အခန်း (၁၃၁-၁၃၂)

အခန်း (၁၃၁) ယွင်ဟွား အရက်မူးနေပြီး သရဲကို ရိုက်ခွဲချင်နေခြင်း

ယွင်ဟွား၏ ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံက အိမ်ရှေ့စံနှင့် ဒုတိယမင်းသားတို့ကို သေမလောက် လန့်သွားစေသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် နောက်ဆုံးစကားက သူမ၏ ရင်တွင်းစကား ဖြစ်နေလေသည်။

ဒုတိယမင်းသားသည် လက်ရှိတွင် ယောက်ျားနှင့် မိန်းမကြား သင့်လျော်သော ခွဲခြားမှုကို လျစ်လျူရှုထားပြီး ယခု သူအလိုရှိသည်မှာ ဤမိန်းကလေးငယ်အား ဤနေရာမှ ခေါ်ထုတ်သွားရန်သာ ဖြစ်၏။

ယွင်ဟွား၏ ခေါင်းက ပိုပို၍ မူးဝေလာလေသည်။ လက်မောင်းမှ အဆွဲခံထားရခြင်းက အလွန် နေရခက်လှသည်။ သူမက မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။ ဂုဏ်သိက္ခာရှိလှသော ငရဲပြည်၏ နတ်ဘုရားတစ်ပါးက သရဲပေါက်စလေးတစ်ကောင်၏ ဆွဲခေါ်ခြင်းကို ခံနေရသည်မှာ မည်မျှ ရှက်စရာကောင်းလိုက်သနည်း။

သူမသည် လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်ပြီး အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာသူအား ထိုးချလိုက်သည်။

ဒုတိယမင်းသားသည် အော်သံတစ်သံ ပြုလိုက်ပြီး သူ၏ ဘယ်ဘက်မျက်လုံးမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းညိုသွားလေသည်။

အိမ်ရှေ့စံ၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ချိတ်သွားပြီး အမြန်ပင် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလိုက်၏။

သူသည် ယွင်ဟွား၏ လက်မောင်းကိုပင် မထိရသေးမီ ယွင်ဟွား၏ လက်သီးလေးက သူ၏ ညာဘက်မျက်လုံးဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဦးတည်လာလေသည်။ နောက်ထပ် အော်ဟစ်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

အလွန် ကောင်းမွန်လှသည်။

ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်မှာ တစ်ယောက်က ဘယ်ဘက်၊ တစ်ယောက်က ညာဘက်ဖြင့် အလွန်လိုက်ဖက်သော စုံတွဲတစ်တွဲ ဖြစ်သွားကြလေသည်။

ယွင်ဟွားက ယနေ့ ဤသကောင့်သားအား အလွန် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ် ကောင်းသည်ဟု ယူဆကာ သူ့ကို ဖမ်းရန်သာ တွေးတောနေမိလေသည်။

ဘာကို ဖမ်းရမည်ဆိုတာမျိုးလဲ။

ဪ... သူမက နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကို ဖမ်းရမည်ပဲ။

သို့သော် အဘယ်ကြောင့် ဤသရဲပေါက်စများ အားလုံးက သူမ၏ လမ်းကို လာပိတ်နေကြသနည်း။

"ငါ့ကို မထိကြနဲ့... ငါ သွားဖမ်းရဦးမယ်..."

အိမ်ရှေ့စံက လန့်ဖျပ်သွားပြီး သူမ၏ ပါးစပ်ကို အမြန် ပိတ်ထားလိုက်သည်။ ဒုတိယမင်းသားနှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ပြီးနောက် ၎င်းတို့က သူမ၏ လက်မောင်းတစ်ဖက်စီကို ဆွဲကိုင်ကာ ယွင်ဟွားအား ဆွဲခေါ်သွားကြလေသည်။

ရှောင်ထောင်ဟွာက ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားသည်။

သူမကသာ သခင်မလေးကို သယ်သွားရမည် မဟုတ်ပါလား။

"ပေးကြ... ငါ့သခင်မလေးကို ငါ့ဆီ ပြန်ပေးကြ..."

လူအုပ်ထဲရှိ သူလျှိုများနှင့် သခင်မတို့သည် ရှုပ်ထွေးနေသော မြင်ကွင်းကို စူးစမ်းလိုသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြ၏။

ထိုအချိန်၌...

သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် တဒုန်းဒုန်း ခုန်နေပြီး ခေါင်းထဲမှ အသံတစ်သံက ဤနေရာမှ ချက်ချင်း ထွက်ခွာရန် တိုက်တွန်းနေလေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမက ဤခန့်ညားထည်ဝါသော အမျိုးသားနှစ်ဦးကို တစ်နေရာရာတွင် မြင်ဖူးသလို ခံစားရသော်လည်း မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကိုမူ သေချာ မမှတ်မိနိုင်ပေ။

ထိုအုပ်စုသည် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး မင်ယွမ်နယ်စား၏ ကိစ္စကိုပင် မေ့လျော့သွားကြလေပြီ။

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်နှင့် တရားသူကြီး၏စုတ်တံတို့သည် ၎င်းတို့၏ အတောင်ပံငယ်လေးများကို ခတ်ကာ အနောက်မှ ကပ်၍ လိုက်ပါသွားကြသည်။

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က လူအုပ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားသော သခင်မအား စူးစမ်းသော အကြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

အကယ်၍ ပန်းကလေးသာ အရက်မူးပြီး ရူးသွပ်စွာ ပြုမူကာ အိမ်ရှေ့စံ၏ အရေးကြီးသော ကိစ္စရပ်များကို မတော်တဆ နှောင့်နှေးစေပြီး ဤသူလျှိုများကို ထွက်ပြေးခွင့်ပြုလိုက်မည်ဆိုလျှင် ပန်းကလေး အမူးပြေလာသောအခါ ဒေါသထွက်နေမည် မဟုတ်ပါလား။

အိုး...

