အခန်း (၂၇၁-၂၇၂)

အခန်း။ ၂၇၁

ဝူး….….

အနက်ရောင်မြူခိုးများ ရစ်ပတ်ထားသော အလင်းတန်းတစ်ခုသည် အေးခဲနေသော စွန့်ပစ်

မြေရိုင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်၍ပျံသန်းသွားသည်။

ဤနေရာတွင် ကျဆင်းနေသော ဆီးနှင်းများမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော်လည်း သူတို့သည် အနက်ရောင်မြူခိုးများ၏ အပြင်ဘက်ဆုံးအလွှာမှ မိစ္ဆာဝိညာဉ်အနည်းငယ်ကိုသာ အေးခဲစေခြင်း၊ တိုက်စားခြင်းနှင့် ဖယ်ရှားပစ်ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်နိုင်သည်။ အတွင်းဘက်ရှိ ဝတ်ရုံနက်နှင့် အမျိုးသားနှင့် ငွေရောင်ဝတ်ရုံနှင့် အမျိုးသမီးတို့မှာမူ တစ်စုံတစ်ရာ ထိခိုက်ခြင်း မရှိပေ။

စူးစမ်းလေ့လာရေးအတွက်ဆိုလျှင် ပိုင်ရွှယ်ဟန်သည် ပင်လယ်ခွဲအတတ်ကို အသုံးပြု၍ ဖြည်းညှင်းစွာ ပျံသန်းရမည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ဤနေရာကို အလျင်အမြန် ဖြတ်ကျော်ရန်အတွက်မူ ယခင်ကဲ့သို့ အနှေးနည်းလမ်းကို အသုံးပြု၍ မရတော့ပေ။

"တင်းတင်းဖက်ထားနော်"

စုန်ယန်က ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် နူးညံ့သော လက်တစ်စုံက သူ၏ခါးကို ဂရုတစိုက် ရစ်ပတ်လိုက်ပြီး နွေးထွေးသော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ သူ၏ကျောပြင်သို့ ကပ်ရက်သား ဖြစ်သွားသည်။

ဤခံစားချက်မှာ အခြေအမြစ်မရှိဘဲ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ စိတ်အာရုံနယ်ပယ်အတွင်း၌ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာတိုင်တိုင် အတူတကွ ဖြတ်သန်းခဲ့ရာမှ ပေါက်ဖွားလာခဲ့ခြင်းပင်။

စုန်ယန်နှင့်အတူ အချိန်ဖြုန်းခဲ့သည့် ကာလကို ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ပိုင်ရွှယ်ဟန်သည် အခြားသော အမျိုးသမီးအားလုံးထက် သာလွန်နေပြီဟု ဆိုနိုင်သည်။

သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ သူတို့နှစ်ဦး သိကျွမ်းခဲ့သည်မှာ မကြာသေးပေ။ ထိုပြင်းထန်လှသော စိမ်းသက်မှုနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသော ခံစားချက်များမှာ ပို၍တိုးပွားလာသည့် နူးညံ့ကြင်နာမှုများနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

...

နောက်တစ်ခဏတွင်မူ အလင်းတန်းသည် နောက်ထပ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

အေးခဲနေသော မြေရိုင်းပြင်၏ တိတ်ဆိတ်မှုနှင့် မတူဘဲ ဤနယ်မြေအတွင်းသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် စစ်ဗုံသံများနှင့် လင်းကွင်းတီးသံများကဲ့သို့ တိုက်ပွဲသံများက နားထဲတွင် ဆူညံသွားတော့သည်။

အပူချိန်မှာလည်း အေးစက်ရာမှ နွေးထွေးလာသော်လည်း ၎င်းမှာ အလွန်ပင် နေရခက်သော အပူရှိန်မျိုး ဖြစ်သည်။ လေထုထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လွင့်မျောနေသော မီးခိုးရောင် မြူခိုးများမှာ ညစ်ပတ်ပေရေနေသယောင် ရှိနေသဖြင့် မည်သူမဆို ရှောင်ရှားလိုသည့် စိတ်ကို မတားဆီးနိုင်အောင် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ဒါပေမဲ့... လောကတစ်ခုလုံးကို မြူခိုးတွေက ဖုံးလွှမ်းထားမှတော့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှောင်လွှဲနိုင်ပါတော့မလဲ။

