အခန်း (၂၇၉-၂၈၀)

အခန်း။ ၂၇၉

စုန်ယန်သည် အပြင်ပန်းတွင် တည်ငြိမ်နေပုံရသော်လည်း အမှန်စင်စစ်တွင်မူ ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်နေသည်။

တစ်ဖက်တွင် ကျားဧကရာဇ်နှင့် အသည်းအသန် အားပြိုင်နေရသလို အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း အဝေးရှိ အခြေအနေကို သတိကြီးစွာ စောင့်ကြည့်နေရသည်။ တစ်ဖက်တွင် မိစ္ဆာရဟန်း ရှိနေပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ အဝင်အထွက် တံခါးပေါက် ရှိနေသည်။

နောက်ထပ် ပုတီးစေ့တစ်စေ့ကိုသာ ပိုင်စိုးနိုင်လျှင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ တံခါးကို စိတ်ကြိုက်ဖွင့်၍ လွတ်မြောက်နိုင်မည်ကို သူ ခံစားသိရှိနေသည်။ ထိုပုတီးစေ့မှာ စတုတ္ထမြောက် ပုတီးစေ့ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် သူနောက်ဆုံး သိမ်းပိုက်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော အရာလည်း ဖြစ်သည်။

သူသည် လောဘမကြီးပေ။ ဤတစ်စေ့ကို ပိုင်စိုးပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်း ထွက်ခွါမည်ဖြစ်ကာ ၎င်းကို ပိုင်စိုးပြီးမှသာ သူ လွတ်မြောက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

အချိန်၏ စီးဆင်းမှုမှာ အလွန်အမင်း နှေးကွေးသွားသယောင်ယောင်ပင်။ လူတိုင်းမှာ အချိန်နှင့်အမျှ အပြိုင်လု၍ အသက်လုနေကြရသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်မှာမူ ရှင်းပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်လွန်းနေသည်။

အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို သူ မသိတော့ပေ။ ခဏတာမျှသာ ဖြစ်နိုင်သလို အမွှေးတိုင် အတော်များများ ကုန်ဆုံးသွားသည့် အချိန်မျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

စုန်ယန်၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေပြီး ကြွက်သားများမှာလည်း တင်းမာနေသည်။ အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပုံရသော်လည်း အမှန်စင်စစ် သူသည် အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်နေပြီး ငရဲမီးဖြင့် အကင်ခံနေရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

သူ၏ ဝိညာဉ်ပေါင်းစုံအလံအတွင်းရှိ ဝိညာဉ်ဆိုး နှစ်သိန်းအနက် အတော်များများမှာ ပျက်စီးဆုံးရှုံးကုန်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အင်အားသုံးစွဲမှုမှာလည်း အကန့်အသတ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤတိုက်ပွဲသည် မူလကပင် သူ၏ အစွမ်းအစနှင့် မထိုက်တန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် အရေးကြီးသော အလှည့်အပြောင်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားပုံပင်။ ထူးဆန်းသော အပြောင်းအလဲတစ်ခု ထပ်မံ ဖြစ်ပေါ်လာပြန်ကာ မိစ္ဆာရဟန်း၏ ဧရာမ ပါးစပ်ကြီးအတွင်းမှ သည်းထိတ်ရင်ဖို အော်ဟစ်သံ သုံးခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပထမဆုံး အော်ဟစ်သံမှာ သမင်မိစ္ဆာထံမှ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ကျန်ရှိသူများထဲတွင် အားအနည်းဆုံး ဖြစ်ကာ ဒုတိယမြောက် အသံမှာ ရှေးဟောင်းသွားထံမှ ဖြစ်ပြီး သူသည် စုန်ယန်ကို ကလဲ့စားချေရန် အခွင့်အရေးပင် မရလိုက်ဘဲ ကျဆုံးသွားရရှာသည်။

