အခန်း (၃၄၅-၃၄၆)

အခန်း (၃၄၅) - နဂါးပျံဆေးလုံး၊ ကျင့်ကြံမှုအရှိန် နှစ်ဆမြှင့်တင်ခြင်း

ရက်ပေါင်းနှစ်ဆယ် ကုန်လွန်သွားပြီးနောက်....။

လော့ချန်သည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လှသော သူ၏ကျင့်ကြံခန်း၌ တစ်ဦးတည်း ထိုင်နေရင်း ရှေ့မှ အခြေအနေပြကြေးမုံပြင်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံ၌ အတွေးနက်နေသော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

အဆင့် - အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် ၂ (၂၆ / ၁၀၀)

နှစ်မှတ်တိတိ တိုးလာခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ချီစုစည်းဆေးလုံး၏ အာနိသင်ကြောင့်သာ မဟုတ်ဘဲ လွန်ခဲ့သော ကိုးရက်ပတ်လုံး နဂါးပျံဆေးလုံးကို ပြောင်းလဲအသုံးပြုခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လော့ချန် ထိုကိန်းဂဏန်းများကို ကြည့်ရင်း မိမိ၏ အတွေ့အကြုံနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကာ ဆင်ခြင်သုံးသပ်နေမိ၏။

"အရင်ကဆိုရင် ဆေးလုံးတွေရဲ့ အကူအညီမပါဘဲ ဒုတိယအဆင့် အဆင့်နိမ့် ဂူဗိမာန်မှာတင် ကျင့်ကြံခဲ့တာ၊ တစ်နှစ်လုံးမှ ၂၂ မှတ်ပဲ တိုးခဲ့တယ်၊ အဲ့ဒါက ရက်ပေါင်းလေးဆယ်မှာ နှစ်မှတ်နှုန်းလောက်ပဲ ရှိတာ၊ အခုတော့ ဒုတိယအဆင့် ဆေးလုံးတွေရဲ့ အကူအညီနဲ့ ငါ့ရဲ့အရှိန်က နှစ်ဆတိုးလာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနှုန်းအတိုင်းဆိုရင်တောင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ဖို့ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်လောက် ကြာဦးမှာပဲ"

လော့ချန် ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်သွားသည်။ ကျင့်ကြံမှုအရှိန်ကို အမှန်တကယ် မြှင့်တင်နိုင်သည်ဟူသောအချက်ကို သိရ၍ ကျေနပ်မိသော်လည်း တစ်ဖက်တွင် တိုးတက်မှုပမာဏမှာ အလွန်နည်းပါးနေသေးသည်ဟု သူ ခံစားရသည်။ နှစ်ဆတိုးလာရုံမျှသာ ဖြစ်သည်မဟုတ်လော။ ထူးချွန်သော ပါရမီရှင်များအတွက်မူ ဤသည်မှာ ကြီးမားသော အကျိုးကျေးဇူး ဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူ့အတွက်မူ လုံလောက်ရန် ဝေးလေသည်။

လော့ချန် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို တိုးညှင်းစွာ ချလိုက်ရင်း စိတ်ကို ပြန်လည်စုစည်းလိုက်သည်။

"အနည်းဆုံးတော့ မျှော်လင့်ချက်လေး ရသွားတာပေါ့လေ"

နှစ်ဆတိုးလာသော ကျင့်ကြံမှုအရှိန်မှာ လျှော့တွက်၍မရသလို ရှေ့ဆက်၍ တိုးတက်ရန် အခွင့်အလမ်းများလည်း ရှိနေသေးသည်။ သူ ယခု သူစိတ်ဝင်စားသည်မှာ ဆေးလုံးနှစ်မျိုး၏ ကွာခြားချက်ပင် ဖြစ်သည်။

'ချီစုစည်းဆေးလုံးက ဟန်ချက်ညီတယ်၊ အာနိသင်က နူးညံ့ပြီး အဆိပ်အတောက်လည်း နည်းတယ်၊ ဆေးဘုရင်ဂိုဏ်းရဲ့ အထူးထုတ်ကုန်ဆိုတဲ့ ဂုဏ်သတင်းနဲ့ ညီပါပေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အားနည်းချက်ကတော့ သူ့ရဲ့ဆေးစွမ်းအားက နဂါးပျံဆေးလုံးထက် အနည်းငယ် နိမ့်ကျနေတာပဲ' ဟု လော့ချန် တွေးလိုက်မိသည်။ ဤသည်မှာ ခန့်မှန်းချက်မဟုတ်ဘဲ ရက်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ကြာ တိကျစွာ စောင့်ကြည့်လေ့လာခဲ့မှုမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကောက်ချက်ဖြစ်သည်။ ချီစုစည်းဆေးလုံးကို အသုံးပြုစဉ်က ပထမတစ်မှတ်တိုးရန် တစ်ဆယ့်တစ်ရက် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ နဂါးပျံဆေးလုံးသို့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပြောင်းလဲလိုက်ရာ ကိုးရက်သာ ကြာမြင့်ခဲ့တော့သည်။ ထို့ကြောင့် ဆေးစွမ်းအားကို ချီစွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲရာတွင် ချီစုစည်းဆေးလုံးသည် နဂါးပျံဆေးလုံးကို မယှဉ်နိုင်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

'ဆေးလုံးစိမ်းချိုင့်ဝှမ်းရဲ့ အဓိက ဒုတိယအဆင့် ဆေးလုံးဖြစ်တဲ့ နဂါးပျံဆေးလုံးရဲ့ အကြီးမားဆုံး အားသာချက်ကတော့ ပြင်းထန်တဲ့ ဆေးစွမ်းအားပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အားနည်းချက်တွေကလည်း ထင်ထင်ရှားရှား ရှိနေပြန်တယ်၊ စွမ်းအားက ပြင်းထန်လွန်းတော့ စွမ်းအင်လှည့်ပတ်ချိန်မှာ စွမ်းအင်ကြောတွေကို ဝန်ပိစေတယ်၊ ကျင့်ကြံသူဘက်က အထူးထိန်းချုပ်ဖို့ လိုအပ်သလို ဆေးအဆိပ်အတောက်တွေလည်း ပိုပြီး ကျန်ရစ်စေတယ်'

နှစ်မျိုးစလုံးကို နှိုင်းယှဉ်ပြီးနောက်တွင် လော့ချန်သည် ရလဒ်အပေါ် အံ့ဩခြင်းမရှိတော့ပေ။ ဆေးဘုရင်ဂိုဏ်းသည် ကျင့်ကြံခြင်းလောက၌ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်နီးပါး ရပ်တည်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ စိတ်ချရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ရိုးရာဆေးလုံးများမှာ ဟန်ချက်ညီပြီး ထိရောက်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို မထိခိုက်စေရန် အထူးဂရုပြု ဖော်စပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဆေးလုံးစိမ်းချိုင့်ဝှမ်းမှာ ရာစုနှစ်အနည်းငယ်မျှသာ သက်တမ်းရှိသေးပြီး ရဲတင်းလှသော၊ ထူးခြားဆန်းသစ်သော နည်းလမ်းများကြောင့်သာ ကျောက်စိမ်းအိုးနယ်မြေတွင် နေရာတစ်နေရာ ရရှိထားခြင်းဖြစ်သည်။ နဂါးပျံဆေးလုံးသည် အစွမ်းထက်သော်လည်း သိသာထင်ရှားသော ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများနှင့်အတူ လာခြင်းဖြစ်သည်။

ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်တတ်သော မည်သည့်ကျင့်ကြံသူမဆို ချီစုစည်းဆေးလုံးကိုသာ ရွေးချယ်ကြပေလိမ့်မည်။ သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ ကျင့်ကြံသူအများစုမှာ အဆင့်တက်လှမ်းရန် လောဘဇောတိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် သက်တမ်းကုန်ဆုံးတော့မည်ကို စိုးရိမ်ခြင်းတို့ကြောင့် နဂါးပျံဆေးလုံးကို အသုံးပြုရန် ဝန်မလေးကြပေ။ လော့ချန်သည်လည်း ထိုသူများထဲမှ တစ်ဦးပင်။