စုန်ယန်က သူ၏ နတ်ဘုရားအသိစိတ်ကို ဖြန့်ကျက်ကြည့်သော်လည်း ဟန့်တားမှုကိုသာ ခံလိုက်ရသည်။ သို့သော် အမှန်တကယ်တွင်မူ နတ်ဘုရားအသိစိတ်ပင် မလိုအပ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြသော ကျင့်ကြံသူများနှင့် မိစ္ဆာသားရဲ အမြောက်အမြားကို မြင်တွေ့နေရသောကြောင့်ပင်။

သို့သော် ထိုတိုက်ပွဲမှာ ကျင့်ကြံသူနှင့် မိစ္ဆာသားရဲတို့အကြား တိုက်ပွဲမဟုတ်ဘဲ ရမ်းသန်းတိုက်ခိုက်နေသည့် စစ်ပွဲသာ ဖြစ်သည်။ ကျင့်ကြံသူများနှင့် မိစ္ဆာသားရဲအားလုံးမှာ ရူးသွပ်နေကြ၏။

စုန်ယန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခေါင်းမပါသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို အာရုံစိုက်ကြည့်

လိုက်ပြီး သူ၏ ယူဆချက်ကို အတည်ပြုလိုက်သည်။

ဤကျင့်ကြံသူများမှာ ရူးသွပ်နေရုံတင်မကဘဲ သေဆုံးသွားသည့်တိုင်အောင် ဆက်လက်

တိုက်ခိုက်နေကြခြင်းပင်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့အတွင်းရှိ သတ်ဖြတ်ခြင်းအရည်နှင့် မိစ္ဆာချီစွမ်းအင်များပါ ရူးသွပ်နေသောကြောင့်ပင်။

ကျင့်ကြံသူများနှင့် မိစ္ဆာသားရဲများ သေဆုံးသောအခါ မိစ္ဆာချီစွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုရူးသွပ်နေသော မိစ္ဆာချီစွမ်းအင်များက ကျင့်ကြံသူများနှင့် မိစ္ဆာသားရဲများ၏ ရုပ်အလောင်းများကို ပြန်လည်သိမ်းပိုက် စေခိုင်းကြသည်။

ဤသံသရာမှာ အဆုံးမရှိဘဲ လည်ပတ်နေတော့သည်။ ထိုပါးလွှာသော မြူခိုးများက ရှိနှင့်ပြီးသား မှတ်ဉာဏ်မှန်သမျှကို အဆက်မပြတ် သစ်လွင်အောင် ပြုလုပ်နေသည်။

ဤမြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းထားသည့် လောကကြီးမှာ သေဆုံးခြင်းတိုင်အောင် အနားမရနိုင်သည့် ကမ္ဘာတစ်ခုပင်။

ပိုင်ရွှယ်ဟန်သည် အခြေအနေကို ရိပ်မိသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် လက်ချောင်းများကို ကျစ်လျစ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လျက် အတတ်ပညာကို အသင့်ပြင်ထားလိုက်သည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တင်းမာနေပြီး တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မိစ္ဆာတစ်ကောင်က သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေသည်ကို သူမ သတိပြုမိလိုက်သောကြောင့်ပင်။

ညိုရောင်အတောင်ပံများနှင့် ဝက်ဝံဦးခေါင်းရှိသော မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်မှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်လာပြီး ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လျက် သူတို့ထံသို့ ထိုးဆင်းလာတော့သည်။

ပိုင်ရွှယ်ဟန်သည် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း စုန်ယန်က သူမ၏လက်ကို ညင်သာစွာ ဖိ၍ တားဆီးလိုက်သည်။

သူသည် အနက်ရောင် မြူခိုးတန်းကို ကျွမ်းကျင်စွာ ထိန်းကျောင်းပြီး မြူထူထပ်သော ကောင်းကင်ယံတွင် အကွေးအဝိုက်များဖြင့် ပျံသန်းကာ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

