အခန်း (၃-၄)

အခန်း (၃)

ကျွန်တော် တပ်ကြပ်ဒုတိယအဆင့် ရာထူး တိုးခါစတုန်းကပေါ့။

ကျွန်တော်တို့တပ်က တပ်မမှူးရဲ့ ကွပ်ကဲမှုအောက်မှာ စိန်ပြောင်းပစ်ခတ်မှု လေ့ကျင့်ရေးတွေ လုပ်နေခဲ့ကြပါတယ်။

ဒိုင်း။ ဒိုင်း

နားကွဲမတတ် အသံကြီးတွေနဲ့အတူ ကျည်ဆန်တွေက ပစ်လွှတ်လိုက်တိုင်း ပစ်မှတ်ကို ထိမှန်နေခဲ့ပါတယ်။

သေနတ်ကိုင်ဖြစ်တဲ့ တပ်ကြပ်ကြီး ကင်ဂျေဟတ်က ကျွမ်းကျင်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့အတူ ကျည်ဆန်ကို စိန်ပြောင်းပြောင်းဝထဲ ထည့်လိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ။

ကျွန်တော့်မျက်စိရှေ့မှာ ဟိုလိုဂရမ်လိုမျိုး တစ်ခုခု ပေါ်လာပါတယ်။

ပထမတော့ ဒါ ဘာလဲလို့ ကျွန်တော် တွေးနေမိသေးတယ်။

ဒါ ဘာကြီးလဲ။ ဘာလို့ ဒီလိုမျိုးကြီး ငါ့မျက်စိရှေ့မှာ ပေါ်လာရတာလဲ။

[KM188 ပေါက်ကွဲမှု]

KM188 ဆိုတာက မကြာသေးခင်ကမှ ထုတ်ပေးထားတဲ့ စိန်ပြောင်းအသစ်ရဲ့ နာမည်ပါ။ အဲဒီစိန်ပြောင်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ အရှေ့တည့်တည့်မှာ ရှိနေတာလေ။

အခုထိတော့ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိသေးပေမဲ့...

ကျွန်တော်ကတော့ ဗီဇအရ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ဝပ်ချလိုက်ပြီး အော်လိုက်မိတယ်။

“ဝပ်ကြ”

အဲဒီ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ဆုံးဖြတ်ချက်က ကျွန်တော့်အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့ပါတယ်။

ဒုန်း

ပေါက်ကွဲသံကြီး ဟိန်းထွက်လာတယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ အော်ဟစ်ငိုယိုသံတွေ လိုက်လာတော့တာပါပဲ။

“အား”

“အား… ငါ့ခြေထောက်”

ကျည်ဆန်က အပြင်ကို ထွက်မသွားဘဲ အထဲမှာတင် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့တာပါ။ ပြောင်းဝကြီး ပွင့်ထွက်သွားပြီး တပ်ကြပ်ကြီး ကင်ဂျေဟတ်ကတော့ ကျည်ဆန်အစတွေမှန်ပြီး လဲကျသွားခဲ့တယ်။

အဲဒီမတော်တဆမှုကြောင့် လူတစ်ယောက် အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရခဲ့ပါတယ်။

အမြန်ဝပ်လိုက်တဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ ခဏလောက် နားအူသွားတာကလွဲရင် အဆင်ပြေခဲ့ပါတယ်။ ဒဏ်ရာမရခဲ့ပေမဲ့ စစ်ဆေးရုံမှာ တစ်လလောက် နေခဲ့ရတယ်။

အဲ့ဒီဖြစ်ရပ်ကို အမေ့ကို စိတ်ပူမှာစိုးလို့ တမင်တကာ မပြောခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ တက်ဂယူကိုတော့ ပြောပြလိုက်တာကြောင့် သူက စစ်ဆေးရုံကို ချက်ချင်း လာတွေ့ခဲ့ပါတယ်။

“အဲဒီတုန်းက ဘာလို့ ဘာမှမပြောခဲ့တာလဲ”

“ငါ ပြောရင်ကော မင်းက ယုံမှာမလို့လား”

“ဟုတ်တာပဲ”

