အခန်း (၁၃၃-၁၃၄)

အခန်း (၁၃၃) ပန်းကလေး ဆက်လက်၍ သရဲများကို ရိုက်နှက်ခြင်း

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ ခွန်အားကို ထိန်းချုပ်ကာ ပထမထပ်ရှိ သူလျှိုအားလုံးကို ရိုက်နှက်၍ သတိလစ်သွားစေလေ၏။

ယွင်ဟွားသည် ရှေ့မှနေ၍ ရိုက်နှက်နေပြီး အိမ်ရှေ့စံနှင့် သူ၏ အပေါင်းအပါများကမူ အနောက်မှနေ၍ ကြိုးတုပ်နေကြလေသည်။

အထူးသဖြင့် ယွင်ဟွား၏ ကြမ်းကြုတ်သော အသွင်အပြင်ကြောင့် သာမန်ပြည်သူများမှာ အလွန်ထိတ်လန့်သွားကြပြီး အချင်းချင်း ပူးကပ်နေကြကာ ကျွေ့ရှန်မျှော်စင်၌ ဖြစ်ပွားနေသော သရဲခြောက်သည့် ကိစ္စကိုပင် မေ့လျော့သွားကြဟန်ရှိ၏။

"ငါ... ငါ သူမကို သိတယ်... သူမက... သူမက ဝန်ကြီးချုပ်ယွင်ရဲ့ အငယ်ဆုံးသမီး သခင်မလေးယွင်ပဲ..."

"ငါ မှတ်မိပြီ... သူမက... သူမက ခွန်အားအရမ်းကြီးတာ... စောစောက မြို့တံခါးဝမှာ ရထားလုံးတွေကို သယ်ပြောင်းနေခဲ့တာ..."

"ဘုရားရေ... ဘုရားရေ..."

"ဒီအမတ်ငယ်ယွင်က တကယ့်အနိုင်ကျင့်တတ်တဲ့သူပဲ... အရမ်းရက်စက်တယ်... တွေ့တဲ့သူတိုင်းရဲ့ ခေါင်းကို ရိုက်ခွဲနေတာ..."

"အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတာပဲ... အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတာပဲ..."

"ဟုတ်ပါ့... မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲ့လောက် ကြမ်းတမ်းနေရတာလဲ... အမတ်ယွင်က သူမကို ဘယ်လို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့လဲဆိုတာ ငါ တကယ် နားမလည်နိုင်တော့ဘူး..."

"ထွီ..."

၎င်းက ခါးထောက်လျက် ပြင်းထန်စွာ တံတွေးထွေးချလိုက်လေသည်။

"ကိုယ့်ကိစ္စကိုယ်သာ ဂရုစိုက်ကြစမ်းပါ... အဘိုးကြီးယွင်က ငါ့ရဲ့ ဟွားဟွားကို အရမ်းကောင်းကောင်း ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တာ... သူမက သံယောဇဉ်ကြီးတယ်... အမှားအမှန်ကို ခွဲခြားသိတယ်... ပြီးတော့ ပြဿနာကိုလည်း ဘယ်တော့မှ လိုက်မရှာဘူး... သူမက အနည်းငယ် ဉာဏ်နည်းပြီး သူများအတင်းအဖျင်းတွေကို ခိုးနားထောင်ရတာ နှစ်သက်ပေမယ့် အဲ့တာတွေက အရေးမကြီးပါဘူး..."

"ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ ပန်းကလေးက တုံလင်ရဲ့ အနိုင်ကျင့်တတ်သူ ဖြစ်ချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့ပေမယ့် သူမက လုံးဝ အနိုင်ကျင့်တတ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး... ခေါင်းကို ရိုက်ခွဲတယ်ဆိုတာက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ... မင်းတို့ မျက်နှာပေါ်က မျက်လုံးတွေက အလှတပ်ထားတာလား... ဒါက သတိလစ်သွားအောင် ရိုက်တာ... မေ့သွားအောင် ရိုက်တာ... မင်းတို့ သေချာတောင် စကားမပြောတတ်ဘူးလား... သေချာ မပြောတတ်ရင် မင်းတို့ကို သေတဲ့အထိ ကျိန်ဆဲပစ်မယ်..."

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... သူတို့ ကောလာဟလတွေ ဖြန့်နေကြတာ... အကယ်၍ ဟွားဟွားသာ အနိုင်ကျင့်တတ်တဲ့သူဆိုရင် မင်းတို့အားလုံး ခေါင်းအရင်ဆုံး ပြတ်သွားမှာပဲ... ဟွားဟွားအကြောင်းကို ကောလာဟလ ထပ်ဖြန့်ရဲရင် ပေပေ့က မင်းတို့ရဲ့ လျှာတွေကို ဆွဲထုတ်ပြီး ငရဲပြည်ရဲ့ ပထမဆုံးအထပ်ဖြစ်တဲ့ လျှာဆွဲထုတ်ငရဲကို တွေ့ကြုံခံစားရအောင် အိပ်မက်တစ်ခု ဖန်တီးပေးမယ်..."

