အခန်း (၂၇၃-၂၇၄)

အခန်း။ ၂၇၃

လေထုက ခေတ္တမျှ ငြိမ်သက်သွား၏။

နောက်တစ်ခဏတွင်မူ တစ်စုံတစ်ခု အက်ကွဲသွားသောအသံမှာ ဆီပူအိုးထဲသို့ ရေစက်ကျသွားသကဲ့သို့ တဖြဖြမြည်ဟည်းလျက် ပေါက်ကွဲ၍ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ယံတစ်ခွင်နှင့် အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ပျံ့လွင့်လာတော့သည်။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အလျင်အမြန် အကဲခတ်လိုက်ရာ စက္ကူအိမ်တော်၏ နံရံများပေါ်တွင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော အက်ကွဲကြောင်းများစွာ ပေါ်ပေါက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအက်ကွဲကြောင်းများသည် ပင့်ကူအိမ်သဖွယ် ပျံ့နှံ့သွားပြီး မကြာမီမှာပင် နံရံအားလုံးသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

၎င်းမှာ အပြင်ဘက်ရှိ ဒုက္ခပင်လယ်ပြင်၏ အငွေ့အသက်များသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နှုန်းထားဖြင့် မြင့်တက်လာနေပြီး စက္ကူအိမ်တော်မှ တောင့်မခံနိုင်တော့သည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေခြင်းပင်။

စုန်ယန်သည် လက်ကိုမြှောက်ကာ နတ်ဘုရားလမ်းစဉ် အသေးစား စုစည်းမှု အစီအရင်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ အက်ကွဲကြောင်းများ တိုးပွားလာမှုမှာ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

သို့သော် ဤသို့ရပ်တန့်သွားခြင်းမှာ ခေတ္တမျှသာဖြစ်ကြောင်း သူနှင့် ပိုင်ရွှယ်ဟန် နှစ်ဦးလုံး သိရှိကြသည်။

ဝိညာဉ်နယ်မြေ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး ဖြစ်သောကြောင့် ဒုက္ခပင်လယ်ပြင်၏ အငွေ့အသက်များမှာ အကြီးအကျယ် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခြင်းပင်။ အပြင်ဘက်ရှိ လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှာမူ မည်မျှအထိ အထပ်ထပ် ဖြစ်ပေါ်နေမည်ကို မသိနိုင်တော့ပေ။

ပိုင်ရွှယ်ဟန်သည် ခေတ္တမျှ ငြိမ်သက်သွားသော အက်ကွဲကြောင်းများကို ကြည့်လျက် တိုးညှင်းစွာ ခေါ်လိုက်သည်။

"ကျင့်ကြံဖော်အစ်ကို..."

စုန်ယန်က "ဘာကိစ္စလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ပိုင်ရွှယ်ဟန်က သူ့ကို သေချာစွာကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကို ဘာတွေ စိုးရိမ်နေသလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်။ ကျွန်မတို့ကြားက ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ဒီသံယောဇဉ်က ထောင်ချောက်တစ်ခု ဖြစ်သွားမှာကို အစ်ကို စိုးရိမ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ ကျွန်မ သေချာစဉ်းစားကြည့်ခဲ့ပါတယ်။ အစ်ကို့ရဲ့ စိုးရိမ်မှုက မှန်ကန်နေမှာ အသေအချာပါပဲ"

စုန်ယန်သည် သူမကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေပြီးမှ "ဒါဆို... မင်း ဘာပြောချင်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ပိုင်ရွှယ်ဟန်က သူ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မကို သတ်လိုက်ပါတော့"

စုန်ယန်က "မင်းကို သတ်လိုက်ရင် ငါ့နှလုံးသားထဲမှာ ပိုကြီးမားတဲ့ အပြစ်အနာအဆာတစ်ခုပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့လိမ့်မယ်။ ဒါက... ဖြေရှင်းလို့မရတဲ့ ကိစ္စပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ပိုင်ရွှယ်ဟန်သည် ရုတ်တရက် ဝမ်းမြောက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူမသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး ပါးပြင်ကို စုန်ယန်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ အသာအယာ မှီထားရင်း တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျင့်ကြံဖော်အစ်ကိုနဲ့ စိတ်အာရုံနယ်ပယ်ထဲကလူက တစ်သားတည်းပဲဆိုတာ ကျွန်မ နောက်ဆုံးတော့ သိသွားပါပြီ။ နှစ်ယောက်လုံးက နှုတ်ခမ်းကသာ ကြမ်းတမ်းပေမဲ့ နှလုံးသားကတော့ အရမ်းနူးညံ့ကြတယ်။ အစ်ကို့မှာ နည်းလမ်းရှိပါလျက်နဲ့ မလုပ်ချင်တာပဲ မဟုတ်လား"