သူမက ၎င်းတို့၏ အသည်းအသက်လေး ဖြစ်နေသဖြင့် သူမ၏ ရှုပ်ထွေးမှုများကို ၎င်းတို့ကပင် ရှင်းလင်းပေးရမည်သာ ဖြစ်သည်။

"ရှောင်ပေပေ့... မင်းရဲ့ အိတ်ကပ်ထဲမှာ ဒီသူလျှိုတွေကို ပြည့်တန်ဆာအိမ်ကနေ မထွက်သွားနိုင်အောင် တားဆီးပေးနိုင်မယ့် ရတနာတစ်ခုခု ရှိသလား..."

တရားသူကြီး၏စုတ်တံက ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ရှူးရှူး... ငါ့ဆီမှာ အကာအကွယ်အဆောင်တစ်ခု ရှိတယ်... ဒါပေမယ့် ဒီနေရာကနေ ဘယ်သူမှ ထွက်မသွားနိုင်အောင် တားဆီးထားလိမ့်မယ်နော်..."

"အဆင်ပြေပါတယ်... သွားပြီး တံခါးမှာ ကပ်လိုက်..."

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က ယခုအချိန်တွင် ထိုအရာအတွက် စိုးရိမ်မနေနိုင်တော့ပေ။

အတိုချုပ်ပြောရလျှင် မည်သူ့ကိုမျှ အပြင်သို့ ထွက်ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ၎င်းသည် ယွင်ဟွားဆီသို့ ပျံသန်းသွားကာ သူမ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် နားလိုက်လေသည်။

"ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ..."

"နင်တို့ သကောင့်သားနှစ်ယောက်... ငါ့ကို မရိုမသေ လုပ်ရဲတယ်ပေါ့လေ..."

ယွင်ဟွားသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ယိမ်းယိုင်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့ထံမှ နောက်တစ်ကြိမ် ရုန်းထွက်လိုက်ပြန်သည်။ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကျနေသော အုတ်ခဲတစ်လုံးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမသည် ချက်ချင်း ကောက်ယူကာ လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်၏။

သူမသည် ထိုအရာကို နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

အုတ်ခဲကို ကိုင်ထားရခြင်းက အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရသနည်း။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ။

အိမ်ရှေ့စံနှင့် ဒုတိယမင်းသားတို့၏ နှလုံးသားများမှာ ချက်ချင်းပင် လန့်ခုန်သွားကြလေသည်။

ဤမိန်းကလေးငယ်သည် ခွန်အားကြီးမားပြီး သူမ၏ နေရာကိုပင် သူမ မသိတော့ပေ။ အကယ်၍ သူမက ထိုအုတ်ခဲဖြင့် မိမိတို့ကို ရိုက်လိုက်မည်ဆိုလျှင် ဦးခေါင်းခွံ ကွဲသွားမည်မှာ သေချာလှသည်။

"နင်တို့ ငါ့ကို ထပ်ဖမ်းမယ်ဆိုရင် ငါ နင်တို့ကို ညှာနေမှာ မဟုတ်ဘူးနော်..."

ထိုသူနှစ်ဦးသည် လူကို မည်သို့ ကြိုးတုပ်ရမည်နည်းကို စဉ်းစားနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက်…

မနီးမဝေးမှ စူးရှပြီး ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော အော်ဟစ်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

အိမ်ရှေ့စံနှင့် ဒုတိယမင်းသားတို့မှာ လန့်ဖျပ်သွားကြ၏။

၎င်းတို့သည် ယွင်ဟွားကို ချန်ရစ်ကာ အသံလာရာဆီသို့ ပြေးသွားကြရာ လူအများအပြားမှာ သွေးဆုတ်နေသော မျက်နှာများဖြင့် အလုအယက် နောက်ဆုတ်လာကြသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

"သရဲ..."

"အား... သရဲ... ကျွေ့ရှန်မျှော်စင်က ခြောက်ခြားနေပြီ... ငါတို့ သရဲဝင်္ကပါထဲ ပိတ်မိနေပြီ..."

"ငါတို့ ထွက်သွားလို့ မရတော့ဘူး... ငါတို့ ထွက်သွားလို့ မရတော့ဘူး... ငါတို့ အားလုံး ဒီနေရာမှာ သေရတော့မှာပဲ... ဟင့် ဟင့် ဟင့်..."

