အခန်း (၈၃၉-၈၄၀)

အခန်း (၈၃၉) မိစ္ဆာခေါင်းဆောင်ကြီး ဟူယန်ကျန့်ယွမ်၊ နဂါးဆင်တံဆိပ်နှင့် တစ်ယောက်မကျန် သုတ်သင်ခြင်း၊ ဖာထျန်းရှန့်တီ

ချွမ်းချိုးလင်မှ စာပေပညာရှိ ဒါဇင်ချီတို့သည် ကြယ်တာရာများ လမင်းကို ဝန်းရံသကဲ့သို့ အကြီးအကဲ ဝမ်ပန်းရှီး ၏ ဘေးတွင် ရံပတ်စောင့်ကြပ်နေကြသည်။

သူတို့၏ မျက်နှာထက်တွင် ပြတ်သားသော အရှိန်အဝါများ ရှိနေပြီး တည်ငြိမ်မှုနောက်ကွယ်၌ ရူးသွပ်မှုအငွေ့အသက်များ ကိန်းအောင်းနေသည်။ ဤခရီးစဉ်ကို သူတို့က စမ်းသပ်မှုတစ်ခုဟု မှတ်ယူထားကြပြီး ဝမ်ပန်းရှီး မလှုပ်ရှားခြင်းမှာ သူတို့၏ သတ္တိနှင့် ကျင့်စဉ်ကို စမ်းသပ်နေခြင်းဟု ထင်မှတ်ကာ မည်သည့် အငြိုးအတေးမျှ မရှိကြပေ။

ဤသူများသည် စိတ်ဓာတ်ပြင်းထန်လှသည်။ သူတို့ယုံကြည်ထားသော "အနာဂတ်အရေး" အတွက်ဆိုလျှင် မည်သူ့ကိုမဆို စတေးရန် ဝန်မလေးသလို စိတ်ထဲတွင်လည်း အပြစ်ရှိစိတ် အနည်းငယ်မျှ မရှိကြချေ။ အကြီးအကဲ ဝမ်ပန်းရှီးမှာမူ ချွမ်းချိုးလင်၏ တတိယအဆင့် ပညာရှင်ပီပီ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ ဤစာပေပညာရှိများထက် များစွာ သာလွန်လှသည်။ သူသည် ယွမ်ရှောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲ ရောက်ကတည်းက တစ်ကြိမ်မျှ မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။

အကြောင်းမှာ... ဤစာပေပညာရှိ များသည် အသေခံ အသုံးချခံရန် သက်သက်သာ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သူသည် ခရမ်းရောင်နတ်ဝတ်ရုံကို အရယူရန်အတွက် သူ၏ စွမ်းအားကို အနည်းငယ်မျှ အလဟဿ အဖြစ်မခံနိုင်ချေ။ ဤသို့ အလွန်အကျွံ သတိထားမှုကြောင့် ဂိုဏ်းသားများ သေကြေပျက်စီးရမည်ဆိုလျှင်လည်း သူ ဂရုမစိုက်ပါ။ သူ့အတွက် လူ့အသက်ဆိုသည်မှာ တန်ဖိုးအနည်းဆုံးအရာသာ ဖြစ်သည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ ငါ့လမ်းကို ဘာလို့ ပိတ်ထားတာလဲ"

ဟု ဝမ်ပန်းရှီးက အသံအေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မြောက်ပိုင်းက မုရုံလုံချန်း ပဲ"

"မင်းကိုယ်ပေါ်က ကြေးနီတံဆိပ်ပြားကို ပေးခဲ့ရင် သွားခွင့်ပြုမယ်"

ဟု မြက်ခင်းပြင်လူငယ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ပန်းရှီး ရယ်မောလိုက်မိသည်။ ချွမ်းချိုးလင်သည် လောကအကြောင်းကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ မုရုံလုံချန်းဟူသော အမည်ကို သူကြားဖူးသည်။ မြက်ခင်းပြင်၏ ပါရမီရှင်ဖြစ်သော်လည်း ဒုတိယအဆင့် သာ ရှိသေးသည်။ ဤကဲ့သို့ ကျင့်စဉ်လမ်းကြောင်း ပြတ်တောက်နေသော ခေတ်ကြီးတွင် ဤမျှ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် ပညာရှင်ဖြစ်လာခြင်းမှာ ချီးကျူးစရာ ဖြစ်သော်လည်း ချွမ်းချိုးလင်အတွက်မူ အထူးအဆန်း မဟုတ်ချေ။

"သတ်လိုက်ကြ"

ဝမ်ပန်းရှီး၏ လေသံမှာ အေးစက်လှသည်။

သူသည် အဆင့်အတန်းမြင့်သော အကြီးအကဲတစ်ဦးနှင့် မတူဘဲ လူ့အသက်ကို မြက်ပင်သဖွယ် သဘောထားသည့် မိစ္ဆာတစ်ကောင်နှင့် ပိုတူနေသည်။ အမှန်စင်စစ် ချွမ်းချိုးလင်ကို အစဉ်အလာကြီးသော ဂိုဏ်းကြီးများက မိစ္ဆာလမ်းစဉ်အဖြစ်သာ သတ်မှတ်ထားကြသည်။ သူတို့ကိုယ်သူတို့ စာပေနတ်ဘုရား၏ အနွယ်အဆက်ဟု ကြွေးကြော်နေကြသော်လည်းပင်။

ချွန်း

ချွမ်းချိုးလင် စာပေပညာရှိနှစ်ဦး၏ ခါးမှ ဓားများ အိမ်မှထွက်လာပြီး နဂါးပျံများအလား မုရုံလုံချန်းထံသို့ ထိုးနှက်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် လောကတွင် နာမည်ကြီးနေသော ဤပါရမီရှင်ကို မကျေနပ်ကြချေ။ ချွမ်းချိုးလင်ကသာ လောကထဲ ထွက်မလာသေးလို့၊ မဟုတ်လျှင် ဤကဲ့သို့သောသူများက ဘယ်မှာ ဝင့်ကြွားနိုင်ပါ့မည်နည်း။

ရှူး... ရှူး... ရှူး

ရှည်လျားသော ဓားများက လေထုကို ခွဲကာ ပြင်းထန်သော အသံများနှင့်အတူ ပြေးဝင်သွားသည်။ မုရုံလုံချန်းက လက်ကို အနည်းငယ် မြှောက်လိုက်ရုံဖြင့် စာဆိုတော်နှစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သွေးအိုင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး...