"လောလောဆယ် မတိုက်ခိုက်နဲ့ဦး"

"ကောင်းပါပြီ အစ်ကို"

ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံးတွင် ပိုင်ရွှယ်ဟန်သည် စုန်ယန်၏ စကားကို မြေဝယ်မကျ နားထောင်ခဲ့သည်။ ဤကျင့်ကြံဖော်အစ်ကိုသည် အစွမ်းထက်ရုံတင်မကဘဲ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုနှင့် အကွက်ချစီစဉ်မှုတွင်လည်း သူမထက် များစွာသာလွန်ကြောင်း နားလည်သွားသောကြောင့် သူမသည် ကိုယ်တိုင် စဉ်းစားနေခြင်းကိုပင် ရပ်တန့်ထားလိုက်တော့သည်။

စုန်ယန်သည် ပျံသန်းမှုကို အရှိန်မြှင့်လိုက်ပြီး မိစ္ဆာသားရဲများနှင့် ကျင့်ကြံသူများ၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို လိမ္မာပါးနပ်စွာ ရှောင်ကွင်းသွားသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ထိုရူးသွပ်နေသော သတ္တဝါများက ပစ်မှတ်ကို အလွယ်တကူ ပြောင်းလဲတတ်ကြသည်။

သူတို့၏ မှတ်ဉာဏ်နှင့် အတွေးအခေါ်များသည် အသစ်အသစ်သောအရာများဖြင့် အမြဲတစေ အစားထိုးခံနေရသဖြင့် စုန်ယန်ကို မျက်စိတစ်ဆုံး မြင်နေရချိန်မှလွဲ၍ ကျန်အချိန်များတွင် ရမ်းသန်းတိုက်ခိုက်နေကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဝူး…ဝူး…ဝူး….

အလင်းတန်းမှာ ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားစဉ် ဝိညာဉ်ပေါင်းစုံအလံ၏ အပြင်ဘက်ရှိ အစားထိုးဝိညာဉ်များမှာ စတင်ဖောက်ပြန်လာပြီး အလံတော်မှ လွင့်ထွက်ကာ တွေ့သမျှအရာအားလုံးကို ဝါးမြိုရန် ကြိုးစားနေကြသည်။

ယခုလောလောဆယ်တွင် အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ တိုးပွားလာမည်ဖြစ်ရာ စုန်ယန်အနေဖြင့် တစ်ခုခုမလုပ်ဘဲ အလံတော်ကိုသာ ကိုင်ဆောင်ကာ ရည်ရွယ်ချက်မရှိ လှည့်လည်နေပါက အလံတစ်ခုလုံး မြူခိုးများ၏ တိုက်စားမှုကို ခံရပေလိမ့်မည်။

စုန်ယန်သည် ဝိညာဉ်ပေါင်းစုံအလံကို ရူးသွပ်ဝိညာဉ်ပေါင်းစုံအလံအဖြစ် ပြောင်းလဲထားနိုင်သောကြောင့်သာ ဤမျှခံနိုင်ရည်ရှိခြင်းပင်။

အခြားသူသာဆိုလျှင် ထိန်းချုပ်မရသော သဘာဝကြောင့် ဒုက္ခရောက်ကာ ဝိညာဉ်များမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပြန့်ကျဲသွားပေလိမ့်မည်။

အတန်ကြာ ပတ်ပျံပြီးနောက် စုန်ယန်သည် နောက်ထပ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ အဝင်ဝကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ ထိုနေရာမှ ယိုစိမ့်ထွက်လာသော ဒုက္ခပင်လယ်ပြင်၏ အရှိန်အဝါမှာ ပိုမိုသိပ်သည်းလာပြီး ထိန်းချုပ်၍မရနိုင်လောက်အောင်ပင် ဖြစ်နေသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဤမြူခိုးနယ်မြေ၏ အလွန်တွင် ရူးသွပ်ဘုရင် ဝိညာဉ်နယ်မြေ၏ အဆုံးသတ် ရှိနေခြင်းပင်။

ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ။

ရုတ်တရက် စုန်ယန်၏ မျက်ခုံးများ လှုပ်ခတ်သွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရေလွှမ်းမိုးရာနယ်မြေတွင် သူထားခဲ့သော အရိပ်မဲ့ ကျီးကန်းပုံရိပ်ယောင်နှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားသောကြောင့်ပင်။

၎င်းမှာ အပြင်လူသည် ထိုနယ်မြေအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။ ထိုသူ၏ အရှိန်မှာ မည်သည့်အတားအဆီးမျှ မရှိသကဲ့သို့ အဟန့်အတားမရှိ ဝင်ရောက်လာခြင်းပင်။

စုန်ယန်၏ ရင်ခုန်သံများ မြန်လာပြီး ဦးရေပြားမှာလည်း တစစ်စစ် ဖြစ်လာတော့သည်။ အရှေ့တွင် ကျား၊ အနောက်တွင် ဝံပုလွေ ဆိုသကဲ့သို့ အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် စိုးရိမ်စရာ ကောင်းနေ၏။

သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ အဖြေတစ်ခုကို အလျင်အမြန် ရှာဖွေလိုက်သည်။ မြူခိုးနယ်မြေ၏ မြေပြင်အနေအထားမှာ တောင်ကုန်းတောင်တန်း ထူထပ်ပြီး နိမ့်တုံမြင့်တုံဖြင့် ကျယ်ပြောလှသည်။

သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ မြူခိုးများ၏ သိပ်သည်းဆမှာ မညီမညာ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ချောက်ကမ္ဘာများတွင် ထူထပ်ပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် ပါးလွှာကာ တောင်နက်များတွင် သိပ်သည်းပြီး လွင်ပြင်များတွင် ကျဲပါးနေသည်။

စုန်ယန်သည် အတန်ကြာအောင် လှုပ်ရှားပြီးနောက် အံတင်းတင်းကြိတ်ကာ "ငါ အလောင်းအစား လုပ်ရမယ်" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဝိညာဉ်ပေါင်းစုံအလံကို အစွမ်းကုန် ဖြန့်ကျက်လိုက်ပြီး နောက်ထပ်လျှို့ဝှက်

နယ်မြေ၏ အဝင်ဝသို့ ဦးတည်ပြီး ပြေးဝင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူသည် တိုက်ရိုက်ဝင်မသွားဘဲ အဝင်ဝတွင် ခေတ္တမျှသာ ရပ်တန့်လိုက်သည်။ အလံတော်မှ ပြန့်ကျဲနေသော ရူးသွပ်ဝိညာဉ်များကို မြင်သောအခါ သူက ပိုင်ရွှယ်ဟန်ကို ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"ပင်လယ်ခွဲအတတ်ကို သုံးလိုက်"

ပိုင်ရွှယ်ဟန်သည် အလျင်အမြန်ပင် အတတ်ပညာကို အသက်သွင်းလိုက်ရာ သူတို့ရှေ့ရှိ မြူခိုးများမှာ ကွဲထွက်သွားပြီး ပေတစ်ဆယ်ခန့်ရှိသော ဟာလာဟင်းလင်းပြင်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

စုန်ယန်သည် ဝိညာဉ်ပေါင်းစုံအလံကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကာ “ဒီလိုဆိုရင် နောက်က လိုက်လာတဲ့သူက ငါတို့ နောက်ထပ်လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲကို ဝင်သွားပြီလို့ ထင်သွားလိမ့်မယ်” ဟု တွေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် ပိုင်ရွှယ်ဟန်က လမ်းပြလျက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ဓားပျံဖြင့် ပျံသန်းလာခဲ့ကြသည်။ နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် မြူထူထပ်သော တောင်ကြားချောက်ကြီးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ထိုနေရာတွင် ဂူတစ်ခုကို ရှာတွေ့သောအခါ စုန်ယန်သည် စက္ကူအိမ်တော်ကို ထုတ်ယူ၍ ဂူအတွင်းသို့ ပစ်သွင်းလိုက်တော့သည်။

