အခန်း (၆၁၉-၆၂၁)
Vol. 42 Ch. 619-621
အပိုင်း ၆၁၉
မော့ချူး မျက်လုံးများ ပြန်ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပြီး ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရချိန်တွင် မှင်သက်သွားတော့သည်!
သူမ၏ ရှေ့တွင် သွေးများ တစိုစိုနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရိုးစားသားရဲအသေကောင် လဲလျောင်းနေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင် မြင်ကွင်းမှာလည်း မှော်ဒေသ၏ အတွင်းဘက်အလွှာသို့ သူတို့ စတင်ဝင်ရောက်စဉ်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် နေရာပင် ဖြစ်နေသည်။
သို့သော် သူမ ဘာကြောင့် ဒီကို ရောက်နေရတာလဲ။
သူတို့ အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာ ရှေ့ကို ဆက်လျှောက်သွားခဲ့ကြတာ မဟုတ်ဘူးလား... အဘိုးအိုချင်ရဲ့ ပျက်စီးနေတဲ့ အလောင်းကိုတောင် တွေ့ခဲ့ကြသေးတယ်လေ။
ဒါတင်မကဘူး၊ အပြန်လမ်းမှာ သူတို့ကို ကျားတစ်ကောင်လို ချောင်းမြောင်းနေတဲ့ အရိုးစားသားရဲ အကောင်ပေါင်းများစွာနဲ့ တိုးပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။
မော့ချူးမှာ ဘာဖြစ်သွားသည်ကို ချက်ချင်း သဘောမပေါက်နိုင်ဘဲ သူမကိုယ်သူမ ကြောင်စီစီဖြင့် ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။
ထိုအခါ သူမ ပို၍ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်...
သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ဒဏ်ရာတွေနဲ့ အဝတ်အစားပေါ်က သွေးကွက်တွေ ဘယ်ရောက်ကုန်တာလဲ။
ဘာလို့ အကုန်လုံး ပျောက်ကွယ်သွားရတာလဲ။
မော့ချူးသည် သူမ၏ အသားကို သေချာဆွဲကြည့်ကာ လက်ဖြင့်ပင် ပွတ်သပ်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခါမှ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာ တစ်ခုတစ်လေမျှ မရှိဘဲ အသစ်အတိုင်း စင်ကြယ်နေသည်ကို ထိတ်လန့်ဖွယ် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် သူမ လုံးဝ ဒဏ်ရာမရခဲ့ပေ!
ထိုသို့ဆိုလျှင် ခုနက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက... စိတ်ကူးယဉ် အထင်မှားမှု သက်သက်ပဲလား။
၎င်းကို တွေးမိသည်နှင့် မော့ချူးသည် ယခင်က သူမ ကြည့်ဖူးသည့် ‘Inception’ ဆိုသော ရုပ်ရှင်ကို မသိစိတ်ဖြင့် သတိရသွားပြီး ရုတ်တရက် အသက်ရှူမှားသွားရသည်။
မှော်ဒေသထဲမှာ ဤမျှ မယုံကြည်နိုင်စရာကောင်းသော အရာမျိုးနှင့် တိုးလိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ!
ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေသေချာချာ ဝေ့ကြည့်ပြီးနောက် မော့ချူး၏ အတွေးများမှာ တဖြည်းဖြည်း ရှင်းလင်းလာသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် သူတို့သည် သေဆုံးနေသော အရိုးစားသားရဲ အုပ်စုကို စတင်တွေ့ရှိကတည်းက စိတ်ကူးယဉ် ကမ္ဘာတစ်ခုထဲသို့ ခြေစုံပစ် ဝင်ရောက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ချေ အလွန်များသည်။
ပြီးတော့ ခုနကသာ သူမသည် ထို ‘နျဉ်ယွိယွမ်’ ကို ယုံကြည်ပြီး တကယ် အိပ်ပျော်သွားခဲ့လျှင်၊ သူမသည် ယခုအချိန်တွင် ဤနေရာမှာပင် ထာဝရ အိပ်ပျော်နေတော့မည် ဖြစ်သည်။
ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို သိလိုက်ရသည်နှင့် မော့ချူးသည် သေဘေးမှ လွတ်မြောက်လာသည့်အတွက် စိတ်သက်သာရာရမှုနှင့်အတူ ရင်တထိတ်ထိတ် ခံစားလိုက်ရသည်...
နေဦး၊ နျဉ်ယွိယွမ်၊ မော့ယန်နဲ့ အခြားသူတွေရော ဘယ်မှာလဲ။
မော့ချူးသည် ခေါင်းကို ဟိုဟိုဒီဒီ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မကြာမီမှာပင် သူတို့၏ အရိပ်အယောင်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုလူများမှာ မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိနေကြသော်လည်း အသိစိတ်မရှိဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေကြဆဲပင်။ ရံဖန်ရံခါတွင် သူတို့မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်ခြင်း၊ တုန်ယင်ခြင်းများ ဖြစ်နေကြသည်...
မော့ချူး ထိုနေရာမှ ထွက်သွားရန် မဝံ့ပေ။ ဤလူများမှာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေကြပြီး ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။ ယခုအချိန်တွင် မည်သည့် မှော်သားရဲသို့မဟုတ် မှော်အပင်မဆို သူတို့ကို လာရောက် စားသောက်သွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
အချိန်များမှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။
မကြာမီ ကောင်းကင်ကြီးမှာ လုံးဝ မှောင်အတိ ကျသွားတော့သည်...
ပထမဆုံး နိုးလာသူမှာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် နျဉ်ယွိယွမ် ဖြစ်နေသည်!
သူ၏ နက်ရှိုင်းသော မျက်ဝန်းများကို ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် မော့ချူး၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံသွားသည်။ ထိုအခါ သူ၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာမှာ ပန်းသီးနီလေးတစ်လုံးကဲ့သို့ နီရဲသွားတော့သည်။
"နိုးပြီလား"
မော့ချူးသည် ခေါင်းလေးကို အနီးသို့ ကပ်ကာ သူ့ကို စူးစမ်းစွာဖြင့် နှစ်ချက်ခန့် တို့ကြည့်လိုက်သည်။ နျဉ်ယွိယွမ်မှာ ၎င်းကို ကြားသောအခါ ကြောင်သွားရသည်။
သူသည် လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်ရာ အခြေအနေကို သဘောပေါက်ရန် သိပ်မကြာလိုက်ပေ။ သူ၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်သွားပြီး ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းငုံ့ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဒါက... စိတ်ကူးယဉ်သစ်ပင်လား"
"ဘာလဲ"
မော့ချူးက ထက်ဝက်ခန့်သာ ကြားလိုက်ရသဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"အဲဒါ ဘာပင်လဲ? အရမ်း စွမ်းတာလား"
"စိတ်ကူးယဉ်သစ်ပင်"
နျဉ်ယွိယွမ်က လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်သည်။"ဒီလို အပင်မျိုးကို ရှေးအကျဆုံး မှတ်တမ်းတွေထဲမှာ ကိုယ် တစ်ခါပဲ တွေ့ဖူးတာ။"
"ကြားဖူးတာတော့ အဲဒီအပင်က ဧရိယာ အကျယ်ကြီးမှာ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် စိတ်ကူးယဉ် နယ်ပယ်တစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်တယ်တဲ့။ ဒီနယ်ပယ်ထဲကို ဝင်လာတဲ့သူ မှန်သမျှ အဲဒီရဲ့ သက်ရောက်မှုကို ခံရမယ်။ တစ်ခါ စိတ်ကူးယဉ် ကမ္ဘာထဲကနေ ပြန်မနိုးလာနိုင်တော့ရင်၊ သူတို့ဟာ တစ်သက်လုံး နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားပြီး ဘယ်တော့မှ ပြန်နိုးလာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး..."
မော့ချူး ၎င်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ အသားများပင် စိမ့်သွားတော့သည်!
လူ့အသားနှင့် သွေးကို ဝါးမြိုတတ်သည့် မှော်အပင်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဤကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ပြီး အစွမ်းထက်သော တိုက်ခိုက်မှုမျိုးကမှ တကယ့် ‘ဆရာကြီး’ ပင် ဖြစ်သည်!
