အခန်း (၈၃၇-၈၃၈)

အခန်း (၈၃၇) ဝူဝေတာအိုဂိုဏ်း၊ နှစ်ရှည်လများ စီစဉ်မှုနှင့် နောက်ကွယ်မှလူ

ဝူဝေတာအိုဂိုဏ်း...

ဤကျောင်းဆောင်ရှိ အမွှေးတိုင်နံ့သာမီးများမှာ ဖေးရှန်းကျောင်းဆောင်နှင့် ယှဉ်လျှင် များစွာနိမ့်ပါးလှသော်လည်း ၎င်းသည် စစ်မှန်သော တာအိုဂိုဏ်းခွဲတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဂိုဏ်းဝင်တပည့်များသည်လည်း မကောင်းမှုပြုလေ့မရှိကြပေ။

ကျောင်းဆောင်၏ နောက်ဘက်တောင်ကုန်းမှာ ဝူဝေဂိုဏ်း၏ တားမြစ်နယ်မြေ ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲချုပ်တစ်ဦးမှာ သေခြင်းရှင်ခြင်း တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေသည်ဟု ဆိုကြပြီး မည်သူမျှ ဝင်ရောက်ခွင့်မရှိချေ။

ထိုစဉ် လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦးသည် တိမ်စီးကာ ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာပြီး နောက်ဘက်တောင်ကုန်းရှိ ဂူဗိမာန်တစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူ၏ဘေးတွင် ဦးခေါင်းမပါသော ဝေဝါးသည့် ဝိညာဉ်ပုံရိပ်တစ်ခု ပါလာသည်။

"ငါ့ရဲ့ ဦးခေါင်းကို ဒီထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက်က အတင်းအဓမ္မ သန့်စင်နေတာကို ငါခံစားနေရတယ်"

ဟု ရှီးရွှမ်နတ်သမီးက လေးနက်သော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများတွင် နတ်ဘုရားအလင်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အမြင်အာရုံအတတ်ဖြင့် ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ထိုနေရာတွင် တာအိုပညာရပ်များ၏ အငွေ့အသက်များ ရှိနေသော်လည်း ၎င်း၏နောက်ကွယ်တွင် ပြင်းထန်သော မိစ္ဆာစွမ်းအားနှင့် အမွှေးတိုင်နံ့သာစွမ်းအားများ ဖုံးကွယ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လီယန်ချူ၏ အကြည့်များ အေးစက်သွားကာ လက်ချောင်းဖြင့် တစ်ချက်တောက်လိုက်ရာ လေထုလှိုင်းတစ်ခုက ဂူဗိမာန်၏ တားမြစ်စွမ်းအားကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်တော့သည်။

ဂူဗိမာန်အတွင်း တုန်ခါသွားပြီး ကျောက်မှုန့်များ လွင့်စင်လာသည်။ ခဏအကြာတွင် အဝါရောင် တာအိုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ ဂူအတွင်းမှ ပျံထွက်လာသည်။ မျက်နှာတွင် သွေးရောင်လွှမ်းကာ ကျန်းမာသန်စွမ်းနေသော အိုမင်းသည့် တာအိုဆရာတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

"ဘယ်သူကများ ငါ့ဝူဝေဂိုဏ်းကို သတ္တိရှိရှိ ကျူးကျော်တာလဲ"

ထိုအဘိုးကြီးက အေးစက်စွာ ငေါက်ငမ်းလိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများမှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ပြင်းထန်သော သွေးသားစွမ်းအားများ ပြည့်လျှံနေသည်။

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူ၏ဘေးမှ ရှီးရွှမ်နတ်သမီးမှာ ဒေါသတကြီးဖြင့်

"မိစ္ဆာကောင်... ငါ့ရဲ့ ဦးခေါင်းကို ပြန်ပေးစမ်း" ဟု ဟစ်အော်လိုက်သည်။

ဓားအလင်းတစ်ခုမှာ လျှပ်စီးအလား ထွက်ပေါ်လာပြီး အဘိုးကြီး၏ မျက်ခုံးအလယ်သို့ ဦးတည်သွားသည်။ အဘိုးကြီးက သူ၏ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားဖြင့် ကာကွယ်လိုက်ရာ ရှီးရွှမ်နတ်သမီး၏ ဓားအလင်းမှာ သူ၏ အကာအကွယ်ကို ရေလှိုင်းအလားသာ တုန်ခါစေနိုင်ခဲ့သည်။

အဘိုးကြီးမှာ လာသောသူကို သေချာမြင်လိုက်ရသောအခါ ခဏတာ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ရယ်မောကာ

