နိဒါန်း

ကျွန်တော် ငယ်ငယ်လေးတုန်းက အနာဂတ်က ဘယ်လိုပုံစံဖြစ်မလဲဆိုတာ စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ဖူးတယ်။

စက်ရုပ်တွေက အလုပ်အားလုံးကို လုပ်ပေးပြီး၊ လူသားတွေကတော့ အေးအေးဆေးဆေး အနားယူတဲ့ ဘဝမျိုးကို ဖြတ်သန်းကြမယ်ပေါ့။ နည်းပညာတွေ တိုးတက်လာတာနဲ့အမျှ အချိန်နဲ့ နေရာဆိုတဲ့ အကန့်အသတ်တွေ မရှိတော့ဘဲ၊ ရာသီဥတုနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ဆိုင်ရာ ပြဿနာအားလုံးလည်း ပြေလည်သွားမယ်။ ကားတွေက ကောင်းကင်မှာ ပျံသန်းနေမယ်ဆိုပြီး စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့တယ်။

အချိန်တွေကုန်လွန်လို့ ကျွန်တော် အရွယ်ရောက်လာတဲ့အခါမှာ ကလေးဘဝတုန်းက စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့တဲ့ အနာဂတ်ကို ရောက်ရှိလာခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ များများစားစား ပြောင်းလဲမသွားခဲ့ပါဘူး။

စက်ရုပ်တွေက အလုပ်လုပ်ကြတာ မှန်ပေမဲ့၊ လူသားတွေကတော့ အရင်ကထက် ပိုပြီးကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်နေကြရတုန်းပါပဲ။ နည်းပညာတွေ တိုးတက်လာပေမဲ့ ကမ္ဘာကြီးပူနွေးလာမှုနဲ့ လေထုညစ်ညမ်းမှု ပြဿနာတွေက ပိုပြီးဆိုးရွားလာခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ကားတွေကလည်း မြေပြင်ပေါ်မှာပဲ မောင်းနှင်နေကြတုန်းပါပဲ။

ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင် ဒါက ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ အမှန်တရားပါ။

အတိတ်က ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သလို၊ အနာဂတ်ကလည်း ရောက်ရှိမလာသေးပါဘူး။

ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့က အတိတ်က အတွေ့အကြုံတွေအပေါ် အခြေခံပြီးပဲ ခန့်မှန်းနိုင်ကြတာပါ။ ရောက်မလာသေးတဲ့ အနာဂတ်ကို ကြိုတင်မြင်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းဆိုတာ မရှိပါဘူး။

ဒါပေမဲ့…

တကယ်လို့ တစ်စုံတစ်ယောက်က အနာဂတ်ကို အမှန်တကယ် မြင်နိုင်စွမ်းရှိမယ်ဆိုရင်ရော ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ။ အဲဒီလူက ဘာတွေလုပ်နိုင်မှာလဲ။