"ဒါဆို အဲဒီရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုက မှော်သားရဲတွေအပေါ်မှာလည်း သက်ရောက်မှု ရှိတာလား"
"ရှိတာပေါ့"
နျဉ်ယွိယွမ်က အေးစက်သော အသံဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။
"သတင်းတွေအရတော့ တစ်ခါက စိတ်ကူးယဉ်သစ်ပင်တွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ မှော်ဒေသ တစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ အဲဒီ မှော်ဒေသထဲက သက်ရှိအားလုံးဟာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့ကြတယ်တဲ့..."
တကယ်ကို ရက်စက်တာပဲ!
မော့ချူးသည် တံတွေးတစ်ငုံ မြိုချလိုက်ပြီး ဝိုင်းဝိုင်းက ဘာကြောင့် သူ့မိသားစုကို ခေါ်ပြီး တတိယခရိုင်ဆီကို ထွက်ပြေးလာရလဲဆိုသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားတော့သည်။
"ဒါဆို... ဒီအရိုးစားသားရဲ အုပ်စုကလည်း စိတ်ကူးယဉ် ကမ္ဘာထဲမှာ တိုးပြီး တစ်ကောင်နဲ့တစ်ကောင် ပြန်သတ်မိကြတာ ဖြစ်နိုင်တာပေါ့"
မော့ချူးသည် သေဆုံးနေသော အရိုးစားသားရဲ တစ်ဆယ်ကျော်ကို ညွှန်ပြကာ မေးလိုက်သည်။
"အင်း"
နျဉ်ယွိယွမ်က ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။"အဲဒီလို ဖြစ်ဖို့ များတယ်။"
"ဒါဆို သူတို့က ဒါဟာ စိတ်ကူးယဉ်မှုဆိုတာကို မသိရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"
မော့ချူးသည် အသိစိတ်မရှိဘဲ လဲလျောင်းနေကြဆဲဖြစ်သော မော့ယန်၊ စုန့်ချင်းစုန့်နှင့် အခြားသူများကို လှည့်ကြည့်ကာ မနေနိုင်ဘဲ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။
"သူတို့ကို အပြင်ကနေ အတင်းနှိုးလို့ မရဘူးလား"
နျဉ်ယွိယွမ်က ခေါင်းခါပြကာ မော့ချူး၏ မဖြစ်နိုင်သော အတွေးကို ပယ်ချလိုက်သည်။
"ဒီလို စိတ်ကူးယဉ်မှုမျိုးက သူတို့ဘာသာသူတို့ ပြန်နိုးမလာမချင်း၊ အပြင်လောကကနေ ဘယ်လောက်ပဲ နှိုးနှိုး သူတို့ကို ကယ်လို့ မရဘူး။"
၎င်းကို ကြားသောအခါ မော့ချူးမှာ ချက်ချင်း စိတ်ပျက်သွားခဲ့သည်။
"ဒါဆို ကျွန်မတို့က ဒီအတိုင်းပဲ စောင့်နေရမှာလား"
နျဉ်ယွိယွမ်က သူမ၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"စိတ်မပျက်ပါနဲ့။ သူတို့ကို ယုံကြည်လိုက်ပါ။ သူတို့က ကိုယ်တို့ကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"
နျဉ်ယွိယွမ်၏ ပြတ်သားသော အသံက မော့ချူးကို ချက်ချင်းပင် စိတ်အေးသွားစေသည်။ သူမ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်နေမှုများလည်း ပြေလျော့သွားသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ သူတို့ကို ကျွန်မ ယုံကြည်ရမယ်။"
သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မှီတွယ်ရင်း ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်နေကြသည်။
တိတ်ဆိတ်မှုထဲတွင် မသိမသာသော နွေးထွေးမှုလေး ရှိနေသည်...
"ဒါနဲ့ မင်းက အဲဒီ စိတ်ကူးယဉ်မှုကို ဘယ်လို မြင်သွားတာလဲ"
နျဉ်ယွိယွမ်က ရှောင်ချူးကို ကြည့်ကာ တာမီနယ် အတွင်းမှ အပေါ်အင်္ကျီ တစ်ထည်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ဂရုတစိုက် ခြုံပေးရင်း သတိပေးလိုက်သည်။
"သတိထားဦး၊ ပြန်ပြီး ဖျားဦးမယ်"
"အွန်း"
မော့ချူးက အင်္ကျီကို ဆွဲစေ့လိုက်ရင်း အလိုက်သင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။
နျဉ်ယွိယွမ်က စစ်တပ်ထုတ် အပေါ်အင်္ကျီရှည်ကြီးကို သူမအား ခြုံပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အတွင်းဘက်တွင် အမွှေးနုလေးများ ပါရှိသဖြင့် သူမကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ထွေးပွေ့ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ နွေးထွေးမှုမှာ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာသည်။
"အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်မ ဒဏ်ရာရနေပြီး ရှေ့ကို ဆက်လျှောက်နေခဲ့တာ။ ရုတ်တရက် ရှင့်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်... နောက်ပိုင်း ကျွန်မ အိပ်ပျော်လုနီးပါး ဖြစ်နေတုန်း တစ်ခုခု မှားနေပြီဆိုတာကို ရုတ်တရက် သတိထားမိသွားတယ်..."
မော့ချူး၏ တိုးညှင်းသော အသံမှာ မှောင်မိုက်သော ညတွင် ပို၍ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်။ သူမ အဖြစ်အပျက်ကို အသေးစိတ် ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။
"အဲဒါနဲ့တင် ကျွန်မ ချက်ချင်း နိုးလာတာပဲ!"
နျဉ်ယွိယွမ်က စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေသည်။ သူမ၏ ဂုဏ်ယူနေသော ပုံစံလေးကို ကြည့်ပြီး သူက သူမ၏ နှာခေါင်းလေးကို ဆိတ်ကာ ချီးကျူးလိုက်သည်။
"မဆိုးပါဘူး။ မင်းက တော်တော်လေး နိုးနိုးကြားကြား ရှိတာပဲ မဟုတ်လား"
"ဒါပေါ့"
မော့ချူးက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီးနောက် နျဉ်ယွိယွမ်၏ လက်ဖဝါးကြီးကို ပုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ "လာမဆိတ်နဲ့တော့။ နှာခေါင်း ပြားသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"
"ပြားသွားရင်လည်း ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ"
နျဉ်ယွိယွမ် ခပ်ဖွဖွ ရယ်လိုက်သည်။"ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် မင်းက ကိုယ်နဲ့ လက်ထပ်ပြီးသားပဲ။ နှာခေါင်း ပြားသည်ဖြစ်စေ၊ မပြားသည်ဖြစ်စေ ကိုယ်ကတော့ အကုန် လက်ခံရမှာပဲလေ။"
ဟွန့်!
ကိုယ်က အမြတ်ထုတ်ထားပြီးတော့ လူကောင်း အလုပ်ခံနေသေးတယ်!
မော့ချူးက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး မမေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
"ဒါဆို ရှင်ရော။ ရှင်က အဲဒီအချိန်တုန်းက ဘယ်လိုမျိုး တုံ့ပြန်ခဲ့တာလဲ"
၎င်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် နျဉ်ယွိယွမ်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားတော့သည်။ မှောင်နေသည့်တိုင် သူ၏ ရှက်ရွံ့နေသော ပုံစံကို မြင်နေရဆဲ ဖြစ်သည်။ ဤအချက်က မော့ချူးကို ပို၍ပင် စူးစမ်းချင်စိတ် ဖြစ်စေသည်။ သူမက "ပြောပါ၊ ပြောပြပါ" ဟု တတွတ်တွတ် တောင်းဆိုနေတော့သည်။
နျဉ်ယွိယွမ်က နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားပြီး မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "တကယ် ကြားချင်တာလား"
"ကြားချင်တာပေါ့"
မော့ချူးက ထပ်ခါတလဲလဲ ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။
"ကောင်းပြီလေ"
နျဉ်ယွိယွမ်က ခပ်နွဲ့နွဲ့ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် အသေးစိတ် ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။
"ကိုယ့်ရှေ့က မြင်ကွင်းကလည်း အတူတူပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်တို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် လူစုကွဲသွားပြီးတဲ့နောက်၊ မလှမ်းမကမ်းမှာ မင်းကို ပြန်တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒဏ်ရာကြောင့် ထင်တယ်၊ မင်းက အဲဒီအချိန်တုန်းက ကိုယ်ပူနေပြီးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို လာလာပွတ်သပ်နေတယ်၊ ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်က အေးမြနေတယ်လို့လည်း ပြောနေသေးတယ်..."
