အခန်း (၁၀၇-၁၀၈)

အခန်း (၁၀၇)

လုပ်အားခဆယ်ရက်စာ ထပ်တိုးခြင်း

ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ဖြစ်ရခြင်း၏ အခြေခံအကျဆုံး အားသာချက်မှာ အချိန်လွတ်လပ်မှုပင် ဖြစ်လေသည်။ မိမိသွားချင်သောအချိန်တွင် လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်ပေ၏။

ရွှီပေါ်အန်းသည် ဧည့်ဂေဟာထဲမှ ထွက်လာပြီး မလှမ်းမကမ်းတွင် စောင့်နေသော လျှိုချွမ်အား ချက်ချင်း လှမ်းအော်လိုက်လေ၏။

"လျှိုချွမ်...၊ ကိစ္စတစ်ခု ဖြေရှင်းဖို့ ငါနဲ့လိုက်ခဲ့ဖို့အတွက် သန်သန်မာမာ လူငယ်အချို့ကို ရွေးပေးစမ်းပါ...။"

လျှိုချွမ်၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး ဖြေလိုက်လေသည်။

"နားလည်ပါပြီ အထွေထွေမန်နေဂျာရွှီ...၊ ချက်ချင်း စီစဉ်လိုက်ပါ့မယ်...။"

ရွှီပေါ်အန်းက ကျေနပ်စွာဖြင့် ထွက်လာရင်း ပြောလိုက်လေ၏။

"ငါ့ကို တံခါးဝမှာ လာရှာလိုက်...။"

ရွှီပေါ်အန်း တံခါးဝသို့ ရောက်ပြီး ငါးမိနစ်ပင် မကြာလိုက်ချေ။ လျှိုချွမ် ဦးဆောင်သော သန်မာထွားကြိုင်းသည့် လူငယ်ခုနစ်ယောက်၊ ရှစ်ယောက်ခန့်သည် သူ၏ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြလေ သည်။

လျှိုချွမ်က အသက် နှစ်ဆယ့်ခုနစ်နှစ်၊ နှစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်ခန့် အရွယ်ရှိ အသားမည်းမည်း လူငယ်တစ်ဦးကို လက်ညှိုး ထိုးပြကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"အထွေထွေမန်နေဂျာရွှီ...၊ သူက ဒုတိယ အပြင်လုပ်ငန်းအဖွဲ့က လင်ဖုန်းပါ...၊ သူ့ရဲ့ နာမည်ပြောင်က ရှောင်တောင်း ပါ...။ သူက အရင်က အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်ဟောင်း တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ကမှ အနားယူထားတာပါ...။ အရည်အချင်း တော်တော်လေး ရှိပါတယ်...။"

လျှိုချွမ်၏ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထောက်ခံချက်ကို မြင်သောအခါ ရွှီပေါ်အန်းက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လျှိုချွမ်၏ လုပ်ဆောင်ပုံကို ထပ်မံ အသိအမှတ်ပြုလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ...၊ ရှောင်တောင်း...၊ ငါနဲ့လိုက်ဖို့ နောက်ထပ် သုံးယောက်လောက် ထပ်ရွေးပေးပါဦး...။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အထွေထွေမန်နေဂျာရွှီ...။"

လင်ဖုန်းက ပြတ်ပြတ်သားသား ဖြေကြားလိုက်ပြီး လှည့်ကာ အလုပ်သမားများကို အကဲခတ်လိုက်ရင်း လက်ညှိုးထိုး၍ ရွေးချယ်လိုက်လေ၏။

"မင်းရယ်...၊ မင်းရယ်...၊ ပြီးတော့ မင်း...။"

လူရွေးချယ်ပြီးနောက် လင်ဖုန်းက ရွှီပေါ်အန်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အထွေထွေမန်နေဂျာရွှီကို သတင်းပို့ပါတယ်...၊ ရွေးချယ်မှု ပြီးစီးပါပြီ...၊ ကျေးဇူးပြုပြီး အမိန့်ပေးပါ...။"

ရွှီပေါ်အန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်လေ၏။

"မင်း ကားမောင်းတတ်လား...။"

"မောင်းတတ်ပါတယ် အထွေထွေမန်နေဂျာရွှီ...။"

ရွှီပေါ်အန်းက ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဘေးတွင် ရပ်နေသော လျှိုချွမ်အား ညွှန်ကြားလိုက်လေသည်။

"ဒီနေ့ အပြင်ထွက်မယ့် လူငယ်တစ်ယောက်ချင်းစီအတွက် လုပ်အားခဆယ်ရက်စာ မှတ်တမ်းတင်ပေးလိုက်...၊ မင်း အစီရင်ခံစာ ရေးတင်လိုက်...၊ ငါ လက်မှတ်ထိုးပေးမယ်...။"

"ကောင်းပါပြီ အထွေထွေမန်နေဂျာရွှီ...၊ တာဝန်ကျေပွန်စေရမယ်လို့ အာမခံပါတယ်... ။အဟွတ်... အဟွတ်...။"

လျှိုချွမ်သည် လင်ဖုန်းကို အတုခိုးရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း အသံကို အမြင့်ဆုံး အနေအထားထိ တင်လိုက်မိ သဖြင့် အသံကွဲသွားလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ သူသည် အလွန် ရှက်ရွံ့သွားပြီး သူ၏ အရှက်ပြေစေရန် ရွှီပေါ်အန်းကိုသာ သွားဖြီးပြနိုင်လေတော့သည်။

ရွှီပေါ်အန်းတွင် သူ့ကို ဂရုစိုက်ရန် အချိန်မရှိတော့ချေ။ သူက ဘေးရှိ ဖို့ဒ် ရက်ပ်တာ ကားကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ လင်ဖုန်းအား ညွှန်ကြားလိုက်လေ၏။

"သွားကြစို့...၊ တုန်းကျန်း အမှတ် (၂) လျှပ်စစ်စွမ်းအား ဟိုတယ်ကို မောင်း...။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရွှီပေါ်အန်းသည် ကားရှေ့ခန်း ခရီးသည်ခုံသို့ သူကိုယ်တိုင် ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။

တုန်းကျန်း အမှတ် (၂) လျှပ်စစ်စွမ်းအား ဟိုတယ်….။

ဤဟိုတယ်သည် တုန်းကျန်း အမှတ် (၂) လျှပ်စစ်ဓာတ်အားပေးစက်ရုံ၏ အတွင်းပိုင်း ဧည့်ဂေဟာမှ ဟိုတယ် အဖြစ် ပြောင်းလဲထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ၎င်းသည် တုန်းကျန်းမြို့ရှိ စားသောက်ရေးနှင့် တည်းခိုရေး ပေါင်းစပ် ထားသော အတော်အသင့် ကောင်းမွန်သည့် ဟိုတယ်တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရပေသည်။

ဟိုတယ်၏ရှေ့တွင် တစ်ဖန် ပြန်လည်ရပ်တန့်လိုက်မိချိန်၌ ရွှီပေါ်အန်း၏ ရင်ထဲတွင် လှုပ်ခတ်မှုတစ်ခုကို ခံစား နေရဆဲပင် ဖြစ်လေ၏။

"တစ်ဖန်" ဟု ပြောရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ လွန်ခဲ့သော သုံးလကျော်က ဤဟိုတယ်တွင်ပင် ရွှီပေါ်အန်းသည် သူ၏ ဇနီးဟောင်း ချီရှောင်ရွှယ်နှင့် ချန်တက်ဝေတို့ ဖောက်ပြန်နေသည်ကို လက်ပူးလက်ကြပ် မိခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအချိန်က ရွှီပေါ်အန်းသည် လက်ဗလာဖြင့်ဖြစ်ရာ သူတို့နှစ်ယောက်၏ လက်လေးဖက်ကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့ချေ။ ဖောက်ပြန်မှုကို လက်ပူးလက်ကြပ် ဖမ်းဆီးရန် ကျရှုံးခဲ့သည့်အပြင် ရိုက်နှက်ပါခံခဲ့ရသဖြင့် အလွန်တရာ အရှက် ရဖွယ် ကောင်းလှလေ၏။

နောက်ပိုင်းတွင် သူ ကလဲ့စားချေရန် အောင်မြင်ခဲ့သော်လည်း သူသည်လည်း လက်ပူးလက်ကြပ် အဖမ်းခံခဲ့ရ သဖြင့် သူ၏ လုပ်ငန်းခွင်တွင် အခက်အခဲများနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရလေသည်။

ဤနေရာသို့ ထပ်မံရောက်ရှိလာချိန်တွင် ရွှီပေါ်အန်းသည် သူ၏ သန်မာသော လက်များကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏အနောက်ရှိ ထွားကြိုင်းသော လူငယ်များကို ကြည့်လိုက်လေ၏။ ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် သူသည် ဟိုတယ် ဧည့်ခန်းမထဲသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဝင်ရောက်သွားလေတော့သည်။

"အထွေထွေမန်နေဂျာရွှီ...၊ အခုမှပဲ ရောက်လာတော့တယ်...။"

ရွှီပေါ်အန်း ဧည့်ခန်းမထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချန်ဖိန်ဖိန်၏ ရည်းစားဟောင်း ဖြစ်သော သူ၏ အမည်ခံ ဝမ်းကွဲညီ ဝူကျိအို အပြေးအလွှား လာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

"လမ်းပြစမ်း...၊ ပြီးတော့ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ ဆိုတာကိုပါ ပြောပြ...။"

ရွှီပေါ်အန်းက အေးစက်စွာ မေးလိုက်လေ၏။

ဝူကျိအိုက ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး လမ်းလျှောက်ရင်း ပြောပြလေသည်။

"အဲဒီလူတွေက အရမ်းလွန်လွန်းတယ်...၊ ကျွန်တော်တို့က ဒီပွဲရုံခန်းမကို အရင် ကြိုတင်စာရင်းသွင်း ထားတာ ပါ...၊ ဒါပေမဲ့ ဒီမနက် လာနေတုန်း မန်နေဂျာက အရေးပေါ်ကိစ္စရှိလို့ ပွဲရုံခန်းမကို ပြုပြင်မွမ်းမံဖို့ လိုအပ်နေတယ်၊ ဒါကြောင့် တခြားနေရာကို ရှာရမယ်လို့ အကြောင်းကြားလာတယ်...။ ကျွန်တော်တို့ကလည်း လမ်းတစ်ဝက် ရောက်နေပြီဆိုတော့ လာကြည့်လိုက်မယ်လို့ စဉ်းစားလိုက်တာ...။ ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းကြည့်ပါဦး...။"

ဝူကျိအို ခေတ္တရပ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရွှီပေါ်အန်းက မကျေမနပ်ဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်လေ၏။

*ဘယ်အချိန် ဖြစ်နေပြီလဲ...၊ မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ပဟေဠိတွေနဲ့ ပြောနေရတာလဲ...။*

ဝူကျိအိုသည် ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး နောက်ထပ် ဘာမျှ ဆက်မပြောရဲတော့ဘဲ အလျင်စလို ပြောလိုက်လေ သည်။

"ကျွန်တော်တို့ ရောက်လာတဲ့အခါ သူတို့ လုံးဝ ပြုပြင်မွမ်းမံနေတာ မဟုတ်ဘဲ တခြား မင်္ဂလာမောင်နှံစုံတွဲတွေ အတွက် မင်္ဂလာဓာတ်ပုံတွေကို လိုက်ချိတ်ပေးနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်...၊ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို ဖယ်ထုတ်လိုက်တာ...၊ ကျွန်တော်တို့ တစ်မိသားစုလုံး မန်နေဂျာကို တာဝန်ယူဖို့ သွားပြောခဲ့တယ်...၊ အဲဒီတော့ သူက လုံခြုံရေးတွေကို ခေါ်ပြီး ကျွန်တော်တို့ကို မောင်းထုတ်လိုက်ရုံတင်မကဘူး၊ သူ့ကို တရားစွဲချင်ရင်လည်း စွဲလို့ရတယ်လို့တောင် ပြောလိုက်သေးတယ်...။"

