အခန်း (၇၉-၈၀)

အခန်း (၇၉) ဘာလို့ ဒီမိန်းမပျိုလေးတွေက ရဲကားဆီကို ပြေးလာကြတာလဲ…

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းမှာ ဆွံ့အသွား၏။

သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များမှာလည်း မှင်သက်နေကြပေသည်။

၎င်းတို့က ပြင်းထန်သော ခုခံမှုများ၊ အသည်းအသန် ထွက်ပြေးမှုများနှင့် ရက်စက်သော သေနတ်ပစ်ခတ်မှုများပင် ဖြစ်လာမည်ဟု မျှော်လင့်ထားခဲ့ကြ၏။

သို့သော်လည်း သစ်သီးစားရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော သူငယ်တန်း ကလေးများကဲ့သို့ လိမ္မာရေးခြားရှိစွာဖြင့် ခေါင်းပေါ် လက်တင်လျက် တန်းစီ ထိုင်နေကြသော ဤရာပေါင်းများစွာသော လူတွေက ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ...

"အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာကို လုံခြုံရေးယူထား... လူတွေကို စတင် စစ်ဆေးတော့..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက ဝါရင့်ရဲအရာရှိပီပီ သုံးစက္ကန့်မျှ ရပ်တန့်နေပြီးနောက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အတင်းအကျပ် တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ကာ ညွှန်ကြားချက်များကို စတင် ပေးလိုက်လေသည်။

အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များမှာလည်း အသိပြန်ဝင်လာကြပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော သံသယရှိသူများကို စတင် စစ်ဆေးရန် ချက်ချင်း လူစုခွဲလိုက်ကြ၏။

"နာမည်..."

"အရာရှိမင်း... ကျွန်တော့်နာမည် ဝမ်အာ့မာပါ... ကျွန်တော်က သောက်ဖို့သက်သက် လာတာပါ... ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး..."

"မှတ်ပုံတင်..."

"ကျွန်တော့်ရဲ့ နောက်ဘက် အိတ်ကပ်ထဲမှာ ရှိပါတယ် အစ်ကိုကြီး... ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ယူလိုက်ပါ... ကျွန်တော် မနှိုက်ရဲဘူး... ဟိုလူက နားလည်မှု လွဲသွားမှာ စိုးလို့ပါ..."

စစ်ဆေးခံနေရသော လောင်းကစားသမားက ဒီဂျေစင်မြင့်ပေါ်ရှိ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကိုယ်ထည်ကြီးကို တုန်ယင်စွာဖြင့် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက သူ လက်ညှိုးထိုးပြသော နေရာသို့ ကြည့်လိုက်လေသည်။

ချူးရှန့်က မိုက်ခရိုဖုန်းကို ဘေးသို့ ပေါ့ပါးစွာ ပစ်ချလိုက်ပြီး နှစ်မီတာကျော် မြင့်သော ဒီဂျေစင်မြင့်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်၏။

ဘုန်း... ဟူသော တိုးညင်းသည့် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူ ဆင်းသက်လိုက်သော နေရာရှိ စကျင်ကျောက် ကြမ်းခင်းများမှာ အက်ကွဲသွားလေသည်။

သူတို့ ပတ်လည်ရှိ အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ဝင် အနည်းငယ်၏ မျက်ခွံများမှာ တုန်လှုပ်သွားကြ၏။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက သူ၏ နှလုံးခုန်သံတစ်ချက် ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူက အလျင်အမြန် သွားရောက်ကာ အသံကို နှိမ့်လိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်ပင် မသိလိုက်ဘဲ တောင်းပန်တိုးလျှိုးသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

"ချူးရှန့်... ငါ့ညီလေး... မင်းနည်းနည်းလောက်... လျှော့လို့ မရဘူးလား..."

"ဒါတွေ အားလုံးက ပြည်သူပိုင် ပစ္စည်းတွေလေ... ငါက နောက်မှ အစီရင်ခံစာ ရေးပြီး လျော်ကြေးပေးရဦးမှာ..."

ချူးရှန့်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာစကားမျှ မဆိုခဲ့ပေ။

သူက ပန်းပွင့်အဆင် ရှပ်အင်္ကျီပေါ်မှ ဖုန်များကိုသာ ခါချလိုက်ပြီး ကလပ်၏ နောက်ဖေးတံခါးဆီသို့ ဦးတည်သွားလေသည်။

"ဟေး... ဘယ်သွားမလို့လဲ..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်၏။

"ဇာတ်သိမ်းဖို့..."

ချူးရှန့်က နောက်သို့ မလှည့်ကြည့်ဘဲ စကားလုံး နှစ်လုံးကိုသာ ပြောလိုက်ပြီး စင်္ကြံ၏ ထောင့်ချိုးတွင် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေကြသော သံသယရှိသူများကို ကြည့်လိုက်၊ ချူးရှန့် ပျောက်ကွယ်သွားသော နေရာကို ကြည့်လိုက်ဖြင့် ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းမှာ ရုတ်တရက် မကောင်းသော ကြိုတင်ခံစားမှုတစ်ခု ရရှိလာခဲ့၏။

*ဒီကောင်လေးက ဖမ်းထားတဲ့ လူအရေအတွက် မလုံလောက်သေးဘူးလို့ ထင်ပြီး တခြား ထောင့်တစ်နေရာရာမှာ စွမ်းဆောင်ရည် မှတ်တမ်းတွေ သွားယူဖို့ စဉ်းစားနေတာများလား…*

ထိုအချိန်တွင်ပင်…

ညနိဗ္ဗာန်၏ တတိယထပ်ရှိ ခမ်းနားလှသော သီးသန့် အခန်းများထဲတွင်မူ ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်နေကြလေပြီ။

ဤနေရာရှိ အသံလုံစနစ်က အလွန် ကောင်းမွန်လွန်းလှပြီး ၎င်းတို့မှာလည်း အလွန် ပျော်ပါးနေကြသဖြင့် အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ ဝင်ရောက်စီးနင်းချိန်အထိ ဧည့်ခန်းမထဲတွင် ဘာတွေဖြစ်နေသည်ကို မသိခဲ့ကြပေ။

သို့သော်လည်း အသက်ရှင်သန်လိုသည့် အလိုအလျောက် သိစိတ်ကမူ လူတိုင်းတွင် ရှိကြစမြဲပင်။

"မြန်မြန်... နောက်ဖေးတံခါး... အစ်မဟုန်က နောက်ဘက် လမ်းကြားမှာ ကားတစ်စီး စောင့်နေတယ်လို့ ပြောတယ်..."

