အခန်း (၆၁၆-၆၁၈)
Vol. 42 Ch. 616-618
အပိုင်း ၆၁၆
ပျံသန်းရေးယာဉ်မှာ ဌာနချုပ်၏ ထိပ်ဆုံးထပ်တွင် အသင့်ရှိနေပြီး ဟိန်းသံများ ထွက်ပေါ်နေကာ ပုံစံမှာလည်း အလွန်ပင် မျက်စိကျစရာ ကောင်းလှသည်။
"သွားကြစို့"
နျဉ်ယွိယွမ်က ဦးဆောင်ကာ ပျံသန်းရေးယာဉ်ပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ မော့ချူးနှင့် အခြားသူများလည်း နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။
"ဒါဆို ကျွန်မတို့က ကြယ်တာယာသင်္ဘောနဲ့ မသွားဘူးလား" မော့ချူး မေးလိုက်သည်။
သူတို့သည် ပျံသန်းရေးယာဉ်၏ အတွင်းပိုင်းဖွဲ့စည်းပုံကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေကြသည်။ အရှေ့ဘက်တွင် ရောင်စုံ ဒီဂျစ်တယ် တိုင်းတာရေး ကိရိယာများနှင့် ခလုတ်များစွာ ရှိနေပြီး အလွန်ပင် ခေတ်မီလှသည်။
"မင်းကလည်း အတာပဲ" ချင်ယွဲ့က မျက်ဖြူလှန်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလို ယာဉ်မျိုး ရှိနေတာကို ဘယ်သူက ကြယ်တာယာသင်္ဘောကြီးနဲ့ သွားချင်မှာလဲ"
ဒါက ၂၁ ရာစုမှာ ကိုယ်ပိုင်လေယာဉ်နဲ့ အများသုံး ရထား ဘယ်ဟာ စီးမလဲလို့ မေးသလိုပါပဲ။ လူတိုင်းက ကိုယ်ပိုင်လေယာဉ်ကိုပဲ ရွေးကြမှာပေါ့။
သို့သော် ဤပျံသန်းရေးယာဉ်မှာ ကိုယ်ပိုင်လေယာဉ်ထက်ပင် အဆများစွာ ပိုမို ခေတ်မီလှသည်။
အလွန်လျှင်မြန်ရုံတင်မကဘဲ အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှာလည်း အံ့ဩစရာ ကောင်းလှသည်။ ၎င်း၏ ခိုင်ခံ့သော အပြင်ခွံမှာ စွမ်းအင်သုံး ဒုံးကျည်များဖြင့်ပင် အလွယ်တကူ မဖျက်ဆီးနိုင်သလို၊ မှော်ဒေသ၏ သံလိုက်စက်ကွင်း သက်ရောက်မှုများကိုလည်း ကာကွယ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။
ယင်း၏ အားသာချက်များမှာ သိသာထင်ရှားသလို၊ ဈေးနှုန်းမှာလည်း မူးမေ့လဲလောက်အောင်ပင် ကြီးမားလှသည်။
ချင်မိသားစုကဲ့သို့ ချမ်းသာသူများပင် ဝယ်ယူနိုင်သော်လည်း အဓိက အချက်မှာ ကျွမ်းကျင်သော မောင်းနှင်သူ လိုအပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ပျံသန်းရေးယာဉ် မောင်းနှင်ခွင့်လိုင်စင် ရရှိရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။ ၎င်းသည် အဖွဲ့ချုပ်၏ အခက်ခဲဆုံးသော လက်မှတ်များထဲတွင် ထိပ်ဆုံး ၃ ခုအတွင်း အမြဲရှိနေသည်။ တစ်နှစ်လျှင် ဤလိုင်စင် ရရှိသူဦးရေမှာ ၅ ယောက်ပင် မပြည့်တတ်ပေ။
ထို့ပြင် စစ်ဆေးမှုများမှာလည်း အလွန်ပင် တင်းကျပ်လှသည်။
သုံးနှစ်တစ်ကြိမ် လက်တွေ့လေ့ကျင့်ခန်းများ ပြုလုပ်ရပြီး အမှားအယွင်း အနည်းငယ်ရှိရုံနှင့် လိုင်စင်ကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်သိမ်းခံရတတ်သည်။
ထို့ကြောင့်လည်း တစ်ဖွဲ့ချုပ်လုံးတွင် ဤလိုင်စင်ရှိသူ အရေအတွက်မှာ ၁၀၀ ခန့်သာ ရှိတော့သည်။
နျဉ်ယွိယွမ်သည် ထိုသူများထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ ဤအကြောင်းကို တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ဖူးပေ။ သူသည် တကယ်ပင် လူသိမခံဘဲ နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဝါး! သူက အဲဒီလောက်တောင် တော်တာလား"
မော့ယန်၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားပြီးနောက် မော့ချူး၏ မျက်လုံးများ ဝင်းပသွားကာ နျဉ်ယွိယွမ်ကို အားကျသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။
ထိုအခါ နျဉ်ယွိယွမ်က နောက်ကျောတွင် မျက်လုံးပါနေသကဲ့သို့ပင် ပြုံးလိုက်ပြီး မောင်းတံကို အသာအယာ ဆွဲတင်လိုက်သည်။
ယာဉ်တစ်ခုလုံး လေထဲတွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျံတက်သွားပြီးနောက် အလွန်လျှင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။
မော့ချူးသည် ယာဉ်အတွင်းတွင် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေပြီး ပြင်ပရှုခင်းများ လျင်မြန်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်ကို ကြည့်နေမိသည်။ သူမ နျဉ်ယွိယွမ်ကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ငေးကြည့်နေမိသည်။
သူသည် ကျောပြင်ကို မတ်နေအောင် ထားပြီး အရှေ့ကိုသာ အာရုံစိုက်ထားသည်။ သူ၏ လက်များမှာ အလွန်ပင် သွက်လက်လှပြီး ခလုတ်များနှင့် မောင်းတံများကို မစဉ်းစားဘဲ ကျွမ်းကျင်စွာ ထိန်းချုပ်နေသည်။ သူသည် တကယ်ပင် ခန့်ညားလွန်းလှသည်။
"အရမ်းကြီး ငေးမနေနဲ့ ညီမလေး"
ချင်ယွဲ့က မော့ချူး၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ငါတို့က ဒါကို သင်ယူလို့ မရဘူး။ အရင်က ငါလည်း စိတ်ကူးယဉ်ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့က တကယ်ကို ရက်စက်လွန်းတယ်"
"အားလုံး သတိထားကြပါ" ရုတ်တရက် နျဉ်ယွိယွမ်က ပြောလိုက်သည်။ "သိပ်မဝေးတော့တဲ့ အရှေ့မှာ ငါတို့သွားမယ့် မှော်ဒေသ ရှိနေပြီ။ ဆင်းသက်ဖို့ ပြင်ဆင်ကြတော့။"
ဟင်... ဒီလောက်တောင် မြန်တာလား။
မော့ချူး အံ့အားသင့်သွားသည်။ မှော်ဒေသက ဒေသ ၇ မှာ ရှိတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ကြယ်တာယာ သင်္ဘောနဲ့ သွားရင်တောင် တစ်နေ့လုံး ကြာမှာလေ။ အခုတော့ ၃ နာရီ၊ ၄ နာရီလောက်ပဲ ရှိသေးတာ မဟုတ်လား။
မော့ချူး၏ အံ့ဩနေသော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ ချင်ယွဲ့ မျက်ခုံးပင့်ပြလိုက်သည်။
"အခုတော့ လူတိုင်း ဘာလို့ ဒီလိုင်စင်ကို ရချင်ကြလဲဆိုတာ သိပြီမလား"
မော့ချူးက နားလည်သလို ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ ဟုတ်တာပေါ့!
ဒီလို နတ်ဖန်ဆင်းတဲ့ ကိရိယာသာ ရှိမယ်ဆိုရင်... အဝေးရောက် ချစ်သူတွေအတွက်တော့ ဘာမှ ပြဿနာ ရှိမှာ မဟုတ်တော့ဘူး!
နျဉ်ယွိယွမ်၏ ပျံသန်းရေးယာဉ်မှာ အမှန်ပင် အလွန်ခန့်ညားလှသည်။
သူတို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်နှင့် မှော်ဒေသအပြင်ဘက်ရှိ စစ်သားအုပ်စုကြီးမှာ သူတို့ကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ကြသည်။
"ဟာ... ဒါ ပျံသန်းရေးယာဉ်လား။ ဒါမျိုး မြင်ဖူးတာ ဒါပထမဆုံးပဲ! တကယ်ကို လန်းလွန်းတယ်!"
"မင်းတင်မကဘူး၊ ငါ စစ်တပ်ထဲ ရောက်တာ ၁၀ နှစ်နီးပါး ရှိပြီ၊ ဒါမျိုး မြင်ဖူးတာ ဒါပထမဆုံးပဲ!"