ရွှီပေါ်အန်းက မနေနိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်လေ၏။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာကို ရပ်ပြီး လိုရင်းကိုသာ ပြောစမ်း...၊ ငါ့မိဘတွေ ဘယ်လိုနေလဲ...။"

ဝူကျိအိုသည် ဇက်ကို ပုလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"လူကြီးနှစ်ယောက်လုံး အဆင်ပြေပါတယ်...၊ ကျွန်တော်တို့ ဝမ်းကွဲတွေ အချိန်ပြည့် သူတို့ကို ကာကွယ်ပေး ထားပါတယ်...။"

မလှမ်းမကမ်းတွင် သူ၏မိဘများ ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရွှီပေါ်အန်းသည် ဝူကျိအိုကို လျစ်လျူ ရှု၍ အပြေးအလွှား သွားလိုက်လေ၏။

"အမေ...၊ အဖေ...၊ အဆင်ပြေကြရဲ့လား...။"

ရွှီပေါ်အန်းက မိဘများကို သေချာစွာ အကဲခတ်ရင်း စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်လေသည်။

ထန်ရုံကျီက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူမ၏ဘေးရှိ ဆံပင်ဖြူနေသော အမျိုးသမီးကို လက်ညှိုးထိုးကာ မိတ်ဆက်ပေး လိုက်လေ၏။

"ပေါ်အန်း...၊ ဒါက သားရဲ့ အဒေါ်ပဲ...။"

"မင်္ဂလာပါ အဒေါ်...။"

ရွှီပေါ်အန်းက ယဉ်ကျေးစွာ ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

ရိုးသားအေးချမ်းသော မျက်နှာသွင်ပြင်ရှိသည့် ရွှီပေါ်အန်း၏ အဒေါ်က အနည်းငယ် အနေခက်စွာဖြင့် ပြောလိုက် လေ၏။

"အရမ်းကို အားနာစရာ ကောင်းသွားတာပဲ...၊ အစကတော့ အားလုံးကို လာပြီး ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်ဖြစ်အောင် ဖိတ်ချင်ခဲ့တာပါ...၊ ဒါပေမဲ့ ခုလိုဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ...။"

ရွှီပေါ်အန်းက သူ၏အဒေါ်ကို နှစ်သိမ့်စကား အနည်းငယ် ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အခြားတစ်ဖက်မှ တံတွေး ထွေးသံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

"ထွီ...၊ မင်းတို့လို တောသားတွေနဲ့ ဘယ်သူက တွေ့ချင်နေမှာလဲ...၊ ငါ့အတွက်တော့ ကံဆိုးတာပဲ ကောင်းပါ တယ်...။"

ရွှီပေါ်အန်းသည် အသံလာရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ ဧရာမ မင်္ဂလာပွဲရုံခန်းမ အပြင်ဘက်တွင် တက်တူးထိုးထား သော အနက်ရောင် တီရှပ်ဝတ် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။ သူသည် လက် တစ်ဖက်တွင် မီးခြစ်ကို ကစားနေပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်တွင် ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို ကိုင်ထားကာ သူတို့ကို ခြိမ်းခြောက်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေခဲ့လေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းသည် လက်ကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လင်ဖုန်းက ချက်ချင်း ရောက်လာလေ၏။

"ရှောင်တောင်း...၊ သူ့ကို သေသေချာချာ စကားပြောဖို့ နားချလိုက်စမ်းပါ...။ ပြီးတော့ သူ ထပ်ပြီး တောင်းပန်ရင် အကောင်းဆုံးပဲ...။"

လင်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူနှင့်အတူ ပါလာသော သန်မာသည့် လူငယ်အချို့ကို ဦးဆောင် ကာ ထိုလူထွားကြီးကို ဝိုင်းရံရန် ရှေ့သို့ တက်သွားလေသည်။

ထိုလူထွားကြီးက လုံးဝ ကြောက်ရွံ့သွားခြင်း မရှိချေ။ သူက ထိုအဖွဲ့ကို မထီမဲ့မြင် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"ဘာလဲ...၊ ငါတို့ကို လာခြောက်နေတာလား...၊ ငါက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းတို့ သိရဲ့လား...၊ ငါ့ရဲ့ နယ်မြေမှာ ငါ့ကို လူအင်အားနဲ့ အနိုင်ကျင့်ဖို့ မင်းတို့ရဲ့ အရည်အချင်းတွေကို လာပြနေတာလား...။"

နောက်ဆုံးတွင် ထိုလူထွားကြီးသည် လက်တွေ့တွင် အော်ဟစ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

သူ အော်ဟစ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပွဲရုံခန်းမထဲတွင် ပြခန်းကို ပြင်ဆင်နေသည့် လူတစ်ဒါဇင်ကျော်သည် သူတို့ လုပ်နေသည်များကို ချထားခဲ့ပြီး အပြေးအလွှား ရောက်လာကြလေ၏။

သူတို့သည် လင်ဖုန်းနှင့် သူ၏အဖွဲ့ကို ထပ်မံ ဝိုင်းရံလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ အကြည့်များမှာ ရေခဲတမျှ အေးစက်နေ ကာ လွယ်လွယ်နှင့် အလျှော့ပေးမည့်ပုံ မပေါ်ချေ။

လူထွားကြီးသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး မောက်မာစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အင်အားမသုံးခင် ယဉ်ကျေးမှုနဲ့ အရင်စကြတာပေါ့...။ ငါ့ကိုယ်ငါ မိတ်ဆက်ပါရစေ...၊ ငါ့နာမည်က ဖီဆန်းအာ ပါ...၊ အမှတ် (၂) စက်ရုံက ဝါရင့်ဝန်ထမ်း တစ်ယောက်ပေါ့...၊ ဒီနေ့ ငါတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်က ဒီနေ ရာမှာ အိမ်သစ်တက်ပွဲ ကျင်းပမှာမို့ မင်းတို့တွေ နေရာဖယ်ပေးရင် ကျေးဇူးတင်မိမှာပါ...။ အဲဒီအတွက် ငါက ဟိုတယ်ကို မင်းတို့ရဲ့ စပေါ်ငွေ အပြည့်အဝ ပြန်အမ်းခိုင်းပါ့မယ်...။"

ဝူကျိအိုက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

"ဘာလို့ ခင်ဗျားတို့ကို နေရာဖယ်ပေးရမှာလဲ...။ ကျွန်တော်တို့က မင်္ဂလာပွဲအတွက် အလုပ်များနေတာ...၊ အဲဒီ ငွေလေးနည်းနည်းကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်နေမှာလဲ...။"

လူထွားကြီးသည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် သွားကိုက်ကာ ဝူကျိအိုနှင့် အခြားသူများကို ကြမ်း တမ်းစွာ စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီလေ...၊ မင်းတို့ဘာသာမင်းတို့ ဂရုမစိုက်ဘူးလို့ ပြောတာနော်...၊ ဟုတ်တယ်မလား...။ ဂရုမစိုက်ရင် တစ်ပြားမှ ရမှာ မဟုတ်ဘူး...၊ ဒီကနေ ထွက်သွားကြစမ်း ကျေးဇူးကန်းတဲ့ ကောင်တွေ...။"

ရွှီပေါ်အန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လင်ဖုန်းက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက် သံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

"သခင်ကြီး...၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို မျက်နှာသာ နည်းနည်းပေးပါ...။ ကျွန်တော့်လို ဝန်ထမ်းတစ်ယောက် အတွက် အခက်အခဲ မဖြစ်စေပါနဲ့...။ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြောဆိုပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သူဌေးကို တောင်းပန် လိုက်ပါလား...။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရွှီပေါ်အန်း၏ မျက်လုံးများတွင် မကျေနပ်မှု အချို့ ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဝူကျိအိုက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေ၏။

"ဒီ ငပျော့ကောင်က ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ...။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မောက်မာပြီး အာဏာရှင်ဆန်သော ထိုလူကြီးသည် ပို၍ပင် ရယ်မောလိုက်ကာ လင်ဖုန်းကို မထီမဲ့မြင် ကြည့်ရင်း ရွံရှာဖွယ် ပြောလိုက်လေသည်။

"သခင်ကြီး ဟုတ်လား...၊ ဟားဟား...၊ ငါ့ကို 'အဖေ' လို့ ခေါ်တာက ပိုသင့်တော်မယ်ထင်တယ်...။ မင်းက ငါ့သား မှ မဟုတ်တာ...၊ ငါက ဘာလို့ မင်းကို မျက်နှာသာ ပေးရမှာလဲ...။"

လင်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်လေ၏။ ထိုအဖွဲ့က တုံ့ပြန်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် လင်ဖုန်းက သူ၏လက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်လေသည်။

သူ၏လက်ထဲတွင် မီးခြစ်ကို ကိုင်ထားလေ၏။

လင်ဖုန်းက မီးခြစ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ကာ သူ၏မျက်လုံးရှေ့တွင် တွဲလွဲဆွဲထားရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"သခင်ကြီး...၊ ခင်ဗျားရဲ့ မီးခြစ်ကို ခဏလောက် ငှားလို့ရမလား...။"

ထိုလူထွားကြီးသည် လင်ဖုန်းလက်ထဲရှိ မီးခြစ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မီးခြစ်ကို ကိုင်ထားခဲ့သော်လည်း ယခု အခါ ဗလာဖြစ်နေသော သူ၏လက်ကို မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေ၏။

လင်ဖုန်းက လက်တစ်ဖက်ကို လက်ဖဝါးမှောက်ကာ ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် မီးခြစ်ကို သူ၏လက်ဖဝါးအောက်တွင် ထားလိုက်လေရာ မုန့်ဖုတ်ဒယ်အိုးအောက်တွင် မီးမွှေးနေသည့်အလားပင် ဖြစ်လေ သည်။

ရုတ်တရက် "ဒေါက်" ဟူသော အသံနှင့်အတူ လင်ဖုန်းက မီးခြစ်ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်ရာ မီးတောက်က "ဝုန်း" ဟူ၍ ထွက်ပေါ်လာလေတော့သည်။

၎င်းသည် အခြားလက်တစ်ဖက်၏ လက်ဖဝါးကို တိုက်ရိုက် လောင်ကျွမ်းစေလေသည်။

ထိုနေရာရှိ လူအားလုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြလေ၏။

အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုက လွှမ်းမိုးသွားပြီး မည်သူကမျှ စကားမပြောနိုင်ကြတော့ချေ။

ရွှီပေါ်အန်းသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ လင်ဖုန်းကို စဉ်းစားခန်းဝင်နေသည့်အလား ကြည့်နေလေသည်။

*တစ်စက္ကန့်...၊ နှစ်စက္ကန့်...၊ သုံးစက္ကန့်...*

ထန်ရုံကျီက ရွှီပေါ်အန်းကို ဆွဲကာ စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်လေ၏။

"ပေါ်အန်း...၊ ဒါက သားခေါ်လာတဲ့ လူငယ်လေ...၊ သူ ဘာလုပ်နေတာလဲ...၊ သူ့ကို ရပ်ခိုင်းလိုက်ပါဦး...။"

ရွှီပေါ်အန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"သား နားလည်ပါတယ် အမေ...။"

"မြန်မြန်လုပ်...။"

"ဟုတ်ကဲ့...၊ အခုပဲ ပြောလိုက်ပါ့မယ်..."