"အဲဒါနဲ့ ကိုယ်က မင်းကို ပွေ့ချီပြီး မလှမ်းမကမ်းမှာ ရှိတဲ့ စမ်းချောင်းလေးဆီ ခေါ်သွားခဲ့တယ်။ မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာကို ဆေးကြောပေးဖို့ စမ်းရေကို သုံးခဲ့တယ်။ ပြီးတော့... ဆေးထည့်ပေးဖို့ မင်းရဲ့ အဝတ်အစားတွေ အကုန်လုံးကိုလည်း ချွတ်လိုက်ရတယ်..."
အဝတ်အစားတွေ အကုန်လုံး ချွတ်လိုက်ရတယ် ဟုတ်လား။
၎င်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မော့ချူး၏ မျက်နှာလေးမှာ နီရဲသွားပြီး သွားကို ကြိတ်ထားမိသည်။ နျဉ်ယွိယွမ်၊ ရှင်က တကယ့်ကို လူဆိုးပဲ!
စိတ်ကူးယဉ် ကမ္ဘာထဲမှာတောင် ဒါမျိုးတွေကို မေ့မသွားဘူးပေါ့လေ...
"အဲဒီနောက်ပိုင်းရော"
မော့ချူး အံကြိတ်ပြီး မေးလိုက်သည်။ သူမသည် နျဉ်ယွိယွမ်ကို အားရပါးရ ကိုက်ပစ်ချင်နေပြီ ဖြစ်သည်!
နျဉ်ယွိယွမ်က သူမကို ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုံးလိုက်သည်။
"နောက်နေ့ကျတော့ မင်းရဲ့ ကိုယ်က ပြန်ကောင်းလာပြီး အပူလည်း ကျသွားပြီ... မနက်စောစောမှာ မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ပေါ်မှာ ကိုယ်လုံးတီးနဲ့ လဲလျောင်းနေပြီးတော့ အရည်လဲ့နေတဲ့ မျက်လုံးလေးတွေနဲ့ ကိုယ့်ကို စိုက်ကြည့်နေတာလေ။ ဘယ်လို ယောက်ျားမျိုးမဆို တစ်ခုခုတော့ လုပ်ချင်မိမှာပဲ..."
နျဉ်ယွိယွမ် မပြောလိုက်သောအချက်မှာ၊ မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် မသိဘဲ သူသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့ပြီး သွေးများမှာလည်း ဆူပွက်နေခဲ့သည်။ သူမကို ဝါးမြိုပစ်ချင်သည်ဟုသာ စိတ်ထဲက အော်ဟစ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်!
ယခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် ထိုခံစားချက်မှာ စိတ်ကူးယဉ်သစ်ပင်၏ သက်ရောက်မှုကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်...
အတိုချုပ်ပြောရလျှင်၊ ထိုစိတ်အားထက်သန်မှုအောက်တွင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်သည့် အရာရော၊ မလုပ်သင့်သည့် အရာများကိုပါ အကုန်လုံးနီးပါး လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ခါနီးမှ သူ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်...
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကိုယ် အရမ်းအရေးကြီးတဲ့ အချက်တစ်ခုကို သတိရသွားလို့ပဲ!"
နျဉ်ယွိယွမ်က အတိတ်က ရိုမန်တစ် မြင်ကွင်းများကို ပြန်လည် တမ်းတနေသကဲ့သို့ နှစ်ချက်ခန့် ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် အက်ရှနေသည်။
"ကိုယ် ရုတ်တရက် သတိရသွားတယ်။ မင်းမှာ အခု ရာသီလာနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."
"အဲဒါကြောင့် ရှေ့က အမျိုးသမီးဟာ မင်း မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ကိုယ် ချက်ချင်း သိလိုက်တာပဲ!"
ဘာ?!
မော့ချူး ၎င်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဆွံ့အသွားရသည်။
ဒါဆို... နျဉ်ယွိယွမ်က သူမရဲ့ ရာသီလာနေတဲ့အတွက်ကြောင့်သာ ဒီအန္တရာယ်ကနေ လွတ်မြောက်လာခဲ့တာပေါ့။
ခဏတာမျှ မော့ချူးမှာ ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိဘဲ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေရတော့သည်...
နောက်တစ်နေ့၌။
မော့ချူး နိုးလာချိန်တွင် သူမသည် နျဉ်ယွိယွမ်၏ ပေါင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သူ၏စစ်ဝတ်စုံကို ခြုံထားပြီး အလွန်ပင် သက်သောင့်သက်သာ အိပ်ပျော်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သို့သော် သူမ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် အနည်းငယ် မှင်သက်သွားရသည်။
"ရှင် တစ်ညလုံး မအိပ်ဘူးလား"
နျဉ်ယွိယွမ်၏ ခြေထောက်များမှာ သူမ၏ခေါင်းအောက်တွင် ရှိနေပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် နွမ်းနယ်နေသည်။ မျက်ကွင်းညိုနေသည်မှာလည်း သိသိသာသာ ထင်ရှားနေသဖြင့် သူသည် မနေ့ညက တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ စောင့်နေခဲ့သည်မှာ သေချာလှသည်။
"အင်း"
နျဉ်ယွိယွမ်က ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။
"နိုးပြီလား။ ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်ရဲ့လား"
မော့ချူး ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ချက်ချင်းပင် ထထိုင်လိုက်သည်။ သူ့ကို ဤကဲ့သို့ မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် အားနာစိတ် အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်လာရသည်။
"ဘာလို့ ကျွန်မကို မနှိုးတာလဲ။ အလှည့်ကျ ကင်းစောင့်လို့ ရတာပဲကို!"
ရှေ့တွင်ရှိသော စိတ်ကူးယဉ်သစ်ပင်ဖြင့် ဖန်တီးထားသည့် စိတ်ကူးယဉ်နယ်ပယ်ကြောင့် မှော်သားရဲနှင့် မှော်အပင်များ ပေါ်လာရန် အခွင့်အလမ်း အလွန်နည်းပါးသော်လည်း၊ လုံးဝတော့ ပေါ့ဆ၍မရပေ။ တစ်ယောက်ယောက်က နိုးနိုးကြားကြား ရှိနေပြီး ပိုမိုဂရုစိုက်ရန် လိုအပ်သည်။
"ကလေးလေး၊ ဒါက ဘာအရေးကြီးလို့လဲ"
နျဉ်ယွိယွမ်က ခေါင်းငုံ့ကာ သူမ၏နဖူးကို နမ်းလိုက်သည်။ ထို့အပြင် မနေ့က ချူးလေး ဤမျှ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူ မည်သို့ နှိုးရက်ပါမည်နည်း။
ညကင်းစောင့်ရုံလေးပါပဲ၊ ဘယ်သူစောင့်စောင့် အတူတူပါပဲ မဟုတ်လား။
"ကောင်းပြီ ကိုယ် မော့ယန်တို့ဆီ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။"
နျဉ်ယွိယွမ် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ခြေထောက်များမှာ ရုတ်တရက် ခွေကျသွားတော့သည်။ မော့ချူးသာ လျင်မြန်စွာ လှမ်းမတွဲလိုက်လျှင် နျဉ်ယွိယွမ်မှာ အရှိန်ဖြင့် လဲကျသွားပေလိမ့်မည်!
"ရှင် ဘာဖြစ်တာလဲ"
မော့ချူး စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။
"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။"
နျဉ်ယွိယွမ်က လက်ကာပြကာ ရယ်လျက် ပြောလိုက်သည်။
"ခြေထောက်တွေ နည်းနည်း ကျဉ်နေလို့ပါ။"
သူ၏စကားမှာ ပေါ့ပါးနေသော်လည်း မော့ချူး၏ နှလုံးသားမှာမူ အပြင်းအထန် အထိုးခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်!
"ရှင်က ခြေထောက်ကို ဆန့်ပေးထားပြီး ကျွန်မကို တစ်ညလုံး အိပ်ခိုင်းထားတာလား"
"အင်း" နျဉ်ယွိယွမ်၏ အဖြေမှာ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလှသည်။"ဒီလိုမှ မင်း အိပ်ရတာ ပိုသက်သောင့်သက်သာ ရှိမှာလေ။"
၎င်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မော့ချူး၏ နှလုံးသားမှာ ချက်ချင်းပင် အလွန်အမင်း နွေးထွေးသွားရတော့သည်!