အဲဒီအဖြစ်အပျက်ကြောင့် ကျွန်တော့် နားစည်တွေ ထိခိုက်သွားလို့လားမသိဘူး၊ ခဏလောက်တော့ နားထဲမှာ အသံတွေ ကြားနေရတဲ့ ‘နားအူဝေဒနာ’ကို ခံစားခဲ့ရတယ်။ နောက်ပိုင်း စိတ်ပြန်တည်ငြိမ်လာတော့ ဒါက ငါ့အထင်မှားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလို့ တွေးမိခဲ့တယ်။

ဒါကြောင့် အဲဒီကိစ္စကို ခဏလောက် မေ့ထားလိုက်ပါတယ်။

“ဒါပေမဲ့ အခု မင်းနဲ့ ဖုန်းပြောနေတုန်းမှာ အဲဒါက ရုတ်တရက် ခေါင်းထဲ ပြန်ပေါ်လာတာ”

“ဟိုလိုဂရမ်လား”

“အေး”

အဲဒီ ‘အရာ’ ကြီး ပေါ်လာတုန်းကသာ ငါ မဝပ်လိုက်ရင် ငါလည်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရတာ ဒါမှမဟုတ် သေတောင် သေသွားနိုင်တယ်။

ငါ အခုလို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ဒီမှာရှိနေတာ အဲဒီအရာကြောင့်ပဲ။

“ဒါကြောင့် ‘Mountain Hill ဒေဝါလီခံရခြင်း’ ဆိုတာ မြင်လိုက်တာနဲ့ မင်းကို ချက်ချင်း ရောင်းခိုင်းလိုက်တာလေ။ အဲဒီလို ဖြစ်လာနိုင်တယ်လို့ ငါ တွေးမိလို့ပေါ့”

တက်ဂယူကတော့ အခုထိ မယုံနိုင်သေးတဲ့ ပုံစံပါပဲ။

ကျွန်တော့်ဘက်က ကြည့်ရင်တောင် ဒီဇာတ်လမ်းက ယုတ္တိမရှိပါဘူး။ သူ့နေရာမှာသာ ကျွန်တော်ဆိုရင်လည်း ဒါကို ယုံမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

“ဒါက တကယ်ကြီး ဖြစ်နိုင်လို့လား”

“ယုတ္တိရှိရှိ မရှိရှိ၊ ငါတို့ အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားမယ့်ဘေးကနေ လွတ်ခဲ့ပြီ မဟုတ်လား”

သူသာ ရောင်းဖို့ နာရီပိုင်းလောက် နောက်ကျသွားခဲ့ရင် ဘန့်ကွိုင်တွေ အကုန် ဆုံးရှုံးသွားမှာ။

ဟင်… အဲဒီလို တွေးကြည့်ရင် ငါက သူ့ရဲ့ကယ်တင်ရှင် ဖြစ်မနေဘူးလား။

“ဒါက ဘယ်လို စွမ်းအားမျိုးလဲ”

ပထမတော့ ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲ တွေးခဲ့မိပါတယ်။ တစ်နည်းနည်းနဲ့ ငါ စွမ်းအားတွေ ရသွားတာလားပေါ့။

ဒါပေမဲ့ တကယ့်လက်တွေ့မှာ စွမ်းအားရှင်ဆိုတာ မရှိပါဘူး။

“ဒါက အလိုလိုသိစိတ်ကြောင့်ပဲ ဖြစ်မှာပါ။ ဥပမာ- လူတစ်ယောက်က လေယာဉ်ပေါ်မတက်ခင် တစ်ခုခု စိတ်မသန့်လို့ မတက်ဘဲ နေလိုက်ရာကနေ အဲဒီလေယာဉ် ပျက်ကျသွားတာမျိုးပေါ့”

“အင်း...”