"ကျွန်မလို နုံအတဲ့ အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူတောင် အစ်ကို့ရဲ့ နည်းလမ်းတွေကို မြင်ပြီးတဲ့နောက် အဖြေတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသေးတာပဲ။ အစ်ကိုက ဘာလို့ မစဉ်းစားမိဘဲ နေမလဲ။ ကျွန်မ နောက်ထပ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှာ အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီထောင်ချောက်ထဲကိုလည်း အစ်ကို့ကို မကျစေချင်ဘူး"

"ဒါကြောင့်..."

သူမသည် ရုတ်တရက် လက်ချောင်းများကို ကွေးညွတ်ကာ ဓားကို ထိန်းချုပ်လိုက်ရင်း စုန်ယန်ကို ကြင်နာစွာ ကြည့်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"ရွှယ်ဟန်က အစ်ကို့နားမှာ ထာဝရ အတူရှိနေဖို့အတွက် နာကျည်းဝိညာဉ်တစ်ခု ဖြစ်သွားဖို့ လိုလိုလားလား ရှိပါတယ်။ ဒီနည်းလမ်းနဲ့ဆိုရင် အစ်ကို့ရဲ့ စိတ်အာရုံနယ်ပယ်က အပြစ်အနာအဆာ ကင်းစင်သွားပြီး ဘယ်သူမှ အခွင့်ကောင်း မယူနိုင်တော့ဘူး"

အိမ်ပြင်ပတွင် မြူခိုးများမှာ ထပ်မံ၍ သိပ်သည်းလာပြန်သည်။ နံရံများ၏ အက်ကွဲသံများ ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာပြီး စက္ကူအိမ်တော်မှာ တောင့်ခံနိုင်စွမ်း အကန့်အသတ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ပိုင်ရွှယ်ဟန်ကမူ သူမ၏ဓားကို မြှောက်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဓား၏ အလင်းတန်းမှာ အေးစက်သွားသော်လည်း စုန်ယန်၏ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းဖြင့် ရုတ်တရက် ညှပ်၍ တားဆီးခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ဂျောက်...

ဂျောက် ဂျောက် ဂျောက်...

ခြံဝင်းအပြင်ဘက်မှ အက်ကွဲသံများမှာ ပိုမို စိပ်လာတော့သည်။

ပိုင်ရွှယ်ဟန်က ညင်သာစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့ သိကျွမ်းခဲ့တာ နာရီဝက်လောက်ပဲ ရှိသေးတယ် မဟုတ်ဘူးလား။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျင့်ကြံဖော်အစ်ကိုရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ စိတ်မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို စိုက်ပျိုးနေတာပဲ..."

စုန်ယန်က "ငါ သိတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ပိုင်ရွှယ်ဟန်က "ကျွန်မက သေဖို့ ကံပါလာပြီးသားပါ။ အကယ်၍ အစ်ကိုက ကျွန်မအပေါ် သံယောဇဉ်ရှိနေရင် အဲဒါက အစ်ကို့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုပဲ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်သည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ မေးလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို မုန်းလား"

ပိုင်ရွှယ်ဟန်သည် ပြုံးလျက် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"ဝိညာဉ်နယ်မြေထဲကို ဝင်လာကတည်းက ကျွန်မ သေဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသားပါ။ ရှေးဟောင်းသွားနေရာမှာတင် ကျွန်မ သေသင့်နေတာ ကြာပါပြီ။ ကျင့်ကြံဖော်အစ်ကိုနဲ့ တွေ့ခွင့်ရခဲ့တာ၊ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာတိုင် အတူရှိခဲ့တာနဲ့ ဒီရက်ပိုင်းတွေကို မျှဝေခဲ့ရတာတွေအတွက် ကျွန်မ အများကြီး ကျေနပ်မိပါတယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