တရားသူကြီး၏စုတ်တံသည် ၎င်း၏ ဆံပင်စုလေးကို ထောင်မတ်သွားစေပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် မျက်လုံးပြူးကြည့်လိုက်လေ၏။

အိမ်ရှေ့စံနှင့် သူ၏ အပေါင်းအပါများကလည်း အေးစက်စူးရှသော အကြည့်များဖြင့် သူတို့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဤမိန်းကလေးသည် တုံလင်အတွက် ရန်သူ့သူလျှိုများကို ဖမ်းဆီးပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် အနည်းငယ် မူးယစ်နေပြီး လူမမှတ်မိသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ရှောင်ရှူးရှူး၏ စကားကို နားထောင်နိုင်ပြီး တုံလင်မှ ပြည်သူများကို အန္တရာယ်မပြုခဲ့ပေ။

ပျော်ပါးရန်လာရောက်သော လူတစ်ယောက် သို့မဟုတ် နှစ်ယောက်က လူကောင်းများ ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်ပေမည်။

အားလုံးမှာ စိုက်ကြည့်ခံရသောအခါ သူတို့၏ နှလုံးသားများမှတစ်ဆင့် ခြေလက်များအထိ အေးစိမ့်သွားကြပြီး ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားကြကာ သူတို့ရှိနေကြောင်းကို မသိသာစေရန် ကြိုးစားနေကြလေ၏။

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ပန်းကလေး... ပထမထပ်က နတ်ဆိုးတွေ အကုန်လုံးကို ဖမ်းဆီးလို့ ပြီးသွားပြီ... ဒုတိယထပ်ကို တက်ပြီး ကျန်တဲ့သူတွေကို သွားဖမ်းကြရအောင်..."

“ဒုတိယထပ်လား”

ရွှေလေးများသည် ဒုတိယထပ်တွင် ရှိနေကြောင်း သူမ မှတ်မိသွားသည်။

ယွင်ဟွားက ကောင်းကင်တုန်ခါအုတ်ခဲကို ကိုင်ဆောင်ထားလျက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အပေါ်ထပ်သို့ ပြေးတက်သွားလေ၏။

သူတို့ ဒုတိယထပ်စင်္ကြံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အခန်းတစ်ခန်း၏ တံခါးမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်ထွက်သွားပြီး လက်နက်ကိုယ်စီ ကိုင်ဆောင်ထားသော လူအုပ်ကြီး ပြေးထွက်လာကာ သူတို့၏ ပစ်မှတ်မှာ အိမ်ရှေ့စံထံသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်နေလေသည်။

"သတ်... ဒီနေ့ ငါတို့ တုံလင်ရဲ့ အိမ်ရှေ့စံ အသက်ကို ယူရမယ်..."

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ အိမ်ရှေ့စံနှင့် သူ၏လူများမှာ သတိဝီရိယရှိသွားကြပြီး သူတို့၏ လက်နက်များကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြ၏။

တိုက်ပွဲမှာ ချက်ချင်း ဖြစ်ပွားသွားပြီး ခန်းမအတွင်းရှိ တစ်ခုတည်းသော အသံမှာ လက်နက်များ ထိခိုက်သံသာ ဖြစ်လေသည်။

သာမန်ပြည်သူများမှာ ထိတ်လန့်ကာ သတိလစ်သွားကြသည် သို့မဟုတ် ပုန်းအောင်းရန် နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေသွားကြလေ၏။

ယွင်ဟွားသည်သာ တစ်ကိုယ်တည်း မတ်တပ်ရပ်ကျန်ရစ်ကာ ယိုင်တိုင်တိုင် ဖြစ်နေလေသည်။

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်သည် ၎င်း၏ နဖူးကို ရိုက်လိုက်ပြီး ပန်းကလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အကာအကွယ်ရတနာသည် သူမ ရှိနေခြင်းကို ပိုမို လျော့နည်းသွားစေလေသည်။

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်သည် အခြားတစ်ဖက်ရှိ အရေအတွက်ကို စိတ်ထဲမှ တွက်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ ၎င်းသည် ယခင်က စုံစမ်းကြည့်ရာတွင် ပြည့်တန်ဆာအိမ်တစ်ခုလုံး၌ သူလျှို ခုနစ်ဆယ်ထက်မနည်း ရှိနေကြောင်း သိရှိထားလေသည်။

ဟွားဟွားသည် လူနှစ်ဆယ်ကျော်ကို ရိုက်နှက်ခဲ့ပြီး ယခုလေးတင် ပြေးထွက်လာသူ သုံးဆယ်ခန့် ရှိနေလေသည်။

အနည်းဆုံး လူနှစ်ဆယ်ကျော်ခန့် ပုန်းအောင်းနေသေးသည်။

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်သည် တိုက်ပွဲအခြေအနေကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။ သူတို့ဘက်တွင် လူနည်းသော်လည်း အားလုံးမှာ အတော်လေး ကျွမ်းကျင်ကြပြီး အထူးသဖြင့် ယွင်ဟွားမိသားစုမှ ရှောင်ထောင်ဟွာမှာ အခြေအနေကို လွယ်ကူစွာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနေလေသည်။

