အခန်း (၂၀၁-၂၀၃)

အပိုင်း(၂၀၁) ချုပ်နှောင်ခံထားရာနေရာ၊ လျန်ယွဲ့၏ အထီးကျန်မှု

ကျမ်းစာဆောင်၏ မြေအောက်ကမ္ဘာတွင် ပြင်းထန်သော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေပြီး ပေရာနှင့်ချီ မြင့်မားစွာ လွင့်စင်နေ၏။

သံကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရသော အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူများက ကောင်းကင်ယံကို တွေဝေငေးမောစွာ ကြည့်နေကြပြီး ကြိုတင်သိမြင်နိုင်သော ကြေကွဲဖွယ် ကံကြမ္မာကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

စုချင်ချိုး၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များ ကျုံ့သွားပြီး ရင်ဘတ်မှ ရှူထုတ်လိုက်သော ပူနွေးသည့် လေငွေ့က သူ၏ အဆုတ်များကို ခြစ်ထုတ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ လည်ချောင်းထဲ သင်တုန်းဓားတစ်ချောင်း တစ်ဆို့နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

သူ့ရှေ့မှ မြင်ကွင်းမှာ တန္တရ ဗုဒ္ဓကျမ်းဂန်များတွင် ဖော်ပြထားသော အဝီစိငရဲနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ ရနိုင်၏။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်(၁၀၀)က ဆုတ်ယုတ်ပျက်စီးသွားတဲ့ ချန်ယွမ် မြင့်မြတ်နယ်မြေက (၂၅)ဆက်မြောက် အပျိုစင် ပန်းနတ်သမီး... "

"ခုံကျီတောင်ကြားသခင်ရဲ့ မြေးမလေး၊ လန်လျိုရှီး... "

"ရှန်းလီတိုင်းပြည်ရဲ့ ယဇ်ပုရောဟိတ်မကြီး၊ စုန်းနတ်သမီး... "

…

...

စုချင်ချိုးက လက်ချောင်းငါးချောင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားလိုက်ရာ သူ၏ နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ အထိန်းအကွပ်မရှိ တုန်ယင်သွား၏။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူက လူဆယ်ဂဏန်းခန့်၏ နာမည်များကို အနည်းဆုံး ပြောနိုင်ခဲ့သည်။

ဤကမ္ဘာငယ်လေးသည် တစ်ချိန်က တောက်ပခဲ့သည့် ထူးချွန်သော အမျိုးသမီးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြောင်း စိတ်ကူးကြည့်နိုင်ပေသည်။

သူတို့တွင် တောက်ပသော အနာဂတ်များနှင့် ကောင်းမွန်သော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမှုများ ရှိသင့်သည်။ မြတ်နိုးဖွယ်ကောင်းသော ဇနီးများနှင့် မိခင်များအဖြစ်သော်လည်းကောင်း၊ သို့မဟုတ် သူတို့၏ အသိုင်းအဝိုင်းကို ကာကွယ်ပေးသော ဂိုဏ်းများ၏ ခေါင်းဆောင်များအဖြစ်သော်လည်းကောင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သူတို့၏ ပျောက်ဆုံးသွားမှုက မတော်တဆမှုတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ လူသားများ ဖန်တီးသော ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခု ဖြစ်နေမယ် ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ မည်သို့ သိနိုင်မည်နည်း...

တောရိုင်းမြေရှိ အစွမ်းထက် အင်အားစု အသီးသီးမှ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားဖွယ် သမီးပျိုများကို ပြန်ပေးဆွဲနိုင်စွမ်းသည် လန်ယတိုင်းပြည် တစ်ခုတည်းအနေဖြင့် လုံးဝ လုပ်ဆောင်နိုင်မည်မဟုတ်သော အရာဖြစ်သည်။ အနောက်ဘက် ဗုဒ္ဓတိုင်းပြည်သည် ဤကိစ္စတွင် အလွန်အရေးပါသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်နေ၏။

"ပထမဆုံး၊ သခင်လေး ပေးထားတဲ့ တာဝန်ကို ပြီးအောင်လုပ်မယ်။"

"ဒေါသကြောင့် အဆုံးအဖြတ်ပေးမှု မမှားစေနဲ့။ ဝူတျဲက အပြင်မှာ ရုန်းကန်နေရတုန်းပဲ။"

စုချင်ချိုးက စိတ်ရှင်းသွားစေရန် ပါးပြင်များကို ပုတ်လိုက်ပြီးနောက်၊ တောင်ပံခြောက်ဖက် တမန်တော်မလေး၏ တည်နေရာကို ရှာဖွေရန် နတ်ဘုရားအာရုံကို အပြင်သို့ ဖြန့်ကျက်လိုက်သည်။

"လျန်ယွဲ့... နင် ဘယ်မှာလဲ။"

"သခင်လေး မုန့်ချင်းက နင့်ကို ကယ်တင်ဖို့ ငါ့ကို အမိန့်ပေးထားတယ်။ ကြားရင် ငါ့ကို ပြန်ထူးပါ။"

သို့သော်လည်း သူက ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော တိတ်ဆိတ်မှုနှင့်သာ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။

ထောင်ပေါင်းများစွာသော အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူများက ရုတ်တရက် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသော ဖိတ်ကြားမထားသည့် ဧည့်သည်ကို မကြားနိုင် မမြင်နိုင်သကဲ့သို့ သတိမထားမိကြပေ။

တကိုယ်တည်း လျှောက်သွားနေကြသော အထီးကျန် အမျိုးသမီး တစ္ဆေအုပ်စု တစ်စုလိုပင်။

"သူတို့တွေ ဖမ်းဆီးခံထားရတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ။" စုချင်ချိုးက တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားမိသဖြင့် မျက်မှောင်အနည်းငယ် တွန့်ချိုးလိုက်သည်။

အကျဉ်းကျခံနေရသော အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူ အများစုက ဤကမ္ဘာငယ်လေးထဲတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေခဲ့ပြီး၊ ဗုဒ္ဓဘာသာ ဇန်ကျင့်ကြံသူများ လာရောက်ကာ သူတို့၏ ကျင့်ကြံရေးခန္ဓာကိုယ်များအဖြစ် ရွေးချယ်ခံရမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသော လူသုံးကုန်ပစ္စည်းများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူတို့၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲသွားလေပြီ။ အောင်မြင်စွာ ကယ်တင်နိုင်လျှင်ပင် အဖိုးတန် ဝိညာဉ်ရတနာများနှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ ပြုစုပျိုးထောင်မပေးလျှင် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာရန် အခွင့်အလမ်း မရှိတော့။ သူတို့၏ သတိတရား ပြန်ရလာလျှင်ပင် နှစ်ပေါင်းများစွာ အကျဉ်းကျခံရပြီးနောက် သူတို့၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးများက ကြီးကြီးမားမား ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပြီ တစ်ချိန်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားခဲ့သော ပါရမီရှင်များမှာ သာမန်လူများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွာပေးလိမ့်မည်။

သူတို့ မမြင်နိုင်၊ မကြားနိုင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ နှလုံးသားထဲမှ မျှော်လင့်ချက် မီးတောက်လေးက နှစ်ပေါင်းများစွာ နာကျင်စွာ စောင့်ဆိုင်းရမှုကြောင့် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

"လျန်ယွဲ့က ဘယ်မှာလဲ။ ဘာလို့ ငါ့ကို ပြန်မထူးတာလဲ။"

"ဧကန္တ... "

စုချင်ချိုး၏ နှလုံးသားထဲတွင် မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခု ပေါ်လာ၏။

လျန်ယွဲ့ အကျဉ်းကျခံနေရသည်မှာ ခြောက်လထက် မပိုသေးရာ ထိုကဲ့သို့ ဖြစ်မနေသင့်ပေ။

…

...

