အခန်း (၁၃၅-၁၃၆)

အခန်း (၁၃၅) အရက်မူးပြီးနောက် နောက်ဆက်တွဲအကျိုးဆက်များ- ယွင်ဟွား ကောင်တီမင်းသမီးဘွဲ့ ချီးမြှင့်ခံရခြင်း

ယွင်ဟွားသည် အရက်မူးသွားပြီးနောက် သုံးရက်တိတိ အိပ်ပျော်သွားခဲ့၏။

သမားတော်ဝူက အမတ်ငယ်ယွင် ကျန်းမာရေး အလွန်ကောင်းမွန်ကြောင်း အထပ်ထပ်အခါခါ ကျိန်တွယ်ပြောဆိုနေခြင်းသာ မရှိခဲ့လျှင် ချွေ့ဝမ်ရှင်းသည် မြို့ထဲရှိ သမားတော်များအားလုံးကို သူမ၏ အိမ်တော်သို့ ပင့်ဖိတ်ရလိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းထားမိလေသည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း မြို့တော်ရှိ လူတိုင်းသည် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့စွာ နေထိုင်ခဲ့ကြရသည်။ အရာရှိများစွာသည် ရာထူးမှ ထုတ်ပယ်ခံရခြင်း သို့မဟုတ် အကျဉ်းချခံရခြင်းများ ရှိခဲ့ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရန်သူ့နိုင်ငံများမှ သူလျှိုများနှင့် အေးဂျင့်များစွာ ဖမ်းဆီးခံခဲ့ရ၏။

ဒေသခံများသည် ကိစ္စရှိမှလွဲ၍ ဈေးဝယ်ထွက်ခြင်းကို မနှစ်သက်ကြတော့ဘဲ ပြဿနာကြီးကြီးမားမားနှင့် ကြုံတွေ့ရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ၎င်းတို့၏ တံခါးများကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားကြလေသည်။

သုံးရက်ကြာပြီးနောက် ယွင်ဟွား နိုးလာချိန်မှသာလျှင် တင်းမာမှုများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူမ၏ ချန်နင်း ကောင်တီမင်းသမီးဘွဲ့ကို တစ်နိုင်ငံလုံးသို့ ကြေညာခဲ့ပြီး မြောက်ပိုင်းသူလျှိုများကို မကြောက်မရွံ့ ဖမ်းဆီးခဲ့မှုကြောင့် ပြည်သူများ၏ နက်ရှိုင်းသော ချစ်ခင်လေးစားမှုကို ရရှိခဲ့၏။ ထို့အပြင် သူမသည် မြို့တော်တွင် "ခေါင်းခွဲတတ်သော အနိုင်ကျင့်သူ" ဟူသည့် လူသိများသော နာမည်ပြောင်တစ်ခုလည်း ရရှိခဲ့လေသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမအကြောင်းကို ပြောလိုက်တိုင်း နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မင်းသမီးလေးတစ်ပါးက အုတ်ခဲကြီးတစ်လုံးဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ဦးခေါင်းခွံကို ရက်စက်စွာ ခွဲထုတ်နေသည့် ပုံစံကို အလိုအလျောက် မြင်ယောင်လာကြသည်။

ယွင်ဟွားသည် မင်းသမီးအဖြစ် ရှင်းပြ၍မရနိုင်အောင် ရာထူးတိုးခံရသဖြင့် ဝမ်းသာလုံးဆို့နေခဲ့ရာမှ နောက်တစ်ခဏတွင်မူ ကုတင်ကို ဒေါသတကြီး ထုရိုက်နေတော့၏။

"ကောလာဟလတွေ ဖြန့်နေတာလား... အခု ငါ့အကြောင်းကို ဘယ်သူက ကောလာဟလတွေ ဖြန့်နေတာလဲ..."

"ငါက အနိုင်ကျင့်တတ်တဲ့သူဆိုပေမယ့် လူတွေရဲ့ ခေါင်းကို ခွဲတတ်တဲ့သူမျိုး မဟုတ်ဘူး... သူတို့တွေ အရမ်းလွန်လွန်းနေပြီ..."

ယွင်ဟွားသည် နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ထပ်မံထုချလိုက်ရာ အကယ်၍ သူမ အချိန်မီ မရပ်တန့်ခဲ့လျှင် သူမအောက်ရှိ ကုတင်မှာ သေချာပေါက် အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲကြေသွားမည် ဖြစ်သည်။

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်လေ၏။

စုတ်တံလေးက ဖန်သလင်းဘောလုံးတစ်လုံးကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်ယူကာ ယွင်ဟွားထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးကို ကြည့်ပြီးနောက် ယွင်ဟွားသည် သင်္ချိုင်းတစ်ခုကို ရှာ၍ သူမကိုယ်သူမ မြှုပ်နှံပစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားလေ၏။

"ခေါင်းခွဲခြင်း" ဆိုသည်မှာ မည်သည့်နေရာမှ လာသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် သူမ နားလည်သွားသည်။ ၎င်းမှာ သူမ၏ ရွှေအုတ်ခဲလေးက လူတစ်ယောက်ကို အလွန်ပြင်းထန်စွာ ရိုက်မိသွားသောကြောင့် ဖြစ်၏။ အစောင့်များက အလောင်းအားလုံးကို သယ်ထုတ်သွားပြီးနောက် ကျွေ့ရှန်မျှော်စင်တွင် ထိန်းသိမ်းစစ်ဆေးခံနေရသူများက ၎င်းကို မြင်တွေ့သွားကြပြီး သတင်းကို နေရာအနှံ့ ဖြန့်ဝေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ၏ တစ်ဘဝတာလုံးရှိ ဉာဏ်ပညာသည် တကယ်ကို မှတ်သားလောက်စရာပင် ဖြစ်ပေသည်။

“ပန်းကလေး... အဆင်ပြေပါတယ်... တစ်ယောက်က ခေါင်းခွဲတတ်တဲ့ အနိုင်ကျင့်သူဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်က မြို့တော်က အနိုင်ကျင့်သူပါ... စကားလုံးနှစ်လုံးပဲ ကွာခြားတာပါ... အနိုင်ကျင့်တဲ့သူ ဖြစ်နေသရွေ့တော့ အဆင်ပြေပါတယ်..”