ယွင်ဟွားသည် လက်ရန်းကို မှီထားလျက် အောက်ဘက်တွင် သရဲများ တိုက်ခိုက်နေကြသည်ကို ကြည့်ကာ သူမ၏ နာကျင်ကိုက်ခဲနေသော ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... မင်းတို့ နတ်ဆိုးတွေ... ငါ့ရဲ့ သရဲပေါက်စလေးတွေကို ဘယ်လိုတောင် အနိုင်ကျင့်ရဲတာလဲ... ငါ... ငါ နတ်ဘုရားက မင်းတို့အားလုံးကို ဖမ်းဆီးပစ်မယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ယွင်ဟွားသည် အောက်သို့ ခုန်ချရန် ပြင်လိုက်ရာ ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်နှင့် တရားသူကြီး၏စုတ်တံတို့မှာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သွားကြလေသည်။

"ပန်းကလေး... နင် ခုန်ချရဲရင် နင့်ရဲ့ ရွှေလေးတွေကို ငါ ခိုးပစ်မယ်..."

"ဟွားဟွား... နင့်ကို ခုန်ချခွင့်မပြုဘူး..."

ယွင်ဟွား၏ နားထဲတွင် ထိတ်လန့်နေသော အသံနှစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် သူမ ရှေ့သို့ လှမ်းထားသော ခြေထောက်ကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်လိုက်လေသည်။

အကောင်လေးနှစ်ကောင်မှာ သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်၏။

ဒုတိယထပ်မှာ အတော်လေး မြင့်မားလေသည်။ ပန်းကလေးသည် ပြုတ်ကျရုံဖြင့် သေမည်မဟုတ်သော်လည်း အတော်လေး ကြောက်စရာကောင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ပန်းကလေး... လိမ္မာတယ်နော်... အပြင်က နတ်ဆိုးတွေကို နင့်ရဲ့ သရဲပေါက်စလေးတွေနဲ့ ထားခဲ့လိုက်... စိတ်မပူပါနဲ့... ရှူးရှူး စောစောက စစ်ဆေးကြည့်ပြီးပြီ... သရဲပေါက်စလေးတွေ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... အခု ငါတို့ ကာမနတ်ဆိုးကို သွားဖမ်းကြရအောင်... သူတို့အားလုံးကို ဖမ်းမိသရွေ့ ယမမင်းက နင့်ကို ရွှေလေးတွေ သေချာပေါက် ဆုချလိမ့်မယ်..."

"ရွှေလေး..."

ယွင်ဟွားသည် ပြုံးဖြီးသွားကာ တံတွေးမြိုချလိုက်ပြီး ရွှေတုံးငယ်များစွာသည် အတောင်ပံပေါက်ကာ သူမထံသို့ ပျံသန်းလာသည်ကို မြင်နေရသကဲ့သို့ ရှိလေ၏။

"မြန်မြန်... ငါ့ကို အဲ့နေရာကို ခေါ်သွား..."

ယွင်ဟွားက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ယွင်ဟွားသည် လျှို့ဝှက်ခန်းသို့ သွားသော ယန္တရားကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး နက်ရှိုင်းသော စင်္ကြံလမ်းကို ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် ဖြတ်လျှောက်သွားလေသည်။

ကျောက်တံခါးမှာ တစ်ဝက်ပိတ်နေပြီး မှိန်ပျပျ ဖယောင်းတိုင်မီးရောင် အနည်းငယ်သာ ဝင်ရောက်နေလေ၏။

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ မျက်နှာကို တံခါးတွင် ကပ်ထားလိုက်ရာ အခန်းတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံများတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် မသက်မသာဖြစ်မှုများ အနည်းငယ် ရောယှက်နေလေသည်။

"ခေါင်းဆောင်နဲ့ တခြားသူတွေက ခွေးအိမ်ရှေ့စံနဲ့ သူ့အဖွဲ့ကို သတ်နိုင်ပါ့မလား မသိဘူး..."

ဝမ်ရှီးသည် အခြားသူတစ်ဦးကို ဟန်ဆောင်တည်ငြိမ်မှုဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး

"စိတ်မပူပါနဲ့... ငါတို့က သူတို့ထက် လူအင်အား သာပါတယ်... ပြီးတော့ ခွေးအိမ်ရှေ့စံက ငါတို့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ပါဘူး... အခု အကြီးမားဆုံး စိုးရိမ်စရာက ငါတို့ ကျွေ့ရှန်မျှော်စင်ကနေ ဘယ်လို ထွက်ခွာကြမလဲဆိုတာပဲ..."