ထောင့်တစ်နေရာတွင်။

ကျောဘက်တွင် တောင်ပံများပါရှိသော သွယ်လျသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက မြေပြင်ပေါ်တွင် ကွေးကွေးလေး အိပ်နေပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားကာ မျက်ခုံးများက တစ်ခါတစ်ရံ တုန်လှုပ်နေပြီး အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုကို ကြုံတွေ့နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အိပ်မက်ထဲတွင်။

သူက မြင့်မြတ်သော ချပ်ဝတ်တန်ဆာများကို ဝတ်ဆင်ကာ မြို့တော်ဝန်၏ ကိုယ်ရံတော်အဖြစ် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သော ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားမြို့တော်မှ သူ၏ဘဝကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေသည်။

ရုတ်တရက်။

နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အပြုံးနှင့် သွယ်လျသော ပုံရိပ်တစ်ခုက သူ၏ အိပ်မက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး၊ သူတို့ ခွဲခွာချိန်က ထိုသူ ပေးခဲ့သော လေးနက်သည့် အားပေးစကားများကို ပြန်လည်အမှတ်ရစေသည်။

"ဓားသူတော်စင်... လူ့လောကက တကယ်ကို ပျော်စရာမကောင်းပါဘူး။"

လန်ယတိုင်းပြည်က ဖမ်းဆီးပြီး ဤကမ္ဘာငယ်လေးထဲ အကျဉ်းချခံရကတည်းက သခင်လေးမုန့်၏ စကားများကို သူ လုံးဝ မမေ့ခဲ့ပေ။။

ငါ လက်လျှော့လို့ မဖြစ်ဘူး...

ကိုယ့်ရဲ့ကိုယ်ပိုင် ထူးခြားတဲ့လမ်းကြောင်းကို ဖောက်လုပ်ဖို့နဲ့ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ အမြင့်ဆုံး နေရာမှာ မြို့တော်ဝန်နဲ့အတူ ပခုံးချင်းယှဉ်ရပ်ပြီး သတ္တဝါအားလုံးရဲ့ အတက်အကျတွေကို ငုံ့ကြည့်နိုင်ဖို့ဆိုရင် စမ်းသပ်မှုတွေ ဆက်တိုက် ကြုံတွေ့ရမှာပဲ။

ထို့ကြောင့် သူက ဆက်လက် ခုခံနေခဲ့ပြီး လွန်ခဲ့သော ခြောက်လအတွင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကယ်တင်ရန် နည်းလမ်းများကို အစဉ်တစိုက် ရှာဖွေကြိုးစားနေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း နည်းလမ်းမျိုးစုံကို ကြိုးစားပြီးနောက် အကြိမ်အနည်းငယ် နီးပါး ထွက်ပြေးလွတ်မြောက် ခဲ့သော်လည်း လန်ယဘုရင် ကိုယ်တိုင် ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရကာ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်ခံခဲ့ရပြီးနောက် သူ့ကို ထောက်မပေးထားသော ဆန္ဒများမှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားခဲ့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အကျဉ်းချခံထားရသော အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူများ အားလုံးသည် ဗုဒ္ဓတိုင်းပြည်မှ အရဟတ္တများအတွက် ကျင့်ကြံရေးခန္ဓာကိုယ်များအဖြစ် ပူဇော်ခံရန် ရည်ရွယ်ထားသဖြင့် လန်ယတိုင်းပြည်က အရဟတ္တများ ဒေါသထွက်မည်ကို ကြောက်ရွံ့၍ တစ်စက်ကလေးမျှ မထိရဲကြပေ။

ထိုသို့ဖြင့် သူ၏ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။

"ဓားသူတော်စင်... လျန်ယွဲ့က တော်တော်လေးကို အသုံးမကျတာပဲ။ ရှင့်ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို ကျွန်မ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ စိုးရိမ်မိပါတယ်... "

"လျန်ယွဲ့ ပင်ပန်းနေပြီ။"

လျန်ယွဲ့၏ ကမ္ဘာကြီးက လုံးဝ မှောင်မိုက်သွားပြီး အလင်းရောင် တစ်စက်ကလေးမျှပင် ဝင်ခွင့်မပြုနိုင်တော့ဘဲ ကိုယ်ပိုင် အထီးကျန်မှုထဲသို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။

မည်သူမှ သူ့ကို မကယ်နိုင်ပေ...

လန်ယဘုရင်သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က သူနှင့် လာတွေ့ခဲ့ပြီး၊ ပျော်ရွှင်ခြင်း အရဟတ္တ ရောက်ရှိလာမည့် အချိန်အတွက် ပြင်ဆင်ထားရန် ညွှန်ကြားခဲ့ကြောင်းကို လျန်ယွဲ့ ကောင်းကောင်း သိထားသည်။ အရဟတ္တ ရောက်လာပါက သူ့ကို ဗုဒ္ဓတိုင်းပြည်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ဇန်အကျင့် အတူတကွ ကျင့်ကြံကြမည် ဖြစ်သည်...

သတင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လျန်ယွဲ့၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေရန်ဖြစ်ပြီး သူက ထိုအတိုင်း အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့သည်။

သို့သော် အရာရာက စီစဉ်ထားသလို ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ပျိုးထားသော ကူပိုးကောင်က သူ၏ အသက်အန္တရာယ် ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်းကို သိလိုက်သည်နှင့် အဆိပ်များ ထုတ်လွှတ်ပြီး သူ့ကို သတိလစ် သွားစေသည်။ သူ ပြန်နိုးလာသောအခါ ဒဏ်ရာများ လုံးဝ ပျောက်ကင်းနေလေပြီ။

သူက သေ၍ပင် မရပေ...

လန်ယတိုင်းပြည်ကို ဘယ်သူက ဖျက်ဆီးနိုင်မှာလဲ။ ဗုဒ္ဓနဲ့ ဗောဓိသတ္တတွေ အားလုံးရဲ့ ရှေ့မှာ ရပ်တည်ပြီး သူ့အတွက် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေးတစ်ခု ရဖို့ ဘယ်သူက တိုက်ခိုက်ပေးနိုင်မှာလဲ။

မြို့တော်ဝန်တောင်မှ အဲဒါကို မလုပ်နိုင်ဘူး။

ပျော်ရွှင်ခြင်း အရဟတ္တသည် နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်အဆင့်တွင် ရှိပြီး အတ္တကင်းမဲ့ဗုဒ္ဓ၏ တန်ဖိုးထားမှုကို ခံရကာ ကောင်းကင်ထောက်တိုင်နယ်ပယ်၏ တာအိုအနှစ်သာရ အကာအကွယ်ကို ရရှိထားသည်။ ဤအရာများသည် လန်ယဘုရင်၏ စကားများပင်။

မှုန်ဝါးဝါး အိပ်မက်တစ်ခုထဲတွင်။

ရုတ်တရက် အသံတစ်ခုက သူ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ "လျန်ယွဲ့။ ထတော့။ ငါက မဟာကျင်း ဧကရီရဲ့ အစေခံ စုချင်ချိုးပါ၊ သခင်လေး မုန့်ချင်းရဲ့ အစေခံလည်း ဟုတ်တယ်။"

“ငါပြောတာ ကြားရလား။”

"အိုး၊ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ နင့်ကို ငါ အရင်ထုတ်သွားမယ်... "

ချက်ချင်းပင် လျန်ယွဲ့က တစ်စုံတစ်ဦး၏ ကျောပေါ်တွင် သယ်ဆောင်ခံရသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် သူ၏ လှပသော မျက်လုံးများကို တွေဝေစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး ထိုသူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးများတွင် လှိုင်းဂယက် အနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။

"နင်လား..."