တက်ဂယူက ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးမှ ကျွန်တော့်ကို မေးတယ်။

“ဒါပေမဲ့ ဒါကို ငါ့ကို ပြောပြလို့ ဖြစ်လို့လား။ ဒါက သူများကို လျှို့ဝှက်ထားသင့်တဲ့ အရာလေ”

“ပြောပြလည်း ဘယ်သူက ယုံမှာမလို့လဲ”

ပေါက်ကွဲတော့မယ်ဆိုတဲ့ သတိပေးချက်ကို မြင်ခဲ့တယ်လို့ ဆရာဝန်ကို ပြောပြတုန်းက သူက လုံးဝ အံ့သြမသွားပါဘူး။ အဲဒီအစား ထိတ်လန့်သွားလို့ မှတ်ဉာဏ်တွေ ရှုပ်ထွေးကုန်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ပြောပြီး ဆေးတွေပဲ ပေးလိုက်တာပါ။

တကယ်လို့ ငါက ပစ္စည်းတွေကို မကိုင်ဘဲ ရွှေ့နိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိရင်တော့ သေချာပေါက် ဖုံးကွယ်ထားမှာပေါ့ဟ။ ပစ္စည်းရွှေ့နိုင်တယ်ဆိုတာက အပြင်ပန်းကနေ သက်သေပြလို့ရတယ်လေ။

သေချာအောင်လို့ အဲဒီ အမြောက်ပေါက်ကွဲတဲ့ နေရာမှာရှိတဲ့ လူတွေကို ဟိုလိုဂရမ် မြင်လားလို့ လိုက်မေးကြည့်သေးတယ်။ ဘယ်သူမှ မမြင်ပါဘူး။

ဆိုလိုတာက ဒါဟာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း မြင်နိုင်တဲ့ ဦးနှောက်ရဲ့ အာရုံမှောက်မှားမှု တစ်မျိုးပါပဲ။

ပြီးတော့...

“အပြင်မှာ ငါ့မှာ စွမ်းအားရှိပါတယ်ဆိုပြီး အော်နေတဲ့သူတွေ သန်းနဲ့ချီပြီး ရှိနေတာပဲလေ”

မယုံနိုင်စရာ စွမ်းအားတွေ ရှိပါတယ်ဆိုတဲ့သူတွေ တီဗွီနဲ့ အင်တာနက်မှာ နေ့တိုင်း ပေါ်နေတာပဲ။

ဒီလို အခြေအနေမှာ ငါက ‘ငါ့ရှေ့မှာ ဟိုလိုဂရမ်တွေ မြင်နေရတယ်’ လို့ အော်ပြောနေလည်း ဘယ်သူက ဂရုစိုက်မှာလဲ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါကို လိုက်ကြေညာနေဖို့တော့ မလိုပါဘူး။

“မင်းမလို့ ငါပြောပြတာ။ တခြား ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနဲ့နော်”

သူက တည်ငြိမ်တဲ့ အမူအရာနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။

“စိတ်ချပါ။ ငါ့ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားပါ့မယ်”

သူက စကားများတတ်ပေမဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် ထိန်းရရင်တော့ တော်ပါတယ်။

ကျွန်တော် တက်ဂယူကို မေးလိုက်တယ်။

“မင်း ဘယ်လောက် ရလိုက်လဲ”

“ကိုယ့်ဘာသာ ကြည့်လိုက်လေ”

တက်ဂယူက ကွန်ပျူတာမှာ သူ့ဘဏ်အကောင့်ကို ဖွင့်ပြပါတယ်။

[၁၂,၃၈၇,၀၀၀]

ဒါက များပြားတဲ့ ပမာဏတော့ မဟုတ်ပါဘူး။

တစ်နှစ်လောက် ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်ရင် ဘယ်သူမဆို ဒါကို ရှာနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ‘ဝမ်’ မဟုတ်ဘဲ ‘ဒေါ်လာ’ ဆိုရင်တော့ ဇာတ်လမ်းက တခြားစီ ဖြစ်သွားပြီ။

“······”

ဒေါ်လာ ၁၃.၆ သန်းလောက်ပေါ့။

ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ မယုံနိုင်စရာတွေ ဖြစ်တတ်တာပဲ။

“ဒါက အမေရိကန် အကောင့်လား”

“အေး။ မင်း ဒဲလားကျွန်းအကြောင်း ကြားဖူးလား”

“အဲဒါ ဘာကြီးလဲ?”