"ဒီပုံစံကို ကြည့်ဦး။ နောက်ကျရင် ငါသာ တစ်စီးလောက် ပိုင်ဆိုင်ရမယ်ဆိုရင် သေပျော်ပါပြီကွာ။"
"တော်စမ်းပါ၊ မင်းတစ်ယောက်တည်း ပိုင်ရုံနဲ့ ရမလား၊ မောင်းရော မောင်းတတ်လို့လား။ စကားမများနဲ့တော့၊ တစ်ယောက်ယောက် ဆင်းလာပြီ!"
စစ်သားအုပ်စုကြီး၏ စူးစိုက်ကြည့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် မော့ချူးသည် ယာဉ်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။ သူမသည် ကော်ဇောနီပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းနေပြီး လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံနေရသလိုမျိုး ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်...
"ဟင်။ ဘာလို့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ပါလာတာလဲ"
"သူမက ချောလိုက်တာ၊ ဒါပေမဲ့... ဘာလို့ မြင်ဖူးသလိုလို ဖြစ်နေတာလဲ"
"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း!"
စစ်သားများ၏ အရှေ့တွင် ရပ်နေသော တပ်ခွဲမှူးက ရုတ်တရက် အသံနက်ဖြင့် ဟောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက အသံကို မြှင့်ကာ - "သတင်းပို့ပါတယ်! အလေးပြု! မင်္ဂလာပါ သေနာပတိချုပ်!" ဟု ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။
... သေနာပတိချုပ်လား။
နောက်ဘက်ရှိ စစ်သားများမှာ ခဏမျှ ဆွံ့အသွားကြသည်။ သူတို့သည် ပိုင်းလော့ခုံမှ ဆင်းလာသော နျဉ်ယွိယွမ်ကို ကြည့်ကာ ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားပြီး အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြတော့သည်!
အားလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း လက်မြှောက်ကာ အလေးပြုလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ အသံများမှာ ကောင်းကင်အနှံ့ ဟိန်းထွက်သွားသည်။
"မင်္ဂလာပါ သေနာပတိချုပ်!"
သူတို့သည် နျဉ်ယွိယွမ်ကို အနီးကပ် မမြင်ဖူးကြသော်လည်း ရာထူးအမည်ကို ကြားရုံနှင့်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ရီနေကြသည်။ စစ်သားများ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် နျဉ်ယွိယွမ်၏ လွှမ်းမိုးမှုကို သိသာစွာ မြင်တွေ့ရပေသည်။
အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ဤစစ်သားများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် 'နျဉ်ယွိယွမ်' ဆိုသော စကားလုံးမှာ ဘုရင်တစ်ပါး၊ အားအကောင်းဆုံးသူကို ကိုယ်စားပြုနေပြီး သူတို့ ကိုးကွယ်အားကျထိုက်သော သူတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။
နျဉ်ယွိယွမ်က အနားသို့ လျှောက်လာပြီး အားလုံးကို အသာအယာ ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။
"အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ"
ဤရိုးရှင်းသော စကားသုံးခွန်းမှာပင် သန်မာသော စစ်သားကြီးများကို စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေပြီး သူတို့၏ တက်ကြွမှုမှာ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။
အရှေ့ဆုံးမှ ရပ်နေသော တပ်ခွဲမှူးက ရှေ့တိုးလာပြီး ပြောသည်။
"သတင်းပို့ပါတယ် သေနာပတိချုပ်။ တပ်ခွဲ A စုရုံးပြီးပါပြီ၊ ညွှန်ကြားချက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေပါတယ်!"
"ကောင်းပြီ"
နျဉ်ယွိယွမ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းငြိမ့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"အမိန့်ပေးလိုက်တော့"
"ဟုတ်ကဲ့!"
တပ်ခွဲမှူးက လှည့်လိုက်ပြီး ဤတပ်ခွဲရှိ စစ်သားများကို အရှေ့၊ အနောက်၊ တောင်၊ မြောက် ဆိုကာ လေးထောင့်ကွက် လေးခု ခွဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် အဖွဲ့တစ်ခုချင်းစီကို သက်ဆိုင်ရာ လမ်းကြောင်းအလိုက် အပြင်ဘက်ဆုံး ရှာဖွေရေးလုပ်ငန်းများ လုပ်ဆောင်ရန် ညွှန်ကြားချက်များကို တိကျပြတ်သားစွာ ပေးလိုက်သည်။
"အားလုံး သတိထားကြပါ"
နောက်ဆုံးတွင် နျဉ်ယွိယွမ်က ရုတ်တရက် စကားပြောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ စူးရှနေပြီး အသံမှာလည်း နက်ရှိုင်းလှသည်
"ဘယ်သူမှ အဖွဲ့ကနေ ခွဲမထွက်ကြနဲ့။ အကယ်၍ အန္တရာယ် တစ်ခုခုနဲ့ ကြုံလာရရင် အချက်ပြမီးကို ချက်ချင်း လွှတ်လိုက်! ဘေးကင်းလုံခြုံရေးက ပထမဦးစားပေးပဲ။ နားလည်ကြလား"
ဒါကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ စစ်သားများ၏ မျက်လုံးများမှာ ပို၍ ဝင်းပလာပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြန်ပြောလိုက်ကြသည်။
"နားလည်ပါပြီ!"
အလွန်လျှင်မြန်စွာပင် ထိုစစ်သားများသည် လူစုခွဲလိုက်ကြပြီး ပထမအသုတ် ရှာဖွေကယ်ဆယ်ရေး လုပ်ငန်းများကို စတင်လိုက်ကြတော့သည်။
နျဉ်ယွိယွမ်၊ မော့ချူးနှင့် အခြားသူများမှာမူ မှော်ဒေသ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာများသို့ ရှေ့ဆက် တိုးဝင်သွားကြသည်...
သူတို့၏ အင်အားမှာ မနည်းလှပေ၊ အားလုံးမှာ အခြေခံအားဖြင့် အဆင့် ၈ နှင့် အထက်တွင် ရှိကြသည်။ အကယ်၍ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော မှော်အပင်နှင့် မှော်သားရဲများကို မတွေ့ရသရွေ့ သူတို့၏ အသက်အန္တရာယ်မှာ မကြီးမားလှပေ။
သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ အခြေအနေက အနည်းငယ် ကွဲပြားနေသည်...
သူတို့ အတွင်းပိုင်းဒေသသို့ မိနစ် ၃၀ ခန့် လမ်းလျှောက်ဝင်လာပြီးနောက် အလွန်ပြင်းထန်သော သွေးညှီနံ့ကို ရလိုက်ကြသည်။ ၎င်းမှာ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားမှ ထွက်ပေါ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတို့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပြီး ခြေလှမ်းများကို မြှင့်လိုက်ကြသည်။
မကြာမီမှာပင် သွေးညှီနံ့၏ အရင်းအမြစ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သိပ်မဝေးလှသော အရှေ့ဘက်တွင် မှော်သားရဲ ဆယ်ကောင်ကျော်မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးထွက်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်များမှာ အလောင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေကာ သွေးများမှာ နေရာအနှံ့ စီးကျနေတော့သည်!
မူလက ဝါညိုရောင်ရှိသော မြေပြင်မှာ ယခုအခါ တောက်ပသော သွေးနီရောင်များဖြင့် စွန်းထင်းနေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။
"ဒါက အဆင့် ၇ အရိုးစားသားရဲပဲ! ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို ဖြစ်သွားရတာလဲ"
အနီးကပ် ကြည့်ပြီးနောက် ချင်ယွဲ့၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားကာ အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"အရိုးစားသားရဲ ဟုတ်လား"
ထိုအချိန်တွင် အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်လှသော စုန့်ချင်းစုန့်ပင် ရှေ့တိုးကာ ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်သော အမူအရာ ပေါ်လာခဲ့သည်။
အရိုးစားသားရဲ၏ အဆင့်မှာ မမြင့်လှသော်လည်း ၎င်း၏ 'ရက်စက်သော ကျော်ကြားမှု' မှာ သွေးအလင်းသားရဲထက် မနိမ့်လှပေ!
အမည်အတိုင်းပင် ဤမှော်သားရဲမျိုးသည် တစ်ခုခုကို အာရုံကျသွားလျှင် အလောင်းတင်မက အရိုးကိုပါ ပြောင်အောင် စားပစ်တတ်ကြသည်။
ယခုမူ ထိုကဲ့သို့သော မှော်သားရဲ အမြောက်အမြား သေဆုံးနေသည်!
သွေးညှီနံ့များ လွှမ်းနေသော ဤမှောက်မှိုင်သည့် မှော်ဒေသမှာ နိမိတ်မကောင်းသည့် အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေသလိုပင်...