အချို့လူများက အယူသည်းမှုများကို မယုံကြည်ဘဲ အထင်အမြင်သေးစွာ ကြည့်ကြလေသည်။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်၌…

ထိုသူသည် စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် နောက်သို့ ပြန်ပြေးလာရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

ယခုအခါ လူတိုင်းမှာ ထိတ်လန့်သွားကြပြီး ပြဇာတ်နှင့် အလှအပများကိုပါ စွန့်ပစ်လိုက်ကြလေသည်။

၎င်းတို့သည် နံရံများကို ကျော်တက်ရန် သို့မဟုတ် ခွေးဝင်ပေါက်များမှတစ်ဆင့် တွားသွားရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း မမြင်ရသော အရာတစ်ခုက ၎င်းတို့အား နောက်သို့ လွင့်စင်သွားစေလေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကျွေ့ရှန်မျှော်စင် တစ်ခုလုံး ကသောင်းကနင်း ဖြစ်သွားလေတော့သည်။

ရန်သူ့နိုင်ငံမှ သူလျှိုများပင်လျှင် ထိတ်လန့်သွားကြပြီး သခင်မနှင့် သခင်မလေးဝမ်ရှီးတို့ကို ရှာဖွေရန် ချက်ချင်းပင် နောက်သို့ လှည့်သွားကြသည်။

အိမ်ရှေ့စံနှင့် ဒုတိယမင်းသားတို့သည် ရှုပ်ထွေးနေသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း အချင်းချင်း အကြည့်ဖလှယ်လိုက်ကြ၏။

"အရှင်မင်းသား... အတွင်းထဲက လူတွေက အပြင်ထွက်လို့မရဘူးဆိုတာကို ကျွန်တော်မျိုး ခုလေးတင် သတိထားမိလိုက်တယ်... စောစောက ဝင်လာဖို့ ကြိုးစားတဲ့သူတစ်ယောက်က ခြေတစ်လှမ်းတောင် မလှမ်းနိုင်ဘဲ အရမ်းလန့်သွားပြီး လှည့်ပြေးသွားတယ်..."

ရုပ်ဖျက်ထားသော ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးက သူ၏ မျက်လုံးများတွင် စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှက်နေလျက် သတင်းပို့လိုက်လေသည်။

အိမ်ရှေ့စံက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

ဤထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းသည် အမတ်ငယ်ယွင်နှင့် အများဆုံး သက်ဆိုင်နေမည်ဟု သူ ခန့်မှန်းမိလေသည်။

သတင်းကောင်းမှာ သူလျှိုများ ထွက်ပြေးမည်ကို စိုးရိမ်ရန် မလိုအပ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သတင်းဆိုးမှာမူ ၎င်းတို့၏ လူအင်အား အားလုံးနီးပါးမှာ အပြင်ဘက်တွင်ရှိနေပြီး ကျွေ့ရှန်မျှော်စင်အတွင်း၌ လူဆယ်ဂဏန်းလောက်သာ ကျန်ရစ်ခြင်းဖြစ်ကာ ထိုနေရာတွင် အရပ်သားအများအပြား ရှိနေသည်ကိုတော့ ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ပေ။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ယွင်ဟွားသည် ယိမ်းထိုးလျက် ဝင်လာပြီး စားပွဲပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရာ သူမ၏ ဘယ်ဘက်လက်တွင် ဆူနာကို ကိုင်ထားပြီး ညာဘက်လက်တွင် အုတ်ခဲကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေလျက် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"သရဲတွေ... သရဲတွေက ဘယ်မှာလဲ... ငါက ကျွမ်းကျင်တဲ့ သရဲဖမ်းသမားပဲ... သရဲပေါက်စတွေ၊ နတ်ဆိုးတွေနဲ့ ငရဲပြည်က မကောင်းဆိုးဝါးတွေ... ငါ ဒီနေရာမှာ ရှိနေသရွေ့ နင်တို့ ဘာမှကြောက်စရာမလိုဘူး..."

"သူတို့က ငါ့ကို ကြောက်ကြတယ်... ငါ ဝိညာဉ်ချေမှုန်းခြင်းတေးသွားကို တီးမှုတ်လိုက်တာနဲ့ သူတို့တွေ ပြာကျသွားလိမ့်မယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် ယွင်ဟွားက ဆူနာကို ကောက်ကိုင်ကာ ငရဲပြည်မှ အထူးတေးသွားတစ်ခုကို စတင်တီးမှုတ်လေတော့သည်။

ဆူနာဦးချိုသံ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ ၎င်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ဆိုးရွားသော တေးသွားတစ်ခုကို တီးမှုတ်နေဆဲ ဖြစ်၏။

ဤအရာက လူတိုင်းကို ထိတ်လန့်သွားစေပြီး ၎င်းတို့၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများသည် ကျွေ့ရှန်မျှော်စင်တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေတော့သည်။

အိမ်ရှေ့စံက သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖိဆုပ်ထားပြီး ဖနောင့်ကို ဆောင့်လိုက်လေသည်။

ဤမိန်းကလေးက ဤနေရာရှိ လူအားလုံးကို ငရဲပြည်သို့ ပို့ဆောင်တော့မည်လော။

"ရှောင်ထောင်ဟွာ... အမြန်... မင်းရဲ့ သခင်မလေးကို အမြန်ပြန်ဆွဲချလိုက်စမ်း..."

အိမ်ရှေ့စံမှာ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ ဤတေးသွားသည် အမှန်တကယ်ပင် သေစေနိုင်လောက်၏။ နောက်တစ်နှစ်ခန့်အထိ မည်သူကမျှ တေးဂီတတီးမှုတ်သည်ကို သူ မကြားလိုတော့ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် အသက်ငယ်ငယ်နှင့် သေဆုံးသွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေလေသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှောင်ထောင်ဟွာသည် အမြန်ပင် ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

ယခုအခါ အနည်းငယ် ရူးသွပ်နေပုံရသော သူမ၏ သခင်မလေးကို ကြည့်ကာ သူမက ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ခါယမ်းပြလိုက်၏။

"အရှင်မင်းသား... ကျွန်မ အခုချိန်မှာ သခင်မလေးကို မကူညီရဲဘူး..."