“ဟွားဟွား... 'ခေါင်းခွဲတတ်တဲ့ အနိုင်ကျင့်သူ'ဆိုတာ နားထောင်လို့ ကောင်းပါတယ်…”

သေးငယ်သော အကောင်လေးနှစ်ကောင်က သူမကို အဆုံးမရှိ အလိုလိုက်နေကြသဖြင့် ယွင်ဟွားမှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ မောပန်းနွမ်းနယ်သွားရသည်။ သူမ၏ ဗိုက်ထဲမှ ဆာလောင်မှု ဝေဒနာများသာ မရှိခဲ့လျှင် အခန်းထဲတွင်ပင် သေလိုက်ချင်တော့၏။

အတွင်းခန်းမဆောင်။

ယွင်ရှောင်ထျန်းနှင့် ချွေ့ဝမ်ရှင်းတို့က ယွင်ဟွား၏ ပန်းကန်ထဲသို့ အစားအစာများကို ဆက်တိုက် ထည့်ပေးနေကြရာ ယွင်ချင်းမော့နှင့် အခြားသူများ၏ နှုတ်ခမ်းများပင် တွန့်ကွေးသွားကြရလေသည်။

"အဖေ... အမေ... ညီမလေးက ဝက်မဟုတ်ဘူး... သူ စားပွဲတစ်ခုံစာလုံး စားပြီးနေပြီ..."

ထိုသူသုံးဦးက သူ့အား တစ်ပြိုင်နက်တည်း စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ကြ၏။

"အစ်ကိုကြီး... ညီမ နောက်ထပ် စားပွဲတစ်ခုံစာ ထပ်စားနိုင်သေးတယ်..."

ယွင်ဟွားက အစားစားထားသဖြင့် ပါးစပ်တွင် ဆီများပေကျံနေလျက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ညီမလေးက သုံးရက်တိတိ ငတ်နေခဲ့တာ... သူ ထပ်မစားရင် နောက်ကျ အားအင်ကုန်ခမ်းသွားတဲ့အခါ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

ချွေ့ဝမ်ရှင်းသည် သူမ၏သမီးလေး ဆာလောင်မွတ်သိပ်စွာဖြင့် သူမကို လာရှာရန် တွားသွားဝင်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ သနားစရာကောင်းသော အသွင်အပြင်က သူမ၏ နှလုံးသားကို ကြေကွဲစေခဲ့ကြောင်း သတိရလိုက်လေသည်။

"ဝက်ဆိုရင်ရော ဘာဖြစ်လဲ... ငါကတော့ ဝမ်းသာအားရ ကျွေးမွေးမှာပဲ... ဝလာတဲ့အခါ သူတို့လေးတွေက အရမ်းလှတာ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ယွင်ရှောင်ထျန်းက ခေါင်းလှည့်ကာ ညွှန်ကြားလိုက်၏။

"အိမ်တော်ထိန်း... မီးဖိုချောင်ကို နောက်ထပ် စားပွဲတစ်ခုံစာ ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်..."

သမီးလေးက သူမအနေဖြင့် နောက်ထပ် စားပွဲတစ်ခုံစာ အစားအစာများကို စားနိုင်သေးသည်ဟု ပြောခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

လူတိုင်း..…

ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် သူ၏ သမီးငယ်လေးကို အချစ်ပိုသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ပြည့်တန်ဆာအိမ်ရှိ သူလျှိုများအားလုံးကို တစ်ကိုယ်တော် ဖမ်းဆီးခဲ့ပြီး အရာရှိအသီးသီး၏ အိမ်များတွင် စိုက်ပျိုးထားသော သူလျှိုများကိုပင် ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့လေသည်။

မြို့တော်သည် ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲများကို ဖြတ်သန်းနေရပြီး ဧကရာဇ်မင်းမြတ်မှာ အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားသဖြင့် သူမအား ကောင်တီမင်းသမီးဘွဲ့ ချီးမြှင့်ကာ ဆုလာဘ်များစွာ ပေးသနားခဲ့၏။

"ဒါနဲ့ သမီးလေး... ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က သမီးကို ရတနာတွေ အများကြီး ချီးမြှင့်ထားတယ်… အဲ့ဒါတွေကို သမီးရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲ ထည့်ထားဖို့ အဖေ အမိန့်ပေးထားပြီးပြီ... ခဏနေရင် ကိုယ်တိုင်သွားကြည့်လိုက်ဦး..."

ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့ဩမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။ သူမသည် ၎င်းတို့ကို သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်သိုလှောင်နယ်မြေထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားချင်လေ၏။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင်။

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ဖခင်နောက်မှ တော်ဝင်ညီလာခံခန်းမသို့ လိုက်သွားစဉ် အိမ်ရှေ့စံနှင့် ဒုတိယမင်းသားတို့၏ မျက်လုံးအောက်တွင် အမည်းကွက်တစ်ခုစီ ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အသံထွက်၍ပင် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"အိမ်ရှေ့စံမင်းသားနဲ့ ဒုတိယမင်းသား... နင်တို့တွေ ရန်ဖြစ်နေကြတာလား... တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဘယ်လောက်ပဲ မုန်းတီးနေပါစေ မျက်နှာကိုတော့ မရိုက်သင့်ဘူးလေ..."