သူသည် ချီစုစည်းဆေးလုံးကို ဆက်လက်အသုံးပြုရန် အစီအစဉ်မရှိတော့ပေ။ အခြေတည်အဆင့်တွင် ကျင့်ကြံနေစဉ် ချီစွမ်းအင် အနည်းငယ်မျှ ပိုမိုရရှိရန်အတွက် နဂါးပျံဆေးလုံးကိုသာ အဓိကထား အသုံးပြုတော့မည်ဖြစ်သည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ထို ‘အနည်းငယ်မျှ’ ဆိုသည်မှာ တိုးတက်မှုအမှတ် ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ ကွာခြားသွားနိုင်ပေသည်။ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများကိုမူ သူ မကြောက်ရွံ့ပေ။ သူ၏ ဝိညာဉ်အခြေခံမှာ ထူးထူးခြားခြား သန့်စင်ပြီးဖြစ်သလို၊ ချီစွမ်းအင်အပေါ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမှာလည်း အဆင့်တူများအကြား ပြိုင်ဘက်ကင်းလှသည်။ ဆေးစွမ်းအားများကို ဖြန့်ကျက်ခြင်းနှင့် လမ်းကြောင်းပြောင်းလဲခြင်းမှာ သူ့အတွက် ဘာမှမဟုတ်ပေ။ ဆေးအဆိပ်အတောက်များမှာလည်း ပို၍ပင် စိုးရိမ်စရာမရှိပေ။ ယခုအခြေအနေတွင် အဆိပ်အတောက် အနည်းငယ် ပိုလာခြင်းမှာ ကိုက်ခဲရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ နာကျင်မှု အနည်းငယ် ထပ်တိုးလာသကဲ့သို့သာ ဖြစ်သည်။ ဆေးလုံးတိုင်းတွင် အဆိပ်အတောက် ကျန်ရစ်စမြဲဖြစ်ပြီး ချင်းယွမ်အဆိပ်ဖြေနည်းက ထိုအရာအားလုံးကို နောက်ဆုံးတွင် သန့်စင်ပေးသွားမည်သာ ဖြစ်သည်။

စွမ်းအင်ကြောများ ထိခိုက်မှုအတွက်လည်း သူ ပို၍ပင် ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်လုံး ရွှေကျောက်စိမ်းရည်ကို စဉ်ဆက်မပြတ် မှီဝဲခဲ့ခြင်းကြောင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကျောက်စိမ်းဖြူအဖြစ်သို့ အသွင်ပြောင်းရန် နီးစပ်နေပြီဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်ကျလျှင် သူသည် ဝမ်ယွမ်ပြောဖူးသော ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံခြင်း ဒုတိယအဆင့်၏ အပေါ်ယံကို ထိတွေ့နိုင်ပေလိမ့်မည်။ အပေါ်ယံဆိုသည်မှာ နည်းလမ်းကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ပေ။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တည်ဆောက်ပုံမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြံ့ခိုင်လာပေလိမ့်မည်။ ဒုတိယအဆင့် ခန္ဓာကိုယ်နှင့်ဆိုလျှင် စွမ်းအင်ကြောများသည် ကျယ်ပြန့်ပြီး ခံနိုင်ရည်ရှိလာမည်ဖြစ်ရာ၊ ဆေးစွမ်းအားများ၏ ရိုက်ခတ်မှုကို အမှန်တကယ် ထိခိုက်မှုမရှိဘဲ အလွယ်တကူ တောင့်ခံနိုင်ပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ သေးငယ်သော ဒဏ်ရာအနည်းငယ် ရှိခဲ့လျှင်ပင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ အသုံးပြုကာ စွမ်းအားကြောပြုပြင်ဆေးရည် ဝယ်ယူပြီး ကုသနိုင်သည်။ အတိုချုပ်ပြောရလျှင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးဖြင့် ဖြေရှင်းနိုင်သော ကိစ္စမှန်သမျှသည် ပြဿနာမဟုတ်ပေ။

"ဆေးလုံးစိမ်းချိုင့်ဝှမ်းရဲ့ နဂါးပျံဆေးလုံးတွေကို များများ စုဆောင်းထားရမယ် ထင်တယ်" ဟု လော့ချန် ရေရွတ်လိုက်၏။

သူ၏ သိုလှောင်အိတ်အတွင်း၌ ဆေးလုံး အများအပြား မကျန်တော့ပေ။ အများစုမှာ တွမ်ချန်ခွန်း၏ ပစ္စည်းများထဲမှ ကျန်ရစ်ခဲ့သောအရာများ ဖြစ်သည်။ ထိုအိတ်အတွင်းမှ အမွေအနှစ်များကို သူ ခွဲဝေပြီးဖြစ်သည်။ တွမ်ဖုန်းသည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအတွက် အရေးပါသော အရင်းအမြစ်များနှင့်အတူ ထိပ်တန်းအဆင့်မှော်လက်နက်ဖြစ်သော လက်ဆွဲဗုံလေးကို ရရှိခဲ့သည်။ ဝမ်ယွမ်သည် အဆင့်မြင့်မှော်လက်နက် နှစ်ခု၊ ဒုတိယအဆင့် အရင်းအမြစ်အချို့နှင့် အဆင့်လတ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၅၀ ကို ရရှိခဲ့သည်။ လော့ချန်သည် သူကိုယ်တိုင်အတွက်မူ အဆင့်လတ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၅၀၊ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံးနှင့် အဆင့်နိမ့် ဓားအိမ်တစ်ခုကိုသာ သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည်။

အပေါ်ယံကြည့်လျှင် လော့ချန်၏ ဝေစုမှာ နည်းနေသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်စင်စစ်တွင်မူ သူ့တွင် မခွဲဝေရသေးသော အရင်းအမြစ် အမြောက်အမြား ရှိနေသေးသည်။ တွမ်ဖုန်းနှင့် ဝမ်ယွမ်တို့၏ သဘောတူညီချက်ဖြင့် ထိုအရာများကို လော့ထျန်းအဖွဲ့အတွင်းသို့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုထည့်ဝင်မှုများကို များပြားလှသော ကုသိုလ်မှတ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးကိုလည်း ရက်ရက်ရောရော ဆုချီးမြှင့်ခဲ့သည်။ အဖိုးတန် ငွေသတ္တုဖြင့် ပတ်ထားသော သံလုံးနှစ်လုံးကိုမူ လက်နက်ခန်းမဆောင်သို့ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။ တွမ်ဖုန်းမှ ထိုအရာများကို မည်သည့်အရာဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးသည်နှင့် သင့်တော်သလို စီစဉ်သွားမည်ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ လော့ထျန်းအဖွဲ့အတွင်းရှိ ကုသိုလ်အမှတ်များသည် အနှစ်သာရမရှိသော အယူအဆတစ်ခု မဟုတ်တော့ဘဲ အမှန်တကယ် တန်ဖိုးရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ လော့ချန်သည် သာမန်ကျင့်စဉ်များ၊ ပစ္စည်းများနှင့် မှော်အတတ်များထက်မကသော အရာများကိုပါ ရရှိနိုင်အောင် စီစဉ်ပေးထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင်၏ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းဆိုင်ရာ သိမြင်နားလည်မှုများ၊ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံ အသုံးပြုနည်း လမ်းညွှန်ချက်များနှင့် အသေးစိတ် မှော်အတတ် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာချက်များလည်း ပါဝင်သည်။ ထို့အပြင် သူကိုယ်တိုင် အဆင့်မြှင့်တင်ထားသော အနှစ်သာရမွေးမြူရည်နှင့် အသေအချာ ဖော်စပ်ထားသော ချီလမ်းကြောင်းဆေးလုံးများကိုလည်း ရရှိနိုင်ရန် စီစဉ်ထားသည်။

ချီသန့်စင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ ဤအရာများသည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးဖြင့် ဝယ်ယူ၍မရနိုင်ဘဲ ကုသိုလ်အမှတ်များဖြင့်သာ လဲလှယ်နိုင်သော တန်ဖိုးဖြတ်မရသည့် အရင်းအမြစ်များ ဖြစ်ကြသည်။ ဤစနစ်သည် အဆင့်နိမ့်ကျင့်ကြံသူများကို အဖွဲ့အတွင်း ပါဝင်လှုပ်ရှားပြီး ပံ့ပိုးကူညီလာစေရန်၊ ထိုမှတစ်ဆင့် လော့ထျန်းအဖွဲ့ကို ပိုမိုအင်အားတောင့်လာစေရန် ရည်ရွယ်သည်။

သဘာဝကျစွာပင် လော့ချန် နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည်ရရှိမည့် ကြွယ်ဝမှုမှာ ဤပစ္စည်းများကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ရောင်းချခြင်းထက် များစွာ သာလွန်ပေလိမ့်မည်။ အကြောင်းမှာ တိုက်ရိုက်ရောင်းချခြင်းသည် ပစ္စည်းတစ်ခုချင်းစီ၏ တန်ဖိုးကိုသာ ရရှိစေသော်လည်း၊ ဤကဲ့သို့ လဲလှယ်နိုင်အောင် ပြသထားခြင်းဖြင့် သူရရှိမည့်အရာမှာ အားလုံး၏ စုပေါင်းအားထုတ်မှုမှ ထွက်ပေါ်လာသော တိုးပွားလာသည့် တန်ဖိုးများနှင့် လူတိုင်းစုပေါင်း တည်ဆောက်ထုတ်လုပ်နိုင်သမျှသော အရာများပင် ဖြစ်သည်။

....