အခန်း။ ၂၇၂

စက္ကူအိမ်တော်သည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကျယ်ပြန့်လာသည်။ မြူခိုးများ၏ တိုက်စားမှုအောက်တွင် အိမ်တော်နံရံများဆီမှ တစီစီမြည်သံ အနည်းငယ်သာ ထွက်ပေါ်လာပြီး အက်ကွဲကြောင်း တစ်ကြောင်းပင် မရှိပေ။

စုန်ယန်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ နတ်ဘုရားလမ်းစဉ် အသေးစား စုစည်းမှု အစီအရင်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး တောင်ကြားတစ်ခုလုံးတွင် အစီအရင်အလံများကို ဖြန့်ခင်းလိုက်သည်။ အစီအရင်ချပ်ပြားမှာ အနည်းငယ် လည်ပတ်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြူခိုးများကို ဤနေရာသို့ အနည်းငယ် စုစည်းစေကာ စက္ကူအိမ်တော်ကို ပိုမိုလုံခြုံအောင် အကာအကွယ် ပေးလိုက်သည်။

မြူခိုးများ၏ သိပ်သည်းဆမှာ အတက်အကျ ရှိနေသော်လည်း ပုံမှန်အဆင့်အတွင်း၌သာ ရှိနေသေးသည်။

နတ်ဘုရားလမ်းစဉ် အသေးစား စုစည်းမှု အစီအရင်ဆိုသည်မှာ စွမ်းအင်စုပ်ယူသည့် ကိရိယာအသေးစားလေးသာ ဖြစ်သဖြင့် ထူးခြားသော ဖောက်ပြန်မှုမျိုး မဖြစ်ပေါ်စေပေ။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူသည် ပိုင်ရွှယ်ဟန်ကို စက္ကူအိမ်တော်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။ သူမ တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူက လက်ညှိုးကို နှုတ်ခမ်းပေါ်တင်၍ "တိတ်တိတ်နေ" ဟူသော အမူအရာ ပြလိုက်သည်။

ပိုင်ရွှယ်ဟန်သည် သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများကို လှုပ်ရှားလျက် ဤထူးဆန်းသော စက္ကူအိမ်တော်ကို အံ့သြတကြီး ကြည့်ရှုနေမိသည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် သူမ ထိတ်လန့်သွားရသည်။ သူမသည် မည်သည့်အသံမျှ မထွက်သော်လည်း လက်ကို မြှောက်ကာ မလှမ်းမကမ်းရှိ နံရံတစ်ခုကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

စုန်ယန်မှာမူ ၎င်းကို မြင်တွေ့ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

မြူခိုးများ ပိုမိုသိပ်သည်းလာသည်နှင့်အမျှ စက္ကူအိမ်တော်သည် အဆင့်သစ်တစ်ခု၏ ခံနိုင်

ရည်စမ်းသပ်မှုကို ရင်ဆိုင်နေရသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ တစီစီမြည်သံမျှသာ မဟုတ်တော့ဘဲ အက်ကွဲကြောင်း အသေးစားလေးတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သို့သော်လည်း ၎င်းမှာ ထိန်းချုပ်နိုင်သော အနေအထားတွင်သာ ရှိနေပြီး တောင့်ခံထားနိုင်ဆဲပင်။

ဤအရာအားလုံးကို ပြင်ဆင်ပြီးနောက် စုန်ယန်သည် ပိုင်ရွှယ်ဟန်ကို အိမ်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်လာခဲ့သည်။

ရှေ့တွင် ဝံပုလွေရှိပြီး နောက်တွင် ကျားရှိနေသည့်အတွက် သူသည် ပုန်းအောင်းနေလိုက်ပြီး ကျားနှင့် ဝံပုလွေတို့ တိုက်ခိုက်သည်ကိုသာ စောင့်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းပင်။

သူသည် အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

သို့သော် တစ်ဖက်လူမှာ အလွန်အမင်း အလျင်စလို ဖြစ်နေပုံရပြီး သူချန်ထားခဲ့သော အရိပ်မဲ့ ကျီးကန်းပုံရိပ်ယောင်သုံးခုကိုလည်း ချက်ချင်း ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် "နောက်ထပ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်သွားပြီ" ဟု တစ်ဖက်လူက ထင်မှတ်သွားခြင်းမှာ ယုတ္တိရှိသည်။