"ငါက ဘယ်သူများလဲလို့... ဦးခေါင်းမရှိတဲ့ မိစ္ဆာမပဲ၊ ငါ့ရဲ့ သန့်စင်တဲ့ တာအိုနယ်မြေမှာ လာပြီး သောင်းကျန်းရဲတယ်ပေါ့"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူသည် လက်ဝါးကို မြှောက်ကာ ရှေးဟောင်းတံဆိပ်အလား ထျန်းကန်း မိစ္ဆာနှိမ်နင်းတံဆိပ် အတတ်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ရှီးရွှမ်နတ်သမီးမှာ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်မျှသာ ဖြစ်သဖြင့် အားအင်မှာ များစွာမကျန်တော့ချေ။ လီယန်ချူ၏ အကူအညီမပါလျှင် သူမမှာ သတိဝင်ရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

ထိုမိစ္ဆာနှိမ်နင်းတံဆိပ်၏ ဖိအားမှာ ရှီးရွှမ်နတ်သမီးကို လွှမ်းမိုးသွားချိန်တွင် လီယန်ချူက လက်ဝါးဖြင့် တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများက ထိုတံဆိပ်ကို အပိုင်းပိုင်း ချေဖျက်ပစ်လိုက်သည်။

အဘိုးကြီးမှာ မျက်ခုံးကျုံ့သွားသည်။ သူသည် ရှီးရွှမ်နတ်သမီး၏ ဝိညာဉ်က ဂူတံခါးကို လာဖျက်သည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း ယခုကြည့်ရသည်မှာ ဤချောမောသော လူငယ်မှာမှ အမှန်တကယ် လက်ရဲဇက်ရဲရှိသည့် ပညာရှင်ဖြစ်နေသည်။

ထိုစဉ် ဝူဝေဂိုဏ်းမှ တပည့် ၇ ဦး ၈ ဦးခန့်မှာ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ အလယ်အလတ်အရွယ် ကျင့်ကြံသူများဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအား မြင့်မားသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့ထဲမှ ကျောတွင် ဓားလွယ်ထားသော တာအိုဆရာ ထျန်းယွမ် သည် အဘိုးကြီးကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး...

"ဘိုးဘေးကြီး... ဘိုးဘေးကြီး သေခြင်းရှင်ခြင်း နယ်မြေကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ပြီး ငယ်ရွယ်နုပျိုလာတာကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်"

ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဤအဘိုးကြီးမှာ ဝူဝေဂိုဏ်း၏ တစ်ဦးတည်းသော အကြီးအကဲ 'ကျင့်ရွှမ်' ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော ၁၀ နှစ်က သူသည် အလွန်အိုမင်း၍ သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သဖြင့် တောင်နောက်ဘက်တွင် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သွေးသားစွမ်းအားများ ပြည့်ဖြိုးနေသဖြင့် ကျင့်စဉ်အောင်မြင်သွားသည်ဟု သူတို့က ထင်မှတ်နေကြသည်။

ကျင့်ရွှမ်က မုတ်ဆိတ်ကို သပ်ကာ

"ထျန်းယွမ်... ၁၀ နှစ်အတွင်းမှာ မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်က တိုးတက်လာတာပဲ၊ ကောင်းတယ်"

ဟု ဆိုပြီးနောက် လီယန်ချူကို ညွှန်ပြကာ...

"ဒီလူက မိစ္ဆာလမ်းစဉ်လိုက်တဲ့သူပဲ၊ ဒီဝိညာဉ်နဲ့ပေါင်းပြီး ငါတို့ဂိုဏ်းကို လာဖျက်ဆီးနေတယ်၊ ချက်ချင်း အစီရင်ခံ ဖွဲ့ပြီး သတ်ပစ်ကြ"

ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

တပည့်များက ချက်ချင်းပင် "အမိန့်အတိုင်းပါ" ဟု ဆိုကာ ဓားများကို ဆွဲထုတ်၍ ဝူဝေဂိုဏ်း၏ 'စိမ်းပြာဓားအစီရင်ခံ' ဖြင့် ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းတန်းများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ဤလူများ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် စစ်မှန်သော တာအိုစွမ်းအားများ ရှိနေသဖြင့် ၎င်းတို့မှာ ဤကိစ္စနှင့် မသက်ဆိုင်ကြောင်း သူသိလိုက်သည်။

သူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပြင်းထန်သော လေမုန်တိုင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ထိုကျင့်ကြံသူအားလုံးကို ပေတစ်ရာကျော်အကွာသို့ လွင့်ထွက်သွားစေသည်။

"ငါက မိစ္ဆာကို သုတ်သင်ဖို့ လာတာ၊ မင်းတို့တွေ အမှားမလုပ်မိစေနဲ့"

သူ၏ စကားအဆုံးတွင် ဓားအလင်းတစ်ခုက မြေပြင်ကို ဖြောင့်တန်းစွာ အက်ကွဲသွားစေပြီး ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရှိန်အဝါကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ရှင်းပြနေမည့်အစား ဤကဲ့သို့သော လက်တွေ့ပြသမှုက ပို၍ ထိရောက်လှသည်။