"သခင်.... သခင် နောက်ဆုံးတော့ ထွက်လာပြီပေါ့"

တိတ်ဆိတ်သော ကျင့်ကြံခန်းအတွင်းမှ လော့ချန် ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လှပသော ပုံရိပ်လေးတစ်ခုသည် ဂူဗိမာန်အတွင်း ဖြတ်ပြေးသွားပြီး သူ၏ဘေးနားတွင် ပေါ်လာတော့သည်။

လော့ချန်သည် သူ၏ လက်မောင်းကို ဖက်တွယ်ထားသော ချစ်စဖွယ် မိန်းကလေးကို ကြည့်ရင်း အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် "ရှောင်လင်း.... ငါ့ကို အဲ့လိုကြီး မခေါ်ပါနဲ့လို့ အခါတစ်ရာလောက် ပြောပြီးပြီလေ...." ဟု ဆိုလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ ရှင်က ကျွန်မရဲ့ သခင်ပဲလေ" ဟု ပိုင်မေလင်းက အရိုးခံအတိုင်းပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

လော့ချန် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း သူမနှင့် ထပ်မံငြင်းခုံမနေတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ လက်တစ်ချက် ခါယမ်းလိုက်ရာ အသံလွှင့်မှော်စာရွက် သုံးခုမှာ သူ၏လက်ထဲသို့ ပျံဝင်လာသည်။

ပိုင်မေလင်းသည် လော့ချန်၏ လက်မောင်းကို လွှတ်လိုက်ပြီး ဂူဗိမာန်အတွင်း အေးအေးလူလူ ဝဲပျံနေသည်။ သူမ၏ ထူးခြားသော ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်သည် နံရံများကို အားစိုက်စရာမလိုဘဲ ဖြတ်သန်းသွားနိုင်သော်လည်း အစီအရင်၏ နယ်နိမိတ်များတွင်မူ တားဆီးခြင်း ခံရသည်။ သူမ ဝဲပျံနေစဉ်အတွင်း စိတ်ဝိညာဉ်၏ နက်ရှိုင်းရာအထိ ပဲ့တင်ထပ်သွားစေလောက်သော ခေါင်းလောင်းသံလေးများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ၎င်းမှာ လော့ချန် အစောပိုင်းကာလများက ရရှိခဲ့သော မှော်လက်နက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်ညည်းတွဲ ခေါင်းလောင်းဟု သူ အမည်ပေးထားသည်။

၎င်း၏ အဆင့်မှာ မြင့်မားလှသည်မဟုတ်ဘဲ ရှန်းရှုနှင့် တိုက်ပွဲဝင်စဉ်က တစ်ကြိမ်သာ အသုံးပြုခဲ့ဖူးသည်။ ယခုအခါ လော့ချန်သည် အခြေတည်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ အဆင့်လတ် မှော်လက်နက်မှာ သူ့အတွက် အရေးမပါတော့ပေ။ ရောင်းချလျှင်ပင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရာဂဏန်းမျှသာ ရရှိပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သူ ပိုင်မေလင်းကို ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

သရဲတစ္ဆေများစွာ၏ အဆီအနှစ်များကို စုပ်ယူပြီးနောက် ပိုင်မေလင်း၏ ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်မှာ သိသိသာသာ ရုပ်လုံးပေါ်လာခဲ့လေပြီ။ စိတ်ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်းကျမ်းကို စဉ်ဆက်မပြတ် လေ့လာနေခြင်းနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ရာ ယခုအခါ သူမသည် ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးအဖြစ် ခိုင်မာစွာ လျှောက်လှမ်းနေပြီဖြစ်သည်။ ဤလမ်းစဉ်မှာ လော့ချန်အတွက် ရင်းနှီးသောအရာ မဟုတ်သဖြင့် သူမဘာသာ စူးစမ်းလေ့လာခွင့်ပေးထားရုံသာ တတ်နိုင်သည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်များ လုံးဝပြန်မရသေးသော်လည်း အတိတ်မှ အပိုင်းအစအချို့မှာ ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

လော့ချန်သည် သူမအား ဖုန်းရှ၊ ကူချိုင်ယီ၊ မုရုံချင်းလျန်တို့နှင့် အကြိမ်အနည်းငယ် ပေးတွေ့ခဲ့သည်။ သူမကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် အမျိုးသမီး ၃ ဦး၏ တုံ့ပြန်မှုများမှာ ထိတ်လန့်ခြင်း၊ ဝမ်းသာခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်းတို့ ရောထွေးနေသည်မှာ ပြောရန်ပင် မလိုတော့ပေ။ သူမ၏ သူငယ်ချင်းရင်းချာ ဖြစ်သော ဖုန်းရှဆိုလျှင် မျက်ရည်တစမ်းစမ်းပင် ဖြစ်နေတော့သည်။ သို့သော် ပိုင်မေလင်းကိုယ်တိုင်ကမူ ဘာမှမခံစားရသလိုပင်။ သူမအတွက် ထိုသူများမှာ သဘောကောင်းသော အစ်မကြီးများထက် ပိုပုံမပေါ်ပေ။

ပိုင်မေလင်းသည် အသိစိတ် ပြန်လည်ရရှိချိန်မှစ၍ လော့ချန်အပေါ် သံယောဇဉ်တွယ်လာခဲ့သည်။ အမှောင်ထုကြီးစိုးသော ဝိညာဉ်ချောက်နက်ကြီးထဲမှ သူမကို ခေါ်ထုတ်လာသူ၊ သူမအတွက် ဝိညာဉ်များကို ဖမ်းဆီးပေးကာ ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်ပေါ်လာအောင် ကူညီပေးပြီး ကျင့်ကြံခြင်းအခြေခံကို ချပေးခဲ့သူ၊ သူမအား စိတ်ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း အတတ်ကို လေ့ကျင့်ခိုင်းပြီး ထူးခြားသော ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်သို့ လမ်းပြပေးခဲ့သူလည်း ဖြစ်သည်။ သူမအတွက်မူ လော့ချန်သည် ဒုတိယဘဝကို ပေးအပ်ခဲ့သူ၊ သူမ၏ စစ်မှန်သော သခင်ပင်ဖြစ်သည်။

"ရှောင်လင်းရေ.... မကြာသေးခင်က ငါ့ကို လာရှာတဲ့သူ ရှိသေးလား"

လော့ချန်က အသံလွှင့်မှော်စာရွက် သုံးခုကို လက်ချောင်းများကြားတွင် ကိုင်ထားရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပိုင်မေလင်း၏ "သခင်" ဟု ခေါ်သံကိုလည်း သူ နားယဉ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ပိုင်မေလင်းသည် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ရင်း ဝိညာဉ်ပျိုးသစ်သားနှင့် လရောင်မြက်အချို့ကို ကိုင်တွယ်နေသည်။ သူမ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး "မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် လီရီရှန်း လာသွားတယ်၊ စီမန်ခန့်ခွဲရေးမှူး ဟွေ့နန်လည်း လာတယ်၊ ပြီးတော့ တော်တော်လေး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အခြေတည်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်လည်း ရောက်လာသေးတယ်" ဟု ဆိုသည်။

ပထမအမည် နှစ်ခုမှာ အံ့ဩစရာ မရှိသော်လည်း နောက်ဆုံးအမည်ကြောင့် လော့ချန် ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားသည်။

‘ဟမ်.... ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အခြေတည်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ ဟုတ်လား.... အဲ့ဒါ ဘယ်သူတုန်း’

လော့ချန်တစ်ယောက် ကျောက်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး အသံလွှင့်မှော်စာရွက်သုံးခုကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု အသက်သွင်းလိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေလော့.... မတွေ့ဖြစ်တာ ကြာပြီနော်၊ ရှင့်ကို ခဏခဏ သတိရမိပါတယ်၊ အခုတလော ကျွန်မမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ ရင်မဖွင့်နိုင်တဲ့ အခက်အခဲနဲ့ ဖိစီးမှုတွေ အများကြီး ရှိနေလို့ပါ၊ ရှင် ကျင့်ကြံတာကနေ ထွက်လာလို့ အားလပ်တဲ့အခါ ကျွန်မတို့ တွေ့ကြရအောင်နော်၊ ရှင့်ရဲ့ အကြံဉာဏ်ကောင်းတွေက ကျွန်မရဲ့ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုတွေကို ဖြေဖျောက်ပေးနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်ရှင်"

လော့ချန် မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိ၏။ လီရီရှန်း တစ်ခုခု ဖြစ်နေသည်လော။ သူမ၏ စကားများတွင် အားကိုးရာမဲ့နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ကိန်းအောင်းနေ၏။ ဤသည်မှာ သူသိထားသည့် တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်သော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အမူအရာမျိုး မဟုတ်သလို ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ တစ်ဦးတည်း လောကဒဏ်ကို ကြံ့ကြံ့ခံရင်း ကျင့်ကြံလာခဲ့သည့် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်တစ်ဦး၏ ဟန်ပန်နှင့်လည်း လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။