အိမ်ရှေ့စံနှင့် ဒုတိယမင်းသားတို့သည် ယွင်ဟွားကို အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နာကြည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

"ဘာ... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ယွင်ဟွားသည် သူတို့၏ အကြည့်အောက်တွင် ရုတ်တရက် အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်ပင်လျှင် ပန်းကလေးအတွက် ရှက်ရွံ့သွားပြီး သူမကို သတိပေးရန် အမြန်ပြောလိုက်သည်။

“ပန်းကလေး... အဲ့နေ့က နင်ပဲ အရက်မူးနေတုန်း သူတို့ညီအစ်ကိုတွေရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ထိုးကြိတ်ခဲ့တာလေ…”

ယွင်ဟွားမှာ သူမ၏ တံတွေးနှင့်သူမ နင်လုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။

“အဓိပ္ပါယ်မရှိတာ... ငါ ဖန်သလင်းဘောလုံးကို ကြည့်ပြီးပြီ... သူတို့ကို ငါ မထိုးကြိတ်ခဲ့ပါဘူး..”

“ဟွားဟွား... တကယ်ပြောတာပါ…”

တရားသူကြီး၏စုတ်တံလေးက လက်ချောင်းသေးသေးလေး နှစ်ချောင်းကြားတွင် လှည့်ပတ်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်လေးနက်နေလေသည်။

“ပထမတစ်ပိုင်းကို မှတ်တမ်းမတင်ထားဘူး... အဲ့အထဲမှာ နင်နဲ့ ဒုတိယမင်းသားတို့က နတ်ဆိုးအထီးလေးကောင် ရန်ဖြစ်နေတာကို ချောင်းကြည့်နေရင်း အမိုးကို ချိုးပြီး ပြုတ်ကျသွားတဲ့ အပိုင်းရယ်... နင်က စားပွဲပေါ်မှာ ရပ်ပြီး ဝိညာဉ်တွေကို ချေမှုန်းဖို့ ဆူနာတေးသွားကို တီးမှုတ်နေတဲ့ အပိုင်းတွေ ပါဝင်တယ်…”

လူတိုင်း… *အဲ့ညက တကယ်ပဲ အဲ့လောက် အံ့သြစရာကောင်းခဲ့တာလား။ ဘာဖြစ်လို့လဲ... နှမြောစရာပဲ... တကယ့်ကို နှမြောစရာကောင်းတာပဲ…*

ယွင်ရှောင်ထျန်း….

သူ၏ သမီးငယ်လေးက နတ်ဆိုးအထီးတွေ ရန်ဖြစ်နေတာကို ကြည့်နေခဲ့တာလား။

*ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ သူတို့ကို သတ်ပစ်မယ်*

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်သည် တရားသူကြီး၏စုတ်တံ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွား၏။ မှတ်တမ်းတင်စရာ အရာအားလုံးထဲမှာမှ ရှောင်ဟွားဟွားရဲ့ အရက်မူးပြီး ရူးကြောင်ကြောင်လုပ်ရပ်တွေ အားလုံးကို ဘာလို့များ မှတ်တမ်းတင်ထားရတာလဲ။

ယွင်ဟွားသည် သွားများကို ကြိတ်လုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။

“ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်…”

“နင့်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားရတာ တကယ့်ကို ငါ့ရဲ့ ကောင်းချီးတစ်ခုပဲ..”

စုတ်တံလေးသည် သူမ၏ မျက်နှာလေးကို ဖုံးကွယ်ထားကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သေးသေးလေးကို ယိမ်းနွဲ့လိုက်သည်။

“ရပါတယ် ပန်းကလေး... ခုအချိန်ကစပြီး စုတ်တံလေးက နင့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် မှတ်တမ်းတင်သူ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်…”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်…

ယွင်ဟွား၏ နှုတ်ခမ်းများ ပြင်းထန်စွာ တွန့်ကွေးသွားလေ၏။

*စိတ်မဆိုးနဲ့... စိတ်မဆိုးနဲ့... သူမက သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အချစ်တော်လေးကို အလိုလိုက်ရမှာပဲ..*

ချက်ချင်းပင် ယွင်ဟွားက အသံကို နှိမ့်လိုက်ပြီး အိမ်ရှေ့စံနှင့် ဒုတိယမင်းသားတို့ကို သတိပေးလိုက်သည်။

"အဲ့ညက ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ နင်တို့သိတယ်... ငါသိတယ်... ငါတို့သုံးယောက်ပဲ သိတယ်... ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပြရဘူး... မဟုတ်ရင် ငါက... အဟွတ် အဟွတ်... နင်တို့ရဲ့ ကံကြမ္မာတွေကို ဟောပြောပစ်မယ်..."

ခြိမ်းခြောက်ခံရသော အိမ်ရှေ့စံနှင့် ဒုတိယမင်းသား….