တတိယမြောက် အသံမှာမူ ထင်မှတ်မထားဘဲ တာအိုရောင်းရင်းကျန်းထံမှ ဖြစ်နေသည်။ တာအိုရောင်းရင်းကျန်းက နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ငါတို့မှာ ဝိညာဉ်ကတိသစ္စာ ရှိတယ်လေ"

မိစ္ဆာရဟန်းက အသာအယာ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့မှာ ဝိညာဉ်မှ မရှိတာ"

ဝိညာဉ်မရှိသည့်အတွက် တာအိုရောင်းရင်းကျန်း မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ဝိညာဉ်မှာ အတုအယောင်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ မိစ္ဆာရဟန်းကို သက်ရှိသတ္တဝါဟုပင် မခေါ်ဆိုနိုင်ဘဲ ဒုက္ခပင်လယ်ပြင်က နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း မွေးဖွားပေးလိုက်သော၊ ဖြားယောင်းသွေးဆောင်မှုတွင် အကျွမ်းကျင်ဆုံးသော သတ္တဝါဆိုးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

"တာအိုရောင်းရင်းကျန်းလို အမုန်းတရားနဲ့ ကလဲ့စားချေလိုစိတ် ပြင်းထန်နေတဲ့သူတစ်ယောက်က... ဒီလို မြူဆွယ်မှုကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မတုန်လှုပ်ဘဲ နေနိုင်ပါ့မလဲ"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မိစ္ဆာရဟန်းသည် သမင်မိစ္ဆာ၊ ရှေးဟောင်းသွားနှင့် တာအိုရောင်းရင်းကျန်းတို့ကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဝါးမြိုလိုက်ရာ သူ၏အင်အားမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မြင့်တက်လာတော့သည်။

သူသည် ထပ်မံ၍ မစောင့်ဆိုင်းနိုင်တော့ဘဲ လက်ကို ရုတ်တရက် လွှတ်လိုက်ရာ အခက်ခဲဆုံး ရန်သူများဖြစ်သည့် အင်းဆက်ဘုရင်နှင့် အမြီးခုနစ်ချောင်းရှိ မိစ္ဆာမြေခွေးတို့မှာ လွတ်မြောက်သွားကြသည်။

သူသည် အခြေအနေကို တွက်ချက်ပြီးနောက် မိစ္ဆာရတနာ ပုတီးစေ့များကို အလျင်အမြန် ဝါးမြိုရန်နှင့် ထို့နောက်မှ အင်းဆက်ဘုရင်နှင့် မြေခွေးတို့ကို ရှင်းလင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မည်းနက်နေသော မိစ္ဆာလက်ကြီးမှာ ကောင်းကင်ကို ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း မိစ္ဆာရတနာကို ချက်ချင်း မဖမ်းယူသေးဘဲ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် နည်းစနစ်တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ၎င်းက ဒုက္ခပင်လယ်ပြင်၏ အရှိန်အဝါကို အသုံးပြု၍ ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေကို နောက်ထပ် အလွှာတစ်ခုဖြင့် ပိုမိုခိုင်ခံ့အောင် ချုပ်ပိတ်လိုက်ခြင်းပင်။

အကယ်၍ အင်းဆက်ဘုရင်နှင့် အမြီးခုနစ်ချောင်းရှိ မိစ္ဆာမြေခွေးတို့သာ သူတို့၏ အကောင်းဆုံးအချိန်တွင် ရှိနေပါက လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို ဖောက်ထွက်ပြီး လွတ်မြောက်ရန် အခွင့်အရေးရှိကောင်း ရှိနိုင်သော်လည်း ယခုမူ အားနည်းသူက အားနည်းကာ အားသာသူက အားသာနေသည့် ဟန်ချက်ပျက်ယွင်းမှုကြောင့် သူတို့အနေဖြင့် ထိုသို့မလုပ်ဆောင်နိုင်တော့ပေ။

သို့သော် အင်းဆက်ဘုရင်ရော မိစ္ဆာမြေခွေးပါ မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ မပြုလုပ်ကြဘဲ ဒုက္ခပင်လယ်ပြင်၏ အရှိန်အဝါကို တွန်းလှန်ရန်အတွက် တားမြစ်ပညာရပ်များကိုသာ အသုံးပြုရင်း ချိပ်ပိတ်ထားသော အဝင်ဝကို အဝေးမှ တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် မိစ္ဆာရဟန်း၏ လက်က မိစ္ဆာရတနာပုတီးစေ့ပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ကျရောက်လာသည်။

ရှူး...