အိမ်ရှေ့စံက သူမအား သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

ရှောင်ထောင်ဟွာမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အခုချိန်မှာ သူမကို ထိတဲ့သူတိုင်းကို နတ်ဆိုးလို့ သတ်မှတ်ထားတာ... သူမက အုတ်ခဲကို ကိုင်ပြီး လူတွေကို စတင်ထုရိုက်နေတာလေ... အကယ်၍ ကျွန်မသာ မြန်မြန်ဆန်ဆန် မတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ရင် အခုဆို သေနေလောက်ပြီ..."

အိမ်ရှေ့စံနှင့် ဒုတိယမင်းသားတို့သည် ဆူနာကို တီးမှုတ်နေဆဲဖြစ်သော ယွင်ဟွားအား ချက်ချင်း လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းတို့၏ မျက်ခွံများပင် တွန့်ချိတ်သွားကြလေသည်။

တကယ်ပဲ ထိုမျှအထိ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်နေသည်လော။

ထွက်ပြေးနေသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က သူ၏ ရင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင် ထွန်းညှိလိုက်လေသည်။

ပန်းကလေး၏ မူလပုံစံမှာ ပန်းတစ်ပွင့် ဖြစ်သော်လည်း သူမသာ အရက်သောက်လိုက်မည်ဆိုလျှင်တော့ သွားပြီသာ မှတ်လိုက်တော့။ သူမသည် ငရဲပြည်တွင် အရက်သောက်စဉ်ကလည်း ပြဿနာရှာခဲ့ဖူးပြီး ယမမင်း၏ ပြင်းထန်စွာ အကျဉ်းချခြင်းကို သုံးရက်တိုင်တိုင် ခံခဲ့ရလေသည်။

သို့ဆိုလျှင်တောင်မှ…

၎င်းတို့၏ ပန်းကလေးသည် မည်သည့်အချိန်က အရက်သောက်လိုက်ရသနည်း။

"ရှောင်ရှူးရှူး... ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်သလဲ... သူတို့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ အားလုံးကို ဖျက်ပစ်လိုက်ရမလား..."

တရားသူကြီး၏စုတ်တံသည် 'အသံမေ့' ကို ထုတ်ယူတော့မည် ဖြစ်သော်လည်း ရှောင်ရှူးရှူး၏ စကားကို နားထောင်ကာ တစ်ခုခု မလုပ်မီ ကြိုတင်မေးမြန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် အရိုက်မခံရစေရန်အတွက်ပင်။

"မလိုပါဘူး... ဒါကို ငါတို့လုပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို သူတို့မှ မသိကြတာပဲ... ငါတို့က သရဲတစ္ဆေတွေ တကယ်ရှိတယ်ဆိုတာကို သူတို့ ယုံကြည်သွားအောင် လုပ်ဖို့ပဲ လိုတယ်... ဒါမှ သူတို့ နောင်တစ်ချိန် မကောင်းတာတွေ လုပ်တဲ့အခါ သရဲဘဝရောက်ရင်တောင် နင့်ကို ခြောက်လှန့်မယ်ဆိုတဲ့ စကားရဲ့ အဓိပ္ပါယ်ကို နှစ်ခါပြန် စဉ်းစားမိကြမှာ..."

အိမ်ရှေ့စံနှင့် ဒုတိယမင်းသားတို့မှာ စကားပင်မဟနိုင်တော့ပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တေးဂီတကို ဆက်လက် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ယွင်ဟွားဆီသို့ ခြေဖျားထောက်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာလေသည်။

အိမ်ရှေ့စံ၏ မျက်လုံးများ စူးရှသွားပြီး သူက စတင်လှုပ်ရှားရန် ပြင်လိုက်၏။

"ဘုန်း" ဟူသော အသံကျယ်ကြီးတစ်သံနှင့်အတူ ထိုအမျိုးသားမှာ ယွင်ဟွား၏ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး သွေးများ အလွန်အမင်း ထွက်ကျလာကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များပင် ထွက်လာလေသည်။

"ဟွန့်... နင်လို နတ်ဆိုးကများ ငါ့တံခါးကို လာခေါက်ရဲတယ်ပေါ့လေ... နတ်ဘုရားဖြစ်တဲ့ ငါက ဘယ်လောက်တောင် စွမ်းအားကြီးလဲဆိုတာ နင် မသိဘူးလား..."

ယွင်ဟွားက ယိမ်းယိုင်လျက် ခုန်ချလိုက်ရာ ထိုအရာက ရှောင်ထောင်ဟွာအား အလွန် ထိတ်လန့်သွားစေသည်။

"ထူးဆန်းလိုက်တာ..."

"ဒီနေ့ သရဲတွေက ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ချေမှုန်းခြင်းတေးသွားကို မကြောက်ကြဘူးပဲ... စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတယ်..."