အထူးသဖြင့် သူတို့အားလုံးကို ဤနေရာတွင် ပိတ်လှောင်ထားသည့် မမြင်ရသော အတားအဆီးပင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ၎င်းသည် သရဲတစ်ကောင်၏ လက်ချက်သာ အမှန်တကယ်ဖြစ်ခဲ့ပါက ထိုသေစေနိုင်သော ဆူနာအသံမှလွဲ၍ အခြား မည်သည့် ထူးဆန်းသော အရာမျှ ပေါ်မလာခဲ့ပေ။

"ဒါပေမယ့်... ဒါပေမယ့် ဒီအတိုင်း စောင့်နေရုံနဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး..."

အမျိုးသားသည် မိမိ၏ ထင်မြင်ချက်ကို ပြောဆိုနေစဉ် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရုန်းကန်နေရဟန်ရှိသည်။

"အပြင်ထွက်သွားတာ ပိုကောင်းမယ်လို့ ငါ ထင်တယ်... ကျွေ့ရှန်မျှော်စင်ကနေ ထွက်ခွာဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုကို ငါတို့ ရှာတွေ့နိုင်ကောင်းပါရဲ့..."

ကာမနတ်ဆိုးများ ထွက်ပြေးတော့မည်ကို ယွင်ဟွား ကြားသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ ချက်ချင်း ရှုံ့မဲ့သွားလေသည်။

သူမသည် တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ကျောက်တံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်ရာ တိုက်ဆိုင်စွာပင် ကင်းထောက်အချို့ကို သတိလစ်သွားစေလေသည်။

အားလုံးမှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားကြပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ကောင်လေးတစ်ယောက်က သွားဖြီးကာ သူတို့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လျက် တံခါးဝတွင် မတ်တပ်ရပ်နေသည်ကို သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်။

ချက်ချင်းပင် သူတို့၏ နောက်ကွယ်မှ ထိတ်လန့်နေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ "း

“သူ... သူပဲ... ငါ... ငါ အရင်က သူ့အကြောင်း ပြောဖူးတယ်... အုတ်ခဲနဲ့ လူတွေကို ရိုက်နေတဲ့... ရူးသွပ်နေတဲ့သူပဲ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အားလုံးသည် သူတို့၏ လက်နက်များကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြပြီး ယွင်ဟွားအား သတိကြီးစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြ၏။

သူတို့သည် တစ်နှစ်ပတ်လုံး လူအမျိုးမျိုးနှင့် ဆက်ဆံရသော သူလျှိုများဖြစ်ကြပြီး မည်သူ့ကိုမျှ အထင်မသေးတတ်ကြပေ။

အသက်သုံးနှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ဦးပင်လျှင် သေလောက်အောင် ဒဏ်ရာရရှိသွားနိုင်ပေသည်။

ယွင်ဟွားသည် မူးဝေပြီး နေမကောင်းဖြစ်နေသော်လည်း သူမ၏ ရှေ့ရှိ ကာမနတ်ဆိုးထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော လူသတ်ချင်သည့် အရောင်အဝါကို အလိုအလျောက် ခံစားလိုက်ရလေသည်။

“အင်း…”

လူသတ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်။ ၎င်းသည် မကောင်းဆိုးဝါး စွမ်းအင် သို့မဟုတ် သရဲတစ္ဆေ စွမ်းအင်နှင့် ပို၍မတူပေဘူးလား။

ယွင်ဟွားက ခေါင်းခါလိုက်၏။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရှောင်ရှူးရှူးက သူတို့ကို ကာမနတ်ဆိုးများဟု ပြောခဲ့လျှင် သူတို့သည် မျိုးပြောင်းသွားသော ကာမနတ်ဆိုးများသာ ဖြစ်လေသည်။

သူမသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး သူမ၏ အသံမှာ ကြမ်းတမ်းနေလေ၏။

"မင်းတို့... မင်းတို့ ကာမနတ်ဆိုးအုပ်စုတွေ... ဒီနတ်ဘုရားက... ကောင်းကင်ဘုံကိုယ်စား မင်းတို့ကို... မင်းတို့ကို ဖမ်းဆီးမယ်... မဟုတ်ရင် မင်းတို့က... ကမ္ဘာကြီးကို ပျက်စီးအောင် လုပ်လိမ့်မယ်..."

အားလုံး …..

ယွင်ဟွား စကားပြောအပြီးတွင် သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက အသံကိုနှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်ကို သူမ သဲ့သဲ့လေး ကြားလိုက်ရလေသည်။

"အားလုံး သတိထားကြ... ငါတို့ရဲ့ သတိဝီရိယကို လျှော့ချဖို့အတွက် သူ ဟန်ဆောင်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်..."

"ဘာကာမနတ်ဆိုးလဲ ဘာနတ်ဘုရားလဲ... သူက စိတ်ရောဂါရှိနေတာ ဒါမှမဟုတ် တမင်တကာ လုပ်နေတာလို့ ငါ ထင်တယ်..."