ရှူထုတ်လိုက်သည့် အသက်တစ်ချက်စာ အချိန်အတွင်းမှာပင် ပထမဆုံး မိစ္ဆာရတနာပုတီးစေ့မှာ ပိုင်စိုးခြင်း ခံလိုက်ရပြီဖြစ်သည်။

သူနှင့် စုန်ယန်ကြားမှ ကွာခြားချက်မှာ မူလကပင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ နှိုင်းယှဉ်၍မရအောင် ကွာခြားလွန်းလှသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျားဧကရာဇ်မှာ စုန်ယန်နှင့် အားပြိုင်နေရသဖြင့် စိတ်အာရုံ အနည်းငယ် လွင့်ပါးသွားပုံပင်။

ရှူး...

စတုတ္ထမြောက် ရွှေနက်ရောင် မိစ္ဆာရတနာပုတီးစေ့ကို စုန်ယန်က ပိုင်စိုးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

...

ရှူး...

ဒုတိယမြောက် မိစ္ဆာရတနာပုတီးစေ့ကို မိစ္ဆာရဟန်းက ပိုင်စိုးသွားပြန်သည်။

မည်းနက်သော မီးခိုးငွေ့များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ရဟန်းသည် စုန်ယန်ကို ကြည့်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

သူ၏ လှောင်ပြောင်လိုသော မျက်ဝန်းများက "မင်းရဲ့ တွက်ချက်မှုတွေက ဘယ်လောက်ပဲ နက်နဲပါစေ။ မင်းရဲ့ ကံတရားက ဘယ်လောက်ပဲ မဆိုးပါစေ... မင်းထက် သာနေတဲ့ အင်အားရှေ့မှာတော့ အားလုံးဟာ အချည်းနှီးပဲ" ဟု ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။

စုန်ယန်သည် မိစ္ဆာရတနာပုတီးစေ့ လေးစေ့ကို ပိုင်စိုးထားပြီးဖြစ်ရာ ယခုအခါ လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို ဖောက်ထွက်၍ ထွက်ခွာနိုင်စွမ်း ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ အမြီးခုနစ်ချောင်းရှိ မိစ္ဆာမြေခွေး၏ ပြုံးယောင်သန်းနေသော မျက်ဝန်းများနှင့် ဆုံလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် မိစ္ဆာမြေခွေးနှင့် အင်းဆက်ဘုရင်တို့သည် ရုတ်တရက် လူစုခွဲလိုက်ကြသော်လည်း အဝေးကြီးသို့ မဟုတ်ဘဲ စုန်ယန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် မည်သူမျှ စကားပြောရန် မလိုတော့သလို စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ရန်ပင် မလိုတော့ပေ။ ဤနေရာတွင် ရှိနေသူတိုင်းမှာ အကွက်ချ တွက်ချက်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သော မိစ္ဆာအိုကြီးများသာ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့်ပင် စုန်ယန် အရာအားလုံးကို နားလည်လိုက်သည်။

မိစ္ဆာမြေခွေးက "တံခါးကို မြန်မြန်ဖွင့်လိုက်စမ်းပါ။ ဘာကို စောင့်နေတာလဲ။ မင်းမှာ တခြား ရွေးချယ်စရာ ရှိလို့လား" ဟု ပြုံးလျက် ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။

ဤအခွင့်အရေးမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ကျန်းဟန်ကို အတင်းအကျပ် စိန်ခေါ်ခဲ့ရစဉ်ကထက်ပင် ပို၍ နည်းပါးနေသေးသည်။ သူသည် မိစ္ဆာမြေခွေးကိုပင် မအောင်နိုင်ပါက ပို၍ အစွမ်းထက်သော အင်းဆက်ဘုရင်ကို ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ပေ။

ရှူး...