ဗိုက်ပူပူနှင့် ဝတုတ်တုတ် အမျိုးသားတစ်ဦးက သူ၏ ဘောင်းဘီကို ဆွဲတင်ကာ အရှေ့ဆုံးမှ ကတိုက်ကရိုက် တွားသွား၍ ထွက်ပြေးနေ၏။

သူ့နောက်ကွယ်တွင်မူ အလွန်ထိတ်လန့်နေကြသော အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး ဒါဇင်ခန့် လိုက်ပါလာကြသည်။

ရှုပ်ပွနေသော "အနှိပ်သည်များ" ၊ သပ်ရပ်စွာ ဝတ်စားဆင်ယင်ထားသော "ထိပ်တန်းအဆင့် အထက်တန်းစားများ" နှင့် အဆင့်နိမ့် လူမိုက်များကဲ့သို့ ရုပ်ရည်ရှိသော လက်ပါးစေ အနည်းငယ်လည်း ပါဝင်လေသည်။

ထွက်ပြေးလာကြသော ဤလူအုပ်ကြီးက နောက်ကျိနေသော ရေစီးကြောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဝန်ထမ်းများသာ သုံးခွင့်ရှိသော မီးဘေးလွတ်ရာ လှေကားဆီသို့ ပြေးသွားကြ၏။

"မြန်မြန်... ရဲတွေ မကြာခင် ရောက်လာတော့မယ်..."

"ငါ့ရဲ့ ဒေါက်ဖိနပ်... ဘယ်သူ ငါ့ဖိနပ်ကို နင်းလိုက်တာလဲ..."

"ဖိနပ်အတွက် စိတ်ပူမနေနဲ့တော့... မင်းအသက်က ပိုအရေးကြီးတယ်..."

ယုန်မလေးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ရှိသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးက သူမ၏ နှောင့်နှေးစေသော ဆယ်စင်တီမီတာ အမြင့်ရှိ ဒေါက်ဖိနပ်ကို ချွတ်ပစ်လိုက်ကာ အေးစက်နေသော လှေကားပေါ်တွင် ခြေဗလာဖြင့် ပြေးဆင်းသွားလေသည်။

သူမ၏ ဖြူဖွေးသော ခြေကျင်းဝတ်တွင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သည့် ငွေရောင် ခြေကျင်းလေး တစ်ကွင်းကို ဆင်မြန်းထားပြီး သူမ ပြေးလွှားနေစဉ်တွင် တစ်ချွင်ချွင် မြည်နေပေသည်။

၎င်းတို့က အသိုက်ကို ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသော ကြွက်အုပ်တစ်အုပ်ကဲ့သို့ ပထမထပ်ရှိ နောက်ဖေးတံခါးဆီသို့ ကစဉ့်ကလျား ပြေးသွားကြ၏။

၎င်းက လေးလံသော သံတံခါးကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

"သော့ခတ်ထားတယ်..."

"ဖယ်စမ်း... ငါ လုပ်မယ်..."

ကြွက်သားတောင့်တင်းသော လက်ပါးစေတစ်ဦးက သူ၏ ခွန်အားကို အားကိုးကာ တံခါးလက်ကိုင်ကို ရုတ်တရက် ဆွဲဖွင့်လိုက်လေသည်။

တံခါးမှာ မလှုပ်ရှားခဲ့ချေ။

သူက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ကြိုးစားလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ နီရဲလာတော့၏။

မည်သို့မျှ ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။

"ကျစ်... ဒီတံခါးက ဘာဖြစ်နေတာလဲ..."

"အနောက်က ခြေသံတွေ ကြားနေရပြီ... ရဲတွေ ရောက်လာပြီ..."

လူအုပ်ကြီးမှာ တစ်မုဟုတ်ချင်း စိတ်ပျက်အားငယ်သွားကြတော့သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ခြေဗလာနှင့် ယုန်မလေးက တံခါးဘေးရှိ နံရံပေါ်မှ အနီရောင် ခလုတ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရ၏။

"တံခါးကို ချက်ချင်း ဖွင့်လိုက်စမ်း..."

သူမက ဘာမျှမစဉ်းစားတော့ဘဲ ခလုတ်ကို ရိုက်နှိပ်လိုက်လေသည်။

“ဝုန်း”

စူးရှသော အချက်ပေးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လေးလံသော သံတံခါးကြီးမှာ ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာတော့၏။

တံခါးအပြင်ဘက်မှ လွတ်လပ်ပြီး အေးမြသော ညလေညင်းတစ်ခုက တိုက်ခတ်လာသည်။

"ပွင့်သွားပြီ... ပြေးကြ..."

အရှေ့ဆုံးမှ ပြေးနေသော ဝတုတ်တုတ် အမျိုးသားက ပထမဆုံး တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွားလေသည်။

အခြားသူများကလည်း သူ့နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြပြီး မျှော်လင့်ချက်ကို ကိုယ်စားပြုသော အမှောင်ထုထဲသို့ ဇွတ်မှိတ် ပြေးဝင်သွားကြတော့၏။

သို့သော်လည်း ၎င်းတို့ လမ်းကြားထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် လူတိုင်း၏ ခြေလှမ်းများက ရေခဲရိုက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ရပ်တန့်သွားကြလေသည်။

အရှေ့ဆုံးမှ ပြေးနေသော ဖက်တီးမှာမူ အလွန် ရုတ်တရက် ဘရိတ်အုပ်လိုက်ရသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ပင် လဲကျသွားတော့သည်။

လမ်းကြားမှာ ကျဉ်းမြောင်းပြီး မှောင်မိုက်နေ၏။

တစ်ခုတည်းသော အလင်းရောင် ရင်းမြစ်မှာ ဝေးလံသော လမ်းထောင့်တစ်ခုမှ မှိန်ပျပျ လမ်းမီးတိုင်လေးပင်ဖြစ်သည်။

မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်နှင့် အမှောင်ထုကြား နယ်နိမိတ်ပေါ်တွင်…

ကိုယ်ထည်ကြီးတစ်ခုက တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေလေသည်။

သူက သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် လက်ပိုက်ထားကာ သူ၏ အရပ်ရှည်ရှည် ကိုယ်ထည်ကြီးက လမ်းကြားတစ်ခုလုံးကို လုံးဝနီးပါး ပိတ်ဆို့ထား၏။