သူ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ဒုတိယမှော်စာရွက်ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေလော့ရေ.... ကျွန်တော်က ချူခွေးပါ၊ တစ်ရက်လောက် မိတ်ဖြစ်ဆွေဖြစ် အတူတူ သောက်ကြရအောင်"

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် လော့ချန်မှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

‘ချူခွေးလား.... သူက ငါ့ဆီက ဘာလိုချင်လို့လဲ’

ထျန်းလန် နတ်ဘုရားမြို့တော်သို့ လော့ချန် ရောက်ရှိသည့် ပထမဆုံးနေ့မှာပင် လျိုဇီက ချူခွေးအကြောင်း ပြောပြခဲ့ဖူးသည်။ ထိုသူသည် အဆုံးအဖြတ်စင်မြင့်၏ လူရည်ချွန်ဖြစ်ပြီး ထျန်းလန် နတ်ဘုရားမြို့တော်၏ ထိပ်တန်း ပါရမီရှင်ဆယ်ဦးစာရင်းဝင် ဖြစ်သည်။ ထင်ရှားသော ဂိုဏ်းဝင်မဟုတ်သလို အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု၏ ခေါင်းဆောင်လည်း မဟုတ်ဘဲ၊ ချူခွေးသည် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းဖြင့်သာ ထိပ်တန်းသို့ ရောက်ရှိလာသော တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း နှောင်းပိုင်းအဆင့်သို့ပင် ရောက်ရှိနေပြီဟု ကောလာဟလများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးက မိမိအား အရင်ဦးဆုံး စတင်မိတ်ဖွဲ့လာသည်လော။

'ဒါ ရှောင်လင်းပြောတဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့လူ ဖြစ်ရမယ်.... အချိန်ရရင်တော့ သူ့ကို တွေ့ကြည့်ပြီး ဘာရည်ရွယ်ချက်ရှိလဲဆိုတာ သိအောင် လုပ်ရမယ်' ဟု လော့ချန် တွေးလိုက်သည်။

လော့ချန်သည် ထျန်းလန် နတ်ဘုရားမြို့တော်အတွင်းရှိ အခြေတည်အဆင့် ကျင့်ကြံသူအနည်းငယ်ကိုသာ အတော်အသင့် မျက်မှန်းတန်းမိထားသည်။ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခဲ့စဉ်ကတည်းက သူ့ကို အခွင့်ကောင်းယူရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည့် လုရုန်ကဲ့သို့သော လူများမှလွဲ၍ သူသည် အများအားဖြင့် ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေးကိုသာ တည်ဆောက်လိုသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ဒန်ရှားတောင်ထိပ်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ပဋိပက္ခအတွင်း၌ပင် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အဆုံးစွန်ထိ သတ်ဖြတ်ရန် မဟုတ်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ချောင်ဝမ်ချွန်းဆိုသူကား မောက်မာရုံသာမက ရှုံးနိမ့်ပြီးနောက်တွင်ပင် အရှက်မရှိ လက်စားချေရန် ထပ်မံကြိုးပမ်းလာခဲ့သည်။ ထိုအခြေအနေသို့ ရောက်လာမှသာ လော့ချန် ထပ်မံအလျှော့မပေးတော့ဘဲ သေလမ်းသို့ ပို့ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဝမ်ယွမ် ပြောခဲ့သလိုပင်။ ထိုသူမှာ ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ် တူးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

လော့ချန်အတွက်မူ ထိပ်တန်းကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ဖိတ်ခေါ်မှုကို ငြင်းပယ်ရန် အကြောင်းပြချက် မရှိပေ။ ကျယ်ပြန့်သော လူမှုဆက်ဆံရေးကွန်ရက်ကို ခိုင်မာစွာ တည်ဆောက်ထားနိုင်မှသာလျှင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်တတ်သည့် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရာမှ ပြန်ထွက်လာသည့်အခါ ပြင်ပလောကကြီးနှင့် အဆက်အသွယ်မပြတ်ဘဲ ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးအနေဖြင့် လော့ချန်သည် စီမာဟွေ့နန်ထံမှ အသံလွှင့်မှော်စာရွက်ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။ သတင်းစကားကို နားထောင်ပြီးသည့်တိုင် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မျှော်လင့်ထားသည့် အရာတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။

"ရှောင်လင်း.... ငါ ဒန်ရှားတောင်ကို သွားမလို့.... ဖုန်းရှ၊ ချိုင်ယီတို့နဲ့ လိုက်တွေ့ဦးမလား"

ပိုင်မေလင်းသည် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ချီစွမ်းအင်များကို အသုံးပြုရင်း ကျောက်စိမ်းရေဖျန်းပုံးလေးဖြင့် ဝိညာဉ်ပျိုးသစ်သားကို ရေလောင်းနေသည်။ သူမက မော့ပင်မကြည့်ဘဲ "ဟင့်အင်း.... မလိုက်ချင်ပါဘူး" ဟု ပျင်းရိစွာ ဖြေသည်။

လော့ချန် သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။ သူမသည် ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သွားသောကြောင့်လော သို့မဟုတ် မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးသွားသောကြောင့်လော မသိရသော်လည်း စရိုက် မပြောင်းလဲသည့်တိုင် မိမိမှလွဲ၍ အခြားသူများအပေါ် သံယောဇဉ်ရှိပုံ မရတော့ပေ။ ထိုသူများသည် သူမအတွက် လူစိမ်းများသဖွယ်သာ ဖြစ်နေတော့သည်။

“ကောင်းပြီ.... မင်း ဂူဗိမာန်ထဲက အစီအရင် သုံးခုစလုံးကို ထိန်းချုပ်တတ်သွားပြီ မဟုတ်လား.... ငါမရှိတုန်း ဒီနေရာကို ဂရုစိုက်ပေးဦး.... အပြင်ကို လျှောက်မသွားရဘူးနော်.... နားလည်လား" ဟု လော့ချန် မှာကြားလိုက်သည်။

ပိုင်မေလင်းက ခေါင်းငုံ့လျက်ပင် ဝိညာဉ်ပျိုးသစ်သားကို ရေလောင်းနေရင်း "နားလည်ပါတယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

လော့ချန် ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။ ဂူဗိမာန်မှ ထွက်လာစဉ် အစီအရင် သုံးလွှာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီး တစ်လွှာချင်းစီမှာ သူထွက်သွားသည်နှင့် ပြန်လည်ပိတ်ဆို့သွားကြသည်။ အနီးအနားရှိ ရေတံခွန်မှ ဆူညံသံများက သူ၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာ၏။

လော့ချန်သည် ဘေးကပ်လျက် ဂူဗိမာန်ဆီသို့ အလိုအလျောက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အတွင်း၌ လှုပ်ရှားနေသော လူပုံရိပ်အချို့ကို ဝေဝါးစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။ လီရီရှန်း မပါဝင်ပေ။ ထိုသူတို့မှာ သူမ၏ လီမျိုးနွယ်စုဝင်များသာ ဖြစ်ရပေမည်။

'လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ခွဲလောက်က လီရီရှန်းက ချီသန့်စင်အဆင့် ၈၊ ၉ မှာရှိတဲ့ လီမျိုးနွယ်စုဝင် အတော်များများကို သူမနဲ့အတူ နေဖို့ ခေါ်ထားခဲ့တာပဲ၊ အဲ့ဒီ ဒုတိယအဆင့် အဆင့်နိမ့် ဂူဗိမာန်ရဲ့ တန်ဖိုးကို အမြင့်ဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်ချင်တာနဲ့တူတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုလုပ်တာက သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကျင့်ကြံမှုအရှိန်ကို နှေးကွေးစေမှာ မဟုတ်ဘူးလား'

လော့ချန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မည် မဟုတ်ပေ။ မျိုးနွယ်စုတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင်အခက်အခဲများ ရှိကြစမြဲပင်။ ဒုတိယအဆင့် အဆင့်နိမ့် ဂူဗိမာန်တစ်ခုကို ဆယ်နှစ်စာ ငှားရမ်းခမှာပင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အမြောက်အမြား ကုန်ကျသည်။ လူတိုင်းမှာ မိမိကဲ့သို့ လွတ်လပ်သည် မဟုတ်ကြပေ။