တတိယမြောက် ရွှေနက်ရောင် မိစ္ဆာရတနာပုတီးစေ့ကို မိစ္ဆာရဟန်းက ပိုင်စိုးလိုက်ပြန်သည်။

မိစ္ဆာရဟန်း၏ အေးစက်သော မျက်ဝန်းများက အနည်းငယ် မြင့်တက်လာပြီး ကိုယ်ပိုင်အစီအစဉ်များ ရှိနေကြသော ထိုသုံးဦးကို ဝေ့ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူသည် စုန်ယန်ထံသို့ အကြည့်ကို ရုတ်တရက် ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စိတ်စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ဒုက္ခပင်လယ်ပြင်မှ မိစ္ဆာများ၏ အစွမ်းထက်လှသော ဖြားယောင်းသွေးဆောင်မှု စွမ်းအားပင်။

ကျင့်ကြံမှုအဆင့် အနည်းငယ်နိမ့်သူများမှာ သူ၏မျက်ဝန်းကို ကြည့်မိရုံဖြင့် သူတို့၏ တပ်မက်မှုများမှာ အတိုင်းအဆမရှိ ကြီးထွားလာပြီး ကျင့်ကြံမှုအနှစ်သာရမှာလည်း တိုက်ရိုက် ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။

ယခုအခါတွင်မူ သူသည် မိစ္ဆာမြေခွေး၊ အင်းဆက်ဘုရင်၊ ကလေးငိုသံသခင်၊ ရှေးဟောင်းသွား၊ သမင်မိစ္ဆာနှင့် ဟန်ယွီလင်းတို့ကဲ့သို့သော သူများကို ရင်ဆိုင်နေရန် မလိုတော့သလို တာအိုရောင်းရင်းကျန်း၏ သစ္စာဖောက်မှုကိုလည်း ပူပန်နေရန် မလိုတော့ပေ။ ဤအစွမ်းမှာ ယခင်တိုက်ပွဲများကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုပြင်းထန်လှသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် စုန်ယန်၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝိညာဉ်ဆိုးများမှာ လမ်းကြောင်းတစ်ခုအဖြစ် ပွင့်ထွက်သွားကြသည်။ ထိုလမ်းကြောင်း၏ အဆုံးက စုန်ယန်ထံသို့ ထိတွေ့နေသည်။

သူ၏အတွင်းစိတ်ထဲတွင် အဆုံးမရှိသော တပ်မက်မှုများမှာ စတင်အက်ကွဲလာကာ ကမ္ဘာကြီးမှာ ကျဉ်းမြောင်းသော ဂူတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အလင်းရောင်များ ရှိနေသည့် နံဘေးတွင် ကွေ့ကောက်နေသော လမ်းကလေးများရှိရာသို့ သူ မြင်တွေ့နေရသည်။ ထိုအလင်းရောင်၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ နယ်စပ်ဒေသမှ တိမ်တိုက်များ၊ အဆုံးမရှိသော မြက်ခင်းပြင်ကြီးများ၊ သမင်ကလေးများ၏ အော်မြည်သံနှင့် နွားအုပ်၊ ဆိတ်အုပ်များကို မြင်တွေ့နေရသည်။

ဖြူစင်သော အပြုံးဖြင့် မြင်းဖြူတစ်စီးကို စီးနင်းလာသော မိန်းကလေးတစ်ဦးမှာ ကြာပွတ်ကို ဝှေ့ယမ်းရင်း သူ့ကို မမျှော်လင့်ဘဲ တွေ့ရှိသွားသည့်အလား အဝေးမှ လက်လှမ်းပြနေသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးမှာလည်း တစ်စုံတစ်ခုကို အော်ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။