စက္ကန့်သုံးဆယ်ခန့် အကြာတွင် မိခင်ဖြစ်သူ၏ ဖိအားပေးမှုကြောင့် ရွှီပေါ်အန်း စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် မောက်မာပြီး အာဏာရှင်ဆန်သော ထိုလူကြီးသည် ဆက်လက်၍ မတောင့်ခံနိုင်တော့ချေ။

"ကောင်းပြီလေ...၊ မင်းမှာ သတ္တိရှိတာပဲ...၊ ငါ အလျှော့ပေးလိုက်ပါ့မယ်...။"

ထို့နောက် လင်ဖုန်းသည် သူ၏ အုပ်ကိုင်ထားမှုကို လွှတ်ပေးလိုက်ရာ မီးတောက် ငြိမ်းသွားခဲ့လေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းနှင့် အခြားသူများကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ လင်ဖုန်းက ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး သခင်ကြီး...၊"

မောက်မာသော ထိုလူထွားကြီးသည် လင်ဖုန်းကို လေးစားသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရွှီပေါ်အန်း နှင့် အခြားသူများကို မကျေမနပ်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်...၊ ဒီနေ့ ကျွန်တော် မျက်စိကန်းပြီး ခင်ဗျားတို့အားလုံးကို စော်ကားမိပါတယ်...၊ ဒါ ကျွန်တော့်အမှားပါ...။ အဘွား...၊ တောင်းပန်ပါတယ်...။ အဘိုး...၊ တောင်းပန်ပါတယ်...။ အဒေါ်...၊ တောင်းပန် ပါတယ်...။"

ရှည်လျားလှသော တောင်းပန်စကားများဆိုပြီးနောက် လူထွားကြီးသည် လင်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေ သည်။

"ကဲ... အဆင်ပြေပြီလား...။"

လင်ဖုန်းက ရွှီပေါ်အန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရွှီပေါ်အန်းက သူ၏မိခင် ထန်ရုံကျီကို ကြည့်လိုက်လေ၏။

"အမေ...၊ ဒီကိစ္စကို ဘာ ပြောချင်သေးလဲ...။"

ထန်ရုံကျီသည် မူလကတည်းက သဘောထားပြည့်ဝသူဖြစ်ရာ တစ်ဖက်လူက တောင်းပန်သွားသည်ကို မြင်သော အခါ ချက်ချင်းပင် ရက်ရောစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"တော်ပါပြီ...၊ ဒါက ပြဿနာကြီး မဟုတ်ပါဘူး...။ ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်ပါတော့...။"

မောက်မာသော ထိုလူထွားကြီးသည် လင်ဖုန်းကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ညီလေး...၊ မင်းက ရက်စက်တယ်...၊ ငါ သဘောကျတယ်...။ သူ မင်းကို ဘယ်လောက်ပဲပေးပေး ငါက နှစ်ဆ ပေးမယ်...၊ ငါနဲ့ ပူးပေါင်းလိုက်ပါလား...။"

ရွှီပေါ်အန်းက လှောင်ပြုံးဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

*ဘုရားရေ...၊ သူတို့က ငါ့ကို အလေးမထားကြဘူးပဲ...၊ ငါက ငါ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေကို အားကိုးပြီး ဟိတ်ဟန်ထုတ်နေတယ်လို့ သူတို့က ထင်နေကြတာလား...။*

လင်ဖုန်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေ၏။

"သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ သူဌေးပါ...၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်က သူ့အတွက် အလုပ်လုပ်နေတာပါ...။"

မောက်မာသော ထိုလူထွားကြီးသည် လင်ဖုန်းကို သနားစရာအဖြစ် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရွှီပေါ်အန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ နာကြည်းစွာ အံကြိတ်လျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါ ဒီကိစ္စမှာ ထပ်မပါဝင်တော့ဘူး...၊ မင်းတို့ဘာသာမင်းတို့ ရှင်းကြတော့...။"

သူ ထွက်သွားသော်လည်း သူ၏အဖွဲ့မှာ တစ်လက်မမျှပင် မလှုပ်ကြဘဲ အရှုံးပေးမည့် ရည်ရွယ်ချက် လုံးဝ မရှိကြောင်း ထင်ရှားနေလေ၏။

ရွှီပေါ်အန်းက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်လေသည်။ လင်ဖုန်းမှာ အလွန် ရိုးအလွန်းနေဆဲပင်။ သူက ထိုလူများကို ခြောက်လှန့်နိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ထိုလူထွားကြီးက ဤမျှ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။

သူသည် လင်ဖုန်း၏ လှည့်ကွက်များကို လုံးဝ အယုံအကြည် မရှိခဲ့ပေ။

ဆေးလိပ်ကိုင်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထွက်သွားသော လူထွားကြီးကို မြင်သောအခါ ရွှီပေါ်အန်းသည် သူ့ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး ထိုလူ ထိုင်နေခဲ့သော ခွေးခြေခုံကို ကောက်ကိုင်ကာ ပွဲရုံခန်းမထဲတွင် အသစ်စက်စက် ပြင်ဆင်ထားသည့် ရှန်ပိန်ဖန်ခွက်စင်ဆီသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပစ်ပေါက်လိုက်လေတော့သည်။

"ခွမ်း..."

ရှန်ပိန်ဖန်ခွက်စင်သည် မြေကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားလေတော့သည်။

"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ...၊ သေချင်နေတာလား...။"

လူထွားကြီး၏နောက်မှ လိုက်ပါလာသော လူတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ ထိုလူ၏မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်ရာ သူသည် အနောက်သို့ လွင့်စင် သွားလေတော့သည်။

"မင်းတို့က တမင်သက်သက် လူတွေကို ကြောက်အောင် လုပ်နေတာမလား...၊ အဲဒီလိုဆိုရင်လည်း ငါတို့ထဲက ဘယ်သူမှ ဒီနေရာကို မသုံးကြေးပေါ့...၊ ရှောင်တောင်း...၊ လူအချို့ကို ခေါ်ပြီး ဒီနေရာကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်...၊ လုပ်အားခ ဆယ်ရက်စာ ထပ်တိုးပေးမယ်...။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လင်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားလေ၏။ သူသည် အပြေးအလွှား သွားကာ ပန်းအိုးကြီး နှစ်လုံးကို လက်တစ်ဖက်လျှင် တစ်လုံးစီ ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး မလှမ်းမကမ်းရှိ စင်မြင့် ဆီသို့ ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်လေတော့သည်။

အခန်း (၁၀၈)

မင်းရဲ့ ဘွန်ဆိုင်းကို လာယူဖို့ မေ့နေတယ်

ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်တွင် အလုပ်လုပ်ဖူးသူတိုင်း ဤအချက်ကို သိကြလေ၏။ အလုပ်သမားများကို ၎င်းတို့ လုပ်ဆောင်သည့် အလုပ်ပမာဏအပေါ် မူတည်၍ လုပ်အားခ ပေးချေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

အလုပ်သမားတစ်ဦး သို့မဟုတ် အလုပ်တစ်ဆိုင်းလျှင် ယွမ်သုံးရာမှ ခြောက်ရာအကြား ရရှိနိုင်ပေသည်။

လင်ဖုန်းသည် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်တွင် သံချည်သံကွေး အလုပ်သမားတစ်ဦးအဖြစ် အလုပ်လုပ်ကိုင်ကာ တစ်ရက်လျှင် ယွမ်သုံးရာမှ လေးရာခန့် ရရှိလေ၏။

တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုသော် ရွှီပေါ်အန်း ပြောခဲ့သော လုပ်အားခဆယ်ရက်စာဆိုသည်မှာ ယွမ်လေးထောင်အထိ ရရှိနိုင် ပေသည်။

အလုပ်ဆယ်ရက်စာ နှစ်ကြိမ်ပေါင်းပါက ယွမ်ရှစ်ထောင် ဖြစ်သွားလေပြီ။ လင်ဖုန်း၏ အမြင်တွင် ဤငွေသည် အသက်ကယ်နိုင်သော ပမာဏတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

ထို့ကြောင့် လင်ဖုန်းသည် အထူးတလည် ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ဆောင်တော့၏။

ထို့အပြင် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှ အလုပ်သမားများအတွက် ဤကဲ့သို့ ဖျက်ဆီးရသည့် အလုပ်မျိုးမှာ သူတို့၏ အလုပ်ကိစ္စတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပြီး အလွယ်တကူ လုပ်ဆောင်နိုင်သော အရာမျိုး ဖြစ်ပေသည်။

လုပ်ငန်းခွင်သို့ စတင်ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ဖြုတ်တပ်ရသည့် အလုပ်မျိုးနှင့် မကြုံဖူးသူ မည်သူ ရှိမည်နည်း။

ထို့ထက်ပိုသည်မှာ ဤအရွယ် လူငယ်များအတွက် ဤကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်ရခြင်းသည် အလွန်တရာ စိတ်ဖိစီးမှု ပြေပျောက်စေပြီး စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

မကြာမီမှာပင် စားသောက်ပွဲခန်းမအတွင်း ပြင်ဆင်ထားသမျှ အရာအားလုံး လုံးဝ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရလေတော့ သည်။

အနီးနားတွင် ရပ်နေသူများမှာ လုံးဝကို အံ့အားသင့် မှင်သက်သွားကြလေ၏။

ထိုမောက်မာသော လူကြမ်းကြီးအကြောင်းကိုပင် ပြောနေစရာ မလိုတော့ချေ။ ထိုလူများသည် မြေအောက် လောကမှ လာသူများဖြစ်ပြီး တကယ့် အရည်အချင်းရှိသူများကို မြင်ဖူးကြပေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းက ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို လက်ဗလာဖြင့် ပစ်ပေါက်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူသည် ဆယ်မီတာကျော်အထိ လှမ်းပစ်နိုင်ရုံသာမက ဟိုဘက်ရှိ ရှန်ပိန်ဖန်ခွက်စင်ကိုပါ တိကျစွာ မှန်ကန်စေနိုင်ခဲ့ လေသည်။ လူတိုင်းက သူသည် ပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ကြလေ၏။

ထို့အပြင် ထန်ရုံကျီနှင့် သူမ၏ ဆွေမျိုးများပင်လျှင် မှင်သက်သွားခဲ့ကြလေသည်။

*ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ...။ ပေါ်အန်းက ဟိုတယ်ရဲ့ စားသောက်ပွဲခန်းမကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖျက်စီးပစ်လိုက် တာလဲ...။*

လျော်ကြေးပေးရမည်၊ မပေးရမည်ကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပါက ဤသို့ ဖျက်ဆီးလိုက်ခြင်းကြောင့် ထိုလူဆိုးများ လည်း ဆက်လက် အသုံးပြု၍ မရနိုင်တော့သလို သူ၏ ဆွေမျိုးများအတွက် မင်္ဂလာဆောင်ရမည့် နေရာလည်း ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရလေပြီ။

လင်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများ အတွင်းဘက်၌ ချွေးတလုံးလုံးဖြင့် အားကြိုးမာန်တက် အလုပ်လုပ်နေကြသည်ကို ကြည့်ရင်း ရွှီပေါ်အန်းသည် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နွေးထွေးသော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းကာ သူ၏ဘေးရှိ မောက်မာသော လူကြမ်းကြီးနှင့် သူ့လူများကို ကြည့်၍ ပြောလိုက်လေ၏။

"ဒီနေရာကို ငါ ဖျက်စီးပစ်မယ်...။ ယွမ်တစ်သိန်းဆို လောက်သလား...။"

ထိုသို့ ပြောဆိုရင်းပင် ရွှီပေါ်အန်းသည် သူ၏ လက်ဆွဲအိတ်ထဲမှ ငွေငါးအုပ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထုတ်ယူလိုက်ပြီး မောက်မာသော လူကြမ်းကြီး၏ မျက်နှာဆီသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်လေသည်။

ထိုမောက်မာသော လူကြမ်းကြီးမှာ နှုတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ တပည့်များမှာမူ မျက်လုံးပြူးကာ စိုက်ကြည့်နေ ကြလေသည်။