ဘုန်း... ဘုန်း

လုံးဝ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။ စေတီတော်ရွှေနန်းတော်မှ လာသော ဤလူငယ်သည် ဤမျှအထိ အစွမ်းထက်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။ အကြီးအကဲ ဝမ်ပန်းရှီး၏ မျက်နှာမှာ မပြောင်းလဲပါ။ ဤတပည့်များသည် လမ်းကြောင်းရှင်းရန် အသုံးချခံရသူများသာ ဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင် သူကိုယ်တိုင် တစ်လှမ်းချင်း စမ်းသပ်နေရပါက အချိန်မရွေး အမှားအယွင်း ဖြစ်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

ဝုန်း

ကောင်းကင်ယံတွင် စာပေပညာရှင်တို့၏ ကျမ်းစာစကားလုံးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မုရုံလုံချန်းကို ဖိနှိပ်ရန် အဆောင်လက်ဖွဲ့ အမှတ်အသားများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ စာပေပညာရှိတို့၏ ကျင့်စဉ်မှာ ဆန်းကြယ်လှပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သဘာဝစွမ်းအင် များကို တစ်ခဏချင်း ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဓား ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် ကောင်းကင်တွင် စုစည်းကာ ကြီးမားလှသော ဓားကြီးတစ်စင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး... မုရုံလုံချန်းထံသို့ ဟိန်းဟောက်ကာ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

အသက်လတ်ပိုင်း စာပေပညာရှိနှစ်ဦးမှာလည်း ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားကြသည်။ တစ်ဦးက ကလောင်တံကို ကိုင်ထားပြီး နောက်တစ်ဦးက ဝါးကျမ်းစာကို ကိုင်ထားသည်။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် ဓားအရှိန်အဝါမှာ နဂါးကြီးတစ်ကောင်အလား ဖြစ်သွားကာ ကျမ်းစာစကားလုံး အစီရင်၏ စွမ်းအားမှာ ဆထက်မက တိုးလာသည်။ ဤနှစ်ဦးမှာလည်း တတိယအဆင့် အစောပိုင်း ပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။ ဝမ်ပန်းရှီးကဲ့သို့ တတိယအဆင့်နှောင်းပိုင်း မဟုတ်သော်လည်း ၎င်းတို့ ထုတ်ဖော်လိုက်သော သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းမှာ မှန်းဆ၍ မရနိုင်ချေ။

မုရုံလုံချန်း၏ မျက်လုံးများမှာ သားရဲမျက်လုံးများအလား ဖြစ်သွားပြီး ရွှေရောင်ဖျော့ဖျော့ အလင်းများ တောက်ပလာသည်။

အောင်း

သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရွှေနဂါးများ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ့ကို ရံပတ်ထားကာ ပျံထွက်သွားကြသည်။ သူသည် ကျမ်းစာစကားလုံးများကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်ပြီး လက်သီးနှစ်ဖက်ကို ပြိုင်တူ ထိုးထုတ်လိုက်ရာ ရွှေနဂါးများသည် ဓားကြီးထံသို့ တိုးဝင်သွားတော့သည်။

ဝုန်း... ဝုန်း

ဓားများအားလုံး ကျိုးပဲ့သွားကာ ပတ်ဝန်းကျင်၌ သဘာဝစွမ်းအင်များ ပြန်လည် စီးဆင်းလာသည်။ ဝမ်ပန်းရှီး၏ မျက်လုံးများ မှေးကျသွားသည်။ ဒါသည် ဒုတိယအဆင့် မဟုတ်တော့သလို တတိယအဆင့် အစောပိုင်း ပညာရှင်ပင် မတတ်နိုင်သော စွမ်းအားမျိုး ဖြစ်သည်။

ချွမ်းချိုးလင် စာပေပညာရှိများ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဖြောင့်မတ်သော စွမ်းအား များ တိုးထွက်လာသည်။

အစစ်အမှန်နှင့် အနည်းငယ် ကွဲပြားသော်လည်း ယခုအခါ သူတို့သည် တစ်ဦးချင်းစီက နေမင်းကြီးများအလား တစ်နယ်မြေလုံးကို လင်းထိန်သွားစေသည်။

ဒါဇင်နှင့်ချီသော လူများ၏ အရှိန်အဝါမှာ တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားပြီး တတိယအဆင့် ပညာရှင်နှစ်ဦး၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

မုရုံလုံချန်းက တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး ကြီးမားလှသော လက်သီးအရှိန်အဝါဖြင့် ချွမ်းချိုးလင်၏ စွမ်းအားကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

ဝုန်း

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အရောင်အဆင်းများ ပြောင်းလဲသွားကာ ကျောက်ခဲများ လွင့်စင်ကုန်သည်။ ချွမ်းချိုးလင် တပည့်များအကြား ဆက်နွှယ်နေသော အရှိန်အဝါမှာ မုရုံလုံချန်း၏ လက်သီးချက်ကြောင့် ပြတ်တောက်သွားရသည်။

"တံဆိပ်ပြားကို ပေးစမ်း"