အားလုံး အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားကြသည်။ ရှေ့ခရီးလမ်းအတွက် သူတို့၏ သတိထားမှုကိုလည်း မြှင့်လိုက်ကြသည်။
"အားလုံး သတိထားကြ"
နျဉ်ယွိယွမ်က အရှေ့ဆုံးမှ လမ်းလျှောက်နေပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တိုးတိုးလေး မှာကြားလိုက်သည်။
"အင်း"
နျဉ်ယွိယွမ်၏ သတိပေးချက် မပါဘဲ မြေပြင်ပေါ်မှ အလောင်းများကပင် သူတို့ကို အကောင်းဆုံး သတိပေးချက် ပေးနေပြီ ဖြစ်သည်။
အားလုံးက အသက်ရှူအောင့်ကာ သတိကြီးစွာဖြင့် ရှေ့သို့ လှမ်းလာခဲ့ကြသည်။
မထင်မှတ်ထားဘဲ ရှေ့ခရီးလမ်းမှာ အလွန်ပင် ချောမွေ့နေသည်။ မှော်သားရဲ သို့မဟုတ် မှော်အပင် တိုက်ခိုက်မှု တစ်ခုပင် မရှိခဲ့ပေ!
ခုနက မြေပြင်ပေါ်မှာ မြင်ခဲ့ရတဲ့ သွေးတွေက စိတ်အာရုံချောက်ခြားမှုတစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် ဤသို့ ဖြစ်လေလေ၊ သူတို့ ပို၍ သတိမပေါ့ရဲလေ ဖြစ်သည်။
ပို၍ အတွင်းကျကျ ရောက်လေ၊ သူတို့၏ ခြေလှမ်းများမှာ ပို၍ သတိကြီးလာလေ ဖြစ်သည်။
မှော်ဒေသ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင် ထူထပ်သော သစ်ပင်များက ကောင်းကင်ကို ဖုံးအုပ်ထားသည်။ နေရောင်ခြည်မှာ လုံးဝ မဝင်နိုင်သဖြင့် လူကို ချမ်းစိမ့်သွားစေသည်။ အချိန်ကုန်သွားသည်ကိုပင် သူတို့ မသိနိုင်ကြတော့ပေ...
ဘယ်လောက်ကြာကြာ လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြသည်ကို မသိသော်လည်း ရှေ့တွင် ဘာမှ ရှာမတွေ့သေးပေ။ သို့သော် သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် ရှင်းပြမရသော မလုံခြုံမှုများ စတင်လာသည်။
သူတို့၏ အသက်ရှူသံမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပြင်းလာသည်။
သူတို့၏ စိတ်များမှာ တင်းကျပ်နေပြီး အာရုံစူးစိုက်မှုမှာလည်း မြင့်မားလှသည်။ သူတို့၏ ခရီးလမ်းမှာ မလွယ်ကူလှဘဲ ခြေလှမ်းများမှာလည်း အရင်ကထက် ပို၍ နှေးကွေးလာပုံရသည်။
"ခဏလောက် နားကြမလား"
နျဉ်ယွိယွမ် လှည့်ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ"
မော့ချူးသည် သူမ၏ ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာထဲမှ ကြိုတင်ပြင်ဆင်လာသော အစားအစာများကို ထုတ်လိုက်သည်။ သူမ မီးဖြင့် အနည်းငယ် အပူပေးကာ အားလုံးကို ဝေငှလိုက်သည်။
ဤမှော်ဒေသမှာ အလွန်ထူးဆန်းနေသဖြင့် သူမသည် တစ်ခုခုဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဤနေရာရှိ ပါဝင်ပစ္စည်းများကို အသုံးပြုကာ အစားအသောက်အသစ် လုပ်မကျွေးရဲပေ။
မီးပုံလေး လောင်ကျွမ်းလာသောအခါ အနီရောင်တောက်တောက် အရောင်လေး ထွက်လာသည်။
ချမ်းစိမ့်နေသော လူများမှာ မီးရောင်လေးကြောင့် အနည်းငယ် နေသာထိုင်သာ ရှိလာကြသည်။
ချင်ယွဲ့သည် ဘေးမှ ခြောက်သွေ့နေသော သစ်ကိုင်းတစ်ခုကို ကောက်ယူကာ မီးပုံကို မွှေရန် ပြင်လိုက်သည်။ နောက်စက္ကန့်တွင် သူ၏ လက်ထဲမှ ခံစားချက်မှာ တစ်မျိုးဖြစ်နေသဖြင့် ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်!
ဒါက ခြောက်သွေ့နေတဲ့ သစ်ကိုင်း မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက လူရဲ့ ပြတ်တောက်နေတဲ့ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲ!
အပေါ်ပိုင်းမှာ အရိုးပဲ ကျန်တော့သော်လည်း အောက်ပိုင်းမှာ သွေးစသားစများ ရှိနေသေးသည်။ ၎င်းမှာ မည်းပုပ်ပြီး ပုပ်သိုးနေကာ ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် လူကို ထိတ်လန့်စေနိုင်သည်။
ချင်ယွဲ့သည် လက်ထဲက အရာကို လွှင့်ပစ်လိုက်သည်!
"ဒီ ပြတ်တောက်နေတဲ့ အစိတ်အပိုင်းက... လူ့ခန္ဓာကိုယ်က ဖြစ်ပုံပဲ"
နျဉ်ယွိယွမ် ရုတ်တရက် ခေါင်းငုံ့ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
ဘာ?!
အားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြသည်!
ထိုအခါမှသာ ချင်ယွဲ့ လွှင့်ပစ်လိုက်သော အစိတ်အပိုင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။
နျဉ်ယွိယွမ်သည် ထိုင်နေရာမှ ထကာ မှောင်မှိုင်သော မျက်နှာဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ကျန်သည့်လူများလည်း နောက်မှ လိုက်သွားကြသည်။
"ဟုတ်တယ်"
သေချာစစ်ဆေးပြီးနောက် မော့ယန်လည်း နျဉ်ယွိယွမ်၏ ထင်မြင်ချက်ကို သဘောတူလိုက်သည်။
"ဒါ တကယ်ပဲ လူရဲ့ ပြတ်တောက်နေတဲ့ အစိတ်အပိုင်းပဲ။"
ထိုအစိတ်အပိုင်းမှာ အလွန်ပင် ပျက်စီးနေသော်လည်း စစ်တပ်မှ လာကြသူများဖြစ်၍ အလောင်းပေါင်းများစွာကို မြင်ဖူးသဖြင့် သေချာစစ်ဆေးပြီးနောက် ခွဲခြားနိုင်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဒါဆို... သူ့ရဲ့ အလောင်းကရော?"
မော့ချူးက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
"ဒီနားမှာပဲ ရှိနေမှာလား"
"မသေချာဘူး"
နျဉ်ယွိယွမ်က အတွေ့အကြုံအရ ခေါင်းခါပြကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီအစိတ်အပိုင်းက မတော်တဆ ကျန်ရစ်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ကျန်တဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေကတော့ သူတို့ (မှော်သားရဲ) တွေရဲ့ ဝါးမြိုတာကို ခံလိုက်ရပြီ ထင်တယ်..."
အစိတ်အပိုင်းတွေ ခွဲပြီး စားခံလိုက်ရတာ!
မော့ချူး၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်စရာ စကားလုံးများ ဝင်လာပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားတော့သည်။ သူမသည် မှော်ဒေသ၏ အန္တရာယ်များနှင့် ကြုံဖူးသော်လည်း တွေးမိတိုင်းမှာတော့ ထိတ်လန့်နေရဆဲ ဖြစ်သည်။
"ငါတို့ လိုက်ရှာကြည့်ကြမလား"
ချင်ယွဲ့က ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ရုတ်တရက် အကြံပြုလိုက်သည်... ဒီလူရဲ့ အလောင်းကို ရှာတွေ့နိုင်မလားလို့ပါ။
အားလုံး အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး ချင်ယွဲ့သည် အဖိုးချင်အတွက် စိုးရိမ်နေသည်ကို သိကြသဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ကြသည်။
သူတို့ ငါးယောက်မှာ လူစုခွဲလိုက်ကြသော်လည်း အဝေးကြီး မသွားဘဲ အနီးနားတွင်သာ ရှာဖွေကြသည်...
အမှန်စင်စစ်တွင် ရှာတွေ့နိုင်ခြေမှာ အလွန်နည်းပါးသည်ကို သိကြသော်လည်း မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ စမ်းသပ်ကြည့်ရမည် ဖြစ်သည်။
၁၀ မိနစ်ခန့်အကြာတွင် ရုတ်တရက် အံ့ဩတုန်လှုပ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
"ဒီကို လာကြဦး၊ တစ်ခုခု တွေ့ပြီ!"
စုန့်ချင်းစုန့်က အခြားသူများကို အသည်းအသန် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
သူ့ဘေးနားရှိ ချင်ယွဲ့မှာမူ ဆွံ့အလျက် ရှေ့ကို ငေးကြည့်နေမိသည်...