အခန်း (၁၃၄) သရဲရိုက်နေရင်း တစ်ဝက်တစ်ပျက်နှင့် အိပ်ပျော်သွားသော ယွင်ဟွား

"ရှောင်ရှူးရှူး... သူက... သူက ငါ့ကို ကျိန်ဆဲနေတာလား..."

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စောင်းကာ နားကို ကုတ်လိုက်ပြီး ထိုသူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှ လှောင်ပြောင်မှုကိုလည်း မြင်တွေ့နေရလေ၏။

သူမသည် ခါးထောက်လျက် မတ်တပ်ရပ်နေပြီး သူမ၏ ပါးစပ်ငယ်လေးတွင် အေးစက်မှုအနည်းငယ် စွန်းထင်းနေလေသည်။

ကောင်းပြီလေ... သူမတို့၏ ပန်းကလေးကို ဝေဖန်ပြီး မေးခွန်းထုတ်ရဲသော ကံဆိုးသူတစ်ဦး ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်ပြီ။

"ပန်းကလေး... နင့်ရဲ့ အစွမ်းကုန်လှုပ်ရှားမှုကို ထုတ်သုံးလိုက်... နင်က ငရဲပြည်က နတ်ဘုရားတစ်ပါးဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ..."

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်က အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်၏။

"ရှောင်ပေပေ့... မင်းဆီမှာ အကာအကွယ်အဆောင်လက်ဖွဲ့တွေ ကျန်သေးလား... ရှိသေးရင် ဤ

ဒီနေရာမှာလည်း တစ်ခုလောက် ကပ်ထားလိုက်ဦး..."

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤအခန်းမှောင်ထဲတွင် အခြားမည်သူမျှ မရှိပေ။ အဆိုးဆုံးအခြေအနေတွင် သူတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်ရုံသာ ရှိသည်။ ထို့အပြင် ဤလူများသည် ရေတွက်၍မရနိုင်သော တုံလင်ပြည်သူများ၏ သွေးများဖြင့် စွန်းထင်းနေသူများ ဖြစ်သည်။

တရားသူကြီးစုတ်တံက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားလိုက်လေ၏။

"ကောင်းပါပြီ... အခုပဲ သွားကပ်လိုက်ပါ့မယ်..."

တရားသူကြီး၏စုတ်တံသည် အဆောင်ကို ကပ်ပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူလျှိုများထဲမှ တစ်ဦးသည် စတင်တိုက်ခိုက်လာလေသည်။

သူ၏ လက်ထဲတွင် ဓားရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ခြေဖျားများဖြင့် မြေကြီးကို ညင်သာစွာ ထောက်ကာ ယွင်ဟွား၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ထိုးနှက်လာလေ၏။

ယွင်ဟွားက အလွန်မူးယစ်နေသဖြင့် ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြစ်နေလေသည်။ သူမဆီသို့ ကာမနတ်ဆိုးရောက်လာသည်ကိုပင် သူမ သတိမထားမိပေ။

"ချလပ်" ဟူသော အသံကို အားလုံး ကြားလိုက်ကြရ၏။

ထိုသူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားရှည်မှာ ယွင်ဟွားနှင့် လက်တစ်ကမ်းအကွာတွင် တစ်စုံတစ်ခု၏ ပိတ်ဆို့မှုကို ခံလိုက်ရပြီး အသံတစ်ခုနှင့်အတူ နှစ်ပိုင်းကျိုးသွားလေသည်။

သူတို့သည် ယွင်ဟွားကို ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ယွင်ဟွားက ပြုံးဖြီးလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ငြိမ်သက်နေသော ရေပြင်ကဲ့သို့ အေးချမ်းနေလေသည်။ သူမ မျက်လုံးများကို ပိတ်လိုက်ပြီး ပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါတွင်မူ ၎င်းတို့သည် သွေးများကဲ့သို့ နီရဲနေလေ၏။

"ငါ့... ငါ့အလှည့်ရောက်ပြီ... ငါ လှုပ်ရှားတော့မယ်..."

ယွင်ဟွား၏ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားမှုက ရန်သူ့သူလျှိုများ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက်ကို အေးစိမ့်သွားစေလေသည်။

"မင်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ..."

ဝမ်ရှီး၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပြီး သူမ၏ အကြောက်တရားကို ဖိနှိပ်ကာ မသက်မသာဖြင့် မေးလိုက်၏။ ကျွေ့ရှန်မျှော်စင်၌ ဖြစ်ပွားနေသော ထူးဆန်းသည့် အဖြစ်အပျက်များသည် သူမနှင့် ဆက်စပ်နေနိုင်ကြောင်းကို ယခု သူမ သံသယဝင်နေလေပြီ။

ယွင်ဟွားက သူမ၏ မေးခွန်းကို မဖြေပေ။ ထိုအစား သူမသည် ခေါင်းကို စောင်းလိုက်ပြီး ရှောင်ရှူးရှူး ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း သူမ၏ အစွမ်းကုန်အင်အားကို ကာမနတ်ဆိုးများအပေါ်သို့ ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်။

သူမသည် လက်သင်္ကေတတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်ရာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ယင်စွမ်းအင်များသည် တဖြည်းဖြည်း စိမ့်ထွက်လာလေ၏။ အခန်းမှောင်တစ်ခုလုံးသည် ရုတ်တရက် အရိုးခိုက်မတတ် အေးစက်သွားပြီး သူမ၏ လက်ထဲရှိ ကောင်းကင်တုန်ခါအုတ်ခဲသည်လည်း ရွှေရောင်မှ မူလအနက်ရောင်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

"ထူးဆန်းတယ်... သူက... သူက မိစ္ဆာတစ်ကောင်ပဲ..."