သူက စုချင်ချိုးနှင့် တစ်ကြိမ်သာ ဆုံဖူးခဲ့သည်။

"ငါ့အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။ နင်သာ သွားပါတော့။" လျန်ယွဲ့က ရုန်းကန်ရင်း ပြောသည်။ "နင်က အရမ်းလှတာပဲ၊ အဲဒီတိရစ္ဆာန်တွေ နင့်ကို တွေ့သွားလို့ မဖြစ်ဘူး။ ငါက ပိတ်မိနေဖို့ ကံကြမ္မာ ပါလာတာ။ နင့်ကို ဒုက္ခမပေးနိုင်ဘူး။"

စုချင်ချိုးက နှုတ်ခမ်းနီနီလေးများကို စေ့ထားပြီး ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သွားပြီ...

လုံးဝ သွားပြီ...

လျန်ယွဲ့ရဲ့ စိတ်အခြေအနေကလည်း ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ သူက ပုံမှန် လေသံနဲ့ စကားပြောနိုင်သေးပေမဲ့ လုံးဝ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေပြီဆိုတာ သိဖို့ မခက်ဘူး။

"စိတ်မပူပါနဲ့။ သခင်လေး မုန့်ချင်းလည်း လာတယ်။ နင့်ကို ကယ်ဖို့ အထူးလာတာ။ ဒီငရဲတွင်းထဲကနေ နင့်ကို သူ သေချာပေါက် ထုတ်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်။"

"သခင်လေး ဟုတ်လား။ သူက... "

မုန့်ချင်း ဟူသော နာမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လျန်ယွဲ့၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး၊ ထို့နောက် စိုးရိမ်ပူပန်လာကာ စုချင်ချိုး၏ ပခုံးကို ပုတ်၍ အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။

"သူ့ကို မြန်မြန် ထွက်သွားခိုင်းလိုက်။ ဗုဒ္ဓတိုင်းပြည်က ပျော်ရွှင်ခြင်း အရဟတ္တက ငါ့ကို အနောက်ဘက်ကို ခေါ်သွားဖို့ မကြာခင် လန်ယမြို့တော်ကို ရောက်လာတော့မယ်။ သခင်လေး ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ သူ သိသွားရင် အန္တရာယ်ရှိလိမ့်မယ်။"

စုချင်ချိုး၏ မျက်လုံးများမှာ ပြတ်သားနေသည်။ "ငါ သခင်လေးကို ယုံကြည်တယ်။ ဒီလောကမှာ သခင်လေး မလုပ်နိုင်တဲ့အရာ ဘာမှမရှိဘူး။"

"တကယ်လို့ တစ်ခုခု ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် အဲဒါက သူ မလုပ်ချင်လို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်။"

…

...

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

ဝူတျဲသည် နန်းတော်၏ လမ်းမတစ်လျှောက် တစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်နေပြီး အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"လိုက်မရှာကြနဲ့တော့။ ကျွန်မ ဒီမှာ ရှိတယ်။"

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ထောင်ပေါင်းများစွာသော စစ်သည်များက လက်နက်များကို မြှောက်ကာ ရှေ့သို့ ချိန်လိုက်ကြပြီး သတ်ဖြတ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်များက ထူထပ်သော တိမ်တိုက်တစ်ခုအဖြစ် ဖွဲ့စည်းသွားသည်။

ကျိုတိုစီရင်စု အစိုးရ၏ တရားသူကြီးနှင့် အခြေခံဥပဒေခုံရုံး၏ တရားသူကြီးချုပ်တို့ ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"စုန်းမ... ဘာလို့ ဆက်မပုန်းတော့တာလဲ။"

ဝူတျဲက ဂရုမစိုက်စွာ ပခုံးတွန့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"လန်ယတိုင်းပြည်ရဲ့ နာမည်ကျော် [နတ်ဘုရားဆင်းသက်ခြင်း အခင်းအကျင်း] အကြောင်း ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ် မကြားဖူးဘဲ နေမှာလဲ။ အဲဒါကို ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ သူတွေအားလုံးကို ရှင်တို့ သတ်ပစ်လိုက်ပြီလေ။ ကျွန်မ ဘယ်မှာ ပုန်းလို့ရမှာလဲ။"

စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဝူတျဲ၏ တည်ငြိမ်သော မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် စူးရှသွားပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းနီနီလေးများကို လျှာဖြင့် သပ်ကာ ယုတ်မာပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ရှင်တို့က ကျွန်မကို ဖမ်းချင်တယ်ဆိုရင်တော့... "

"အဲဒါက လုံးဝ မလွယ်ဘူးနော်... "

"ရှင်တို့မှာ အဲဒီလို အရည်အချင်း ရှိမရှိ ကြည့်ကြတာပေါ့။"

...

အပိုင်း(၂၀၂) ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိတော့ဘဲ သခင်လေးကို ခေါ်လိုက်ခြင်း

‌ကျွီ...

ကျမ်းစာဆောင်၏ တံခါးများ ပွင့်လာပြီး စုချင်ချိုးက အားအင်ကုန်ခမ်းနေသော လျန်ယွဲ့ကို ကျောပိုးကာ လမ်းမဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာသည်။

"ချင်ချိုး။ တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို ထားခဲ့ပါ။"

"နင်နဲ့ နင့်သခင်လေး အမြန်ထွက်သွားသင့်တယ်၊ အချိန်မီနိုင်သေးတယ်။ ငါ့ကို ဘယ်သူမှ မကယ်နိုင်တော့ဘူး၊ ငါ... နင်တို့ကို ဒုက္ခမပေးချင်ဘူး။"

စကားဆုံးသွားရာ လျန်ယွဲ့၏အသံမှာ မျက်ရည်များကြောင့် တုန်ရီနေပြီး မျက်ရည်ပေါက်ကြီးများက စုချင်ချိုး၏ ပခုံးပေါ်သို့ ကျဆင်းလာကာ သူမ၏ ပိုးသားအင်္ကျီအဖြူလေးကို စိုရွှဲသွားစေသည်။

စုချင်ချိုးက တိတ်ဆိတ်စွာ နေပြီး ရှေ့သို့ တိတ်တဆိတ် ဆက်လျှောက်သွားသည်။

ဝူတျဲ၏တည်ရှိမှုကို သူ အာရုံခံမိနေပြီဖြစ်သည်။ ဝူတျဲက မရေမတွက်နိုင်သော ရန်သူများကို တိုက်ပွဲဝင်နေ၏။

ခဏအကြာ။

စုချင်ချိုး ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကျောပေါ်တွင် ဖက်တွယ်ထားသော လျန်ယွဲ့ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထိန်းကိုင်ကာ၊ ငိုရှိုက်နေသော ခေါင်းလေးကို အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ကြည့်လိုက်။ အဲဒါက သခင်လေးဘေးက နောက်ထပ် အစေခံမလေးပဲ။ သူ့ကို နင် အရင်က မမြင်ဖူးဘူးမလား။ သူ့နာမည်က ဝူတျဲတဲ့။ သူက လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကမှ နန်းတော်ထဲ ဝင်လာပြီး အသက်အန္တရာယ်နဲ့ အကြိမ်ကြိမ် ကြုံခဲ့ရတယ်။ လရောင်ထွန်းလင်းနယ်ပယ်တစ်ပိုင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ပေမဲ့ လရောင်ထွန်းလင်းနယ်ပယ် အစွမ်းထက်ပုဂ္ဂိုလ်တချို့နဲ့ စစ်သားတွ မရေမတွက်နိုင်အောင် များတဲ့အပြင် တိုင်းပြည်တစ်တိုင်းပြည်လုံးရဲ့ ဖိနှိပ်တဲ့ အင်အားကိုပါ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတယ်။ သူက အခုထိ ဇွဲရှိရှိနဲ့ ခုခံနေတုန်းပဲ။"

လျန်ယွဲ့က မျက်ရည်ဝဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

အနက်ရောင် ဝတ်ရုံနှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက တစ္ဆေတစ်ကောင်လို အလျင်အမြန် လှုပ်ရှားနေပြီး ထောင်ပေါင်းများစွာသော စစ်သည်များ အကြားတွင် ယက်ကန်းစင်လို ဖြတ်သန်းကာ လရောင်ထွန်းလင်းနယ်ပယ် အစွမ်းထက်ပုဂ္ဂိုလ် နှစ်ဦး၏ လွှမ်းမိုးနိုင်သော စွမ်းအားကို ရင်ဆိုင်နေရသည်။ သူက အဆက်မပြတ် နောက်ဆုတ်နေရသော်လည်း ခုခံမှုကို ဘယ်တော့မှ မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။