စုန်ယန်သည် ရုတ်တရက် လက်ချောင်းများကို ကွေးညွှတ်လိုက်ရာ သူ၏ သိုလှောင်အိတ်အတွင်းမှ ပျံသန်းဓားတစ်စင်းသည် ဝူးကနဲ မြည်ဟည်းလျက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် ပြင်းထန်သော ဓားစွမ်းအင်များနှင့်အတူ လွင့်မျောနေတော့သည်။

ပိုင်ရွှယ်ဟန်သည် သူ့ကို အံ့သြတကြီး ကြည့်နေမိသည်။ ဤကျင့်ကြံဖော်အစ်ကိုမှာ ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ဦးလည်း ဖြစ်နေသည်ကို သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် သိရှိလိုက်ရခြင်းပင်။

ထို့နောက် သူမသည် တစ်စုံတစ်ခုကို နားလည်သွားသည့်အလား မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှိတ်ထားလိုက်တော့သည်။

စုန်ယန်သည် လက်ကိုမြှောက်ကာ လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်ကို သူမ၏ မျက်ခုံးအလယ်သို့ ညွှန်းလိုက်သည်။

"ငါ့လူကို... ငါကိုယ်တိုင်ပဲ သတ်မယ်"

"ဒီနည်းလမ်းနဲ့ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ စိတ်အာရုံနယ်ပယ်က ဘယ်တော့မှ ပြီးပြည့်စုံတယ်လို့ အသတ်မှတ်ခံရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့... ဒီကိစ္စအားလုံးကို ဖြစ်စေခဲ့တဲ့လူကို ငါ မဖြစ်မနေ ပြန်သတ်ရမှာမို့လို့ပဲ"

"အဲဒီ ကိုရင်လေးက ငါ့ကို စိတ်အာရုံနယ်ပယ်ထဲကို ဘယ်လောက်ပဲ ထပ်ဆွဲခေါ်ပါစေ။ ငါ့ရဲ့ ပတ်သက်မှုက အဲဒီစိတ်အာရုံနဲ့ပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဒါမှမဟုတ် အဲဒီနောက်ကွယ်က လူနဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ် ရှိနေလိမ့်မယ်"

"ဖြစ်နိုင်တာကတော့... ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးပဲ"

"နှစ်ပေါင်းတစ်ရာ၊ တစ်ထောင်၊ တစ်သောင်းပဲ ကြာပါစေ..."

"ငါ့ကို ဘယ်တော့မှ ထပ်ပြီး လှည့်စားလို့ မရစေရဘူး"

သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ကို လက်ချောင်းများဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ နာကျည်းဝိညာဉ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

သူသည် ထိုဝိညာဉ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွဲယူနေခြင်းမှာ သူ၏ အသားကို လွှဖြင့် တဖြည်းဖြည်း တိုက်နေသကဲ့သို့ပင်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ခံစားရသော နာကျင်မှုနှင့် နာကျည်းမှုကို ထာဝရ မှတ်သားထားလိုသောကြောင့်ပင်။

ထိုကိုရင်လေးသည် စိတ်အာရုံနယ်ပယ်အတွင်း နှစ်ပေါင်းရာနှင့်ချီ၍ အချိန်ယူကာ သူ့အတွင်း၌ စိတ်မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို စိုက်ပျိုးခဲ့သည်။

သို့သော် စုန်ယန်ကမူ ထိုစိတ်မိစ္ဆာကို ဗုဒ္ဓဘာသာအပေါ် ထားရှိသည့် အဆုံးစွန်သော နာကျည်းချက်နှင့် မည်သည့်အခါမျှ တရားမရနိုင်တော့မည့် အငြိုးအတေးအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင်မူ နက်ရှိုင်းသော တောင်ကြား၏ သိပ်သည်းလှသော မြူခိုးများထဲမှ လိပ်ပြာတက်နေသည့် အနက်ရောင် မြူခိုးတန်းကြီးက ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှေ့ရှိ လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းသို့ ဦးတည်၍ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

...

