အခန်း (၈၃၃-၈၃၄)

အပိုင်း (၈၃၃) ရတနာရှင် ဆရာတော် ၊ သတ်ဖြတ်ခြင်း ၊ ရှုရှန်းကြေးနီ ၊ ရွှီမိသားစုဘဏ္ဍာတိုက် ၊ဝိညာဉ်ပြန်ခေါ်မြက်

တစ်ခဏချင်းမှာပင်...

ရွှေတောင်ပံငှက်၊ ဓားကိုင်နတ်မင်း နှင့် နဂါးခေါင်းလူကိုယ်နတ်မင်း ဟူသော ပညာရှင်ကြီးသုံးဦးစလုံး၏ မျက်နှာများမှာ အလွန်အမင်း တည်ကြည်လေးနက်သွားကြသည်။

ထိုစဉ် လီယန်ချူတစ်ဦးက လှံရှည်တစ်စင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုလှံမှာ တစ်ကိုယ်လုံး နက်မှောင်နေပြီး လှံဦးဖျားမှ အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည်။

သူက ကိုယ်ယောင်ဖျောက်သကဲ့သို့ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ဧရာမ မြေကမ္ဘာကြိတ်ဆုံကြီးပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

"ကျင်းယဲ့လှံ ဒါ ကောင်းကင်ပြင်ပက နတ်ဘုရားလက်နက်ပဲ မြန်မြန် တားကြ "

ဟု နဂါးခေါင်းနတ်မင်းက ထိုလှံ၏အမျိုးအမည်ကို မှတ်မိသွားပြီး အလန့်တကြား အော်ပြောလိုက်သည်။

ဤလှံမှာ ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်ဘဲ ဆန်းကြယ်သော ကောင်းကင်ပြင်ပစွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေကာ မည်သည့်ကာကွယ်ရေးကိုမဆို ဖောက်ထွက်နိုင်သည့် အစွမ်းရှိသည်။ လီယန်ချူက လှံဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်ရာ သူ့အနီးဆုံးရှိ ရှေးဟောင်းဓားကိုင်နတ်မင်းက ချက်ချင်းဆိုသလို ရှေ့မှ ပိတ်ဆို့တားဆီးလိုက်သည်။

ဒေါင်

လောကကြီးတစ်ခုလုံး နတ်ဘုရားခေါင်းလောင်းကြီးကို တီးခတ်လိုက်သလို အသံကြီး ဟိန်းထွက်သွားသည်။ ဓားကိုင်နတ်မင်း လက်ထဲမှ ဓားရှည်မှာ အက်ကွဲကြောင်းများစွာ ထင်ကျန်သွားပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း လီယန်ချူ၏ လှံချက်ဖြင့် ရင်ဘတ်ကို အရှိန်ဖြင့် အထိုးခံလိုက်ရကာ ကြိတ်ဆုံကြီးပေါ်တွင် အသေပိတ်ရိုက်ခံလိုက်ရတော့သည်။

အခြား လီယန်ချူတစ်ဦးကလည်း ကျန့်ကျောင်းဓား ကို ပြန်လည်ခေါ်ယူကာ ဧရာမကြိတ်ဆုံကြီးကို အားကုန်ခုတ်ချလိုက်သည်။

ဝုန်း

ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် ထိုဧရာမကြိတ်ဆုံကြီးမှာ လီယန်ချူ၏လက်ချက်ဖြင့် တစစီ ကြေမွသွားရသည်။ ကျန့်ကျောင်းဓားမှာ တာအိုလက်နက် ဖြစ်ပြီး ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါများ ကိန်းအောင်းနေသည် မဟုတ်ပါလား။ ကြိတ်ဆုံကြီး ပျက်စီးသွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် ရန်သူသုံးဦးစလုံး၏ မျက်နှာများ ပျက်သွားကာ သူတို့၏ အရှိန်အဝါများမှာလည်း တရိပ်ရိပ် ကျဆင်းလာတော့သည်။

ဝုန်း

နောက်ထပ် လီယန်ချူတစ်ဦးကမူ ယင်ယန်ပုလင်း ကို ပိုက်ထားပြီး ကြီးမားလှသော ယင်ယန်စွမ်းအင်များကို တစ်ချက်တည်း ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ရွှေတောင်ပံငှက်ကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။ ရွှေတောင်ပံငှက်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းများမှာလည်း တစ်ခဏချင်း မှိန်ဖျော့သွားရသည်။

ကီး

သူသည် ကျောက်ဆောင်များကိုပင် ကွဲအက်စေနိုင်လောက်သော စူးရှသည့် အော်ဟစ်သံကြီးကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ယင်ယန်စွမ်းအင်များမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပြီး အစောပိုင်းကပင် သူသည် အရည်ပျော်တော့မည့်အခြေအနေမှ ကံကောင်းထောက်မစွာ လွတ်မြောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယခု တစ်ဖန် ပြန်လည်အဖမ်းခံရလိမ့်မည်ဟု သူမထင်ထားပေ။

သို့သော် ရွှေတောင်ပံငှက် ပို၍ မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ ကောင်းကင်ယံမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံထွက်လာပြီး သူ့ကိုယ်ပေါ်သို့ ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့လိုက်ခြင်းပင်။

"နတ်မိစ္ဆာနှောင်ကြိုး"

ရွှေတောင်ပံငှက်သည် အတင်းအဓမ္မ ရုန်းကန်သော်လည်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို မည်မျှပင် ကြီးမားအောင် ချဲ့ထွင်ပါစေ နှောင်ကြိုးမှာမူ ပြုတ်မကျဘဲ တင်းကြပ်စွာ တည်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

ဤသို့ အလစ်အငိုက် အတိုက်ခံရသဖြင့် ရွှေတောင်ပံငှက်သည် ယင်ယန်စွမ်းအင်များကို ဆက်လက်မတွန်းလှန်နိုင်တော့ဘဲ ယင်ယန်ပုလင်းထဲသို့ တရွတ်တိုက် ဆွဲသွင်းခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။ အကယ်၍ ပုလင်းထဲသို့သာ ရောက်သွားပါက သူသည် လုံးဝဥဿုံ အရည်ပျော်သွားပေလိမ့်မည်။