တစ်ဖက်လူ၏ ပစ်မှတ်မှာ သူမဟုတ်သဖြင့် တောင်ကြားတစ်ခုချင်းစီကို လိုက်လံရှာဖွေပြီး အချိန်ဖြုန်းနေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ယခုအခါ သူသည် စက္ကူအိမ်တော်၏ စက္ကူပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်လျက် ခြံဝင်းအပြင်ဘက်ရှိ ကောင်းကင်ယံတွင် မီးခိုးရောင် ပိုးသားချည်မျှင်များကဲ့သို့ စီးဆင်းနေသော ထူထပ်သည့် မြူခိုးများကို စောင့်ကြည့်နေမိသည်။

အိမ်ထဲတွင်မူ ထူးထူးခြားခြား တိတ်ဆိတ်နေ၏။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး စကားမပြောကြပေ။

စုန်ယန်သည် လက်ချောင်းများကို ကျစ်လျစ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း တစ်ခုကို သဘောပေါက်

လိုက်သည်။ သူသည် ဤဝိညာဉ်ဘုရင် နယ်မြေနှင့် ဆက်စပ်နေသော လူများ သို့မဟုတ် ဖြစ်ရပ်များအကြောင်းကို ဘာမှမသိရှိသေးပေ။

တောင်ထိပ်တွင် နန်းဝူဓားဂိုဏ်း၏ ပထမအကြိမ် တိုက်ခိုက်မှုဖြစ်ပွားခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ပင် သူသည် ယခုလည်း ထိတ်လန့်မှုကို ခံစားနေရသည်။

ထိုစဉ်က သူသည် အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်ချောက်ချားကာ လူမိုက်လေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အသည်းအသန် ပြေးလွှားခဲ့ရပြီး ပုန်းကွယ်ရန်အတွက် နှင်းထဲသို့ တိုးဝင်ကာ နှင်းလူသားအဖြစ်ပင် အယောင်ဆောင်ခဲ့ရဖူးသည်။

ထိုအချိန်က သူသည် ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် တတိယအဆင့်မှာသာ ရှိသေးပြီး အပြင်ဘက်တွင်မူ အဆင့်မြင့်ကျင့်ကြံသူများနှင့် အဆင့် ကျင့်ကြံသူများပင် ရှိနေခဲ့သည်။

ယခုလည်း အခြေအနေမှာ အတူတူပင်။

ခရမ်းရောင်နန်းတော်နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိခြင်းသည် သူ့အား တစ်စုံတစ်ခု ပြောပိုင်ခွင့်ရှိစေပြီဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ နိုင်ငံငယ်လေးများတွင်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် နူးညံ့သော လက်တစ်စုံက သူ၏လက်ပေါ်သို့ အသာအယာ အုပ်မိုးလိုက်သည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ပိုင်ရွှယ်ဟန်၏ ကြင်နာယုယသော မျက်ဝန်းများနှင့် ဆုံလိုက်ရသည်။ ထိုမျက်ဝန်းများထဲတွင် ဆယ်စုနှစ်များစွာ အတူဖြတ်သန်းခဲ့သော အမှတ်တရများမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ စီးဆင်းနေပြီး ဝိညာဉ်ကို ကုသပေးနိုင်သည့် မှော်ဆန်သော စွမ်းအားများ ရှိနေပုံပင်။

ထိုမျက်ဝန်းများမှာ "အသက်ရှင်သည်ဖြစ်စေ သေသည်ဖြစ်စေ သင့်နားမှာ အမြဲရှိနေမှာပါ၊ ဘယ်တော့မှ စွန့်ပစ်မှာမဟုတ်ဘူး" ဟု ပြောနေသယောင် ရှိသည်။