ဟု မုရုံလုံချန်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

သူ၏ လေသံမှာ အေးစက်လှပြီး လူသားဆန်သော ခံစားချက် လုံးဝ မပါဝင်တော့ချေ။ စကားအဆုံးတွင် သူ၏ ခြေထောက်အောက်မှ အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ဝမ်ပန်းရှီးထံသို့ တိုးဝင်သွားသည်။

စာပေပညာရှိ ဒါဇင်နှင့်ချီ တားဆီးသော်လည်း မရချေ။ ချွမ်းချိုးလင်မှ တတိယအဆင့် ပညာရှင်ပင်လျှင် မုရုံလုံချန်း၏ ရွှေလက်သီးကြောင့် သွေးအန်ကာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားရသည်။ ဝမ်ပန်းရှီး၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ ချွမ်းချိုးလင်၏ အစီအစဉ်များအားလုံးကို ဤမြက်ခင်းပြင်လူငယ်က ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ မဟုတ်ပါလား။

"ကောင်စုတ် ငါတို့ ချွမ်းချိုးလင်ရဲ့ အရေးကြီးကိစ္စကို ဖျက်ဆီးရဲတယ်ပေါ့ "

ဝမ်ပန်းရှီးက ဟိန်းဟောက်ရင်း လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ ရှေးဟောင်း သစ်သားပေတံ တစ်ခု ပျံထွက်လာပြီး အလင်းတန်းတစ်ခုအလား မုရုံလုံချန်းထံသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

ဝုန်း

မုရုံလုံချန်း၏ ကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး ခြေထောက်အောက်ရှိ မြေပြင်မှာ အက်ကွဲကြောင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ ပေါ်ထွက်လာကာ ကျွံဝင်သွားသည်။

သို့သော် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရွှေနဂါးအရှိန်အဝါများ လှည့်ပတ်နေသဖြင့် ထိုပြင်းထန်သော စွမ်းအားကို ပြန်လည် ချေဖျက်လိုက်နိုင်သည်။ မုရုံလုံချန်းသည် ဒူးကို အနည်းငယ် ကွေးကာ အမြောက်ကျည်ဆန်တစ်ခုအလား ဝမ်ပန်းရှီးထံသို့ ပြန်လည် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရှိန်အဝါကြောင့် ဝမ်ပန်းရှီး၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့ဩရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ချွမ်းချိုးလင်သည် လောကအထက်တွင် ရှိနေသည်ဟု အမြဲယူဆထားသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်များကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

ပါရမီရှင်ဆိုသည်မှာ မကြီးထွားလာခင်အထိ သူတို့အတွက် ခြိမ်းခြောက်မှု မဟုတ်ပါ။ တတိယအဆင့်နှောင်းပိုင်းသို့ ရောက်လာသော ပညာရှင်တိုင်းသည် ပါရမီရှင်များစွာ၏ အလောင်းကို နင်းဖြတ်လာခဲ့သူများသာ ဖြစ်သည်။

ဝုန်း... ဝုန်း

ဝမ်ပန်းရှီးနှင့် မုရုံလုံချန်းတို့ ထိပ်တိုက်တွေ့ကြပြီ။ ဝမ်ပန်းရှီး၏ လက်ထဲမှ ပေတံ၊ ကျောက်ပြင်၊ ကလောင်တံနှင့် မှင်အိုးများမှာ ပျံထွက်လာကြပြီး တောင်များကိုပင် ဖြိုခွဲနိုင်သည့် စွမ်းအားများ ပါရှိသည်။ သို့သော် မုရုံလုံချန်း၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ရွှေနဂါးအကာအကွယ်ကို မဖောက်နိုင်ချေ။

တတိယအဆင့် နှောင်းပိုင်း ပညာရှင်နှစ်ဦး၏ တိုက်ပွဲမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို ခြေမွပစ်နေသည်။ ချွမ်းချိုးလင် တပည့်များကလည်း အစီရင်တစ်ခု ပြုလုပ်ကာ ကောင်းကင်တွင် နေမင်းကြီး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ပေါ်ထွက်လာစေပြီး မုရုံလုံချန်း၏ အရှိန်အဝါကို ဖိနှိပ်ရန် ကြိုးစားကြသည်။

ရွှေနဂါးအလင်းများ မှိန်ဖျော့သွားသော်လည်း မုရုံလုံချန်းက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ရာ သူ၏ ရွှေရောင်မျက်လုံးများမှာ ပို၍ပင် အေးစက်သွားသည်။ သူ၏ လက်သီးနှင့် ခြေချက်များအောက်တွင် ရွှေနဂါးများက ချွမ်းချိုးလင် တပည့်များ၏ အရှိန်အဝါကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သလို ဝမ်ပန်းရှီးကိုလည်း နောက်သို့ ဆုတ်သွားစေသည်။

လီယန်ချူသည် ဘေးမှနေ၍ ဤမြင်ကွင်းကို အေးစက်စွာ ကြည့်နေသည်။ သူ ဝင်ပါရန် အစီအစဉ်မရှိပါ။ ဒါသည် "ခွေးအချင်းချင်း ကိုက်နေကြခြင်း" သာ ဖြစ်သည်။

ချွမ်းချိုးလင် တပည့်များတွင် ဖြောင့်မတ်သော စွမ်းအားများ ရှိနေသော်လည်း ဝိညာဥ်မျက်စိဖြင့် ကြည့်လိုက်ပါက သူတို့နောက်ကွယ်တွင် မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များနှင့် နာကျည်းနေသော ဝိညာဉ်များစွာ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူတို့ထဲတွင် လူကောင်းတစ်ယောက်မျှ မရှိချေ။ မုရုံလုံချန်းမှာမူ လီယန်ချူနှင့် အငြိုးဟောင်း ရှိပြီးသားဖြစ်သည်။