ထိုစဉ် နဂါးခေါင်းနတ်မင်းက ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ရွှေတောင်ပံငှက်ရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူ၏လက်နှစ်ဖက်တွင် ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်ခြင်းခွန်အားများ စုစည်းကာ နတ်မိစ္ဆာနှောင်ကြိုးကို တိုက်ရိုက်ဆွဲဖြုတ်ရန် ကြိုးစားတော့သည်။

သို့သော် နှောင်ကြိုးမှာ တုပ်တုပ်မျှ မလှုပ်ပေ။ သူသည် ရှူရာဓား (၉၁) လက် ကို ထုတ်ဖော်ကာ နှောင်ကြိုးကို ဖြတ်တောက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လီယန်ချူတစ်ဦးက ကြားဖြတ်ဝင်ရောက်လာပြီး ရှူရာဓားများကို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ဖြင့် တိုက်ရိုက်တားဆီးလိုက်သည်။

ဤဖြစ်ရပ်က နဂါးခေါင်းနတ်မင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

"ရှူရာဓားကို ကိုယ်ခန္ဓာနဲ့ တောင့်ခံနိုင်တဲ့လူ ရှိနေတာလား"

သူသည် အစွမ်းထက်သော နတ်ဘုရားအတတ်ဖြင့် ယင်ယန်ပုလင်းကို ဟန့်တားကာ ရွှေတောင်ပံငှက်ကို ပြန်လည်ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ဤယင်ယန်ပုလင်းမှာမူ ရွှေတောင်ပံငှက်ကို အထူးတလည် သဘောကျနေပုံရပြီး ယင်ယန်စွမ်းအင်များမှာ သမုဒ္ဒရာပြင်ကြီးပမာ သူ့ကို ထပ်မံလွှမ်းခြုံသွားပြန်သည်။

ပြောရလျှင် ဤရတနာမှာ လီယန်ချူက တောင်နှင့်ပင်လယ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ မှ ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်က ရွှေတောင်ပံငှက်နတ်ဘုရား ၏ လက်ထဲမှ ရတနာဖြစ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ယနေ့ ရွှေတောင်ပံငှက်ပုံရိပ်ကို စိတ်ကူးပုံဖော်ထားသည့် ဤတတိယအဆင့်ပညာရှင်နှင့် တွေ့ဆုံခြင်းမှာ ကံကြမ္မာ၏ စီမံမှုဟုပင် ဆိုရပေလိမ့်မည်။

ရှူရာဓား (၉၁) လက်မှာ လီယန်ချူ၏ သံမဏိထက်မာသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်ခြင်းမရှိဘဲ ဟန့်တားခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ဤရတနာမှာ ဝိညာဉ်ကို အဓိက သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် တိုက်ရိုက်တားဆီးခြင်းကိုမူ မည်သူမျှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ဖူးပေ။

ကြည်လင်လှသော နဂါးဟိန်းသံကြီးနှင့်အတူ လီယန်ချူသည် မိုရှဲ့ ဓား ကို ထုတ်ဖော်ကာ ရှူရာဓား (၉၁) လက်ကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

နဂါးခေါင်းနတ်မင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ

"ဒီလူငယ်လေးဆီမှာ ရတနာတွေ ဘယ်လောက်တောင် ရှိနေတာလဲ"

ဟု တွေးတောမိသည်။

သူသည် မိမိ၏ နက်ရှိုင်းလှသော ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများနှင့် ရှေးဟောင်းတိမ်တိုက်စွမ်းအင်များကို ထုတ်ဖော်ကာ လီယန်ချူနှင့် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်တော့သည်။

သို့သော် သူ့ရှေ့ရှိ လီယန်ချူမှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ မိုရှဲ့ ဓားကို ကိုင်ထားသည့် လီယန်ချူသာမက ကျန့်ကျောင်းဓားကို ကိုင်ထားသည့် လီယန်ချူပါ ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။ လီယန်ချူသည် တစ်ပါးတည်းမှ သုံးပါးခွဲခြင်း အတတ်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး အစွမ်းအားလုံးကို ယင်ယန်ပုလင်း ကိုင်ထားသည့် မူလကိုယ်ပေါ်သို့ စုစည်းလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ရှုး

သူ၏လက်ထဲရှိ ကျန့်ကျောင်းဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဓားအရိပ်နှင့်အတူ ရွှေတောင်ပံငှက်မှာ တစ်ခဏချင်းမှာပင် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားတော့သည်။ သူတို့သည် အစောပိုင်းက မြေကမ္ဘာကြိတ်ဆုံကြီး၏ အကာအကွယ်ကြောင့် ဝိညာဉ်ပုံရိပ်မှာ အစွမ်းထက်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ယခု ဓားဖြင့် အခုတ်ခံရချိန်တွင် ချက်ချင်း သေဆုံးမသွားသော်လည်း ရွှေတောင်ပံငှက်မှာ ထိတ်လန့်တကြား သိရှိလိုက်ရသည်မှာ... ဤရှေးဟောင်းဓားဖြင့် အခုတ်ခံရသည့် ဒဏ်ရာမှာ ပြန်လည်စေ့စပ်၍ မရခြင်းပင်။

လီယန်ချူက ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများကို ယင်ယန်ပုလင်းထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်ရာ