...

ဟင်းလင်းပြင်၏ လှိုင်းတွန့်များ ပြန့်ကားသွားပြီး အနက်ရောင် မြူခိုးများကို ဆွဲယူလိုက်သည်။

နောက်ကွယ်ရှိ လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှာမူ ရှင်းလင်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ မည်သည့်အတားအဆီးမျှမရှိသော မီးခိုးရောင် ကောင်းကင်ယံကြီးနှင့်အတူ ထိုနေရာ၌ လွင့်မျောနေသော ဧရာမ မီးခိုးရောင် နေမင်းကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သေချာစွာ ကြည့်ရှုလိုက်ပါက ၎င်းမှာ နေမင်းမဟုတ်ဘဲ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မီးခိုးရောင် ဘောလုံးကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ ၎င်း၏ အတွင်းနှင့် အပြင်ဘက်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော နာကျည်းဝိညာဉ်များ ဝဲပျံနေကြပြီး အတွင်း၌မူ မရေမတွက်နိုင်သော နတ်ဘုရားဝိညာဉ်များကို ရစ်ပတ်ထားသည်။

သို့သော် ဤမီးခိုးရောင် နေမင်းတွင် အပေါက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေပြီး ၎င်း၏ အတွင်း၌ မီးခိုးရောင် ရောယှက်နေသော ရွှေနက်ရောင် ပုတီးစေ့တစ်ကုံး လွင့်မျောနေသည်။

ပုတီးစေ့ စုစုပေါင်း ကိုးစေ့ရှိပြီး ပြန့်ကျဲကာ လွင့်မျောနေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ဤ မီးခိုးရောင် နေမင်း၏ လုပ်ဆောင်ချက် တစ်ခုလုံးကို ထိန်းချုပ်၍ မောင်းနှင်နေပုံပင်။

သံသယဖြစ်စရာမလိုဘဲ ဤပုတီးစေ့ ကိုးစေ့က မိစ္ဆာရတနာတစ်ခုပင်။

ထိုပုတီးစေ့များ၏ အောက်တွင်မူ စုန်ယန်သည် အလျင်အမြန် ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူသည် အပေါ်ဘက်၌ ကလေးငိုသံသခင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုသူအပြင် မည်သည့်အချိန်က ရောက်ရှိနေမှန်းမသိရသော အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အမြီးခုနစ်ချောင်းရှိ မိစ္ဆာမြေခွေးတစ်ကောင်သည် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော ဝတ်ရုံနီနှင့် လူထူးဆန်းတစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်နေသည်ကိုလည်း မြင်တွေ့ရသည်။

ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုသုံးဦးစလုံးက အိပ်ပျော်နေပုံရခြင်းပင်။

ရှေးဟောင်းသွား၊ သမင်မိစ္ဆာနှင့် ဟန်ယွိလင်တို့လည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြသော်လည်း မလှုပ်မယှက်ဘဲ အိပ်ပျော်နေကြသည်။

ထန်ဖန်းနှင့် အခြားသော ရတနာရှာဖွေသူ နှစ်ဦးမှာလည်း အိပ်ပျော်နေကြသော်လည်း သူတို့မှာ ကောင်းမွန်စွာ အကာအကွယ် ပေးခြင်းခံထားရသည်။

မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းနှင့် အဆင့်အတန်းကို မသိရသော ထိုအမြီးခုနစ်ချောင်းရှိ မိစ္ဆာမြေခွေးသည် စိတ်အာရုံနယ်ပယ်အတွင်း ရောက်ရှိနေသော်လည်း ထိုသူသုံးဦးကို အခြားအန္တရာယ်များ မကျရောက်စေရန် ဆက်လက်၍ အကာအကွယ် ပေးထားသည်။

ခြောက်ကပ်လှသော မီးခိုးရောင် နေမင်းကြီးမှာမူ ကောင်းကင်ယံတွင် ဆက်၍ လည်ပတ်နေတော့သည်။