ညလေညင်းက သူ၏ ထူးခြားလှသော ရှပ်အင်္ကျီကို တိုက်ခတ်နေသော်လည်း သူ့ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသည့် ထိတွေ့ခံစားနိုင်သော သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်မှုကိုမူ မလွှမ်းမိုးနိုင်ခဲ့ချေ။

အလင်းရောင်က အလွန်မှိန်လွန်းသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရပေ။

သို့သော်လည်း ထိုမျက်လုံးများကမူ အမှောင်ထုထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တောက်ပနေကြ၏။

ထိုအရာများက လူသားတစ်ဦး၏ မျက်လုံးများ မဟုတ်ပေ။

၎င်းတို့က တွင်းနက်ကြီးထဲမှ တောက်ပနေသော အေးစက်ပြီး ခံစားချက်ကင်းမဲ့သည့် အလင်းရောင် နှစ်စက်ပင် ဖြစ်သည်။

သူက သူ၏ ပိုင်နက်ထဲသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသော သားကောင်တစ်စုကို စစ်ဆေးနေသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။

[ရဲတပ်ဖွဲ့ ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း - ညပိုင်း အထူးကန့်သတ်ချက်]

အကျိုးသက်ရောက်မှုက နှစ်ဆတိုးလာသည်။

ပြေးထွက်လာသော လူအုပ်ကြီးမှာ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်ရန် ဟန်ပြင်ထားဆဲ အနေအထားဖြင့် ထိုနေရာတွင်ပင် ရပ်တန့်နေကြလေသည်။

အချိန်တွေ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

လေထုထဲတွင် သံတံခါးကြီး အပေါ်သို့ ပွင့်သွားသည့် အသံနှင့် လူအုပ်ကြီး၏ ပိုမို ပြင်းထန်လာသော အသက်ရှူသံများကိုသာ ကြားနေရပေသည်။

ထွက်ပြေးလာရသဖြင့် နီရဲနေသော ခြေဗလာနှင့် ယုန်မလေး၏ မျက်နှာမှာ ယခုအခါတွင် သေမင်းကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေပြီ ဖြစ်၏။

သူမက ဝံပုလွေဂူထဲမှ လွတ်မြောက်လာခဲ့ရသည်ဟု မခံစားရတော့ချေ။

ယင်းအစား သူမက ငရဲတံခါးဝသို့ ခေါင်းစိုက်ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

လမ်းကြားထဲရှိ ကိုယ်ထည်ကြီးက... ခုနက ဝင်ရောက်လာသော ရဲအရာရှိများ အားလုံး ပေါင်းထားသည်ထက် အဆပေါင်း သန်းချီ၍ ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှု အားအနည်းဆုံး ဖြစ်သော အနှိပ်သည်က အသက်ရှူကျပ်လုမတတ် ဖိအားကို မခံနိုင်တော့ချေ။

သူမ၏ သူငယ်အိမ်များက ကျယ်လာပြီး လူသားတစ်ဦး၏ အသံနှင့် မတူဘဲ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် စူးရှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခုက သူမ၏ လည်ချောင်းမှ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"တစ္ဆေ... တစ္ဆေကြီး—!!!"

ထိုအော်ဟစ်သံက ယမ်းအိုးကို မီးရှို့လိုက်သော မီးပွားတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။

ထွက်ပြေးနေသော အဖွဲ့တစ်ခုလုံးက တစ်မုဟုတ်ချင်း ပြိုလဲသွားတော့၏။

"ဘုရားရေ... သူတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဆွဲဖြဲနေကြတာပဲ..."

"ကျွန်တော့်ကို မသတ်ပါနဲ့... ခင်ဗျားကို ပိုက်ဆံတွေ အကုန်ပေးပါ့မယ်..."

"သူက အသက်တွေကို လာနုတ်တာ... သူက အသက်တွေကို လာနုတ်တာဟေ့..."

၎င်းတို့၏ စိတ်များက ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့၏ နောက်ကွယ်တွင် ရဲအရာရှိများ ရှိနေသည်ကို မေ့သွားကြပြီး သူတို့ သိသည်မှာ အရှေ့မှအရာကို လုံးဝ ရင်မဆိုင်နိုင်ဘူး ဆိုသည်ကိုပင်။

အသက်ရှင်သန်လိုသည့် အလိုအလျောက် သိစိတ်၏ တွန်းအားကြောင့် ၎င်းတို့က နားလည်ရခက်သော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချမှတ်လိုက်ကြလေသည်။

"နောက်ပြန်ဆုတ်... အခုချက်ချင်း နောက်ပြန်ဆုတ်..."

အရှေ့ဆုံးမှ ပြေးနေသော ဖက်တီးက ကုန်းရုန်းထလိုက်ပြီး သူ၏ အရွယ်အစားနှင့် လုံးဝ မကိုက်ညီသော သွက်လက်မှုဖြင့် တစ်ရာ့ရှစ်ဆယ်ဒီဂရီ လှည့်ကာ ကလပ်ထဲသို့ အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ နောက်ပြန် ပြေးဝင်သွားတော့၏။

"အရာရှိမင်း... ကယ်ပါဦး..."

"ကျွန်တော် အညံ့ခံပါတယ်... ကျွန်တော် အညံ့ခံပါတယ်... ကျွန်တော့်ကို ဖမ်းပါ..."

ကျန်ရစ်သူများကလည်း အတုခိုးလိုက်ကြကာ ငိုယိုအော်ဟစ်လျက် နောက်သို့ လှည့်၍ ပြေးဝင်သွားကြလေသည်။

၎င်းတို့က မျှော်လင့်ချက် ယူဆောင်လာပေးခဲ့သော သံတံခါးကြီးဆီသို့ ပြန်လည် ပြေးဝင်သွားကြရာ ထိုတံခါးနောက်ကွယ်တွင် ရဲတွေရှိမနေဘဲ နွေးထွေးသော ခိုလှုံရာနေရာတစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။

နောက်ဖေးတံခါး အနီးတွင် နေရာယူထားသော အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်နှစ်ဦးက သေနတ်များကို အသင့်အနေအထားဖြင့် အရှေ့သို့ သတိကြီးစွာ ရှာဖွေနေကြ၏။

ရုတ်တရက် စူးရှသော အော်ဟစ်သံများကို ၎င်းတို့ ကြားလိုက်ရလေသည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ လူတစ်စုက မီးဘေးလွတ်ရာ လှေကားထဲမှ ပြေးထွက်လာကြ၏။

အရှေ့ဆုံးမှ ယုန်မလေးက သူတို့၏ ရဲဝတ်စုံများကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ဆွေမျိုးများကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ငိုချလိုက်တော့သည်။

သူမက ရှေ့သို့ ခုန်အုပ်လိုက်ပြီး အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး၏ ခြေထောက်ကို ဖက်ထားလိုက်လေသည်။

"အရာရှိမင်း... ကျွန်မကို ဖမ်းပါ... အခုချက်ချင်း ဖမ်းပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး..."

အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များမှာ ထိုသို့ ဖက်ခံလိုက်ရသဖြင့် လုံးဝ ဆွံ့အသွားကြ၏။

*ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ*

*အချို့က အဖမ်းခံရဖို့တောင် တက်ကြွနေကြတာလား*

သူ မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် လူတစ်ဒါဇင်ကျော်ခန့်က ၎င်းတို့ထံသို့ တိုးဝှေ့ကာ ပြေးလာကြလေသည်။

"မတွန်းကြနဲ့... ငါအရင်ရောက်တာ... ငါအရင် ဝန်ခံမှာ..."

"အရာရှိမင်း... ကျွန်တော့်ကို လက်ထိပ်ခတ်ပါ... အထူဆုံး လက်ထိပ်နဲ့ ခတ်ပေးပါ..."

"ကျွန်တော် ဝန်ခံပါ့မယ်... အားလုံးကို ဝန်ခံပါ့မယ်... ထောင်ထဲသွားဖို့ အခွင့်အရေးလေး တစ်ခုလောက်တော့ ပေးပါ..."

အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်နှစ်ဦးမှာ အလွန်အမင်း စိတ်အားထက်သန်နေသော သံသယရှိသူများ၏ တွန်းထိုးမှုကြောင့် နောက်သို့ ဆုတ်သွားရပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများမှာ တွေဝေမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

မကြာမီမှာပင် ထူးဆန်းသော ဆူညံသံက အခြားရဲအရာရှိများကို ဆွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းလည်း အမြန်ပြေးလာခဲ့၏။

လှပသော "အနှိပ်သည်" များ နှင့် ထိတ်လန့်နေသော ဖောက်သည်များက ရဲကားပေါ်သို့ တက်ရန် ငိုယိုအော်ဟစ်လျက် တန်းစီနေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ ကမ္ဘာအမြင်က နောက်တစ်ကြိမ် အသစ်ပြန်လည် ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

အကျဉ်းသားများကို ပို့ဆောင်ရန် တာဝန်ကျသော လူငယ်ရဲအရာရှိတစ်ဦးက စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရန် အော်ဟစ်နေ၏။

"မတွန်းကြနဲ့... တစ်ယောက်ချင်း သွား... ကားပေါ်တက်ဖို့ တန်းစီကြ..."

သူက နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး ဘေးရှိ သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ထံသို့လှည့်ကာ ညည်းညူလိုက်လေသည်။

"ကျစ်... ငါ ရဲလုပ်လာတာ ငါးနှစ်လောက် ရှိပြီ... ထောင်ထဲဝင်ဖို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်အားထက်သန်နေတဲ့ လူတွေကို အခုမှ ပထမဆုံး မြင်ဖူးတာပဲ..."

"ဒီလူတွေမှာ တစ်ခုခု ပြဿနာ ရှိနေကြတာလား..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းကမူ မရယ်မောခဲ့ပေ။

သူက ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်နေသော လူအုပ်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်ကာ နောက်ဖေးတံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး မှောင်မိုက်နေသော လမ်းကြားထဲသို့ ချောင်းကြည့်လိုက်၏။

လမ်းကြားမှာ အလွတ်ဖြစ်နေလေသည်။

ချူးရှန့်က ထွက်သွားပြီဖြစ်၏။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက အေးစက်သော ညလေကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

ဤအရာက ချူးရှန့်၏ နောက်ထပ် အောင်မြင်မှုတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သူ သိထား၏။

စစ်ဆင်ရေးက အလွန်ချောမွေ့စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီး ဖမ်းဆီးရမိသော လူအရေအတွက်မှာ မျှော်လင့်ထားသည်ထက်များစွာ သာလွန်ကာ သေဆုံးဒဏ်ရာရသူ လုံးဝ မရှိသလို ခုခံမှုလည်း လုံးဝ မရှိခဲ့ချေ။

၎င်းတို့က အညံ့ခံရန် ဖျောင်းဖျရမည့် လုပ်ငန်းစဉ်ကိုပင် ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

သိမ်းဆည်းရမိသော ပစ္စည်းများကို စာရင်းပြုစုပြီးနောက် ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက နောက်ဆုံး အဓိက သံသယရှိသူကို ကလပ်ထဲမှ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့၏။

ထိုသူမှာ အစ်မဟုန် ဖြစ်သည်။

ညနိဗ္ဗာန်၏ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအနေဖြင့် သူမက လျှို့ဝှက်ချက်များကို အသိဆုံး ဖြစ်ပေသည်။

အမျိုးသမီး ရဲအရာရှိနှစ်ဦး၏ ခေါ်ဆောင်ခြင်းကို ခံရစဉ် အစ်မဟုန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ပျက်အားငယ်မှု သို့မဟုတ် နာကြည်းမှု အရိပ်အယောင်များ မရှိဘဲ ထူးဆန်းသော တည်ငြိမ်မှုတစ်ခုသာ ရှိနေ၏။

ရဲကားဘေးတွင် ရပ်လျက် ဖုန်းကို ငုံ့ကြည့်နေသော ချူးရှန့်ကို ဖြတ်ကျော်သွားစဉ် သူမက တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားလေသည်။

သူမက ထိုအမျိုးသားကို ကြည့်လိုက်၏။

ရဲကား၏ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် မီးရောင်အောက်တွင်ပင် အလွန် ကြမ်းကြုတ်နေဆဲဖြစ်သော ထိုမျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက အစ်မဟုန် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားမည် သို့မဟုတ် ရက်စက်သော ကျိန်စာအချို့ကို ရွတ်ဆိုမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူ၏ ခါးရှိ ပစ္စတိုကို အလိုအလျောက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိ၏။

သို့သော်လည်း အစ်မဟုန်က ချူးရှန့်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းတစ်ချက် ကြည့်ရုံသာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

ထိုမျက်လုံးများထဲတွင် အမုန်းတရားများ မရှိပေ။

တကယ်တမ်းတွင်... စိတ်သက်သာရာရမှုနှင့် လွတ်မြောက်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

သူမက ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး သတိထားမိရန် ခက်ခဲသော အပြုံးတစ်ခုက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် ကွေးညွတ်သွားကာ သူမကိုယ်သူမသာ ကြားနိုင်သော အသံဖြင့် တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"နောက်ဆုံးတော့... ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီပဲ..."