ထျန်းယွမ်နှင့် တပည့်များမှာ မျက်နှာပျက်သွားကြပြီး "ယန်ဝိညာဥ် ပညာရှင် " ဟု ထိတ်လန့်တကြား ရေရွတ်လိုက်ကြသည်။ ၎င်းတို့၏ ဓားအစီရင်ကို တစ်ခဏချင်း ဖြိုခွဲနိုင်ပြီး လူတစ်ဦးကိုမျှ မထိခိုက်စေဘဲ ဖယ်ရှားနိုင်သည့် စွမ်းအားမှာ အဆင့်မြင့်ပညာရှင်များသာ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။

လီယန်ချူက အကြီးအကဲ ကျင့်ရွှမ်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ဂိုဏ်းချုပ် ထျန်းရွှီကို မြှူဆွယ်ပြီး မိစ္ဆာတွေနဲ့ပေါင်း ဖေးရှန်းကျောင်းဆောင်ကို တိုက်ခိုက်ခိုင်းခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ရှီးရွှမ်နတ်သမီးရဲ့ ရွှေကိုယ်ထည် ဦးခေါင်းကို ခိုးယူပြီး သန့်စင်နေတယ်၊ သေခါနီးဖြစ်နေတာတောင် မင်းတပည့်တွေကို အသေခံခိုင်းနေသေးတာလား"

ဝူဝေဂိုဏ်းသားများမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ အံ့ဩသွားကြသည်။ ဘိုးဘေးကြီးမှာ ၁၀ နှစ်ကြာ သေလုနီးပါးဖြစ်ရာမှ ယခုကဲ့သို့ ပြန်လည်ကျန်းမာလာခြင်းမှာ မိစ္ဆာအတတ်ကြောင့်လားဟု သံသယဝင်လာကြသည်။

ကျင့်ရွှမ်က "မင်း ဘာတွေပြောနေလဲ ငါမသိဘူး"

ဟု ငြင်းဆိုသော်လည်း လီယန်ချူက ရယ်မောကာ

"ရှီးရွှမ်နတ်သမီးရဲ့ ဝိညာဉ်က ဒီမှာ ရှိနေတာကို မင်းက လိမ်ချင်သေးတာလား"

ဟု ဆိုကာ ဂူအတွင်းမှ ရွှေရောင်ဦးခေါင်းခွံ ကို သူ၏ စွမ်းအားဖြင့် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ထိုဦးခေါင်းကို မြင်သောအခါ ဝူဝေဂိုဏ်းသားများမှာ မှင်တက်သွားကြသည်။ ဖေးရှန်းကျောင်းဆောင်၏ နတ်သမီးဦးခေါင်း ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို သိကြသော်လည်း ဘိုးဘေး၏ ဂူအတွင်း၌ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ကြပေ။

လီယန်ချူက ကျင့်ရွှမ်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်သော သွေးသားစွမ်းအားဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ရာ ကျင့်ရွှမ်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ မိစ္ဆာစွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူသည် သွေးအန်ကာ လွင့်ထွက်သွားသည်။ ကျင့်ရွှမ်မှာ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။

သူ၏ နောက်ကွယ်မှ အရှင်သခင် ပေးထားသော ကာကွယ်ရေးရတနာမှာ ဤလူငယ်၏ လက်ဝါးတစ်ချက်ကိုပင် မခံနိုင်ပါလား။

သို့သော် လီယန်ချူက မျက်ခုံးကျုံ့ကာ

"ငါ့လက်ဝါးတစ်ချက်ကို ခံနိုင်သေးတယ်ဆိုတော့ မင်းနောက်ကလူက မဆိုးဘူးပဲ"

ဟု ဆိုလိုက်ရာ ကျင့်ရွှမ်မှာ ဒေါသကြောင့် နောက်ထပ် သွေးတစ်ချက် ထပ်အန်ချင်သွားတော့သည်။

ကျင့်ရွှမ်သည် ချက်ချင်းပင် မီးခိုးငွေ့အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း လီယန်ချူ၏ ဒုတိယမြောက် လက်ဝါးချက်မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အပိုင်းပိုင်း ကြေမွသွားစေသည်။

ကျင့်ရွှမ်၏ ဝိညာဉ်မှာ ပျံထွက်လာသော်လည်း လီယန်ချူက ချက်ချင်းပင် ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းအတတ်ဖြင့် စစ်ဆေးလိုက်ရာ အဖြစ်မှန်အားလုံး ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