အိမ်ရှေ့စံသည် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်လေသည်။ ကံကောင်းလိုက်ပါဘိ။

သူသည် ထိုအတင်းအဖျင်းပြောဆိုတတ်သူကို သွားဖမ်းရန် သတ္တိမရှိပေ။

သူသည် သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ တွေးလိုက်သည်။

"ဒီကောင်က ရန်သူ့နိုင်ငံက သူလျှိုပဲ... သူ့ကို ငါသတ်လိုက်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး..."

ရုတ်တရက်...

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်၏ ဦးနှောက်ငယ်လေးထဲတွင် တောက်ပသော အကြံဉာဏ်တစ်ခု ရုတ်ချည်း ပေါ်ထွက်လာပြီး ၎င်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ပန်းကလေး... သွားပြီး နတ်ဆိုးတွေကို ရိုက်ခွဲကြရအောင်..."

ရန်သူ့သူလျှိုများကို သွားရောက်တိုက်ခိုက်ကြစို့။

ဤအခြေအနေတွင် ပန်းကလေးသည် မည်သည့်အရာကို ညွှန်ပြသည်ဖြစ်စေ ထိုအရာကို ရိုက်နှက်နိုင်စွမ်း ရှိနေလေပြီ။

အခန်း (၁၃၂) မူးယစ်နေသော ပန်းကလေးနှင့် အိမ်ရှေ့စံ ကိုယ်ထင်ပြလာခြင်း

"ရိုက်... သရဲကို ရိုက်ရမယ်..."

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ လက်ထဲတွင် အပိုင်းအစလေးသာ ကျန်တော့သော အုတ်ခဲကို ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားကာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နှလုံးနာကျင်နေသည့်ဟန်များ အထင်အရှား ပေါ်လွင်နေလေ၏။

"ဝါး... ရှောင်ရှူးရှူး... ငါ့ရဲ့ မှော်လက်နက်က အသုံးမဝင်တော့ဘူး... ကျိုးပဲ့သွားပြီ..."

ယွင်ဟွားသည် အလွန်မူးယစ်နေသဖြင့် မည်သည့်အရပ်မျက်နှာဖြစ်ကြောင်းကိုပင် ခွဲခြား၍မရနိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မည်သည့်အရာကိုမျှ တွေးတောနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က အလွန်ထိတ်လန့်သွားပြီး ယွင်ဟွားအား သတိလစ်သွားစေရန်ပင် လုပ်ဆောင်လုနီးပါး ဖြစ်သွားလေသည်။

သို့သော် ရှောင်ဟွားဟွားသည် မူးယစ်နေသဖြင့် သူမ ပြောသမျှကို အတည်ယူ၍ မရနိုင်ကြောင်း တွေးမိလိုက်၏။

"ပန်းကလေး... မငိုပါနဲ့... မငိုပါနဲ့... နင့်ရဲ့ အဖိုးတန်ပစ္စည်းလေးက မကျိုးပဲ့သွားပါဘူး... ကျိုးသွားတာက အတုကြီးပါ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယွင်ဟွားသည် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ မေးလိုက်၏။

"တကယ်လား..."

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က အဆက်မပြတ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ပန်းကလေး... ကောင်းကင်တုန်ခါအုတ်ခဲကို တိတ်တိတ်လေး ထုတ်လိုက်ကြရအောင်..."

"လိမ္မာပါတယ်... သရဲတွေကို မသိစေနဲ့... မဟုတ်ရင် ပတ်ဝန်းကျင်က နတ်ဆိုးတွေက နင့်ရဲ့ ရတနာကို သေချာပေါက် လုယူသွားကြလိမ့်မယ်..."

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်သည် ပန်းကလေးအား ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ချော့မော့နေလေ၏။

တရားသူကြီး၏စုတ်တံက ပန်းကလေး ငရဲပြည်တွင် သောင်းကျန်းခဲ့ဖူးကြောင်းကို ယခင်က ကြားဖူးထားလေသည်။ သူသည် ကြီးမားသော မျက်လုံးများကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖန်သီးလုံးတစ်လုံးကို တိတ်ဆိတ်စွာ ထုတ်ယူလိုက်၏။ ၎င်းသည် ပန်းကလေး၏ ချစ်စရာကောင်းသော အပြုအမူအားလုံးကို မှတ်တမ်းတင်ထားချင်နေလေသည်။

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ယွင်ဟွားသည် စားပွဲအောက်သို့ ချက်ချင်း တွားသွားဝင်ရောက်သွားပြီး စာအုပ်လေး၏ လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း "ကောင်းကင်တုန်ခါအုတ်ခဲ" ဟု တိတ်တဆိတ် ရွတ်ဆိုလိုက်လေသည်။ သူမ၏ လက်သေးသေးလေးကို တစ်ချက် လှုပ်ခါလိုက်သည်နှင့် ရွှေအုတ်ခဲလေးသည် သူမ၏ လက်ဝါးထဲတွင် ပေါ်လာလေသည်။

သူမသည် တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရာ ခေါင်းပေါ်တွင် စားပွဲတစ်လုံးကို ရွက်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်သွားလေ၏။

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ် .....

တရားသူကြီး၏စုတ်တံ : ငါ့ရဲ့ ပန်းကလေးက အရမ်းချစ်စရာကောင်းတာပဲ…

အိမ်ရှေ့စံနှင့် သူ၏ အပေါင်းအပါများ ......

"ပန်းကလေး... အချစ်လေး... ခေါင်းပေါ်က စားပွဲကို အရင်ချလိုက်ရအောင်..."