ထိုကဲ့သို့သော ဂူဗိမာန်မျိုးကို တစ်ဦးတည်း အပိုင်စီးရန်မှာ လူနည်းစုသာ တတ်နိုင်သည့် ဇိမ်ခံမှုတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် နန်ကုန်းကျင်းသည် ဒဏ်ရာမှ ပြန်လည်သက်သာလာပြီးနောက် နန်ကုန်းချင်နှင့် မျိုးဆက်သစ်လူငယ် နှစ်ဦးကို သူ၏ဂူဗိမာန်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ အမှန်စင်စစ်တွင်မူ ထျန်းလန်တောင် တစ်ခုလုံး၌ ဂူဗိမာန်အများစုမှာ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးတည်း နေထိုင်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ အများစုမှာ မိမိတို့၏ ကျင့်ကြံဖော်များ၊ မျိုးနွယ်စုဝင်များ၊ သူငယ်ချင်းများနှင့် စုပေါင်းငှားရမ်း နေထိုင်တတ်ကြသည်။ ရေခဲလှိုင်းနန်းတော်ကလည်း ထိုအရာများကို သိသည့်တိုင် မျက်စိမှိတ် လွှတ်ထားပေးလေ့ရှိသည်။ အကြောင်းမှာ ငှားရမ်းခ စာချုပ်တွင် ဂူဗိမာန်တစ်ခု၌ တစ်ဦးတည်းသာ နေထိုင်ရမည်ဟု တိကျစွာ ဖော်ပြမထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ စာချုပ်ပါ စည်းကမ်းချက် အများစုမှာ ဂူဗိမာန်၏ အခြေခံအဆောက်အအုံများကို ကာကွယ်ရန်နှင့် အရေးကြီးဆုံးအချက်ဖြစ်သော ထျန်းလန်တောင်အောက်ရှိ ဝိညာဉ်ကြောများကို တူးဖော်ခြင်း မပြုရန်သာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မည်သူမဆို ထိုစည်းကမ်းကို ချိုးဖောက်ပါက မေးခွန်းထုတ်စရာမလိုဘဲ ချက်ချင်း ကွပ်မျက်ခြင်း ခံရမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျင့်ကြံသူအများအပြားမှာ စည်းကမ်းကို လှည့်ပတ်ကာ ငှားရမ်းခ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို လျှော့ချရန်အတွက် စုပေါင်းနေထိုင်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လော့ချန်သည် သူ၏ ဝတ်ရုံလက်ကို တစ်ချက်ခါယမ်းကာ လန်ချီလှေပျံကို ထုတ်လိုက်ပြီး လေထဲသို့ ချောမွေ့စွာ ပျံတက်သွားရင်း ထျန်းလန်တောင်ကို အနောက်ဘက်တွင် ချန်ရစ်ကာ ပျံသန်းခဲ့တော့သည်။ ခဏချင်းမှာပင် သူသည် ကာကွယ်ရေးအစီအရင်ကို ဖြတ်သန်းကာ ထျန်းလန် နတ်ဘုရားမြို့တော်သို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားသည်။ လှေပျံသည် မြေပြင်နှင့် ကပ်၍ ပျံသန်းသည့် စနစ်သို့ အလိုအလျောက် ပြောင်းလဲသွားပြီး မြေပြင်အထက် ပေအနည်းငယ်မျှသာ မြင့်သော နေရာမှ လျှင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွား၏။

လော့ချန်၏ အကြည့်မှာ အောက်ဘက်ရှိ ရှုပ်ထွေးလှသော လမ်းမများဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူသည် ရှေးကျပြီး ခန့်ညားသော ဆိုင်အချို့နှင့် ခမ်းနားထည်ဝါသော ဆိုင်ကြီးများကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူ၏ ခါးရှိ သိုလှောင်အိတ်ကို ကိုင်ကြည့်လိုက်ရင်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

"ငါ့ကိုယ်ငါ လူချမ်းသာလို့ မခေါ်နိုင်တော့ဘူး ထင်တယ်...."

လော့ထျန်းအဖွဲ့၏ လည်ပတ်ငွေများကို ဖယ်လိုက်လျှင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်စုဆောင်းမှုမှာ သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဒုတိယအဆင့် အဆင့်နိမ့် ဂူဗိမာန်ကို ငှားရမ်းပြီးနောက်တွင် သူ့ထံ၌ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၈၀၀၀၀ သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ တစ်ကိုယ်တော် အခြေတည်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးအတွက်မူ ဤသည်မှာ ကြွယ်ဝမှုဟု ထင်ရသော်လည်း၊ မသေမျိုးလမ်းစဉ်ကို ရှေးရှုကာ ကြိုးစားနေသူ တစ်ဦးအဖို့မူ အလွန်ပင် နည်းပါးလှသည်။

ထို့အပြင် ဤမျှနှင့် မပြီးသေး။ သူသည် ရေခဲလှိုင်းနန်းတော်မှ ဒုတိယအဆင့် အဆင့်မြင့် ဂူဗိမာန်တစ်ခုကို ကြိုတင်မှာယူထားပြီးဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထိုဂူဗိမာန်သာ ရရှိနိုင်ပြီဆိုပါက သူ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ချက်ချင်း ငှားရမ်းမည်ဖြစ်သည်။

အဆင့်မြင့် ဂူဗိမာန်တစ်ခု၏ ငှားရမ်းခမှာ တစ်လလျှင် လေးထောင်ဖြစ်ပြီး တစ်နှစ်လျှင် လေးသောင်းရှစ်ထောင် ကုန်ကျသည်။ သူ၏ လက်ရှိကြွယ်ဝမှုဖြင့်ဆိုလျှင် တစ်နှစ်စာ ငှားရမ်းခကို မနည်းပေးချေနိုင်ရုံမျှသာ ရှိသည်။ သို့သော် လပေါင်းများစွာ သို့မဟုတ် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာ ကျင့်ကြံလေ့ရှိသော အခြေတည်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအတွက် တစ်နှစ်စာ ငှားရမ်းခမှာ လုံလောက်ရန် ဝေးစွ နည်းပင်နည်းနေသေးသည်။

"ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ ရှာရမယ်.... ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ အများကြီး ရှာရမယ်"

လော့ချန်တစ်ယောက် စီးပွားရေးပြန်စရန် အစီအစဉ်များ စဆွဲလိုက်တော့သည်။

လော့ချန်နှင့် သူ၏စွန့်စားခန်းများ

အခန်း (၃၄၆) - ဘဝပြောင်းသွားတဲ့ လမ်းပြလေး ငလျိုဇီ

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ရှာဖွေရာတွင် အမြန်ဆုံးနည်းလမ်း နှစ်ခုရှိသည်။

ပထမတစ်ခုမှာ လူသတ်ပစ္စည်းလုခြင်း ဖြစ်သည်။ ‘ညဘက် မြက်မစားသော မြင်းသည် မဝဖြိုးနိုင်သလို၊ မမျှော်လင့်သော လာဘ်မရသော လူသည်လည်း မချမ်းသာနိုင်’ ဟု ရှေးစကား ရှိပေသည်။ သို့သော် ဤသည်မှာ လုယက်သူတို့၏ လမ်းစဉ်ဖြစ်ပြီး ခြေလှမ်းတစ်ချက် မှားသည်နှင့် သေတွင်းက စောင့်ကြိုနေပေလိမ့်မည်။ ထျန်းလန် နတ်ဘုရားမြို့တော်မှာ တာဟဲဈေးမြို့တော်၊ တောက်ပစမ်းရေဈေးမြို့တော်တို့ကဲ့သို့ နယ်မြို့ငယ်လေးမဟုတ်ပေ။ ဤနေရာတွင် သာမန်ဟု ထင်ရသော လမ်းကြားလေးတစ်ခု၌ပင် ပုန်းကွယ်နေသည့် ပညာရှင်ကြီးများ ရှိနေနိုင်သည်။ လူမှား၍ သွားထိမိပါက မိမိ ပိုင်ဆိုင်သမျှပင် ပြုတ်သွားနိုင်သည်။

လော့ချန်သည် ထိုလမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းရန် စိတ်ကူးမရှိပေ။ ဒုတိယနည်းလမ်းမှာမူ ပို၍ အေးချမ်းပြီး တစ်နည်းအားဖြင့် မြင့်မြတ်လှသည်။ ၎င်းမှာ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

လော့ချန်အနေဖြင့် ဒန်ရှားတောင်ထိပ်တွင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သိန်းကျော် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ရှင်းရှင်းလေးပင်။ ၎င်းမှာ လော့ထျန်းအဖွဲ့အတွက် အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခု တည်ထောင်ရန်ပင်ဖြစ်သည်။ ဤအင်အားစု ရှိနေမှသာ အကြီးစား ဆေးဖော်လုပ်ငန်းကို စတင် လည်ပတ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက သူသည် တစ်ဦးတည်းသာ ရုန်းကန်နေရပေဦးမည်။