ဤဒဏ္ဍာရီဆန်သော အချစ်ကဲ့သို့ ချိုမြိန်သော ခံစားချက်မှာ စုန်ယန်၏ နှလုံးသားထဲသို့ ရုတ်တရက် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာပြီး သူ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်အတွင်း၌ ဤအမျိုးသမီးနှင့် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော သံယောဇဉ်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အလွန်ပင် နက်ရှိုင်းလှသဖြင့် သူသည် စတင်၍ သတိကြီးစွာ ထားလာပြီး ကြောက်လန့်လာမိသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်မှာ သူတို့၏ သိကျွမ်းခြင်းနှင့် ချစ်ခြင်းမှာ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း၌သာ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး တစ်စုံတစ်ဦးက သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ အနီရောင်ကြိုးကို အတင်းအဓမ္မ ချည်နှောင်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

အချိန်ကား အလွန်ပင် ကြာမြင့်သွားသယောင် ရှိသော်လည်း အမှန်စင်စစ်တွင်မူ ခဏတာမျှသာ ရှိသေးပေမည်။ ထိုစဉ် ရုတ်တရက်ဆိုသလို အဝေးတစ်နေရာမှ ထူးဆန်း၍ စူးရှလှသော ဆူညံသံကြီးတစ်သံ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

၎င်းအသံသည် မရေမတွက်နိုင်သော ခြင်နှင့် ယင်ကောင်များ စုပြုံတိုးဝှေ့နေသကဲ့သို့လည်းကောင်း ကြာရှည်စွာ မြည်ဟည်းနေသော ခေါင်းလောင်းသံကြီးကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ ပင်လယ်နက်အောက်မှ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲနေသကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ သို့မဟုတ် မှောင်မည်းနေသော လေဆင်နှာမောင်းကြီးတစ်ခု တဝူးဝူးတဝါးဝါး မြည်ဟီးနေသကဲ့သို့လည်းကောင်း ရှိနေသည်။

သဘာဝဘေးအန္တရာယ်တစ်ခု ကျရောက်တော့မည့်အလား ထိုအသံတွင် ပါရှိသော အရှိန်အဝါမှာ ရင်တုန်ပန်းတုန်ဖြစ်စရာ ကောင်းလှပြီး ပြင်းထန်သော ဖိအားများဖြင့် လွှမ်းမိုးထားသည်။

ဤမျှ ပြင်းထန်သော ဖိအားနှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက အစွမ်းထက်လှသော ကျင့်ကြံသူတို့၏ အော်ဟစ်သံများမှာပင် မှေးမှိန်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။

ပိုင်ရွှယ်ဟန်သည် စုန်ယန်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားမိပြီး စုန်ယန်ကိုယ်တိုင်၏ မျက်နှာမှာလည်း အနည်းငယ် ဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။

သို့သော် သူသည် စိတ်ကို ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး အပြင်

ဘက်သို့ အေးစက်ခက်ထန်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

တစ်ဖက်ကလည်း ဝိညာဉ်ပေါင်းစုံအလံကို လျှို့ဝှက်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို တိုက်ခိုက်နိုင်ရန် အသင့်ပြင်ထား၏။

ခဏတာမျှ...

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း...

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ကုန်ဆုံးချိန်...

တစ်နာရီ...

တစ်ရက်...

အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း အဝေးမှ အသံများ ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက်တွင်မူ မည်သည့်အရာမျှ ထပ်မံဖြစ်ပေါ်လာခြင်း မရှိတော့ပေ။

စုန်ယန်သည် တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်ကာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။ တောင်ကြား၏ အပြင်ဘက်သို့ သူ၏ နတ်ဘုရားအသိစိတ်ဖြင့် စမ်းသပ်၍ မရနိုင်သောကြောင့် စွမ်းအင်များကို ချွေတာထားခြင်းကသာ ပို၍ သင့်လျော်ပေလိမ့်မည်။

ဝိညာဉ်ဘုရင်နယ်မြေ၏ ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲများမှာ မဝေးတော့ဘူးဟု သူ စိတ်ထဲမှ ခံစားနေရသည်။