"မုရုံလုံချန်းက ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်နေတာလား"

ဟု လီယန်ချူ အံ့ဩသွားမိသည်။

အရင်တစ်ခါ မြေအောက်နန်းတော်တွင် တွေ့တုန်းက သူသည် သာမန်တတိယအဆင့်သာ ရှိသေးသော်လည်း ယခုအခါ တတိယအဆင့် နှောင်းပိုင်းသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

ဤအရှိန်အဟုန်မှာ မယုံနိုင်စရာပင်။ လီယန်ချူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ဆိုင်ရှင်မ၏ ရွှေဆေးလုံး မရှိလျှင် ဤမျှ မြန်မြန် တိုးတက်လာမည် မဟုတ်ပါ။

မုရုံလုံချန်း၏ မျက်လုံးများ ရွှေရောင်ပြောင်းသွားသည်ကို ကြည့်ကာ လီယန်ချူက ကျင့်စဉ်ကို သုံး၍ သေချာ ကြည့်လိုက်သည်။ မုရုံလုံချန်း၏ ကိုယ်ထဲတွင် အလွန်ကြီးမားသော သွေးသားစွမ်းအားနှင့် ဝိညာဉ်ထဲတွင် ရွှေနဂါးအရှိန်အဝါများ ကာကွယ်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ စိတ်ကြည်လင် ကျောက်စိမ်း ကြောင့် သူ ပို၍ ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည်။ မုရုံလုံချန်း၏ ကိုယ်ထဲတွင် ဝေဝါးသော ပုံရိပ်တစ်ခု ရှိနေသည်။

'ဒါက ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်တာ လား၊ ဒါမှမဟုတ် ဝိညာဉ်ပေါင်းစည်းတာလား' ဟု လီယန်ချူ တွေးလိုက်မိသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ မုရုံလုံချန်းတွင်လည်း သူ့ကိုယ်ပိုင် လျှို့ဝှက်အဘိုးကြီး တစ်ဦး ရှိနေပုံရသည်။

သို့သော် ထိုအဘိုးကြီးမှာ အလွန်ရက်စက်ပုံရပြီး မုရုံလုံချန်း၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို တဖြည်းဖြည်း ဝါးမြိုနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုရွှေရောင်ပုံရိပ်မှာ တတိယအဆင့် နှောင်းပိုင်းထက်ပင် သာလွန်နိုင်ခြေ ရှိသည်။

"မုရုံလုံချန်းရဲ့ အဘိုးကြီးက မြေပြင်နတ်ဘုရားလား"

ဟု လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ တွေးနေသည်။

ဝုန်း... ဝုန်း

မုရုံလုံချန်း၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ကြွက်သားများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရွှေနဂါးများကို သူ၏ ကိုယ်ထဲသို့ ပြန်လည် စုပ်ယူလိုက်သောအခါ အရှိန်အဝါမှာ ပို၍ပင် ပြင်းထန်လာသည်။

ချွမ်းချိုးလင် စာပေပညာရှိ များမှာလည်း မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များနှင့် ဖြောင့်မတ်သော စွမ်းအားများကို တစ်သားတည်း ပေါင်းစပ်ကာ တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

ဝမ်ပန်းရှီး၏ ခါးမှ ရှေးဟောင်းဓားမှာ အိမ်မှ ထွက်လာပြီး ကောင်းကင်တွင် ဓားအလင်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ဖြတ်

မုရုံလုံချန်း၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ရွှေအလင်းများ ပြတ်တောက်သွားကာ သွေးရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူသည် မိမိ၏ ဒဏ်ရာကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်နေမိသည်။ ထိုတိုက်ပွဲကို စောင့်ကြည့်နေသော ပညာရှင်များစွာမှာလည်း မှတ်ချက်အမျိုးမျိုး ပေးနေကြသည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ၊ ဒါက သေသွားပြီဖြစ်တဲ့ မိစ္ဆာခေါင်းဆောင်ကြီး ဟူယန်ကျန့်ယွမ် ရဲ့ နဂါးဆင်တံဆိပ် ပဲ "

ဟု တစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဟူယန်ကျန့်ယွမ်သည် လွန်ခဲ့သောနှစ်ပေါင်းများစွာက လုံဟူရှန်း မှ ပညာရှင်ကြီး၏ မိုးကြိုးအတတ်ဖြင့် အသတ်ခံခဲ့ရသူ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ မုရုံလုံချန်း၏ ကိုယ်ထဲတွင် ပြန်လည် နိုးထလာဟန် ရှိသည်။

ဝမ်ပန်းရှီးက ခိုင်ထျန်းပုတီးစေ့ ဟု ခေါ်သော ရတနာကို ထုတ်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ တောင်တစ်လုံးအလား ကြီးမားသွားပြီး မုရုံလုံချန်းကို ဖိချလိုက်သည်။ မုရုံလုံချန်းက လက်သီးဖြင့် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ထိုးနှက်ကာ ထိုပုတီးစေ့ကို ကောင်းကင်သို့ ပြန်လည် တွန်းတင်လိုက်ပြီး ဝမ်ပန်းရှီးထံသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

သူသည် ဝမ်ပန်းရှီး၏ ကိုယ်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးခွဲလိုက်သော်လည်း ၎င်းမှာ ကိုယ်ပွားသာ ဖြစ်နေသည်။

"ကမ္ဘာ့အပြင်ဘက်က အရာတွေကို မဆွေးနွေးနဲ့"