"နောက်ဆုံးတော့... နေ့တိုင်း ဒီမိစ္ဆာကြီးကို အကြောက်တရားတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့..."

အခန်း (၈၀) ငါ မင်းကို မမေးရသေးဘူးလေ... မင်းက အကုန်ဝန်ခံနေပြီလား…

ကျန်းချန်မြို့ ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရိုက လင်းထိန်နေ၏။

ညစ်ညမ်းမှုနှင့် တရားမဝင် ထုတ်ဝေမှုများ တိုက်ဖျက်ရေး အဖွဲ့တစ်ခုလုံးအပြင် ရာဇဝတ်မှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့နှင့် အထူးရဲတပ်ဖွဲ့တို့မှ အကူအညီ တောင်းခံထားသော ဝန်ထမ်းများ အားလုံးကလည်း အလွန် တက်ကြွစွာ အလုပ်လုပ်နေကြပေသည်။

စင်္ကြံတစ်လျှောက်တွင် လူများက အပြေးအလွှား သွားလာနေကြ၏။

"အဖွဲ့ အေ... အဲ့ဒီဖောက်သည်တွေရဲ့ မှတ်ပုံတင်တွေကို သွားစစ်ဆေးပြီး သူတို့ရဲ့ မိသားစုတွေကို အကြောင်းကြား... အာ... မဟုတ်ဘူး... သူတို့ရဲ့ အလုပ်ခွင်တွေကို အကြောင်းကြားလိုက်..."

"အဖွဲ့ ဘီ... မိန်းမပျိုလေးတွေကို ခွဲထားလိုက်... အဟွတ်... ပြည့်တန်ဆာတွေကို ခွဲထားပြီး အမျိုးသမီး ရဲအရာရှိတွေကို သူတို့နဲ့ သဘောတရားရေးရာ ကိစ္စလေးတွေ သွားပြောခိုင်းလိုက်..."

"အဖွဲ့ စီ... သက်သေခံပစ္စည်းတွေ... သက်သေခံပစ္စည်း အားလုံးကို စာရင်းသွင်းထား... ပြီးတော့ ဟိုဒီဂျေစင်မြင့်ရဲ့ အပျက်အစီးတွေကိုပါ သွားယူထားလိုက်... ဒါတွေ အားလုံးက ချူးရှန့်ရဲ့ ကျေးဇူးပဲ..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက သူ၏ နှုတ်ခမ်းတွင် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ခဲထားကာ အော်ဟစ်နေရသဖြင့် အသံများပင် ဩရှနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများကမူ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် တောက်ပနေလေသည်။

ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အောင်ပွဲပဲ။

ကြုံဖူးသမျှ အကြီးကျယ်ဆုံး အောင်ပွဲပဲ။

ညနိဗ္ဗာန်ကလပ် တစ်ခုလုံး၊ ပိုင်ရှင်မှစ၍ လုံခြုံရေးအစောင့်များအထိ၊ ဖဲဝေသူများမှစ၍ အနှိပ်သည်များအထိ အားလုံးအပြင် လောင်းကစားသမားများနှင့် ပြည့်တန်ဆာ ရာပေါင်းများစွာကိုပါ တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ထို့အပြင် ခုခံမှု လုံးဝ မရှိခဲ့သလို သေဆုံးဒဏ်ရာရသူ လုံးဝ မရှိခဲ့ဘဲ သံသယရှိသူများက ရဲကားပေါ်သို့ တက်ရန်ပင် တန်းစီနေခဲ့ကြသေး၏။

ဤအမှုတွဲကိုသာ စာအုပ်ရေးလိုက်လျှင် စိတ်ကူးယဉ် ဝတ္ထုတစ်အုပ်နှင့် တူနေပေလိမ့်မည်။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက သူ၏ စီးကရက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ဖွာလိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များက အစွန်ဆုံးရှိ စစ်ဆေးမေးမြန်းခန်းများဆီသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

ငါးကြီးတွေ အားလုံးအထဲမှာ ရှိနေတယ်…*

အမှတ် (၃) စစ်ဆေးမေးမြန်းခန်း…

စူးရှသော လျှပ်စစ်မီးရောင်အောက်တွင် ပန်းပွင့်အဆင် ရှပ်အင်္ကျီဝတ်ဆင်ထားပြီး တက်တူးများ အပြည့်ထိုးထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးက စစ်ဆေးမေးမြန်းသည့် ထိုင်ခုံတွင် ခြေချိတ်ထိုင်နေ၏။

သူက အစ်ကိုကြက်ဖြစ်သည်။

ညနိဗ္ဗာန်၏ အလယ်အလတ်အဆင့် အုပ်ချုပ်သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏ လက်အောက်ရှိ "အနှိပ်သည်" များကို ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲရကာ မြေအောက်လောကတွင် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် ကျင်လည်ခဲ့သော ဝါရင့်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

သူက သူ့ရှေ့မှောက်ရှိ လူငယ်ရဲအရာရှိနှစ်ဦးကို မှိန်ပျပျ လှောင်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။

"အရာရှိမင်း... ကျွန်တော် အခါ ရှစ်ရာလောက် ပြောပြီးပြီလေ... ကျွန်တော်က မိန်းကလေးတွေကို အချိန်ဇယား ဆွဲပေးရတဲ့ ညစောင့်တစ်ယောက်လို လူမျိုးပါပဲ... ဘာတွေ သိနိုင်မှာလဲ..."

"သခင်ကြီးလုံလား... ကျွန်တော် သူ့ကို သိပ်မသိပါဘူး... နှစ်ခါလောက်ပဲ တွေ့ဖူးတာပါ... သူက သူဌေးကြီးလေ... ကျွန်တော်က သူ့ကို သိဖို့ ထိုက်တန်ပါ့မလား..."