ရှုး

ပုလင်းထဲမှ ပြင်းထန်သော ယင်ယန်စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရွှေတောင်ပံငှက်ကို အထဲသို့ ဆွဲသွင်းသွားတော့သည်။ ဤရတနာမှာ လီယန်ချူ၏လက်ထဲသို့ ရောက်မှသာ စစ်မှန်သော စွမ်းအားကို ပြသနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန့်ကျောင်းဓားမှာ အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး တိမ်တိုက်များကို ခွင်းကာ ရှေးဟောင်းဓားကိုင်နတ်မင်း၏ နောက်ကျောမှ ပတ်၍ ခုတ်ချလိုက်ရာ နတ်မင်း၏ ခေါင်းနှင့် ကိုယ်မှာ တခြားစီ ဖြစ်သွားရတော့သည်။ ထို့နောက် မိုရှဲ့ ဓားကလည်း ပျံထွက်သွားပြီး ထိုနတ်မင်းကို သုံးပိုင်း ထပ်မံပိုင်းဖြတ်လိုက်ပြန်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လောကကြီးတွင် မီးပင်လယ်ကြီး ပေါ်လာပြီး ထိုနတ်မင်းကို ဝါးမြိုသွားတော့သည်။ ထိုမီးပင်လယ်ထဲတွင် သုံးရောင်ခြယ်မီး သာမက အကုသိုလ်မီး နှင့် အပြင်းထန်ဆုံးဖြစ်သော ရွှမ်းကျီမီး တို့ ပါဝင်နေသည်။ လီယန်ချူသည် ယခုအခါ မီးအတတ်ပညာတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်နေပြီ ဖြစ်ရာ ခေါင်းသုံးလုံး၊ လက်ခြောက်ဖက်နှင့် ဓားကိုင်နတ်မင်းမှာ တစ်ခဏချင်းမှာပင် ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားရတော့သည်။

နဂါးခေါင်းနတ်မင်းမှာ ဒေါသအလွန်ထွက်သွားပြီး

ရှုး ရှုး ရှုး

ရှူရာဓား (၉၁) လက်ကို စေခိုင်းကာ လီယန်ချူဆီသို့ အရှိန်ဖြင့် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ဤဓားများမှာ အလွန်ပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသည်။

လီယန်ချူမှာ အစောပိုင်းက စိတ်ကြည်လင်ကျောက်စိမ်း ဖြင့် သူ၏ဝိညာဉ်ကို ကာကွယ်ထားသော်လည်း ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အကယ်၍ သူသာ တတိယအဆင့်နှောင်းပိုင်း ဝိညာဉ်ပိုင်ရှင် မဟုတ်ခဲ့ပါက ကျောက်စိမ်း၏ ကာကွယ်မှုကို မဖောက်နိုင်လျှင်တောင် သူသည် အတွင်းဒဏ်ရာ ပြင်းထန်စွာ ရရှိသွားပေလိမ့်မည်။ ထိုရတနာမှာ ကျင့်ကြံသူများ၏ ဝိညာဉ်ကို သုတ်သင်နိုင်သည်ဟူသော စကားမှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ရှုး ရှုး

ခရမ်းစိမ်းအမွှာဓား ပျံတက်သွားပြီး မိုရှဲ့ ဓားနှင့် ပူးပေါင်းကာ ရှူရာဓား (၉၁) လက်ကို ဟန့်တားလိုက်သည်။ နဂါးခေါင်းနတ်မင်းမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး

"နောက်ထပ် ယန်စွမ်းအင်ပြည့်ဝတဲ့ ဓားနှစ်လက်ဦးလား "

အစောပိုင်းကတည်းက ထိုလူငယ်လေး၏လက်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ရတနာများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု မကုန်နိုင်မခမ်းနိုင် ဖြစ်နေသဖြင့် သူပင် အံ့ဩရတော့သည်။ ရှူရာဓားများနှင့် လီယန်ချူ၏ ဓားများ တိုက်ခိုက်နေစဉ်အတွင်း လီယန်ချူသည် ကျန့်ကျောင်းဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ နဂါးခေါင်းနတ်မင်း၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဓားအလင်းတန်း တစ်ချက်လက်သွားပြီး နဂါးခေါင်းနတ်မင်း၏ ဦးခေါင်းမှာ ပြတ်ကျသွားတော့သည်။ ကျန့်ကျောင်းဓား၏ ဒဏ်ရာမှာ ပြန်မစေ့နိုင်သော်လည်း နဂါးခေါင်းနတ်မင်းမှာ သူ၏ ပြတ်ကျသွားသော နဂါးခေါင်းကို လက်ဖြင့်ပိုက်ကာ ပါးစပ်မှ တောက်ပသောအလင်းတန်းတစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

ဤအဆင့်မြင့် ပညာရှင်များ၏ တိုက်ပွဲမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဆန်းကြယ်လှသော နတ်ဘုရားအတတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ လီယန်ချူက သူ၏ကိုယ်မှ ရှစ်ခွင်မှန် ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ ကြိတ်ဆုံဝိုင်းခန့် ကြီးမားသွားပြီး ဖြူဖွေးသော အလင်းတန်းများဖြင့် နဂါးခေါင်းနတ်မင်း၏ ပုံရိပ်ကို လုံးဝ ချေဖျက်ပစ်လိုက်တော့သည်။

ဤဖြစ်ရပ်များမှာ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှသည်။ ဝိညာဉ်အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်မှုမှာ စိတ်ကူးတစ်ချက်အတွင်းမှာပင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လဲလှယ်နိုင်ကြသည်။

ယခုအခါ လီယန်ချူသည် ကောင်းကင်ယံ၌ ရပ်တန့်နေပြီး လက်ထဲတွင် ယင်ယန်ပုလင်းနှင့် ကျန့်ကျောင်းဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ သူ့ပတ်ပတ်လည်တွင် ရှစ်ခွင်မှန်၊ မိုရှဲ့ဓား၊ ခရမ်းစိမ်းအမွှာဓား၊ နတ်မိစ္ဆာနှောင်ကြိုး နှင့် ကျင်းယဲ့လှံ တို့က တောက်ပသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများဖြင့် ဝန်းရံနေကြသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါလှသော မြင်ကွင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