ကျင့်ရွှမ်မှာ သေလုနီးပါး အချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ဦး၏ ကူညီမှုဖြင့် နတ်ဘုရားရုပ်တု ဦးခေါင်းများကို ယဇ်ပူဇော်ကာ အသက်ဆက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ပြီးခဲ့သော ၁၀ နှစ်အတွင်း နတ်စင်များ၊ ဘုရားကျောင်းများမှ ဦးခေါင်းများစွာကို ခိုးယူခဲ့သော်လည်း ဖေးရှန်းကျောင်းဆောင်မှာ အစောင့်အရှောက် ပြင်းထန်သဖြင့် ယခုမှသာ အကွက်ဆင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူရရှိသော စွမ်းအားအားလုံးမှာ သူကိုယ်တိုင်အတွက်မဟုတ်ဘဲ သူ၏ အရှင်သခင် နတ်ဘုရားကျွန် ထံသို့သာ စီးဝင်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ဂူအတွင်းရှိ ရှေးဟောင်းယဇ်ပလ္လင်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သောအခါ တစ်လောကလုံး တုန်ခါသွားစေသည့် ကြီးမားသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ကျဆင်းလာသည်။ ဝေဝါးသော လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထိုလူရိပ်မှာ လီယန်ချူကို မြင်သောအခါ ဒေါသတကြီးဖြင့် "မင်းလား " ဟု ဟစ်အော်လိုက်သည်။

လီယန်ချူမှာ အံ့ဩသွားသည်။ ဤသူသည် သူ့ကို သိနေပါလား။

ထိုသူမှာ ချွမ်းချိုးလင် မှ ဘိုးဘေး ဖြစ်နေသည်။ လီယန်ချူသည် ယခင်က ဝေမြို့တောင်စောင့်နတ်ကျောင်းတွင် ဤစာပေပညာရှိ နှင့် တွေ့ဆုံဖူးသည်။

"မင်းပဲလား"

စာပေပညာရှိ က အော်ဟစ်ကာ သူ၏ ကလောင်ဓားဖြင့် လီယန်ချူကို ထိုးနှက်လိုက်သည်။

လီယန်ချူက ရှောင်တိမ်းကာ လက်သီးဖြင့် ပြန်လည် ထိုးနှက်လိုက်ရာ နှစ်ဦးသားမှာ ဂူအတွင်းမှ တောင်ပြင်ပသို့ ပေါက်ထွက်လာကြသည်။ လီယန်ချူ၏ စွမ်းအားမှာ ယခင်ကထက် များစွာ တိုးတက်နေသဖြင့် စာပေပညာရှိမှာ အံ့ဩသွားရသည်။

စာပေပညာရှိသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ စွမ်းအားများကို အသုံးပြု၍ လီယန်ချူကို နှိမ်နင်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း လီယန်ချူ၏ သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောသော ခန္ဓာကိုယ်ကို မဖောက်ထွင်းနိုင်ချေ။

"ဗဟုသုတမရှိတဲ့ လူရိုင်း" စာပေပညာရှိ က ဆဲရေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ရယ်မောကာ

"စာအုပ်ကိုင်ထားပြီး ထွက်ပြေးနေတဲ့ ကြွက်ကောင်ကများ" ဟု ပြန်လည် ရိသဲ့သဲ့ ပြောလိုက်သည်။

တိုက်ပွဲမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ လီယန်ချူသည် သူ၏ ကျန့်ကျောင်းဓား ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ ကောင်းကင်ယံတွင် နဂါးဟိန်းသံများ ပျံ့လွင့်သွားပြီး သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများက စာပေပညာရှိကို ဖိအားပေးလိုက်သည်။ လီယန်ချူ၏ ဓားချက်များမှာ စာပေပညာရှိ ၏ ကလောင်ဓားကို အက်ကွဲသွားစေပြီး သူ၏ ခြေထောက်တစ်ဖက်ကိုပင် ဖြတ်တောက်လိုက်နိုင်သည်။

"ငါ့ကို ရှာမတွေ့အောင် ပုန်းနေလိုက်ပါ၊ မဟုတ်ရင် မင်းရဲ့ ချွမ်းချိုးလင် တစ်ခုလုံးကို ငါ ခြေဦးနဲ့ နင်းခြေပစ်မယ်"

လီယန်ချူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးသံအလား ဟိန်းထွက်သွားပြီး သူ၏ အလွန်ကြီးမားသော လက်ဝါးကြီးမှာ စာပေပညာရှိ ၏ ပုံရိပ်ကို ဖိချလိုက်ရာ ထိုပုံရိပ်မှာ အမှုန့်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။

အခန်း (၈၃၈) တရားဓမ္မဟောကြားခြင်း၊ ခရမ်းရောင်နတ်ဝတ်ရုံနှင့် တက်လှမ်းရာနယ်မြေ

မိစ္ဆာနှင့် အပြင်လူ ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ ဖေးရှန်းကျောင်းဆောင်ကို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း အားလုံးမှာ မိုးကြိုးဒဏ်ဖြင့် ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ဖေးရှန်းကျောင်းဆောင်အတွင်း၌ ကျန်ရှိနေသော မိုးကြိုး၏ စစ်မှန်သော အငွေ့အသက်များသည် မိစ္ဆာစွမ်းအင်နှင့် ယုတ်ညံ့သော အငွေ့အသက်အားလုံးကို စင်ကြယ်အောင် တိုက်စားသွားခဲ့လေသည်။