ဟု ချွမ်းချိုးလင် တပည့်များက ပြိုင်တူ ဟစ်အော်လိုက်ကြရာ မမြင်ရသော စွမ်းအားတစ်ခုက မုရုံလုံချန်းကို ချုပ်နှောင်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် ဝမ်ပန်းရှီးက ဟွမ်ယွမ်ပုတီးစေ့ ကိုပါ ထုတ်ကာ မုရုံလုံချန်း၏ ရင်ဘတ်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်လိုက်သည်။

မုရုံလုံချန်း၏ နောက်ကျောတွင် ဝတ်ရုံဝတ်ထားသော ဧကရာဇ်ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

"တကယ်ပဲ မိစ္ဆာခေါင်းဆောင်ကြီး ဟူယန်ကျန့်ယွမ်ပဲ"

တိုက်ပွဲမှာ ပို၍ပင် ပြင်းထန်လာသော်လည်း လီယန်ချူကမူ ဤသူများကို လွတ်မြောက်ခွင့် မပေးလိုတော့ချေ။ သူသည် ကိုယ်ကို တစ်ချက်လှုပ်လိုက်ရာ ပေတစ်ရာကျော် မြင့်သော ဘီလူးကြီးတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ဖာထျန်းရှန့်တီ

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပညာရှင်အားလုံး ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြရသည်။

"ဘယ်သူက ဝင်ပါတာလဲ ဒီတာအိုဆရာက ဘယ်သူလဲ"

ဝမ်ပန်းရှီးမှာ မကောင်းသော ခံစားချက် ဝင်လာသည်။ ထိုဘီလူးကြီး၏ အေးစက်သော မျက်လုံးများက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး အရှိန်အဝါဖြင့် ချုပ်နှောင်ထားသောကြောင့်ပင်။

"မိတ်ဆွေက ဘယ်သူလဲ ငါတို့ကိစ္စကို ဘာလို့ ဝင်ပါတာလဲ"

ဟု ဝမ်ပန်းရှီးက အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် ဘီလူးကြီးအသွင်ဖြင့် ငုံ့ကြည့်ကာ မိုးကြိုးသံအလား ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ငါပြောခဲ့ဖူးတယ်၊ အခွင့်အရေးရရင် မင်းတို့ ချွမ်းချိုးလင်ကို ခြေဦးနဲ့ နင်းခြေပစ်မယ်လို့ ဒီနေ့တော့ မင်းတို့နဲ့ပဲ အရင်စတာပေါ့ "

စကားအဆုံးတွင် လီယန်ချူက သူ၏ ကြီးမားလှသော ခြေထောက်ကြီးဖြင့် နင်းချလိုက်သည်။ တောင်ကဲ့သို့ ကြီးမားသော ခြေဖဝါးအောက်တွင် ချွမ်းချိုးလင် စာဆိုတော်များမှာ တစ်ယောက်မကျန် ကြေမွသွားပြီး... ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

သေခြင်းတရားကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်မှုက လွှမ်းမိုးသွားသည်။

ဤပေတစ်ရာကျော်မြင့်သော တာအိုဘီလူးကြီးက ချွမ်းချိုးလင်မှ တတိယအဆင့် ပညာရှင်နှစ်ဦးနှင့် တပည့်အားလုံးကို ခြေတစ်ချက်တည်းနှင့် သုတ်သင်ပစ်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ထားခဲ့ကြချေ။

အခန်း (၈၄၀) ဟူယန်ကျန့်ယွမ်၊ အင်္ကျီနက်လူငယ်၊ ယွမ်ချွီနှင့် သွေးသားတောင်ကြား

လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်နေသော၊ သူ၏ အစွမ်းအစကို အလွန်အမင်း နှစ်သက်သဘောကျနေသည့် ဝတ်စုံဖြူဝတ် အမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းလက်သွားသည်။

လီယန်ချူက ကိုယ်ကို တစ်ချက်လှုပ်ရုံဖြင့် 'ဖာထျန်းရှန့်တီ' သဘာဝလွန်စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်ကို သူမ အထင်အရှား မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"သိပ်ကို ထက်မြက်လွန်းတဲ့ တာအိုဆရာလေးပဲ"

ညို့ယူဖမ်းစားနိုင်စွမ်းရှိသော ထိုအမျိုးသမီးသည် လီယန်ချူကို ကြည့်နေသည့် မျက်ဝန်းအစုံမှာ ပို၍ နူးညံ့သိမ်မွေ့လာသည်။ သူမသာမကဘဲ အရှိန်အဝါများကို ဖုံးကွယ်၍ ဤတိုက်ပွဲကို စောင့်ကြည့်နေကြသော အစွမ်းထက် ပညာရှင်များစွာမှာလည်း လီယန်ချူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကြောင့် တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားကြရသည်။

"သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကလည်း ပြင်းထန်လိုက်တာ၊ ဘယ်က ရောက်လာတဲ့ တာအိုဆရာလဲ "

"ဒီ ဖာထျန်းရှန့်တီ အတတ်က တာအိုတရားနဲ့ နီးစပ်နေပြီပဲ၊ သတ်ဖြတ်ခြင်း စွမ်းအားတွေကိုပါ ပေါင်းစပ်ထားတာ၊ ခုနက 'ယင်နဲ့ယန်' စွမ်းအားတွေကိုတောင် ငါ ခံစားလိုက်ရတယ်၊ တကယ်ကို တော်တာ "

"ခြေတစ်ချက်တည်းနဲ့ ချွမ်းချိုးလင်ကို နင်းခြေပစ်တာ သိပ်ကို အားရစရာကောင်းတာပဲ၊ ငါ့ငယ်ငယ်တုန်းကလည်း... အဲဒီလိုပဲ စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ဖူးတယ်"