*တောင်းပန်ပါတယ် အမတ်ငယ်ယွင်... သူတို့က သိနေကြပြီနဲ့ တူတယ်…*

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် ဤစကားများကို တော်ဝင်ညီလာခံခန်းမ၏ အပြင်ဘက်မှ ကြားလိုက်ရလေသည်။ သူမက သူ၏ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာ အတင်းအဖျင်းများကို အကြိမ်ကြိမ် ဖော်ထုတ်ပြီးနောက်တွင် နောက်ဆုံးတော့ ဤကောင်မလေး၏ အတင်းအဖျင်းအချို့ကို သူ လက်လှမ်းမီသွားပြီဟု ထင်ရသည်။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်း၏ မှုန်မှိုင်းနေသော မျက်နှာအမူအရာမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြေလျော့သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အထိန်းတော်ချောင်သည် သခင်မလေးယွင်ကို ပို၍ပင် သဘောကျသွားလေ၏။ သူက သူ၏ မှတ်စုစာအုပ်ကို ထုတ်ယူကာ ဂရုတစိုက် ရေးမှတ်လိုက်သည်။

"သခင်မလေးယွင်က ရဲရင့်ပြီး ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်တယ်... ရန်သူ့သူလျှိုတွေကို ဖမ်းဆီးခဲ့ပြီး ကြီးမားတဲ့ အကျိုးပြုမှုတွေ လုပ်ဆောင်ခဲ့တာကြောင့် ကောင်တီမင်းသမီးဘွဲ့နဲ့ ဂုဏ်ပြုခံခဲ့ရတယ်..."

ထိုစဉ် တော်ဝင်ညီလာခံခန်းမအတွင်းရှိ အမတ်ရွှီက သူ၏ ဦးနှောက်ကို အစွမ်းကုန် အသုံးချကာ ရေးသားနေလေသည်။

“ချန်နင်း ကောင်တီမင်းသမီးသည် ပြည့်တန်ဆာအိမ်ကို တစ်ကိုယ်တော် ဝင်ရောက်စီးနင်းခဲ့၏။ နတ်ဆိုးများနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး အရက်၏အရှိန်ကို မခံနိုင်ခဲ့ပေ။ သူလျှိုတစ်ဦးက သူမ၏ ဦးခေါင်းခွံကို ခွဲထုတ်ခဲ့ခြင်းသည် ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုတစ်ခု ဖြစ်၏။ သူမသည် ကောင်တီမင်းသမီးဘွဲ့ကို ချီးမြှင့်ခံရပြီး အာဏာရှင်ဟူသော နာမည်ပြောင်ဖြင့် မြို့တော်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။"

ရေးသားပြီးစီးသွားပြီးနောက် အမတ်ရွှီက သူ၏ လက်ရာကို မိမိကိုယ်ကို ကျေနပ်စွာဖြင့်ပင် အားရပါးရ ကြည့်ရှုနေလေ၏။

တိုတောင်းပြီး နားလည်ရလွယ်ကူသည်။ ကောင်းမွန်လှပေ၏... ကောင်းမွန်လှပေ၏။

ဤဘက်တွင် အထိန်းတော်ချောင်က မှတ်စုစာအုပ်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး စူးရှသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ကြွချီလာပါပြီ..."

လူတိုင်း ဒူးထောက်လိုက်ကြ၏။

"ထကြလော့..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် နဂါးပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ထိုမိန်းကလေးကို ပြုံးရွှင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

ယွင်ဟွားသည် ခန်းမတစ်ခုလုံးကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့အားသင့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွား၏။

“စာအုပ်လေး... ဒီနေ့ နန်းတွင်းအရာရှိတွေနဲ့ စစ်တပ်အရာရှိတွေ အများကြီး နည်းပါးသွားတာကို နင် သတိထားမိလား…”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က အကြောင်းရင်းကို သေချာပေါက် သိထားလေသည်။

“ပန်းကလေး... သူတို့ ပြည့်တန်ဆာအိမ်ကို သွားတဲ့ခရီးစဉ်မှာ အိမ်ရှေ့စံနဲ့ သူ့လူတွေက အရာရှိဆယ်ဦးကို နေရာတင် ဖမ်းမိခဲ့တယ်... သူတို့အားလုံးက သူလျှိုတွေရဲ့ ဆေးခတ်တာကို ခံခဲ့ရပြီး လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အများကြီးကို ထုတ်ယူဖို့ အခွင့်အရေးကို အသုံးချခံခဲ့ရတာလေ..”

“သူတို့တင်မကဘူး... ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က အရမ်းဒေါသထွက်သွားပြီး နန်းတွင်းတစ်ခုလုံးကို သေချာစုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တယ်... အရင်က လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဖော်ထုတ်ဖို့ လှည့်စားခံခဲ့ရတဲ့ အရာရှိတွေအပြင် အကျင့်ပျက်ခြစားတဲ့ အရာရှိတချို့ပါ ရာထူးကနေ ထုတ်ပယ်ခံရတာ ဒါမှမဟုတ် အကျဉ်းချခံလိုက်ရတယ်…”

ယွင်ဟွား ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားလေ၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ ချက်ချင်းပင် ရှုံ့မဲ့သွားတော့သည်။

“ရှောင်ရှူးရှူး... အဲ့အကျင့်ပျက်အရာရှိတွေ အားလုံးကို ရှင်းလင်းပစ်လိုက်ပြီဆိုတော့... အခု ငါက သူတို့ရဲ့ အရာရှိဝတ်စုံတွေကို ဘယ်လိုချွတ်ပြီး ရာထူးတက်ဖို့ လုပ်ရတော့မလဲ..”

လူတိုင်း…

အခန်း (၁၃၆) မင်ယွမ်နယ်စား၏ ဘွဲ့ရုပ်သိမ်းခံရပြီး အဘိုးယွင်က အကြံဉာဏ်ပေးခြင်း

“ပန်းကလေး... ကိစ္စမရှိပါဘူး... အရာရှိထက်ဝက်လောက် ကျန်နေသေးတာပဲ... ပိုက်ကွန်ကနေ လွတ်သွားတဲ့သူ တစ်ယောက်နှစ်ယောက်တော့ အမြဲတမ်း ရှိနေမှာပါ..”