သူမ အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ငုံ့လိုက်ပြီး နျဉ်ယွိယွမ်၏ ခြေထောက်ပေါ်သို့ လက်တင်ကာ တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်သည်။
"ကျွန်မ နှိပ်ပေးမယ်နော်၊ အခုတော့ နည်းနည်း နေရခက်လိမ့်မယ်။ ခဏလောက်ပဲ အောင့်ခံလိုက်ပါ၊ ခဏနေရင် ကောင်းသွားမှာပါ..."
"မလိုပါဘူး"
နျဉ်ယွိယွမ်က အလျင်အမြန် လက်လှမ်းကာ သူမကို ဆွဲတားခဲ့သည်။"ကိုယ် ခဏနေ လမ်းလျှောက်လိုက်ရင် သူ့ဘာသာသူ ကောင်းသွားမှာပါ။"
မော့ချူးက သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လက်ဖြင့် အားစိုက်ကာ နှိပ်ပေးလိုက်သည်။
"အင်း–"
နျဉ်ယွိယွမ်မှာ ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ညည်းတွားလိုက်ရသည်။
ခြေထောက်မှ ခံစားချက်မှာ ရုတ်တရက် ထင်ရှားလာသည်။ မည်သို့ပြောရမည်နည်း။
ခြေထောက်များမှာ ပြဒါးများ ထိုးသွင်းခံထားရသကဲ့သို့ နာကျင်ကိုက်ခဲကာ ဖောယောင်နေပြီး မယူနိုင်လောက်အောင်ပင် ဖြစ်နေသည်။ ရှောင်ချူးက ထိုကဲ့သို့ အားဖြင့် နှိပ်နယ်လိုက်သောအခါ ကျိန်းစပ်သော ခံစားချက်မှာ ပို၍ပင် ပြင်းထန်လာရသည်။
သို့သော်လည်း ဤသို့ဖြစ်တတ်သည်ကို နျဉ်ယွိယွမ် သိပါသည်။ ဤကဲ့သို့ နေရခက်သည့် အခိုက်အတန့်လေး ကျော်လွန်သွားလျှင် အဆင်ပြေသွားလိမ့်မည်။
...
ထို့ကြောင့် မော့ယန် နိုးလာချိန်တွင် သူ၏ရှေ့မှ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရခြင်းပင်။
နျဉ်ယွိယွမ်က သူ့ကို ကျောခိုင်းပြီး မတ်တပ်ရပ်နေသည်။ ချူးလေးက နျဉ်ယွိယွမ်၏ ရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေပြီး သူမ၏ခေါင်းမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏လက်နှစ်ဖက်မှာလည်း အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားနေပြီး နျဉ်ယွိယွမ်ကလည်း ရံဖန်ရံခါ "အင်း... အင်း..." ဟု အသံထွက်နေသည်!
"မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ?!"
မော့ယန်မှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ ဆတ်ခနဲ ထထိုင်လိုက်သည်!
သူ၏ရင်ဘတ်မှာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေပြီး မျက်ဝန်းများမှာလည်း ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
နျဉ်ယွိယွမ်၊ ဒီအရှက်မရှိတဲ့ကောင်! သူက ရှောင်ချူးကို ဒီလို ညစ်ပတ်တဲ့ အလုပ်တွေ သင်ပေးနေတာလား။ မနက်စောစောစီးစီးမှာ တကယ်ပဲ ဒါမျိုးတွေ လုပ်နေကြတယ်ပေါ့...
"အစ်ကို"
မော့ချူးသည် နျဉ်ယွိယွမ်၏ ကိုယ်အောက်မှ ခေါင်းလေးပြူထွက်လာကာ အံ့သြတကြီး အော်လိုက်သည်။
"အစ်ကို နိုးပြီလား"
မော့ယန်သည် ယခုအချိန်တွင် အခြားအရာများကို မည်သို့ ဂရုစိုက်နိုင်ပါမည်နည်း။ သူသည် ရှောင်ချူးကို နျဉ်ယွိယွမ်၏ အနားမှ ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ ဒေါသတကြီး ဗြစ်တောက်ဗြစ်တောက် ပြောတော့သည်။
"နျဉ်ယွိယွမ်၊ မင်းက တကယ့် တိရစ္ဆာန်စိတ်ရှိတဲ့ကောင်ပဲ! မင်းက ရှောင်ချူးကို... ရှောင်ချူးကို တကယ်ပဲ ဒါမျိုးတွေ လုပ်ခိုင်းရလား"
"ဟမ်"
မော့ချူး ခဏမျှ မှင်သက်သွားပြီး ဘာဖြစ်မှန်း လုံးဝ သဘောမပေါက်သေးပေ။ သူတို့နှစ်ယောက် ဘာလုပ်မိလို့လဲ။
၎င်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ နျဉ်ယွိယွမ်သည်လည်း မော့ယန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
အနာဂတ်ရဲ့ အစားပုပ်ကလေးကို ချုပ်ချယ်ခြင်း
အပိုင်း ၆၂၀
အစပိုင်းတွင် သူ၏မျက်ဝန်းထဲ၌ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသော်လည်း၊ သူနှင့် ရှောင်ချူးတို့ ထိုအချိန်တွင် မည်သည့်ပုံစံဖြင့် ရပ်နေသည်ကို ပြန်စဉ်းစားမိသောအခါ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ သူ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။
"အစ်ကို၊ အစ်ကို နားလည်မှု လွဲနေပြီ!"
"ဘာကို နားလည်မှု လွဲရမှာလဲ"
မော့ယန်၏ စိတ်ထဲတွင် ယခုအချိန်၌ ဒေါသများသာ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ၏ ဖြူစင်ပြီး ချစ်စဖွယ်ကောင်းသော ညီမလေးမှာ နျဉ်ယွိယွမ်ကြောင့် လမ်းမှားရောက်သွားပြီဟု တွေးမိသောအခါ၊ သူသည် ထိုလူ့ပေါ်သို့ ချက်ချင်း ခုန်အုပ်ကာ အားရပါးရ ထိုးကြိတ်ပစ်ချင်စိတ်သာ ပေါက်နေတော့သည်!
"မင်း လုပ်ရဲရင် ဝန်ခံရဲရမယ်။ ဒါမှ မင်းကို ယောက်ျားတစ်ယောက်အဖြစ် ငါ ဆက်ပြီး အသိအမှတ်ပြုနိုင်မှာ!"
မော့ချူးမှာ ပို၍ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်လာရသည်။"... ခြေထောက်နှိပ်ပေးတာက ယောက်ျားပီသခြင်း၊ မပီသခြင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"
"ဆိုင်တာပေါ့!"
မော့ယန် မစဉ်းစားဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ မော့ချူး ပြောလိုက်သည့်အရာကို သတိပြုမိသွားချိန်တွင်မူ သူ ကြောင်သွားရသည်။
"အဲဒါ... ခုနက မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ ခြေထောက်နှိပ်ပေးတာ ဟုတ်လား"
"ဟုတ်တယ်လေ။"
ပြန်ဖြေသူမှာ နျဉ်ယွိယွမ် ဖြစ်သည်။ သူက မော့ယန်ကို ခပ်ပြုံးပြုံး ကြည့်ကာ ပြောခဲ့သည်။
"ကျွန်တော့်ခြေထောက်ကို ရှောင်ချူးအတွက် တစ်ညလုံး ခေါင်းအုံးအဖြစ် သုံးခိုင်းထားလို့ နည်းနည်း ကျဉ်နေတာ။ အဲဒါကို သူမက နှိပ်ပေးနေတာလေ။ ဘာလဲ၊ တစ်ခုခု ပြဿနာ ရှိလို့လား"
မော့ယန်မှာ ချက်ချင်းပင် ဆွံ့အသွားရတော့သည်!