သူမ ဘာတွေ အော်ပြောနေတာလဲ။

သို့သော် အလွန်ဝေးကွာလွန်းသဖြင့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မကြားရပေ။ သို့သော် သူမ၏ မျက်နှာကိုမူ စုန်ယန် အလွန်တရာ ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနေသည်။

သူမမှာ ပိုင်ရွှယ်ဟန်ပင်။

သူ၏ ချစ်သူပြောနေသည်ကို ကြားနိုင်ရန် သူသည် အလိုအလျောက်ပင် အနီးသို့ တိုးသွားမိသည်။ သူသည် အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အပြင်ပန်းတွင် ပုံမှန်ဟု ထင်ရသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်ဓာတ်မှာမူ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

အဆုံးတွင်မူ သူသည်လည်း သာမန်လူသားတစ်ဦးသာ။

အခန်း။ ၂၈၀

သူသည်လည်း ဇနီးသည်တစ်ဦးနှင့်အတူ ဘဝကို အေးအေးချမ်းချမ်း ကုန်ဆုံးလိုသူ ဖြစ်သည်။ ကြီးကျယ်သော ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုနှင့် ရာထူးဂုဏ်ရှိန်များ မရှိလျှင်ပင် ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှု ရှိနေသရွေ့ သူ ကျေနပ်နိုင်သည်။

ဒီလိုလေးပဲ ငါတောင့်တမိတာက ဘာများ မှားယွင်းနေလို့လဲ။

"ဟဲ..."

"ဟားဟားဟားဟား..."

ရုတ်တရက် ရယ်မောသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အရာအားလုံးကို ဆွဲဖြဲဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

နယ်စပ်ဒေသမှ မြေပြင်များ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပြိုကွဲသွားကာ နွားအုပ်၊ ဆိတ်အုပ်များလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မိန်းကလေး၏ ပုံရိပ်မှာလည်း လွင့်စင်သွားတော့သည်။

အရာအားလုံးသည် ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံဝဲနေသော အပိုင်းအစများ ဖြစ်သွားပြီး ထိုအပိုင်းအစများပေါ်မှ အလင်းနှင့် အရိပ်တို့မှာ လျင်မြန်စွာ မှေးမှိန်သွားကာ ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

ဒါဟာ စိတ်အာရုံ ထောင်ချောက်တစ်ခုလား။

ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး အဆုံးမရှိသော ဒုက္ခပင်လယ်ပြင်၏ အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည့် လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

မိစ္ဆာရဟန်းမှာမူ သူ၏ တစ်ဖက်တွင်ရှိသော အမျိုးသားက နီမြန်းနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

"ဒါဟာ ဟိုမိစ္ဆာရတနာ ပုတီးစေ့ လေးစေ့ရဲ့ စွမ်းအားလား"

မိစ္ဆာရဟန်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီပုတီးစေ့တွေက မင်းဆီမှာ ခဏတဖြုတ်ပဲ ရှိနေမှာပါ။ မကြာခင် ငါ့လက်ထဲ ရောက်လာတော့မှာပဲ"

အဝေးတစ်နေရာမှ အမြီးခုနစ်ချောင်းရှိ မိစ္ဆာမြေခွေးမှာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"စုန်ယန်... ဘာကို စောင့်နေတာလဲ။ ဒီဘက်ကို မြန်မြန်လာခဲ့"

သူ၏ ယုံကြည်မှုများမှာလည်း လျော့နည်းလာနေပြီး စိတ်ဓာတ်များမှာ ပျာယာခတ်ကာ ရှုပ်ထွေးနေသည်။

စုန်ယန်က မိစ္ဆာမြေခွေးရော၊ မိစ္ဆာရဟန်းကိုပါ လျစ်လျူရှုထားပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောပေ။ သူ၏ အကြည့်များ ဖျတ်ခဲလှုပ်ရှားသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် မည်သည့်နေရာကို ကြည့်လိုက်သည်မသိဘဲ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ အစီအရင်ပြားတစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ ဖမ်းယူလိုက်သည်။

