အခန်း (၁၀၉-၁၁၀)

အခန်း (၁၀၉)

ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိနေသလား

ရွှီပေါ်အန်းသည် ဤကျောက်တောင်အလှပင် ဘွန်ဆိုင်းကို လွန်ခဲ့သော သုံးလကျော်က ချီရှောင်ရွှယ်နှင့် ကွာရှင်းခဲ့ သည့်နေ့မှာပင် ဝယ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ငွေပေးချေမည့်စနစ်ကို ရွေးချယ်ပြီးနောက် ကုမ္ပဏီသို့ ပြန်ရောက်၍ အချိန်ခဏအကြာမှာပင် တုန်းကျန်း ဒုတိယဆောက်လုပ်ရေးကုမ္ပဏီ၏ စာပို့ခန်းသို့ သူ၏ ပါဆယ်ထုပ် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်ကို ရွှီပေါ်အန်း ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနေခဲ့လေ၏။

ထိုစဉ်က ဆိုင်မှ ပြောထားခဲ့သည်ထက် များစွာ စောနေသဖြင့် ရွှီပေါ်အန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရပေသည်။

ထိုနေ့က ကွာရှင်းခွင့်လက်မှတ်ကို ရရှိပြီးနောက် ရွှီပေါ်အန်းသည် လမ်းမများပေါ်တွင် ရည်ရွယ်ချက်မဲ့စွာ လျှောက်သွားနေခဲ့လေသည်။

ပန်းနှင့် ငှက် ဈေးတန်းတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားချိန်တွင် လူအုပ်ကြီးနောက်သို့ မသိစိတ်မှ လိုက်ပါသွားခဲ့မိလေ၏။

တုန်းကျန်းမြို့ရှိ ပန်းနှင့် ငှက် ဈေးတန်းကို ဈေးဟု ခေါ်ဆိုကြသော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ ယေဘုယျအားဖြင့် လမ်းတစ်လမ်းကို ရည်ညွှန်းခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။

အတိတ်ကာလက ဤလမ်းသည် ပန်းနှင့် ငှက် ရောင်းဝယ်ရေးလုပ်ငန်းများဖြင့် အထင်ရှားဆုံး ဖြစ်ခဲ့ပေသည်။

နောင်တွင်မူ ပန်းနှင့် ငှက်များ၊ ကြောင်များနှင့် ခွေးများ၊ ငါးများနှင့် လိပ်များ၊ ရှားပါးကျောက်မျက်များကဲ့သို့သော အထူးပြုစတိုးဆိုင် အမျိုးမျိုး ပါဝင်သည့် ဘက်စုံ စီးပွားရေးလမ်းမကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

ပုံသေ ဖွင့်လှစ်ထားသော ဆိုင်ခန်းများအပြင် တစ်နှစ်ပတ်လုံး ဖွင့်လှစ်ရောင်းချသော လမ်းဘေးဈေးသည်များ လည်း များစွာ ရှိနေသေး၏။

မနက်ပိုင်းနှင့် ညနေပိုင်းတိုင်းတွင် အထူးပြု နံနက်စာနှင့် ညစာ ရောင်းချသည့် ဆိုင်လေးများလည်း ရှိသဖြင့် အလွန်တရာ စည်ကားလှသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။

ဤပန်းနှင့် ငှက် ဈေးတန်းသည် တုန်းကျန်းတွင်သာမက အနီးအနားရှိ မြို့အတော်များများတွင်လည်း နာမည် ကောင်း ရရှိထားလေ၏။

ထိုမြို့များမှ ဝါသနာရှင် အများအပြားသည် ဤနေရာသို့ လာရောက်လည်ပတ်ခြင်း၊ ရောင်းဝယ်ခြင်းနှင့် အကြံ ဥာဏ်များ ဖလှယ်ခြင်းများ မကြာခဏ ပြုလုပ်လေ့ရှိကြသည်။ လာရောက်သူဦးရေမှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့မခန်း များပြားလှပေသည်။

ထိုနေ့က ကွာရှင်းခါစဖြစ်သော ရွှီပေါ်အန်းသည် ထိုနေရာသို့ သွားနေကြသော လူအုပ်ကြီးနှင့်အတူ ပန်းနှင့် ငှက် ဈေးတန်းအတွင်းသို့ သတိလွတ်စွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

မည်သည့် မှော်ဆန်သော အဖြစ်အပျက်မျှ မရှိခဲ့ချေ။ လမ်းမများပေါ်တွင် သာမန် လမ်းလျှောက်နေခြင်းမျှသာ ဖြစ်ပြီး ရည်ရွယ်ချက်မဲ့စွာ လျှောက်သွားနေခြင်းသာ ဖြစ်၏။ ဘွန်ဆိုင်းဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး စိတ်ဝင် စားစရာကောင်းကာ စိတ်ပြေလက်ပျောက် ဖြစ်စေမည့် ကျောက်တောင်အလှပင် ဘွန်ဆိုင်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့ခဲ့ ရသဖြင့် ဝယ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ထိုအချိန်အတွင်း ကောင်းကင်မှ ထူးဆန်းသော ဖြစ်စဉ်များ ပေါ်ပေါက်လာခြင်း မရှိသလို လျှို့ဝှက်သိုင်းကျမ်း များနှင့် ရတနာများကို ရောင်းချနေသော အဘိုးအိုများနှင့် မတော်တဆ ဆုံတွေ့ခြင်းမျိုးလည်း မရှိခဲ့ပေ။

ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားများနှင့် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများကို အသက်ဝင်စေရန် သူရဲကောင်းများ ဒဏ်ရာရကာ သွေးထွက်ပြီး အမြင့်ဆုံးသော အမွေအနှစ်များကို ရရှိသွားသည့် ဇာတ်ဝင်ခန်းမျိုးလည်း မရှိခဲ့ချေ။

လုံးဝကို သာမန်ကာလျှံကာပင် ဖြစ်လေသည်။ ဈေးဝယ်ထွက်သည်၊ တစ်ခုခုကို သဘောကျသည်၊ ထို့နောက် ဝယ်ယူလိုက်သည်။

အလွန်တရာ ရိုးရှင်းလှပြီး မည်သည့် ထူးခြားမှုမျှ မရှိခဲ့ပေ။

သူ၏ ဘဝတွင် နောက်ထပ် သာမန်နေ့တစ်နေ့မျှသာ ဖြစ်လေ၏။

ထိုအချိန်မှစ၍ ကံကြမ္မာ၏ စက်သွားများသည် ရုတ်တရက် အနည်းငယ် စတင် လည်ပတ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

ရွှီပေါ်အန်းသည် သူ၏ အတွေးများထဲမှ ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး ထိုနေ့က ဘွန်ဆိုင်းဆိုင်သို့ အမြန်ဆုံး သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤကိစ္စကို သေချာစွာ မဖြေရှင်းရပါက ရွှီပေါ်အန်း၏ ရင်ထဲတွင် ကြောင်တစ်ကောင် ကုတ်ခြစ် နေသကဲ့သို့ မသက်မသာ ခံစားနေရမည် ဖြစ်လေ၏။ သူသည် ဇာတ်လမ်းတစ်ခုလုံးကို အလွန်အမင်း နားလည် ချင်နေခဲ့မိလေသည်။

ဆွေမျိုးဖြစ်သူ၏ မင်္ဂလာဆောင်သို့ သူ မတက်ရောက်နိုင်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ ရွှီပေါ်အန်းက မည်သည့်စကားမျှ ထပ်မပြောတော့ချေ။ ယွမ်နှစ်သောင်း ပါဝင်သော အနီရောင်စာအိတ် တစ်အိတ်က သူ၏ အပြစ်ရှိသလို ခံစားရမှု အားလုံးကို ပြေလည်သွားစေခဲ့လေသည်။

ထို့အပြင် အဒေါ်ဖြစ်သူ၏ မိသားစုမှာ ရွှီပေါ်အန်းအပေါ် ကြီးမားသော ကျေးဇူးကြွေး တင်သွားခဲ့လေပြီ။ သူ သည် ဇိမ်ခံဟိုတယ်တစ်ခုကို ကြိုတင်မှာယူရန် သူ၏ အဆက်အသွယ်များကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး သတို့သားနှင့် သတို့သမီးတို့အား အနီရောင်စာအိတ်များ ပေးရန် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ငွေ အများအပြားကိုပင် သုံးစွဲခဲ့လေသည်။

မင်္ဂလာဆောင် ကျင်းပရာနေရာ၌ ရွှီပေါ်အန်းသည် သူ၏ ညီဝမ်းကွဲ၏ မင်္ဂလာဆောင်သို့ တက်ရောက်မည် မဟုတ်ကြောင်း ကြားသိရပြီးနောက် မည်သူကမျှ သူ့ကို ဝေဖန်ရန် မတ်တတ်မရပ်ခဲ့ကြချေ။ အခြားသူများထံမှ အားကျမှုများသာ ရှိနေခဲ့လေ၏။

မိမိကိုယ်တိုင်အတွက် လူယုတ်မာတို့၏ စံနှုန်းများကို တောင်းဆိုပြီး အခြားသူများအတွက် သူတော်စင်တို့၏ စံနှုန်းများကို တောင်းဆိုတတ်သော ကိုယ်ကျင့်တရား မြင့်မားသယောင် ဟန်ဆောင်ကာ အတင်းအဖျင်း ပြောဆို တတ်သည့် ဆွေမျိုးများပင်လျှင် ပါးစပ်ပိတ်သွားခဲ့ကြလေသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က စကားပြောလာလျှင်ပင်...

“သူဌေးကြီးက အလုပ်တွေ အရမ်းများပြီး အချိန်မရှိဘူးလေ...၊ သူ လာကြည့်ပေးနိုင်တာကိုပဲ တော်လှပြီ...။” ဟုသာ ပြောဆိုကြလေသည်။

အဆုံးစွန်အားဖြင့် သင်သည် အောင်မြင်မှု အလုံအလောက် ရရှိနေချိန်တွင် သင့်ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများထံမှ နားလည်ခွင့်လွှတ်မှုမှာ စိတ်ကူး၍ပင် မရနိုင်အောင် ကြီးမားနေမည် ဖြစ်လေသည်။ သင် ဘာမှ မအောင်မြင် သေးချိန်တွင်မူ သင်၏ ရံဖန်ရံခါ အမှားအယွင်းများပင်လျှင် အဆမတန် ချဲ့ကားခံရမည်ကို တွေ့ရှိရပေလိမ့်မည်။