အစွမ်းထက်သော ကျင့်ကြံသူများနှင့် ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စုများ ရောက်ရှိလာခြင်းနှင့်အတူ အရာအားလုံးမှာ အဆုံးသတ်တစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူသည် ဤကိစ္စရပ်များကို အနည်းငယ်မျှသာ သိရှိထားပြီး ခန့်မှန်းချက်များအပေါ်၌သာ အခြေခံနေရခြင်းပင်။

"ပါဝင်ပတ်သက်နေသူ အားလုံးကိုတောင် ငါ သေသေချာချာ မသိနိုင်မှတော့ ငါ့ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်တွေကရော ဘယ်လောက်အထိ မှန်ကန်နိုင်ပါ့မလဲ"

စက္ကူအိမ်တော်မှာ ဖြူဖျော့နေဆဲဖြစ်ပြီး မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်မှာ သူတို့နှစ်ဦး၏ ပုံရိပ်ကိုသာ ထင်ဟပ်စေသည်။ ခြံဝင်းအပြင်ဘက်၌ ထူထပ်သော မြူခိုးများ လွင့်မျောနေပြီး ထိုအလွန်တွင်မူ အဆုံးမရှိသော တိုက်ပွဲများသာ ရှိနေသည်။

ဤအချိန်မှာ စုန်ယန် ကြုံတွေ့ဖူးသမျှထဲတွင် အန္တရာယ်အရှိဆုံးနှင့် မရေရာဆုံးသော အခြေအနေပင်။

အအေးကန်တောင်ကြားတွင်မူ မြေခွေးအဘွားကြီးနှင့် ကုဟွမ်ကျီတို့က သူ့ကို သေစေလိုကြောင်း သူ သိရှိခဲ့သည်။ မြူပင်လယ်တွင်မူ သူ၏ပြိုင်ဘက်များမှာ အဘွားအိုနီနှင့် ရှေးဟောင်းစစ်သူကြီးများ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုမူ သူ၏ပြိုင်ဘက်မှာ ဘယ်သူလဲဟုပင် သူ သေချာစွာ မသိတော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် သူသည် ပြိုင်ဘက်တစ်ခုအဖြစ်ပင် အသိအမှတ်ပြုခံရမည် မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။

သူသည် ဤဖြစ်ရပ်၏ ဗဟိုချက်တွင် ရှိမနေပေ။ ထို့ကြောင့် သူ၏ ရွေးချယ်စရာမှာ ဤကိစ္စရပ်များထဲသို့ ချက်ချင်းမဝင်ရောက်ဘဲ ရှောင်နေရန်သာ ရှိတော့သည်။

"ဒါပေမဲ့... ဝိညာဉ်ဘုရင်နယ်မြေမှာပဲ အဆုံးသတ်ဖို့ ကံပါလာခဲ့တယ်ဆိုရင်တော့ ငါ အခုလိုပုန်းအောင်းနေတာက ဘယ်လောက်အထိ အချိန်ဆွဲထားနိုင်မှာမို့လို့လဲ"

သို့သော် သူသည် ဆက်ပြီး ပုန်းအောင်းကာ စောင့်ဆိုင်းနေမိသည်။ သူသည် အစဉ်သဖြင့် သည်းခံနိုင်စွမ်း ရှိသူဖြစ်သည်။ အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း သူ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ အားနည်းမသွားဘဲ ပို၍ပင် ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု၊ ဒေါသ၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှု၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ရက်စက်မှုတို့မှ ပေါက်ဖွားလာသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူ၏ ဦးနှောက်မှာ အလျင်အမြန် အလုပ်လုပ်နေသော်လည်း သူသည် စွမ်းအင်များကို ချွေတာရင်း တိတ်တဆိတ် ဖိနှိပ်ထားမိသည်။ ပြန်လည်တုံ့ပြန်ရမည့် အခိုက်အတန့်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေရင်း အချိန် မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို မသိနိုင်သော နောက်ပိုင်းတွင်မူ...

စုန်ယန်သည် တစ်စုံတစ်ခု အက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ခရက်ခရက်ဟူသော အသံအေးအေးလေးကို တစ်ဖန် ပြန်ကြားလိုက်ရတော့သည်။