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်သည် အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ခံစားနေရ၏။ ယခုမှစ၍ မည်သူမဆို ၎င်း၏ ပန်းကလေးကို အရက်တစ်စက်လေးပင် ထိခွင့်ပြုဝံ့မည်ဆိုပါက ထိုသူ၏ ဘိုးဘွားသင်္ချိုင်းကို သေချာပေါက် တူးဆွပြီး အလောင်းကို ကြာပွတ်ဖြင့် ရိုက်နှက်ပစ်မည်သာ ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပါပြီ… ဂေ့စ်..."

ယွင်ဟွားသည် ယခုအချိန်တွင် အလွန်စကားနားထောင်နေလေသည်။ သူမသည် ဆူနာကို ခါးတွင်ချိတ်ဆွဲလိုက်ပြီး စားပွဲခြေထောက်ကို လက်သေးသေးလေးများဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ ရှေ့သို့ လွှင့်ပစ်လိုက်၏။

အိမ်ရှေ့စံနှင့် ဒုတိယမင်းသားတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် အောက်သို့ ငုံ့ချလိုက်ကြပြီးနောက် သူတို့၏ အနောက်ဘက်မှ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထပ်မံထွက်ပေါ်လာလေသည်။

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က ထိုနေရာသို့ တစ်ချက် ထပ်ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။

"ပန်းကလေး... အရမ်းတော်တာပဲ... ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရိုက်လိုက်တာနဲ့ နောက်ထပ် နတ်ဆိုးတစ်ကောင် ထပ်မိသွားပြန်ပြီ..."

ချီးကျူးစကားကို ကြားသောအခါ ယွင်ဟွားသည် ရင်ကော့လိုက်ပြီး ပါးစပ်နားရွက်တိတ်မတတ် ပြုံးဖြီးနေလေ၏။

"ရိုက်... နတ်ဆိုးတွေကို ရိုက်မယ်... ပြည်သူတွေအတွက် ဒီကပ်ဘေးကြီးကို ဖယ်ရှားပေးမယ်... ငါ... ငါက အာဏာရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်လာပြီး ကမ္ဘာကြီးကို အုပ်စိုးမယ်..."

"ကောင်းပြီလေ... ရိုက်ပစ်ကြရအောင်..."

"ဒါပေမယ့် ပန်းကလေး... နင် ငါ့ရဲ့ လမ်းညွှန်ချက်တွေကို လိုက်နာရမယ်... ဒီနေ့ နတ်ဆိုးတွေ အကုန်လုံးက လူယောင်ဖန်ဆင်းထားကြတာ... နင့်ရဲ့ မှော်အစွမ်းတွေက လက်ရှိမှာ ပိတ်ဆို့ခံထားရလို့ သူတို့ကို ခွဲခြားသိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ငါ ရှောင်ရှူးရှူး တစ်ယောက်တည်းကသာ သူတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ ခွဲခြားသိနိုင်တယ်..."

"ဒါကြောင့် ပန်းကလေး... ငါပြောတဲ့ အရာတွေကိုပဲ နင် ရိုက်ပစ်ရမယ်..."

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်သည် ယွင်ဟွားက အပြစ်မဲ့သူတစ်ဦးဦးကို မတော်တဆ ရိုက်မိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဆက်လက်၍ ချော့မော့နေလေ၏။

ယွင်ဟွားက မျက်တောင်ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်ကာ ကြို့ထိုးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ... ငါ... ငါ တုံလင်က ပုံပြင်ပြောပြတဲ့သူ စကားကို နားထောင်ပါ့မယ်..ဂေ့စ် ."

အိမ်ရှေ့စံနှင့် အခြားသူများသည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြ၏။ နတ်ဆိုးများကို ရိုက်နှက်ခြင်းသည် သူလျှိုများကို ရိုက်နှက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့ လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်သည်မှာ ယွင်ဟွား၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားကာ တိုက်ခိုက်သူများကို အဆုံးသတ်ပေးရန် သို့မဟုတ် ရှုပ်ပွနေသည်များကို ရှင်းလင်းပေးရန်သာ ဖြစ်လေသည်။

"ပန်းကလေး... နင့်ရဲ့ ဘယ်ဘက်က အဝါရောင်ဝတ်စုံနဲ့ တစ်ယောက်... သွားပြီး ရိုက်လိုက်..."

ယွင်ဟွားသည် မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်သွားကာ ပြောလိုက်၏။

"ဟင့်အင်း... လှပတဲ့ သခင်မလေးပဲ... ဟွားဟွားက နင့်အပေါ် ညင်ညင်သာသာ ဆက်ဆံရမယ်..."

အားလုံး ......

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်သည် နဖူးကို ကိုင်လျက် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ လှဲလျောင်းနေလေ၏။

တရားသူကြီး၏စုတ်တံက မျက်လုံးလှိမ့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟွားဟွား... သူမရဲ့ အဝါရောင်ဝတ်စုံကို ကြည့်လိုက်... အဲ့တာတွေက ရွှေနဲ့ လုပ်ထားတာ... သူမက နင့်ရဲ့ ရွှေတွေကို ခိုးပြီး အဝတ်အစားတွေ လုပ်ဝတ်လိမ့်မယ်... သူမက တကယ့်ကို အနှောင့်အယှက်ပဲ..."