ယွင်ဟွားသည် တွေးတောကြည့်လိုက်ရာ ယုတ္တိရှိသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ပြေလျော့သွားလေ၏။

တရားသူကြီး၏စုတ်တံ ပြောပြသော နတ်ဆိုးအထီးများ ရန်ဖြစ်သည့်အကြောင်းက သူမ ဖြေရှင်းရမည့် လူယုတ်မာတစ်ဦး ကျန်နေသေးကြောင်း သတိရသွားစေသည်။

“ဒါနဲ့... မင်ယွမ်နယ်စားက အခု ဘယ်လိုအခြေအနေရှိနေလဲ..”

ထိုစဉ်က သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ လူသတ်ချင်နေသော အကြည့်ကို အကဲခတ်ကြည့်ရသလောက် သူမသည် မင်ယွမ်နယ်စားအတွက် အခြေအနေကို အလွန်ဆိုးရွားသွားစေခဲ့ပေသည်။

မင်ယွမ်နယ်စားသည် ယွင်မိသားစုကို သေချာပေါက် လက်စားချေလိမ့်မည်ဟု ယွင်ဟွား ယုံကြည်ထား၏။ သူ့အား ပြဿနာရှာခွင့်ပြုမည့်အစား သူ့ကို ငရဲပြည်သို့ အရင်လွှတ်လိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားလေသည်။

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်ကမူ သူ၏ ပါးစပ်ကို ဖုံးအုပ်ကာ ရယ်မောလိုက်လေ၏။

“ဟွားဟွား... သူက တော်တော်လေးကို ဆိုးရွားတဲ့ အခြေအနေမှာ ရောက်နေတာ... သူ့လက်တွေက အကြောသေသွားပြီး တင်ပါးတွေကလည်း ပြည်တည်နေတယ်... ဒါ့အပြင် သူက ပြည့်တန်ဆာအိမ်တွေကို မကြာခဏ သွားလေ့ရှိလို့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က သူ့ရဲ့ နယ်စားဘွဲ့ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်တယ်... သူ့ဆွေမျိုးစုက အကြီးအကဲတွေက သူ့ကို အသေမုန်းနေကြပြီး ကိုယ့်ဘာသာ ရပ်တည်နိုင်ဖို့ ဘေးဘက်အခန်းတစ်ခုထဲကို ပစ်ထားလိုက်ကြတယ်..”

ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းကလည်း စိတ်ထဲတွင် ပြုံးလိုက်လေသည်။ ထိုခွေးသူတောင်းစားက ယွင်မိသားစုကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြောင်း သူ၏ ဒုတိယသားတော်ထံမှ ကြားသိခဲ့ရသဖြင့် သူက ထိုလူကို အကြောသေအောင် လုပ်ကာ သူ၏ ဆွေမျိုးစုလူကြီးများကို ဖိအားပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

“ငါလည်း ပါတယ်... ငါလည်း ပါတယ်..”

တရားသူကြီး၏စုတ်တံက ထွက်ပေါ်လာကာ သူ၏ လက်သေးသေးလေးကို မြှောက်လိုက်လေသည်။

“ဟွားဟွား... ငါ သူ့ရဲ့ ကံကြမ္မာအပေါ်မှာ စုတ်ချက်အနည်းငယ် ထပ်ဖြည့်ပေးလိုက်တယ်... သူ့ရဲ့ သက်တမ်းက အတူတူပဲဆိုပေမယ့် အနာဂတ်ကတော့ မှုန်ဝါးသွားပြီ... သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေချင်ရင်တောင်မှ စုတ်တံလေးက သူ့ကို သေခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး... သူ သဘာဝအတိုင်း မသေမချင်း သူ့ကို နှိပ်စက်နေမှာပဲ..”

လူတိုင်းမှာ ချွေးသီးချွေးပေါက်များ ကျလာကြလေ၏။

“စုတ်တံလေး... အရမ်းတော်တယ်…”

ယွင်ဟွားမှာ ပြုံးရွှင်မှုကို မရပ်တန့်နိုင်တော့ပေ။ တရားသူကြီး၏စုတ်တံက သူမ၏ စွမ်းရည်များကို အမှန်တကယ် ဆက်ခံထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သေခြင်းထက် ဆိုးရွားသော ဘဝမျိုးဖြင့် အသက်ရှင်နေရသည်ဟု ခံစားရခြင်းကသာ ကျေနပ်စရာကောင်းပေသည်။

နန်းတွင်းနှင့် စစ်တပ်အရာရှိများသည် တစ်ချိန်တည်းတွင် အလုပ်များစွာ လုပ်ဆောင်နိုင်သော အတတ်ပညာကို ကျွမ်းကျင်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

သူတို့သည် တိုင်းရေးပြည်ရာများကို ဆွေးနွေးရင်း ဖရဲသီးစားနေကြလေ၏။

ရန်သူ့သူလျှိုများကြောင့် တော်ဝင်ညီလာခံခန်းမရှိ အရာရှိအရေအတွက် အလွန်နည်းပါးသွားခဲ့ပြီး နေရာအသီးသီးသည် ယာယီအားဖြင့် လစ်လပ်နေလေသည်။

"ဝန်ကြီးချုပ်ယွင်... မင်းဆီမှာ ကောင်းမွန်တဲ့ အကြံပြုချက်များ ရှိလား..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းမှာ အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေ၏။ အရာရှိများကို ရာထူးမှ ထုတ်ပယ်လိုက်ချိန်တွင် သူ အလွန်ကျေနပ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင် အရည်အချင်းရှိသူများကို အရေးတကြီး လိုအပ်နေချိန်၌ သင့်တော်သော ကိုယ်စားလှယ်များကို ရှာမတွေ့နိုင်တော့ချေ။

ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် တန်းစီနေရာမှ ထွက်လာကာ အရိုအသေပေးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“အရှင်မင်းကြီး... ဒီအကြိမ်မှာတော့ နန်းတွင်းက အကျင့်ပျက်အရာရှိတွေကို ကျွန်တော်မျိုးတို့ နောက်ဆုံးတော့ ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့ပါပြီ... ကိစ္စတွေကို အလျင်စလို လုပ်မယ့်အစား နောက်ထပ် အရည်အချင်းမရှိတဲ့သူတွေကို ရွေးချယ်မိတာမျိုး မဖြစ်စေဖို့အတွက် ဝန်ထမ်းရေးရာဝန်ကြီးဌာနကို ကိုယ်စားလှယ်တွေကို ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်ဖို့ ညွှန်ကြားထားပါတယ်..."