သူလျှိုများထဲမှ တစ်ဦးက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်ကာ ထွက်ပေါက်ဆီသို့ ပြေးသွားလေ၏။

သို့သော်...

"ဘုန်း" ဟူသော အသံနှင့်အတူ…

ထိုသူသည် ချက်ချင်းပင် အနောက်သို့ လွင့်စင်သွားလေသည်။

ဤရင်းနှီးနေသော်လည်း ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းက အားလုံးကို အလွန်ထိတ်လန့်သွားစေပြီး သူတို့ကို ချွေးအေးများဖြင့် ရွှဲရွှဲစိုသွားစေလေ၏။

ယွင်ဟွားသည် မကျေမနပ်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ... ငါက... မိစ္ဆာတစ်ကောင် မဟုတ်ဘူး... ငါက... ငရဲပြည်က လာတာ..."

ဤအချိန်တွင် ယွင်ဟွား၏ ခေါင်းမှာ ပိုမိုလေးလံလာပြီး သူမ၏ အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးလာကာ မတ်တပ်ပင် သေချာမရပ်နိုင်တော့ပေ။

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်သည် နဖူးကို ပွတ်သပ်လျက် အားနည်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်လေ၏။

“ပန်းကလေး…ကောင်းကင်တုန်ခါအုတ်ခဲကို ထိန်းချုပ်ပြီး သူတို့ကို ခြောက်လှန့်ဖို့အတွက် နင့်ရဲ့ အစွမ်းကုန်အင်အားကို ထုတ်သုံးခိုင်းတာလေ... ယင်စွမ်းအင်ကို သုံးခိုင်းတာ မဟုတ်ဘူး..”

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်က အစုလိုက်အပြုံလိုက် သင်္ချိုင်းမြေတွင် သူမသည် လက်သည်းခွံအရွယ်အစားခန့်ရှိသည့် အနည်းငယ်သော ယင်စွမ်းအင်များကိုသာ စုပ်ယူနိုင်ခဲ့ပြီး ယခုမူ ၎င်းတို့အားလုံး ကုန်ခမ်းသွားလေပြီ။

လူအုပ်ကြီးသည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှ အနက်ရောင်စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်နေသော ယွင်ဟွားကို ထိတ်လန့်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြပြီး အနောက်သို့ အဆက်မပြတ် ဆုတ်ခွာနေကြလေ၏။

ငရဲပြည်...။

ထိုအရာက သရဲတစ်ကောင် မဟုတ်ဘူးလား။

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ ခြေထောက်များက သူမ၏ အမိန့်ကို မနာခံတော့သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ညာဘက်ခြေထောက်က ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် ဘယ်ဘက်ခြေထောက်ကို သွားတက်နင်းမိလေ၏။

သူမသည် အလိုအလျောက် မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး သူမ၏ လက်ထဲရှိ ကောင်းကင်တုန်ခါအုတ်ခဲမှာ လွင့်စင်သွားကာ သူမ၏ ယင်စွမ်းအင်များ ကုန်ဆုံးသွားသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အေးစက်သော အရောင်အဝါများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

ယွင်ဟွားက ခဏတာမျှ ရုန်းကန်နေလေသည်။

ထို့နောက်…

သူမသည် ဘေးသို့စောင်းလိုက်ပြီး သူလျှိုများစွာ၏ ရှေ့တွင် ဟောက်သံများထွက်ကာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားလေတော့သည်။

အားလုံး …...

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်နှင့် တရားသူကြီး၏စုတ်တံတို့မှာ ဆွံ့အသွားကြလေသည်။

"ပန်းကလေး... နင် ကာမနတ်ဆိုးကို ရိုက်လို့မပြီးသေးဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အိပ်ပျော်သွားရတာလဲ..."

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်သည် စိတ်ထဲမှ ညည်းတွားလိုက်လေ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်း၏ ပန်းကလေးသည် လူသတ်နေရင်း တစ်ဝက်တစ်ပျက်နှင့် အိပ်ပျော်သွားမည့် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သူမတွင်သာ အကာအကွယ်ရတနာသာ မရှိခဲ့ပါက ပန်းကလေးမှာ သေဆုံးနေပြီဖြစ်လေသည်။

သူလျှိုများသည် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဝမ်ရှီးသည် ရဲတင်းစွာဖြင့် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးရန် ကြိုးစားလိုက်လေ၏။

တရားသူကြီး၏စုတ်တံသည် ယွင်ဟွား၏ နားထဲသို့ တီးတိုးပြောလိုက်ပြီး အရေးတကြီး အော်ခေါ်လိုက်သည်။

"ဟွားဟွား... နင် ရှောင်ကျင်းဇီကို မလိုချင်တော့ဘူးလား..."