ကျောက်နတ်ဆရာမှာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိသည်။ တစ်ဦးတည်းသော ခွန်အားဖြင့် တတိယအဆင့်နှောင်းပိုင်း ပညာရှင်သုံးဦးကို သတ်ဖြတ်ကာ ကြီးမားလှသော အစီအရင်ကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ခြင်းက ကျောက်နတ်ဆရာ၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ငြိမ်ခဲ့သော စိတ်အစဉ်ကိုပင် လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။

သူသည် တောင်ပေါ်တွင် သူ့စီနီယာ အကိုကြီးများ ရန်ဖြစ်ကြစဉ်ကကဲ့သို့ပင် ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။

ရွှီမိသားစုဘိုးဘေးမှာမူ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် အံ့ဩနေပြီး

"အမေရေ ဒီတာအိုဆရာ လီ ကတော့ တကယ့်ကို ကြမ်းလွန်းတာပဲ "

ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိသည်။

ယနေ့ အခြေအနေများ ဤသို့ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။ မြို့ကို ဝန်းရံထားသည့် ရန်သူများသာမက မြို့ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသည့် ပညာရှင်များပါ ရှိနေပြီး ဝိညာဉ်သုတ်သင်နိုင်သည့် ရှူရာဓားများပင် အောင်မြင်စွာ ဖော်စပ်ပြီးနေပြီ မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် လီယန်ချူ၏ လျှပ်စီးပမာ မြန်ဆန်လှသော တိုက်ကွက်များရှေ့တွင် ဝိညာဉ်ပုံရိပ် သုံးဦးစလုံး ကျဆုံးသွားရလေပြီ။

ဤမျှဖြင့် မြောက်ပိုင်းခရိုင်တွင် ငရဲတောင် ၏ စီမံကိန်းများအားလုံး ပျက်စီးသွားပြီဟု ဆိုနိုင်သည်။ ထိုမြေအောက်မှ မိစ္ဆာအိုကြီးများ၏ တွက်ချက်မှုမှာ အလွန်ပင် တိကျလှသော်လည်း လီယန်ချူနှင့် တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အကုန်လုံး အလဲလဲအကွဲကွဲ ဖြစ်သွားရတော့သည်။

လီယန်ချူသည် မြို့ထဲသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ထိုသက်လတ်ပိုင်း စာပေပညာရှိကို ရှာဖွေရာ မတွေ့တော့ပေ။ လူများက ထိုသူ၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ကို ပြောပြကြသဖြင့် လီယန်ချူက အံ့ဩစွာဖြင့်

"ထူးဆန်းတာပဲ၊ အဲဒီစာပေပညာရှိကို ငါ အရင်က တွေ့ဖူးသလိုပဲ၊ သူက ဘာလို့ ငါ့ကို ရှောင်နေတာလဲ"

ဟု တွေးတောမိသည်။

ကျောက်နတ်ဆရာ၏ ဖော်ပြချက်အရ ထိုသူမှာ အရင်က ပြဇာတ်ရုံထဲတွင် ပုံပြင်ပြောနေသည့် စာပေပညာရှိပင် ဖြစ်နေသည်။

"သူ့ရဲ့ နောက်ခံက အလွန်ဆန်းကြယ်တယ်၊ ငါတောင် တွက်ချက်လို့ မရဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်ကတော့ တကယ့်ကို နက်နဲတယ်"

ဟု ကျောက်နတ်ဆရာက ဆိုသည်။

ထိုသူ၏ အဆောင်အတတ်မှာ တာအိုနှင့်တူသော်လည်း အဝတ်အစားမှာမူ စာပေပညာရှိ နှင့် တူနေသည်။

"နတ်ဆရာကြီး... ငရဲတောင်ရဲ့ တည်နေရာကို တွက်ချက်လို့ ရမလား"

ဟု လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

ကျောက်နတ်ဆရာမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး

"မင်းက ငရဲတောင်ကို သွားချင်လို့လား"

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ကာ

"ဟုတ်တယ်၊ သူတို့က ငါတို့ကို လာနှောင့်ယှက်နေတာ၊ ငါတို့က ဘာလို့ သူတို့ကို သွားမရှာရမှာလဲ "

ကျောက်နတ်ဆရာက သက်ပြင်းချကာ

"ငါ အကြိမ်ကြိမ် တွက်ချက်ဖူးပေမဲ့ လုံးဝ ခြေရာခံလို့ မရဘူး။ သူတို့က အရမ်းကို လျှို့ဝှက်လွန်းတယ်။ ချွန်းချိုးလင် နဲ့ ရှန်းဖူ တို့လိုပဲ သူတို့ ဘယ်မှာရှိမှန်း ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး"

ကျောက်နတ်ဆရာ ဤသို့ဆိုသဖြင့် လီယန်ချူလည်း လက်လျှော့လိုက်ရသည်။ ရွှီမိသားစုဘိုးဘေးမှာမူ လီယန်ချူကို ကျေးဇူးတင်သောအားဖြင့် စားသောက်ပွဲဖြင့် တည်ခင်းဧည့်ခံလေသည်။

အရင်က လီယန်ချူကို ခင်ပွန်း ဟု တတွတ်တွတ် ခေါ်နေခဲ့သော အလှဘုရင်မလေး ရွှီယော့ယွင် မှာမူ ယခုအခါ လီယန်ချူ၏ အစွမ်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေရှာသည်။

ရွှီမိသားစုဘိုးဘေးသည် ကျေးဇူးတင်သောအားဖြင့် လီယန်ချူကို ရှုရှန်းကြေးနီ ဆယ်ပိဿာ ပေးအပ်လိုက်သည်။ ဤအရာမှာ အလွန်ပင် တန်ဖိုးကြီးလှပြီး လက်နက်များ ဖော်စပ်ရာတွင် သုံးသည့် ထိပ်တန်းပစ္စည်း ဖြစ်သည်။