"မခု နန်းတွင်းစာမေးပွဲ မတိုင်ခင် အချိန်သိပ်မကျန်တော့ပါဘူး... ဒါကြောင့် တာဝန်တွေကို ထမ်းဆောင်နိုင်မယ့် လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ မဏ္ဍိုင်တွေရှိမရှိကို အဲ့ကျောင်းသားတွေဆီကနေလည်း ကျွန်တော်မျိုးတို့ စောင့်ကြည့်နိုင်ပါတယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ယွင်ရှောင်ထျန်း၏ နှုတ်ခမ်းများက ယွင်ဟွားရှိရာဆီသို့ တွန့်ကွေးသွားလေသည်။

၎င်း၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ : ကျွန်တော့်ရဲ့ သမီးငယ်လေး ရှိနေသရွေ့ ဝန်ထမ်းရေးရာဝန်ကြီးဌာနက ရွေးချယ်လိုက်တဲ့သူပဲဖြစ်ဖြစ် ပညာရှိတစ်ယောက်ပဲဖြစ်ဖြစ် မှန်ကန်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်ဖို့ သူမက အရှင်မင်းကြီးကို ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်ဟူ၍ ဖြစ်၏။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် ယွင်ရှောင်ထျန်း ပေးပို့လိုက်သော လျှို့ဝှက်သတင်းစကားကို နားလည်သွားပြီး လည်ချောင်းဟန့်လိုက်လေသည်။

"ဒါဆိုလည်း ဝန်ကြီးချုပ်ယွင် ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့... ဝန်ထမ်းရေးရာဝန်ကြီးဌာနက အရာရှိစာရင်းကို ခုနစ်ရက်အတွင်း တင်ပြရမယ်... ပြီးတော့ ထုံးတမ်းစဉ်လာရေးရာဌာနကလည်း နောက်နှစ် နွေဦးရာသီ နန်းတွင်းစာမေးပွဲတွေအတွက် ပြင်ဆင်မှုတွေ စတင်ရမယ်..."

"အရှင်မင်းကြီး... အမိန့်တော်အတိုင်း နာခံပါ့မယ်..."

ယွင်ဟွားက အရေးကြီးသော စကားစုတစ်စုကိုသာ နားလည်လိုက်သည်။ လူသစ်များ ရောက်လာမည်ဖြစ်ပြီး သူမ၏ ငါးကန်လေး ပြန်လည်ပျော်ရွှင်လာတော့မည် ဖြစ်၏။

နန်းတွင်းညီလာခံပြီးနောက် ယွင်ဟွားသည် ထုံးစံအတိုင်း စားသောက် အိပ်စက်ကာ တံတိုင်းများကို ကျော်တက်လေသည်။ သူမသည် များသောအားဖြင့် ပြီးစီးလုနီးပါးဖြစ်နေသော 'ငရဲပြည်ခန်းမ' ကို ဖြတ်သန်းသွားသောအခါ ၎င်းကို အလွန်စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်မြင်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ညဥ့်နက်ချိန် ဖြစ်ပေသည်။

သူမ၏ သိုလှောင်နယ်မြေထဲသို့ စောင်တစ်ထည်ကို ထိုးထည့်ပြီးနောက် ယွင်ဟွားသည် ကျင့်ကြံရန်အတွက် အစုလိုက်အပြုံလိုက် သင်္ချိုင်းမြေဆီသို့ ဦးတည်သွားတော့မည် ဖြစ်၏။

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က နောက်ဆုံးတွင် မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ပန်းကလေး... နင် အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုကို ထပ်မေ့နေပြန်ပြီလား..."

ယွင်ဟွား ရပ်တန့်သွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"နင့်ရဲ့ ဦးလေးက နင့်ရဲ့ အဘိုး ဆယ်ရက်အတွင်း မြို့တော်ကို ပြန်လာမယ်လို့ အရင်က မပြောခဲ့ဘူးလား... နင် အရက်မူးပြီး သုံးရက်တိတိ အိပ်နေခဲ့တယ်... ပြီးတော့ ဒီနေ့ နောက်တစ်ရက် ထပ်ကုန်သွားပြန်ပြီ... ရှောင်ရှူးရှူးရဲ့ တွက်ချက်မှုသာ မှန်မယ်ဆိုရင် နင့်အဘိုး နင့်ကို လာသတ်ဖို့ ခြောက်ရက်ပဲ လိုတော့တယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယွင်ဟွားမှာ ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် ကျင့်ကြံခြင်း မကျင့်ကြံခြင်းကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ အခန်းထဲတွင် မွှေနှောက်ရှာဖွေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဖုန်တက်နေသော အိမ်စာများကို သူမ ရှာတွေ့သွားလေ၏။

၎င်းတို့ကို ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် ယွင်မိသားစု ဘိုးဘေးခန်းမဆီသို့ သူမ ပြေးသွားလိုက်သည်။

"အဘိုး... သမီး အကူအညီ အရမ်းလိုနေတယ်... အကယ်၍ အဘိုးကသာ မကူညီဘူးဆိုရင် အဘိုးရဲ့ အချစ်စရာအကောင်းဆုံး မြေးလေးကို ဆုံးရှုံးရလိမ့်မယ်..."