သူမ၏ ရွှေလေးများကို ခိုးယူမည်။

ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးများတွင် ကြမ်းကြုတ်သော အရောင်အဝါတစ်ခု ချက်ချင်း လက်သွားလေသည်။ မည်သည့် လှပသော အစ်မတော်နည်း။ သူမ၏ ရွှေလေးများကို ခိုးယူသူ မည်သူမဆိုသည် လူဆိုးပင် ဖြစ်သည်။

"ငါ နင့်ကို သေအောင် ရိုက်ပစ်မယ်..."

ယွင်ဟွားသည် "ဝှစ်" ဟူသော အသံနှင့်အတူ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားပြီး အဝါရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေး တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိမီ သူမသည် ယွင်ဟွား၏ ရိုက်နှက်မှုကြောင့် သတိလစ်သွားလေ၏။

ထို့နောက် သူမသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ထိုသူ၏ အဝတ်အစားများကို စတင်ချွတ်ပစ်လေတော့သည်။

"ဒီအဝတ်အစားတွေက ရွှေနဲ့ လုပ်ထားတာ... အားလုံး ငါ့ဟာတွေ... ငါ့ဟာတွေချည်းပဲ..."

အားလုံး - !!!

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်သည် ရင်ဘတ်ကို ဖိထားလျက် အမောတကော အသက်ရှူနေလေ၏။

"ပန်းကလေး... လိမ္မာတယ်နော်... နောက်မှ ချွတ်ကြမယ်... ပထမထပ်က နတ်ဆိုးတွေကို အရင် ရှင်းပစ်လိုက်ကြရအောင်... ဒုတိယထပ်မှာ ရွှေတုံးလေးတွေ အများကြီးရှိတယ်... နင် ကောက်လို့တောင် ကုန်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..”

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် တွန့်ဆုတ်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"အင်း... ကောင်းပြီလေ... နောက်မှ ပြန်လာပြီး သူမရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ချွတ်ပစ်မယ်..."

အိမ်ရှေ့စံသည် သူ၏ လူများကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်ရာ ယွင်ဟွားနှင့် အခြားသူများ သတိမထားမိမီ သူတို့သည် ထိုသူများကို ကြိုးတုပ်လိုက်ကြ၏။

ဤမြင်ကွင်းကို အပေါ်ထပ်ရှိ လူတစ်ဦးက မြင်တွေ့သွားရာ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားလေသည်။

အခန်းတစ်ခန်းအတွင်း၌

"သခင်မလေးဝမ်ရှီး... ခေါင်းဆောင်လု... အခု ကျွန်တော်တို့ ဘာဆက်လုပ်သင့်သလဲ..."

သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးသည် စိုးရိမ်ပူပန်နေဟန်ရှိ၏။ သူတို့သည် အုပ်စုခွဲ၍ ဆုတ်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေကြသော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုက သူတို့၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားလေသည်။ ဤသည်မှာ လုံးဝကို ထူးဆန်းအံ့ဩဖွယ်ကောင်းလှသည်။

"ကျွန်တော်တို့ တကယ်ပဲ သရဲနဲ့ ကြုံတွေ့နေရတာ ဖြစ်နိုင်မလား..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အားလုံး၏ မျက်နှာများမှာ ချက်ချင်း ဖြူရော်သွားလေသည်။

ယခုအချိန်အထိ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ဝမ်ရှီးသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ထိတ်လန့်နေသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်၏။ သူမက ပြောလိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ... မထိတ်လန့်ကြပါနဲ့... သရဲတစ္ဆေနဲ့ နတ်ဘုရားတွေကို ယုံကြည်ဖို့ မလိုအပ်ဘူး... ဒါက တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ လှည့်စားမှုမျိုးသာ ဖြစ်နိုင်တယ်..."

တစ်စုံတစ်ဦးက ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်ပိတ်သွားလေသည်။ ၎င်းမှာ လှည့်ကွက်တစ်ခု မဟုတ်ကြောင်းနှင့် တကယ့်အရာတစ်ခုက သူတို့ကို ထိုနေရာတွင် ပိတ်လှောင်ထားကြောင်း သူက ငြင်းခုံချင်နေလေ၏။ သခင်မလေးဝမ်ရှီးက အားလုံးကို စိတ်သက်သာရာရစေရန် ကြိုးစားနေကြောင်း သူ နားလည်ထားသည်။

"ဝမ်ရှီး... နင် လူအများစုကို ခေါ်ပြီး လျှို့ဝှက်ခန်းထဲမှာ အရင်ပုန်းနေလိုက်... အပေါ်ထပ်က ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်မှုတွေ ငြိမ်သက်သွားမှ နင်တို့ အပြင်ထွက်လာခဲ့ကြ..."

ခေါင်းဆောင်လု၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ကြည်လေးနက်နေပြီး သူမသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတစ်ခုကို ခံစားနေရ၏။

သို့သော် သူမသည် ယခုအချိန်တွင် ထိုအရာကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ သူမ တတ်နိုင်သမျှ လူအများအပြားကို ပုန်းအောင်းစေမည်သာ ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် မည်သို့လုပ်ဆောင်ရမည်ကို အားလုံး ဆွေးနွေးနေကြဆဲတွင် တံခါးကို ရုတ်တရက် ကန်ဖွင့်လိုက်လေသည်။

အသစ်ရောက်လာသူမှာ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေပုံရပြီး သူ၏ အသံများမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေ၏။

"ခေါင်းဆောင်လု... သူတို့က... သူတို့က တုံလင်ရဲ့ အိမ်ရှေ့စံနဲ့ သူ့အဖွဲ့တွေပါ... သူတို့ အောက်ထပ်မှာ ရှိနေကြတယ်... ပြီးတော့ နတ်ဆိုးတွေကို ရိုက်ပစ်မယ်လို့ အော်ဟစ်နေတဲ့ မူးယစ်ပြီး ကြမ်းတမ်းတဲ့ သခင်လေးတစ်ယောက်လည်းရှိနေတယ်... ဒါပေမယ့် သူက ကျွန်တော်တို့လူတွေ အကုန်လုံးကို လိုက်ရိုက်နေတာ..."