"ဒါကြောင့် လွယ်လွယ်နဲ့ လက်မလျှော့ပါနဲ့။ ဒီကနေ အတူတူ ထွက်သွားကြရအောင်၊ ဟုတ်ပြီလား။" စုချင်ချိုးက ညင်သာစွာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

လျန်ယွဲ့ အချိန်အတော်ကြာ မှင်သက်နေပြီးနောက် စိတ်ခံစားမှုများ ပိုမို ပြိုလဲသွားကာ အော်ဟစ်ငိုယိုလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို ထားခဲ့ပါ။ ဆက်သွားပါတော့။"

စုချင်ချိုးက တည်ငြိမ်မှုကို ဆက်လက် မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့ပေ။ သူ၏ လေးနက်သော မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားပြီး လေထွက်သွားသော ပူဖောင်းတစ်လုံးကဲ့သို့ ပျော့ခွေသွားကာ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဝမ်းနည်းမှုကြောင့် ပုံပျက်သွားသည်။

တကယ်ပါပဲ။

ဒီအလုပ်က ငါ့အတွက် အခက်တွေ့အောင် လုပ်နေတာပဲ။

ငါ့ကိုယ်ငါတောင် နှစ်သိမ့်လို့ မရတာ၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ငါ ဘယ်လိုလုပ် နှစ်သိမ့်ပေး နိုင်မှာလဲ။

"ဟေး... နင်တို့ စကားပြောလို့ ပြီးပြီလား။ နန်းတော်ရဲ့ တားမြစ်ချက်တွေကို ချိုးဖျက်ဖို့ နည်းလမ်းရှာပြီး လျန်ယွဲ့ကို ခေါ်သွားတော့လေ... ငါက နင်တို့အတွက် အချိန်ဆွဲပေးနေတာ... "

အချိန်အခါမဟုတ်သော အသံတစ်ခုက ဝူတျဲထံမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။

တော်တော်လေး ဇာတ်နာလွန်းတဲ့ မြင်ကွင်းပဲ။ တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေချိန်မှာ တစ်ယောက်က အသေအလဲ ငိုယိုနေပြီးတော့ နောက်တစ်ယောက်က ဘာမှမသိတဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အကြံပေးဆရာလို ဟန်ဆောင်နေတယ်။

လူတွေက နင်တို့အတွက် အသက်စွန့်နေတာကို မမြင်ဘူးလား။ ဒါက သင့်တော်ရဲ့လား ကလေးတို့ရယ်။

"ထွက်သွားမယ် ဟုတ်လား... " အခြေခံဥပဒေခုံရုံး၏ ဝန်ကြီးက ဘေးရှိ ပုံရိပ်နှစ်ခုကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း အေးစက်သွားပြီး ကျမ်းစာဆောင်ရှိ အမျိုးသမီးကျွန်ကို ကယ်တင်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

ဒါကြောင့်မို့လို့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလူသုံးယောက်လုံး သေကိုသေရမယ်...

"ကျီကြီး၊ အစွမ်းကုန်ထုတ်ပြီး ဒီမြေခွေးမကို အမြန်ဆုံး ဖမ်းလိုက်... " တာလီကျောင်းတော်၏ အကြီးအကဲက အော်ပြောလိုက်သည်။

ကျိုတိုစီရင်စု၏ တရားသူကြီးက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး အာဏာရှိသော ဟန်ပန်ကို ထုတ်လွှတ်ကာ ဆိုသည်။ "မင်း အဲဒီလိုပြောလာမယ့်အချိန်ကိုပဲ ငါ စောင့်နေတာ။"

သူတို့၏ အရှိန်အဝါများ တဟုန်ထိုး တက်လာပြီး လက်သီးနှင့် ခြေကန်ချက်များမှာ ပိုမို အားကောင်းလာကာ လွတ်မြောက်လာသော ရှေးဟောင်း သားရဲကြီးများကဲ့သို့ လေနှင့် တိမ်တိုက်များကို တိုက်ခတ်သွား၏။

တိုက်ကွက် တစ်ချက်အပြီးမှာပင် ဝူတျဲ သွေးအန်ပြီး မီတာတစ်ထောင်ခန့် နောက်ဆုတ်သွားရကာ နန်းတော်၏ အကာအကွယ် အတားအဆီးများနှင့် ဝင်တိုက်မိသွားသည်။

"ဒီနေ့ ဘယ်သူမှ ထွက်သွားလို့ မရဘူး။ မင်းတို့အားလုံးကို အဆုံးအစမရှိတဲ့ သုခချမ်းသာတွေ ခံစားရအောင် ဗုဒ္ဓတိုင်းပြည်က အရဟတ္တတွေဆီ ပူဇော်ပသပေးမယ်။" အခြေခံဥပဒေခုံရုံး၏ တရားသူကြီးချုပ်က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ခွေကျနေသော ဝူတျဲဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း ချဉ်းကပ်သွားသည်။

စုချင်ချိုးက လျန်ယွဲ့ကို ကျောပိုးကာ ဝူတျဲ၏ဘေးသို့ တိတ်တဆိတ် လျှောက်သွားပြီး သူ့ကို ထူပေးလိုက်သည်။ အမျိုးသမီး သုံးဦးစလုံး၏ အခြေအနေမှာ အလွန် ဆိုးရွားနေပြီး မတ်တပ်ပင် အနိုင်နိုင် ရပ်နေရ၏။

သို့သော်လည်း လျန်ယွဲ့မှလွဲ၍ ကျန်အမျိုးသမီး နှစ်ဦးမှာ မည်သည့် ကြောက်ရွံ့မှုမျှ မပြသခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူတို့က မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများဖြင့် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။

"နင်က တကယ့်ကို အသုံးမကျတဲ့ အဖော်ပဲ။" ဝူတျဲက စုချင်ချိုး၏ ဖြူဝင်းသော နဖူးလေးကို နောက်ပြောင်ကာ ထိုးဆွရင်း ပြောလိုက်သည်။

စုချင်ချိုးက နှုတ်ခမ်းဆူကာ မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ နန်းတော်ရဲ့ တားမြစ်ချက်တွေက နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူတွေတောင် မချိုးဖျက်နိုင်တဲ့ အရာတွေပဲ။ ငါတို့ ထွက်ပြေးလို့ မရဘူး။ လျန်ယွဲ့ကို ကယ်တင်နိုင်တာကတင် အောင်မြင်တဲ့ စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ။"

ဝူတျဲက ရယ်မောလိုက်ပြီး ဒေါသထွက်သည့်ပုံ မပြဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို နင်က ဘာလို့ ဝင်မကူညီတာလဲ။ ငါ တိုက်ခိုက်ခံနေရတာကို နင် မမြင်ဘူးလား။"

အမျိုးသမီး နှစ်ဦးက အခြားမည်သူမျှ မရှိသကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောနေကြရာ ၎င်းက တရားစီရင်ရေး ပြန်လည်သုံးသပ်မှုတရားရုံး ဝန်ကြီးကို တွေဝေသွားစေပြီး မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရစေသည်။

ဒီလောက် ရဲတင်းနေတာ၊ သူတို့ဆီမှာ တကယ်ပဲ နောက်ထပ် အပေါင်းအပါတွေ ရှိနေလို့များလား...