အခန်း။ ၂၇၄

ရွှေအိုရောင်ရင့်ရင့် ပုတီးစေ့ကိုးစေ့သည် ကြယ်တာရာများအလား ရွေ့လျားနေကြသည်။

သတ်ဖြတ်ခြင်းမရှိသလို တိုက်ပွဲလည်းမရှိပေ။

ကောင်းကင်ယံနှင့် မြေပြင်ထက်တွင် ထူးဆန်းသော သဟဇာတဖြစ်မှုနှင့် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်းတို့က လွှမ်းမိုးထားသည်။

စုန်ယန် ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံခြုံထားသော ကိုရင်တစ်ပါး၏ အရိပ်သည် အဝေးမှ ရောက်ရှိလာပြီး သူ၏ရှေ့တွင် ရပ်တန့်ကာ လက်အုပ်ချီ၍ အသာအယာ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် စုန်ယန်သည် စိတ်အာရုံနယ်ပယ်အတွင်းသို့ တစ်ဖန် ပြန်လည်ကျဆင်းသွားတော့သည်။

သူ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရစ်သော အတွေးမှာ "ငါ့အထင် တကယ်မှန်တာပဲ။ ဒီကိုရင်လေးက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်နေတာပဲ" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

သူသည် စိတ်အာရုံနယ်ပယ်ထဲသို့ တစ်ဖန်ပြန်ဝင်သွားခဲ့ကာ ထိုစိတ်အာရုံက သူ့ကို မည်သို့ပင် ဆွဲဆောင်ဖြားယောင်းပါစေ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော ဆန္ဒမှာ သူ့ကို မျှားခေါ်ခဲ့သော ကိုရင်ကို ရှာဖွေပြီး သတ်ပစ်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

ဆယ်နှစ်...။

အနှစ်နှစ်ဆယ်...။

ငါးဆယ်...။

နှစ်ပေါင်းတစ်ရာ...။

လူငယ်ဘဝမှသည် လူအိုဘဝသို့ ရောက်သည်အထိ သူသည် ထိုကိုရင်ကိုသာ အမြဲမပြတ် လိုက်လံရှာဖွေနေခဲ့သည်။ ထိုကိုရင်ကို သူ သတ်ပစ်ချင်နေခြင်းပင်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် အချိန်ပြည့်သွားသောအခါ သူ့ထံသို့ မည်သူမျှ လာရောက်ရှာဖွေခြင်း မရှိသလို "ဒါက အစစ်လား အတုလားဆိုတာ တကယ်ပဲ အရေးကြီးလို့လား" ဟုလည်း မည်သူမျှ လာရောက်မမေးမြန်းတော့ပေ။

သူ မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လိုက်သည့် ပထမဆုံး အခိုက်အတန့်မှာပင် သွေးစွန်းနေသော လက်ဖြင့် လှမ်းဖမ်းလိုက်ပြီး ထိုကိုရင်ကို ပေါက်ကွဲသွားစေခဲ့သည်။

သို့သော် ထင်မှတ်မထားသော အရာတစ်ခုမှာ အခြားကိုရင်တစ်ပါး ထပ်မံပေါ်လာခြင်းပင်။

သူသည် စိတ်အာရုံနယ်ပယ်အတွင်းသို့ ထပ်မံကျဆင်းသွားပြန်သည်။

စိတ်အာရုံထဲသို့ မကျဆင်းမီ ဖြတ်ကနဲ မြင်လိုက်ရသည်မှာ ဒုက္ခပင်လယ်ပြင်၏ အရှိန်အဝါများ ပိုမိုမြင့်တက်လာခြင်းနှင့် မိစ္ဆာများမှာ ဆက်လက်၍ အိပ်မောကျနေဆဲဖြစ်သည်ကို ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ထိုကိုရင်က စိတ်အာရုံကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ဒုက္ခပင်လယ်

ပြင်၏ အရှိန်အဝါများက သူ့ကို နစ်မြုပ်စေနိုင်လောက်သည်အထိ မြင့်တက်နေပါက ၎င်းသည် သေချာပေါက် သေဆုံးခြင်းပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