"စာရင်းစာအုပ်... ဘာစာရင်းစာအုပ်လဲ... ဒါက တရားဝင်လေ... အနှိပ်သည်တွေကို နှိပ်နယ်ခ ပေးတာပါ... မယုံရင် သူတို့ကို မေးကြည့်လို့ ရပါတယ်..."

အစ်ကိုကြက်က ပြုံးရွှင်နေပြီး ဒယ်အိုးထဲတွင် ခုနစ်ကြိမ် ရှစ်ကြိမ်ခန့် လှိမ့်ထားသော မာကျောပြီး ပျော့အိအိအသားတစ်တုံးကဲ့သို့ လုံးဝ အညံ့မခံချေ။

စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုကို တာဝန်ယူထားသော ကျန်းရွှိုက်မှာ ဒေါသကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူရော်သွားတော့၏။

သူက စားပွဲကို လက်ဖြင့် ထုလိုက်လေသည်။

"သေချာဖြေစမ်း... ဒါက ဘယ်နေရာလို့ ထင်နေတာလဲ... ဒီနေရာမှာ နဂါးဖြစ်ဖြစ် ကျားဖြစ်ဖြစ် အမြီးဝှက်ထားရတယ်ဆိုတာ မှတ်ထား..."

အစ်ကိုကြက်က နားထဲမှ အညစ်အကြေးများကို ကလော်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်သည်းများကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ ရေနွေးပူကို မကြောက်သော ဝက်သေတစ်ကောင်နှင့် တူနေပေသည်။

"အရာရှိမင်း... ကျွန်တော့်ကို မခြောက်ပါနဲ့... ကျွန်တော်က အရမ်းလန့်တတ်တာ..."

ကျန်းရွှိုက်က ထပ်မံ၍ တစ်စုံတစ်ရာ မပြောနိုင်မီမှာပင် စစ်ဆေးမေးမြန်းခန်း၏ တံခါးမှာ ပွင့်လာခဲ့၏။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက မည်းမှောင်နေသော မျက်နှာဖြင့် ဝင်လာကာ ကျန်းရွှိုက်ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်လေသည်။

"မင်းတို့ အပြင်ထွက်ပြီး ခဏလောက် အနားယူလိုက်..."

မတတ်နိုင်သဖြင့် ကျန်းရွှိုက်က မတ်တတ်ရပ်ကာ ထွက်သွားရတော့၏။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက စစ်ဆေးမေးမြန်းသည့် ထိုင်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး အစ်ကိုကြက်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ကောင်စုတ်လေး... ငါ မင်းနဲ့ အချိန်ဖြုန်းဖို့ အချိန်မရှိဘူး... ဝန်ခံပြီး သက်ညှာမှု ရအောင် ကြိုးစားစမ်း... ဒါက မင်းအတွက် တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးပဲ..."

အစ်ကိုကြက်က အဝါရောင် သွားများကို ဖော်ပြကာ ရယ်မောလိုက်၏။

"တပ်ဖွဲ့မှူးဝမ်... ခင်ဗျား ပြောတာကို ကြည့်ပါဦး... ကျွန်တော့်မှာ ရှင်းပြစရာ ဘာမှမရှိပါဘူး... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို စီးကရက်တစ်လိပ်လောက် မီးညှိပေးရင် ကျွန်တော် ခင်ဗျားနဲ့ စကားနည်းနည်း ပြောလို့ရမလား..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ နားထင်ကြောများက တဆတ်ဆတ် ခုန်လာတော့သည်။

သူက ဤကဲ့သို့ ခေါင်းမာသော လူမျိုးကို အများကြီး တွေ့ဖူးခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ လှည့်ကွက် အနည်းငယ် မသုံးဘဲနှင့် ၎င်းတို့ကို စကားပြောလာအောင် လုပ်၍ မရပေ။

သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင် ဥပဒေကို ယဉ်ကျေးစွာ ကျင့်သုံးနေပြီ ဖြစ်ရာ ထိုချဉ်းကပ်မှု အဟောင်းများမှာ အလုပ်မဖြစ်တော့ချေ။

ငါးမိနစ်ခန့် စကားပြော၍ မရဘဲ ဖြစ်နေပြီးနောက် ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်လေသည်။

သူက တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ တံခါးကို ဖွင့်ပြီး စင်္ကြံထဲသို့ အော်ခေါ်လိုက်၏။

"ချူးရှန့်..."

"ငါ့နေရာကို ဝင်ယူပေးလို့ရမလား..."

စင်္ကြံ၏ အစွန်ဆုံးမှ အရပ်ရှည်ရှည် ကိုယ်ထည်တစ်ခုက အသံကြားသည်နှင့် မတ်တတ်ရပ်ကာ လျှောက်လာလေသည်။

ချူးရှန့်က အေးစက်နေသော ထမင်းဘူးကို စားပြီးကာစ

ဖြစ်သဖြင့် လည်ချောင်း အနည်းငယ် ခြောက်သွေ့နေသည်ဟု ခံစားနေရ၏။ သူက ရေသောက်စက်မှ ခုနလေးတင် ယူလာခဲ့သော ရေနွေးပူတစ်ခွက်ကို ကိုင်ထားပေသည်။

စစ်ဆေးမေးမြန်းခန်းထဲတွင်မူ "ချူးရှန့်" ဟူသော အမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အစ်ကိုကြက်က တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားလေသည်။

ဤနာမည်ကို သူက ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး တစ်နေရာရာတွင် ကြားဖူးခဲ့သကဲ့သို့ ရှိနေ၏။

သူက ဒီဂျေစင်မြင့်ပေါ်က အသံစနစ်ကြီးကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းနဲ့ ချိုးဖျက်ခဲ့တဲ့ ကောင်လား။

အစ်ကိုကြက်က အနည်းငယ် ကြောက်လန့်သွားသော်လည်း ထို့နောက် သူက လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။

*သူတို့က ရက်စက်တယ်ဆိုတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ*

*စစ်ဆေးမေးမြန်းခန်းထဲကို ရောက်လာပြီဆိုရင်တော့ စည်းကမ်းတွေကို လိုက်နာပြီး သက်သေအထောက်အထားတွေ တင်ပြရမှာပဲ..*

တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ကိုယ်ထိလက်ရောက် လုပ်လာမည်ကို သူက အလွန် သဘောကျနေမိ၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အမာရွတ် အနည်းငယ် ရှိနေသရွေ့ သူ၏ ရှေ့နေကို ရဲများ ဘောင်းဘီချွတ်ခံရသည်အထိ တရားစွဲခိုင်းလို့ ရနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