အသွင်ကူးပြောင်းရေးနှင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုများ အပြီးတွင် သူတို့သည် သူတို့၏ သူဌေးဟောင်းအတွက် အလုပ် လုပ်ပေးကြပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် အပိုငွေရရှိရန် ခြိမ်းခြောက်သည့် အလုပ်များကို လုပ်ဆောင်ကြခြင်း ဖြစ်လေ သည်။

ဤနေရာ၏ ပရိဘောဂများနှင့် အပြင်အဆင်များသည် ယွမ်တစ်သိန်းကို အသာထား၍ ငါးဆမျှ လျှော့ချလိုက် လျှင်ပင် ယွမ်နှစ်သောင်းကျော်မျှသာ ရှိလိမ့်မည် ဖြစ်၏။

မည်မျှပင် ထုရိုက်ဖျက်ဆီးစေကာမူ ကျိုးပဲ့မသွားနိုင်သော စတီးလ်စင်မြင့်များကို ဖယ်ထုတ်လိုက်မည်ဆိုပါက ဤနေရာအတွက် အလှဆင်စရိတ်မှာ ယွမ်တစ်သောင်းဝန်းကျင်ခန့်သာ ရှိလေသည်။

တုန်းကျန်းတွင် တုန်းကျန်း အမှတ် (၂) လျှပ်စစ်စွမ်းအား ဟိုတယ်သည် အကောင်းဆုံးအနေအထားဖြင့် ဒုတိယ တန်းစား ဟိုတယ်တစ်ခုသာ ဖြစ်၏။

အကယ်၍ နေရာထိုင်ခင်း ပြင်ဆင်ရန်အတွက် ယွမ်တစ်သိန်း အမှန်တကယ် အသုံးပြုရမည်ဆိုလျှင် အရူးတစ် ယောက်ပင် ဤနေရာ၌ ငွေဖြုန်းရန် ရွေးချယ်မည် မဟုတ်ပေ။

ရွှီပေါ်အန်းက ငွေတစ်ထပ်ကို ဆွဲထုတ်ကာ သူတို့၏ အစ်ကိုကြီးဆီသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ တပည့်တစ်စုသည်လည်း ဗီဇအရ အလိုအလျောက် လိုက်လံ ကြည့်ရှုမိကြလေသည်။

"တစ်... နှစ်... သုံး... လေး...။"

"အင်း... ငါးအုပ်ပဲ ရှိတာလား...။ လောက်မဲ့ပုံမပေါ်ဘူး...။"

ရွှီပေါ်အန်းသည် လှောင်ပြောင်သည့်အပြုံးဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေ၏။

"တောင်းပန်ပါတယ်...။ ငါ့လက်တွေက သေးလွန်းလို့ တစ်ကြိမ်တည်းနဲ့ ဆယ်အုပ် မကိုင်နိုင်လို့ပါ...။"

ထိုသို့ပြောနေစဉ်မှာပင် နောက်ထပ် ငွေငါးအုပ်ကို ပစ်ပေါက်လိုက်ရာ မောက်မာသော လူကြမ်းကြီး၏ မျက်နှာကို တိုက်ရိုက် သွားမှန်လေတော့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရွှီပေါ်အန်း ပစ်လိုက်သည်မှာ ပို၍ပင် တိကျနေသေး၏။

မောက်မာသော လူကြမ်းကြီး၏ နှာခေါင်းမှာ ရုတ်တရက် နီရဲသွားပြီး သွေးနှစ်ကြောင်း စီးကျလာလေသည်။

ထိုမောက်မာသော လူကြမ်းကြီးသည် လက်တစ်သစ်မျှပင် မလှုပ်ရဲတော့ချေ။

သူတို့အနေဖြင့် မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်တော့ပေ။ ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း တုံ့ပြန်၍လည်း အသာစီးမရနိုင်သလို ကျွမ်းကျင်မှုများကို အသုံးပြု၍လည်း မယှဉ်နိုင်တော့ပေ။ ထို့အပြင် ငွေကြေးအရလည်း ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။ မည်သည့်အရာကို အသုံးပြု၍ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရမည်နည်း။

"ဝူကျိအို... ခုနက ငါ့မိဘတွေကို စော်ကားသွားတာ ဘယ်သူလဲ...။ သူလား...။"

ရွှီပေါ်အန်း၏ ရုတ်တရက် မေးခွန်းကြောင့် ဘေးတွင် ကြက်သေသေကာ ရပ်နေသော ဝူကျိအိုကို လန့်ဖြန့်သွား စေခဲ့သည်။ သူက အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေ၏။

"ဟုတ်တယ်...၊ ဟုတ်တယ်... သူပဲ...။"

ရွှီပေါ်အန်းသည် ရှေ့သို့ လှမ်းသွားကာ လူကြမ်းကြီး၏ လည်ပင်းရှိ ရွှေဆွဲကြိုးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲကိုင်၍ အားကုန်ဆွဲလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ ဒူးတွေက ရွှေနဲ့တန်တယ်လို့ ပြောကြတယ်...။ ငါ့အမေကို ဦးချ တောင်းပန်ဖို့အတွက် ရွှေတချို့နဲ့ လဲလှယ်ပေးရမလား...။"

ထိုမောက်မာသော လူကြမ်းကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားလေ၏။

ဤခေတ်တွင် ရိုးသားသူများသည် ရက်စက်သူများကို ကြောက်ရပြီး ရက်စက်သူများသည် မိုက်ရူးရဲဆန် သူများ ကို ကြောက်ရကာ ထိုလူများအားလုံး ပေါင်းလိုက်လျှင်ပင် ချမ်းသာသူများကို ကြောက်ရလေသည်။

ယွမ်တစ်သိန်းကို လူများထံ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ပေါက်နိုင်သူတစ်ယောက်အား တစ်လလျှင် ယွမ်တစ်သောင်းရရန် ရုန်းကန်နေရသော ဤလူဆိုးလေးများအနေဖြင့် လုံးဝ ရင်ဆိုင်ရဲမည် မဟုတ်ပေ။

"အန်တီ... ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်...။ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ...။"

ထိုသို့ ပြောဆိုနေစဉ်မှာပင် ခေါင်းပေါ်၌ ကျယ်လောင်သော မြည်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

ရွှီပေါ်အန်းက ရယ်လိုက်လေသည်။

"အိုး... မင်းက ငါ့အမေကို ခွင့်လွှတ်ဖို့ အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုနေတာလား...။"

လူကြမ်းကြီးမှာ အလျင်အမြန် ထပ်မံ ဦးချလိုက်ပြီး ရှင်းပြလေတော့သည်။

"အာ... မဟုတ်ပါဘူး အန်တီ...။ ကျွန်တော် တကယ် မှားသွားပါတယ်...။ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ...။"

"အိုး... မင်းက ကိုယ်ကျင့်တရားအရ ခြိမ်းခြောက်နေတာပဲ...။"

ရွှီပေါ်အန်းက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်လေ၏။

လူကြမ်းကြီး၏ မျက်နှာမှာ လုံးဝ ပျက်ယွင်းသွားပြီး ဝမ်းနည်းပူဆွေးသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"အန်တီ... ကျွန်တော် မှားမှန်း တကယ် သိပါပြီ...။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို သွားခွင့်ပြုပါ...။"

မောက်မာသော လူကြမ်းကြီးမှာ မကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်မျှပင် မပြဝံ့တော့ချေ။ သူ၏ ရိုးသားမှုမှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ပထမအချက်မှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ဖြစ်လေ၏။

ဒုတိယအချက်အနေဖြင့်မူ...

ယွမ်တစ်သိန်း...။

ရှိနေသူ အားလုံးမှာ မှင်သက်သွားခဲ့ကြလေသည်။

ဤလူဆိုးများ ထိတ်လန့်သွားကြရုံမျှမက။

ရွှီပေါ်အန်း၏ ဆွေမျိုးများပင်လျှင် အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့သွားကြပြီး မသိစိတ်မှ ရွှီပေါ်အန်း၏ မျက်လုံးများကို တည့်တည့် မကြည့်ရဲကြတော့ပေ။

စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် ထင်ကြေးပေးမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။

ရွှီပေါ်အန်းသည် ဇနီးဟောင်း၏ စွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသော အသုံးမကျသည့် လူတစ်ယောက်ဟု သူတို့ ပြောခဲ့ ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

ရွှီပေါ်အန်းနှင့်အတူ စီမံကိန်းများတွင် အလုပ်လုပ်နေသော ဆွေမျိုးများ၏ ပြောကြားချက်အရ သူသည် ဘေးဖယ် ခံထားရပြီး သူ၏ ဘဝလမ်းကြောင်းမှာ အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤလူသည် နေ့စဉ် လုပ်ငန်းခွင်တွင် နေထိုင်ကာ ကန်တင်းတွင်သာ စားသောက်နေရလောက်အောင် မွဲတေနေခဲ့ပြီ လား။

သူ၏ ပြုမူပုံများသည် ပြောဆိုနေကြသည်များနှင့် အဘယ်ကြောင့် ခြားနားနေရပါသနည်း။

သူက အလွန် ရက်ရောလှသည်ဖြစ်ရာ ယွမ်တစ်သိန်းကိုပင် ကြီးကျယ်သော အရာတစ်ခုအဖြစ် မသတ်မှတ် ကြချေ။

သူ့လက်အောက်ရှိ ဤခွန်အားကြီးသော လူငယ်များအားလုံးက သူ့ကို "သူဌေး" ဟု ခေါ်ဝေါ်နေကြသည်ဖြစ်ရာ ထိုအရာကို ဘေးဖယ်ခံထားရသည်ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်ပါမည်လား။ ဤသည်မှာ သိသာထင်ရှားစွာပင် နေရာကောင်း တစ်ခု ဖြစ်နေလေ၏။

ဝူကျိအိုသည် ထန်ရုံကျီတို့နှင့်အတူ ဗီလာတစ်ခုတွင် ပြန်လည် နေထိုင်နေကြောင်း ယခုလေးတင် ကြွားလုံးထုတ် ခဲ့သော်လည်း လူတိုင်းက ၎င်းကို လိမ်ညာမှုတစ်ခုဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဝူကျိအိုသည် ယုံကြည်ရသော သူတစ်ယောက် မဟုတ်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ယခု ရွှီပေါ်အန်း၏ အရှိန်အဝါကို ကြည့်ရသည်မှာ ၎င်း သည် အမှန်တကယ် ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိလေသည်။

သူတို့တွင် ငွေကြေး၊ အာဏာနှင့် အိမ်ရာများ အလုံအလောက် ရှိနေလေသည်။

ဤသည်မှာ လူများ လျှို့ဝှက်စွာ ပြောဆိုနေကြသော ကောလာဟလများနှင့် လုံးဝ ခြားနားနေလေ၏။

ကောလာဟလများသည် တရားဝင် ထုတ်ပြန်ချက်များကို ကိုယ်စားမပြုနိုင်ဟု လူများ ပြောဆိုကြသည်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပေ။

၎င်းမှာ အလွန်တရာ ကွာဟလွန်းလှလေသည်။

"ပေါ်အန်း... သား ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ...။"

ထန်ရုံကျီက အနည်းငယ် မနှစ်မြို့ဖွယ် ကောင်းသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး မိခင်ဖြစ်သူကို ဖျောင်းဖျလိုက်လေ၏။

"အမေ... စိတ်မဆိုးပါနဲ့...။ ကျွန်တော်က အမေ့အတွက် မခံနိုင်လို့ပါ...။ ကျွန်တော့် မိဘတွေကို ဘယ်သူမှ အနိုင် ကျင့်လို့ မရဘူး...။"

စားသောက်ပွဲခန်းမအတွင်းရှိ ကမောက်ကမ အခြေအနေကို ကြည့်ရင်း ထန်ရုံကျီက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက် လေသည်။