စုန်ယန်သည် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ထိုကိုရင်နှင့် ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးအပေါ် နက်ရှိုင်းသော နာကျည်းမှုကို စိုက်ပျိုးထားသဖြင့် ကိုရင်၏ စိတ်အာရုံနယ်ပယ်ကို ခုခံနိုင်စွမ်းရှိနေစေကာ စိတ်မိစ္ဆာအနာအဆာများ မရှိတော့သော်လည်း ၎င်းမှာ အသုံးမဝင်သေးကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ပိုမိုအားကောင်းပြီး ထူးဆန်းလှသော စွမ်းအားများရှေ့တွင် သူ၏ အစွမ်းနှင့် အကွက်ချစီစဉ်မှုများမှာ အလွန်ပင် အားနည်းလွန်းနေသည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းကို လိုက်လံတိုက်ခိုက်ရင်း နောက်ထပ် ရာစုနှစ်တစ်ခု ကုန်လွန်သွားပြန်ကာ

နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်နိုးထလာပြန်သည်။

သူ၏ရှေ့ရှိ ကိုရင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ချက်ချင်း သတ်ဖြတ်လိုက်ပြီးနောက် ဒုက္ခပင်လယ်ပြင်၏ အရှိန်အဝါများကို ပိုမို၍ မြင်တွေ့လိုက်ရပြန်သည်။

အကယ်၍ ဤအချိန်တွင် သူ့ကို စိတ်အာရုံနယ်ပယ်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်မည့် ကိုရင်တစ်ပါးမျှ ပေါ်မလာခဲ့ပါက သူသည် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဒုက္ခပင်လယ်ပြင်၏ အရှိန်အဝါကို ခုခံရန် ဝိညာဉ်ပေါင်းစုံအလံကို ချက်ချင်း မြှောက်လိုက်မိလိမ့်မည်ပင်။

သို့သော် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း အခြားကိုရင်တစ်ပါး ပေါ်လာပြန်ကာ သူသည် စိတ်အာရုံနယ်ပယ်ထဲသို့ ထပ်မံကျဆင်းသွားပြန်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ စိတ်အာရုံနယ်ပယ်အတွင်း၌ သူသည် ဓားကိုထိန်းချုပ်လျက် ကိုရင်ကို လိုက်လံရှာဖွေနေစဉ်မှာပင် ကောင်းကင်ယံကြီးမှာ အလင်းပြန်နေသော မှန်တစ်ချပ်အလား အစွမ်းထက်လှသော ပြင်ပအားတစ်ခုဖြင့် အကြမ်းပုတမ်း ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရသည့်အလား ရုတ်တရက် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲအက်သွားတော့သည်။

စုန်ယန် တုံ့ပြန်ရန်ပင် မမီသေးမီ စူးရှလှသော အော်ဟစ်သံကြီးတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "အင်းဆက်ဘုရင်... ငါတို့ရဲ့ အာဃာတတွေကို ခေတ္တဘေးဖယ်ထားပြီး အတူတူ တိုက်ခိုက်ကြရအောင်။

မင်း ဒီကို ရောက်နေတာကလည်း မင်းနဲ့တွေ့မယ့်သူကို ရှာမတွေ့လို့ မဟုတ်လား။ မင်းလည်း ကျားဧကရာဇ်ရဲ့ မြှူဆွယ်မှုကို ခံခဲ့ရတာပဲ။ ကျားဧကရာဇ်ရဲ့ နတ်ဘုရားအသိစိတ်က မပျောက်ပျက်သေးဘူး။ သူက ကလဲ့စားချေချင်နေတာ။

ငါတို့အားလုံး စုပေါင်းပြီး ကျားဧကရာဇ်ကို နှိမ်နင်းကြမယ်။ ပြီးရင် ရတနာရှာဖွေသူ သုံးယောက်ကို အမြုတေထဲက မိစ္ဆာရတနာကို သွားထုတ်ခိုင်းမယ်။

အစီအစဉ်အောင်မြင်တာနဲ့ ငါတို့အားလုံး အတူတူ ဆုတ်ခွာကြမယ်။ ပုတီးစေ့ ကိုးစေ့ထဲက မင်းက လေးစေ့ယူ၊ ငါက ငါးစေ့ယူမယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက ပိုပြီးအားစိုက်ခဲ့ရတာကိုး။ နောက်ဆုံး ဘယ်လိုခွဲဝေကြမလဲဆိုတာကိုတော့ အပြင်ရောက်မှပဲ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့။