သူသည် ဟီးဟီးဟု ထူးဆန်းစွာ ရယ်မောရင်း အစီအရင်အလံများကို ကျဉ်းမြောင်းသော နေရာလွတ်တစ်ခုတွင် စိုက်ထူလိုက်သည်။

ထို့နောက် အကြောင်းအကျိုး ဂူဖြူစုံ ပုံဆောင်ခဲ ကျောက်စိမ်းမြှုပ်နှံထားသော အစီအရင်ပြားကို စတင် လှုပ်ရှားလိုက်တော့သည်။

ထိုအရာက သူ၏ အပ်ပင်။

ဤအပ်မှာ အလွန်သေးငယ်လှသဖြင့် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ အသုံးမဝင်ပေ။ သို့သော် ဤနေရာမှာ ဝိညာဉ်ခရိုင်၏ အဆုံးသတ်ဖြစ်ပြီး ဒုက္ခပင်လယ်ပြင်နှင့် အလွန်နီးကပ်လှသည်။

ဒုက္ခပင်လယ်ပြင် အဝင်ဝကို ပိတ်ဆို့ထားသော မိစ္ဆာရတနာများမှာလည်း ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်နေသဖြင့် ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေမှာ ရေလှိုင်းများအောက်တွင် နစ်မြုပ်တော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်နေသည်။

"တကယ်လို့သာ အခုအချိန်မှာ နောက်ထပ် အပ်တစ်ချောင်းနဲ့သာ ထပ်ပြီး ထိုးဆွလိုက်မယ်ဆိုရင် ရလဒ်က ဘာဖြစ်သွားမလဲ"

မိစ္ဆာရဟန်း၊ အင်းဆက်ဘုရင်နှင့် မိစ္ဆာမြေခွေးတို့၏ အကြည့်များမှာ အစီအရင်ပြားပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကြသည်။

သူတို့ တုံ့ပြန်ရန် မအားခင်မှာပင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ ဟင်းလင်းပြင်မှာ မှန်သားပြင်တစ်ခု ကွဲအက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ရှေးဟောင်းကျပြီး ခန့်ညားလှသော အရှိန်အဝါများမှာ အတွင်းသို့ ဒလဟော စီးဝင်လာကြတော့သည်။

ပြင်ပလောကကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ရှင်းလင်းလာပြီး အထက်တွင် အမည်းရောင်၊ အောက်တွင် အဖြူရောင်ဖြင့် အလယ်ဗဟို၌ နေဝင်ချိန်နှင့် မိုးသောက်ချိန်ကို ခွဲခြားလိုက်သည့် အဆုံးမရှိသော ဓားကြီးတစ်လက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ထိုဓားရှည်ကြီးက ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေကို လုံးဝဖြတ်တောက်လိုက်ပြီးနောက် စုန်ယန်သည် ခေါင်းမော့ကာ အဝေးမှ ထိုသုံးဦးကို ပြုံးပြပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ဤအမူအရာဖြင့် သူတို့၏စိတ်ကို တုန်လှုပ်သွားစေကာ သူသည် ဤလောကတွင် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်လက်ရှင်သန်နိုင်ပြီး လွတ်မြောက်ရာလမ်းရှိသည်ဟု သူတို့အား ယုံကြည်သွားစေရမည်။ ဤသံသယမျိုးစေ့ကိုသာ ချမှတ်နိုင်လျှင် ထိုသုံးဦး၏ စိတ်ဆန္ဒမှာ အဟန့်အတားဖြစ်သွားပြီး သူတို့ ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ သေဆုံးသွားကြလိမ့်မည်။

မိစ္ဆာရဟန်းနှင့် ကိုရင်လေးများသည် ဒုက္ခပင်လယ်ပြင်မှ လာသူများဖြစ်သော်လည်း ထိုနေရာသို့ ဘယ်သောအခါမှ ပြန်မသွားချင်ကြပေ။