"ကျီကြီး၊ သူတို့ကို ချက်ချင်းဖမ်း။ နောက်ထပ် မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ပြဿနာတွေ ရှိလာနိုင်တယ်... " တရားစီရင်ရေး ပြန်လည်သုံးသပ်မှုတရားရုံး ဝန်ကြီးက ချက်ချင်း အော်ပြောလိုက်သည်။

ထိုစဉ်မှာပင်။

အားအင်ကုန်ခမ်းနေသော ဝူတျဲက အရပ်မျက်နှာ တစ်ခုဆီသို့ တိုးညင်းစွာ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်-

"သခင်လေး... သခင်လေး အခုချက်ချင်း ဝင်မပါရင် ဒီအစေခံမလေး နှစ်ယောက် ရိုက်သတ်ခံရတော့မယ်။"

"အဲဒီအခါကျရင် သခင်လေးရဲ့ အဝတ်တွေကို လျှော်ပေးဖို့၊ ချက်ပြုတ်ပေးဖို့ ဒါမှမဟုတ် ရေနွေးကြမ်းလေး ဆက်သဖို့ ဘယ်သူမှ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူးနော်။"

ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အခြေခံဥပဒေခုံရုံး တရားသူကြီးချုပ်၏ စိတ်ထဲ မကောင်းသောနိမိတ်က အချက်ပေးသံကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။ ငွေရောင်အပ် ထောင်ပေါင်းများစွာက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို စူးနစ်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ရှင်းပြ၍မရနိုင်သော ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုက သူ၏ နှလုံးသားထဲသို့ တဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။ သူက အနည်းငယ်မျှပင် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ အမျိုးသမီး နှစ်ဦးကို ဓားစာခံအဖြစ် ဖမ်းရန် ရှေ့သို့ တက်သွားသည်။

သူ၏အနောက်တွင် ကျိုတို စီရင်စု၏ တရားသူကြီးနှင့်အတူ စစ်သည် ထောင်ပေါင်းများစွာက အသည်းအသန် ဝိုင်းရံချေမှုန်းရန် အနီးကပ် လိုက်ပါလာကြသည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ လျန်ယွဲ့က နာကျင်စွာဖြင့် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်-

"ချင်ချိုး... ဝူတျဲ... "

"တောင်းပန်ပါတယ်။ နင်တို့အားလုံးကို ဒီထဲ ငါ ဆွဲသွင်းမိသလို ဖြစ်သွားပြီ။"

လျန်ယွဲ့က နောင်တများ ပြည့်နှက်နေပြီး၊ ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားမြို့တော်မှ ထွက်ခွာခဲ့ခြင်းနှင့် အချိန်-နေရာလွတ် ဓားသူတော်စင်ကဲ့သို့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်လာရန် မိုက်မဲစွာ အိပ်မက်မက်ခဲ့ခြင်းကို နောင်တရနေမိသည်။

အဲဒီတုန်းကသာ နတ်ဘုရားမြို့တော်မှာ နေဖို့အတွဉ် ရွေးချယ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် သာမန်ဘဝလေးနဲ့ နေရနိုင်ပေမဲ့ ဒီအဆုံးသတ်ထက်တော့ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။

သခင်ဖြစ်သူကို ဒုက္ခပေးမိတဲ့ အစေခံမလေး နှစ်ယောက်အကြောင်းတော့ ပြောစရာတောင် မလိုတော့ဘူး။

လျန်ယွဲ့က မျက်လုံးကို မှိတ်ကာ ဆယ်စက္ကန့်ကျော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော်လည်း ကွပ်မျက်သူ၏ ဓားချက်မှာ ကျဆင်းမလာခဲ့ပေ။ တွေဝေသွားပြီး သူက မျက်လုံးများကို တိတ်တဆိတ် ဖွင့်ကာ ခိုးကြည့်လိုက်သည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် အရပ်မြင့်မြင့်မတ်မတ် ပုံရိပ်တစ်ခု သူ၏ အမြင်အာရုံထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

သူမ၏ အမြင်အာရုံ ရှင်းလင်းသွားသည်နှင့်အမျှ၊ ပျောက်ဆုံးနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော ရင်းနှီးသည့် ခံစားချက်တစ်ခုက သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ပြည့်လျှံလာပြီး၊ လျန်ယွဲ့သည် သူမ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ အသက်ရှူသံများ မြန်ဆန်လာသည်။

အနက်ရောင် ဝတ်ရုံနှင့် မျက်စိကို ပိတ်စစည်းထားသော လူငယ်တစ်ဦးက နောက်ကျောဘက်သို့ လက်ပိုက်ကာ ရပ်နေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ မီးခိုးရောင်-အဖြူရောင် နယ်ပယ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး နန်းတော်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားကာ ထောင်ပေါင်းများစွာသော စစ်သည်များနှင့် သူ၏ အရှေ့ရှိ လရောင်ထွန်းလင်းနယ်ပယ် အစွမ်းထက်ပုဂ္ဂိုလ် နှစ်ဦးကို နေရာတွင်ပင် အေးခဲသွားစေသည်။

လူငယ်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ပြီး သူ၏ အသံတွင် ရယ်ချင်စိတ် အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။

"မဆိုးပါဘူး။ သီသီလေး အောင်သွားတယ်။"

"ငါ မျှော်လင့်ထားတာထက် အများကြီး ပိုကောင်းအောင် စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့တယ်၊ အထူးသဖြင့် ချင်ချိုးပေါ့။ ကံကောင်းလို့ သူက အဖွဲ့ကို အရမ်းကြီး နောက်ဆွဲမချခဲ့ဘူး။ ဝူတျဲကတော့ ထင်ထားတဲ့အတိုင်း စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့တယ်။"

အမျိုးသမီး နှစ်ဦးမှာ ဆက်လက် ပြုံးနေပြီး မည်သည့် အံ့အားသင့်မှုမျှ မပြသခဲ့ပေ။ သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ ထိုလူငယ်အပေါ်၌သာ စူးစိုက်နေကြ၏။

စုချင်ချိုး၏အပြုံးမှာ အေးခဲသွားပြီး ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် နှုတ်ခမ်းစူကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလဲ... ကျွန်မက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်ပြီး အစ်မဝူတျဲကို အကျမှတ်အထိ နောက်ဆွဲချလိမ့်မယ်လို့ သခင်လေး မျှော်လင့်ထားတာလား။ ကျွန်မက အဲဒီလောက်တောင် အသုံးမကျလို့လား။"

"မင်းက အသုံးမကျတာ မဟုတ်ပါဘူ။၊ မင်းက ချစ်စရာကောင်းလောက်အောင် ဘာမှမသိတာ။ အဲဒါက မင်းရဲ့ အားသာချက်တစ်ခုပဲ။ ဒါပေါ့၊ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ မင်းက သိပ်ပြီး ဘာမှမသိတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်း တိုးတက်လာပါတယ်။" လူငယ်က လက်မထောင်ပြကာ သူ့ကို ရက်ရက်ရောရော ချီးကျူးလိုက်သည်။

စုချင်ချိုး မကျေမနပ် ဖြစ်နေဆဲပင်။ "ဒါက ချီးကျူးတာလား။ ကျွန်မ နားထဲမှာတော့ နှိမ့်ချပြောနေသလိုပဲ။"

ဝူတျဲက လူငယ်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ ချွဲနွဲ့သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "သခင်လေး... သခင်လေးက ကျွန်မနဲ့ ချင်ချိုးအတွက် ရပ်တည်ပေးရမယ်။ ဒီလူတွေက အရမ်းကို ရက်စက်ကြတယ်။ သူတို့က ကျွန်မကို အတွင်းဒဏ်ရာတွေတောင် ရစေခဲ့တယ်။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူငယ်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ရှေ့သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... ငါက မင်းတို့အတွက် ဆုံးဖြတ်ချက်ချပေးရတာပေါ့။"

ဒီလူတွေ တစ်ယောက်မကျန် အကုန် သေရမယ်…

…

အပိုင်း(၂၀၃) နွေရာသီပန်းပွင့်များလို ရှင်သန်ပြီး ဆောင်းဦးရွက်ကြွေများလို ကြွေကျခြင်း