ထိုမျှမကသေး၊ လီယန်ချူ၏ မိုးကြိုးငါးသွယ်အတတ် မှာ မြင့်မြတ်ဖြောင့်မတ်ပြီး ပြင်းထန်သော ယန် စွမ်းအားများ ပြည့်ဝနေသဖြင့် ကျင့်ကြံသူများသည် ထိုပတ်ဝန်းကျင်၌ပင် ယန် စွမ်းအားများကို အာရုံခံစားရင်း မိမိတို့၏ ဝိညာဉ်ကို သန့်စင်နိုင်ကြသည်။

ဖေးရှန်းကျောင်းဆောင်၏ ဘိုးဘေး ရှီးရွှမ်နတ်သမီး၏ ရွှေကိုယ်ထည်မှ တရားဟောကြားခြင်းထက်ပင် လီယန်ချူ ချန်ထားခဲ့သော မိုးကြိုး၏ 'ယန်' အငွေ့အသက်များက ပို၍ တိုက်ရိုက်ထိရောက်လှသည်။ ယခုဆိုလျှင် ဖေးရှန်းကျောင်းဆောင်သည် ကျင့်ကြံရန် အလွန်ကောင်းမွန်သော နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ နောက်ထပ် အနှစ်နှစ်ဆယ် သုံးဆယ်အတွင်း ဂိုဏ်း၏ အစဉ်အလာမှာ ပြန်လည်ကြီးထွားလာဦးမည်ဖြစ်သည်။

ကျောင်းဆောင်ရှိ တပည့်များသည် ကျဆုံးသွားသော ညီနောင်များ၏ ရုပ်အလောင်းများကို သင်္ဂြိုဟ်ရန် ပြင်ဆင်နေကြပြီး ဝိညာဉ်များ ကောင်းရာမွန်ရာရောက်စေရန် တရားတော်များ ရွတ်ဆိုနေကြသည်။

ယွီရွှမ်ဇီသည် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းခြင်းကို မိမိ၏ တာဝန်အဖြစ် မှတ်ယူခဲ့သူဖြစ်ရာ သူ၏ တပည့်များသည်လည်း မိစ္ဆာများနှင့် တိုက်ခိုက်ရင်း စိတ်ဓာတ်များ ပိုမိုကြံ့ခိုင်လာကြသည်။ ယခုအခါ ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေကြသော်လည်း ၎င်းမှာ မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းလိုသော သူတို့၏ တာအိုစိတ်ဓာတ်ကို ပို၍ပင် တောက်လောင်စေခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် ခန့်ညားသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး အလင်းတန်းတစ်ခု ကျောင်းဆောင်အတွင်းသို့ ပျံဝင်လာသည်။ ရှီးရွှမ်နတ်သမီး၏ ရွှေကိုယ်ထည် ဦးခေါင်းမှာ မူလနေရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကာ ပြင်းထန်သော အမွှေးတိုင်နံ့သာစွမ်းအားများ တိုးထွက်လာပြီး တစ်ရုပ်တုလုံး အလင်းများ တောက်ပသွားတော့သည်။

လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦးသည် တိမ်စီးကာ ဆင်းသက်လာရာ လင်ယွန်း၊ လင်လင်း စသည့် တပည့်များမှာ အပြေးအလွှား ကြိုဆိုကြသည်။ လီယန်ချူသည် ထိုတပည့်များကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"ဝူဝေတာအိုဂိုဏ်းရဲ့ အကြီးအကဲချုပ်က နတ်သမီးရဲ့ ရွှေကိုယ်ထည်ဦးခေါင်းကို ခိုးယူပြီး ယွီရွှမ်ဇီတာအိုဆရာ ကို လုပ်ကြံခဲ့တယ်။ သူကပဲ မိစ္ဆာတွေကို မြှူဆွယ်ပြီး ဒီကျောင်းဆောင်ကို တိုက်ခိုက်ခိုင်းခဲ့တာ။ အခုတော့ အဲဒီလူကို ငါသတ်ပစ်လိုက်ပြီ၊ သူ့ဝိညာဉ်လည်း ပြာအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားပြီ"

လင်ယွန်းနှင့် တပည့်များမှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားကြပြီး အားလုံး ပြိုင်တူ ဒူးထောက်ချလိုက်ကြသည်။ ဂိုဏ်း၏ ကြီးမားလှသော ကလဲ့စားကို ဤလီတာအိုဆရာ ကြောင့်သာ ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါလား။

လီယန်ချူသည် သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ နူးညံ့သော လေပြေတစ်ခုက လူတိုင်းကို မမြင်ရသော စွမ်းအားဖြင့် မပေးလိုက်သည်။

"အားနာနေဖို့ မလိုပါဘူး။ လူအများအတွက် အခက်အခဲခံပြီး စွမ်းဆောင်ပေးနေတဲ့သူတွေကို ဒီအတိုင်း ထားလို့ မရဘူး"