သူ့အတွက်မူ စတုတ္ထမြောက် ပုတီးစေ့ကို ပိုင်စိုးစဉ်ကပင် သူ၏ ပါရမီကို အသုံးပြုကာ စမ်းသပ်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ မိစ္ဆာရတနာများ ဆောင်ထားသူများသည် ဒုက္ခပင်လယ်ကမ်းခြေတွင် ရှင်သန်နိုင်စွမ်းရှိကာ ပင်လယ်ထဲသို့ လွင့်မသွားသရွေ့ မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသေးသည်။ ထို့ပြင် သူသည် လားရာကိုလည်း အနိုင်နိုင် ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် စုန်ယန်သည် အသစ်ရရှိထားသော ရွှေနက်ရောင်ပုတီးစေ့ လေးစေ့ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ရာ အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ရေတွက်မရနိုင်သော ဝိညာဉ်ဆိုးများနှင့် စိတ်လွတ်နေသော ကျားမျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ ဝိညာဉ်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ့ကို ဝန်းရံကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လည်ပတ်နေကြတော့သည်။

၎င်းက သူ့ကို ဒုက္ခပင်လယ်ကမ်းခြေသို့ ပန်းထိုးလုံးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ပျံသန်းသွားစေသည်။ အဆုံးမရှိသော စွဲလမ်းငြိတွယ်မှုများက အရူးအမူး တိုက်ခိုက်လာကြသော်လည်း ရွှေနက်ရောင်ပုတီးစေ့ လေးစေ့မှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လည်ပတ်နေပြီး ပင်လယ်လေပြင်း၏ ဒဏ်ကို ခံယူပေးနေကြသည်။

သို့သော် ဤသို့လည်ပတ်နေစဉ်မှာပင် ပုတီးစေ့လေးစေ့မှာ အရည်ပျော်ဖိုထဲ ကျသွားသော သတ္တုများကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော အပြောင်းအလဲများ စတင်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

စုန်ယန်၏ ဝိညာဉ်ပေါင်းစုံအလံမှာလည်း ထိုထဲသို့ ကျရောက်သွားပြီး တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်သွားကာ အလုံးကြီးဖြစ်လာသည်။

ထိုအလုံးကြီးမှာ လွင့်ထွက်သွားပြီး အဆုံးမရှိသော မီးခိုးရောင် တောရိုင်းမြေပြင်ပေါ်တွင် လွင့်ပါးနေသည့် မြက်ခြောက်ပုံကြီးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

စုန်ယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ စတင်ပြိုကွဲလာသည်။ ဒုက္ခပင်လယ်ကမ်းခြေဆိုသည်မှာ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်နိမ့်သော ခန္ဓာကိုယ်မျိုးဖြင့် မည်သို့မျှ ခံနိုင်ရည်ရှိသည့် နေရာမဟုတ်ပေ။ သူ၏ သွေးအဆီအနှစ်များမှာ သူ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်အတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်သွားပြီး သူသည် ဒုက္ခပင်လယ်

အတွင်းသို့ မကျရောက်စေရန် သူ့ကိုယ်သူ အသည်းအသန် ထိန်းချုပ်နေရသည်။

သို့သော် ဒုက္ခပင်လယ်ကမ်းခြေသည်လည်း ဒုက္ခပင်လယ်အငယ်စားလေးတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ရာ မိစ္ဆာရတနာများ၏ အကာအကွယ်ရှိသော်လည်း စွဲလမ်းငြိတွယ်မှုများမှာ စုန်ယန်၏ စိတ်အတွင်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာပြီး အခြားသူတို့၏ စွဲလမ်းမှုများကို ခံစားရစေသည်။

ထိုသို့ဖြစ်နေစဉ်အတွင်း အမြီးခုနစ်ချောင်းရှိ မိစ္ဆာမြေခွေးဘိုးဘေးကြီး၏ အသည်းယားဖွယ် အော်ဟစ်သံကို သူ ခပ်ရေးရေး ကြားလိုက်ရသော်လည်း ၎င်းမှာ အရေးမကြီးတော့ပေ။

ယခုအခါ သူသည် သူ၏စိတ်ကို အပြည့်အဝ တည်ငြိမ်အောင် စတင်လုပ်ဆောင်နေပြီး ဤဒုက္ခပင်လယ်ကမ်းခြေတွင် ရှင်သန်နိုင်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေတော့သည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်မှာလည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စတင်သန်မာလာတော့သည်။

...