"ဒီလောက် ကြီးကျယ်တဲ့ စကားမျိုးကို ငါ ဘာလို့ မတွေးမိပါလိမ့်၊ နှမြောစရာပဲ၊ မဟုတ်ရင် ဒီစကားက ငါ့စကား ဖြစ်နေမှာ"

လူအများ၏ မျက်နှာပေးမှာ ထူးဆန်းသွားကြသည်။ လူအုပ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုသော ထူးဆန်းသည့်အရာ ရောနှောနေသလားဟုပင် ထင်မှတ်ရသည်။

ထိုသို့ နှမြောတသဖြစ်နေသူမှာ အင်္ကျီနက်ဝတ် လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်ခုံးနှစ်ဖက်မှာ နားထင်သို့ ထိုးတက်နေပြီး အမူအရာမှာ ပျင်းရိပုံရသည်။ သူ၏ ဘေးတွင် ရှေးဟောင်း သားရဲကြီးများနှင့် အစွမ်းချင်း တူညီသော ကျားသစ်ကြီးတစ်ကောင် ရှိနေသည်။

အင်္ကျီနက်လူငယ်က ခေါင်းကို ကုတ်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ ချွမ်းချိုးလင်ကိုတော့ သူက နင်းခြေပြီးပြီဆိုတော့... ငါက ငရဲတောင် ကို သွားနင်းခြေရမလား "

ထိုသို့ တွေးလိုက်မိသည်နှင့် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ပို၍ ပို၍ပင် ပြုံးပျော်လာတော့သည်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အစွမ်းထက် ပညာရှင်များမှာမူ သူနှင့် မသိမသာ ခပ်ခွာခွာ နေလိုက်ကြသည်။

ဒီကောင်... ရူးပြန်ပြီ။

အသက်ရှည်ချင်ရင် ဒီ စိတ်မနှံ့သူ နဲ့ ဝေးဝေးနေတာ အကောင်းဆုံးပင်။

သို့သော် ခဏအကြာတွင် အင်္ကျီနက်လူငယ်က စိတ်ညစ်သွားပြန်သည်။

"မဟုတ်သေးဘူး၊ ဒီတာအိုဆရာလေးက ဘီလူးကြီးအသွင် ပြောင်းနိုင်တာပဲ။"

သူသည် မိမိ၏ ခြေထောက်ကို ပြန်ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့... ငရဲတောင် က ဘယ်လောက်ကြီးလဲ မသိဘူး၊ ငါ့ခြေတစ်ချက်နဲ့တော့ ကြေမှာ မဟုတ်ဘူး "

သူက စဉ်းစားရင်း စိတ်တိုလာကာ ဘေးရှိ ကျားသစ်ကြီး၏ ခေါင်းကို လက်ဝါးဖြင့် ဖြတ်ရိုက်လိုက်သည်။ အဆင့်မြင့် မိစ္ဆာဘုရင်တစ်ပါးကိုပင် သတ်ဖြတ်နိုင်သော ကျားသစ်ကြီးမှာ မြေပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ လဲကျသွားသော်လည်း ပြန်မအော်ရဲဘဲ အလွန်သနားစရာကောင်းသော အသံဖြင့် ငြီးတွားနေရှာသည်။

ယခင်က ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သွေးသားမိစ္ဆာကြီးကို ဆွဲဖြဲပစ်ခဲ့သည့် ထိုသားရဲကြီးမှာ ဤအင်္ကျီနက်လူငယ်ရှေ့တွင်မူ ကြောင်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ယဉ်ပါးနေပေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ချွမ်းချိုးလင်၏ အကြီးအကဲ ဝမ်ပန်းရှီး သည် ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးများမှာ မီးပွင့်မတတ် ဖြစ်နေသလို စိုးရိမ်စိတ်လည်း ဝင်နေသည်။

ခုနက ခြေလှမ်းကို ငါသာဆိုရင် ရှောင်နိုင်ပါ့မလား

သူက စိတ်ထဲတွင် တွက်ချက်ကြည့်ရာ ရလဒ်မှာ အလွန်ဆိုးရွားလှသည်။ ဤတတိယအဆင့် ပညာရှင်သည် အနည်းငယ်မျှ မဆိုင်းမတွဘဲ ကိုယ်ကို လှည့်ကာ ထွက်ပြေးရန် ပြင်တော့သည်။ သူ၏ အဆင့်တွင် စာသားများ ရေးစရာမလိုတော့ဘဲ သူ ကိုယ်တိုင်ကပင် စာပေကျမ်းဂန် တစ်ခု ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဝုန်း

ပေတရာကျော် မြင့်သော ရွှေရောင်ဘီလူးကြီးက တစ်ဖန် ပြန်လည် နင်းချလိုက်သည်။ ယင်နှင့်ယန် စွမ်းအားများ လွှမ်းခြုံလာကာ သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းမှာ ဆထက်ထိုင်မက တိုးလာသည်။ လီယန်ချူသည် လုံဟူရှန်း ၏ အတတ်ပညာများကို ကျွမ်းကျင်ရုံသာမက ယင်နှင့်ယန် အပေါ် နားလည်မှုမှာလည်း အလွန် နက်ရှိုင်းလှသည်။

ခြေတစ်ချက် နင်းလိုက်သည်နှင့် ဝမ်ပန်းရှီးသည် သွေးအန်သွားရသည်။ သူ၏ ဖြောင့်မတ်သော စွမ်းအားမှာ မခုခံနိုင်ဘဲ လီယန်ချူ၏ ခြေဖဝါးအောက်သို့ ရောက်သွားရသည်။

ဝုန်း... ဝုန်း

မြေပြင်ကြီး တုန်ခါသွားကာ နက်ရှိုင်းသော အက်ကွဲကြောင်းကြီးများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဝမ်ပန်းရှီး၏ အရိုးများ ကျိုးကြေကုန်သည်။ သူသည် ဟွမ်ယွမ်ပုတီးစေ့ နှင့် ခိုင်ထျန်းပုတီးစေ့ တို့ကို လီယန်ချူထံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ထိုပုတီးစေ့များမှာ တောင်တစ်လုံးအလား ကြီးမားသွားသော်လည်း... လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ငါးရောင်ခြည် အလင်းတန်းနှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ ထိုရတနာနှစ်ခုနှင့် ဝမ်ပန်းရှီးတို့၏ ဆက်သွယ်မှုကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်မှ ကြွေကျပျောက်ကွယ်သွားစေသည်။

ဝမ်ပန်းရှီး : "..."