သူ စီစဉ်နေစဉ်မှာပင် စစ်ဆေးမေးမြန်းခန်း တံခါးက ဂျက်ခနဲ ပွင့်လာခဲ့သည်။

ချူးရှန့်က ရေနွေးငွေ့များ ထွက်နေသော ရေခွက်တစ်ခွက်ကို ကိုင်ကာ ဝင်လာလေ၏။

အစ်ကိုကြက်က ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူက ချူးရှန့်၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရ၏။

ထို့နောက် သူ့ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ အေးခဲသွားတော့သည်။

ချူးရှန့်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုကာ စစ်ဆေးမေးမြန်းသည့် စားပွဲဆီသို့ တည့်မတ်စွာ လျှောက်သွားလေသည်။

အပေါ်မှ လင်းနေသော မီးရောင်က အနည်းငယ် စူးရှနေသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် သူက အလိုအလျောက် လက်လှမ်းကာ ချိန်ညှိနိုင်သော စားပွဲတင် မီးအိမ်ကို အောက်သို့ ဖိချလိုက်ပြီး အခြား လမ်းကြောင်းတစ်ခုသို့ လှည့်လိုက်၏။

ထို့ကြောင့် စူးရှသော အလင်းရောင်က အောက်ဘက်မှနေ၍ ချူးရှန့်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ကျရောက်လာလေသည်။

တစ်မုဟုတ်ချင်းမှာပင် အလင်းနှင့် အရိပ်တို့ ကွဲကွာသွားတော့၏။

ချူးရှန့်၏ မျက်နှာ တစ်ဝက်က အမှောင်ထုထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေပြီး အခြားတစ်ဝက်ကမူ ဖြူဖျော့သော အလင်းရောင်ဖြင့် လင်းထိန်နေပေသည်။

သူ့မျက်လုံးထောင့်မှ ပါးစပ်ထောင့်အထိ ရှည်လျားသော အမာရွတ်ကြီးမှာ အလင်းနှင့် အရိပ်တို့၏ ပုံဖော်မှုကြောင့် အသက်ရှင်နေပြီး တွားသွားနေသည့် ကင်းခြေများ အကောင်ကြီး တစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။

မူလကတည်းက ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသော သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ယခုအခါတွင် အောက်ခြေမရှိသော အနက်ရောင် တွင်းနက်ကြီးနှစ်ခုနှင့် တူနေပေသည်။

အစ်ကိုကြက်၏ အသက်ရှူသံများ ရပ်တန့်သွားတော့၏။

သူက လူသတ်၊ လူသတ်ခံခဲ့ရပြီး မြေအောက်လောကတွင် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် ကျင်လည်ခဲ့ကာ မရေမတွက်နိုင်သော စမ်းသပ်မှုများကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့သည့် ရိုင်းစိုင်းကြမ်းကြုတ်သူ တစ်ဦးအဖြစ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယူဆထားသူ ဖြစ်သည်။

*ဒါပေမဲ့ သောက်ကျိုးနည်း... ငါ့ရှေ့က ဒီမျက်နှာက..*

*ဒါက ရက်စက်တာ မဟုတ်ဘူး... ဒါက လူမဆန်တာပဲ…*

*ဒါက ငရဲပြည် အထပ်တစ်ဆယ့်ကိုးကနေ တွားသွားပြီး ထွက်လာတဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင်များလား..*

အစ်ကိုကြက်၏ စိတ်များက လုံးဝ ဗလာကျင်းသွားတော့၏။

ထို့နောက် သူက ချူးရှန့် စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသော စက္ကူခွက်လေးကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

ရေနွေးငွေ့လေးများက ခွက်ထဲမှ ထွက်ပေါ်နေကြ၏။

ဟောင်ကောင်ရုပ်ရှင်ဟောင်းများတွင်သာ တွေ့ဖူးခဲ့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ဖြတ်ပြေးသွားတော့သည်။

*အတင်းအကျပ် ဝန်ခံခိုင်းခြင်း..*

*ရေနွေးပူ လောင်းချခြင်း..*

*ပွက်ပွက်ဆူနေတဲ့ ရေနွေးတွေကို ဇွန်းတစ်ဇွန်းချင်းစီ ခပ်ပြီး ငါ့ခေါင်းပေါ်ကို လောင်းချမှာ..*

"ဂလု..."

အစ်ကိုကြက်က သူ၏ လည်ပင်းပေါက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် လှုပ်ရှားကာ တံတွေးများကို အတင်း မျိုချလိုက်ရ၏။

သူ့ဆီးအိမ်က ၎င်း၏စွမ်းရည် ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဟု သူ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ချူးရှန့်က နောက်ဆုံးတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။

သေမင်းကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေပြီး နဖူးမှ ချွေးများ ထွက်ကာ အလိုအလျောက် တုန်ယင်လာသော သူ့ရှေ့မှောက်ရှိ တက်တူးများနှင့် အမျိုးသားကို ကြည့်ကာ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်း စကားပြောတော့မည် အပြုတွင်…

"နာမည်..."

"မလုပ်ပါနဲ့..."

အမြီးအနင်းခံလိုက်ရသော ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အစ်ကိုကြက်က စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အညံ့ခံသည့် အမူအရာအဖြစ် သူ၏ လက်များကို ခေါင်းပေါ်သို့ မြှောက်လိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုကြီး... အရာရှိမင်း... ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘိုးဘေးကြီး... ကျွန်တော် ဝန်ခံပါတယ်... အားလုံးကို ဝန်ခံပါတယ်..."

ချူးရှန့် ပြင်ဆင်ထားသော စစ်ဆေးမေးမြန်းမှု ဗျူဟာများ အားလုံးက သူ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့သွားရတော့၏။

သူမှာ ဆွံ့အသွားရသည်။

"ငါ..."

"ငါ မမေးရသေးဘူးလေ..."

ချူးရှန့်က စကားမပြောဘဲ သူ့ကို ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို အစ်ကိုကြက်က မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ ဝန်ခံလိုစိတ်မှာ မလုံလောက်သေးဟု ထင်မှတ်သွားခဲ့၏။

ရေနွေးငွေ့များ ထွက်နေသော ရေကို သူက ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အရေပြားများ စတင် လောင်ကျွမ်းလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

အသက်ရှင်သန်လိုစိတ်က အရာအားလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားတော့၏။

"ကျွန်တော် ပြောပါ့မယ်... ကျွန်တော် ပြောပါ့မယ်... အားလုံးကို ပြောပြပါ့မယ်..."