ဟု လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

ဖေးရှန်းကျောင်းဆောင် တပည့်များမှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။ ဤမျှ စွမ်းအားကြီးသော ယန်ဝိညာဉ် ပညာရှင်တစ်ဦးက သူတို့ကျောင်းဆောင်ကို ဤမျှ တန်ဖိုးထားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ကြပေ။

ပင်မဆောင်အတွင်းတွင် ရှီးရွှမ်နတ်သမီး၏ ရွှေကိုယ်ထည်မှာ အမွှေးတိုင်နံ့သာစွမ်းအားများဖြင့် လွှမ်းခြုံထားပြီး အတွင်း၌ ဝေဝါးသော ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ ကိန်းဝပ်နေသည်။ ထိုပုံရိပ်မှာ လွန်စွာ မြင့်မြတ်သန့်စင်သော နတ်သမီးတစ်ပါးနှင့် တူလှသည်။

ဤဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်မှာ လီယန်ချူ၏ ဖန်တီးခြင်းအလင်းအတတ် ကြောင့် နိုးထလာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး နောင်တစ်ချိန်တွင် အမွှေးတိုင်နံ့သာစွမ်းအားများဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် တည်ဆောက်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ၎င်းမှာ ပြည့်စုံသော ဝိညာဉ်မဟုတ်သည့်အပြင် မှတ်ဉာဏ်များစွာလည်း ပျောက်ဆုံးနေသဖြင့် မူလရှီးရွှမ်နတ်သမီး အစစ်အမှန်ဟုတော့ အပြည့်အဝ မဆိုနိုင်ပေ။ မဟုတ်လျှင် ကျင့်ရွှမ်ကဲ့သို့သောသူက သူမ၏ ရုပ်တုကို ဖျက်ဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ ယခုအခါ သူမသည် ရုပ်တုအတွင်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ကာ အနားယူသွားပြီဖြစ်သည်။

ကျောင်းဆောင်မှ သီလရှင်လေး လင်ယွဲ မှာမူ သူမ၏ ကိုယ်ထဲမှ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကြောင့် ရုပ်တုကို ကြည့်ရင်း မှင်တက်နေမိသည်။ ရင်းနှီးသော ခံစားချက်မှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများတွင် အလင်းတန်းများ ဖြတ်ပြေးသွားကာ လင်ယွဲကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော နီမြန်းသည့် အလင်းများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူမသည် ရှားပါးလှသော မီးဝိညာဉ်ခန္ဓာ ပိုင်ရှင်ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းမှာ မွေးရာပါမဟုတ်ဘဲ သူမ ဆွဲထားသော မီးဓာတ်ပါသည့် ရတနာပုတီးစေ့ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုပုတီးစေ့၏ အငွေ့အသက်မှာ ရှီးရွှမ်နတ်သမီးနှင့် တစ်ထပ်တည်း တူနေသည်။

လီယန်ချူက ထိုအကြောင်းကို ပြောပြသောအခါ လင်ယွဲမှာ အံ့ဩသွားသည်။ ဤပုတီးစေ့မှာ သူမ ငယ်စဉ်ကတည်းက ဆွဲလာခဲ့သော သူမမိခင်၏ အမွေအနှစ် ဖြစ်သည်။

'ဒါက ရှီးရွှမ်နတ်သမီးရဲ့ လူဝင်စားလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကံကြမ္မာဆက်နွှယ်နေတဲ့ ကံကောင်းသူလား'

ဟု လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

ဂိုဏ်းဖျက်ဆီးခံရသည့် သွေးကြွေးရှိပြီး သေဘေးမှ လွတ်မြောက်လာကာ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ရတနာကလည်း အကူအညီဖြစ်နေသည်ဆိုလျှင် သူမသည် သေချာပေါက် အနာဂတ်၏ ထိပ်တန်းကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူက ဝိညာဥ်မျက်စိအတတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သောအခါ လင်ယွဲ၏ ကံကြမ္မာအရှိန်အဝါမှာ ဓားတစ်စင်းအသွင် ပြောင်းလဲနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ နောင်တစ်ချိန်တွင် သူမသည် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းမည့် သူရဲကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်လာပေမည်။

လီယန်ချူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပုတီးစေ့ပေါ်မှ တားမြစ်ချက် တစ်လွှာကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် နီရဲသော အလင်းများက လင်ယွဲကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ နွေးထွေးသော မီးဓာတ်စွမ်းအားများ စီးဆင်းသွားတော့သည်။ သူမ၏ ကျင့်စဉ်မှာ တစ်ခဏချင်းမှာပင် ယန်ဝိညာဉ် အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်လောက်အောင် တိုးတက်သွားခဲ့သည်။

လင်ယွဲသည် မိမိ၏ အပြောင်းအလဲကို ခံစားမိကာ လီယန်ချူကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လီတာအိုဆရာ"

လီယန်ချူက ခေါင်းယမ်းကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါက မင်းရဲ့ ကံတရားပါ၊ ငါက နည်းနည်းပဲ ကူညီပေးလိုက်တာ"

သူသည် ပုတီးစေ့ပေါ်မှ တားမြစ်ချက်အားလုံးကို မဖြုတ်ပေးဘဲ တစ်လွှာချင်းစီသာ ဖြုတ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် ကျောင်းဆောင်တပည့်များအတွက် ဆေးလုံးများနှင့် သူကိုယ်တိုင် ရေးသားထားသော မိစ္ဆာနှိမ်နင်းအဆောင် များကို ချန်ထားခဲ့သည်။ ဤပစ္စည်းများမှာ ၎င်းတို့အတွက် အလွန်တန်ဖိုးရှိလှသည်။

ချွမ်းချိုးလင်...