သူ အားကိုးရဆုံးသော ရတနာနှစ်ခုမှာ မည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ မကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းပင်။ လီယန်ချူက ဘီလူးအသွင်ကို ရုပ်သိမ်းကာ ဝမ်ပန်းရှီးထံသို့ လျှပ်တစ်ပြက် တိုးဝင်သွားသည်။

"ကောင်..."

ဝမ်ပန်းရှီးမှာ စကားတစ်လုံးပင် မပြောနိုင်လိုက်ဘဲ လီယန်ချူ၏ လက်သီးချက်ကြောင့် ခေါင်းမှာ ကြေမွသွားတော့သည်။ အသက်မရှိတော့သော ခန္ဓာကိုယ်ကြီး လဲကျသွားစဉ် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံထွက်လာသည်။

"ဖုံးကွယ်မနေနဲ့၊ မူလပုံစံ ပေါ်လာစမ်း"

လီယန်ချူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ရှေးဟောင်း မိုးကြိုးအိုင်ကြီးတစ်ခုအလား တောက်ပနေသည်။

ဝမ်ပန်းရှီး၏ ဝိညာဉ် မှာ မျက်စိများ ကျိန်းစပ်သွားကာ အဖြူရောင်အလင်းများသာ မြင်နေရတော့သည်။ စာပေပညာရှိကြီး၏ ဝိညာဉ်သည် မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ လွှမ်းခြုံထားသော မိစ္ဆာတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

မယှဉ်နိုင်ဘူး

ဝမ်ပန်းရှီးမှာ အလွန်အမင်း အားငယ်သွားကာ ဝိညာဉ်အလင်းအဖြစ် ပြောင်း၍ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း လီယန်ချူက လက်ဖြင့် ဖမ်းဆုပ်ကာ ချေမွပစ်လိုက်သည်။ တတိယအဆင့် နှောင်းပိုင်း ပညာရှင်၊ ချွမ်းချိုးလင်၏ အကြီးအကဲမှာ ဤသို့ဖြင့် အလွယ်တကူ အသတ်ခံလိုက်ရလေသည်။

"ဒါက တကယ့်ကို သိုင်းနတ်ဘုရားလမ်းစဥ်ပဲ... တကယ့် လူရိုင်းပါပဲ"

ဟု ထူးဆန်းသော အမူအရာရှိသည့် ပညာရှင်တစ်ဦးက စိတ်ထဲမှ မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

သူသည် လီယန်ချူအား ရန်လိုလိုစိတ် မပြရဲချေ။ ဤကဲ့သို့သော သိုင်းပညာရှင်မျိုးက စိတ်ထင်လျှင် ထင်သလို သတ်ဖြတ်တတ်သည် မဟုတ်ပါလား။

မုရုံလုံချန်းမှာမူ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသည်။ ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် သူ့ကို ကူညီမည့်သူ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သို့သော် ထိုတာအိုဆရာလေး၏ ချောမောလှပသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း မှောင်ကျသွားသည်။

"မင်းပဲ"

မုရုံလုံချန်းက အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ကာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်

"မိစ္ဆာက ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်ရုံတင် မဟုတ်ဘဲ မုရုံလုံချန်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကိုပါ ရထားတာလား "

မှန်ပါသည်။ မြောက်ပိုင်းမိစ္ဆာကြီး ဟူယန်ကျန့်ယွမ် နှင့် မုရုံလုံချန်းတို့၏ ဝိညာဉ်မှာ ပေါင်းစည်းသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ထားလိုက်တော့၊ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်တွေ ရှိနေမှတော့... မင်းက ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် အတူတူ သတ်ပစ်မယ် "

လီယန်ချူက လက်ဖြင့် လှမ်းဖမ်းလိုက်ရာ သူ၏ သွေးသားစွမ်းအားများမှာ နေမင်းကြီးအလား တောက်ပနေပြီး မုရုံလုံချန်း၏ စွမ်းအားထက် များစွာ သာလွန်နေသည်။

"အားးးးး"

မုရုံလုံချန်းသည် လွင့်ထွက်သွားသည်။ ခန္ဓာကိုယ်ချင်း ယှဉ်ပြိုင်ရာတွင် လီယန်ချူက အပြတ်အသတ် သာလွန်နေခြင်းပင်။

မုရုံလုံချန်းက နဂါးဆင်တံဆိပ် စွမ်းအားဖြင့် ရွှေနဂါး ကိုးကောင်နှင့် ဆင်ဖြူတော်ကြီးတစ်ကောင်ကို ထုတ်ဖော်ကာ တိုက်ခိုက်သည်။ ထိုစွမ်းအားမှာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော်လည်း လီယန်ချူကမူ ရှောင်တိမ်းခြင်းမပြုဘဲ သူ၏ လက်များကို ရွှေရောင်ပြောင်းကာ ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