“ကာရစ်ဘီယံပင်လယ် အရှေ့ဘက်မှာ ရှိတာလေကွာ”

အမေရိကန် ပိုင်နက်ဖြစ်တဲ့ ဒဲလားကျွန်းမှာ လူဦးရေ ၂ သောင်းပဲ ရှိပြီး ကြံစိုက်ပျိုးရေးနဲ့ ခရီးသွားလုပ်ငန်းကိုပဲ အဓိကထားပါတယ်။

လူအများစုက ဒီနေရာအကြောင်း ကြားတောင် မကြားဖူးကြပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ချမ်းသာတဲ့ လုပ်ငန်းရှင်တွေကြားမှာတော့ ဒါကို လူတိုင်း သိကြပါတယ်။

အကြောင်းကတော့ တစ်သက်မှာ တစ်ခါလောက် သွားလည်သင့်တဲ့ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ... အဲဒါက အခွန်ကင်းလွတ်ခွင့်ရတဲ့ နေရာ ဖြစ်နေလို့ပါ။

တက်ဂယူက ခေါင်းကုပ်ရင်း ပြောလာတယ်။

“လျှို့ဝှက်ကုဒ်ကို ပြန်တွေ့ပြီး ရောင်းဖို့ ကြိုးစားတော့မှ ရောင်းတာက ရှုပ်ထွေးတဲ့ အခွန်ကိစ္စတွေနဲ့ ပတ်သက်နေမှန်း သိရတာ”

ဒစ်ဂျစ်တယ်ငွေကြေး ပေါ်လာတာ ၁၀ နှစ်တောင် မပြည့်သေးပါဘူး။ သဘောတရားတွေက မခိုင်မာသေးသလို နိုင်ငံတကာ စည်းမျဉ်းတွေလည်း မရှိသေးဘူးလေ။

တကယ်လို့ ဘန့်ကွိုင်ကို ‘ငွေကြေး’ အဖြစ် သတ်မှတ်ရင်တော့ တက်ဂယူက ငွေလဲနှုန်းကနေ အမြတ်ရတာမလို့ အခွန်ဆောင်စရာ မလိုပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ‘ကုန်ပစ္စည်း’ အဖြစ် သတ်မှတ်ရင်တော့ ဝင်ငွေခွန် ဆောင်ရပါတယ်။

ပြည်တွင်း အခွန်ဌာနတွေကတော့ ဘန့်ကွိုင်ကို ကုန်ပစ္စည်းအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး အခွန်ကောက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားကြတာပါ။ ဆိုလိုတာက အခွန်ကို ဝမ် သန်းထောင်နဲ့ချီပြီး ပေးဆောင်ရနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ သဘောပဲ။

တက်ဂယူရဲ့ အစ်မက ဒါကို ကြားတော့ နည်းလမ်းတစ်ခု ပေးပါတယ်။ အဲဒါက ဒဲလားကျွန်းမှာ ကုမ္ပဏီတစ်ခု ထောင်ဖို့ပါ။

အခွန်ကင်းလွတ်တဲ့ နေရာမှာ ကုမ္ပဏီထောင်ပြီး အမြတ်တွေကို အဲဒီကို ပို့ထားခြင်းအားဖြင့် အခွန်ရှောင်လို့ ရပါတယ်။

“ဒါကြောင့် ငါ ဒဲလားကျွန်းမှာ OTK Company ဆိုတဲ့ ကုမ္ပဏီတစ်ခု ထောင်လိုက်တယ်”

“OTK ဆိုတာ ‘Otaku’ (အိုတာကု) ကို ပြောတာလား”

“······ အိုတက်ဂယူ (Oh Taek-gyu) ကို အတိုကောက် ခေါ်တာပါဟ”

ကုမ္ပဏီလို့သာ ခေါ်တာ တကယ်တမ်းကျတော့ စာရွက်ပေါ်မှာပဲရှိတဲ့ ကုမ္ပဏီပါပဲ။

“အဲဒါက တရားမဝင်ဘူး မဟုတ်ဘူးလား”