အစ်ကိုကြက်က စက်သေနတ် တစ်လက်ကဲ့သို့ မြန်ဆန်စွာ ပြောဆိုလိုက်ရာ သူ၏ အသံမှာ ငိုသံပါကာ တုန်ယင်နေလေသည်။

"စာရင်းစာအုပ်... စာရင်းစာအုပ်က ကျွန်တော့် ရေချိုးခန်းထဲက ရေအိမ်ကန်ထဲမှာ ရှိပါတယ်... ပလတ်စတစ်အိတ်နဲ့ ထုပ်ထားတာပါ... အစ်မဟုန်က ကျွန်တော့်ကို ဝှက်ထားခိုင်းတာပါ..."

"ပြီးတော့ ကလပ်က ဟိုမိန်းကလေးတွေရဲ့ ဆေးစစ်ချက် အစီရင်ခံစာတွေက တကယ်တော့ သူတို့ရဲ့ ဝန်ဆောင်မှု မှတ်တမ်းတွေပါ... ကျွန်တော့် ကုတင်အောက်က တတိယမြောက် သစ်သားကြမ်းပြင် အောက်မှာ ဝှက်ထားပါတယ်..."

"သခင်ကြီးလုံက အရုပ်သက်သက်ပါပဲ... သူက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... သူက စီးပွားရေးအကြောင်း ဘာမှနားမလည်ပါဘူး... အစ်မဟုန်က သူ့ကို အပြစ်ပုံချဖို့ သက်သက် ရှေ့ထုတ်ထားတာပါ..."

ချူးရှန့် "..."

စစ်ဆေးမေးမြန်းခန်း၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ တစ်ဖက်မြင် မှန်မှတစ်ဆင့် အရာအားလုံးကို ကြည့်နေသော ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းမှာ "ဖျက်" ခနဲ အသံနှင့်အတူ သူ၏ စီးကရက်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားစေခဲ့၏။

ကျန်းရွှိုက်နှင့် လီတာ့ကျွမ်းတို့မှာလည်း ကျောက်ဆင်းတု နှစ်ခုကဲ့သို့ မျက်လုံးပြူးကာ မှင်သက်နေကြပေသည်။

*သောက်ကျိုးနည်း…*

*ဒီလိုနဲ့ ဝန်ခံလိုက်ပြီလား..*

*ချူးရှန့်က အထဲကို ဝင်သွားတယ်၊ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ မီးအိမ်ကို လှည့်လိုက်ရုံနဲ့တင် တစ်ဖက်လူက အကုန် ဝန်ခံသွားတာလား..*

စစ်ဆေးမေးမြန်းခန်းထဲတွင်မူ အစ်ကိုကြက်၏ ပြိုလဲလုမတတ် ဝန်ခံမှုများက ဆက်လက် ထွက်ပေါ်နေဆဲ ဖြစ်၏။

သူက နှေးနှေးပြောနေပါက ရေနွေးပူခွက်က သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ပက်ခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေပေသည်။

"ပြီးတော့ နောက်တစ်ချက် ရှိသေးတယ်... ကျွန်တော် ငယ်ငယ်က အိမ်နီးချင်းဆီက ပဲငံပြာရည် ခိုးဖူးတယ်... အလယ်တန်းကျောင်းတုန်းကလည်း ကျွန်တော့် ခုံဖော်ရဲ့ စာမေးပွဲ စာရွက်ကို ကူးချဖူးတယ်... ကျွန်တော် အသက် ဆယ့်ရှစ်နှစ်တုန်းကလည်း... ကျွန်တော်လည်း... ရွာအရှေ့ဘက်စွန်းက မုဆိုးမလီ ရေချိုးနေတာကို ချောင်းကြည့်ဖူးတယ်..."

"ကျွန်တော်က လူမဟုတ်ဘူး... တိရစ္ဆာန်ပါ... အရာရှိမင်း... ကျွန်တော် ဝန်ခံပါတယ်... အားလုံးကို ဝန်ခံပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲဖို့နဲ့ အသစ်ကနေပြန်စဖို့ အခွင့်အရေးလေး တစ်ခုလောက်တော့ ပေးပါ..."

အစ်ကိုကြက်မှာ မျက်ရည်များ ကျဆင်းနေပြီး ချူးရှန့်ကို ဦးညွှတ်လုမတတ် ဖြစ်နေလေသည်။

ချူးရှန့်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားရ၏။

သူက စားပွဲပေါ်ရှိ ရေခွက်ကို ကောက်ယူကာ တိတ်ဆိတ်စွာ တစ်ငုံ သောက်လိုက်လေသည်။

*အင်း... ရေအပူချိန်က အနေတော်ပဲ... ငါ့လည်ချောင်းကို သက်သာသွားစေမှာပဲ..*

ချူးရှန့်၏ လုပ်ရပ်ကို အစ်ကိုကြက် မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမှာ ဝိညာဉ်လွင့်ထွက်သွားလုမတတ် ကြောက်လန့်သွားတော့၏။

ချူးရှန့်က ရေအပူချိန်ကို စမ်းကြည့်နေသည်ဟု သူ ထင်မှတ်သွားခဲ့သည်။

"အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော့်ဆီမှာ ပိုအသုံးဝင်တာ ရှိသေးတယ်... ကျွန်တော့်ကို ရေနွေးနဲ့ မလောင်းပါနဲ့..."

အစ်ကိုကြက်က သူ၏ နောက်ဆုံး စကားလုံးများကို အော်ဟစ်ရန် သူ၏ ခွန်အား အားလုံးကို အသုံးပြုလိုက်လေသည်။

"တကယ့် ကြိုးကိုင်သူက သခင်ကြီးလုံ မဟုတ်သလို အစ်မဟုန်လည်း မဟုတ်ဘူး..."

"အဲ့ဒါက လက်အိတ်ဖြူလို့ နာမည်ပြောင် ပေးထားတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်ပဲ... သူကမှ ညနိဗ္ဗာန်ရဲ့ တကယ့်ပိုင်ရှင်ပဲ..."

"သူက အခု... သူက မြို့ပြင်ကို ခရီးထွက်နေတယ်လို့ အစ်မဟုန်ပြောတာ ကြားဖူးတယ်... ဟိုင်ချန်မှာ... ဟုတ်တယ်... ဟိုင်ချန်မှာ..."