မကြာမီမှာပင် ရွှီပေါ်အန်းသည် ပန်းနှင့် ငှက် ဈေးတန်းဆီသို့ ကားမောင်းသွားခဲ့လေသည်။

သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်သွားရာ မကြာမီပင် ထိုနေ့က ဘွန်ဆိုင်း ဝယ်ယူခဲ့သော ဆိုင်ကို ရွှီပေါ်အန်း မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။

ရိယဲ့ကျိုက်။

ဆိုင်နာမည်ကို မြင်သောအခါ ရွှီပေါ်အန်းသည် တွေးတောစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

အရင်က ဤအမည်ကို သူ သတိမထားမိခဲ့သော်လည်း ယခုမူ အနုပညာဆန်သော အဓိပ္ပာယ်တစ်ခု ရှိနေပုံရ လေ၏။

ပန်းတစ်ပွင့်သည် ကမ္ဘာတစ်ခုဖြစ်ပြီး သစ်ရွက်တစ်ရွက်သည် ဗောဓိပင် ဖြစ်လေသည်။

အမည်၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ ထိုသို့ဟုတ်မဟုတ်ကိုမူ သူ မသိချေ။

ဘွန်ဆိုင်းဆိုင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အရာအားလုံးသည် ထိုနေ့ကအတိုင်းပင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

ဆိုင်အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် သေသပ်စွာ ကိုင်းဖြတ်ထားသော စိမ်းလန်းစိုပြည်သည့် ဘွန်ဆိုင်းပင်တန်း များကို တွေ့မြင်ရမည် ဖြစ်လေ၏။ ၎င်းတို့ကို ဘွန်ဆိုင်းများအဖြစ် အလှဆင်ထားနိုင်သလို အိုးစိုက်အပင်များ အဖြစ်လည်း စိုက်ပျိုးနိုင်ပြီး ကြည့်ရှုသူများကို ပျော်ရွှင်မှု ပေးစွမ်းနိုင်ပေသည်။

အတွင်းဘက်သို့ ဆက်ဝင်သွားပါက ရွှီပေါ်အန်း ဝယ်ယူခဲ့သော အနုပညာဆန်သည့် ကျောက်တောင်အလှပင် ဘွန်ဆိုင်းများကို တွေ့ရှိရမည်ဖြစ်သည်။ တောင်နှင့် ရေ ရှုခင်းများ၊ တံတားငယ်များနှင့် စီးဆင်းနေသော ရေများ ပါဝင်သည့် ဥယျာဉ်ရှုခင်းများ၊ ခြံဝင်းငယ်များနှင့် ကျောက်တုံးခုံများ ပါဝင်သည့် ကျေးလက်ရှုခင်းများ၊ ရှေးဟောင်း အဆောက်အအုံများ ပါဝင်သည့် ခေတ်ဟောင်းရှုခင်းများ စသည်ဖြင့် လူတို့ကို အဆုံးမရှိသော စိတ်ကူးယဉ်မှု နယ်ပယ်ကို ပေးစွမ်းနိုင်လေသည်။

ဆိုင်အတွင်းရှိ နံရံများကို သေသပ်လှပသော ဘွန်ဆိုင်းပုံများနှင့် ရှင်းလင်းချက်များဖြင့် အလှဆင်ထားပြီး ဘွန်ဆိုင်းအမျိုးအစားများနှင့် ၎င်းတို့နှင့် ဆက်စပ်နေသော ဇာတ်လမ်းများကို ဖော်ပြထားကာ လာရောက် လည်ပတ်သူများကို မတူညီသော ဘွန်ဆိုင်းများအကြောင်း ပိုမို နားလည်သဘောပေါက်စေလေ၏။

ဘေးရှိ စင်ပေါ်တွင် ပုံစံငယ်လေးများဖြစ်သော အလှဆင် ပစ္စည်းငယ်အချို့ ရှိနေလေသည်။ ၎င်းတို့ကို ဘွန်ဆိုင်း များနှင့် အတူတွဲ၍ ထားရှိသောအခါ ဘွန်ဆိုင်းကို အနုပညာ အယူအဆနှင့် ဇာတ်လမ်းအသစ်တစ်ခု ဖန်တီးပေး နိုင်ပေသည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် ဆိုင်၏ အပြင်အဆင်နှင့် ပရိဘောဂများကို နွေးထွေးပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ပုံစံဖြင့် ဒီဇိုင်းထုတ်ထားကာ ဖောက်သည်များအား သေးငယ်သော သဘာဝကမ္ဘာတစ်ခုအတွင်း ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရစေလေသည်။

ဆိုင်မှာ အတော်အတန် အရောင်းအဝယ် ကောင်းနေသော်လည်း ဘွန်ဆိုင်းများကို ပြုစုယုယနေသော ဆိုင်ပိုင် ရှင်မှာ ရွှီပေါ်အန်းကို မှတ်မိပုံမပေါ်ချေ။ သူ ဝင်လာချိန်တွင် ရွှီပေါ်အန်းကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားပြီး တစ်ချက် မျှသာ လှမ်းကြည့်ကာ သူ၏ အလုပ်ကို ဆက်လုပ်နေခဲ့လေသည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ သာမန်ပင် ဖြစ်လေ၏။ သူတို့သည် တစ်ရက်လျှင် ဖောက်သည် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ သို့မဟုတ် ရာနှင့်ချီ၍ ဝန်ဆောင်မှု ပေးနေရသည်ဖြစ်ရာ လွန်ခဲ့သော သုံးလက ဖောက်သည်တစ်ဦး၏ ရုပ်ရည်ကို မည်သို့ မှတ်မိနိုင်မည်နည်း။ သူတို့တွင် ထူးခြားထင်ရှားသော အသွင်အပြင်မျိုးလည်း မရှိခဲ့ပေ။