ပင်မဆောင်အတွင်း၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး တစ်ကျောင်းဆောင်လုံး တုန်ခါသွားသည်။ စာပေပညာရှိ အဘိုးအို သုံးဦးမှာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

"ဘာတွေ ထပ်ဖြစ်ပြန်တာလဲ"

"ဘိုးဘေးကြီးက ဘာလို့ ဒီလောက် ဒေါသထွက်နေရတာလဲ"

"အရင်တစ်ခါ လွီအယ် သေတုန်းကပဲ ဒီလိုဖြစ်ဖူးတာ၊ အခုက ဘာကြောင့်လဲ"

ထိုအဘိုးအို သုံးဦးမှာ အင်အားကြီးမားသော်လည်း ဘိုးဘေး၏ ဒေါသအရှိန်အဝါအောက်တွင် လှေငယ်လေးများအလား တုန်လှုပ်နေကြသည်။ ဘိုးဘေးကြီးသည် တံခါးပိတ်ကျင့်စဉ်ကို ဖျက်ဆီးပြီး ထွက်လာတော့မည်လားဟု သူတို့ စိုးရိမ်နေကြသည်။ ခဏအကြာတွင် ဘိုးဘေး၏ အမိန့်တော် တစ်ခု သူတို့၏ စိတ်ထဲသို့ ရောက်လာသည်။

"ချက်ချင်း ယွမ်ရှောင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ကို သွားကြ။ ဘယ်လိုနည်းနဲ့ဖြစ်ဖြစ် ခရမ်းရောင်နတ်ဝတ်ရုံ ကို အရယူခဲ့ရမယ် "

အဘိုးအို သုံးဦးမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ လေးနက်သွားကြသည်။ ထိုနယ်မြေသည် အလွန်အန္တရာယ်များသော 'သေမင်းတမန်နယ်မြေ' ဖြစ်သော်လည်း ဘိုးဘေး၏ အမိန့်ကို မလွန်ဆန်ရဲကြချေ။

လီယန်ချူသည် ဖေးရှန်းကျောင်းဆောင်တွင် တစ်ရက်ကြာ တရားဓမ္မများ ဟောကြားပေးပြီးနောက် တိမ်စီးကာ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ သူသည် အနောက်ဘက်ရှိ နှင်းဖုံးနေသော တောင်ကြီးတစ်လုံးပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ဤနေရာမှာ ဇွန်လဖြစ်သော်လည်း အလွန်အေးစက်လှသည်။

" ယွမ်ရှောင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေရဲ့ ထွက်ပေါက်က ဒီမှာ ပုန်းနေတာကိုး"

လီယန်ချူသည် ရှေးဟောင်း ညောင်ပင် ကြီးတစ်ပင်ကို တွေ့လိုက်သည်။ ဤပင်မှာ သာမန်ပင်ကြီးနှင့် တူသော်လည်း ရှီးရွှမ်နတ်သမီးသာ မပြောပြလျှင် မည်သူမျှ သတိထားမိမည် မဟုတ်ချေ။

ဤနယ်မြေသည် ရှေးခေတ်က နတ်ဘုရားများကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းရာ နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် ခရမ်းရောင်နတ်ဝတ်ရုံ ဟု ခေါ်သော အလွန်စွမ်းအားကြီးသည့် ကာကွယ်ရေး နတ်လက်နက် ရှိနေသည်။

လီယန်ချူသည် ညောင်ပင်ကြီးရှေ့တွင် အမှတ်အသားတစ်ခု လုပ်လိုက်ရာ အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုက သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး တစ်စိမ်းပြင်ပြင် နယ်မြေတစ်ခုသို့ ရောက်သွားတော့သည်။ ထိုနေရာတွင် ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများနှင့်အတူ... မကောင်းသော အငွေ့အသက်များလည်း ပြည့်နှက်နေသည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် တက်လှမ်းသွားသော နတ်ဘုရားများ ချန်ထားခဲ့သည့် တက်လှမ်းခြင်း သက်တံအလင်း သုံးခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ဤနေရာမှ နတ်ဘုရား သုံးပါး တက်လှမ်းသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူသည် သူ၏ အာရုံစူးစိုက်မှုကို အသုံးပြု၍ ကြည့်လိုက်ရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်လုံးများနှင့် အရှိန်အဝါများ သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ရှေ့တွင်ရှိသော အိုင်ကြီးတစ်ခုအတွင်း၌ ကြီးမားလှသော အရိပ်မည်းကြီးများကို တွေ့ရသည်။

"တကယ်ကို အန္တရာယ်ကြီးတဲ့ နေရာပဲ"

ဟု လီယန်ချူက ပြုံးကာ အိုင်ကြီးဆီသို့ ပျံသန်းသွားသည်။

ထိုစဉ် တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ဝတ်ဖြူစင်ကြယ်နှင့် မိန်းမလှလေးတစ်ဦးမှာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ကာ...