သူတို့ ခုနက မြေပြင်ပေါ်က သစ်ကိုင်းတွေကို ဖယ်လိုက်သည့်အခါ ပျက်စီးနေသော အလောင်းတစ်ခုမှာ သူတို့ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်!
ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် ချင်ယွဲ့တစ်ယောက် လုံးဝ ပြိုလဲသွားတော့သည်!
ချင်ယွဲ့၏ ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အားလုံး၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားပြီး နိမိတ်မကောင်းတာ တစ်ခုခု ဖြစ်တော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
သူတို့ အနားသို့ ရောက်သွားသည့်အခါ ရှေ့မှ အလောင်းမှာ အလွန်ပင် ပျက်စီးနေပြီ ဖြစ်သည်။
ပြတ်တောက်နေသော အစိတ်အပိုင်းများ ပျောက်ဆုံးနေပြီး မျက်နှာ၏ ထက်ဝက်ကျော်မှာ ပျက်စီးနေသည်။ အထူးသဖြင့် မျက်လုံးတစ်စုံမှာ! သူသည် သေခါနီးတွင် အလွန်အမင်း နာကျင်စွာဖြင့် ရုန်းကန်ခဲ့ရပုံ ပေါ်သည်...
"အဖိုး... အဖိုး!"
ချင်ယွဲ့သည် ရုတ်တရက် အရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားပြီး မျက်လုံးများ ချက်ချင်း နီမြန်းလာကာ အသံမှာလည်း ငိုရှိုက်သံများဖြင့် ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားတော့သည်!
သူသည် လူတစ်ယောက်ကို လာရှာခြင်းဖြစ်သော်လည်း သွေးများဖြင့် စွန်းထင်းကာ ပျက်စီးနေသော ဤကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်မျိုးကို တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ!
အနာဂတ်ရဲ့ အစားပုပ်ကလေးကို ချုပ်ချယ်ခြင်း
အပိုင်း ၆၁၇
ဤအလောင်းမှာ အလွန်အမင်း ပျက်စီးနေသော်လည်း ချင်ယွဲ့သည် တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ချက်ချင်း မှတ်မိသွားခဲ့သည်။
ဤပုဂ္ဂိုလ်မှာ သူ၏အဖိုးဖြစ်သူ ချင်တဖုန်း (ချင်ရှန့်) ပင် ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။
ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခဲ့သော အဆိုပါမျက်နှာမှာ ယခုအခါ အရိုးထိအောင် နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာများဖြင့် ပျက်စီးနေခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ယခင်က နွေးထွေးသော အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နာကျင်စွာ ရုန်းကန်ခဲ့ရသည့် အမှတ်အသားများနှင့် အသက်ရှူသံများသာ ကျန်ရှိတော့သည်။
"အဖိုး!"
'ဗုန်း' ကနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ချင်ယွဲ့သည် ချက်ချင်း ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး မျက်ရည်များ စီးကျလျက် အလောင်းကို ဖက်တွယ်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးတော့သည်။
တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ဒဏ်ရာများမှာ ထိလိုက်ရုံနှင့်ပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။
မိမိ၏ အဖိုးသည် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိရန် မည်မျှပင် ပင်ပန်းဆင်းရဲခဲ့ရမည်ကို သူ တွေးတောင် မတွေးရဲပေ။
လွန်ခဲ့သော ခုနစ်ရက် ရှစ်ရက်ခန့်က သူ မထွက်သွားမီတွင်ပင် သူ့ကို ပြုံးရွှင်စွာ စနောက်ခဲ့သေးသည်။
"ပြောစမ်းပါဦး မြေးလေးရာ၊ မင်းက ဘာလို့ ငါ့အတွက် မြေးချွေးမတစ်ယောက်တောင် ခေါ်မလာနိုင်ရတာလဲ။ မင်းသာ ဒီအတိုင်း ဆက်ပြီး ညံ့ဖျင်းနေဦးမယ်ဆိုရင် ငါပြန်လာတဲ့အခါ မင်းကို ဘယ်လိုဆုံးမမလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်လိုက်!"
အဆိုပါ လူကြီးမင်း၏ အသံ၊ အပြုံးနှင့် စကားလုံးတိုင်းမှာ ချင်ယွဲ့၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသကဲ့သို့ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ အလွန်ပင် ရှင်းလင်းနေသော်လည်း လက်ရှိတွင်မူ သူ၏ရှေ့မှ လူသားမှာ စုတ်ပြတ်နေသော အလောင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ရှင်လျက်နှင့် သေကွဲကွဲရခြင်း။ ဤစကားလုံးများ၏ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို မိမိကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့ရသည့် အခါမှသာ အတွင်းသန္တာန်ရှိ နာကျင်မှုကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခံစားရခြင်းဖြစ်သည်။
အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြသော မော့ချူးနှင့် အခြားသူများလည်း ဆွံ့အသွားကြရသည်။
၎င်းတို့သည် ချင်ယွဲ့နှင့် သူ၏ရင်ခွင်ထဲရှိ အဖိုးအိုကို ငေးကြည့်နေမိကြသည်။ အခြေအနေများ ဤသို့ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ၎င်းတို့ တစ်ခါမျှ မတွေးတောခဲ့မိပေ။
ယခုလေးတင် ၎င်းတို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သည့် ပြတ်တောက်နေသော အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းမှာ အမှန်စင်စစ် အဖိုးချင်၏ လက်ခြေများ ဖြစ်နေခဲ့ခြင်းပင်။
၎င်းတို့ ရှာဖွေနေသောသူမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဤနေရာ၌ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ခဏတာအတွင်းမှာပင် လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ရင်ထဲ၌ လေးလံသွားကြသည်။
ဝမ်းနည်းမှု အငွေ့အသက်များမှာ လေထုထဲ၌ ဖြည်းဖြည်းချင်း စီးဆင်းလာသည်။
မည်သူမျှ စကားမဆိုကြပေ။
တော်တော်ကြာမှ နျဉ်ယွိယွမ်သည် ရှေ့တစ်လှမ်းတိုး၍ ချင်ယွဲ့၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ဘေးမှ ရပ်တည်ပေးလိုက်သည်။
ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် မည်သည့်စကားပင် ဆိုစေကာမူ သာမန်စကားလုံးများသာ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။ လက်တွေ့ကျသော အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိနိုင်သည့်အတွက် အနားတွင် တိတ်တဆိတ် ရှိနေပေးခြင်းကသာ ပို၍ သင့်လျော်ပေလိမ့်မည်။
ချင်ယွဲ့မှာမူ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေဆဲဖြစ်သည်။
အရွယ်ရောက်ပြီးသူ အမျိုးသားတစ်ဦးသည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေအောင် ငိုကြွေးနေပြီး လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားရာ လက်ဖဝါးများမှ သွေးစများပင် ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ယောကျ်ားဟူသည် မျက်ရည် လွယ်လွယ်မကျအပ်" ဟု ဆိုကြသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော ပူဆွေးမှုနှင့် ကြုံလာရသည့်အခါတွင်မူ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။
နျဉ်ယွိယွမ်သည် သက်ပြင်းတိုးတိုးချပြီး အဖိုးချင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ပျက်စီးနေသော ပုံစံကို မြင်ရသည့်အခါ နျဉ်ယွိယွမ်၏ မျက်လုံးများမှာ ခါးသီးလာပြီး စိတ်နှလုံးလည်း လေးလံဝမ်းနည်းရသည်။
သူ၏အဖိုး (နျဉ်ကျန်းဟိုင်) ၏ ဒေါသကြီးသော ပုံစံနှင့်မတူဘဲ အဖိုးချင်မှာ ပို၍ သဘောထားနူးညံ့သူ ဖြစ်သည်။
သူငယ်စဉ်က ပြဿနာရှာ၍ အရိုက်ခံရတိုင်း အဖိုး၏ ကြိမ်လုံးကို ကြားမှ ဝင်တားပေးကာ ဖြန်ဖြေပေးခဲ့သူမှာ အဖိုးချင်ဖြစ်ကြောင်း သူ သတိရနေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ဝမ်းနည်းမှုဆိုသည်မှာ အမြဲတမ်း ကူးစက်တတ်သော အရာပင်ဖြစ်သည်။
မော့ချူးနှင့် အခြားသူများလည်း မျက်လုံးများ နီမြန်းလာပြီး မျက်နှာလွှဲထားလိုက်ကြရသည်။
အဖိုးချင်နှင့် အများကြီး မထိတွေ့ဖူးသော်လည်း ဤကဲ့သို့ ရင်းနှီးသော အဖိုးအိုတစ်ဦး ကွယ်လွန်သွားသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ ၎င်းတို့အနေဖြင့် စိတ်မကောင်းမဖြစ်ဘဲ မည်သို့ နေနိုင်ပါမည်နည်း။
နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင်မူ ချင်ယွဲ့သည် သူ၏စိတ်ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ သူက ခေါင်းမော့၍ အက်ကွဲသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ငါ အဖိုးကို ပြန်သယ်သွားချင်တယ်"
"ကောင်းပြီ"
နျဉ်ယွိယွမ်က ပထမဆုံး ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး ကျန်သူများကလည်း ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိကြပေ။
အဖွဲ့ချုပ်တွင် "ဇာတိသို့ ပြန်ရမည်" ဟူသော အယူအဆ မရှိသော်လည်း အဖိုးချင်ကို ဤနေရာ၌ ထားရစ်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။ သူ့ကို ပြန်လည်သယ်ဆောင်သွားရန်မှာ သဘာဝကျသော ကိစ္စပင်ဖြစ်သည်။
လာစဉ်က အခြေအနေမှာ တင်းမာနေခဲ့သော်လည်း လူတိုင်း၏ ရင်ထဲ၌ မျှော်လင့်ချက်ကလေး ရှိနေခဲ့သေးသည်။
သို့သော် ယခု ပြန်သည့်အခါတွင်မူ အဖွဲ့၏ အငွေ့အသက်မှာ ရုတ်တရက် မှောင်မှိုင်လေးလံသွားခဲ့သည်။
ချင်ယွဲ့မှာ အလယ်မှ လမ်းလျှောက်ပြီး လူတိုင်းက သူ့ကို အလယ်၌ရှိနေစေရန် ဝိုင်းဝန်းကာကွယ်ပေးထားကြသည်။
သူသည် အဖိုးချင်၏ ရုပ်အလောင်းကို ဦးစွာ ပြုပြင်ပေးခဲ့ပြီး ကျန်ရှိနေသော အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများကို တစ်ခုချင်းစီ လိုက်လံရှာဖွေရန် အချိန်အတော်ကြာ ပေးခဲ့ရသည်။ ထို့နောက်မှ အားလုံးကို အတူတူ သယ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အားအင်ကုန်ခမ်းသွားသကဲ့သို့ မှောင်မှိုင်တိတ်ဆိတ်နေတော့သည်။
"ချိ... ချိ..."