ဆိုင်ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက အနီးသို့ ရောက်လာပြီး အပြုံးဖြင့် နှုတ်ဆက်လေ၏။

“မင်္ဂလာပါ လူကြီးမင်း... ကြိုဆိုပါတယ်...။ ဘယ်လို ဘွန်ဆိုင်းမျိုး လိုချင်ပါသလဲ...။”

ရွှီပေါ်အန်းက လက်ကာပြလိုက်ပြီး ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။ ထိုနေ့က သူ့ကို ပိုင်ရှင် ကိုယ်တိုင် လက်ခံစကားပြောခဲ့ကြောင်း ရွှီပေါ်အန်း ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနေပြီး ယခုလေးတင် သူ့ကို ဖုန်းဆက်၍ အလျင်လိုနေသူမှာလည်း ဆိုင်ပိုင်ရှင်ပင် ဖြစ်လေ၏။

ဆိုင်ဝန်ထမ်းသည် သူ့ကို ပိုင်ရှင်၏ သူငယ်ချင်းဟု ထင်မှတ်သွားကာ မည်သည့်စကားမျှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ အပြုံးဖြင့် ထွက်သွားလေတော့သည်။

ယခု လူတိုင်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေသဖြင့် ရွှီပေါ်အန်းမှာ အလျင်စလို မဖြစ်တော့ချေ။ ဆိုင်ပိုင်ရှင် ဘွန်ဆိုင်း တစ်ပင်ကို ကိုင်းဖြတ်၍ ပြီးစီးကာ အနားယူချိန်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေ၏။

“သူဌေး... ခင်ဗျားရဲ့ ဆိုင်နာမည် ရိယဲ့ကျိုက်ကို ရွေးချယ်ထားတာ ကောင်းတယ်...။ ကျွန်တော် မမှားဘူးဆိုရင် အဲဒါက ဗုဒ္ဓဘာသာစကားအရ ပန်းတစ်ပွင့်သည် ကမ္ဘာတစ်ခု...၊ သစ်ရွက်တစ်ရွက်သည် ဗောဓိပင် ဆိုတဲ့ စကားကနေ ယူထားတာပဲ...။”

ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် ရွှေရောင်ကိုင်း မျက်မှန်တပ်ထားပြီး ဗိုက်အနည်းငယ် စူနေသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုး သားတစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် အမူအရာ မရှိချိန်၌ပင် အမြဲတမ်း ပြုံးနေသကဲ့သို့ ရှိနေတတ်၏။ သူသည် သဘာဝအလျောက် ရယ်စရာကောင်းသော အသွင်အပြင်ရှိပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ အနက်ရောင် သစ်သား ပုတီးစေ့ကြီးများမှာ အတော်လေး မျက်စိကျစရာ ကောင်းနေလေသည်။

ရွှီပေါ်အန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဆိုင်ပိုင်ရှင်မှာ သိသာစွာပင် တစ်ခဏမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

“ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို အထင်ကြီးလွန်းနေပါပြီ...။ ဆိုင်နာမည်က ကျွန်တော့်နာမည်ကို အလွယ်တကူ ယူထား တာပါ...။ မင်္ဂလာပါ...၊ ကျွန်တော်က ဒီဆိုင်ရဲ့ ပိုင်ရှင် စုန့်ကျိချိုးပါ...။”

ရွှီပေါ်အန်းမှာ အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားခဲ့လေသည်။ ဆိုင်ပိုင်ရှင်၏ အမည်မှာ ရိယဲ့ ဟုခေါ်သော မိန်းကလေး အမည်တစ်ခုဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ တစ်ဖက်လူ ပြောသည်ကို ကြားပြီးနောက် သူက ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

“မင်္ဂလာပါ... ကျွန်တော်က ရွှီပေါ်အန်းပါ... ခင်ဗျား ခုနက ပစ္စည်းလာယူဖို့ ကျွန်တော့်ဆီ ဖုန်းဆက်ခဲ့တယ် လေ...။”

စုန့်ကျိချိုးက သူ၏ နဖူးကို ရိုက်လိုက်ပြီး၊

“ဟုတ်သားပဲ... ဟုတ်သားပဲ...၊ မစ္စတာရွှီ... ဒီဘက်ကို ကြွပါ...။”

စုန့်ကျိချိုးသည် လမ်းပြရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး တောင်းပန်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“တောင်းပန်ပါတယ်...၊ ခဏလေးပါဗျာ... ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင် ဒီထဲ ရောက်နေလို့...။ အမြန် ရှင်းပစ်ရမယ်...၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် အခုလေးတင် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ရှုခင်းကို ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မယ်...။”

ရွှီပေါ်အန်း ထိုဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ကျေးလက်ပုံစံ ဘွန်ဆိုင်းတစ်ခုအတွင်းရှိ လယ်ကွင်းထဲတွင် ပုရွက် ဆိတ်တစ်ကောင် သောင်းကျန်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေ၏။ အသစ်စိုက်ပျိုးထားသော မြက်ပင်လေးများမှာ ဖိချခံထားရပြီး အကျည်းတန်သော အရာများ ကျန်ရစ်နေခဲ့လေသည်။