သူမ၏ အဘိုးကပင် သူမကို မကူညီခဲ့လျှင် သူမသည် အိမ်ပေါ်မှ ဆင်းကာ သိုင်းလောကထဲသို့ လှည့်လည်သွားလာတော့မည်ဖြစ်သည်။

ဘိုးဘေးခန်းမအတွင်း၌။

ယွင်ကျန်းရှန်သည် မျက်နှာပေါ်တွင် အချွဲတိုက်မှုများ အပြည့်ရှိနေသော ယွင်ဟွားကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းများကို ဆက်တိုက် ချလိုက်လေ၏။

"ငါ့ရဲ့ မြေးမလေး... အဘိုးက သမီးအတွက် ရေးပေးလို့ ရပါတယ်... ဒါပေမယ့် ဒီဟာက စမ်းသပ်မှုကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မယ်လို့ သမီး ထင်လား..."

ထိုအဘိုးကြီးချွေ့သည် အလွန်တင်းကျပ်ပြီး ခက်ထန်ကြောင်းကို သူ မှတ်မိနေပြီး ထိုသူ ဒေါသထွက်လာသောအခါ သူပင်လျှင် အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့မိလေသည်။

ထိုစကားများ ပြောလိုက်သည်နှင့်။

ယွင်ဟွားသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သူမ၏ ဆံပင်များကို အကြိမ်ကြိမ် ဆွဲဖွလိုက်ပြီးနောက် ယွင်ကျန်းရှန်ကို ဖက်ကာ ငိုကြွေးလိုက်လေသည်။

"ဒါပေမယ့်... သမီးကိုယ်တိုင် ရေးရမယ်ဆိုရင် လုံးဝ ပြီးမှာမဟုတ်ဘူး..."

ဆောင်းပါးကိုးဆယ်ဆိုသည်မှာ သူမ၏ သေကြောင်းကို ကြံခြင်းပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"အဘိုးက... ဘာလို့ အဲ့လောက်စောစော ပြန်လာရတာလဲ..."

ယွင်ဟွားက အလွန်အမင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေသောကြောင့် စုတ်တံလေးက သူ၏ လက်သီးကို ဆုပ်ကာ ကြမ်းတမ်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟွားဟွား... ပေပေ့ကို လုပ်ခိုင်းလိုက်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ..."

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း..."

သတိပေးသံ သုံးသံက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာ၏။

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က ၎င်း၏ ဆံပင်စုကို ဆွဲကိုင်ကာ ယွင်ဟွား၏ စိတ်ဝိညာဉ်ပင်လယ်ထဲသို့ ပြန်ပစ်သွင်းလိုက်လေသည်။

ဤကျိုးပဲ့နေသော စုတ်တံလေးသည် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ သက်တမ်းကို လျှော့ချချင်လျှင် လျှော့ချမည် သို့မဟုတ်ပါက မတော်တဆမှု တစ်ခုခုကို ဖန်တီးချင်နေလိမ့်မည်။

ထိုသူက ပန်းကလေး၏ အဘိုး ဖြစ်ပေသည်။ သူက အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းသော်လည်း မိုက်မဲသော အဘိုးကြီးတစ်ဦးလည်း ဖြစ်၏။

"ငါတို့တွေ အကြောင်းအရာကို ပြောင်းကြည့်ရအောင်လား..."

ယွင်ကျန်းရှန်သည် သူ၏ မြေးမလေးအတွက် အမှန်တကယ်ပင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးနေလေသည်။

ယွင်မိသားစုတွင် နောက်ဆုံးတော့ အဖိုးတန်ကလေးတစ်ဦးရရှိခဲ့ပြီး ဤသို့ငိုကြွေးနေခြင်းက သူ၏ နှလုံးသားကို ကြေကွဲစေခဲ့၏။

ဘယ်လို နည်းလမ်းပြောင်းရမလဲ။

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။ အမှန်တကယ်ပင် သူမ၏ အဘိုးသည် သူမကို အချစ်ဆုံးသူ ဖြစ်၏။

သူမကို ရယ်မောလှောင်ပြောင်ရုံသာ တတ်သော သူမ၏ ဖခင်နှင့် ဦးလေးတို့နှင့်တော့ မတူပေ။

"သမီးက ဆောင်းပါး စုစုပေါင်း ကိုးဆယ် ရေးရမှာလေ... သမီးရဲ့ အဘိုးက ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ်ကို စကားလုံးဘယ်နှလုံးဆိုပြီး သတ်မှတ်မထားဘူးမလား... ဒါကြောင့် ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ်ကို စကားလုံးတစ်လုံးပဲ ရေးလိုက်... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သမီးက အားလုံးကို ရေးရမှာဖြစ်ပြီး ဆောင်းပါးအရေအတွက်လည်း ကိုက်ညီလိမ့်မယ်... အဲ့အဘိုးကြီးက သူ့မုတ်ဆိတ်မွေးတွေကို မှုတ်ထုတ်ပြီး သမီးကို စူးရဲစိုက်ကြည့်နေရင်တောင် သူ ဘာမှလုပ်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"အဆိုးဆုံးအခြေအနေမှာ သမီးက ချစ်စရာကောင်းအောင် နေလိုက်... ချွဲနွဲ့လိုက်... ဒါမှမဟုတ် သူ့ကို ကျေနပ်သွားအောင် လက်ဆောင်သေးသေးလေး တစ်ခုခု ပေးလိုက်ရင် ပြီးသွားမှာပါပဲ..."