၎င်းတို့ ထွက်ခွာလာပြီး မကြာမီမှာပင်...
ရုတ်တရက် မှော်ဒေသအတွင်း၌ သဲ့သဲ့မျှသာ ကြားရသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
နျဉ်ယွိယွမ်က ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှေးလျက် လူတိုင်းကို အမြင့်ဆုံး သတိထားရန် အချက်ပြလိုက်သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး လေတိုးသံမှလွဲ၍ ဘာမျှမရှိပေ။
နျဉ်ယွိယွမ်နှင့် အခြားသူများမှာ သတိမပေါ့ရဲကြပေ။ ၎င်းတို့သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေသေချာချာ ဆက်စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
နှစ်ဖက်ကြား တိုက်ပွဲမှာ ဤအချိန်၌ စတင်နေပြီဖြစ်သည်။
နျဉ်ယွိယွမ်သည် စိတ်ရှည်သည်းခံမှု အပိုင်းတွင် အခြားသူများထက် အမြဲတမ်း သာလွန်သူ ဖြစ်သည်။
ခဏအကြာတွင်မူ စိတ်မရှည်နိုင်တော့သော မှော်သားရဲများသည် နောက်ဆုံး၌ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
တစ်ကောင်၊ နှစ်ကောင်၊ သုံးကောင်...
၎င်းတို့ မော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ အနည်းဆုံး မှော်သားရဲ အရေအတွက် ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ ဝိုင်းရံထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အားလုံးက ၎င်းတို့ကို အရသာရှိသော အစာတစ်ခုအဖြစ် အကြာကြီး စောင့်ကြည့်နေသကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
"အရိုးစားသားရဲများလား?!"
ချင်ယွဲ့သည် ပထမဆုံး တုံ့ပြန်လိုက်သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် အဆိုပါစကားလုံးများကို အံကြိတ်၍ ဆိုလိုက်ရာ ၎င်းမှော်သားရဲများကို တစ်စစီ ဆွဲဖြဲပစ်တော့မည့်အတိုင်းပင်။
... သူ၏အဖိုး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ဒဏ်ရာများမှာ ဤမှော်သားရဲများကြောင့် ဖြစ်ခဲ့ခြင်းပင်။
မှော်သားရဲ အရေအတွက် များပြားနေသည်ကို ကြောက်ရွံ့မည့်အစား ချင်ယွဲ့၏ ဒေါသမှာ ပို၍ ပြင်းထန်လာသည်။ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာသော ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အငွေ့အသက်များကြောင့် လူတိုင်း အံ့ဩသွားကြရသည်။
"ချင်ယွဲ့... စိတ်ကို ထိန်းပါဦး..."
နျဉ်ယွိယွမ်က ခေါင်းလှည့်၍ ဆိုလိုက်သော်လည်း သူ၏စကား မဆုံးသေးမီမှာပင်...
ချင်ယွဲ့သည် အဖိုးအို၏ အလောင်းကို ဂရုတစိုက် ချလိုက်သည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ နီရဲနေသော မျက်လုံးများနှင့်အတူ သူသည် မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။
မိမိ၏ အသက်ကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့သကဲ့သို့ သူ၏လက်ရှိ အထူးစွမ်းအင်များဖြင့် အရိုးစားသားရဲများကို တစ်သုတ်ပြီးတစ်သုတ် ရူးသွပ်မတတ် တိုက်ခိုက်တော့သည်။
မီးတောက်များ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံလိုက်ရသော အရိုးစားသားရဲများသည် ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်ကြပြီး ချက်ချင်း ပြန်တိုက်ခိုက်ကြသည်။
မှော်သားရဲ အုပ်စုကြီးမှာ ဒီရေလှိုင်းများကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ကြသောကြောင့် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားဖွယ် ဖြစ်စေသည်။
၎င်းတို့နောက်မှ နျဉ်ယွိယွမ်၊ မော့ချူးနှင့် အခြားသူများလည်း အများကြီး ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ ၎င်းတို့သည် ချက်ချင်း ရှေ့သို့တိုးကာ အထူးစွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်၍ အရိုးစားသားရဲများနှင့် စတင် တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။
မည်သူမျှ တွေဝေမနေသလို၊ မည်သူမျှလည်း ပေါ့ဆစွာ မနေရဲကြပေ။ ဤသည်မှာ အသက်လုတိုက်ပွဲ ဖြစ်သောကြောင့် တစ်ကြိမ်တစ်ခါ ရှုံးနိမ့်သည်နှင့် ဤနေရာ၌ပင် အသက်ပေးရမည် ဖြစ်သည်။
"ပွက် -"
ဤသည်မှာ သွေးများ ပန်းထွက်သွားသော အသံပင် ဖြစ်သည်။
"ပွက် -"
ဤသည်မှာ အရိုးစားသားရဲများ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံပင် ဖြစ်သည်။
"ရှပ် -"
ဤသည်မှာ ၎င်းတို့၏ အသားများ ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရသော အသံပင် ဖြစ်သည်။
အသံမျိုးစုံ ရောထွေးနေပြီး မည်သည့်အသံဖြစ်ကြောင်း ခွဲခြား၍ပင် မရတော့ပေ။
သွေးညှီနံ့များမှာ လေထုအတွင်း ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွားပြီး လူတိုင်း၏ အမြင်အာရုံ၌ သွေးမြူများကဲ့သို့ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် စိတ်ထဲ၌ "သတ်! သတ်! သတ်!" ဟူသော အတွေးတစ်ခုတည်းဖြင့် အထူးစွမ်းအင်များကို အဆက်မပြတ် ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။
ဒါဟာ ချွေးလား၊ သွေးလား မသိရသော်လည်း ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများမှာ လုံးဝ ဝေဝါးနေပြီဖြစ်သည်။ အသက်ရှူသံများမှာ ပို၍ ပြင်းထန်လာပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် အသက်ရှူသံများနှင့်အတူ နှလုံးခုန်သံများလည်း ဖရိုဖရဲ ကြားနေရသည်။
မော့ချူးသည် သူမ၏ ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် မျက်လုံးကို သုတ်လိုက်ပြီး ညာဘက်လက်ကမူ အထူးစွမ်းအင်ကို ဆက်ထုတ်လွှတ်နေဆဲဖြစ်သည်။
နို့နှစ်ရောင် အလင်းဓားသွားသည် သူမရှေ့ရှိ အရိုးစားသားရဲ၏ ရင်ဘတ်ကို တည့်တည့်ထိမှန်ပြီး ဖောက်ထွက်သွားသည်။
'ဝုန်း' ကနဲ အသံနှင့်အတူ ရင်ဘတ်၌ အပေါက်ကြီး ဖြစ်သွားသော မှော်သားရဲမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
သူမ၏ မျက်စိထောင့်မှ နောက်ထပ် အရိုးစားသားရဲ တစ်ကောင် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မော့ချူးသည် မြေပြင်ပေါ်၌ လှိမ့်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။
သူမ ပြန်လည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည့် အခါတွင်မူ မော့ချူး ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။
သူမရှေ့ရှိ အရိုးစားသားရဲမှာ သူမကို ဝါးမြိုလိုသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း အခြားသူများမှာ... အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သည်။
"နျဉ်ယွိယွမ်!"