လော့ချန် ယခင်က တွက်ချက်မှုအချို့ ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသည်။ အဆင့်မြင့် ကျောက်စိမ်းအမြုတေဆေးလုံးကို ဥပမာထားကြည့်ပါက မည်သူ့အကူအညီမှမပါဘဲ တစ်နေ့လျှင် အများဆုံး ဆေးနှစ်အိုးစာ ဖော်စပ်နိုင်သည်။ လေးရောင်ခြယ်ဆေးအိုးတစ်အိုးတွင် တစ်ကြိမ်လျှင် ဆေးအမယ်လေးစုံ ထည့်နိုင်သောကြောင့် စုစုပေါင်း ဆေးအမယ် ရှစ်စုံတိတိ ဖော်နိုင်သည်။ ဆေးအောင်မြင်နှုန်း ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းဖြင့် တွက်ချက်ပါက တစ်နေ့လျှင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၇၀၀ ခန့်၊ တစ်လလျှင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၂၀၀၀၀ ဝန်းကျင်ခန့် အမြတ်အစွန်း ရရှိမည် ဖြစ်သည်။ တစ်နှစ်စာဆိုလျှင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်သိန်းကျော် ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်ရာ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုကြီးတစ်ခုဟု ထင်ရက်စရာ ရှိသည်။

သို့သော် လက်တွေ့တွင် ထိုမျှအဆင်မပြေလှပေ။ ဆေးမဖော်စပ်မီ ကုန်ကြမ်းများ ဝယ်ယူခြင်းနှင့် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်များမှာ ဆေးဖော်စပ်သကဲ့သို့ပင် အချိန်ကုန်လှသည်။ ထိုအချက်တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် အချိန်ကုန်ဆုံးမှုမှာ နှစ်ဆ တိုးလာသည်။ ထိုမျှသာမက အရောင်းပိုင်း ရှိသေးသည်။ အကူအညီမရှိပါက သူကိုယ်တိုင်သွား၍ တစ်ခုချင်း လိုက်လံရောင်းချနေရပေလိမ့်မည်။ ၎င်းမှာ တာဟဲဈေးမြို့တော်မှ တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူဘဝကဲ့သို့ပင် ဝမ်းစာအတွက် တစ်လလျှင် နှစ်ရက်၊ သုံးရက်ခန့် လမ်းဘေးဈေးသည်ဘဝဖြင့် အချိန်ကုန်ရခြင်းနှင့် မခြားနားပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ အချိန်များစွာ ထပ်မံဆုံးရှုံးရဦးမည် ဖြစ်သည်။

အပေါ်ယံကြည့်လျှင် တစ်လလျှင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်သောင်း ရသလို ထင်ရသော်လည်း အမှန်စင်စစ် တစ်သောင်းပင် မရနိုင်ပေ။ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း၊ ရောင်းချခြင်းနှင့် အဆင့်တိုင်းကို ကိုယ်တိုင်စီမံခန့်ခွဲရသည့် အချိန်များကို ထည့်သွင်းတွက်ချက်လိုက်ပါက ပျမ်းမျှဝင်ငွေမှာ တစ်လလျှင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ထောင်ဂဏန်းမျှသာ ရှိတော့မည်ဖြစ်ရာ၊ အခြားသူတစ်ဦး၏ ကိုယ်ပိုင်ဆေးဖော်ဆရာအဖြစ် လုပ်ကိုင်ခြင်းထက်ပင် မသာလွန်သည့်အပြင် ကိုယ်ပိုင်အချိန်လည်း ပို၍နည်းပါးသွားပေလိမ့်မည်။ အကြောင်းမှာ အချိန်အများစုကို ဆေးဖော်ခြင်းတွင် ကုန်ဆုံးသွားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ၎င်းက သူ့အား ကျင့်ကြံခြင်း၊ မှော်အတတ်များ လေ့ကျင့်ခြင်း သို့မဟုတ် ဆေးဖော်ပညာ အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်းတို့အတွက် အချိန်မကျန်တော့အောင် ဖြစ်စေသည်။ ဤသည်မှာ ရေရှည်အတွက် တွက်ချေမကိုက်လှပေ။

သို့သော် နောက်ခံအင်အား၊ စနစ်ကျသော အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုသာ ရှိပါက ရလဒ်မှာ လုံးဝဥဿုံ ကွဲပြားသွားပေလိမ့်မည်။ တစ်ဦးတည်း ရုန်းကန်ရခြင်းနှင့် အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု၏ ပံ့ပိုးမှုရှိခြင်းတို့မှာ မိုးနှင့် မြေအလား ကွာခြားလှသည်။

လော့ချန်သည် လော့ထျန်းအဖွဲ့တွင် ချောမွေ့စွာ လည်ပတ်နိုင်သော စနစ်တစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းထားပြီးဖြစ်သည်။ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့က ဆေးဘက်ဝင်ပစ္စည်းများကို အဆက်မပြတ် ဝယ်ယူစုဆောင်းပေးနေချိန်တွင် အခြားအဖွဲ့က ထိုပစ္စည်းများကို ဆက်တိုက် ပြုပြင်ပေးနေသည်။ ဆေးဖော်စပ်သည့်အခါတွင်လည်း ဆေးအိုးနှစ်အိုး၊ သုံးအိုး သို့မဟုတ် လေးအိုးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အသုံးပြုနိုင်ပြီး ထိရောက်မှုကို အမြင့်ဆုံးအဆင့်အထိ တွန်းတင်နိုင်သည်။

အရောင်းပိုင်းဆိုလျှင်လည်း သူ လှည့်ကြည့်စရာပင် မလိုချေ။

နောက်ဆုံးရလဒ်မှာ တစ်ဦးတည်း လုပ်ကိုင်ခြင်းထက် ဆထက်များစွာ ပိုမိုများပြားလှသည်။ ဥပမာအားဖြင့် တာဟဲဈေးမြို့တော်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် သုံးလတာကာလအတွင်း လော့ချန်သည် အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ အာရုံမရောက်ဘဲ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်ခဲ့ရာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၈၀,၀၀၀ တန်ဖိုးရှိသော အဆင့်မြင့် ကျောက်စိမ်းအမြုတေဆေးလုံးများကို ထုတ်လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် လုပ်နိုင်သည့်အရာ မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဆေးဖော်ဆရာအများစုသည် ဂိုဏ်းကြီးမျိုးရိုးကြီးများမှ ဆင်းသက်လာကြသည်ဟု ဆိုကြခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့တွင် လေ့ကျင့်သင်ကြားပေးခြင်းမှ ဝယ်ယူစုဆောင်းခြင်း၊ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း၊ ဈေးကွက်ရှာဖွေခြင်းနှင့် ဒေသအသီးသီးသို့ ဖြန့်ဖြူးခြင်းအထိ တစ်စုတစ်စည်းတည်း လည်ပတ်နေသည့် လမ်းကြောင်းများ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်းက ဆေးဖော်ဆရာတစ်ဦး၏ ဘဝကို များစွာ လွယ်ကူသက်သာစေသည်။

“တစ်နှစ်ကျော်သွားပြီ.... လော့ထျန်းအဖွဲ့လည်း တဖြည်းဖြည်း လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ် ရောက်လာပြီ”

“ငါလည်း ဆေးဖော်လုပ်ငန်းကို ပြန်စနိုင်ပြီထင်တယ်”

“ပထမအဆင့် မြေအောက်မီး လိုဏ်ဂူပါ ရှိနေတော့ ထိရောက်မှုက ပိုမြင့်နိုင်မယ်ထင်တာပဲ”

လှေပျံပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း လော့ချန်၏ အတွေးများ လွင့်ပျံ့နေသည်။ ပုံမှန်ကျင့်ကြံချိန်တွင် သူသည် စိတ်အာရုံအပြည့်နှစ်ထားတတ်ပြီး ဤကဲ့သို့ အရာများကို မစဉ်းစားတတ်ပေ။ သို့သော် ယခု အပြင်ထွက်လာပြီဖြစ်ရာ ကဏ္ဍတိုင်းကို ကြိုတင်စီစဉ်ထားရန် လိုအပ်သည်။

ရုတ်တရက် တံတားအောက်မှ ရင်းနှီးသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဗျိုး.... ခေါင်းဆောင်လော့ရေ.... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်၊ ကျင့်ကြံတာကနေ ထွက်လာပြီလား"

ဝတ်ကောင်းစားလှ ဝတ်ဆင်ထားသော အဘိုးကြီးရွှီကျင်းနန်က လော့ချန်အား လက်ဝှေ့ယမ်းပြရင်း ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

လော့ချန်က ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် လှေပျံကို ထိန်းချုပ်၍ ကောင်းကင်ယံသို့ တဟုန်ထိုး ပျံတက်သွားကာ လူအုပ်၏ မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မြို့ထဲသို့ ဝင်လာကြသော ကျင့်ကြံသူများထဲတွင် ရွှီကျင်းနန်နှင့် ရင်းနှီးသူအချို့ ပါလာသည်။ လောချန် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။

"အမယ်.... လောင်ရွှီ.... မင်း ဘာဆေးတွေများစားထားတုန်းကွ၊ ပုံမှန်ဆို အခြေတည် အစောပိုင်းအဆင့်ကျင့်ကြံသူတွေကို မင်း ဒီလို နွေးနွေးထွေးထွေး မဆက်ဆံပါဘူးကွာ.... ပြောပါဦး အဲ့ဒါ ဘယ်သူမို့လဲ"

ရွှီကျင်းနန်က မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်ရင်း "ခေါင်းဆောင်လော့က သာမန် အခြေတည်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်ဘူးကွ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ဟမ်.... မင်းစကားက အဆန်းပါလား.... ရှင်းအောင် ပြောစမ်းကွာ"

ရွှီကျင်းနန်က ရေနွေးကြမ်း တစ်ငုံ သောက်လိုက်ရင်း "မင်း ဒန်ရှားတောင်အကြောင်း ကြားဖူးတယ် မဟုတ်လား" ဟု စကားလမ်းကြောင်းခင်းလိုက်သည်။

"ဟ.... မသိဘဲ နေမလား.... နေဦး၊ မဟုတ်မှလွဲ...."