လယ်ကွင်းဘေးရှိ ကန်သင်းရိုးပေါ်မှ တစ်စင်တီမီတာခန့်သာ အရွယ်အစားရှိသော လူရုပ်ငယ်လေးများမှာ ပုရွက် ဆိတ်များနှင့် ယှဉ်လျှင် ပို၍ပင် သေးငယ်ကာ အင်အားမဲ့နေပုံ ပေါ်လေသည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ရွှီပေါ်အန်း လန့်ဖြန့်သွားခဲ့လေ၏။

*ဘုရားရေ...၊ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဘွန်ဆိုင်းကမ္ဘာထဲကို ပုရွက်ဆိတ်တွေ ဒါမှမဟုတ် အင်းဆက်ပိုးမွှားတွေ မတော်တဆ ရောက်သွားဖို့ ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိနေသလား...။*

ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ဤအတွေးကြောင့် ရွှီပေါ်အန်းမှာ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားလေတော့သည်။

အခန်း (၁၁၀)

နောက်ထပ်တံခါးတစ်ချပ် ထပ်တိုးလာခြင်း

အခြားအင်းဆက်များကို ဖယ်ထားလိုက်လျှင် သေးငယ်သော ပုရွက်ဆိတ်လေး တစ်ကောင်ကိုပင် ဘွန်ဆိုင်း ဥယျာဉ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပါက ၎င်း၏နယ်မြေကို စိုးမိုးနိုင်သော ဧရာမသားရဲကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်လာနိုင်ပေ သည်။

လူတိုင်းသိကြသည့်အတိုင်း ပုရွက်ဆိတ်များသည် ၎င်းတို့ထက် အဆပေါင်းများစွာ ကြီးမားလေးလံသော အရာများကို မ,ချီနိုင်ကြလေ၏။

စင်တီမီတာဝက်ခန့်သာရှိသော ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို ဘွန်ဆိုင်းထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်နှင့် ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကျားများနှင့် ဝက်ဝံညိုကြီးများသည် ထိုဧရာမပုရွက်ဆိတ်ကြီးများကို ယှဉ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ဘွန်ဆိုင်းကမ္ဘာထဲရှိ သာမန်လူပုလေးများဆိုလျှင်တော့ ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ချေ။

အကယ်၍ ပိုမိုကြီးမားပြီး အစွမ်းထက်သော ပုရွက်ဆိတ် သို့မဟုတ် အခြားသော အဆိပ်ပြင်းသော အင်းဆက် တစ်ကောင်ကောင် ဝင်ရောက်လာပါက ၎င်းသည် တစ်မိသားစုလုံးနှင့် တစ်မြို့လုံးကိုပါ ပျက်သုဉ်းသွားစေနိုင် သည့် ဘေးဒုက္ခကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

ဤအကြောင်းကို တွေးမိသည်နှင့် ရွှီပေါ်အန်း၏ ရင်ဘတ်မှာ ချက်ချင်းပင် တဒိန်းဒိန်းခုန်လာပြီး အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သွားခဲ့လေသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သိသိသာသာ သက်သာလာခဲ့ပြီဖြစ်သော သူ၏ သွေးတိုးရောဂါလက္ခဏာများသည် ပြန်လည် ဖောက်လာတော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေ၏။

ဤသည်မှာ တကယ်ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှလေသည်။

“ကောင်းပါပြီ သူဌေးရွှီ... ခဏစောင့်ခိုင်းလိုက်ရတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်...။ သွားကြရအောင်...။”

စုန့်ကျိချိုးသည် ရွှီပေါ်အန်း၏ အတွေးများကို မသိခဲ့ပေ။ ပုရွက်ဆိတ်ကို ဖမ်းပြီးနောက် သူမက တောင်းပန် စကားဆိုကာ ရွှီပေါ်အန်းကို နောက်ဖေးခြံဝင်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့လေသည်။

နောက်ဖေးခြံဝင်းဟု ခေါ်သော်လည်း ၎င်းမှာ ဂိုဒေါင်တစ်ခုနှင့် ပိုတူလေသည်။ အပူချိန်နှင့် စိုထိုင်းဆ လိုအပ်ချက် များကြောင့်ဖြစ်မည် နောက်ဖေးခြံဝင်းကို နေကာမိုးတစ်ခုနှင့် ရေမှုန်ရေမွှားစနစ်တစ်ခု တပ်ဆင်ထားသဖြင့် ဘွန်ဆိုင်းပေါ်ရှိ အပင်များကို ပိုမိုစိမ်းလန်းစိုပြည်နေစေခဲ့လေသည်။

ရွှီပေါ်အန်း၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားခဲ့လေ၏။ သူ၏ဘွန်ဆိုင်းပင်သည် လအနည်းငယ်အတွင်း ပြောင်တလင်းခါသွားသည်မှာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပေ။ အကြောင်းမှာ သူ ဂရုတစိုက်မပြုစုခဲ့ သောကြောင့် သာမကဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ရာသီဥတုကလည်း အလွန်အရေးကြီးနေသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

နောက်မှ သူ ရေဖျန်းဘူးတစ်ဘူးဝယ်ကာ သူ၏ ဘွန်ဆိုင်းကမ္ဘာလေးထဲသို့ မိုးရွာချပေးပြီး သူ၏ တန်ခိုးကို ပြသရန် ကြိုးစားရပေမည်။