"အစ်ကိုကြီး!"
"စီနီယာ စုန့်ချင်းစုန့်!"
မော့ချူးသည် ထိတ်လန့်တကြား ခေါင်းမော့၍ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အသံသာလျှင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲဖြစ်သည်။
သူမမှလွဲ၍ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိတော့ပေ။
သူမရှေ့မှ အရိုးစားသားရဲ ဆယ်ကောင်ကျော်မှာ သူမ၏ အားကိုးရာမဲ့နေသော ပုံစံကို ရိပ်မိသွားပုံရသည်။ ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်လာကြသည်။
ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ၎င်းတို့သည် ပစ်မှတ်ထား၍ ပြေးဝင်လာကြသည်။
မော့ချူးအနေဖြင့် အများကြီး စဉ်းစားနေရန် အချိန်မရှိပေ။ သူမရှေ့မှ အခက်အခဲကို အရင်ဆုံး ဖြတ်ကျော်ရမည်ဖြစ်သည်။
အထူးစွမ်းအင်များ တစ်သုတ်ပြီးတစ်သုတ် ထုတ်လွှတ်လိုက်သောကြောင့် မြေပြင်ပေါ်၌ ပေါက်ကွဲသံများနှင့်အတူ ဖုန်မှုန့်များ ကောင်းကင်ယံ၌ ပြည့်နှက်သွားသည်။
အရိုးစားသားရဲ တစ်ကောင်၊ နှစ်ကောင် လဲကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း ကျန်ရှိသော ဆယ်ကောင်ကျော်မှာမူ အားမာန်တက်နေဆဲဖြစ်သည်။
ယခင်က ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲများကြောင့် မော့ချူး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ စွမ်းအင်များ အများကြီး မကျန်ရှိတော့ပေ။
သူမ၏လက်မှာ ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာထဲသို့ လှမ်းလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကြွယ်ဝသော မုန့်များကို မော့ချူး၏ ပါးစပ်ထဲသို့ အတင်းထည့်လိုက်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမသည် ဝါးရန်ပင် အချိန်မရှိဘဲ အတင်းပင် မျိုချလိုက်ရသည်။
မုန့်ပန်းကန်ပေါင်း ဆယ်ချပ်ကျော်ကို မော့ချူး၏ ဝမ်းဗိုက်အတွင်း အတင်းထည့်လိုက်သောကြောင့် ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေသော စွမ်းအင်များမှာ အနည်းငယ် ပြန်ပြည့်တင်းလာပြီး သူမ၏လက်မှ အထူးစွမ်းအင်များလည်း နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။
နောက်ထပ် အရိုးစားသားရဲ သုံးကောင် လဲကျသွားပြန်သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျန်ရှိသော အရိုးစားသားရဲများသည် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားကြပြီး နောက်ဆုတ်လိုသော စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
၎င်းတို့၏ အဖော်များစွာ ဆုံးရှုံးသွားသော်လည်း ဤလူသားမှာ အားအင်များ ကျန်ရှိနေသေးခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေခြင်းကြောင့်ပင်။
မုန့်များကို မျိုချရင်း မော့ချူးသည် နောက်ဆုတ်ရန် ပြင်နေသော မှော်သားရဲ အနည်းငယ်ကို မျက်လုံးမှေး၍ ကြည့်လိုက်သည်။
... ထွက်ပြေးလိုခြင်းလော?
မဖြစ်နိုင်ပေ။
မော့ချူး၏ တိုက်ခိုက်မှုများသည် ပို၍ ပြင်းထန်လာသည်။ တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းမှာ အရိုးစားသားရဲများအပေါ် တိတိကျကျ ကျရောက်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ အသက်မသေစေနိုင်လျှင်ပင် ဒဏ်ရာတော့ ရစေမည်ဖြစ်သည်။
ကျန်ရှိနေသော အရိုးစားသားရဲများက ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ၎င်းတို့နှင့် ဤလူသားကြား၌ တစ်ဖက်ဖက်မှ မသေမချင်း ဤတိုက်ပွဲမှာ ပြီးဆုံးမည်မဟုတ်ကြောင်း နားလည်သွားကြသည်။
၎င်းတို့သည် အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး မော့ချူးထံသို့ အတူတူ ပြေးဝင်လာကြတော့သည်။ ၎င်းတို့ သေဆုံးရမည်ဆိုလျှင်ပင် သူမကိုပါ ဆွဲခေါ်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
အရိုးစားသားရဲများသည် မော့ချူးထံသို့ ရက်ရက်စက်စက် အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာရာ ကြည့်လိုက်လျှင် သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားမည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။
မော့ချူး၏ မျက်လုံးထဲမှ အလင်းရောင်မှာ ပို၍ တောက်ပလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
သူမ၏ လက်ထဲမှ အထူးစွမ်းအင် အားလုံးကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ မထင်မှတ်ဘဲ အဆိုပါစွမ်းအင်များသည် တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ထွက်နေသည့် နို့နှစ်ရောင် ဓားအကြီးကြီးတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားခဲ့သည်။
မော့ချူးသည် ဓားရိုးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်၍ သူမထံ ပြေးဝင်လာသော မှော်သားရဲများကို လွှဲယမ်းလိုက်သည်။
"ပွက် -"
ပူနွေးသော သွေးများမှာ မော့ချူး၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ပန်းထွက်လာခဲ့သည်။
အနာဂတ်ရဲ့ အစားပုပ်ကလေးကို ချုပ်ချယ်ခြင်း
အပိုင်း ၆၁၈
အရိုးစားသားရဲများ၏ အလောင်းများမှာ သူမ၏ ပတ်ပတ်လည်၌ ပြန့်ကျဲသွားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့အားလုံး၏ ဦးခေါင်းများမှာ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
တစ်ချက်တည်းဖြင့် အသက်ပျောက်သွားစေခြင်းဖြစ်သည်။
မကြာမီမှာပင် မော့ချူး၏ လက်ထဲရှိ ဓားကြီးမှာ မထင်မရှား ဖြစ်သွားပြီး စွမ်းအင်အကြွင်းအကျန်များမှာ တဖြည်းဖြည်း လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
'ဝုန်း' ကနဲ အသံနှင့်အတူ သူမသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားခဲ့သည်။
ဤအချိန်တွင် မော့ချူး၌ အင်အားအနည်းငယ်မျှပင် မကျန်တော့ပေ။ သူမ၏ လက်များမှာ အနည်းငယ် တုန်ရီနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှာလည်း အားအင်ကုန်ခမ်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။
သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားများမှာလည်း အရိုးစားသားရဲ၏ သွေးများဖြင့် နီရဲနေပြီး မူလပုံစံကိုပင် ခွဲခြား၍ မရနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် သနားစဖွယ် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။
အတော်ကြာပြီးနောက်တွင်မူ မော့ချူးသည် စိတ်ကို ပြန်လည်စုစည်းနိုင်ခဲ့သည်။ သူမသည် ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာထဲမှ မုန့်အချို့ကို ထုတ်ယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထည့်၍ ဝါးစားလိုက်သည်။
မုန့်ပန်းကန် အချို့ကို ဆက်တိုက်စားပြီးနောက်တွင်မှ သူမ အင်အားအနည်းငယ် ပြန်ရလာသည်။ သူမသည် ခေါင်းကို လှည့်၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်ရာ နေရာနှင့် မြင်ကွင်းမှာ အတူတူပင် ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ အနားရှိ လူများမှာမူ အရိပ်အယောင်ပင် မကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်နေတော့သည်။
မော့ချူး၏ ရင်ထဲ၌ စိုးရိမ်စိတ် အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ခုနက ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲအတွင်း သူမ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သည်။ ယခင်က စိတ်တင်းထားသဖြင့် နာကျင်မှုကို မခံစားရသော်လည်း ယခုမူ သိသိသာသာ နာကျင်လာတော့သည်။
သူမ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဘယ်ဘက်လက်မောင်း၊ ပေါင်နှင့် ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းတို့တွင် အတိုင်းအတာ အမျိုးမျိုးရှိသော ဒဏ်ရာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဒဏ်ရာများမှ သွေးများ စီးကျနေသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အသက်အန္တရာယ်ရှိသော ဒဏ်ရာများ မဟုတ်ကြပေ။
သူမသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှု ကောင်းမွန်ခဲ့သဖြင့် ဒဏ်ရာလိမ်းဆေးကို ချက်ချင်းထုတ်ယူကာ ဂရုတစိုက် လိမ်းကျံပြီး ပတ်တီးဖြင့် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် စည်းနှောင်လိုက်သည်။
သူမတွင် နားနေရန် အချိန်မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ ဆက်လှမ်းခဲ့သည်။
အကြောင်းရင်းကို သူမ မသိသော်လည်း ဤနေရာသည် အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် ဆက်မနေရဲတော့ပေ။
အချိန်များမှာ အလွန်နှေးကွေးစွာ ကုန်ဆုံးနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
မော့ချူးသည် ကျယ်ပြောလှသော မှော်ဒေသအတွင်း၌ တစ်ကိုယ်တည်း လျှောက်လှမ်းနေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး လေတိုးသံပင် ငြိမ်သက်နေတော့သည်။
သူမ၏ ခြေသံများမှာမူ သိသိသာသာပင် ထွက်ပေါ်နေသည်။
တစ်ဝက်ခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် မော့ချူးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ခြေလှမ်းများမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။
ယခင်က ၎င်းတို့ သဘောတူထားသည်မှာ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် လူစုကွဲသွားပါက အခြားသူများကို လိုက်မရှာတော့ဘဲ ထွက်ပေါက်ဆီသို့သာ ချက်ချင်း ဦးတည်ရန် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက်မှ မှော်ဒေသ၏ အပြင်ဘက်၌ ပြန်လည် ဆုံတွေ့ရန် ဖြစ်သည်။
မော့ချူးသည် ဤအချက်ကို မှတ်မိနေပြီး မူလလမ်းကြောင်းအတိုင်း ပြန်ရန် ပြင်ဆင်ထားသည်။
သို့သော် သူမ လမ်းလျှောက်ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ သူမ၏ တွက်ချက်မှုအရ မှော်ဒေသ၏ အတွင်းပိုင်းအလွှာမှ အနည်းဆုံး ထွက်လာနိုင်သင့်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ ထိုသို့ ဖြစ်မနေပေ။
သူမသည် အတွင်း၌ပင် ပိတ်မိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
မော့ချူး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိသည်။
သူမသည် အခြားလမ်းကြောင်းတစ်ခုသို့ ပြောင်းလဲကာ ဆက်ထွက်ခွာခဲ့သည်။
လူတစ်ဦး၏ အင်အားမှာ အကန့်အသတ် ရှိပေသည်။ တစ်နေ့လုံး စိတ်ဖိစီးမှုများပြားခဲ့ပြီး ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲများ ဆင်နွှဲခဲ့ရသဖြင့် မော့ချူး၏ ခြေလှမ်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးလေးလံလာတော့သည်။
ရှေ့ခရီးလမ်းမှာ အဆုံးမရှိသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။
အဆုံးမရှိသော တစ်ကိုယ်တည်း အထီးကျန်မှုမှာ သူမ၏ စိတ်နှလုံးထဲသို့ ပြန့်နှံ့လာသည်။ ယခင်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အန္တရာယ်များမှာ ယခုရင်ဆိုင်နေရသော အထီးကျန်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဘာမျှမဟုတ်တော့ဟု မော့ချူး ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမသည် အမြဲတမ်း တစ်ကိုယ်တည်း လမ်းလျှောက်နေခဲ့ရသည်။ သူမ၏ စကားကို နားထောင်ပေးမည့်သူ သို့မဟုတ် သူမနှင့်အတူ ရှိနေပေးမည့်သူ မရှိပေ။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အထီးကျန်မှုမှာ သူမကို ဝါးမြိုတော့မည့်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်။
... သူမ အလွန် ပင်ပန်းနေပြီ။
မော့ချူးသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ သစ်ကိုင်းတစ်ခုနှင့် တိုက်မိကာ ယိုင်လဲသွားပြီး 'ဖလပ်' ကနဲ အသံနှင့်အတူ လဲကျသွားခဲ့သည်။
'ခဏလောက် အိပ်လိုက်ပါ၊ ခဏလောက် နားလိုက်ပါဦး...'
သူမ၏ နားထဲတွင် ကြားနေရသော အသံများမှာ ညှို့ယူဖျားယောင်းနေသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး မော့ချူး၏ မျက်ခွံများမှာ တဖြည်းဖြည်း လေးလံလာတော့သည်။ သူမ၏ တောက်ပသော မျက်လုံးများမှာလည်း ဝေဝါးရှုပ်ထွေးလာသည်။
မော့ချူးသည် မိမိကိုယ်မိမိ မအိပ်ရန် သိသော်လည်း ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသော အိပ်ငိုက်မှုကိုမူ မတွန်းလှန်နိုင်တော့ပေ။
"ရှူး -"
သူမသည် ဘယ်ဘက်လက်မောင်းမှ ဒဏ်ရာကို ပြင်းထန်စွာ ဖိလိုက်ရာ နာကျင်မှုကြောင့် သတိပြန်ဝင်လာသည်။
သူမ၏ မျက်လုံးများလည်း ပြန်လည် ကြည်လင်လာသည်။
မော့ချူးသည် ရုတ်တရက် ထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် ဒဏ်ရာကို ထပ်နှိုက်လိုက်ပြန်သည်။
ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသော ဒဏ်ရာမှာ ပြန်လည် ပွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။
ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် မော့ချူး ညည်းတွားလိုက်မိပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
သို့သော် သူမသည် ဤကဲ့သို့ သိသာထင်ရှားသော နာကျင်မှုကို အသုံးပြု၍ သူမ၏ ထူးဆန်းသော အိပ်ငိုက်နေသည့် အခြေအနေမှ ပြန်လည်ရုန်းထွက်ရန် လိုအပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
မကြာမီမှာပင် မော့ချူး၏ လက်မောင်းရှိ ဒဏ်ရာမှ သွေးများ ထပ်မံ စီးကျလာသည်။
သို့သော် သူမ၏ မျက်ခုံးများမှာမူ ပြေလျော့သွားတော့သည်။
သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ လွှမ်းမိုးနေသော စိတ်ခံစားချက်များမှာ အများစု ဖယ်ရှားပြီးဖြစ်ကြောင်း မော့ချူး သိသိသာသာ ခံစားလိုက်ရသည်။
မတ်တပ်ရပ်ပြီးနောက် မော့ချူးသည် စိတ်ကို တက်ကြွအောင် ထားရှိပြီး မပင်ပန်းစေရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားခဲ့သည်။
အကယ်၍ သူမ တကယ် အိပ်ပျော်သွားခဲ့လျှင် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်နိုးလာတော့မည် မဟုတ်ပေ။
မော့ချူးသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ ရှေ့သို့ ဆက်လှမ်းခဲ့သည်။ သူမ၏ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုက သူမကို အလွယ်တကူ အရှုံးမပေးဘဲ ရှေ့ဆက်ရန် ထောက်ပံ့ပေးနေသည်။
လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မော့ချူးသည် သတိမပေါ့ဘဲ လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူမသည် လုံးဝ နားနေခြင်း မရှိပေ။
သံမဏိလူသားပင် ဖြစ်ပါစေ ဤအခြေအနေကို ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ရာ မော့ချူးအတွက်မူ ပြောနေရန်ပင် မလိုတော့ပေ။
သူမ မည်မျှကြာအောင် အောင့်အည်းသည်းခံခဲ့ရသည်ကို မသိပေ။ တစ်နာရီလား၊ ဆယ်နာရီလား။ တစ်ရက်လား၊ သို့မဟုတ် ဆယ်ရက်လား။
မော့ချူးသည် ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူမ၏ အတွေးများမှာ တစ်ခါတစ်ရံ ရှုပ်ထွေးနေပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ကြည်လင်နေသည်။ သူမ၏ ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာထဲ၌ စိတ်ဝိညာဉ်အစားအစာ အလုံအလောက်သာ မရှိပါက သူမ ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ပေ။
သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများကိုပင် မော့ချူးသည် ဆေးမကုရဲပေ။ အကြောင်းမှာ ဤနာကျင်မှုကို အသုံးပြု၍ သူမ၏ သတိတရားကို ထိန်းသိမ်းထားရန် ဖြစ်သည်။
"ရှောင်ချူး!"
ရုတ်တရက် ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု သူမ၏ နားထဲ၌ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူမ မော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ မော့ချူး၏ မျက်လုံးများ ဝင်းပသွားသည်။
"နျဉ်ယွိယွမ်!"