"အိုကွယ်... သားရဲ့ စေတနာကို မိဘတွေ သိပါတယ်...။ ဒါပေမဲ့ နေရာကြီးက ဒီလို အခြေအနေ ဖြစ်နေပြီ...။ တကယ်လို့ သူတို့က တရားဥပဒေစိုးမိုးရေး အဖွဲ့ကို ခေါ်လိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...။"

ရွှီပေါ်အန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေ၏။

"ကျွန်တော့်ပိုက်ဆံနဲ့ ကျွန်တော့်ပစ္စည်းတွေကို ဖျက်ဆီးနေတာလေ...။ ကျွန်တော် မှားတယ်လို့ ဘယ်သူက ပြော နိုင်မှာလဲ...၊ ဟုတ်တယ်မလား...။"

ရွှီပေါ်အန်းသည် နှာခေါင်းမှ သွေးထွက်နေဆဲဖြစ်သော လူကြမ်းကြီးကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

တစ်ချိန်က မောက်မာခဲ့သော လူကြမ်းကြီးသည် ယခုအခါ သိုးငယ်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ယဉ်ကျေးနေပြီ ဖြစ်ကာ မျက်နှာချိုသွေးလျက် ပြုံးပြရင်း ပြောလိုက်လေ၏။

"ဟုတ်ပါတယ်... ဟုတ်ပါတယ်...။ အစ်ကိုပြောတာ မှန်ပါတယ်...၊ အစ်ကို ငွေတွေ အများကြီး ပေးထားတာပဲ...။ ကျွန်တော် လူတစ်ယောက်ကို ပြန်ရှင်းခိုင်းပြီး အစ်ကို ထပ်ရိုက်ခွဲချင်ရင်ကော အဆင်ပြေမလား...။"

"ထွက်သွားစမ်း...။ ငါ့လူတွေ ပင်ပန်းမှာ စိုးရိမ်လို့...၊ ကောင်းပြီ... ရှောင်တောင်း...၊ ဒီကို ပြန်လာခဲ့...။ မင်းလူ တွေကို ရေသောက်ခိုင်းလိုက်ပြီး မင်းလက်ကို သွားပတ်တီးစီးချေ...။"

"ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်...။"

လင်ဖုန်းက ခေါင်းမာစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

မောက်မာသော လူကြမ်းကြီးက ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေ၏။

"အစ်ကိုတောင်း... အစ်ကိုတောင်း...၊ တောင်းပန်ပါတယ်...။ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ ရှေးဦးသူနာပြုသေတ္တာ ရှိတယ်...။ ထောင့်က သိုလှောင်ခန်းထဲမှာ...။ အဲဒီမှာ မီးလောင်နာလိမ်းဆေးတွေ...၊ လိမ်းဆေးရည်တွေနဲ့ ပလာစတာတွေ ရှိပါတယ်...။ လိုတာ ယူသုံးပါ...။"

လင်ဖုန်းက သူ့ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်သော်လည်း ရွှီပေါ်အန်းက လှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်။

"မင်း ဘာတွေ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာလဲ...။ မြန်မြန်သွားပြီး ဆေးသေတ္တာ သွားယူချေ...။"

"ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့...။ အခုချက်ချင်း သွားလိုက်ပါ့မယ်...။"

မောက်မာသော လူကြမ်းကြီးသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ အလျင်အမြန် ပြေးသွားလေတော့သည်။

ထန်ရုံကျီသည် ဤအရာကို မြင်သောအခါ သူမ၏ သားဖြစ်သူ ပြောဆိုလုပ်ကိုင်ပုံများမှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိပုံရကြောင်း တစ်ခဏမျှ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူတို့သည် ဤမောက်မာသော လူကြမ်းကြီးကို အချိန်အတန်ကြာ အကြောင်းပြချက်များဖြင့် ရှင်းပြခဲ့ သော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

သူမ၏ သားဖြစ်သူ ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိလာပြီး အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် အခြေအနေသည် လုံးဝ ခြားနားသော အလှည့်အပြောင်းတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။

မည်သူက မှန်သည် မည်သူက မှားသည်ကို အမှန်တကယ် ပြောနိုင်ပါမည်လား။

"ကလင်... ကလင်...။"

"ဖုန်းလာနေတယ်... ငါ ဖုန်းကိုင်လိုက်ဦးမယ်...။"

ရွှီပေါ်အန်း၏ အဒေါ်မှာ တစ်ခဏမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် သူမ၏ ဖုန်းကို အနေခက်စွာ လက်ညှိုးထိုးပြကာ ရွှီပေါ်အန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ထန်ရုံကျီကို ကြည့်လိုက်လေ၏။

သူတို့၏ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဖုန်းဖြေရန် တုံ့ဆိုင်းနေပုံရသည်။ ထန်ရုံကျီက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်လေသည်။

"မြန်မြန် ကိုင်လိုက်လေ ညီမလေး...။ ကလေးဆီက လာတာလား...။"

ဖုန်းဖြေလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စိတ်မရှည်သော အသံတစ်ခုက ဖုန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

"အမေ... သားရဲ့ မင်္ဂလာဆောင် အစီအစဉ်တွေက ပြီးသလောက် ဖြစ်နေပြီ...။ အဲဒီဘက်က ဟိုတယ် စားသောက်ပွဲခန်းမ အစီအစဉ်တွေကို အပြီးသတ် ဆွေးနွေးပြီးပြီလား...။"

မိုက်ခရိုဖုန်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော စိုးရိမ်တကြီး အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရွှီပေါ်အန်း၏ အဒေါ်မှာ မသိစိတ်မှ ပင် တိုင်ဖွန်းမုန်တိုင်း ဝင်မွှေထားသကဲ့သို့ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော သူမရှေ့ရှိ စားသောက်ပွဲခန်းမကြီးကို လှမ်း ကြည့်လိုက်မိပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားလေတော့သည်။

"အဲဒါက... အဲဒါက...။"

ရွှီပေါ်အန်း၏ အဒေါ်မှာ မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမည်ကို မသိဘဲ စကားလုံးများကို တစ်လုံးချင်း ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေ မိလေသည်။

"အမေ... သားကို မြန်မြန် ပြောလေ...။ သား ဒီအထိ လာပြီးမှ သားကို အခက်မတွေ့စေနဲ့နော်...။"

ရွှီပေါ်အန်း၏ အဒေါ်မှာ အလွန်တရာ စိုးရိမ်ပူပန်နေသဖြင့် ငိုလုမတတ် ဖြစ်နေလေ၏။

စားသောက်ပွဲခန်းမကြီး မရှိတော့ကြောင်း သူမ၏ ကလေးများကို မည်သို့ ပြောပြနိုင်မည်နည်း။

သူမအနေဖြင့် ထိုစကားကို လုံးဝ မပြောထွက်နိုင်ချေ။

ရွှီပေါ်အန်းသည် ဤသည်ကို မြင်သောအခါ လက်လှမ်းကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အန်တီ... ကျွန်တော့်ကို သူ့ဆီ ဖုန်းပေးပါ...။ သူက ကျွန်တော့် ညီဝမ်းကွဲလား...။"

သူမ၏ အဒေါ်သည် အသက်ကယ်ကြိုးတစ်ချောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်ရသကဲ့သို့ တောင်းပန်သည့် လေသံဖြင့် ပြော လိုက်လေ၏။

"ဒီကလေးက အဒေါ်နဲ့ ကြီးပြင်းလာတာဆိုတော့ နည်းနည်းတော့ အလိုလိုက်ခံထားရတယ်...။ အဒေါ် တောင်းပန်ပါတယ်ကွယ်..."

အဒေါ်ဖြစ်သူက သူမ၏ ကလေးသည် ရွှီပေါ်အန်းကို စော်ကားမိမည်ကို စိုးရိမ်နေသကဲ့သို့ အလိုလိုပင် ရှင်းပြ နေလေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော့်မှာ ဒါကို ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်း ရှိပါတယ်...။ အလုပ်မကြန့်ကြာစေရပါဘူး...။"

"ဟယ်လို... အမေ... အမေ... သားပြောတာ ကြားရလား...။ တစ်ခုခု ပြန်ပြောအုန်းလေ...။"

ဖုန်းထဲမှ စိုးရိမ်တကြီး အသံကို ကြားသောအခါ ရွှီပေါ်အန်းသည် လည်ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေ သည်။

"ဟဲလို... ညီလေး...။ ငါက မင်းရဲ့ အစ်ကိုဝမ်းကွဲ ရွှီပေါ်အန်းပါ...။"

"ဟင်... အစ်ကိုဝမ်းကွဲ...။ ကျွန်တော့်အမေရော ဘယ်မှာလဲ...။"

ရွှီပေါ်အန်းသည် ၎င်းကို မတုံ့ပြန်ဘဲ ဆက်ပြောလိုက်လေ၏။

"နားထောင်... အခု တုန်းကျန်း အမှတ် (၂) လျှပ်စစ်စွမ်းအား ဟိုတယ်က စားသောက်ပွဲကို ပယ်ဖျက်လိုက်ပြီလို့ မင်းနဲ့ သတို့သမီးဘက်က ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေတွေကို အမြန်ဆုံး အသိပေးလိုက်ပါ...။"

ဖုန်း၏ တစ်ဖက်စွန်းမှ လူသည် ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲသွားလေတော့သည်။

"ဘာ... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို နောက်နေတာလား...။ ဘာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လာပြောနေတာလဲ...။ ဒီလောက် နောက်ကျနေပြီကို ဘယ်လိုလုပ် အချိန်မီနိုင်တော့မှာလဲ...။ ဖုန်းကို ကျွန်တော့်အမေဆီ ပေးပါ...၊ နေပါဦး...။ ခင်ဗျားက ဘယ်သူမို့လို့လဲ...။"

ရွှီပေါ်အန်းသည် ဖုန်းထဲမှ စကားများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်ပြောလိုက်လေ၏။

"မင်းရဲ့ မင်္ဂလာဧည့်ခံပွဲကို တော်ဝင်မင်းဆက်ဟိုတယ်မှာ ကျင်းပလိမ့်မယ်...။ အဲဒီအချိန်ကျရင် တက်ရောက် လာတဲ့ ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေ တစ်ယောက်ချင်းစီကို သတို့သားနဲ့ သတို့သမီး နှစ်ဖက်စလုံးက ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့ ယွမ်နှစ်ထောင်တန် အနီရောင်စာအိတ် တစ်အိတ်စီ ပေးမယ်...။"

"ခင်ဗျား ဘာပြောလိုက်တယ်...။"

ဖုန်း၏ တစ်ဖက်စွန်းမှ အသံမှာ အလွန် ထူးဆန်းနေပြီး အံ့သြမှု၊ တုန်လှုပ်မှု၊ မယုံကြည်နိုင်မှု၊ မျှော်လင့်ချက်၊ သံသယနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှု စသည့် ခံစားချက်မျိုးစုံ ပါဝင်နေလေသည်။

"မင်း နားလည်တယ်ဆိုတာ ငါ သိတယ်...။ ငါပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်...။ မင်းမှာ တွန့်ဆုတ်နေဖို့ အချိန်မရှိဘူး...။ အန်တီ... ငွေနဲ့ ဟိုတယ်ကို ကျွန်တော် စီစဉ်လိုက်မယ်...။ သူ့ကို ကျွန်တော် ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ဖို့သာ ပြောလိုက်ပါ...။"

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် ရွှီပေါ်အန်းသည် ဖုန်းကို သူ၏ အဒေါ်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေ၏။

အဒေါ်ဖြစ်သူက ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်ပြီး ဟဲလို ဟုပင် မပြောရသေးမီ တစ်ဖက်မှ မေးခွန်းများ တရစပ် ထွက်ပေါ် လာသည်ကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

