွားပြီး နံရံပေါ်ရှိ ရုပ်ဆိုးသော "ဧည့်ကြိုထင်းရှူးပင်" ပန်းချီကားကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

သူက လက်လှမ်းကာ ထင်းရှူးပင်၏ အကိုင်းအခက်တစ်ခုကို ဖိချလိုက်၏။

"ကလစ်"

နံရံဆီမှ စက်ပိုင်းဆိုင်ရာ အသံသဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အလယ်မှနေ၍ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီသို့ တဖြည်းဖြည်း ပွင့်ဟသွားသည်။

တန်ဖိုးနည်း ရေမွှေးများနှင့် မသေချာမရေရာသော ရနံ့များ ရောနှောပါဝင်နေသည့် နွေးထွေးသော လေပြေတစ်ခုက ပျံ့လွင့်လာ၏။

လျှို့ဝှက်တံခါး၏ အနောက်ဘက်တွင် ပို၍ပင် မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်ရှိသော အခန်းတစ်ခု ရှိနေသည်။

ဖော်ညွှန်းလွန်းသော ဝတ်စုံအမျိုးမျိုးကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် မိန်းကလေး ဆယ်ဂဏန်းခန့်မှာ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လျက် သို့မဟုတ် လှဲလျက် ဖုန်းသုံးကာ စကားပြောနေကြ၏။

တံခါးပွင့်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့အားလုံးက လှည့်ကြည့်လာကြသည်။

သူဌေးက ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးထံသို့ သူ၏ တိုက်ပွဲဝင် တံဆိပ်များကို ကြွားလုံးထုတ်နေသည့် စစ်သားတစ်ဦးကဲ့သို့ သူ၏ အတောက်ပဆုံးသော အပြုံးကို ချက်ချင်း တပ်ဆင်လိုက်၏။

သူက အတွင်းဘက်သို့ လက်ဝှေ့ယမ်းပြကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... ကြည့်လိုက်ပါ..."

"သူတို့အားလုံးက အသစ်လေးတွေပါ... ကျွမ်းကျင်ပြီး သန့်ရှင်းမှုရှိကြောင်း အာမခံပါတယ်... သူတို့က အလုပ်တောင် မစရသေးပါဘူး..."

"ကြိုက်တာရွေးပါ... နှစ်သက်ရာ တစ်ယောက်ကို ခေါ်သွားပါ... ဒီနေ့အတွက် အရာအားလုံး အခမဲ့ပါ... ဒါကို... ဒါကို ကျွန်တော့်ရဲ့ တောင်းပန်မှုလို့ သဘောထားပေးပါ..."

ချူးရှန့်က "ပန်းရောင် အရိုးစု" များ ပြည့်နှက်နေသော အခန်းကို ကြည့်ကာ တံခါးဝတွင် ရပ်နေ၏။

[ပညာရှိမုဒ် - ပုံမှန်] က သူ့ကို လုံးဝ မတုန်လှုပ်စေခဲ့ဘဲ သားအိမ်ခေါင်းကင်ဆာ ကာကွယ်ရေးအကြောင်း သူတို့ကို ပညာပေးချင်စိတ်ပင် အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူ၏ အကြည့်များက မိန်းကလေးများအပေါ် ကျရောက်သွားရာ နမူနာများကို စစ်ဆေးနေသော မှုခင်းဆေးပညာရှင်တစ်ဦး၏ မျက်လုံးများနှင့် တူလှ၏။

နှာခေါင်းဖေလာက အနည်းငယ် ကောက်နေသည်။

ထိုမေးစေ့အစားထိုးမှု၏ ပုံစံက သိပ်မမှန်ပေ။

ဤအခန်းရှိ အကာအကွယ်မပါသော မီးကြိုးများက မီးဘေးအန္တရာယ်ကို ဖြစ်စေနိုင်သည်။

ထိုစဉ် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် စနစ်၏ အသိပေးချက် အသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

[ရဲတပ်ဖွဲ့ ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း စနစ် အသိပေးချက်-]

[ကြီးမားသော ပြည့်တန်ဆာလုပ်ငန်းစု ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပါသည်]

[ကျန်းမာရေးနှင့် ဘေးကင်းလုံခြုံရေးကို ဆိုးရွားစွာ အန္တရာယ်ဖြစ်စေသည့် စံမမီသော အလှကုန်ဖြည့်စွက်စာများကို အသုံးပြုနေသော လေ့ကျင့်သူ အများအပြားကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပါသည်]

[သတိပေးချက်- ဖုံးကွယ်ထားသော တံခါးဒီဇိုင်းက မီးဘေးလုံခြုံရေး စည်းမျဉ်းများကို ဆိုးရွားစွာ ချိုးဖောက်ခြင်းဖြစ်ပြီး ကြီးမားသော ဘေးကင်းလုံခြုံရေး အန္တရာယ်တစ်ခု ဖြစ်ပါသည်]

ချူးရှန့်၏ အမြင်အာရုံတွင် အနီရောင် သတိပေးချက်များ ဆက်တိုက် လင်းလက်လာ၏။

သူဌေးမှာမူ ဤ "အစ်ကိုကြီး" ကတ်ပြားတစ်ခု ရွေးချယ်မည်ကို စောင့်မျှော်ကာ သူ့ကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်။

အတွင်းရှိ မိန်းကလေးများက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်များရှိသည့် ပန်းရောင်ရှပ်အင်္ကျီနှင့် အမျိုးသားကို သိချင်စိတ်ဖြင့် စောင့်ကြည့်ရင်း အချင်းချင်း တိုးတိုးလေး စကားပြောနေကြ၏။

ချူးရှန့်က စိတ်ခံစားမှုကင်းမဲ့စွာဖြင့် လက်လှမ်းကာ သူ့ခါးအောက်ပိုင်းကို စမ်းလိုက်သည်။

လူက ပိုက်ဆံအိတ် သို့မဟုတ် ဆေးပြင်းလိပ်ကို ထုတ်ယူတော့မည်ဟု ထင်ကာ သူဌေး၏ မျက်လုံးများက တောက်ပလာ၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဖြစ်သည်။

"ချလပ်"

ပြတ်သားသော သတ္တုသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

ချူးရှန့်က ခါးဆီမှ တောက်ပနေသော လက်ထိပ်တစ်စုံကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

အေးစက်သော ငွေရောင်သတ္တုက မှိန်ပျပျ ပန်းရောင်မီးရောင်အောက်တွင် ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းသော အလင်းရောင်တစ်ခုကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေလေတော့သည်။