၎င်းတွင် နတ်ဘုရားစွမ်းအင်များ ကိန်းအောင်းနေသဖြင့် အနည်းငယ် ထည့်သွင်းရုံဖြင့် လက်နက်၏ အဆင့်အတန်းကို တိုးမြှင့်ပေးနိုင်သောကြောင့် နတ်ဘုရားကုန်ကြမ်း ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။ ရွှီမိသားစုတွင် လက်နက်လုပ်တတ်သူ မရှိသဖြင့် ၎င်းကို ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲတွင်သာ သိမ်းဆည်းထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လီယန်ချူမှာ အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားသည်။မြောက်ပိုင်းနယ်စား အိမ်တော်၏ ကြွယ်ဝမှုကို သူ အထင်သေးမိခဲ့ပုံရသည်။ ရွှီမိသားစုမှာ တကယ့်ကို လျှို့ဝှက်ကျင့်ကြံသူ မိသားစုကြီး တစ်ခုဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ သံသယဝင်လာမိသည်။

ကျောက်နတ်ဆရာမှာမူ လောလောဆယ် လက်ဆောင်ပေးစရာ မရှိသဖြင့် လုံဟူရှန်းသို့ ပြန်ရောက်မှသာ ကျေးဇူးဆပ်ပါမည်ဟု ဆိုကာ လုံဟူရှန်းသို့ ကောင်းကင်မှ ပျံသန်းသွားတော့သည်။ ငရဲတောင်၏ ကိစ္စမှာ သာမန်မဟုတ်သဖြင့် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ရန် လိုအပ်သည် မဟုတ်ပါလား။

လီယန်ချူသည် ရွှီမိသားစုဘိုးဘေးနှင့် စကားလက်ဆုံ ကျနေသည်။ ထိုအဘိုးကြီးမှာ စိတ်ထားဖြောင့်မတ်ပြီး ရဲရင့်သူဖြစ်သော်လည်း သူ၏ သက်တမ်းမှာ ကုန်ဆုံးခါနီးနေပြီ ဖြစ်သည်။

မြောက်ပိုင်းနယ်စားက ဘေးမှနေ၍ သက်ပြင်းချကာ

"အရင်တစ်ခေါက် လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှာ ကျိုရှောင်နတ်ဘုရားကျမ်း ကို မရခဲ့လို့ ဘိုးဘေးရဲ့ ကျင့်စဉ်ပြဿနာကို မဖြေရှင်းနိုင်ဘဲ သက်တမ်းကို မတိုးနိုင်ခဲ့တာ နှမြောစရာပဲ"

ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ

"ဘိုးဘေး ကျင့်ကြံတာက ကျိုရှောင်နတ်ဘုရားကျမ်း လား"

ဘိုးဘေးက ခေါင်းညိတ်ကာ

"ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက မပြည့်စုံဘူး၊ သတ်ဖြတ်ခြင်းမှာ ပြင်းထန်ပေမဲ့ သက်တမ်းမှာတော့ သာမန် ဝိညာဉ်ပုံရိပ် ပိုင်ရှင်တွေလောက် မရှည်ဘူး"

လီယန်ချူသည် သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ကျိုရှောင်နတ်ဘုရားကျမ်း ၏ အပြည့်အစုံကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ဆိုင်ရှင်မ ကိုယ်တိုင် ပြင်ဆင်ဖြည့်စွက်ထားသည့် ဗားရှင်း ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော့်ဆီမှာ ကျင့်စဉ်တစ်ခု ရှိတယ်၊ ဘိုးဘေးအတွက် အသုံးဝင်မလား ကြည့်ပေးပါ"

ဘိုးဘေးမှာ မှင်တက်သွားပြီး ထိုကျမ်းစာကို ဖတ်ရှုလိုက်သည်နှင့် မျက်လုံးများ ပြူးထွက်သွားတော့သည်။

"ကျိုရှောင်နတ်ဘုရားကျမ်း ဒါက အပြည့်အစုံကြီးပဲ"

မြောက်ပိုင်းနယ်စားမှာလည်း လက်များ တုန်ယင်ကာ အရက်များပင် ဖိတ်စင်ကုန်သည်။ လီယန်ချူက အေးဆေးစွာပင်

"ဒီကျမ်းစာထဲက လွဲမှားချက်တွေကို ပြင်ဆင်ပြီးသားပါ၊ မူရင်းကျမ်းစာက အပြည့်အစုံရှိရင်တောင် အမှားတွေ ပါနေလို့ပါ"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဘိုးဘေးနှင့် နယ်စားတို့မှာ ရင်တုန်ပန်းတုန် ဖြစ်သွားကြသည်။ လီယန်ချူ ပေးအပ်သည့် ဤကျမ်းစာမှာ သက်တမ်းတိုးစေမည့်အပြင် ရွှီမိသားစု၏ နောင်လာနောက်သားများအတွက်ပါ အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။

"ဒီလို ကျေးဇူးတရားကို ငါတို့ ဘယ်လိုဆပ်ရမှာလဲ"

ဟု ဘိုးဘေးက ဆိုသည်။

လီယန်ချူက ပြုံးကာ

"အရင်က ကျွန်တော် အဆင့်တက်စဉ်က ဘိုးဘေးက ကျွန်တော့်ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့တာပဲ၊ ဒါက ကံတရားပါပဲ၊ ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ မလိုပါဘူး"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သို့သော် ဘိုးဘေးကမူ

"အဲဒီလိုတော့ မရဘူး၊ နောင်ဆိုရင် လီယန်ချူရဲ့ အဆင့်အတန်းဟာ ငါနဲ့အတူတူပဲ၊ သူ့ရဲ့ အမိန့်ကို ဘယ်သူမှ မလွန်ဆန်ရဘူး "

ဟု နယ်စားကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ လီယန်ချူသည် ယခုအခါ မြောက်ပိုင်းခရိုင်တစ်ခုလုံးကို အုပ်ချုပ်ပိုင်ခွင့် ရရှိသွားခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

ထို့နောက် ဘိုးဘေးသည် လီယန်ချူကို လျှို့ဝှက်သော အဆောက်အဦးတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင် အစွမ်းထက်သော အစီအရင်များဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားပြီး ရွှီမိသားစု၏ ဘဏ္ဍာတိုက် ဖြစ်ပေသည်။