"ဘဝဟာ နွေရာသီ ပန်းပွင့်တွေလိုပဲ။ သေခြင်းတရားဟာလည်း ဆောင်းဦး ရွက်ကြွေများလိုပဲ။"

"တိုင်းပြည်တွေ စစ်ဖြစ်တဲ့အခါ စစ်သားတွေက တိုင်းပြည်နဲ့ ပြည်သူတွေကို ကာကွယ်ဖို့ အသက်စွန့်ကြတယ်။ ဒါက အမှန်လား အမှားလား မဟုတ်ဘဲ၊ စံနှုန်းတွေ ကွာခြားချက်တစ်ခု သက်သက်ပဲ။"

"အနိုင်ရသူက ဘုရင်ဖြစ်လာပြီးတော့ ရှုံးနိမ့်သူက ဓားပြဖြစ်သွားတယ်။ ဒါ သမိုင်းတစ်လျှောက် ပြောင်းလဲခြင်း မရှိတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခုပဲ။"

"ဒါပေမဲ့ လန်ယတိုင်းပြည်ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကတော့ နတ်ဘုရားတွေရော၊ လူတွေအတွက်ပါ တကယ် လက်ခံနိုင်စရာ မရှိပါဘူး။ ဇန်ဗုဒ္ဓဘာသာမှာ မူဝါဒဆိုတာ မရှိဘူး။ အဲဒါက တောရိုင်းမြေမှာ နေရာယူထားတဲ့ နဂါးဆိုးကြီး တစ်ကောင်လိုပဲ။ ပြီးတော့ မင်းတို့က အဲဒီနဂါးရဲ့ အမိန့်အောက်မှာရှိတဲ့ ခွေးအတွေ ခွေးရူးတွေပဲ။"

"ဒါဆိုရင်တော့ မင်းတို့နဲ့ပဲ စရမှာပေါ့။ နဂါးတစ်ကောင်ကို သတ်ဖို့ဆိုရင် သူ့ရဲ့ ခြေသည်းတွေနဲ့ သွားတွေကို အရင် ဖြတ်ပစ်ရမယ်။"

အနက်ရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်လေး၏ အဝတ်အစားများ လွင့်ပျံနေပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းပါးလေးများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွား၏။ ဆောင်းရာသီ အလယ်မှ နှင်းဖုံးနေသော မြေပြင်၏အေးစက်မှုက ထိုနေရာရှိ လူတိုင်း၏ ရိုးတွင်းခြင်ဆီအထိ ထိုးဖောက်သွားသလို ခံစားရစေသည်။

ထောင်ပေါင်းများစွာသော စစ်သည်များက ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်စွာ အသည်းအသန် ရုန်းကန်နေကြသော်လည်း မီးခိုးရောင်-အဖြူရောင် နယ်ပယ်သည် အချိန်-နေရာလွတ် ဥပဒေသများ၏ ပြယုဂ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး အချိန်-နေရာလွတ်ကို အကျဉ်းချထားသဖြင့် နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ်တွင် မရှိသူများအတွက် ချိုးဖျက်ရန် ခက်ခဲလှသည်။

ကျိုတိုစီရင်စု အစိုးရ၏ တရားသူကြီးက လေထဲတွင် အေးခဲနေပြီး ဖားခုန်သည့် ဟန်ပန်ကို ထိန်းသိမ်းထားကာ၊ သူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ဓားတစ်လက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ဆောင်ထားသဖြင့် အလွန် ရယ်စရာ ကောင်းနေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားပြီး စကားပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း ပါးစပ်ဟရန်ပင် ခက်ခဲနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ နှလုံးခုန်သံများ ရပ်တန့်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး သူ၏ သွေးကြောများထဲတွင် စီးဆင်းနေသော သွေးများသည် ပြဒါးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ အလွန်လေးလံ နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

အချိန်-နေရာလွတ် ဓားသူတော်စင်၊ မုန့်ချင်း...

အခြေခံဥပဒေခုံရုံး၏ ဝန်ကြီးက စိတ်ခံစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းတွင် အကြောင်းရင်းနှင့် အကျိုးဆက်များကို သူ နားလည်သွားခဲ့သည်။

အဲဒီအမျိုးသမီးနှစ်ယောက်က ဓားသူတော်စင်ရဲ့ အစေခံတွေ ဖြစ်မယ်။ ကယ်ခံလိုက်ရတဲ့ တောင်ပံ(၆)ဖက်ပါတဲ့ တမန်တော်မလေးက ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားမြို့တော်က အစောင့်တစ်ယောက်ပဲ။

ဓားသူတော်စင်က ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားမြို့တော်ရဲ့ မြို့တော်ဝန်နဲ့ အများကြီး ပတ်သက်မှုတွေ ရှိတယ်လို့ ကောလာဟလတွေ ရှိခဲ့ပြီးတော့ ကြည့်ရတာ အဲဒီ ကောလာဟလတွေက အမှန်ပဲ ဖြစ်မယ်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်တော့ နောင်တရရန် နောက်ကျသွားလေပြီ။

အချိန်-နေရာလွတ် ပိုင်နက်က သူတို့ကို အကျဉ်းချထားပြီး သူတို့ကို ဆက်သွယ်ပြောဆိုခွင့် မပေးသည့်အပြင် သနားညှာတာရန်အတွက် တောင်းပန်ခွင့်လည်း မပေးပေ။ ၎င်းမှာ သူတို့၏ နှလုံးသားထဲမှ အသံတိတ် အော်ဟစ်သံလေးသာ ဖြစ်နိုင်ပြီး အပြင်ဘက်ကို ထုတ်ပြော၍ မရပေ။

"ဗုဒ္ဓတိုင်းပြည်က အရဟတ္တတွေ ဒီနေ့ ကျင့်ကြံရေးခန္ဓာကိုယ်ကို လာခေါ်ကြလိမ့်မယ်။ ငါတို့သာ နည်းနည်းလေး ထပ်ပြီး အချိန်ဆွဲနိုင်ရင် မျှော်လင့်ချက် ရှိနိုင်သေးတယ်။"

အခြေခံဥပဒေခုံရုံး၏ တရားသူကြီးချုပ်က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရေးအတွက် တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်ကို ပျော်ရွှင်ခြင်း အရဟတ္တအပေါ် ပုံအပ်ထားလိုက်သည်။

သို့သော် အချိန်-နေရာလွတ် ဓားသူတော်စင်၏ ကြောက်မက်ဖွယ် မှတ်တမ်းများကို တွေးမိသောအခါ သူ ရုတ်တရက် မသေချာမရေရာ ဖြစ်သွားသည်။ ပျော်ရွှင်ခြင်း အရဟတ္တသည် နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်အဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသည်။ သူက ကောင်းကင်ထောက်တိုင် နယ်ပယ်အောက်တွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသူတစ်ယောက်ကို ယှဉ်နိုင်ပါမည်လား။

အဘိုးကို ကယ်တင်ဖို့ ဘူးသီးညီအစ်ကိုတွေ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သွားပြီး အသတ်ခံရသလိုမျိုးတော့ ဖြစ်မလာလောက်ပါဘူး။

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီမတိုင်ခင်မှာ... " မုန့်ချင်ကျိုးက သတ်ဖြတ်ရန် အလျင်မလိုဘဲ လက်တစ်ချက် တောက်လိုက်ရာ ဓားပုံစံတစ်ခုက နန်းတော်အပေါ်သို့ ဖိချထားသော တားမြစ်ချက်များကို ချိုးဖျက်ပစ်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ရဲ့ ရာဇဝတ်မှုတွေကို လန်ယပြည်သူတွေရော ကမ္ဘာလောကကြီး တစ်ခုလုံးပါ သိသင့်တယ်။"

"ဝူတျဲနဲ့ချင်ချိုး... မြို့တော်က ပြည်သူတွေကို အခမ်းအနား တက်ရောက်ဖို့ ဖိတ်ကြားလိုက်။"