အလွန်ရက်စက်ပြီး ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

အားလုံးမှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားကြပြီး တပြိုင်နက်တည်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြ၏။

ထိုအခါမှ ခေါင်းဆောင်လုသည် ယခင်က သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော အမျိုးသားနှစ်ဦးကို မှတ်မိသွားလေသည်။ သူတို့သည် တုံလင်၏ အိမ်ရှေ့စံနှင့် ဒုတိယမင်းသားတို့ ဖြစ်နေခြင်းကြောင့် ရင်းနှီးနေသယောင် ထင်ရခြင်းမှာ မထူးဆန်းတော့ပေ။

ဤလူနှစ်ဦးသည် ကျွေ့ရှန်မျှော်စင်သို့ လာရောက်နိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် သူတို့၏ လျှို့ဝှက်ချက်များ ပေါက်ကြားသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေလေသည်။ ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။ သူတို့အားလုံးကို ဖော်ထုတ်ခဲ့သူမှာ နန်းတွင်းသူလျှိုများ ဖြစ်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။

ခေါင်းဆောင်လုသည် အံကိုကြိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အတွင်းအားဖြင့် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချေမွပစ်လိုက်၏။

"ဝမ်ရှီး... နင့်လူတွေကို ခေါ်ပြီး အခုချက်ချင်း သွားပုန်းနေကြ... တုံလင်ရဲ့ အိမ်ရှေ့စံကို ငါ သွားသတ်မယ်..."

သူမသည် သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သကဲ့သို့ သိုင်းပညာ အမြင့်မားဆုံးသူလည်း ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူမ လုပ်နိုင်သမျှမှာ သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးရန်သာ ဖြစ်လေသည်။ သူတို့ လျှို့ဝှက်ခန်းကို မရှာတွေ့နိုင်ရန်သာ မျှော်လင့်ရပေမည်။

"ဟင့်အင်း..."

ဝမ်ရှီးက ပြတ်သားစွာ ငြင်းဆန်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ယခင်က မရှိခဲ့ဖူးသော ထိတ်လန့်မှုများ အထင်အရှား ပေါ်လွင်နေ၏။

"ခေါင်းဆောင်… ရှင့်ကို တစ်ယောက်တည်း တိုက်ခိုက်ခွင့် မပေးနိုင်ဘူး... အတူတူ သွားကြမယ်..."

"ဟုတ်တယ်... အတူတူ သွားကြမယ်..."

"ခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော် သေရမှာကို မကြောက်ပါဘူး... မသေခင် တုံလင်ရဲ့ အိမ်ရှေ့စံကို သတ်နိုင်ခဲ့ရင် ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ..."

"ကျွန်တော် သဘောတူတယ်..."

"ကျွန်တော် သဘောတူတယ်... အားကောင်းတဲ့ရန်သူ ရောက်လာချိန်မှာ ကျွန်တော် သူရဲဘောကြောင်သူတစ်ယောက် မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

လူအုပ်ကြီးမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပြည့်ဝနေကြရာ ခေါင်းဆောင်လု၏ မျက်နှာကို အလွန် ရှုံ့မဲ့သွားစေလေသည်။ သူမသည် စားပွဲကို လက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

"မင်းတို့အားလုံး အရမ်း ရယ်စရာကောင်းနေကြတယ်..."

"တောင်ကုန်းစိမ်းစိမ်းလေးတွေ ရှိနေသရွေ့ မီးရှို့ဖို့ ထင်းတွေ အမြဲရှိနေမှာပဲ... မင်းတို့ရဲ့ အသက်တွေကို အလဟဿ စတေးပစ်ဖို့ မလိုဘူး..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အားလုံး၏ မျက်လုံးများ နီရဲသွားကြပြီး အနည်းငယ်မျှ ဆုတ်ခွာရန် ငြင်းဆန်နေကြလေသည်။

"ဟိုဟာလေ..."

သတင်းပေးပို့ရန် ပြေးဝင်လာသူက တိတ်ဆိတ်စွာ လက်ကိုမြှောက်လိုက်ပြီး သတိကြီးစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ကျွန်တော် ခုနက သူတို့ကို စောင့်ကြည့်ခဲ့တယ်... သူတို့မှာ လူအများကြီး ရှိပုံမရဘူး... သူတို့ထဲက အများစုဟာ အဲ့ထူးဆန်းတဲ့အရာကြောင့် ကျွေ့ရှန်မျှော်စင် အပြင်ဘက်မှာ ပိတ်မိနေကြတယ်..."

ချက်ချင်းပင် အားလုံး၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားလေသည်။

"ဒါဆိုရင် သူတို့ကို အရင်သတ်ပစ်ကြစို့..."