"ဒီဘဏ္ဍာတိုက်ထဲက ကြိုက်တာကို ယူပါ"

ဟု ဘိုးဘေးက ရက်ရက်ရောရော ဆိုသည်။

လီယန်ချူသည် ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲတွင် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုရာ ဆေးဝါးများ၊ ကျင့်စဉ်များနှင့် လက်နက်များစွာကို တွေ့ရှိရသည်။ ရွှီမိသားစုမှာ အရင်က ကျင့်ကြံသူမိသားစုကြီး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ရှေးဟောင်းကျမ်းစာများစွာ ရှိနေခြင်းပင်။

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများမှာ ခရမ်းရောင် မြက်ပင်လေးတစ်ပင်ပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ၎င်းဆီမှ ထူးခြားသော ဝိညာဉ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးသည့် အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

"ဝိညာဉ်ပြန်ခေါ်မြက် "

လီယန်ချူ အံ့ဩသွားမိသည်။ ဤမြက်ပင်မှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှပြီး အရင်က ဖန့်ချင်းလန် က သူမ၏ ဒဏ်ရာကို ကုသရန်အတွက် ရှာဖွေခဲ့ဖူးသည့် ဆေးပင်ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ထိုဆေးပင်ကို လက်ဝယ်ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းက နောင်တစ်ချိန်အတွက် အလွန်ပင် အကျိုးရှိပေလိမ့်မည်။

အပိုင်း (၈၃၄) ကြေးနီကရားအိုးအပိုင်းအစ ၊ စိတ်ဝိညာဉ်အာကာသခရီးနှင်ခြင်း ၊ ကိုးတောင်တန်း၏ ထူးခြားဖြစ်စဉ် ၊ ငရဲပြည်ကျူးကျော်မှု

ဝိညာဉ်ပြန်ခေါ်မြက်အပြင် လီယန်ချူသည် ပျက်စီးနေသော ကြေးနီကရားအိုး အပိုင်းအစတစ်ခုကိုသာ ရွေးချယ်ယူဆောင်ခဲ့သည်။

ရွှီမိသားစုဘိုးဘေးက အံ့ဩတကြီးဖြင့်

"တာအိုဆရာလီက ဘာလို့ ဒီလို သာမန်ပစ္စည်းတွေကိုပဲ ဇွတ်ယူနေရတာလဲ"

ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ထိုကြေးနီကရားအိုးမှာ ရှေးကျသော်လည်း ၎င်းအတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ ကုန်ခမ်းနေပြီဖြစ်ကာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပျက်စီးနေသည်။ ဤကြေးနီထည်များမှာ မိသားစုဘိုးဘေးတစ်ဦးက လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုတွင် အမှတ်မထင် ကောက်ရလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

၎င်းအပြင် ကြေးနီအိုးများ၊ ကြေးနီလှံများစွာရှိသော်လည်း ဘဏ္ဍာတိုက်၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ဖုန်တက်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

ရွှီမိသားစုဘိုးဘေး၏ အမြင်တွင်မူ ၎င်းတို့မှာ အစုတ်အပဲ့များသာဖြစ်ပြီး အဆိုပါဘိုးဘေးက ဝါသနာပါ၍သာ သိမ်းထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် လီယန်ချူက ခေါင်းခါလျက်

"ကျွန်တော် ဒီနှစ်ခုဆိုရင်ပဲ လုံလောက်ပါပြီ"

ဟု ပြတ်ပြတ်သားသား ဆိုသည်။

လီယန်ချူက အတင်းအကျပ်ဆိုနေသဖြင့် ဘိုးဘေးမှာလည်း ရှေ့ဆက်မပြောတော့ဘဲ လက်လျှော့လိုက်ရတော့သည်။

"တာအိုဆရာ နောက်ပိုင်း ဘာလိုအပ်တာရှိရှိ အားမနာဘဲ အမိန့်ရှိပါ"

ဟု ဘိုးဘေးက ဆိုသည်။

ကျိုရှောင်နတ်ဘုရားကျမ်း မှာ ရွှီမိသားစု ပြန်လည်ဦးမော့လာရေးအတွက် အားကိုးရာဖြစ်သလို ကျင့်စဉ်ထဲက ချို့ယွင်းချက်တွေကိုပါ ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည့်အတွက် သူတို့မှာ အလွန်ကျေးဇူးတင်နေကြသည်။

သို့သော်လည်း ရွှီမိသားစုဘိုးဘေးက စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချရင်း "ဒီတာအိုဆရာလီက သတ်ဖြတ်ခြင်းမှာတော့ ပြတ်သားပါရဲ့၊ ဒါပေမဲ့ လူက အရမ်းရိုးသားလွန်းတယ်၊ လူငယ်လည်း ဖြစ်သေးတော့ ပစ္စည်းရွေးတဲ့ မျက်စိက နည်းနည်း ညံ့သေးတာပဲ" ဟု တွေးတောနေမိသည်။

အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လီယန်ချူသည် ကြေးနီကရားအိုး အပိုင်းအစကို ထုတ်ယူကြည့်ရှုရင်း

"ရွှီမိသားစုဆီမှာ ဒီအရာကို ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် မိမိ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ အခြားသော ကြေးနီကရားအိုး အပိုင်းအစများကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ မူလက ကြေးနီစလေးတစ်ခုသာ ရှိခဲ့ပြီး ၎င်းတွင် ကြယ်တာရာစွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေခဲ့သည်။

ထိုစဉ်က တတိယအဆင့်ရှိသော အိန္ဒိယရဟန်းများကပင် ၎င်းကို မက်မောခဲ့ဖူးသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ကြက်ဖကြီး က ကျန်ရှိသော အပိုင်းအစများကို လက်ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