စုချင်ချိုးက သဘောတူသည့်အနေဖြင့် လက်ကို ဆုပ်ကာ အခင်းအကျင်း အလံအချို့ကို ထုတ်ယူပြီး သူ၏ ဖြူဝင်းသော လက်လေးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အလံများသည် မြေပြင်အနှံ့ စိုက်ပျိုးသွားပြီး အခင်းအကျင်းတစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ မြင့်တက်လာသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

လန်ယမြို့တော်၏ ကောင်းကင်ယံတွင် ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး နန်းတော်အတွင်းရှိ မြင်ကွင်းကို ထင်ဟပ် ပြသနေသည်။

ပြည်သူများက အစပိုင်းတွင် တွေဝေသွားကြသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားကြသည်။

ယခင်က နန်းတော်က ချမှတ်ထားသော တားမြစ်ချက်များကြောင့် သာမန် ပြည်သူများက ဖြစ်ပျက်သည်များကို လုံးဝ မသိခဲ့ကြပေ။

ယခု ပုံရိပ်ယောင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ နန်းတော်က သွေးထွက်သံယိုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အဆောက်အအုံ အများအပြား ပြိုကျနေကာ ထောင်ပေါင်းများစွာသော အစောင့်များနှင့် အစွမ်းထက် လရောင်ထွန်းလင်းနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးတို့သည် အချိန်ထဲတွင် အေးခဲနေကြသည်။

ထိုအထဲတွင် အထင်ရှားဆုံးမှာ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံနှင့် မျက်လုံးများကို အနက်ရောင် ပိုးသားစဖြင့် စည်းနှောင်ထားသော ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သည့် လူငယ်လေးပင် ဖြစ်သည်။ အချိန်-နေရာလွတ် ဓားသူတော်စင် ပေါ်လာပြီးကတည်းက လူငယ်များအကြား ရေပန်းစားလာခဲ့သော ထိုဝတ်စုံက အထူးတလည် ထင်ရှားနေခြင်း မရှိပေ။ သို့သော်လည်း မီးခိုးရောင်-အဖြူရောင် ပိုင်နက်နှင့် ဤဝတ်စုံကို တွဲဖက်လိုက်သောအခါ ထိုသူ၏ နာမည်က လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာတော့သည်။

ဓားသူတော်စင် မုန့်ချင်း...

"အချိန်-နေရာလွတ် ဓားသူတော်စင်က လန်ယမြို့တော်ကို လာလည်ပြီးတော့ ဘာလို့ ဒီလိုမျိုး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုတွေကို ကျူးလွန်ခဲ့တာလဲ။ ပြီးတော့ မြို့သူမြို့သား အားလုံးကိုပါ လာကြည့်ဖို့ လူသိရှင်ကြား ဖိတ်ခေါ်နေသေးတယ်။ ဒါက လုံးဝ တရားဥပဒေမဲ့တာပဲ... "

"မိတ်ဆွေ။ ခင်ဗျားက ဧကရာဇ်နဲ့ ဝန်ကြီးတွေဘက်ကနေ ရပ်တည်ပြောဆိုပေးနေတာ တကယ်ကို လူကောင်းပဲ။ အချိန်-နေရာလွတ် ဓားသူတော်စင်က မယုံနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်တယ်။ သူက နန်းတော်ကို ဖြတ်ပြီး သတ်ဖြတ်လာခဲ့တာ။ သူ့ကို ဘယ်သူက အပြစ်ပေးနိုင်မှာလဲ။"

"တကယ်တမ်း ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ ဓားသူတော်စင်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဒေါသထွက်နေရတာလဲ။"

"လန်ယတိုင်းပြည်က အနောက်ဘက်နဲ့ နီးလို့ ဓားသူတော်စင်ကို ဒေါသထွက်စေတာများလား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မဟာကျင်းနဲ့ ဗုဒ္ဓတိုင်းပြည်က စစ်ပွဲစတင်နေပြီးတော့ နန်းရင်းဝန် ကျန်းစန်းဟိုင်က ကျယ်ပြောလှတဲ့ ကန္တာရထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း တိုက်ခိုက်နေတယ်ဆိုတာ လူတိုင်း သိကြတာပဲ။ ဒါဆို လန်ယက ဘာလို့ ပစ်မှတ်ထားခံရတာလဲ။"

"လေ အရမ်းပြင်းတယ်။ ဒီကနေ ထွက်သွားကြစို့။ မိန်းမ၊ သားသမီးတွေနဲ့ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေ၊ အဖိုးတန် ပစ္စည်းတွေကို မြန်မြန်သိမ်းပြီး ထွက်ပြေးကြ... အချိန်-နေရာလွတ် ဓားသူတော်စင်က ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှု အများအပြားကို ကျူးလွန်ခဲ့ဖူးတယ်။ သူသွားတဲ့ နေရာတိုင်းမှာ တိုင်းပြည်တွေ ပျက်စီးပြီးတော့ လူတွေ မျိုးတုံးသွားတတ်တယ်။ ပြေး... "

…

...

တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားပြီး ပြည်သူများ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်နေချိန်မှာပင်။

မုန့်ချင်ကျိုးက နောက်လှည့်ပြီး ရုတ်တရက် လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။ သူ၏ အနောက်ဘက်ရှိ မြင့်မားသော ကျမ်းစာဆောင်ကြီးသည် အချိန်-နေရာလွတ်စွမ်းအား၏ တိုက်စားမှုကြောင့် ချက်ချင်းပင် ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လွင့်စဉ်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ထို့နောက် သူက ၎င်းကို အဝေးမှ ဆယ်ယူလိုက်ရာ၊ တောက်ပပြီး စီးဆင်းနေသော အလင်းလုံးတစ်လုံးသည် လေထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ မြင့်တက်လာသည်။

"ဒီထဲမှာ... " လန်ယတိုင်းပြည်က ကျူးလွန်ခဲ့သော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများကို မုန့်ချင်ကျိုးက ဖွင့်ချရန် ပြင်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူ၏အသံ ရပ်တန့်သွားပြီး အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါတစ်ခုက မြို့တော် တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသော ဓားအသိနယ်ပယ်ထဲသို့ ရုတ်တရက် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာ၏။

"ဒကာကြီး။ ကျေးဇူးပြုပြီး စကားပြော ဆင်ခြင်ပါ။"

"ဘာပြောလဲဆိုတာ သတိထားပါ။ မဟုတ်ရင် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်။"

မုန့်ချင်ကျိုးက မျက်မှောင်အနည်းငယ် တွန့်ချိုးကာ တိတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။ ရောက်လာသူက ဗုဒ္ဓတိုင်းပြည်၏ အရဟတ္တ (၁၈)ပါးထဲမှ တစ်ပါး ဖြစ်ရမည်။ သို့သော် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကိုတော့ သူ မသိပေ။

လမ်းမကြီး၏ အဆုံးတွင်၊ ကြမ်းတမ်းသော အထည်ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဘုန်းကြီးတစ်ပါးသည် ဂါထာမန္တန်များကို ရွတ်ဆိုလာပြီး ခြေရင်းတွင် ကြာပန်းများ ပွင့်လန်းကာ ဉာဏ်အလင်းရသော ဘုန်းတော်ကြီး တစ်ပါး၏ ဟန်ပန်ကို ပြသနေသည်။

ဧည့်သည်ကို မြင်လိုက်ရာတွင် မြို့တော်စီရင်စု၏ ခရိုင်တရားသူကြီးနှင့် အခြေခံဥပဒေခုံရုံး၏ တရားသူကြီးချုပ် နှစ်ဦးစလုံးသည် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြသည်။

ပျော်ရွှင်ခြင်း အရဟတ္တ... သူ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ...