"အမေ... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ...။ ခုနက လူက ဘယ်သူလဲ...။ အမေ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ...။ တော်ဝင် မင်းဆက်ဟိုတယ်ဆိုတာ တုန်းကျန်းမှာ အကောင်းဆုံး ကြယ်ပွင့်အဆင့်ရှိ ဟိုတယ်လေ... သား သွားချင်ရင် တောင် သူတို့က သားကို ဝင်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးမလား...။ ယွမ်နှစ်ထောင်တန် အနီရောင်စာအိတ်၊ ကျွန်တော် တို့က ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေ စားပွဲနှစ်ဆယ်လောက်ကို ဖိတ်ထားတာ...။ စုစုပေါင်း လူသုံးလေးရာလောက် ရှိတယ်...။ အဲဒါ ငွေဘယ်လောက်တောင် ဖြစ်သွားမလဲ...၊ အမေ... အမေ ဖုန်းလိမ်လည်မှု ခံရတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး နော်...။"

ရွှီပေါ်အန်း၏ အဒေါ်သည် ရှက်ရွံ့နေသော အမူအရာဖြင့် ရွှီပေါ်အန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်လေ၏။ သူမအနေဖြင့် ဘာမျှ မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ဤခေတ်ဟောင်းဖုန်းသည် လုပ်ဆောင်ချက် နည်းပါးသော်လည်း ၎င်း၏ အသံထွက်မှာမူ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှလေသည်။

"သား... သားရဲ့ အစ်ကိုဝမ်းကွဲက သူဌေးကြီးတစ်ယောက်လေ...။ ဗီလာမှာ နေတဲ့သူမျိုး...၊ သူက ဆောက်လုပ် ရေး လုပ်ငန်းလုပ်နေတာ...။ အမေတို့ သူ့စကား နားထောင်သင့်တယ်မလား...။"

ဖုန်းထဲတွင် သိသာစွာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မယုံကြည်နိုင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

"ဟင်... သူဌေးကြီး...၊ ဗီလာ...၊ စီမံကိန်း...၊ ဘုရားရေ...။ သားမှာ ဒီလောက် တော်တဲ့ အစ်ကိုဝမ်းကွဲ ရှိနေတာ လား...။ အမေ... အမေ့မှာ အပြင်က တရားမဝင် ကလေးတွေ ဘာတွေ ရှိနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်...။"

"တော်စမ်း... မင်း ဒီကလေးဆိုးလေး...။ ဒီမှာ လာပြီး အရှက်မခွဲနဲ့...၊ ငါ ဖုန်းချလိုက်တော့မယ်...။ သွားပြီး လူတွေကို သွားပြောချေ...။"

ရွှီပေါ်အန်း၏ အဒေါ်မှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲသွားပြီး အလျင်အမြန် ဖုန်းချလိုက်လေတော့သည်။

"ပေါ်အန်း... သား နောက်နေတာလား...။ တကယ်ပဲ အဆင်ပြေရဲ့လား...၊ ခုနကတင် ဟိုတယ် အတော်များများကို ဆက်သွယ်ပြီး စုံစမ်းကြည့်တော့ သူတို့အားလုံးက နေရာတွေ ပြည့်နေပြီလို့ ပြောကြတယ်...။"

ထန်ရုံကျီက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်လေသည်။

သူမ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေ အားလုံး၏ အကြည့်များက ထန်ရုံကျီထံသို့ ရောက်ရှိသွား လေ၏။

ရွှီပေါ်အန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့...၊ နေရာမရှိရင်တောင် ကျွန်တော် လူတိုင်းကို ကျွန်တော်တို့ ကုမ္ပဏီမှာ စုဝေးဖို့ ဖိတ်ခေါ်လို့ရ ပါတယ်...။ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ကန်တင်းကြီးနဲ့ မီးဖိုချောင်ကြီး ရှိတယ်...။ ဒါကြောင့် ဘယ်သူမှ ဗိုက်မဆာစေရ ဘူးလို့ ကျွန်တော် အာမခံပါတယ်...။"

ရွှီပေါ်အန်း၏ စကားများက ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူ အားလုံးကို အောင်မြင်စွာ စိတ်သက်သာရာ ရစေခဲ့လေသည်။

လူများက ရွှီပေါ်အန်း၏ ကုမ္ပဏီတွင် စားသောက်ရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသော်လည်း သူ ထိုသို့ ပြောဆို လိုက်ခြင်းက ရွှီပေါ်အန်းသည် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး အရာရာ ချောမွေ့စွာ လည်ပတ်နိုင်စေရန် သေချာစေ မည့် နည်းလမ်း ရှိနေကြောင်း ပြသနေလေ၏။

ဤသည်မှာ အချို့သော စီမံကိန်းများအတွက် အရန်အစီအစဉ်များနှင့် ဆင်တူလေသည်။ ၎င်းတို့ကို သင် မလိုအပ် ကောင်း မလိုအပ်နိုင်သော်လည်း လုံးဝ မရှိဘဲ မနေနိုင်ချေ။

စက္ကူအဖြူအချို့ကို ဖိုင်ကလစ်ထဲသို့ ထည့်ကာ ထိုနေရာတွင် ထားသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်လိုက်လျှင်ပင် လူများကို အလွယ်တကူ စိတ်သက်သာရာ ရစေနိုင်လေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းသည် လင်းရှန်းထံသို့ အလျင်အမြန် ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်လေ၏။

"သခင်ကြီးလင်း...၊ ကျွန်တော် အရေးတကြီး အကူအညီ လိုနေလို့ပါ...။"

"မစ္စတာရွှီ... ခင်ဗျားက သဘောကောင်းလွန်းပါတယ်...။ ကျွန်တော်တို့ အားလုံးက မိသားစုတွေပါပဲ၊ အရမ်းကြီး တရားဝင် မဆန်ပါနဲ့...။ ပြောစရာရှိတာသာ ပြောပါ...။"

လင်းရှန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး ရွှီပေါ်အန်းသည် ယွမ်သန်းပေါင်းများစွာ တန်ဖိုးရှိသော ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် ကျောက်စိမ်း လက်ဝတ်ရတနာ အမြောက်အများကို သူ၏ သမီးဖြစ်သူအား အမှန်တကယ် ပေးအပ်ခဲ့ပုံကို တွေးမိကာ အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားသွားလေ၏။

ရွှီပေါ်အန်းက ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီလိုပါ... ကျွန်တော့် ဆွေမျိုးတစ်ယောက် မင်္ဂလာဆောင်မှာမို့လို့...၊ ကျွန်တော်တို့ ကြိုတင်စာရင်းသွင်းထားတဲ့ စားသောက်ပွဲခန်းမမှာ ပြဿနာနည်းနည်း ရှိသွားလို့ပါ...။ နေ့လယ်ပိုင်းလောက် အရေးတကြီး အသုံးပြုချင်လို့ ပါ...။ နေရာလေး ဖယ်ပေးဖို့ ကူညီပေးနိုင်မလား...။ ကုန်ကျစရိတ်တွေနဲ့ ဖောက်သည်တွေကို လျော်ကြေးပေးရ တာတွေ အားလုံးကို ကျွန်တော် တာဝန်ယူပါ့မယ်...။"

လင်းရှန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်လေ၏။

"ညီလေး... မင်းရဲ့ ပါးစပ်က ကောင်းချီးပေးခံထားရတာပဲ...။ မင်းပြောတာက အချိန်ကိုက်ပဲ...။"

"ဗျာ... ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ..."

ရွှီပေါ်အန်းက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

လင်းရှန်းက ရှင်းပြလေ၏။

"ငါတို့ရဲ့ တော်ဝင်မင်းဆက်ဟိုတယ် ခေါင်မိုးပေါ်က မြက်ခင်းပြင်နေရာလေးကို ပြင်ဆင်လို့ ပြီးခါစပဲ ရှိသေး တယ်...။ အစကတော့ လင်းမြောင်မြောင်ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်အတွက် အသုံးပြုဖို့ စီစဉ်ထားတာပါ...။ ဒါပေမဲ့ တိုက်ဆိုင်သွားတော့လည်း မင်းရဲ့ ဆွေမျိုးအတွက် ခဏလောက် ငှားပေးလိုက်ပါ့မယ်...။"

ရွှီပေါ်အန်းသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဘွန်ဆိုင်းကို ရရှိပြီးကတည်းက သူ၏ ကံကြမ္မာသည် အမှန် တကယ်ပင် များစွာ တိုးတက်လာသကဲ့သို့ ပြုံးလိုက်လေ၏။

*ရတနာသိုက်တစ်ခုလား...။ ကံကောင်းစေသော အဆောင်အယောင်တစ်ခုလား...။*

ဤအရာတွင် မတွေ့ရှိရသေးသော အခြား မည်သည့် အကျိုးကျေးဇူးများ ရှိနေသေးပါသနည်း။

...

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဆယ်ကီလိုမီတာ ကွာဝေးသော မြို့တွင်းရှိ ရွာတစ်ရွာ၌။

မိခင်ဖြစ်သူ၏ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်းကို ခံလိုက်ရသော ကျန်းဖုန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး အနည်းငယ် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေလေသည်။

မှန်ပေသည်။ ကျန်းဖုန်ဆိုသည်မှာ ယနေ့ မင်္ဂလာဆောင်မည့် ရွှီပေါ်အန်း၏ ညီဝမ်းကွဲပင် ဖြစ်လေသည်။

ဝမ်ကျားကျွမ်းရွာသည် တုန်းကျန်းမြို့ ရှင်းပေခရိုင်အတွင်းရှိ မြို့ပြရွာတစ်ရွာ ဖြစ်လေသည်။

မကြာသေးမီ နှစ်များအတွင်း မြို့ပြ တည်ဆောက်ရေး လုပ်ငန်းများ လျင်မြန်စွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာမှုနှင့်အတူ မူလက ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော ရွာများသည် လျင်မြန်စွာ ချမ်းသာကြွယ်ဝလာခဲ့ကြသည်။

အထူးသဖြင့် မကြာသေးမီ နှစ်များအတွင်း ရွှေ့ပြောင်းအလုပ်သမားများ မြို့ပြသို့ အလုံးအရင်းဖြင့် ပြောင်းရွှေ့ လာကြသဖြင့် အငှားအိမ်ရာ လိုအပ်ချက်များ တိုးပွားလာခဲ့ရာ မြို့ပြရွာများမှ ရွာသားများသည် လက်ရှိအိမ် များကို အထပ်များ ထပ်မံ တိုးချဲ့လာခဲ့ကြလေသည်။

ဝမ်ကျားကျွမ်းရွာတွင် အိမ်ထောင်စုတိုင်းလိုလိုတွင် ငါးထပ် သို့မဟုတ် ခြောက်ထပ်ရှိ ကိုယ်ပိုင်အိမ်များ ရှိကြပြီး အချို့တွင် အငှားအခန်း လေးငါးဆယ်ခန့် ရှိကာ အချို့တွင် အခန်း နှစ်ဆယ် သုံးဆယ်ခန့် ရှိလေသည်။

ရွှီပေါ်အန်း၏ ညီဝမ်းကွဲ၏ ယောက္ခမမိသားစုမှာ ဤနေရာတွင် နေထိုင်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် ရွှီပေါ်အန်း၏ ညီဝမ်းကွဲ၏ ယောက္ခမမိသားစုမှာ အတော်အတန် ပြည့်စုံသူများ ဖြစ်လေ၏။