ငါတို့ရဲ့ တိုက်ပွဲကိုလည်း အပြင်ရောက်မှပဲ ဆက်ကြတာပေါ့"

ထိုစူးရှသော အော်ဟစ်သံမှာ အမြီးခုနစ်ချောင်းရှိ မိစ္ဆာမြေခွေးထံမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းပင်။

အင်းဆက်ဘုရင်ဟု ခေါ်ဆိုခံရသူမှာမူ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ဝတ်ရုံနီနှင့်လူပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ မျက်နှာဖုံးအောက်ရှိ လွင့်ပျံနေသော ဝတ်ရုံနီကြီးအတွင်းမှ အေးစက်လှသော လေပွေတစ်ခု တိုက်ခတ်နေသည်။

သေချာစွာ ကြည့်လျှင်ပင် ၎င်းမှာ ရေတွက်၍မရနိုင်သော ထူးဆန်းသည့် အင်းဆက်လေးများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်ရန် ခဲယဉ်းလှသည်။

"ကောင်းပြီလေ"

အင်းဆက်ဘုရင်က ထူးဆန်းသော အသံဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

ကလေးငိုသံသခင်သည် စုန်ယန်ရှိရာဘက်သို့ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှေးဟောင်းသွားနဲ့ မင်းရဲ့ ရန်ငြိုးကိုတော့ အပြင်ရောက်မှပဲ ရှင်းကြမယ်။ အခုတော့ ကျားဧကရာဇ်ကို နှိမ်နင်းဖို့ အတူတူ တိုက်ခိုက်ကြရအောင်။ မဟုတ်ရင် ဘယ်သူမှ ဒီကနေ အသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ မြေခွေးမျိုးနွယ်စုရဲ့ အမြီးခုနစ်ချောင်းရှိတဲ့ ဘိုးဘေးကြီးကိုယ်တိုင် ဒီမှာရှိနေတာပဲ။ မင်းကို လိမ်ညာမှာ မဟုတ်ဘူး"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် စုန်ယန်ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသော ရှေးဟောင်းစစ်သူကြီးကို ဒေါသတကြီး ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"စစ်သူကြီး... အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို ထောက်ထားပါဦး"

ရှေးဟောင်းသွားက "ကောင်းပြီ" ဟု ခပ်အုပ်အုပ်အသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ထိုနေရာရှိ အစွမ်းထက်သူများ အားလုံးသည် ကောင်းကင်ယံရှိ မီးခိုးရောင် တောက်ပနေသော နေမင်းကြီးထံသို့ စွမ်းအင်လှိုင်းများကို အပြိုင်အဆိုင် ထုတ်

လွှတ်လိုက်ကြတော့သည်။

ထိုနေမင်းကြီးအတွင်းမှ မရေမတွက်နိုင်သော ဝိညာဉ်ဆိုးများနှင့် မိစ္ဆာဝိညာဉ်များစွာက ထိုစွမ်းအင်များကို ခုခံရန် ထွက်ပေါ်လာကြပြီး ဟင်းလင်းပြင်တွင် စွမ်းအင်နှစ်ရပ်မှာ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်လျက် အားပြိုင်နေကြသည်။

စွမ်းအင်ချင်း ထိပ်တိုက်တွေ့မှုမှာ မီးခိုးရောင်နေမင်းဘက်သို့ အသာစီးရလာသည်။ အင်းဆက်ဘုရင်နှင့် အမြီးခုနစ်ချောင်းရှိ မိစ္ဆာမြေခွေးတို့၏ အစွမ်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ သူတို့သည် နတ်ဘုရားရင်သွေးအဆင့် သို့မဟုတ် အနည်းဆုံး ထိုအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ခြေတစ်လှမ်းအလိုသို့ ရောက်ရှိနေကြသူများ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ကောင်းကင်ယံ၌ ပြင်းထန်လှသော ကျားဟိန်းသံကြီးတစ်သံ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။ ပုတီးစေ့ကိုးစေ့၏ အပြင်ဘက်တွင် ဧရာမ ကျားခေါင်းပုံရိပ်ကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး စွမ်းအင်အားပြိုင်မှုကို ပြန်လည်တွန်းလှန်လိုက်သည်။