တက်ဂယူက ကျွန်တော့်မေးခွန်းကို ခေါင်းခါပြတယ်။

“အတိအကျ ပြောရရင် တရားမဝင်တာ မဟုတ်ဘူး။ ဥပဒေအရ ဘယ်သူမဆို မိမိအလိုရှိတဲ့ နေရာမှာ ကုမ္ပဏီထောင်ပိုင်ခွင့် ရှိတယ်။ ကမ္ဘာကျော် ကုမ္ပဏီကြီးတွေတောင် အခွန်ရှောင်ဖို့ အခွန်ကင်းလွတ်တဲ့ နေရာတွေမှာ ကုမ္ပဏီခွဲတွေ ထောင်ကြတာပဲ။ သေချာကြည့်ရင် Google လို အမေရိကန် ကုမ္ပဏီတွေတောင် ဒီလိုပဲ လုပ်ကြတာလေ”

“······”

တရားမဝင်ဘူး ဆိုရင်တောင်မှ ဥပဒေရဲ့ ဟာကွက်တစ်ခုတော့ ဖြစ်နေမှာပေါ့။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဝမ် သန်းပေါင်းထောင်နဲ့ချီတဲ့ အခွန်တွေကို ရှောင်နိုင်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်လည်း ဒီလိုပဲ လုပ်မှာပါပဲ။

ကျွန်တော် အကောင့်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်တယ်။ ကြည့်နေရင်းနဲ့တောင် ဒီပမာဏက တကယ့်လက်တွေ့ မဟုတ်သလို ခံစားရတယ်။

“ဒါက မယုံနိုင်စရာပဲ”

“ဟဲဟဲ၊ အခုကစပြီး ငါတို့ ဘဝကို အေးအေးဆေးဆေး အပန်းဖြေရင်း ဖြတ်သန်းလို့ ရပြီ”

ဒါပေမဲ့ တက်ဂယူက အခုထိလည်း အေးအေးဆေးဆေး အပန်းဖြေနေခဲ့တာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။

ကျွန်တော် လက်ပိုက်ပြီး စဉ်းစားနေမိတယ်။

“ဟင်း...”

“ဘာဖြစ်လို့လဲ”

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အရေးကြီးတဲ့ တစ်ခုခုကို ငါ မေ့နေသလိုပဲ။ လျှာဖျားလေးတင် မေ့နေတာ”

တက်ဂယူကလည်း အံ့သြသွားတဲ့ပုံစံနဲ့ ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။

“ငါလည်း အတူတူပဲ။ ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကစပြီး တစ်ခုခု လိုနေသလို ခံစားနေရတာ။ အဲဒါ ဘာဖြစ်မလဲ”

ကျွန်တော် အတိတ်ကို ပြန်ပြီး စဉ်းစားကြည့်လိုက်တယ်။ ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးတဲ့နောက်မှ ကျွန်တော်တို့ လျစ်လျူရှုထားမိတဲ့ တစ်ခုခုကို နောက်ဆုံးတော့ မှတ်မိသွားတယ်။

“ခဏလေး။ အဲဒီတုန်းက မင်းက ငါ့ရဲ့ ဇာတ်ကောင်ကိုလည်း ရောင်းလိုက်သေးတယ် မဟုတ်လား”

ကျွန်တော့်စကားကြောင့် တက်ဂယူက သတိရသွားပြီး အော်လိုက်တယ်။

“ဪ၊ ဟုတ်သားပဲ။ အခုမှ မှတ်မိတော့တယ်။ ငါ့ဇာတ်ကောင်ကို ၁ သောင်းနဲ့ ရောင်းပြီး မင်းဟာကို ၁ ထောင်နဲ့ ရောင်းလိုက်တာ မဟုတ်လား”

အဲဒီတုန်းကတော့ ဒါက မပြောပလောက်တဲ့ ပမာဏမလို့ ကျွန်တော်တို့ ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြပါဘူး။

အဲဒီနောက်မှာ ဘန့်ကွိုင်ဈေးက ဝမ် သန်း ၅၀ အထိ ထိုးတက်သွားခဲ့ပြီး၊ တက်ဂယူက လျှို့ဝှက်ကုဒ် ပျောက်လို့ ပိုက်ဆံထုတ်မရတဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့ ပိုက်ဆံကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အချင်းချင်း ကော်လံဆွဲပြီး ရန်တောင် ဖြစ်ခဲ့ကြပါသေးတယ်။