"အေး.... အမှန်ပဲ.... ခေါင်းဆောင်လော့က တခြားအရပ်ကနေလာတဲ့ အစွမ်းထက် နဂါးတစ်ကောင်ပဲ.... သူ ဒန်ရှားတောင်ကို သိမ်းပိုက်တုန်းက တိုက်ကွက်တစ်ကွက်တည်းနဲ့တင် အခြေတည်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ သုံးယောက်ကို မြေလှန်ပစ်ခဲ့တာ.... ဒီလို လူမျိုးကို ခပ်ချေချေ ဆက်ဆံလို့မှ မရတာ"

ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် သူငယ်ချင်းဖြစ်သူမှာ ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ အမှန်စင်စစ် ထိုကဲ့သို့သော ထူးခြားသည့် အစွမ်းထက်ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို မည်မျှပင် ရိုကျိုးနှိမ့်ချစွာ ဆက်ဆံစေကာမူ လွန်သည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။ ထိုသူမျိုးသည် တစ်နေ့တွင် ထျန်းလန် နတ်ဘုရားမြို့တော်၏ ကောင်းကင်ယံထက်၌ တောက်ပလာမည့် ကြယ်တစ်ပွင့် ဖြစ်လာနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။

ကျင့်ကြံသူလောကတွင် အဆင့်အတန်းမြင့်မားမှုသည် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းနှင့် တိုက်ရိုက်အချိုးကျလေ့ရှိသော်လည်း ပုံသေကားချပ်တော့ မဟုတ်ပေ။ အဆင့်မြင့်သော်လည်း လက်တွေ့တိုက်ပွဲတွင် ပျော့ညံ့သူများစွာ ရှိတတ်ကြသည်။ သို့သော် လော့ချန်ကဲ့သို့ အဆင့်တူ ကျင့်ကြံသူသုံးဦးကို တပြိုင်တည်း ရင်ဆိုင်အနိုင်ယူနိုင်စွမ်းမှာမူ သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးပါရမီ မည်မျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်း သက်သေပြနေခြင်းပင်။ ဤအတိုင်းသာဆိုပါက အနာဂတ်တွင် အဆင့်တူများကြား မည်သူမျှ သူ့အား ခေါင်းမော့ကြည့်ရဲကြမည် မဟုတ်ပေ။

"အင်း.... ဟုတ်တော့ ဟုတ်ပါတယ်၊ ယဉ်ကျေးမှုအရ ထားပါတော့လေ၊ ဒါပေမဲ့ ငါသိချင်တာက.... မင်း ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မျက်နှာလုပ်နေရတာလဲ၊ မင်းက ရေခဲခံတပ်ဂိုဏ်းကလေ.... ဒီလောက်အထိ မျက်နှာချိုသွေးနေစရာ လိုလို့လား"

ရွှီကျင်းနန်က ရယ်မောလိုက်ရင်း "ဘာလို့ဆို ခေါင်းဆောင်လော့က အရမ်း ရက်ရောလို့ပေါ့ကွ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

"ရက်ရောတယ် ဟုတ်လား.... ဘယ်လောက်တောင် ရက်ရောလို့လဲ"

ထျန်းလန် နတ်ဘုရားမြို့တော်ရှိ အခြေတည်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများထဲတွင် ရက်ရောသူဆိုသူမှာ မရှိသလောက်ပင်။ တစ်ဦးချင်းစီးမှာ အဆင့်တက်ရန်အတွက် အရင်းအမြစ်များ မပြတ် စုဆောင်းလေ့ရှိကြသဖြင့် စေးနှဲလှသည်ဟု နာမည်ကြီးလှသည်။ လော့ချန်ကဲ့သို့ သူတစ်ဦးက မည်မျှအထိ ရက်ရောနိုင်မည်နည်း။

ရွှီကျင်းနန်က "ငါ့တူလေးကို မင်းသိတယ်မလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"လျိုဇီလား"

"အေး.... သူက ခေါင်းဆောင်လော့အတွက် လမ်းပြ ခဏလေး လုပ်ပေးခဲ့တာ.... အဲ့ဒါကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၂၀၀၀ တောင် ဆုလာဘ်အဖြစ် ရလိုက်တယ်လေ"

"ဟမ်.... ဒီလောက်တောင် ရက်ရောတာလား"

"ဒါတင် မကသေးဘူး.... ခေါင်းဆောင်လော့က လျိုဇီကို လူသွက်လေးဆိုပြီး သဘောကျလို့ လော့ထျန်းအဖွဲ့ရဲ့ အပြင်စည်း တာဝန်ခံအဖြစ် ချက်ချင်း ခန့်လိုက်တယ်လေ.... အခုဆိုရင် လျိုဇီက လစာတောင် ရနေပြီကွ"

ရွှီကျင်းနန်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို လေးလေးပင်ပင် ချလိုက်သည်။

"ငါ ရေခဲခံတပ်မှာ ကျွဲလိုနွားလို ရုန်းလာတာ နှစ်တော်တော်ကြာပြီ.... လျိုဇီအတွက် အလုပ်ကောင်းကောင်း တစ်ခုတောင် မရှာပေးနိုင်ခဲ့ဘူး.... အခုလို လမ်းပြတစ်ခါ လုပ်ပေးရုံနဲ့ ကံထူးသွားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ.... ခေါင်းဆောင်လော့ကတော့ တကယ်ကို မဟာကရုဏာရှင် ပါပဲကွာ"

သူငယ်ချင်းဖြစ်သူမှာ အားကျစိတ်များဖြင့်သာ နားထောင်နေရတော့သည်။ ရက်ရောရုံသာမက အခွင့်အလမ်းများကိုပါ ရက်ရက်ရောရော ပေးအပ်တတ်သော ကျင့်ကြံသူမှာ အမှန်တကယ်ပင် ရှားပါးလှသည်။

‘တောက်.... ငါကျ ဘာလို့ အဲ့ဒီလိုလူမျိုးနဲ့ မဆုံခဲ့ရတာလဲ....’

‘ဒါပေမဲ့.... သူက တကယ်ပဲ စိတ်ကောင်းရှိတဲ့သူ ဟုတ်ရဲ့လား’

ဒန်ရှားတောင်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို သူ အနည်းအကျဉ်း ကြားဖူးသည်။ တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူ သုံးဦးအနက် တစ်ဦးမှာ နေရာတွင်ပင် အသတ်ခံခဲ့ရပြီး နိဂုံးမှာ အလွန်တရာ သွေးပျက်စရာ ကောင်းလှသည်။

‘မဟုတ်ဘူး.... သူက စိတ်နူးညံ့တဲ့သူတော့ မဟုတ်လောက်ဘူး၊ သူက ပြတ်သားသလို အစွမ်းကုန် ရက်စက်တတ်တဲ့သူပဲ’ ဟု သူ ဆက်တွေးလိုက်မိသည်။

....