နှစ်ဖက်စလုံးသည် သူတို့၏ နောက်ဆုံးလက်နက်များ၊ လျှို့ဝှက်ချက်များအားလုံးကို ထုတ်သုံးလျက် အသည်းအသန် အားပြိုင်နေကြတော့သည်။

ထိုကျားခေါင်းပုံရိပ်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အမြီးခုနစ်ချောင်းရှိ မိစ္ဆာမြေခွေးသည် ထိုကျားခေါင်းကို စိုက်ကြည့်ကာ အခြေအနေကို အကဲခတ်နေသည်။

ခဏအကြာတွင် အခြေအနေကို အတည်ပြုနိုင်ပြီးနောက် သူက အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။

"အခုပဲ... မိစ္ဆာရတနာကို သွားလုကြတော့"

စကားဆုံးသည်နှင့် ထန်ဖန်းအပါအဝင် ရတနာရှာဖွေသူ သုံးဦးစလုံးက မတတ်သာသည့်အဆုံး လှုပ်ရှားကြရတော့သည်။ သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ သူတို့သုံးဦး၏ မျက်လုံးထဲတွင် တွန့်ဆုတ်နေမှုများ မရှိတော့ခြင်းပင်။

ဤခရီးစဉ်အတွင်းနှင့် နှစ်ပေါင်းရာနှင့်ချီသော စိတ်အာရုံနယ်ပယ်ထဲတွင် သူတို့သည် တောင်နှင့်ပင်လယ် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုမှ မိစ္ဆာများနှင့် နက်ရှိုင်းသော သံယောဇဉ်များ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ကြသည်။

ဆရာတပည့်သံယောဇဉ်၊ မိသားစုသံယောဇဉ်နှင့် အချစ်သံယောဇဉ်များပင် ပါဝင်နေသည်။ အချိန်ကာလသည် ခံစားချက်များကို မခွဲနိုင်မခွာနိုင်အောင် အနည်ထိုင်စေခဲ့ကာ ထိုစွမ်းအားကို မည်သူမှ ခုခံနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ဥပမာအားဖြင့် ထန်ဖန်းဆိုလျှင် စိတ်အာရုံနယ်ပယ်အတွင်း၌ ကလေးငိုသံသခင်နှင့် နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်နီးပါး သံယောဇဉ်တွယ်ခဲ့ကာ သူသည် အသုံးချပြီးလျှင် အသတ်ခံရမည်ဟူသော အတွေးမျိုး မရှိတော့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကလေးငိုသံသခင်သည် သူ့ကို မည်သည့်အခါမျှ သတ်မည်မဟုတ်ဟု သူ ယုံကြည်နေသောကြောင့်ပင်။ အမှန်စင်စစ်တွင်လည်း အမြီးခြောက်ချောင်းပါသောမြေခွေးမိစ္ဆာသည် ထန်ဖန်းကို ကိရိယာတစ်ခုအဖြစ် မမြင်တော့ဘဲ အလွန်အရေးကြီးသော မျိုးဆက်သစ်တစ်ခုအဖြစ်သာ ရှုမြင်တော့သည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဤနေရာရှိ လူအားလုံးထဲတွင် စိတ်အာရုံနယ်ပယ်၌ ထိုကဲ့သို့သော သံယောဇဉ်များ မဖြစ်ပေါ်ခဲ့သူမှာ စုန်ယန် တစ်ဦးတည်းသာ ရှိပေလိမ့်မည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ နာကျည်းချက်မှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။

သူ၏လက်သည် သားသတ်ဓားကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ထိုဓားရိုးမှာ သူ၏ အသားနှင့် သွေးထဲသို့ စိမ့်ဝင်နေပြီဖြစ်ရာ သူ လုံးဝ လက်လွှတ်မှာမဟုတ်ပေ။

ရတနာရှာဖွေသူ သုံးဦးစလုံးသည် မြေပြင်မှ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံတက်သွားပြီး အထက်ကောင်းကင်ရှိ မိစ္ဆာပုတီးစေ့ ကိုးစေ့ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြတော့သည်။ ထန်ဖန်းသည်လည်း ထိုသူများထဲတွင် ပါဝင်နေသည်။