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း ဒဏ်ရာများစွာ ရှိနေပြီး သနားစဖွယ် အခြေအနေ ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် သူ၏ အခြေအနေမှာ မော့ချူးထက် များစွာ သာလွန်ပေသည်။ သူ၏ နက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေပြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသည်။
"မင်း ဘယ်လိုနေသေးလဲ"
နျဉ်ယွိယွမ်သည် ရှေ့သို့ အမြန်လှမ်းလာပြီး မော့ချူးကို သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ဒဏ်ရာများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ စိတ်ထဲ၌ ချက်ချင်း နာကျင်သွားသည်။ "မင်းမှာ လိမ်းဆေး ပါတယ်မဟုတ်လား? ဘာလို့ မြန်မြန် ပတ်တီး မစည်းတာလဲ"
မော့ချူး ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမျှ ပြန်မပြောပေ။
သို့သော် သူမ၏ စိတ်မှာ ချက်ချင်းပင် တည်ငြိမ်သွားသည်။ ဤကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး သူမ၏ ဘေးနားတွင် ရှိနေခြင်းမှာ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော ခံစားမှုကို ပေးစွမ်းသည်။
"လာ"
နျဉ်ယွိယွမ်က လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"ဆေးပေးပါ၊ ကိုယ် လိမ်းပေးမယ်။"
"ကောင်းပြီ"
မော့ချူးသည် ပြုံး၍ ခေါင်းငြိမ့်ကာ ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာထဲမှ ဆေးကို ပေးလိုက်သည်။
နျဉ်ယွိယွမ်၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အမြဲတမ်းကဲ့သို့ပင် နူးညံ့လှသည်။ မော့ချူးကို နာကျင်စေမည်ကို စိုးရိမ်နေသည့်အလား တစ်ခါတစ်ရံတွင် လေဖြင့်ပင် မှုတ်ပေးနေသေးသည်။
မော့ချူး၏ ဒဏ်ရာကို ပတ်တီးစည်းပြီးနောက် နျဉ်ယွိယွမ်သည် ရုတ်တရက် ထိုနေရာ၌ပင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး "လာပါ၊ ငါ မင်းကို ပိုးပေးမယ်" ဟု နူးညံ့စွာ ဆိုလိုက်သည်။
"ဟင်"
မော့ချူး ခဏမျှ ဆွံ့အသွားပြီး ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "ရှင်လည်း ဒဏ်ရာရထားတာပဲ၊ ဘယ်လိုလုပ် ကျွန်မကို ပိုးမှာလဲ"
နျဉ်ယွိယွမ်သည် ထမလာဘဲ မော့ချူး၏ ခြေထောက်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။
"လာပါ၊ မင်း ဒဏ်ရာရထားတဲ့ ခြေထောက်နဲ့ လမ်းလျှောက်နေတာကို မြင်ရင် ကိုယ် ပိုပြီး စိတ်ပူရလိမ့်မယ်။"
နျဉ်ယွိယွမ်၏ မျက်လုံးထဲရှိ ရိုးသားမှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို မြင်ရသည့်အခါ မော့ချူးသည် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်မိသည်။ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် သူမသည် နျဉ်ယွိယွမ်၏ ကျောပေါ်သို့ ဖက်တွယ်လိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင် နောက်မှ လမ်းလျှောက်လို့ ပင်ပန်းလာရင် ကျွန်မကို ပြန်ချပေးနော်။ ကျွန်မဘာသာ လမ်းလျှောက်နိုင်ပါတယ်။"
"ကောင်းပြီလေ"
နျဉ်ယွိယွမ် ပြုံး၍ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
သူ၏ လက်ဖဝါးကြီးများမှာ မော့ချူး၏ ခြေထောက်ကို ဂရုတစိုက် မယူထားပြီး သူမ၏ ဒဏ်ရာကို မထိမိစေရန် သတိထားပေးသည်။ သူသည် ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်ကာ ရှေ့သို့ အားပါပါ လှမ်းလျှောက်သွားတော့သည်။
နျဉ်ယွိယွမ်၏ ကျယ်ပြန့်သော ကျောပြင်ကို မှီထားပြီး သူ၏ ရင်းနှီးသော ခန္ဓာကိုယ် အပူချိန်ကို ခံစားရသည့်အခါ မော့ချူးသည် ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူမ ယခင်က တင်းထားခဲ့သမျှမှာ ရုတ်တရက် ပြေလျော့သွားတော့သည်။
"ရှောင်ချူး"
"... ဟင်"
မော့ချူး၏ အသံမှာ အနည်းငယ် ဝေဝါးနေသည်။
"အိပ်ချင်နေပြီလား"
"ဟုတ်တယ်"
မော့ချူးသည် ခေါင်းငြိမ့်ကာ သမ်းလိုက်မိသည်။
သူမ၏ ပုံစံကို ကြည့်၍ သဘောကျသွားသော နျဉ်ယွိယွမ်က ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင် ခဏလောက် အိပ်လိုက်ဦး။ ကိုယ်တို့ အပြင်ရောက်တဲ့အခါ ဒါမှမဟုတ် တခြားလူတွေကို တွေ့တဲ့အခါ ကိုယ် မင်းကို နှိုးလိုက်မယ်"
"... တကယ်လား"
မော့ချူး၏ မျက်ခွံများမှာ ပိတ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် နျဉ်ယွိယွမ်၏ ကျောပေါ်တွင် သက်သောင့်သက်သာဖြင့် မှီလိုက်သည်။ သူမသည် ယခင်က အောင့်အည်းထားခဲ့သော အိပ်ငိုက်မှုများမှာ ယခုအခါ သူမကို လွှမ်းမိုးနေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
"အင်း"
နျဉ်ယွိယွမ်က အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ... ဒါဆို ကျွန်မ ခဏလောက် အိပ်လိုက်ဦးမယ်..."
မော့ချူး မျက်လုံးများကို ပိတ်လိုက်သည်။
သူမသည် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်တော့မည့် အချိန်တွင်ပင် သူမ၏ လက်မောင်းရှိ ဒဏ်ရာကို မျက်စိထောင့်မှ မြင်လိုက်ရသည်။
သူမ၏ စိတ်ထဲ၌ အတွေးတစ်ခု ရုတ်တရက် ဝင်လာသည်။
မော့ချူးသည် မျက်လုံးများကို ချက်ချင်း ပြန်ဖွင့်လိုက်ပြီး အိပ်ငိုက်မှုများမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ယခင်က နျဉ်ယွိယွမ်သည် သူမကို ဆေးလိမ်းပေးစဉ်က သူမထံမှ ဆေးကို တောင်းယူခဲ့သည်။ သို့သော်... နျဉ်ယွိယွမ်၏ ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာထဲတွင် သူမထက် ပို၍ ပြည့်စုံသော ဆေးဝါးများ ပါရှိသည်မှာ သေချာသည်။
ဤသည်မှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု မရှိပေ။
ပုံမှန်အားဖြင့် နျဉ်ယွိယွမ်၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် တာမီနယ်မှ ဆေးကို ထုတ်ယူရန်သာ ဖြစ်ပြီး သူမထံမှ တောင်းရန် မဟုတ်ပေ။
မော့ချူး ပို၍ စဉ်းစားလေ၊ ပို၍ ထိတ်လန့်လာလေ ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် ၎င်းတို့မှာ ယခင်က လူစုကွဲသွားခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။
နျဉ်ယွိယွမ်သည် သူမကို စတင်တွေ့ရှိချိန်တွင် အဘယ်ကြောင့် အံ့ဩခြင်း မရှိခဲ့သနည်း။ အခြားသူများ ဘယ်မှာလဲဟု အဘယ်ကြောင့် မမေးခဲ့သနည်း။ အဘယ်ကြောင့် သူမကို အနားယူရန်သာ အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းနေခဲ့သနည်း။
သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် သူမ၏ ရှေ့မှ ပုဂ္ဂိုလ်သည် အားနည်းချက်များစွာ ရှိနေသည်မှာ သိသာလှပေသည် - သူသည် နျဉ်ယွိယွမ် မဟုတ်ပေ။
မော့ချူး၏ လည်ချောင်းမှာ ချက်ချင်း ခြောက်ကပ်သွားသည်။
သူမ၏ လက်ထဲရှိ ရေဓားကို နျဉ်ယွိယွမ်၏ လည်ချောင်းအောက်တွင် တိတ်တဆိတ် ထားလိုက်သည်။ သူမက ပြတ်သားသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်
"... ရှင် ဘယ်သူလဲ"
ဒါကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူမ၏ အောက်မှ ပုဂ္ဂိုလ်သည် ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။ ထို့နောက် ဘာမျှမဖြစ်ခဲ့သလိုပင် ပြန်လှည့်လာပြီး အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ရှောင်ချူး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ နေမကောင်းဘူးလား။ ကိုယ်ကိုတောင် မမှတ်မိတော့ဘူးလား"
မော့ချူးသည် ဘာမျှ ပြန်မပြောဘဲ တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် သူ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ရှင် နျဉ်ယွိယွမ် မဟုတ်ဘူး!"
"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မပြောစမ်းနဲ့..."
ထိုလူ စကားမဆုံးသေးမီမှာပင် သူ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားသည်။
'ဖြတ်' ကနဲ အသံနှင့်အတူ မော့ချူး၏ လက်ထဲရှိ ရေဓားသည် ထိုလူ၏ လည်ချောင်းကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်လာတော့သည်။
မော့ချူးသည် အသိစိတ်မရှိဘဲ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမ သွေးအစစ်၏ အပူချိန်ကို မခံစားလိုက်ရပေ...