“ရွှေလေး…”

ယွင်ဟွားက နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ် ရုန်းကန်လိုက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်ကျသွားလေ၏။

ဝမ်ရှီးသည် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ အင်္ကျီလက်ထဲမှ ဓားမြှောင်တစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်ကာ မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်သော အကြည့်များဖြင့် ယွင်ဟွားကို ထိုးချလိုက်လေသည်။

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်နှင့် တရားသူကြီး၏စုတ်တံတို့သည် ယွင်ဟွားအား တပြိုင်နက်တည်း ကြမ်းတမ်းစွာ ကာကွယ်ပေးလိုက်ကြ၏။

"နင် လုပ်ရဲရင် လုပ်ကြည့်လေ..."

သို့သော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုက သူမ၏ ဓားမြှောင်ကို တားဆီးထားလေသည်။

ဝမ်ရှီးသည် အံကြိတ်ကာ အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားကြည့်သော်လည်း သူမသည် ယွင်ဟွားအား အနည်းငယ်မျှပင် ဒဏ်ရာမရစေနိုင်ခဲ့ပေ။

သူမသည် မတ်တပ်ရပ်လျက် တည်ငြိမ်နေဟန်ဆောင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမ၏ တုန်ယင်နေသော လက်များက သူမ၏ အတွင်းစိတ်မှ အကြောက်တရားကို ဖော်ပြနေလေ၏။

ဝမ်ရှီးသည် မဝေးလှသော နေရာမှ မှိန်ပျပျ အလင်းရောင် ထွက်ပေါ်နေသော အုတ်ခဲကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်စွာဖြင့် ၎င်းကို ကန်ထုတ်ပစ်ရန် ရည်ရွယ်လိုက်လေသည်။ ထိုအုတ်ခဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ထူးဆန်းသည့် အရောင်အဝါက သူမကို အလွန် မသက်မသာ ဖြစ်စေလေ၏။

သို့သော်...

သူမ ထိုအုတ်ခဲကို မထိနိုင်မီ ၎င်းက အထက်သို့ ပျံတက်သွားလေသည်။

အားလုံး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားလေ၏။

သူတို့ တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိမီ ဟွန်ယွမ် ကောင်းကင်တုန်ခါအုတ်ခဲသည် ၎င်း၏ အကန့်အသတ်မရှိသော တိုက်ခိုက်မှုကို စတင်လိုက်လေသည်။

အုတ်ခဲတစ်ချက်လျှင် အသက်တစ်ချောင်း ဆုံးရှုံးသွားလေ၏။

"အား..."

"ကယ်ကြပါဦး... ငါ့ကို ကယ်ကြပါဦး..."

အခန်းမှောင်တစ်ခုလုံးက စူးရှသော အော်ဟစ်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ယွင်ဟွားသည် နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ပြီး "အရမ်းဆူတာပဲ..." ဟု ရေရွတ်ကာ တစ်ဖက်သို့ လှည့်ပြီး နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားလေ၏။

မကြာမီတွင် အခန်းမှောင်တစ်ခုလုံးသည် သွေးညှီနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး မည်သူမျှ အသက်မရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပေ။

အကောင်လေးနှစ်ကောင် ….

တရားသူကြီးက အကာအကွယ်အဆောင်ကို တိတ်တဆိတ် ရုပ်သိမ်းလိုက်လေသည်။

အပြင်ဘက်ရှိ သူလျှိုများကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် အိမ်ရှေ့စံနှင့် ဒုတိယမင်းသားတို့ ဦးဆောင်သော အပေါင်းအပါများသည် ရန်သူ့သူလျှိုများ၏ လျှို့ဝှက်ခန်းကို ရှာတွေ့သွားကြလေသည်။

သို့သော် တံခါးဝသို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့သည် ဤမြင်ကွင်းနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရလေ၏။

သူသည် တံတွေးကို ခဲယဉ်းစွာ မျိုချလိုက်ပြီး ထိုလှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ပါးစပ်မှ တံတွေးများပင် ထွက်လာလေသည်။

အထူးသဖြင့် အလောင်းများကြားတွင် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်မောကျနေသော သခင်မလေးယွင်ပင် ဖြစ်သည်။

သူမက ကြောက်စရာကောင်းတယ်လို့ မခံစားရဘူးလား။

အိမ်ရှေ့စံက ဖိအားများကို ခံနိုင်ရည်ရှိသည့် စွမ်းရည် ကောင်းမွန်သည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း အတင်းအဖျင်းများကို နှစ်သက်သော ကျွမ်းကျင်သူနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်မူ သူသည် မည်သည့်အရာမျှ မဟုတ်ပေ။

"ထောင်... ရှောင်ထောင်ဟွာ... မင်းသခင်ကို မြန်မြန် သွားခေါ်လိုက်..."