သူတို့ ခုနက ဖြစ်နေတဲ့ပုံစံက ခြေထောက်နှိပ်ပေးနေတာပဲလား။ သူ ထင်သလို မဟုတ်ဘူးပေါ့။
မော့ယန်သည် ရှောင်ချူးဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ မိန်းကလေး၏ မျက်နှာတွင် အံ့သြရိပ် အနည်းငယ်သာ ရှိပြီး၊ အခြားသော ခံစားချက်မျိုး လုံးဝ မရှိပေ။
နျဉ်ယွိယွမ်ကို ထပ်ကြည့်လိုက်တော့လည်း ပို၍ပင် ပုံမှန်ဖြစ်နေသည်။
ကောင်းပြီလေ။
ယခုမှသာ မော့ယန်သည် သူ အတွေးလွန်သွားမှန်း ဝန်ခံလိုက်ရတော့သည်။
"အဟမ်း အဟမ်း။"
သူသည် နေရခက်စွာဖြင့် ခေါင်းလွှဲလိုက်သည်။ မော့ယန်သည် အကြောင်းအရာကို အမြန်ပင် ပြောင်းလိုက်တော့သည်။
"ငါတို့ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ။ ခုနက အဲဒါက..."
"ကျွန်တော်တို့ စိတ်ကူးယဉ်သစ်ပင်နဲ့ တိုးခဲ့တာ ဖြစ်မယ်။"
နျဉ်ယွိယွမ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို တစ်ကြောင်းတည်းဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။
၎င်းကို ကြားသောအခါ မော့ယန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။
"မင်းပြောချင်တာက ခုနက ငါတို့ ကြုံခဲ့ရတာတွေ အကုန်လုံးက စိတ်ကူးယဉ်မှုတွေပေါ့"
"ဟုတ်တယ်"
မော့ချူး ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ "နျဉ်ယွိယွမ်နဲ့ ညီမက အရင်ဆုံး နိုးလာတာ၊ ပြီးမှ အစ်ကို နိုးတာ။ စုန့်ချင်းစုန့်နဲ့ ချင်ယွဲ့တို့ကတော့ အခုထိ သတိမရသေးဘူး!"
မော့ယန် မော့ချူး ညွှန်ပြသည့်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ခဏမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကွေးညွတ်သွားခဲ့သည်။
"... သူတို့လည်း နိုးလာကြပြီ။"
ဘာ?!
မော့ချူးနှင့် နျဉ်ယွိယွမ်တို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ဟုတ်ပါသည်!
စုန့်ချင်စုန့်နှင့် ချင်ယွဲ့တို့မှာ ကြောင်စီစီဖြင့် သူတို့၏ ခေါင်းများကို ပွတ်သပ်ကာ ထိုင်ရန် ပြင်နေကြသည်။ သူတို့၏ မျက်ဝန်းများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ရှင်းလင်းလာသည်။
"နောက်ဆုံးတော့ နိုးလာကြပြီ!"
မော့ချူး စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် များစွာ ပေါ့ပါးသွားရသည်။
နျဉ်ယွိယွမ်သည် လှမ်းသွားကာ လက်ရှိ အခြေအနေကို သူတို့အား ရှင်းပြလိုက်သည်။
ချင်ယွဲ့မှာ ပထမဆုံး သဘောပေါက်သူ ဖြစ်သည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ မသိမသာ ဝင်းပလာကာ မေးလိုက်သည်။
"ဒါဆို အဲဒီအလောင်းက ကျွန်တော့်အဘိုး မဟုတ်ဘူးပေါ့။ အဘိုးက အသက်ရှင်နေဦးမှာပေါ့။"
"ဟုတ်တယ်"
နျဉ်ယွိယွမ်က လက်လှမ်းကာ သူ၏ပုခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏မျက်ဝန်းများမှာ ပြတ်သားနေပြီး ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။
"တော်သေးတာပေါ့။"
၎င်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ချင်ယွဲ့ ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ ခွန်အားများမှာ ချက်ချင်း ပြန်ပြည့်လာသကဲ့သို့ပင်။ သူ၏မျက်လုံးများမှာလည်း တောက်ပနေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ မျှော်လင့်ချက် အလင်းတန်းလေး ရှိနေသရွေ့ အရာအားလုံးက ကောင်းမွန်နေဆဲ ဖြစ်သည်!
"ငါတို့ ဒီအနီးအနားမှာ စိတ်ကူးယဉ်မှုထဲ ကျရောက်ပြီး အိပ်ပျော်သွားခဲ့ကြတာ။"
နျဉ်ယွိယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သေချာ စဉ်းစားလိုက်သည်။
"ဒါဆို အဘိုးချင်ရဲ့ အခြေအနေကလည်း ငါတို့နဲ့ တူနိုင်တယ်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင်..."
"သူ ဒီအနီးအနားမှာပဲ ရှိနေဖို့ များတယ်!"
မော့ချူးက သူ၏စကားကို ဆက်ပေးလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြရာ သူတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အတုမရှိသော နားလည်မှုများ ပေါ်လွင်နေသည်။
ချင်ယွဲ့မှာ ထိုသူနှစ်ဦး၏ ချစ်ပြနေမှုကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ သူသည် ချက်ချင်းပင် အနီးအနားတွင် လူရှာတော့သည်။ သူသည် အလွန်ဂရုစိုက်ပြီး မည်သည့်ထောင့်ကိုမျှ လွတ်မသွားစေရန် ရှာဖွေနေသည်။
မော့ယန်နှင့် စုန့်ချင်းစုန့်တို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြရာ သူတို့၏မျက်နှာတွင် နေရခက်သည့် အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်...
မော့ချူး မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဤမြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခုကို ရိပ်မိလိုက်သည်။
"အစ်ကို၊ အစ်ကိုစုန့်၊ အစ်ကိုတို့နှစ်ယောက် ဘယ်လို စိတ်ကူးယဉ် ကမ္ဘာထဲကို ရောက်သွားတာလဲ။ ဘယ်လို ပြန်ထွက်လာတာလဲ"
၎င်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ထိုသူနှစ်ဦး၏ အမူအရာမှာ ပို၍ပင် နေရခက်သွားတော့သည်။ သူတို့၏ နားရွက်များမှာပင် ခုနက နျဉ်ယွိယွမ် ဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ မသိမသာ နီရဲလာသည်။
အင်း! ဒီနှစ်ယောက် ကြားမှာ တစ်ခုခုများ..
သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ခန့်မှန်းချက်ကို တွေးမိသည်နှင့် မော့ချူး၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်း ဝင်းလက်သွားတော့သည်။ အတင်းအဖျင်း စပ်စုလိုသော အရှိန်အဝါများမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်နေတော့သည်!
သူမ အသေးစိတ် ထပ်မေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ထိုလူနှစ်ဦးမှာ ဆင်ခြေတစ်ခုပေးကာ ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။
"ငါ ဟိုဘက်ကို သွားပြီး ချင်ယွဲ့ကို ကူရှာပေးလိုက်ဦးမယ်။"
"ငါက ဒီဘက်ကို သွားလိုက်မယ်။"
ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး ညွှန်ပြနေသည့် ဘက်မှာ တစ်ဖက်တည်း ဖြစ်နေသည်။
မော့ချူးမှာ လျှာကလေးသပ်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ကြည့်ပါဦး၊ ဒီနားလည်မှုက တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ!
"ဒါနဲ့ မင်းတို့နှစ်ယောက်က တစ်ဖက်တည်းကို ရှာဖို့ သဘောတူထားကြတာလား"
နျဉ်ယွိယွမ်ပင် မနေနိုင်ဘဲ စနောက်လိုက်သည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ ခုနက မော့ယန်၏ နားလည်မှုလွဲခြင်းကို လက်စားချေရန်လား ဆိုသည်ကိုမူ မသိနိုင်ပေ။
မော့ယန်နှင့် စုန့်ချင်းစုန့်တို့မှာ ဘာမှမပြောတော့ဘဲ တစ်ဖက်တည်းသို့သာ ခေါင်းလှည့်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦးပင် မကြည့်ရဲကြပေ။ သို့သော် သူတို့ သတိထားလေလေ၊ တစ်ခုခု မှားနေသည်ဟု ပိုခံစားရလေလေ ဖြစ်သည်ကိုမူ သူတို့ မသိကြပေ...
"နျဉ်ယွိယွမ်၊ ရှင် ထင်လား... အစ်ကိုနဲ့ အစ်ကိုစုန့်က... "
နျဉ်ယွိယွမ်က မော့ချူးကို မျက်ခုံးပင့်ပြကာ ပြန်မေးလိုက်သည်။ "မင်းရော ဘယ်လိုထင်လဲ"
"ကျွန်မကတော့..."