"နောက်တစ်ယောက် ထပ်ရောက်လာပြန်ပြီလား"

ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူမသည် မြေခွေးနတ်သမီးအလား လှပကာ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာလည်း အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသည်။ သူမသည် လီယန်ချူ၏ ရုပ်ရည်ကို မြင်သောအခါ မှင်တက်သွားသည်။

"ဒီတာအိုဆရာလေးက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင်... ကြည့်ကောင်းနေရတာလဲ"

သူမသည် လီယန်ချူ၏ ခါးရှိ ဓားကို မြင်သောအခါ

"တာအိုလက်နက်..." ဟု သိလိုက်ပြီး စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ချွမ်းချိုးလင်မှ အဘိုးအို ဝမ်ပန်းရှီး ဦးဆောင်သော အဖွဲ့သည်လည်း နယ်မြေအတွင်း လျှောက်လှမ်းနေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် လမ်းတွင် လူအချို့ ဆုံးရှုံးခဲ့သော်လည်း တည်ငြိမ်စွာပင် ရှေ့ဆက်နေကြသည်။ ဝမ်ပန်းရှီးမှာ ချန်ယန်ဓား ဟု ခေါ်သော အလွန်လှပသော ဓားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်သည်။

လမ်းတွင် မြေနဂါး များက တိုက်ခိုက်လာသော်လည်း ချွမ်းချိုးလင်မှ စာဆိုတော်များသည် ၎င်းတို့၏ စာပေစွမ်းအား နှင့် ဓားအတတ်များကို သုံး၍ အလွယ်တကူ နှိမ်နင်းလိုက်ကြသည်။

ထိုစဉ် ကောင်းကင်ယံမှ အရိုးဖြူငှက်ကြီးတစ်ကောင် ဆင်းသက်လာပြီး တိုက်ခိုက်သော်လည်း ၎င်းတို့၏ ဖြောင့်မတ်သော စွမ်းအား အောက်တွင် ပြာအဖြစ် ကြေမွသွားခဲ့သည်။

ဤတိုက်ပွဲများကို အဝေးမှ စောင့်ကြည့်နေသူများစွာ ရှိသည်။ ၎င်းတို့ထဲတွင် ဆန်းကြယ်သော ကျင့်ကြံသူများ၊ ဘုန်းကြီးများ၊ နှင့် ခန့်ညားသော အမျိုးသားများ ပါဝင်သည်။ ဒေါင်းတစ်ကောင်အလား လှပသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ထားသည့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးမှာမူ ချွမ်းချိုးလင်၏ ကျင့်စဉ်ကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်။

သူမ၏ဘေးမှ အဘိုးအိုကမူ ချွမ်းချိုးလင်၏ သမိုင်းကြောင်းကို ရှင်းပြနေသည်။

ထိုစဉ် ကြမ်းတမ်းသော ဟန်ရှိသည့် မြက်ခင်းပြင် ရွှေနန်းတော်မှ လူငယ်တစ်ဦးက ချွမ်းချိုးလင်အဖွဲ့၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ ထိုလူငယ်မှာ လီယန်ချူ သိသော မုရုံလုံချန်း ဖြစ်နေသည်။

လှပသော မိန်းကလေးငယ်မှာလည်း လီယန်ချူကို မြင်သောအခါ

"ဒီတာအိုဆရာလေးက တကယ်ချောတာပဲ" ဟု ချီးကျူးလိုက်ရာ သူမ၏ဘေးမှ အဘိုးအိုမှာ မိမိ၏ မြေးမလေးအတွက် စိုးရိမ်စိတ်များ ဝင်လာတော့သည်။

ဝတ်ဖြူစင်ကြယ်နှင့် မိန်းမလှလေး သည်လည်း လီယန်ချူကို အလွန်စိတ်ဝင်စားစွာ ကြည့်နေသည်။ လီယန်ချူမှာမူ မိမိကို စောင့်ကြည့်နေသော မျက်လုံးများစွာကို သတိထားမိသော်လည်း ဂရုမစိုက်ဘဲ မုရုံလုံချန်းကိုသာ ကြည့်ရင်း...

'မုရုံလုံချန်း... မင်းနဲ့က ဘယ်နေရာသွားသွား ဆုံနေတာပဲလား' ဟု တွေးလိုက်မိတော့သည်။