အတင်းအဖျင်းသမားများ နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်သက်သွားလေသည်။ မဟုတ်ပါက သူတို့သည် တကယ့်ကို ပြဿနာများစွာ ဖြစ်စေနိုင်လေသည်။

တရားသူကြီး၏စုတ်တံသည် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ကပ်ထားသော အဆောင်ကို ချက်ချင်း ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရာမှသာ အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော အစောင့်များမှာ အထဲသို့ ပြေးဝင်လာကြလေ၏။

"အရှင်မင်းသား... ဒုတိယမင်းသား..."

အိမ်ရှေ့စံနှင့် သူ၏ အပေါင်းအပါများ ဘေးအန္တရာယ်ကင်းရှင်းသည်ကို မြင်သောအခါ အစောင့်များမှာ သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်လေသည်။ သူတို့ အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေရသည်မှာ မည်မျှ စိုးရိမ်ပူပန်နေရကြောင်းကို နတ်ဘုရားများသာ သိနိုင်ပေမည်။

အိမ်ရှေ့စံက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်၏။

“ကျွေ့ရှန်မျှော်စင်တစ်ခုလုံးကို ပိတ်ဆို့လိုက်... ၎င်းရဲ့ ဘဏ္ဍာငွေတွေကို စာရင်းကောက်ယူပြီး သာမန်ပြည်သူတွေကို စစ်ဆေးမေးမြန်းပြီး ပြဿနာမရှိမှသာ ထွက်ခွာခွင့်ပြု..."

အိမ်ရှေ့စံ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မှိုင်းညှို့နေပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ အင်္ကျီလက်ထဲတွင် ဖြူဆော့သွားသည်အထိ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားလေ၏။

အခန်းမှောင်အတွင်း၌ ထောက်လှမ်းရေးသတင်း အချက်အလက် သေတ္တာအချို့ကို သိပ်သည်းစွာ စုပုံထားလေသည်။ မြို့တော်၏ နယ်စပ်ကာကွယ်ရေး မြေပုံကြီးမှစ၍ အချို့သော အရာရှိများ၏ အိမ်များတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော လျှို့ဝှက်ချက်များအထိ အရာအားလုံးကို သေချာစွာ စုံစမ်းစစ်ဆေးထားလေ၏။

ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။ ယနေ့ ပျော်ပါးနေစဉ် ဆေးခတ်ခံရသော အရာရှိအချို့ကိုလည်း သူ ဖမ်းဆီးထားခဲ့လေသည်။ အရေးအကြီးဆုံးမှာ အချို့သော အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးများ၏ အိမ်များတွင် စိုက်ပျိုးထားသော သူလျှိုများ၏ အမည်များကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည့် စာရင်းတစ်ခု ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အလွန်ကောင်းလေသည်။

မြို့တော်ရှိ နိုင်ငံရေးအခင်းအကျင်းမှာ ပြောင်းလဲတော့မည်ဟု ထင်ရပေသည်။

ယွင်ဟွားအား ရှောင်ထောင်ဟွာက အိမ်တော်သို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ပေးချိန်တွင် သူမ ပြည့်တန်ဆာအိမ်များသို့ သွားရောက်ခြင်း၊ သူလျှိုများကို ဖမ်းဆီးခြင်းနှင့် သူမ မူးယစ်နေခြင်းများကိုပင် လျှို့ဝှက်ထား၍ မရနိုင်တော့ပေ။ ယွင်အိမ်တော်တစ်ခုလုံးသည် လင်းထိန်နေလေ၏။

ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် ဇာတ်လမ်း၏ အဓိကအချက်ကို ကြားရုံမျှဖြင့် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်းကို သူ ခံစားလိုက်ရလေသည်။ ချွေ့ဝမ်ရှင်းအား သူ၏ သမီးငယ်လေးကို ဂရုစိုက်ရန် မှာကြားပြီးနောက် သူသည် ချက်ချင်း လှည့်ကာ မြင်းစီး၍ နန်းတော်ဆီသို့ ထွက်ခွာသွားလေ၏။

ယွင်ရှောင်ထျန်းအပြင် မင်းသားစု၊ ချန်ကျဲဟန်နှင့် အခြားသော အရေးပါသည့် အရာရှိကြီးများအား နန်းတော်သို့ ခေါ်ယူရန် လျှို့ဝှက်အမိန့်တော် အချို့ကိုလည်း ထိုညကပင် ထုတ်ပြန်ခဲ့လေသည်။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်း၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံများကို တော်ဝင်စာကြည့်ဆောင်မှ ရံဖန်ရံခါ ကြားနေရပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိန်းမစိုးများကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားစေလေ၏။

ညီလာခံစတင်ချိန်၌ ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် မှိုင်းညှို့နေသော မျက်နှာဖြင့် ညီလာခံခန်းမအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာလေသည်။