မော့ချူး စကားမဆုံးမီမှာပင် ရင်းနှီးနေသော အော်ဟစ်သံတစ်ခုက သူမကို လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်!
"မြန်မြန်! ဒီကို လာကြဦး! သူ့ကို ဒီမှာ တွေ့ပြီ!"
သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ၏အသံမှာ စိုးရိမ်ကြောင့်ကြမှုများ မဟုတ်ဘဲ အံ့သြဝမ်းသာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်!
အဘိုးချင်ကို ရှာတွေ့ပြီလား။
၎င်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းလက်သွားပြီး ချင်ယွဲ့ရှိရာ ဘက်သို့ ချက်ချင်းအပြေးအလွှား သွားကြတော့သည်...
အဘိုးချင်ကို ရှာတွေ့ပြီပင်!
စိတ်ကူးယဉ်နယ်ပယ်ထဲတွင် သူတို့တွေ့ခဲ့ရသည့် ပျက်စီးနေသော အလောင်းနှင့်မတူဘဲ အဘိုးချင်မှာ အသက်ရှင်လျက် ရှိနေဆဲပင်!
သူသည် ဦးခေါင်းတွင် ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ပြီး သွေးထွက်လွန်သွားသောကြောင့် သတိလစ်မေ့မြောနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
၎င်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ချင်ယွဲ့မှာ ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် ငိုပင်ငိုချင်သွားတော့သည်!
အသက်ရှင်နေသရွေ့ ဒဏ်ရာအနည်းငယ်ရတာက ဘာအရေးလဲ။
နျဉ်ယွိယွမ်သည် ရှေ့သို့ လှမ်းသွားကာ အဘိုးအို၏ ဒဏ်ရာမှ သွေးတိတ်အောင် အရင်လုပ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် တာမီနယ် အတွင်းမှ ဆေးကို ထုတ်ယူကာ သူ့ကို တိုက်ကျွေးလိုက်သည်။
အဘိုးအို၏ ကိုယ်ခံအားမှာ မော့ချူးကဲ့သို့ အထိမခံနိုင်လောက်အောင် နုနယ်သည်မဟုတ်ပေ။ ဤဆေးကို သောက်လိုက်သည်နှင့် အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ သိသိသာသာ ပေါ်လွင်လာသည်။
ဆယ်မိနစ်ကျော် ကြာပြီးနောက်တွင် အဘိုးအို၏ နဖူးမှ ဒဏ်ရာမှာ သွေးတိတ်သွားသည်။ သူသည် တဖြည်းဖြည်း နိုးလာသော်လည်း အားနည်းနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
၎င်းကို မြင်သောအခါ နျဉ်ယွိယွမ်သည် သူ့အား အဆင့်မြင့် အာဟာရရည်နှစ်ထုပ် ထပ်မံတိုက်ကျွေးလိုက်သည်။ ခွန်အားများ ပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးလာသည်နှင့် အဘိုးအိုမှာ တဖြည်းဖြည်း နလန်ထူလာတော့သည်။ သူသည် လူတစ်ယောက်ချင်းစီကို လိုက်ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေပုံရသည်။ သိသိသာသာပင် သူသည် လက်ရှိအခြေအနေကို သဘောမပေါက်သေးပေ။
"ချင်ယွဲ့၊ နျဉ်ယွိယွမ်... မင်းတို့ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ"
နျဉ်ယွိယွမ်က ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင်ကို အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြလိုက်သည်။
အတန်ကြာမှ အဘိုးအိုချင် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ သူက ထိတ်လန့်တကြား အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို ခုနက ငါဖြစ်နေတာတွေက အိမ်မက်မဟုတ်ဘူးပေါ့။ ငါ စိတ်ကူးယဉ် ကမ္ဘာထဲ ရောက်နေခဲ့တာလား"
"ဟုတ်ကဲ့"
နျဉ်ယွိယွမ်က လေးနက်စွာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။
ပို၍ စိတ်ချရစေရန် သူသည် ဤနေရာ၌ ဆက်မနေဝံ့တော့ပေ။ သူသည် အဘိုးချင်ကို ဘေးတစ်ဖက်စီမှ တွဲကူလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်တို့ အခု ပြန်ကြရအောင်။ ပထမအချက်က အဘိုးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆေးကုသမှု ခံယူဖို့ လိုတယ်။ ဒုတိယအချက်က ဒီအခြေအနေကို အထက်လူကြီးတွေဆီ အမြန်ဆုံး သတင်းပို့ရမယ်။ အချိန်ဆွဲလို့ မရဘူး"
အဘိုးချင်သည်လည်း ကိစ္စ၏ အရေးကြီးပုံကို နားလည်သဖြင့် လိုလိုလားလားပင် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။
"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို ငါတို့ အမြန် ထွက်သွားကြတာပေါ့!"
...
အပြင်ဘက်ရှိ စစ်သားများမှာမူ စိတ်ကူးယဉ်သစ်ပင်၏ နယ်ပယ်ထဲသို့ ခြေမချခဲ့ကြသဖြင့် ထိခိုက်ဆုံးရှုံးမှု သိပ်မရှိခဲ့ပေ။
နျဉ်ယွိယွမ်နှင့် အခြားသူများက အဘိုးချင်ကို ခေါ်ဆောင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူတို့သည် ချက်ချင်း ဝမ်းသာအားရ ကြွေးကြော်ကြတော့သည်!
"ငါ ပြောသားပဲ၊ ငါတို့ ဗိုလ်မှူးက ဘာမဆို လုပ်နိုင်ပါတယ်လို့!"
"ဟုတ်ပါ့၊ ဒါမျိုးက သူ့အတွက်တော့ အေးဆေးပါ၊ အလွယ်လေး ဖြေရှင်းနိုင်တာပဲ မဟုတ်လား"
"တောက်! ငါ့ရဲ့ အိုင်ဒေါက တကယ့်ကို ခန့်ညားတာပဲ! သူ့ကို ကြည်ညိုလွန်းလို့!"
နျဉ်ယွိယွမ်မှာ အချိန်အကြာကြီး ဆက်မနေနိုင်ပေ။ သူသည် တပ်စုမှူးကို လိုအပ်သော ညွှန်ကြားချက်အချို့ ပေးလိုက်ပြီး၊ စစ်သားအားလုံးကို လေးနက်သော စစ်ရေးအလေးပြုခြင်းဖြင့် နှုတ်ဆက်ကာ လှည့်ထွက်ခဲ့တော့သည်။
သူသည် ထိုနေရာရှိ စစ်သားများအတွက် ဘယ်တော့မှ မေ့ပျောက်နိုင်မည်မဟုတ်သော ကျောပြင်တစ်ခုနှင့် ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုကို ချန်ရစ်ခဲ့သည်...
ဤအဖြစ်အပျက်ပြီးနောက်တွင် နျဉ်ယွိယွမ်၏ နာမည်ကျော်ကြားမှုမှာ အနီးအနားရှိ စစ်ခရိုင်အသီးသီးတွင် ချက်ချင်းပင် မြင့်တက်သွားတော့သည်!
စစ်သားအားလုံးနီးပါးမှာ နျဉ်ယွိယွမ်၏ ရဲရင့်ပြတ်သားသော ပုံရိပ်အကြောင်းကိုသာ ပြောဆိုနေကြသော်လည်း အမှန်တကယ်မှာမူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ!
အခြားသော အရာရှိများမှာ ကြွက်များကဲ့သို့ ကြောက်လန့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ လူသွားကယ်ဖို့ နေနေသာသာ ဗိုလ်မှူးနျဉ်ကဲ့သို့ မည်သူက ရဲရဲဝံ့ဝံ့ သွားရဲပါမည်နည်း။
ကြည့်ပါဦး၊ သူက အံ့သြစရာ မကောင်းဘူးလား။ သူက တကယ့် ယောက်ျားကောင်းပဲ!
အစပိုင်းတွင် အခြားအရာရှိများက နျဉ်ယွိယွမ်အား စစ်တပ်အတွင်း ‘နတ်ဘုရား’ အဆင့်အတန်း ထူထောင်ရန် အခွင့်အရေး ပေးမိလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ခဲ့ကြပေ! ယခုမူ မည်သူမျှ သူ့ကို မယှဉ်နိုင်တော့ပေ!