ဤအရာကို တွေးမိပြီး ရွှီပေါ်အန်းသည် အလွန်ဝမ်းသာသွားကာ သူ၏ခရီးစဉ်မှာ အချည်းနှီး မဖြစ်ခဲ့ဟု ခံစား လိုက်ရလေသည်။

မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဘွန်ဆိုင်းများကို ရှောင်တိမ်းကျော်ဖြတ်သွားသော စုန့်ကျိချိုးနောက်သို့ လိုက်ရင်း ရွှီပေါ်အန်းသည် ရှုခင်းဘွန်ဆိုင်း ဟု အမည်တပ်ထားသော စင်တစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေ၏။

သပ်ရပ်လှပသော အိမ်ရှေ့ခြံဝင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက နောက်ဖေးခြံဝင်းမှာ ဂိုဒေါင်တစ်ခုလို ရှုပ်ပွနေခဲ့လေသည်။

အမိုးမှသည် ကြမ်းပြင်အထိရှိသော စတီးစင်ကြီးများပေါ်တွင် ဘွန်ဆိုင်းပင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေ၏။

နေရာအလုံအလောက် မရှိတော့သဖြင့် အပေါ်ထပ်တွင် မထားနိုင်သော အချို့အပင်များကို အောက်ထပ်တွင် ယာယီထားရလေသည်။ နေရာချထားနိုင်သော မြေပြင်နေရာ အားလုံးကို ဘွန်ဆိုင်းပင်များက ဖုံးလွှမ်းထားလေ တော့သည်။

စုန့်ကျိချိုး၏ ညွှန်ပြမှုနောက်သို့ လိုက်ရင်း ရွှီပေါ်အန်းသည် သူ၏ဘွန်ဆိုင်းကို မကြာမီပင် ရှာတွေ့သွားခဲ့လေ သည်။

ဟုတ်ပေသည်... ထိုဘွန်ဆိုင်းပင်...။ အရာအားလုံး အတိအကျ တူညီနေခဲ့သည်။

ဘေးချင်းယှဉ်ရပ်နေသော တောင်ထွတ်သုံးခု၊ အလယ်တောင်ခါးပန်းရှိ နတ်ကွန်း၊ ရေတံခွန်လမ်းကြောင်းနှင့် အောက်ခြေ မြေကွက်လပ်ပေါ်ရှိ ကျောက်တုံးများပါမကျန်။ ၎င်းတို့အားလုံးက တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေကြလေ ၏။

ယခုတော့ ရွှီပေါ်အန်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် တွေဝေသွားခဲ့လေပြီ။

သူသည် သူ၏စိတ်ထဲရှိ ဘွန်ဆိုင်းကမ္ဘာလေးကို အမြန် အာရုံခံကြည့်လိုက်လေသည်။

ဟုတ်သည်... ပြဿနာမရှိ... ၎င်းက တည်ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်၏။

သို့သော် သူ၏ရှေ့မှောက်ရှိ တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေသော ဤဘွန်ဆိုင်းကို မည်သို့ ရှင်းပြရမည်နည်း။

ရွှီပေါ်အန်း ကြက်သေသေနေသည်ကို မြင်သောအခါ အလုပ်ရှုပ်နေသော စုန့်ကျိချိုးသည် သူ့ကို သတိပေးရန်မှလွဲ ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

“သူဌေးရွှီ...ဒီဘွန်ဆိုင်းအတွက် စရန်ငွေ တစ်ဝက်ပဲ ပေးရသေးတယ်...။ ကျန်တဲ့ငွေကို ရှင်းပေးရပါအုန်းမယ်...။”

ငွေက ပြဿနာမဟုတ်ချေ... ရွှီပေါ်အန်းသည် ယခုအချိန်တွင် ငွေကြေးပြတ်လပ်နေသူ မဟုတ်ပေ။

ရွှီပေါ်အန်း က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ပြဿနာမရှိပါဘူး...။ ဒါနဲ့ သူဌေးစုန့်... ခင်ဗျားတို့ဆိုင်မှာ အိမ်တိုင်ရာရောက် ပို့ဆောင်ပေးတဲ့ ဝန်ဆောင်မှုရှိလား လို့ မေးချင်ပါတယ်...။”

စုန့်ကျိချိုးက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေ၏။

“သေချာတာပေါ့...။ ဒါပေမဲ့ အိမ်တိုင်ရာရောက် ပို့ပေးစေချင်ရင်တော့ ပို့ဆောင်ခ အနည်းငယ် ပေးရပါလိမ့် မယ်...”

“ဒါက တရားမျှတပါတယ်...။”

ရွှီပေါ်အန်းက သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်မေးလေသည်။

“ဒီလို ဘွန်ဆိုင်းမျိုးလုပ်ဖို့ ဘယ်နှစ်ရက်လောက် ကြာနိုင်လဲ...။ တကယ်လို့ အမြန်လုပ်ရလို့ အပိုကြေး ပေးရမယ် ဆိုလဲ ပေးနိုင်ပါ တယ်...။”