မူလက ဤလောကမှ ထွက်ခွာသွားလျှင် အပြည့်အစုံ ပြန်ဆက်နိုင်မည်မဟုတ်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ရွှီမိသားစု၏ ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲတွင် အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်မည့် အပိုင်းအစကို တွေ့လိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုကြေးနီထည်များမှာ ဘိုးဘေးကြီးပြောသလို အစုတ်အပဲ့များပင် ဖြစ်နိုင်သော်လည်း အချို့မှာ အတုများ၊ ခေတ်မတူသည့် အရာများ ရောနှောနေသည်။ ထိုလျှို့ဝှက်နယ်မြေပိုင်ရှင်မှာ စုဆောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ ဤအပိုင်းအစမှာ သူပိုင်ဆိုင်ထားသည့် အပိုင်းနှင့် ကွက်တိကျနေသည်။

သို့သော် ယင်ယန်တံဆိပ် ကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ အလွန်အမင်း ပျက်စီးနေသဖြင့် အလိုအလျောက် ပြန်လည်ပေါင်းစပ်ရန် မလွယ်ကူပေ။

"ဒီကရားအိုး အပြည့်အစုံဖြစ်သွားရင် ဘယ်လိုစွမ်းရည်တွေ ရှိလာမလဲ"

ဟု လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ သိချင်နေမိသည်။

ချင်းယွန်းကျောင်းဆောင်

လီယန်ချူ ပြန်လာသည်မှာ သုံးရက်ရှိပြီဖြစ်သည်။ မင်ဟော် သည် လှပချောမောသော တာအိုသီလရှင်လေး ရွှယ်ယောင် ကို ခေါ်ဆောင်ကာ မြို့တော်သို့ ပြန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ရွှယ်ယောင်မှာ ကျင့်ကြံခြင်းပါရမီ အလွန်ကောင်းသဖြင့် မြို့တော်တွင် ပိုမိုကောင်းမွန်သော အထောက်အပံ့များကို ရရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူသည် ကျောင်းဆောင်အတွင်း ကျင့်ကြံနေရင်း ထျန်းဟော်ကျမ်း ထဲရှိ ယိုရှင်ယွီချိ ဟူသော နတ်ဘုရားအတတ်ကို ဆင်ခြင်နေသည်။ ဤအတတ်မှာ အောင်မြင်ပါက ဝိညာဉ်ကို ခန္ဓာကိုယ်မှ ခွဲထုတ်ကာ အာကာသဟင်းလင်းပြင်တွင် ခရီးနှင်နိုင်သည့် စိတ်ဝိညာဉ်အာကာသခရီးနှင်ခြင်း အစွမ်းကို ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ဤရှုပ်ထွေးနက်နဲလှသော အတတ်ကို တစ်ကြိမ်ဖတ်ရုံဖြင့် တတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။ ဤမြန်နှုန်းမှာ ကျင်းဟွာနန်းတော်သခင်ကြီး ပြန်လည်ရှင်သန်လာလျှင်တောင် ရှုံးနိမ့်သွားလောက်သည်။ ထိုစဉ် လီယန်ချူသည် တရားထိုင်နေရင်း သူ၏ ယန်ဝိညာဉ် မှာ ခန္ဓာကိုယ်မှ ခွဲထွက်ကာ ခဏချင်းမှာပင် မိုင်ပေါင်းထောင်ချီဝေးသော နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ကိုးတောင်တန်း

ဤနေရာမှာ တစ်နှစ်ပတ်လုံး တိမ်မြူများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး လူသူအရောက်အပေါက် နည်းပါးသည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ လျှို့ဝှက်နယ်မြေရှိသည်ဟူသော ကောလာဟလကြောင့် ကျင့်ကြံသူများစွာ ရောက်ရှိနေကြသည်။

လီယန်ချူ၏ ဝိညာဉ်သည် တိမ်မြူထူထပ်သော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ အရင်က သူ ဖြတ်ကျော်ခဲ့ဖူးသော မြစ်ကြီးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ့စိတ်ထဲ၌ အေးစက်သော ခံစားချက်တစ်ခု ရရှိလိုက်သည်။

ယခုအခါ သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ထိုမြစ်ကြီးကို မြင်ရသည်မှာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ရဆဲပင်။ သူ ပြန်လှည့်မည်အပြုတွင်... လောကကြီး၏ အရှိန်အဝါများ ရုတ်တရက် ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားတော့သည်။

ဝုန်း ဝုန်း

မြေကမ္ဘာကြီး တုန်ခါသွားပြီး ကိုးတောင်တန်းတစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားသည်။ အေးစက်လှသော ငရဲလေများ တိုက်ခတ်လာကာ ကောင်းကင်ယံမှာ မှောင်အတိ ကျသွားတော့သည်။ လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်လိုက်ရာ စိမ်းဖန့်ဖန့် မီးတောက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ထူးဆန်းသည့် လောကတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒါ... ငရဲပြည်ကျူးကျော်မှု ပဲ"

ငရဲပြည်မှ မြေထုနှင့် မြစ်ရေများသည် လူ့လောကထဲသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ဧရာမ မြစ်ကြီးတစ်စင်းသည် ကိုးတောင်တန်း၏ အတွင်းပိုင်းမှ ဒလဟော စီးဆင်းလာသည်။

ထိုမြစ်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော လူသေဝိညာဉ်များစွာ ရှိနေသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤနေရာမှာ လူသူကင်းမဲ့သော တောတောင်ဖြစ်နေသဖြင့် အသေအပျောက် မရှိခဲ့ပေ။

လီယန်ချူ တွေ့လိုက်ရသော မြစ်မှာ အရင်ကထက် သေးငယ်နေပြီး မြစ်လက်တက်တစ်ခုနှင့် တူသည်။ သို့သော်လည်း ဤနေရာမှ ရှေ့ဆက်ကျူးကျော်လာလျှင် အကျိုးဆက်မှာ တွေးဝံ့စရာပင် မရှိတော့ပေ။

လီယန်ချူသည် သူ၏ စိတ်အာရုံကို ဖြန့်ကျက်လိုက်ရာ ထိုထူးဆန်းသော လောကထဲတွင် ဖန်းတီး ဝတ်စုံ ဝတ်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် စက္ကူထီးတစ်ချောင်းကို ဆောင်းထားပြီး လီယန်ချူကို ကျောပေးထားသည်။

သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှပြီး ဖန်းတီးဝတ်စုံနှင့် ကွက်တိကျနေသည်။

ထိုအမျိုးသမီးက တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားသလို ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ သာမန်ကာလျှံကာဟု ထင်ရသော်လည်း ကြည့်လေလေ ဆွဲဆောင်မှုရှိလေလေပင်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသလို ခံစားရသည်။ သို့သော်လည်း သူမ၏ အရှိန်အဝါမှာ လူသားတစ်ဦးနှင့် အတူတူပင်။

"နှမြောစရာပဲ... ကိုယ်လုံးက ဒီလောက်လှတာကို မျက်နှာကတော့ နည်းနည်း သာမန်ဆန်နေတယ်"

ဟု လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ မှတ်ချက်ပေးလိုက်မိသည်။

ထိုစကားအဆုံးတွင် ထိုဖန်းတီးဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးက ပြုံးလိုက်ပြီး

"ဟက်"

သူမ၏ အေးစက်သော ရယ်သံမှာ လီယန်ချူ၏ နားထဲတွင် တိုက်ရိုက် ကြားလိုက်ရသလိုပင်။ သူမ၏ အရှိန်အဝါမှာ အရင်က သူတွေ့ခဲ့ဖူးသော မည်သည့် ပညာရှင်ထက်မဆို ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

ထိုအမျိုးသမီးက သူမ၏ စက္ကူထီးကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။ ထိုရိုးရှင်းလှသော လှုပ်ရှားမှုလေးတစ်ခုကြောင့်ပင်... မှောင်မည်းနေသော လောကကြီးမှာ ပြန်လည်လင်းထိန်သွားပြီး ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသော ငရဲမြေများမှာ ဒီရေအလား ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။

လီယန်ချူပင် အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားရသည်။ မြစ်ရေများမှာ အငွေ့အသက်ပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။

"သူမက ငရဲကျူးကျော်မှုကို တားဆီးပေးလိုက်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူမကြောင့်ပဲ ကျူးကျော်တာလား"

ဟု လီယန်ချူက တွေးတောနေမိသည်။

ငရဲလောက၏ မြစ်ကမ်းနားတွင် ဖန်းတီးဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်နေသည်။ သူမသည် လီယန်ချူ၏ စကားကို ပြန်စဉ်းစားမိရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ

"ကိုယ်လုံးကလှပြီး မျက်နှာက သာမန်ပဲ ဟုတ်လား နင်က ဘာမှနားမလည်တဲ့ ကောင်လေးပဲ... ငါ့လို အမျိုးသမီးကမှ တကယ့် အဆင့်မြင့်တဲ့ အလှမျိုးဟဲ့"

သူမသည် လီယန်ချူ၏ ရုပ်ရည်ကို ပြန်လည်မြင်ယောင်မိရင်း

"ဒီတာအိုဆရာလေးကတော့ ရုပ်ရည်က တကယ့်ကို ခန့်ညားသားပဲ၊ ဒါပေမဲ့... မျက်စိမရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ"

ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် ကောင်းကင်ယံမှ ပေါက်ကွဲသံကြီးများ ကြားလိုက်ရသည်။ ငရဲပြည်မှ ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင်သည် ဝတ်စုံဖြူဝတ် အမျိုးသမီးငယ်လေးတစ်ဦးကို လိုက်လံတိုက်ခိုက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုမိန်းကလေးမှာ နတ်သမီးလေးတစ်ပါးအလား လှပပြီး ဖြူဖွေးသော ငှက်ကြီးတစ်ကောင်ကို စီးထားသည်။

မိစ္ဆာကြီးက တောင်ထိပ်တစ်ခုကို မပြီး မိန်းကလေးဆီသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ ထိုမိန်းကလေးက သူမ၏ နှင်တံဖြင့် ထိုတောင်ကို နှစ်ခြမ်းခွဲပစ်လိုက်သော်လည်း မိစ္ဆာကြီး၏ အရှိန်မှာ ပို၍ မြန်လာသည်။

ဖန်းတီးဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးက သက်ပြင်းချကာ ဝင်ရောက်တားဆီးပေးလိုက်သည်။ မိစ္ဆာကြီးမှာ ထိုအမျိုးသမီးကို မြင်သည်နှင့် ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

ဝတ်စုံဖြူနှင့် မိန်းကလေးက သူမအနီးသို့ ပျံသန်းလာသည်။

"နင်က ဒီမှာ ဘာလာရှာနေတာလဲ"

ဟု ဖန်းတီးဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးက မေးလိုက်သည်။

"သမီး... ဖေဖေကို ရှာနေတာပါ"

ဟု မိန်းကလေးက ပြန်ဖြေသည်။

"နင့်ဖေဖေက ဘယ်လိုပုံစံလဲ"

"ဖေဖေက အရမ်းချောတယ်၊ တာအိုဝတ်စုံ ဝတ်ထားပြီး ခါးမှာ ဓားရှည်တစ်စင်း ချိတ်ထားတယ်"

ဖန်းတီးဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ အစောပိုင်းက သူမ တွေ့ခဲ့သော လူငယ်လေးမှာလည်း ထိုပုံစံပင် မဟုတ်ပါလား။

"ဒီလောက်တောင် တိုက်ဆိုင်စရာ ရှိလို့လား..."

ဟု သူမ ရေရွတ်ရင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ချင်းယွန်းကျောင်းဆောင်

လီယန်ချူသည် သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အရင်ကထက် ပိုမို အားကောင်းလာသည်။ စိတ်ဝိညာဉ်အာကာသခရီးနှင်ခြင်းကြောင့် သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"အဲဒီ ဖန်းတီးဝတ်စုံနဲ့ အမျိုးသမီးက... ဘယ်သူများလဲ"

ဟု လီယန်ချူက တွေးတောရင်း လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ရှိနေတော့သည်။