ဤရလဒ်ကို သိသွားလျှင် သူတို့ နောင်တရကြမည်လားဆိုသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။
မှန်ပေသည်၊ ယခုအခါ မည်သူမျှ ဤအရာကို ဂရုမစိုက်နိုင်ကြတော့ပေ။
လူတိုင်း၏ အာရုံမှာ နျဉ်ယွိယွမ် ပြန်သယ်ဆောင်လာသော သတင်းစကားအပေါ်၌သာ ရှိနေကြသည်။ မှော်ဒေသအတွင်း၌ စိတ်ကူးယဉ်သစ်ပင်ပေါ်ထွက်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်!
စိတ်ကူးယဉ်သစ်ပင်၏ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းကို သိရှိကြသူများမှာ မနေနိုင်ဘဲ ထိတ်လန့်ကုန်ကြသည်။
အတွင်းရေးကို မသိသူများကမူ သိပ်ပြီး အရေးမစိုက်ကြပေ။
အနာဂတ်ရဲ့ အစားပုပ်ကလေးကို ချုပ်ချယ်ခြင်း
အပိုင်း ၆၂၁
"ဒါက မှော်အပင်တစ်မျိုးပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ရုံပေါ့! ဒီလောက်အထိ အလုပ်ရှုပ်ခံနေဖို့ လိုလို့လား။"
ဆွေးနွေးပွဲ အစည်းအဝေး၌ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဤကဲ့သို့ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားကို လွှတ်ခနဲ ပြောလိုက်ရာ၊ လူအများ၏ အထင်အမြင်သေးသော အကြည့်များကို ချက်ချင်း ရရှိသွားတော့သည်။
မင်းပြောတာကတော့ လွယ်တာပေါ့။ စိတ်ကူးယဉ်သစ်ပင်ကသာ ကိုင်တွယ်ရ လွယ်ကူနေမည်ဆိုလျှင်၊ ယခင်က မြို့တစ်မြို့လုံးကို မည်သို့ မေ့မြောသွားအောင် လုပ်နိုင်ပါမည်နည်း။
ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသည်မှာ စိတ်ကူးယဉ်သစ်ပင်သည် မြေကြီးထဲတွင် အမြစ်တွယ်ကာ အာဟာရများကို စုပ်ယူနိုင်ပြီး၊ သူ၏ စိတ်ကူးယဉ်နယ်ပယ်ကို ပိုချဲ့ထွင်လာနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ ၎င်းသည် မှော်ဒေသ၏ အတွင်းဘက်အလွှာ၌သာ ရှိနေသေးသော်လည်း... လူသားများ နေထိုင်ရာ ဒေသအထိ နယ်မြေချဲ့ထွင်လာမည်လားဆိုသည်ကို မည်သူ သိနိုင်ပါမည်နည်း။
ဤမေးခွန်းများကို စဉ်းစားမိသောအခါ လူတိုင်း ခေါင်းခဲသွားကြသည်။
"ဗိုလ်မှူးနျဉ်၊ ခင်ဗျားတို့ အဖွဲ့က စိတ်ကူးယဉ်သစ်ပင်နဲ့ ထိတွေ့ပြီး အောင်အောင်မြင်မြင် ပြန်လာနိုင်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အဖွဲ့ပဲ။"
အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က စားပွဲကို ခေါက်လိုက်သည်။ လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူက နျဉ်ယွိယွမ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"စိတ်ကူးယဉ်သစ်ပင်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ခင်ဗျားရဲ့ အမြင်ကို ပြောပြပါဦး"
၎င်းကို ကြားသောအခါ နျဉ်ယွိယွမ် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်ကာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ လူတိုင်း၏ စူးစိုက်ကြည့်နေမှုအောက်တွင် သူက နှုတ်ခမ်းကို အသာအယာ ဟလျက် ပြောလိုက်သည်။
"ပထမဆုံးအနေနဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ထဲက ဘယ်သူမှ စိတ်ကူးယဉ်သစ်ပင်က ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာ မသိကြဘူး။ အဲဒါကို ရှင်းပစ်ချင်တယ်ဆိုရင် မှော်အပင်တွေ အကုန်လုံးကို လိုက်ခုတ်နေဖို့ကတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး မဟုတ်လား"
မှန်ပါသည်! လူတိုင်းက ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ကြသည်။
သူတို့သည် မှော်ဒေသမှ အရင်းအမြစ်များကို ရယူရန် လိုအပ်နေသေးသည်။ မှော်အပင်အားလုံးကို ခုတ်လှဲပစ်မည်ဆိုလျှင် ၎င်းမှာ ရွှေဥဥပေးသော ငန်းကို သတ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။
ဆွေးနွေးသံများ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် နျဉ်ယွိယွမ်က ဆက်ပြောသည်။ "နောက်တစ်ခုက စိတ်ကူးယဉ်သစ်ပင်ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်နယ်ပယ် ဖန်တီးနိုင်တဲ့ အစွမ်းက အရမ်း ထက်မြက်တယ်။ သူ ဖန်တီးလိုက်တဲ့ ပုံရိပ်တွေက အစစ်အတိုင်းပဲ။ အဲဒီ စိတ်ကူးယဉ်မှုထဲကနေ ကိုယ်တိုင် ရုန်းမထွက်နိုင်မချင်း၊ ဘယ်ဟာက အစစ်၊ ဘယ်ဟာက အတုဆိုတာကို ခွဲခြားဖို့ ခက်ခဲပါတယ်။"
အချို့လူများက နျဉ်ယွိယွမ်သည် ချဲ့ကားပြောနေသည်ဟု ထင်ကာ မနေနိုင်ဘဲ မေးခွန်းထုတ်လာကြသည်။
"ဒါဆို ခင်ဗျားက ဘယ်လို ပြန်ထွက်လာတာလဲ"
နျဉ်ယွိယွမ် ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဒါက ကျွန်တော် နောက်ထပ် ပြောချင်တဲ့ အဓိက အချက်ပါပဲ။ သူ ဖန်တီးလိုက်တဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုက အစစ်နဲ့ အရမ်းတူနေပေမဲ့ ဟာကွက်တွေတော့ ရှိပါတယ်။"
"ဟာကွက်တွေ ဟုတ်လား?"
လူတိုင်း ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။
"ဟုတ်တယ်"
နျဉ်ယွိယွမ် ခေါင်းငြိမ့်ကာ စကားလုံးများကို စီစဉ်လိုက်သည်။
"သူက စိတ်ကူးယဉ် ဇာတ်ကောင်တစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်ပေမဲ့၊ အဲဒီလူနဲ့ ခင်ဗျားတို့ကြားက အတိတ်နဲ့ အမှတ်တရတွေကိုတော့ သူ မသိဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီအချက်ကနေ စပြီး ကြည့်မယ်ဆိုရင် ခွဲခြားဖို့ လွယ်ကူပါတယ်။"
"ဒါကို တစ်ခါတည်းနဲ့ အပြီးအပိုင် ရှင်းပစ်မယ့် နည်းလမ်း မရှိဘူးလား" တစ်စုံတစ်ယောက်က စိတ်မရှည်စွာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်သည်။
"ဒီစိတ်ကူးယဉ်သစ်ပင်က ပိုပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းအောင် ကြီးထွားလာတာကို ကျွန်တော်တို့ ဒီအတိုင်း ကြည့်မနေနိုင်ဘူး မဟုတ်လား"
၎င်းကို ကြားသောအခါ နျဉ်ယွိယွမ် နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားကာ ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။
... အပြီးအပိုင် ဖြေရှင်းမယ့် နည်းလမ်း ဟုတ်လား။
သူလည်း တစ်ခုလောက် လိုချင်တာပေါ့! ပြဿနာက အဲဒီလို နည်းလမ်း မရှိတာပဲ!
အစည်းအဝေးမှာ ရှေ့မတိုးနိုင်ဘဲ တစ်ဆို့သွားတော့သည်...