ယောက္ခမနှင့် ယောက္ခမလောင်း နှစ်ဦးစလုံးမှာ ကျန်းကျိုး စီးပွားရေးဘဏ်တွင် အလုပ်လုပ်ကိုင်ကြပြီး တုန်းကျန်းမြို့တွင် လုံခြုံသော အလုပ်အကိုင်များ ရှိသဖြင့် အားကျဖွယ်ကောင်းသော ဝင်ငွေနှစ်ခုရှိ မိသားစု ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် မိသားစုတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင် ပြဿနာများ ရှိကြစမြဲပင်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ရွှီပေါ်အန်း၏ ညီဝမ်းကွဲ၏ ယောက္ခမလောင်းသည် ကျန်းကျိုး စီးပွားရေးဘဏ် တုန်းကျန်း ဘဏ်ခွဲ၏ ယခင် ဥက္ကဋ္ဌဟောင်း၏ ယောက်ဖဖြစ်သူကို စော်ကားမိခဲ့လေသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုဇနီး မောင်နှံသည် စီးပွားရေး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်သော တောင်ပိုင်း မြို့ပြဒေသမှ မြောက်ပိုင်းဆင်ခြေဖုံးရှိ အသစ်ဖွင့် လှစ်ထားသော ဘဏ်ခွဲတစ်ခုသို့ ပြောင်းရွှေ့ခံခဲ့ရလေသည်။

တုန်းကျန်းမြို့သည် အလွန်ကြီးမားခြင်းလည်း မရှိသလို သေးငယ်လွန်းခြင်းလည်း မရှိပေ။

မြို့၏ တောင်ပိုင်းမှ မြောက်ပိုင်းဆင်ခြေဖုံးသို့ ကားမောင်းသွားပါက ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှု မရှိလျှင်ပင် အချိန် နှစ်နာရီ အပြည့် ကြာမြင့်လေသည်။

အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး အဆင်ပြေစေရန် ထိုဇနီးမောင်နှံသည် မိသားစု တစ်စုလုံးကို ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ရပြီး ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အိမ်တစ်လုံး ဝယ်ယူကာ ထိုနေရာ၌ပင် အခြေချ နေထိုင်ခဲ့ကြလေသည်။

တုန်းကျန်းမြို့၏ မြို့ပြ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုနှင့်အတူ မြောက်ပိုင်းဆင်ခြေဖုံးဒေသသည် မြောက်ပိုင်းခရိုင်အသစ် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။ ယခင် ဘဏ်ဥက္ကဋ္ဌမှာလည်း အငြိမ်းစားယူသွားခဲ့ပြီး သူ စော်ကားမိခဲ့သော ဘဏ်ဥက္ကဋ္ဌ၏ ယောက်ဖဖြစ်သူမှာလည်း အသေးစား ငွေချေးလုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်ရန် ဘဏ်လုပ်ငန်းစနစ်မှ ထွက်ခွာသွားသည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ထိုဇနီးမောင်နှံမှာမူ ဤနေရာတွင် မေ့လျော့ခံထားရလေ၏။ အကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာ သူတို့ကို ပြောင်းရွှေ့ရန် အခွင့်အလမ်းများ မရှိခြင်းဖြစ်ပြီး အခြားအကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာ သူတို့ကိုယ်တိုင် ဤနေရာရှိ ဘဝနှင့် အသားကျကာ နေသားကျသွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

မိသားစု အတူတကွ ရှိနေသရွေ့ ထိုနေရာသည် အိမ်ပင် ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။

ထို့အပြင် ဤမိသားစုသည် ကံဆိုးမှုများမှတစ်ဆင့် အကျိုးကျေးဇူးများကိုလည်း ရရှိခဲ့လေသည်။ သူတို့သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်များစွာက ဤနေရာတွင် လယ်သမားအိမ်တစ်လုံး ဝယ်ယူခဲ့ပြီး ယခုအခါ ၎င်းကို အငှားအိမ်ရာ အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ နှစ်စဉ် အငှားခများစွာ ရရှိနေလေပြီဖြစ်၏။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သမီးဖြစ်သူအား ဘွဲ့ရပြီးနောက် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကာ အတွင်းပိုင်း စာမေးပွဲများ ဖြေဆိုနိုင်ရန် ဘဏ္ဍာရေးပညာရပ်ကို လေ့လာသင်ယူစေလိုသော သူတို့၏ အစီအစဉ်မှာ ဇနီးမောင်နှံ၏ ပြည်နှင်ဒဏ်ခံရမှုကြောင့် အကန့်အသတ်မရှိ ရွှေ့ဆိုင်းထားရမည့်ပုံ ပေါ်နေလေသည်။

ထိုဇနီးမောင်နှံကို ပို၍ စိတ်ပျက်စေသည်မှာ သမီးဖြစ်သူသည် ကောလိပ်တက်နေစဉ်အတွင်း အတန်းဖော် တစ်ဦးနှင့် ချစ်သူဖြစ်ခဲ့ခြင်းပင်။

ထိုအမျိုးသားသည် မိဘတစ်ပါးတည်းရှိတော့သော မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်ပြီး မိခင်ဖြစ်သူမှာ သာမန် အလုပ်အကိုင်တစ်ခုသာ ရှိကာ လျှပ်စစ်ဓာတ်အားပေးစက်ရုံတစ်ခုမှ ရိုးရိုး ထောက်ပံ့ရေး အလုပ်သမားတစ်ဦး သာ ဖြစ်ကြောင်း သိရလေသည်။

ထိုဇနီးမောင်နှံသည် မူလက တစ်ဖက်လူ၏ အခြေအနေများကို မည်သို့မျှ သဘောမတူနိုင်ခဲ့ပေ။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သမီးဖြစ်သူမှာ ထိုအမျိုးသားကို အလွန်အမင်း ချစ်ခင်စွဲလမ်းနေသဖြင့် မိဘများအနေဖြင့် လက်ခံရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့တော့ချေ။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ စိတ်ပျက်မှုအချို့ကို မျိုသိပ်ထားရပြီး ဖြစ်သော်လည်း ယနေ့တွင် သတို့သားလောင်း မူလက ကြိုတင်စာရင်းသွင်းထားသော မင်္ဂလာဧည့်ခံပွဲ ဟိုတယ်မှာ ပြဿနာအချို့ ရှိနေပုံရကြောင်း ကြားသိရသောအခါ သူတို့ကို ပို၍ပင် ဒေါသထွက်စေခဲ့လေသည်။

သမီးဖြစ်သူကို ထောက်ထားငဲ့ညှာသောအားဖြင့်လည်းကောင်း၊ အခြေအနေမှာ နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်၍ မရနိုင်တော့ကြောင်း သိထားသောကြောင့်လည်းကောင်း ယောက္ခမလောင်းသည် သူ၏ မာနကို မြိုသိပ်ကာ ဟိုတယ်တစ်ခု ရှာဖွေပေးရန် အသိမိတ်ဆွေများစွာကို အကူအညီ တောင်းခံခဲ့လေသည်။

သို့သော် ဤကိစ္စမှာ အလွန် အရေးတကြီးဖြစ်နေပြီး ဧည့်ခံပွဲအတွက် အသုံးပြုနိုင်မည့် စားသောက်ပွဲခန်းမ တစ်ခု ကို ရှာဖွေရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း အသိမိတ်ဆွေများနှင့် သူငယ်ချင်းများအားလုံးက ပြောဆိုခဲ့ကြလေသည်။

ကျန်းဖုန်၏ ယောက္ခမလောင်းမှာ ပို၍ပင် ဒေါသထွက်လာပြီး စီးကရက်တစ်လိပ်ပြီးတစ်လိပ် သောက်နေလေ တော့သည်။

"ယောကျ်ား... စိတ်မပူပါနဲ့...။ အဆုံးသတ် မရောက်သေးပါဘူး...၊ နည်းလမ်း ရှိနိုင်သေးတယ်လေ...။"

ကျန်းဖုန်၏ ယောက္ခမမှာ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ စိုးရိမ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မတတ်နိုင်ဘဲ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်လေ၏။

ယောက္ခမလောင်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"နည်းလမ်း...၊ ဟမ့်...၊ ဘာနည်းလမ်း ရှိသေးလို့လဲ...။ ဒီကောင်လေး ဒီလောက် အသုံးမကျမှန်း သိခဲ့ရင် ငါကိုယ် တိုင် စောစောစီးစီး ပြင်ဆင်ထားခဲ့တာက ပိုကောင်းဦးမယ်...။"

"ဟင်း...။ ဒါက သင့်တော်မှာ မဟုတ်ဘူး...၊ မင်္ဂလာဆောင်တွေကို သတို့သမီးဘက်က ပြင်ဆင်လေ့မှ မရှိတာ...။ သတို့သားဘက်က မျက်နှာ ဘယ်လို ရနိုင်တော့မလဲ...။"

"ဟဲ... မျက်နှာ... အခုချိန်မှာ မျက်နှာက အရေးကြီးသေးလို့လား...။ မင်္ဂလာဆောင်မဲ့ကိစ္စ အားလုံးက လမ်းမပေါ် ရောက်ကုန်ပြီ...။"

ယောက္ခမလောင်း၏ စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တံခါးမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်သွားလေ၏။ ကျန်းဖုန် သည် အနည်းငယ် အနေရခက်စွာဖြင့် ဝင်လာပြီး ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေပုံရသည်။

"ခွင့်ပြုပါ ဦးလေးနဲ့ အန်တီ...။ တံခါး... တံခါးက ပိတ်မထားလို့ပါ...။"

"မင်း ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ...။ အပေါ်မှာ မင်္ဂလာလှည့်လည်ပွဲကို ရိုက်ကူးနေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား...။"

ကျန်းဖုန်က အတင်းပြုံးပြလိုက်ပြီး မျက်နှာချိုသွေးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် ဦးလေးနဲ့ အန်တီ...။ မင်္ဂလာဆောင်ကို တော်ဝင်မင်းဆက်ဟိုတယ်မှာ ပြောင်းပြီး ကျင်းပ မယ်ဆိုတာကို လာအသိပေးတာပါ...။"

"တွေ့လား... မင်းရှာထားတဲ့ နေရာက အဆင်ပြေမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါပြောသားပဲ...။ အခု အားလုံး ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားပြီဆိုတာ ငါ့မိသားစုနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို ဘယ်လို သွားပြောရမလဲ...။ မင်း တခြားနေရာတစ်ခု ထပ်ရှာ ဖို့ လိုတယ်...။"

ယောက္ခမလောင်းက ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီးနောက် မေးလိုက်လေ၏။

"မင်း ဘယ်နေရာကို ပြောင်းလိုက်တယ် ပြောတာလဲ...။"

ကျန်းဖုန်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်လေသည်။

"တော်ဝင်မင်းဆက်ဟိုတယ်က ကျွန်တော်တို့ရွာရဲ့ တောင်ဘက်မှာ ရှိတာလေ...။ မီတာ ငါးရာလောက်တောင် မဝေးပါဘူး...။"

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ...။ တုန်းကျန်းမှာ တော်ဝင်မင်းဆက်ဟိုတယ်ဆိုတာ တစ်ခုတည်း ရှိတာ...။ ငါက ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲနေမလဲ...။ မင်း ငါ့ကို နောက်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်...၊ငါ ခုနကတင် ဖောက်သည်တစ်ယောက်ကို မေးကြည့်တာ...။ တော်ဝင်မင်းဆက်ဟိုတယ်က လုံးဝ ပြည့်နေပြီတဲ့...၊ နောက်ဆုံး ပယ်ဖျက်လိုက်တဲ့ ခန်းမကို တောင် ပြီးခဲ့တဲ့အပတ်က ငါ့ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် တစ်ယောက်ကို ယာယီအစားထိုးဖို့ ပေးလိုက်ပြီတဲ့...။"

ယောက္ခမလောင်းက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ဟူသော စကားလုံးကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် အံကြိတ်လိုက်လေသည်။

ထိုစဉ်က ဘဏ်ခွဲမန်နေဂျာ ရာထူးအတွက် မိမိနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရာတွင် ယခင် ဘဏ်ခွဲမန်နေဂျာ၏ ယောက်ဖဖြစ် သူကို စော်ကားမိစေမည့် မသမာသော နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုခဲ့သူမှာ ထိုသူပင် ဖြစ်လေသည်။