...

တောင်ကုန်း၏ ပြင်ပတွင် အလံများမှာ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ချပ်ဝတ်တန်ဆာပေါင်း တစ်သောင်းမှာ နွေဦးနေရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေကြသည်။

ရုတ်တရက် အဝေးမှ ပြင်းထန်သော ချီစွမ်းအင်တစ်ခု တိုးဝှေ့လာပြီး ခုတ်ပိုင်းတောင်ကုန်းတစ်ခုလုံးကို အရုပ်တစ်ခုကဲ့သို့ လွင့်စင်သွားစေသည်။

မြင့်မားသော တောင်စိမ်းကြီးမှာ မြေပြန့်အဖြစ်သို့ ပျက်စီးသွားပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် ဖုန်မှုန့်တိမ်တိုက်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။

ဝေနိုင်ငံတော်မှ စစ်သည်များမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြပြီး မျက်နှာများမှာလည်း ပြာနှမ်းကုန်ကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် မီးခိုးနက်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ ထိုမီးခိုးများကြားမှ ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုပုံရိပ်မှာ အင်းဆက်များ၏ အော်မြည်သံနှင့်အတူ ဝေနိုင်ငံတော်စစ်တပ်၏ နောက်ဘက်ရှိ စခန်းတစ်ခုသို့ လျင်မြန်စွာ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး ပင်မစစ်တဲအတွင်းသို့ လဲကျကာ လိမ့်ဝင်သွားတော့သည်။ ရှုံဝေစစ်တပ်တစ်ခုလုံးမှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို ကြိုဆိုသကဲ့သို့ ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။

"သူတို့က မြေခွေးနဲ့ ဝံပုလွေမျိုးနွယ်စုတွေရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုအောက်မှာရှိတဲ့ စစ်တပ်ပဲ... ဒါကို ဘာလို့ ဒီလူစိမ်းကိုမှ ရိုရိုသေသေ ကိုးကွယ်နေကြတာလဲ"

သူ့စိတ်ထဲမှာ အဖြေက ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။

"အဖြေက တစ်ခုတည်းပဲရှိတယ်။ ရှုံဝေနိုင်ငံတော်က ဒီလူစိမ်းရဲ့ လက်အောက်ကို ရောက်သွားခဲ့တာ ကြာလှပြီပဲ..."

အတန်ကြာပြီးနောက် ပင်မစစ်တဲတံခါးအပြင်ဘက်မှ အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ထူးဆန်းသောအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကျူးအာက အင်းဆက်ဘုရင်ကို တွေ့ခွင့်တောင်းခံပါတယ်..."

သို့သော် စစ်တဲအတွင်းမှ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိပေ။ စစ်တဲပတ်ပတ်လည်တွင် မှော်အလင်းလွှာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာရာ အတွင်းရှိလူမှာ စကားပင်မပြောနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိထားသဖြင့် နေရာမရွေးဘဲ ကုသနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

ကိုယ့်ကိုကိုယ် ကျူးအာဟု ခေါ်ဆိုသော ထိုအမျိုးသမီးမှာ ငွေရောင်မျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏မျက်ဝန်းများတွင် အတွေးစတစ်ခု လက်ခနဲဖြစ်သွားကာ တစ်ဖန်ပြန်လည် အလေးပြုရင်း နောက်ဆုတ်သွားသည်။

ထို့နောက် သူမသည် အဝေးရှိ တောင်ကုန်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ မည်သည်ကို တွေးတောနေသည်မသိဘဲ ခံစားချက်ကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်တော့သည်။