စုန့်ကျိချိုးက ခေါင်းခါပြကာ ပြောလိုက်လေ၏။

“သူဌေးရွှီ... အနည်းဆုံး သုံးရက်ကြာမယ်ဆိုတာကို အရင်ကတည်းက ပြောပြခဲ့သင့်တာ...။ အတွင်းပိုင်းက အရာ တွေကို နေရာချပြီးရင် အခုလိုရှုခင်းဘွန်ဆိုင်းမျိုးက ပုံသွင်းဖို့ လိုအပ်ပြီး အနည်းဆုံး (၄၈) နာရီ ကြာပါတယ်... ။ ထုတ်လုပ်မှုလုပ်ငန်းစဉ် အပါအဝင်ဆိုရင် အနည်းဆုံး သုံးရက် ကြာပါလိမ့်မယ်...။”

*သုံးရက်တဲ့လား….။*

သို့ဖြစ်ရာ ယခု သူ လက်ဝယ်ပိုင်ဆိုင်ထားသော ဘွန်ဆိုင်းသည် စုန့်ကျိချိုးက သူ့ကို ပေးခဲ့ခြင်း လုံးဝ မဟုတ်ပေ။

အချိန်များစွာ ကုန်လွန်ခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း ထိုအချိန်က အိမ်တိုင်ရာရောက် ပို့ဆောင်ပေးခြင်း ရှိမရှိ သူ မေးမြန်း ခဲ့မိသလားဆိုသည်ကို ရွှီပေါ်အန်း မမှတ်မိတော့ချေ။

သို့ရာတွင် အချိန်ကာလအပိုင်းအခြားကိုသာ အခြေခံ၍ စဉ်းစားကြည့်မည်ဆိုလျှင် ဤဘွန်ဆိုင်းသည် အခြား သော မူလဇစ်မြစ်တစ်ခု ရှိနေကြောင်း အတိအကျ ကောက်ချက်ချနိုင်ပေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယခု သူပိုင်ဆိုင်ထားသော အံ့ဖွယ်ဘွန်ဆိုင်းကို ရွှီပေါ်အန်းက စုန့်ကျိချိုးထံမှ မှာယူခဲ့သည့် ထိုနေ့မွန်းလွဲပိုင်းမှာပင် လက်ခံရရှိခဲ့ပြီး ဖြစ်လေသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ရွှီပေါ်အန်းသည် ကွာရှင်းပြီးစဖြစ်ကာ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေချိန်ဖြစ်သဖြင့် အခြေအနေ၏ ယုတ္တိမတန်မှုကို သေချာစွာ မစဉ်းစားမိခဲ့ပေ။

ထို့နောက် ရွှီပေါ်အန်းက မေးလိုက်လေ၏။

“သူဌေးစုန့်... ခင်ဗျားဆီမှာ ဒီဟာနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းတူတဲ့ ဘွန်ဆိုင်းပင်တွေ ထပ်ရှိသေးလား...။”

စုန့်ကျိချိုးက ခေါင်းခါလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

“ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ တစ်ပုံစံတည်းတူတဲ့ ဘွန်ဆိုင်း နှစ်ခုမရှိပါဘူး...။ တကယ်လို့ လိုအပ်ရင်တော့ ထပ်မှာပေးဖို့ ဒုက္ခခံပေးရပါလိမ့်မယ်...။ ကျွန်တော်တို့ နောက်တစ်ခု ထပ်လုပ်ပေးပါ့မယ်...။”

ရွှီပေါ်အန်းက လက်ကာပြရင်း ပြောလိုက်လေ၏။

“မလိုပါဘူး...ဒီအတိုင်း သာမန်ကာလျှံကာ မေးကြည့်ရုံပါ...။ နောက်ပိုင်း လိုအပ်တာရှိရင် ခင်ဗျားဆီ ပြန်လာမှာ ပါ့မယ်...။ လောလောဆယ်တော့ ဒီဟာကိုပဲ ယူသွားပါ့မယ်...။ ငွေရှင်းကောင်တာက ဘယ်မှာပါလဲ...။”

စုန့်ကျိချိုးက သူ့ကို ရှေ့ဆက်သွားရန် လက်ဟန်ပြရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

“ကျေးဇူးပြုပြီး ရှေ့ခန်းမမှာ ငွေရှင်းပေးပါ...။ သူဌေးရွှီ... ဒီအရာကို ကိုယ်တိုင်ပဲ ယူသွားမလား ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော်တို့ကိုပဲ အိမ်တိုင်ရာရောက် ပို့ပေးစေချင်သလား...။”

ရွှီပေါ်အန်းသည် သူ ကားမောင်းလာကြောင်းနှင့် ကားမှာ ကျယ်ဝန်းလှသဖြင့် သူနှင့်အတူ ယူသွားနိုင်ကြောင်း ပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်လေ၏။

ရုတ်တရက် သူ့ခေါင်းထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ရွှီပေါ်အန်းက နတ်ပူးနေသည့်အလား ပြောလိုက်လေ သည်။

“ကျွန်တော့်အတွက် ပို့ပေးလို့ရမလား...။ လိပ်စာတစ်ခု ပေးခဲ့ပါ့မယ်...။”

ဤတစ်ကြိမ်တွင် မည်သို့သောအရာမျိုး လာပို့မည်ကို ရွှီပေါ်အန်းက စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် သိချင်နေခဲ့လေသည်။

ပို့ဆောင်ရမည့် လိပ်စာများကို အပြန်အလှန် ဖလှယ်ပြီးနောက် ရွှီပေါ်အန်း မထွက်ခွာမီ သူတို့နှစ်ဦး မိနစ် အနည်းငယ်ခန့် စကားစမြည် ပြောဆိုခဲ့ကြသေး၏။