ယောက္ခမလောင်း၏ အမူအရာကြောင့် အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသော်လည်း ကျန်းဖုန်သည် အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဦးလေး... ကျွန်တော် နောက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး...။ ကျွန်တော့် ဆွေမျိုးတစ်ယောက်က အစီအစဉ်တွေ လုပ် ပေးပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မင်္ဂလာဧည့်ခံပွဲကို တက်ရောက်လာတဲ့ ဧည့်သည်တိုင်းကို ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့ ယွမ်နှစ် ထောင်တန် အနီရောင်စာအိတ် တစ်အိတ်စီ ပေးမယ်လို့ ပြောပါတယ်...။"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ယောက္ခမလောင်းနှင့် သူ၏ ဇနီးတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွား ကြလေတော့သည်။

ဆွေမျိုး...။ ဤသူတို့မှာ ဆွေမျိုးများ ဟု ခေါ်ရန် ခဲယဉ်းလှသည်။ ကိုယ့်ဖခင်အရင်းနှင့် ပို၍ပင် တူနေပေလိမ့် မည်။

"ဆွေမျိုး... မင်းရဲ့ ဒီဆွေမျိုးက ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ...။ မင်း သူ့အကြောင်း ပြောတာကို ငါ အရင်က တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူး...။"

ကျန်းဖုန်သည် ခေါင်းကုတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် မသေချာစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

"ကျွန်တော်လည်း သိပ်မသေချာဘူး...။ သူမရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က ရွှီဆိုတာရယ်...၊ အစ်ကိုဝမ်းကွဲဆိုတာရယ် လောက်ပဲသိတယ်...။"

"အစ်ကိုဝမ်းကွဲ...၊ ဘုရားရေ...။ ဒါက ယုံလို့ရပါ့မလား...။ ငါ ယုံတောင် မယုံနိုင်ဘူး...။"

ကျန်းဖုန် ထပ်မံ၍ စကားမပြောနိုင်မီ သူ၏ ယောက္ခမလောင်း ဖုန်းမြည်လာလေ၏။

ယောက္ခမလောင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းမြောက်မှု အရိပ်အယောင်များ လင်းလက်သွားပြီး လက်တစ်ချောင်း ထောင်ပြကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ရှူး... တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ...၊ တော်ဝင်မင်းဆက်ဟိုတယ်က မန်နေဂျာဝေ့ ဆီကပဲ...။ ငါ့ဖောက်သည် တစ် ယောက်က သူ့ကို အကူအညီတောင်းပေးထားတာလေ...။"

"ဟဲလို... မန်နေဂျာဝေ့... သတင်းကောင်းလေးများ ရှိလားဗျ...။"

ရှင်းလင်းစွာပင် သူသည် ကျန်းဖုန်၏ စကားများကို မယုံကြည်သေးချေ။

ဝေ့ဝမ်ပင်က ဖုန်း၏ တစ်ဖက်စွန်းမှ ရယ်မောလိုက်လေ၏။

"အို... အစ်ကို... အစ်ကိုက ကျွန်တော့်ကို အရမ်း မြှောက်ပြောနေပါပြီ...။ အစ်ကိုက အထွေထွေမန်နေဂျာရွှီရဲ့ မိတ်ဆွေဆိုတာ ကျွန်တော် တကယ် မသိခဲ့ဘူးဗျာ...။ အထွေထွေမန်နေဂျာရွှီရဲ့ အဆင့်အတန်းအရဆိုရင် ကျွန်တော်တို့က ညီအစ်ကိုတွေလို ဖြစ်နေပါပြီ...။ ကျွန်တော့်ကို လောင်ဝေ့လို့ပဲ ခေါ်ပါ...။ စကားမစပ်...၊ ကျွန်တော်တို့ သူဌေးက ပြောတယ်...။ အစ်ကိုတို့ အသုံးပြုဖို့အတွက် အထွေထွေမန်နေဂျာရွှီက ကိုယ်တိုင် စီစဉ်ပေးထားတဲ့ အသစ်ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ခေါင်မိုးပေါ်က နေရာလေးကို ပေးမယ်တဲ့...။ အဲဒါက နောက်ရက် အနည်းငယ်နေရင် ကျွန်တော်တို့ သူဌေးရဲ့ သမီး မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလေ...။"

ကျန်းဖုန်၏ ယောက္ခမလောင်းမှာ ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားလေတော့သည်။

တော်ဝင်မင်းဆက်ဟိုတယ်၏ ပိုင်ရှင်သည် သူ၏ သမီးဖြစ်သူ၏ မင်္ဂလာဧည့်ခံပွဲအတွက် ရည်ရွယ်ထားသော နေရာကိုပင် သူ့အား ဦးစွာ အသုံးပြုခွင့် ပေးရန် စီစဉ်နေလေသည်။

ဤသည်မှာ အလွန်ပင် မဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့ ခံစားရလေ၏။

*မစ္စတာရွှီ...။ မစ္စတာရွှီဆိုတာကို ငါ မသိပါဘူး...။*

*ဖြစ်နိုင်တာက...၊*

သူ ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ရာကို သဘောပေါက်သွားပြီး သူ၏ရှေ့ရှိ ကျန်းဖုန်အား မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက် လေသည်။ သူ အမြဲတမ်း အထင်သေးခဲ့သော သမက်လောင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ယောက္ခမလောင်းက ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ပြီး ဝေ့ဝမ်ပင်အား ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မန်နေဂျာဝေ့...၊ ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ဒီအထွေထွေမန်နေဂျာရွှီကို ကျွန်တော် မသိဘူးဗျ...။ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်တော့် သမက်လောင်းရဲ့...၊ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုတော့ ဟုတ်တယ်...။"

သူက တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်လိုက်သော်လည်း ဝမ်းကွဲ ဟူသော စကားလုံးကိုမူ မပြောခဲ့ချေ။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ပို၍ ရင်းနှီးပုံပေါက်မည် ဖြစ်လေသည်။

"ဘာ... အထွေထွေမန်နေဂျာရွှီရဲ့ ညီက မင်္ဂလာဆောင်တာလား...။"

ဝေ့ဝမ်ပင်က အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် တီးတိုး ပြောလိုက်လေ၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...။ ဒါက သတင်းကောင်းကြီးပဲ...၊ ကျွန်တော်တို့ သူဌေးကို အခု ချက်ချင်း သွားပြောရမယ်...။ စကားမစပ်...၊ သူက အစ်ကိုတို့ရဲ့ ဘဏ်ဥက္ကဋ္ဌလျှိုနဲ့ အခု ညစာစားနေတာလေ..။ အစ်ကိုတို့ရဲ့ ဘဏ်ဥက္ကဋ္ဌလျှိုလည်း ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ လာသောက်ဖို့ အခွင့်အရေးများတယ်...။ အစ်ကို ပြင်ဆင်ထားသင့်တယ်...။"

ဝေ့ဝမ်ပင်၏ ကမ်းလှမ်းချက်ကို ကြားသောအခါ ကျန်းဖုန်၏ ယောက္ခမလောင်းမှာ လုံးဝ လက်မခံနိုင်လုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး တွေဝေနေသော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။

"ဟင်... ဥက္ကဋ္ဌလျှို...။ ခင်ဗျား ဆိုလိုတာက...၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ လျှိုကျွင်းချိုင်လား...။"

"ဟုတ်တယ်... သူပဲလေ...။ ကျွန်တော်တို့ အားလုံးက ညီအစ်ကိုတွေပဲဆိုတော့ ကျွန်တော် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောလိုက်မယ်...။ အစ်ကိုတို့ရဲ့ ဘဏ်ဥက္ကဋ္ဌလျှိုက အထွေထွေမန်နေဂျာရွှီကို အခု အကူအညီတောင်းနေတာ...၊ အစ်ကို ဒီနှစ်တွေမှာ သိပ်မလွယ်ကူခဲ့ဘူးဆိုတာ သိပါတယ်...။ အခု ဒီအခွင့်အရေးက အစ်ကို့ရှေ့မှာ ရှိနေပြီ... ဟီးဟီး... ကျွန်တော် ဆိုလိုတာကို အစ်ကို နားလည်မှာပါ...။"

ယောက္ခမလောင်းမှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်ချခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

အစပိုင်းက အနည်းငယ် မနှစ်မြို့ဖွယ်ကောင်းသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော သမက်အသစ်လေးမှာ ရုတ်တရက် တောက်ပပြီး လင်းလက်လာလေတော့၏။

ဤသူမှာ သူသိခဲ့သော ထူးခြားမှုမရှိသည့် သမက်လောင်း မဟုတ်တော့ချေ။ သူ၏ ဘဝကို အလှည့်အပြောင်း ဖြစ်စေရန် ကောင်းကင်ဘုံမှ စေလွှတ်လိုက်သော အရှိန်အဝါ ကြီးမားသည့် ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါး ဖြစ် နေသည်မှာ သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

သူ၏ အစ်ကိုဝမ်းကွဲသည် သူ၏ သူဌေးနှင့်ပင် စကားစမြည် ပြောဆိုနိုင်ခဲ့ပြီး သူသည်ပင်လျှင် အာဏာရှိသူ တစ်ဦး ဖြစ်နေလေ၏။

"အို... ငါ့သမက်လေး... ကြည့်စမ်း... ချွေးတွေ အများကြီး ထွက်နေတာပဲ...။ မင်းရဲ့ မိတ်ကပ်တွေ အားလုံး ပျက် ကုန်ပြီ...။ မိန်းမ...၊ အဲဒီမှာ ရပ်ပြီး ဘာလုပ်နေတာလဲ...။ မြန်မြန်လုပ်ပြီး သမက်လေးရဲ့ မိတ်ကပ်ကို ပြန်ပြင်ပေး လိုက်ဦးလေ...။ သူက ခဏနေရင် မင်္ဂလာဆောင်အတွက် စင်ပေါ်တက်ရတော့မှာ...။"

အဖွားကြီးသည် သူ၏ ခင်ပွန်းကို အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ယခုလေးတင် ချလိုက်သော ဖုန်းကို နားမလည်စွာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

...

ထိုအချိန်မှာပင် ရွှီပေါ်အန်းသည်လည်း သူ ယခုလေးတင် ချလိုက်သော ဖုန်းကို ကိုင်ထားရင်း အနည်းငယ် ဝေခွဲ မရ ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

မကြာသေးမီ အချိန်ကာလအတွင်း ဤသည်မှာ သူ၏ ပထမဆုံးအကြိမ် ဤအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိခြင်း ဖြစ်လေ၏။

ယခုလေးတင် ဘွန်ဆိုင်းဆိုင်ပိုင်ရှင်ဟု ဆိုသူတစ်ဦးထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခုကို သူ လက်ခံရရှိခဲ့လေသည်။

"ဟဲလို... မစ္စတာရွှီ...၊ ကျွန်တော်တို့ ဘွန်ဆိုင်းဆိုင်ကနေ အစ်ကို မှာထားတဲ့ ဘွန်ဆိုင်းပင်က ရက်တစ်ရာ ထိန်းသိမ်းပေးချိန် ကျော်လွန်ပါတော့မယ်...။ ဘယ်အချိန်လောက် လာယူဖို့ အဆင်ပြေမလဲခင်ဗျ...။"

*ပစ္စည်းလာယူရမယ်...။*

*ဘာပစ္စည်းတွေ လာပို့နေတာလဲ...။*

*ခင်ဗျားပြောတာ တကယ်ဆိုရင်...။*

*ဒါဆို ကျွန်တော့်ဆီက ဘွန်ဆိုင်းက ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ...။*

ရွှီပေါ်အန်း၏ အတွေးများသည် ဘွန်ဆိုင်းကို လက်ခံရရှိခဲ့သော နေ့ဆီသို့ လွင့်မျောသွားခဲ့လေတော့သည်။