ဝုန်း

ရွှေနဂါးများမှာ တစ်စစီ ကြေမွသွားကာ ဆင်ဖြူတော်ကြီးလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ လီယန်ချူ၏ လက်သီးချက်ကြောင့် မုရုံလုံချန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သာမက ဝိညာဉ်ပါ ကြေမွပျက်စီးသွားကာ တစ်စစီ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အစွမ်းထက် ပညာရှင်များအားလုံး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြရသည်။ လီယန်ချူသည် သူ၏ လက်နက်ပစ္စည်းများကို အေးအေးဆေးဆေး သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

မုရုံလုံချန်းမှာမူ အလွန် ဆင်းရဲလှသည်။ ကျင့်ကြံရေးအတွက် အကုန်အကျများလွန်းသဖြင့် သူ့တွင် ဘာမှ မကျန်တော့ခြင်း ဖြစ်မည်။ ဝမ်ပန်းရှီးထံမှမူ တံဆိပ်ပြား နှင့် ချန်ရင်ရှေးဟောင်းဓား တို့ကို ရရှိလိုက်သည်။

လီယန်ချူ အားလုံးပြီးစီးသွားသောအခါ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်၌ မည်သူမျှ မရှိတော့ချေ။ အားလုံးက ဘေးမသင့်ရန် ကြိုတင် ထွက်ပြေးသွားကြပြီဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်...

"ကျွန်မ နာမည်က ယွမ်ချွီ ပါ၊ မိတ်ဆွေ ရဲ့ အမည်ကို သိပါရစေ"

ဟု ညို့ယူဖမ်းစားနိုင်သော အမျိုးသမီးက ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

"ငါက လီယန်ချူပါ"

"လီတာအိုဆရာက တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ၊ တတိယအဆင့် နှောင်းပိုင်း ပညာရှင်နှစ်ယောက်ကို အလွယ်လေး သတ်ပစ်နိုင်တာ တကယ့်ကို လေးစားစရာပါ"

ယွမ်ချွီက ပြုံးပြနေသော်လည်း လီယန်ချူကမူ သူမကို 'မရိုးသားသော အမျိုးသမီး' ဟုသာ မှတ်ယူလိုက်သည်။

ဒီလောက် ချောတဲ့ မိန်းမက ဘာလို့ ငါ့ကို စိုက်ကြည့်နေတာလဲ။

မိစ္ဆာ အဘွားကြီးများလား

သူမထံမှ မိစ္ဆာအငွေ့အသက် မရသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင် မယုံကြည်ရသဖြင့် လီယန်ချူက

"ယွမ်ချွီ၊ ငါ့မှာ ကိစ္စရှိလို့ သွားဦးမယ်"

ဟု ဆိုကာ တိမ်စီး၍ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ယွမ်ချွီမှာ ကြောင်အသွားပြီးနောက် စိတ်တိုကာ ရယ်မိသွားသည်။

"ဒီတာအိုဆရာလေးက ငါ့ကို ရှောင်သွားတာပဲ"

သူမက လီယန်ချူ ထွက်သွားသော တောင်ကြားဘက်ကို ကြည့်ကာ

"အဲဒီ တောင်ကြားထဲမှာ ကြောက်စရာကောင်းတာတွေ ရှိတယ်၊ မင်း အဲဒီမှာ ပိတ်မိနေတဲ့အခါ ငါ လာကယ်မယ်၊ အဲဒီကျမှ ဘယ်လောက်အေးစက်နိုင်ဦးမလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့"

ဟု ဆိုကာ ပျံထွက်သွားသည်။

လီယန်ချူ ရောက်ရှိနေသော တောင်ကြားမှာမူ အလွန် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းလှသည်။ နံရံနှစ်ဖက်စလုံးတွင် သွေးသားမြောင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သက်ရှိဟူ၍ မရှိချေ။

"ဒါက မကောင်းဆိုးဝါး တွေရဲ့ အငွေ့အသက်ပဲ။"

လီယန်ချူသည် ဤသွေးသားများကို ယခင်က ငရဲပြည် တွင် တွေ့ဖူးသည်။

"နယ်လှည့်မိစ္ဆာတွေက အပြင်လောကက လာတာ မဟုတ်ဘဲ ငရဲပြည်က လာတာလား "

ထိုစဉ် သွေးသားမိစ္ဆာများက လူနံ့ရသဖြင့် လီယန်ချူထံသို့ ဒီရေအလား တိုးဝင်လာကြသည်။ ကောင်းကင်မှ စောင့်ကြည့်နေသော ယွမ်ချွီက လီယန်ချူ မည်သို့ ဖြေရှင်းမည်ကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေသည်။

လီယန်ချူက ပါးစပ်ကို ဟကာ သုံးရောင်ခြယ်မီး ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ တစ်တောင်ကြားလုံးမှာ မီးပင်လယ်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သွေးသားအားလုံး ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ယွမ်ချွီ : "..."

ဟုတ်သားပဲ၊ သူက ဖာထျန်းရှန့်တီ တောင် သုံးနိုင်တာ၊ သာမန် လူမဟုတ်ဘူးပဲ။

သို့သော် လီယန်ချူမှာမူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"ကုသိုလ်မှတ် မရဘူးလား"

သူ ဤနေရာသို့ လာသည်မှာ နယ်လှည့်မိစ္ဆာများကို သတ်၍ ကုသိုလ်မှတ်စုရန် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤသွေးသားများကို သတ်ခြင်းက ကုသိုလ်မှတ် မရရှိစေခဲ့ပေ။ သူသည် မြေလျှိုးအတတ်ကို သုံး၍ မြေအောက်သို့ ဆင်းကြည့်သော်လည်း ထူးခြားမှု မရှိပေ။

သူ၏ စိတ်အာရုံမှာ ထိုလျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ စည်းမျဉ်းများကြောင့် ကန့်သတ်ခံထားရသဖြင့် လီယန်ချူမှာ အနည်းငယ် စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားလေတော့သည်။