"အကယ်၍ အဲ့နည်းလမ်းက အလုပ်မဖြစ်ဘူးဆိုရင် သမီးရဲ့ အဖေအပေါ်ကို အပြစ်ပုံချလိုက်ပြီး ဒီအကြံဉာဏ်က သူပေးတာလို့ ပြောလိုက်... သမီးရဲ့ အဘိုးက သမီးရဲ့ အဖေအပေါ်ကို ချက်ချင်း အပြစ်တင်လိမ့်မယ်..."

"အကယ်၍ အဲ့နည်းလမ်းကလည်း အလုပ်မဖြစ်သေးဘူးဆိုရင် သမီးကို ကျောထောက်နောက်ခံပေးမယ့် လူတစ်ယောက်ကို ရှာပြီး သနားစရာကောင်းတဲ့ ပုံစံမျိုး လုပ်လိုက်... သမီးက မျက်ရည်တစ်ပေါက်လောက် ကျလိုက်တာနဲ့ သမီးရဲ့ အဖွား ဒါမှမဟုတ် အဒေါ်က သမီးကို သေချာပေါက် ကာကွယ်ပေးပြီး သမီးအတွက် အကောင်းပြောပေးလိမ့်မယ်..."

ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားလေ၏။

"အလုပ်ဖြစ်ပါ့မလား..."

ယွင်ကျန်းရှန်သည် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်သည်။

"သေချာပေါက်ပေါ့..."

ထို့နောက် သူက ယွင်ဟွားအနီးသို့ တိုးကပ်သွားကာ ပြောလိုက်၏။

"နောက်ထပ် လှည့်ကွက်တစ်ခု ရှိသေးတယ်... သမီးက ဆောင်းပါး ငါးပုဒ်ကနေ ဆယ်ပုဒ်လောက်အထိ အနည်းဆုံး ရေးထားရမယ်... ပြီးရင် မီးရှို့လိုက်... သမီးရေးထားတဲ့ စာရွက်တွေရဲ့ အစွန်းတွေနဲ့ ထောင့်တွေကို မီးရှို့ပြီးတော့ မီးရှို့ဖို့အတွက် စွန့်ပစ်စာရွက် အပုံလိုက်ကြီးတစ်ခုကို ရှာလိုက်..."

"အချိန်တန်တဲ့အခါကျရင် သမီးက အလောင်းတစ်ခုကို သယ်လာပြီး အသဲအသန် ငိုကြွေးပြလိုက်... အဲ့အချိန်ရောက်ရင် သမီးရဲ့ အဘိုးက သမီးကို ဆက်ပြီး အပြစ်တင်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သမီးက အိမ်စာတွေကို ပြီးအောင် လုပ်ခဲ့တာပဲလေ... လမ်းမှာ မတော်တဆမှု သေးသေးလေးတစ်ခု ဖြစ်သွားရုံပါပဲ..."

အဘိုးနှင့် မြေးဖြစ်သူတို့၏ အစီအစဉ်ကို ကြားသောအခါ ယွင်မိသားစု၏ ဘိုးဘေးများမှာ ဆွံ့အသွားကြလေသည်။

“ပန်းကလေး... နင့်ရဲ့ အဘိုး အကြံဉာဏ်က အရမ်းမိုက်တာပဲ..”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်သည် အဘိုးယွင်မှာ ယုံကြည်အားထားရသောသူ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ပြဿနာရှာတတ်သော အဘိုးကြီးယွင်ထက် အဆတစ်သန်းခန့် ပိုကောင်းကြောင်း ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားလိုက်ရလေသည်။

"အဘိုး... ဟွားဟွားက အဘိုးကို သေမတတ် ချစ်တာပဲ..."

ယွင်ဟွားသည် ထိုအဘိုးကြီးကို ဖက်ကာ အကြိမ်အနည်းငယ် နမ်းလိုက်ချင်တော့၏။ အဘိုးအဘွားများက သူတို့၏ မြေးများကို ပိုချစ်သည်ဆိုသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

"အဘိုး... သမီး အစုလိုက်အပြုံလိုက် သင်္ချိုင်းမြေကို သွားပြီး ယင်စွမ်းအင်တွေ ထပ်စုပ်ယူပြီးရင် ပြန်လာပြီး အဘိုးကို ကျင့်ကြံဖို့အတွက် လက်ဆင့်ကမ်းပေးမယ်..."

ယွင်မိသားစု၏ ဘိုးဘေးများသည် ဘိုးဘေးခန်းမမှ ထွက်ခွာ၍ မရနိုင်သလို သူတို့ စုပ်ယူရန်အတွက် ယင်စွမ်းအင်များလည်း မရှိသောကြောင့် ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ကျင့်ကြံမှုအပေါ်တွင်သာ တစ်ဖြည်းဖြည်းချင်း အားထားနေရသဖြင့် အလွန်နှေးကွေးနေလေသည်။

ဤသည်က သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုအမြန်နှုန်းကို နှေးကွေးသွားစေသော်လည်း သူက သူမ၏ အဘိုးဖြစ်နေသဖြင့် သူမအနေဖြင့် မည်သို့ တတ်နိုင်မည်နည်း။

ပူဇော်ရာစားပွဲပေါ်ရှိ ဖယောင်းတိုင်မီးများက ပြင်းထန်စွာ တဖျပ်ဖျပ် တောက်ပလာလေ၏။

မကြာမီတွင် ယွင်ဟွားသည် ယွင်မိသားစု၏ ဘိုးဘေးများ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

"ငါ့ရဲ့ မြေးလေး... ငါ့ဆီမှာ နောက်ထပ် အကြံတစ်ခု ရှိသေးတယ်..."

"ငါ့ရဲ့ မြေးလေး..."