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ခေါင်းဆောင်က သက်ပြင်းချကာ နိဂုံးချုပ်လိုက်သည်။
"လောလောဆယ်တော့ ဒီလောက်ပါပဲ။ အားလုံး ပြန်ကြပြီး သတင်းအချက်အလက်တွေ ရှာကြပါ။ ဒါကို ဖြေရှင်းဖို့ ဘယ်လို နည်းလမ်းရှိမလဲဆိုတာ စဉ်းစားကြပါဦး။"
"ဒီပြဿနာကို မဖြေရှင်းနိုင်ရင် ဒါဟာ ကျွန်တော်တို့ ခေါင်းပေါ်မှာ ဆွဲထားတဲ့ ဓားတစ်စင်းလိုပါပဲ။ ဘယ်အချိန်မှာ ပြုတ်ကျလာမလဲ မသိနိုင်ဘူး!"
"အထူးသဖြင့် မှော်ဒေသ အနီးအနားမှာ တပ်စွဲထားတဲ့ တပ်ဖွဲ့တွေအနေနဲ့ ပိုပြီး ဂရုစိုက်ရမယ်!"
ထိုသို့ ပြောလိုက်သောအခါ၊ အချင်းချင်း အပြစ်တင်နေကြသော အရာရှိအချို့မှာ ခေါင်းငုံ့သွားကြတော့သည်။ သူတို့သည် ခေါင်းဆောင်၏ မျက်လုံးများကို တိုက်ရိုက် မကြည့်ဝံ့ကြဘဲ သူတို့တွင် အမှားရှိနေသည်ဟု ခံစားနေကြရသည်...
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ။
ဆေးကုသရေး ဌာန၌။
"လောင်ချင်၊ နေလို့ ဘယ်လိုနေလဲ။ သက်သာရဲ့လား။"
အဘိုးနျဉ်သည် မော့ချူး အထူးချက်လုပ်ပေးလိုက်သော ဆီးသီးနီဆန်ပြုတ်ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ အဘိုးချင်၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ပန်းကန်လုံးခန့် ရှိသော ဒဏ်ရာအမာရွတ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ မနေနိုင်ဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။
"ငါ မင်းကို အရင်ကတည်းက ပြောသားပဲ။ မင်း အသက်ကြီးပြီ၊ တချို့အရာတွေကို လူငယ်တွေလက်ထဲပဲ ထားခဲ့သင့်တယ်လို့။"
အဘိုးနျဉ်က ဆန်ပြုတ်ကို ပန်းကန်လုံးထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်သည်။"ပြောစမ်းပါဦး၊ မင်းက ဘာလို့ အခုထိ အားမလျော့ဘဲ တင်းခံနေရတာလဲ"
"အို! အနံ့လေးက မွှေးနေတာပဲ!"
အဘိုးချင်သည် သူ့သူငယ်ချင်းဟောင်း၏ စရိုက်ကို သိသည်။ သူပြောသော စကားများမှာ နားဝင်မချိုသော်လည်း၊ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ရင်ထဲမှ လာခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုစကားများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျော်လိုက်သည်။
"ဒါ ရှောင်ချူး လုပ်ပေးတာ မဟုတ်လား"
"ဟုတ်တယ်လေ!"
အဘိုးနျဉ်သည် မွှေးပျံ့သောအနံ့ကို ရှူရှိုက်ရင်း မနေနိုင်ဘဲ နှာခေါင်းလေး ရှုံ့လိုက်မိသည်။ အား! တကယ်ကို မွှေးတာပဲ!
"ကြားတာတော့ ဒီဆန်ပြုတ်သောက်တာက သွေးထွက်လွန်တဲ့သူတွေအတွက် ကောင်းတယ်တဲ့! မြန်မြန် သောက်လိုက်ဦး။"
အဘိုးချင်မှာ တွန့်ဆုတ်မနေခဲ့ပေ။ သူသည် ဆန်ပြုတ်ကို အားပါးတရ သောက်လိုက်ရာ ပူပူနွေးနွေး ဆန်ပြုတ်မှာ လည်ချောင်းထဲသို့ စီးဆင်းသွားတော့သည်။ ၎င်းမှာ ချိုမြိန်ပြီး နူးညံ့လှသဖြင့် သူ ချက်ချင်း နေလို့ကောင်းသွားရသည်။
"မင်းလည်း မြည်းကြည့်ပါဦးလား"
အဘိုးချင်က နောက်ထပ် ပန်းကန်လုံးတစ်လုံး ထုတ်ကာ ဆီးသီးနီဆန်ပြုတ်ကို အများကြီး လောင်းထည့်ပြီး အဘိုးနျဉ်အား ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"ဟေး! ဒီလူကြီးကတော့၊ မင်းဘာသာမင်း သောက်စမ်းပါ။"
အဘိုးနျဉ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လက်ကာပြလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ငါ့ကို ပြန်ပေးနေတာလဲ"
"ကဲပါ၊ တော်ပါတော့။" အဘိုးချင် ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါ စားပြီးသားပဲ။ ငါ့ဆီ ပြန်ထည့်လို့မှ မရတော့တာ။ မြန်မြန် မြည်းကြည့်စမ်းပါ၊ တကယ် အရသာရှိတယ်!"
"အေး... မင်း သဘောပဲလေ!"
အဘိုးနျဉ်သည် အဘိုးချင် ဆန်ပြုတ်သောက်ရင်း ဇိမ်ခံနေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ သူသည်လည်း နောက်ထပ် ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို ယူကာ စတင် စားသောက်တော့သည်။
ထိုလူကြီးနှစ်ယောက်မှာ ဆေးကုသရေး ဌာန၌ ထိုင်ကာ စားသောက်နေကြတော့သည်...
၎င်းမှာ ရိုးရှင်းသော ဆီးသီးနီဆန်ပြုတ် တစ်ပန်းကန်သာ ဖြစ်သော်လည်း၊ အနံ့မှာ အလွန်ပင် မွှေးပျံ့လှသည်။ အခြားသော လူနာဆောင်များမှ လူအများအပြားမှာပင် တမင်တကာ လာကြည့်ကြရသည်။ သူတို့ မစားရသော်လည်း၊ အနံ့ရှုရတာကိုက စိတ်ကျေနပ်စရာပင်!
မော့ချူး ပြင်ပေးလိုက်သော ပမာဏမှာ အနည်းငယ် များသော်လည်း၊ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အကုန်လုံးကို ပြောင်စင်အောင် စားပွဲတင်လိုက်ကြသည်။
"ကြည့်ပါဦး၊ မင်းက ငါ့အတွက် ချန်ထားဖို့တောင် မပြောဘူး။"
နောက်ဆုံးတွင် အဘိုးချင်က လေသံကို ရုတ်တရက် ပြောင်းလိုက်သည်။ သူသည် အားမလိုအားမရဖြင့် ဆန်ပြုတ်ပန်းကန် အလွတ်ကို ပြရင်း အထင်အမြင်သေးဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"မနက်ဖြန်ကျရင် ငါ့အတွက် ပိုပြီး ယူလာပေးဖို့ မမေ့နဲ့ဦး။ တခြား အရသာတစ်မျိုးဆိုရင် ပိုကောင်းမယ်"
အဘိုးနျဉ်မှာ ဆွံ့အသွားရတော့သည်။
'ခုနက မင်းပဲ ငါ့ကို စားဖို့ အတင်းခေါ်နေတာ မဟုတ်လား... ဒါကြောင့်ကိုး'
"မင်းက ငါ့ကို ဘာလို့ အဲဒီလို ကြည့်နေတာလဲ"
အဘိုးချင်က နေရခက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီးနောက် အမူအရာ ပြောင်းသွားသည်။ သူက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
"စိတ်ကူးယဉ်သစ်ပင်အကြောင်း... အထက်လူကြီးတွေက ဘာပြောလဲ"
"သူတို့က ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ" အဘိုးနျဉ်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "ငါ မင်းတို့ စကားပြောတဲ့ပုံစံကို မကြိုက်ဘူး။ အစကတော့ အဆင်ပြေနေသလိုလိုနဲ့၊ နောက်ကျတော့ ဆွေးနွေးရင်းနဲ့တင် လမ်းပျောက်ကုန်ကြတာပဲ..."
"ကဲပါ၊ ညည်းးမနေနဲ့တော့"
အဘိုးချင်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။"ဒါက သေရေးရှင်ရေး ကိစ္စပဲ။ အထက်လူကြီးတွေရဲ့ မူဝါဒက ဘာလဲ"
"သူတို့ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ"အဘိုးနျဉ် မနေနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "အထက်လူကြီးတွေလည်း အခု အရမ်းကို စိုးရိမ်နေကြတာ!"