မောက်မာတတ်သော အဘိုးကြီး ရွှီကျင်းနန်တစ်ယောက် ရုတ်တရက် မိမိအပေါ် ဆက်ဆံပုံ ပြောင်းလဲသွားခြင်းအပေါ် လော့ချန် ဘယ်လိုမှ မနေပေ။ နေရာသစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် လေးစားမှုဟူသည် အလကား မရရှိနိုင်ပေ။ အခြေတည်အဆင့် ရှိနေလျှင်ပင် အစပိုင်း၌ ယဉ်ကျေးမှုအရသာ ‘အကြီးအကဲ’ ဟု ခေါ်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အနှစ်သာရမရှိသော အပေါ်ယံ ယဉ်ကျေးမှုမျှသာ ဖြစ်သည်။ စစ်မှန်သော လေးစားမှုမှာ ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းအစနှင့် တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ အောင်မြင်မှုများကို ပြသပြီးမှသာ အလိုလို ရရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

အမှန်စင်စစ် လျိုဇီကို လော့ထျန်းအဖွဲ့အတွင်းသို့ ခေါ်ယူခဲ့ခြင်းမှာ စီမာဟွေ့နန်၏ ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ထျန်းလန် နတ်ဘုရားမြို့တော်တွင် လော့ထျန်းအဖွဲ့ကို အခြေချနိုင်ရန်အတွက် မမောမပန်း ကြိုးစားနေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ထိုကာလအတွင်း လျိုဇီမှာ လမ်းပြတစ်ဦးထက်ပိုသည့် များစွာသော အကူအညီများကို ပေးနိုင်ခဲ့သည်။

အချိန်တန်သောအခါ စီမာဟွေ့နန်က လျိုဇီအား အဖွဲ့အတွင်းသို့ သွတ်သွင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမ ထိုအဆိုကို တင်ပြလာသောအခါ လော့ချန် ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ အမှန်စင်စစ်တွင် ဒေသခံ တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးကို လက်ခံလိုက်ခြင်းမှာ အပြင်လူများအတွက် တိတ်ဆိတ်သော သတိပေးချက်တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ လော့ထျန်းအဖွဲ့အနေဖြင့် ထျန်းလန် နတ်ဘုရားမြို့တော်အတွင်း ပေါင်းစည်းဝင်ရောက်ရန် ရည်ရွယ်ထားကြောင်း အချက်ပြခြင်းဖြစ်သည်။ လောလောဆယ်တွင် ထိုအချက်ပြမှုမှာ အားနည်းနေသေးပြီး အများစုက လျစ်လျူရှုထားကြသော်လည်း အကဲခတ်ကောင်းသူ မည်သူမဆို စူးစမ်းကြည့်ပါက သတိပြုမိကြပေလိမ့်မည်။

....

ရုတ်တရက် အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ ကြယ်ကြွေသည်အလား ကောင်းကင်ယံကို ခွင်း၍ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ပိယိုတောင်ကြားနှင့် ခရမ်းရောင်မြူ ဝါးတောအတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူများမှာ အလိုအလျောက် မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ၎င်းမှာ ဒန်ရှားတောင်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ အကြည့်များကို အမြန်လွှဲလိုက်ကြသည်။ ၎င်းမှာ လော့ထျန်းအဖွဲ့၏ အရှင်သခင် ဖြစ်နိုင်ခြေ များလှသည်။ သူတို့ ရန်စရဲသော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး မဟုတ်ပေ။

လန်ချီလှေပျံသည် ဒန်ရှားတောင်၏ နယ်မြေအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ ၎င်း၏ အရှိန်မှာ တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးသွားသည်။ လော့ချန်သည် ရှေ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပျံသန်းရင်း တစ်တောင်လုံးကို စူးရှသော မျက်ဝန်းများဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။

တောင်ခြေမှ တောင်ထိပ်တိုင်အောင် ရစ်ပတ်သွယ်တန်းနေသည့် ဝိညာဉ်လယ်ကွင်းများမှာ စိမ်းစိုဝေဆာလျက် ရှိသည်။ ထိုစိမ်းမြမြ မြင်ကွင်းတစ်ခွင်တွင် ကျင့်ကြံသူများသည် မြေဆီလွှာပြုပြင်ခြင်း၊ ဆေးပင်ပျိုးထောင်ခြင်းနှင့် ကောက်ပဲသီးနှံများကို ဂရုတစိုက် ပြုစုခြင်းတို့ဖြင့် လက်မလည်အောင် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။ ပထမအဆင့် ဝိညာဉ်လယ်ကွင်း တစ်ရာကျော်တွင် အရည်အသွေးမြင့် ဝိညာဉ်စပါးခင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး တစ်နှစ်လျှင် နှစ်ကြိမ် ရိတ်သိမ်းနိုင်သည်။ သို့သော်လည်း ထွက်ရှိသမျှကို အဖွဲ့အတွင်း ခွဲဝေလိုက်ပါက လုံလောက်ရုံမျှသာ ရှိသဖြင့် နောင်ရေးအတွက်ပင် မနည်းရုန်းကန်နေရသေးသည်။

အခြားသော လယ်ကွင်းများမှာမူ မြေဆီလွှာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာစေရန်အတွက် ချီစွမ်းအင်များကို စုပ်ယူနိုင်အောင် ပြုပြင်နေဆဲဖြစ်သည်။ ပထမအဆင့် မြေအမျိုးအစားအဖြစ် ပြန်လည်အသက်ဝင်လာရန် နောက်ထပ် နှစ်နှစ်ခန့် အချိန်စောင့်ရဦးမည် ဖြစ်သည်။ ထိုအတောအတွင်း နတ်ပိုးတိမ်တောင်ပဲနှင့် ရနံ့တစ်ဆယ်ပဲတောင့် ကဲ့သို့သော အဆင့်နိမ့် ကောက်ပဲသီးနှံများကိုသာ စိုက်ပျိုးထားရပြီး ၎င်းတို့မှာ အကျိုးအမြတ်ထက် မြေဆီလွှာ အာဟာရဖြည့်တင်းရန်နှင့် အဆင့်မြှင့်တင်ရန်အတွက်သာ ရည်ရွယ်သည်။

ဆေးဝါးခန်းမဆောင်သည် မူလလယ်ကွင်းများကို ပြုပြင်ရုံသာမက မြေပြန့်လွင်ပြင်များတွင် လယ်ကွင်းသစ် အကွက် ၂၀ ကိုလည်း ထပ်မံတိုးချဲ့ထားသေးသည်။ ၎င်းတို့သည်လည်း ချီစွမ်းအင် ဖြည့်တင်းမှု ဖြစ်စဉ်အောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း အားယူနေကြသည်။ နောက်ထပ် သုံးလေးနှစ်အတွင်းသာ လယ်ကွင်းအားလုံး အပြည့်အဝ လည်ပတ်နိုင်ခဲ့လျှင် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များနှင့် ဝိညာဉ်ဆန်များမှတစ်ဆင့် လော့ထျန်းအဖွဲ့အတွက် အမြတ်အစွန်းများစွာ ရရှိလာပေလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်ကျလျှင် အတွင်းပိုင်း လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ရုံသာမက ပိုလျှံသည်များကိုပါ ပြင်ပသို့ စိတ်ကြိုက် ဖြန့်ဖြူးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

'ဒါက သေးငယ်တဲ့ လုပ်ငန်းတစ်ခု မဟုတ်တော့ဘူး.... အဘွားယွမ်က ဝိညာဉ်စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ငန်းကို ဂိုဏ်းငယ်လေးတစ်ခုရဲ့ အတိုင်းအတာအထိ ရောက်အောင် တကယ်ပဲ ရည်မှန်းထားတာပဲ.... အဘွားက သူ့ နှလုံးသားတစ်ခုလုံးကို မြှုပ်နှံထားတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာ ကောင်းတာက....'

လော့ချန်သည် တောင်ခါးပန်းရှိိ တိတ်ဆိတ်သော ခြံဝန်းအတွင်းသို့ လှေပျံကို အသာအယာ ဆင်းသက်လိုက်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို လေးလံစွာ ချလိုက်မိသည်။ ခြံဝန်းပြင်ပတွင် ပန်းမျိုးစုံတို့မှာ နွေဦး၏ အငွေ့အသက်နှင့်အတူ ဝေဆာဖူးပွင့်နေကြပြီး အနီ၊ အပြာ၊ ရွှေရောင် ပန်းများက မြင်ကွင်းကို အရောင်ခြယ်ထားသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဤသည်မှာ ကြည်နူးစရာကောင်းသော ရှုခင်းမျိုးပင်။

သို့သော် အတွင်းဘက်ရှိ လေထုမှာမူ ထိုတက်ကြွမှုများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် အစွန်းသို့ ရောက်နေသည်။ ထိုနေရာတွင် စုဝေးနေသူများ၏ မျက်နှာထက်၌ ပျော်ရွှင်မှု အရိပ်အယောင်ဟူ၍ မြူတစ်မှုန်စာမျှပင် မရှိဘဲ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများကသာ လွှမ်းမိုးထားသည်။ လေးလံလှသော ပူဆွေးခြင်းများမှာ နံနက်ခင်း မြူနှင်းများကဲ့သို့ လေထုထဲတွင် ရစ်ဆိုင်းကာ လူတိုင်းကို အသက်ရှူကျပ်စေသည်။

လော့ချန်သည် လှေပျံကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော တံခါးဝကို ဖြတ်ကာ ခြံဝန်းအတွင်းသို့ လေးပင်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် လှမ်းဝင်ခဲ့တော့သည်။