အလျင်အမြန် ကားမောင်းလာပြီးနောက် ရွှီပေါ်အန်းသည် တုန်းကျန်း ဒုတိယဆောက်လုပ်ရေးကုမ္ပဏီ သို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

ရုံးခန်းထဲသို့ ဝင်ပြီးနောက် ရွှီပေါ်အန်း တံခါးပိတ်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ဖိုင်တွဲအထပ်လိုက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ လျှောက်လာသော ထျန်ရှောင်ထုန် ကို မြင်လိုက်ရလေ၏။

“မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ သူဌေးရွှီ...။ ဒါတွေက အထက်လူကြီးတွေက ချမှတ်ပေးထားတဲ့ လေ့လာရေးပစ္စည်းတွေနဲ့ ရုံးခန်းကနေ ပံ့ပိုးပေးထားတဲ့ အထွေထွေမန်နေဂျာရုံးခန်းအတွက် ပြုပြင်မွမ်းမံမှု အစီအစဉ်အသစ်ပါ...။ ကျေးဇူး ပြုပြီး တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပေးပါဦး...။”

ရွှီပေါ်အန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ သူ၏စားပွဲတွင် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး လေ့လာရေး စာရွက်စာတမ်းများကို လက်မှတ်ရေးထိုးရင်း မေးလိုက်လေသည်။

“ရုံးခန်းပြုပြင်မွမ်းမံမှု အစီအစဉ်ကို ကြည့်စရာ မလိုပါဘူး...။ ဒီတိုင်းပဲ အဆင်ပြေပါတယ်...။”

ထုံးစံအတိုင်း ဝန်ထမ်းသစ်များသည် ရာထူးအသစ်ကို လက်ခံရယူပြီးနောက် ၎င်းတို့၏ ရုံးခန်းများကို ပြုပြင် မွမ်းမံလေ့ ရှိကြပေသည်။

အနည်းဆုံးတော့ နံရံများကို ခြစ်ထုတ်ကာ ပရိဘောဂများကို ပြောင်းလဲပြီး ယခင်လူ၏ အရိပ်အယောင်များကို ဖယ်ရှားပစ်သင့်ပေသည်။

အထူးသဖြင့် ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ဌာနအတွင်း ရာထူးတိုးမြှင့်ခံရသော ရွှီပေါ်အန်း ကဲ့သို့သော သူများအတွက် ၎င်းတို့ကို ထိပ်တန်းခေါင်းဆောင်အတွက် နေရာအကောင်းဆုံးနှင့် အလင်းရောင် အကောင်းဆုံး ရုံးခန်းဆီသို့ ပြောင်းရွှေ့ပေးရလေသည်။

ထျန်ရှောင်ထုန် က သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လျက် ပြောလိုက်လေ၏။

“သူဌေးရွှီ... ဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူးလျှို က ဒီနေရာက ကျဉ်းလွန်းပြီး ရှင်ရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ မလိုက်ဖက်ဘူးလို့ ပြောပါတယ်...။ ဒါ့အပြင် အခန်းတွဲလည်း မဟုတ်တော့ အတွင်းရေးမှူး တစ်ယောက်အနေနဲ့ ရှင့်ရဲ့ အလုပ်တွေကို ကူညီပေးဖို့ အဆင်မပြေပါဘူး...။ ဖြစ်နိုင်ရင်တော့ ရှင်က...။”

ထျန်ရှောင်ထုန် ၏ တွေဝေနေမှုကို သတိထားမိလိုက်သော ရွှီပေါ်အန်းသည် လက်မှတ်ရေးထိုးထားသော စာရွက် စာတမ်းများကို ဘေးသို့ပစ်ချကာ ပြုပြင်မွမ်းမံမှု အစီအစဉ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေ သည်။

“ကောင်းပါပြီ... မင်းကို အခက်တွေ့အောင် မလုပ်ပါဘူး...။ ဒါကို တစ်ချက်လောက် ကြည့်လိုက်ရင် ပြီးသွားမှာပဲ မဟုတ်လား...။”

ယေဘုယျအားဖြင့် အတွင်းရေးမှူးရာထူးကို ရုံးခန်းထဲတွင်သာ ထားရှိလေ့ရှိသည်။ လတ်တလောတွင် လျှိုဝေ သည် ရုံးအဖွဲ့မှူးအဖြစ် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ရွှီပေါ်အန်းသည် ထျန်ရှောင်ထုန် ကို အခက်မတွေ့စေလိုပေ။

သို့ရာတွင် ပြုပြင်မွမ်းမံမှု အစီအစဉ်ကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ရွှီပေါ်အန်း၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်းပင် ပြာဝေ သွားခဲ့လေ၏။

သူကိုယ်တိုင်ကလည်း မြို့ပြအင်ဂျင်နီယာ ပညာရပ်ကို လေ့လာသင်ယူခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့် ပုံကြမ်းများကို ဖတ်ရှု ခြင်းမှာ သူ့အတွက် အခြေခံကျွမ်းကျင်မှု တစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ဤအခန်းတွဲကို အတွင်းရေးမှူးရုံးခန်းနှင့် ဆက်သွယ်ထားသော နောက်ထပ်တံခါးတစ်ချပ် အပိုပါနေခြင်း က ဘာသဘောနည်း။

ဤသည်မှာ ရယ်စရာကောင်းလွန်းနေသည် မဟုတ်ပါလား။