သူက ကိုယ်ထင်ပြရဲတယ်ဆိုမှတော့ မုန့်ချင်းရဲ့ လက်ကနေ အလွတ်ရုန်းထွက်နိုင်မယ်ဆိုတာ ယုံကြည်မှုရှိလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ပြီးတော့ ငါတို့ကိုပါ သေချာပေါက် သေရမယ့် အခြေအနေကနေ ကယ်ထုတ်သွားနိုင်ကောင်း ကယ်ထုတ်သွားနိုင်တယ်။

မုန့်ချင်းကို အနိုင်ယူရန် သို့မဟုတ် သတ်ဖြတ်ရန်ဆိုသည်မှာ မည်သူကမျှ တွေးပင် မတွေးရဲပေ။ ဗုဒ္ဓကိုယ်တိုင် လာရောက်ခြင်း မရှိပါက အရဟတ္တတစ်ပါးအတွက် ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရန် အလွန်ခက်ခဲပြီး စိတ်ကူးယဉ်ပုံပြင် တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေလိမ့်မည်။

ဓားသူတော်စင်ရဲ့ နာမည်က ကမ္ဘာတစ်လွှားမှာ ကျော်ကြားတယ်လေ...

ဂိုဏ်းပေါင်းစုံ မဟာမိတ်အဖွဲ့ တိုက်ပွဲမှာ နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ်က အစွမ်းထက်ပုဂ္ဂိုလ် အယောက် (၁၀၀)နီးပါး အသတ်ခံခဲ့ရတယ်။ အဲဒါက ဆက်တိုက် တိုက်ပွဲတွေ ဖြစ်ခဲ့ပြီးတော့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို ပြန်ဖြည့်တင်းဖို့ နည်းလမ်းတချို့ရှိတာမျိုးလို လှည့်ကွက်တချို့ ပါဝင်နိုင်ပေမဲ့၊ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာအတွင်းမှာ ဒီလိုစွမ်းဆောင်ရည်မျိုးကို လူတစ်ယောက်တည်းကပဲ လုပ်နိုင်ခဲ့တာ...

သူ့ရဲ့ တန်ဖိုးကတော့ သံသယဖြစ်စရာ မလိုဘူး။

"ပျော်ရွှင်ခြင်း အရဟတ္တ၊ ဗုဒ္ဓတိုင်းပြည်က နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်အဆင့် အစွမ်းထက်ပုဂ္ဂိုလ်၊ သူပဲ... " လျန်ယွဲ့က နံရံကို အားနည်းစွာ မှီထားပြီး ဝဝကစ်ကစ် ဘုန်းကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ဖြူဖျော့သွားကာ တုန်ရီသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လျန်ယွဲ့က လန်ယတိုင်းပြည်၏ အကျဉ်းချခြင်းကို (၆)လကြာ ခံခဲ့ရပြီး ထိုအချိန်အတွင်း သူက အရာများစွာကို လွတ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် မုန့်ချင်းက ပင်လယ်လွှမ်းနယ်ပယ်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ဧကရီ၏ မွေးနေ့ပွဲတွင် ပါရမီရှင် (၇)ဦးကို တစ်ယောက်တည်း တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် အချိန်ကိုသာ သတိရနေသေးသည်။

(၆)လတိုတိုလေးအတွင်း ဓားသူတော်စင်က အလွန်ဆုံး လရောင်ထွန်းလင်းနယ်ပယ်ကိုသာ ဖောက်ထွက်နိုင် လောက်တယ်ဟု ထင်ရသည်။

အမြင့်ဆုံးဆိုလျှင် နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ်ထက် မကျော်လွန်နိုင်ပေ...

လန်ယတိုင်းပြည်တွင် နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ် အစွမ်းထက်ပုဂ္ဂိုလ်များ မရှိသဖြင့် လန်ယ နန်းတော်ကို အလွယ်တကူ ချိုးဖျက်ရန် ခက်ခဲမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ပျော်ရွှင်ခြင်း ဗုဒ္ဓကို ရင်ဆိုင်ရာတွင်မူ၊ မုန့်ချင်းပင်လျှင်... သေချာပေါက် သေဆုံးရမည့် အခြေအနေနှင့် ရင်ဆိုင်ရနိုင်ခြေ ရှိသည်။

လျန်ယွဲ့၏ နောက်ကျောရှိ အဖြူရောင် တောင်ပံ(၆)ဖက် ပိတ်သွားပြီး နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားကာ မျက်လုံးများတွင် ပေါ်လာသည့် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေးမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ် သွားတော့သည်။

အချိန်-နေရာလွတ် ဓားသူတော်စင် ရောက်ရှိလာခြင်းက သူ့ကို လွတ်မြောက်ရန် ကူညီပေးမည့် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေးတစ်ခု ပေးကောင်းပေးနိုင်သည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ အန္တရာယ်တစ်ခုမှ လွတ်မြောက်ရုံ ရှိသေးသည်။ အခြားအန္တရာယ်တစ်ခုထဲသို့ ထပ်မံ၍ ကျရောက်သွားပြန်သဖြင့် လျန်ယွဲ့ကို နက်ရှိုင်းသော မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုထဲသို့ ထိုးကျသွားစေသည်။

ဒုတ်...

"အရဟတ္တ။ ကျွန်မ လျန်ယွဲ့၊ တောင်ပံ(၆)ဖက်ပါတဲ့ တမန်တော်မျိုးနွယ်က အစေခံတစ်ယောက်ပါ၊ ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်း သုံးယောက်ကို သနားညှာတာပြီး ချမ်းသာပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်။"

"ကျွန်မ ဆရာတော်နောက်ကို လိုက်ပြီး အနောက်ဘက် ဗုဒ္ဓတိုင်းပြည်ကို သွားဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်။ ဇန်ဘာသာရဲ့ သွန်သင်ဆုံးမမှုတွေကို ခံယူဖို့ပါ... "

လျန်ယွဲ့က မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ မျက်လုံးများ ဗလာကျင်းနေပြီး အသံမှာ တည်ငြိမ်ပြီး အတက်အကျ မရှိပေ။

သူက ကြေကွဲဖွယ် အဆုံးသတ်ကို ကြိုတင်မြင်ထားပြီးဖြစ်ကာ မည်သည့် မျှော်လင့်ချက်မျှ မရှိတော့ပေ။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပျော်ရွှင်ခြင်း အရဟတ္တက အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူက မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော လျန်ယွဲ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးများကို အနက်ရောင် ပိုးသားစဖြင့် စည်းနှောင်ထားသော လူငယ်ကို ကြည့်ကာ နက်ရှိုင်းသော သံသယများထဲသို့ ကျဆင်းသွားတော့သည်။

ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ...

ကျေးဇူးပြုပြီး အချိန်-နေရာလွတ် ဓားသူတော်စင်ကို ချမ်းသာပေးနိုင်မလား ဟုတ်လား..

"တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒီနိမ့်ကျတဲ့ ဘုန်းကြီးက သဘောမတူနိုင်ပါဘူး။" ပျော်ရွှင်ခြင်း အရဟတ္တက ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲ။ ကျွန်မ ဆက်ပြီး မခုခံတော့ပါဘူး။ ဗုဒ္ဓဘာသာထဲ ဝင်ဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်။ မိတ်ဆွ အနည်းငယ်ကိုပဲ ချမ်းသာပေးဖို့ တောင်းဆိုတာပါ။ အဲဒါက မလုံလောက်ဘူးလား။" လျန်ယွဲ့မှာ ဝမ်းနည်းမှုများနှင့် နက်ရှိုင်းသော နာကျင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ပျော်ရွှင်ခြင်း အရဟတ္တက အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီနိမ့်ကျတဲ့ဘုန်းကြီးက ဒကာမုန့်ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်လောက်လို့ပဲ။ ကမ္ဘာငယ်လေးကို ခေါ်သွားဖို့ပဲ လန်ယမြို့တော်ကို လာခဲ့တာပါ။ ဒကာမုန့်ရဲ့ လက်ထဲကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မလား ဆိုတာကတော့ အခုထိ မသိရသေးဘူး။"

…