နောက်ဆုံးတော့ တစ်လလုံးလုံး ထမင်းလိုက်ကျွေးခိုင်းပြီး ပြဿနာကို အဆုံးသတ်ခဲ့တာပေါ့။

ကျွန်တော် စိတ်ထဲကနေ အမြန် တွက်ချက်လိုက်တယ်။

၁၁,၀၀၀ BNT ထဲမှာ ၁,၀၀၀ BNT က ငါ့ဝေစုဆိုတော့ ၉.၁ ရာခိုင်နှုန်းလောက် ရှိမယ်။ ဝမ် သန်း ၁၃၆၀၀ရဲ့ ၉.၁ ရာခိုင်နှုန်းဆိုတော့ ခန့်မှန်းခြေ ဝမ် သန်း ၁၂၄၀ လောက် ရှိမယ်။

ကျွန်တော် တက်ဂယူဆီ လက်ဖြန့်လိုက်တယ်။

“ငါ့ပိုက်ဆံ ပေး”

သူ ခဏလောက် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားပြီးမှ ထစ်ထစ်အအနဲ့ ပြောလာတယ်။

“ပ-ပေးပါ့မယ်”

စစ်တပ်က ထွက်ပြီး တစ်ရက်အကြာ။

ရုတ်တရက်ကြီး ကျွန်တော့်မှာ ဝမ် သန်း၁၂၄၀ ရှိလာခဲ့ပါပြီ။

မနက်လင်းလာပါပြီ။

ကျွန်တော် ဘဏ်ကိုသွားပြီး ATM စက်ထဲ ကတ်ထည့်လိုက်တယ်။

လျှို့ဝှက်နံပါတ် နှိပ်လိုက်တဲ့အခါ အကောင့်ထဲက လက်ကျန်ငွေ ပေါ်လာပါတယ်။

[၅၀၀,၀၀၀,၀၀၀]

“ဒါပဲဟေ့”

ကျွန်တော် ဝမ်းသာအားရ လက်သီးလက်မောင်း တန်းလိုက်မိတယ်။

ပိုက်ဆံ ဝင်လာပြီဆိုတာ ကြိုသိထားပေမဲ့ ကိုယ့်မျက်စိနဲ့ကိုယ် မြင်ရတာကတော့ ခံစားချက် လုံးဝ တခြားစီပါပဲ။ သန်းထောင်နဲ့ချီတဲ့ ပမာဏကြီးက တကယ့်လက်တွေ့ မဟုတ်သလိုပါပဲ။

သုညတွေ ဘယ်နှစ်လုံးတောင်လဲ။

ဒါကို နားလည်ဖို့တောင် ခက်နေပါတယ်။

ကျွန်တော် ကျူရှင်ပြတာနဲ့ မုန့်ဖိုးတွေကနေ ဝမ် ၃ သန်းလောက်အထိ စုဖူးပေမဲ့ ဒီလောက် ပမာဏအများကြီးကိုတော့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး။

တကယ်က ကျွန်တော် ဝမ် သန်း ၁၂၄၀ ရရမှာပါ။

ဒါပေမဲ့ ဒီပိုက်ဆံကို လက်ခံတဲ့နေရာမှာ ပြဿနာတစ်ခု ရှိနေပါတယ်။ တက်ဂယူက ကျွန်တော့်ကို ပေးတာက လက်ဆောင်ပေးတဲ့ သဘောမျိုး ဖြစ်နေတာပါ။ အဲဒီပိုက်ဆံက အခွန်ကင်းလွတ်တဲ့ နေရာမှာပဲ ရှိနေရင် ပြဿနာမရှိပေမဲ့ ကိုရီးယားထဲကို ဝင်လာတာနဲ့ အခွန်ဆောင်ရမှာပါ။

အနည်းဆုံး ဝမ် သန်း ၅၀၀ အထိကို ၂၀ ရာခိုင်နှုန်း အခွန်ဆောင်ရပြီး၊ ပမာဏ များလာလေလေ အခွန်နှုန်းက တိုးလာလေလေပါပဲ။

အခွန်ရှောင်ဖို့ဆိုရင် တက်ဂယူလိုပဲ အခွန်ကင်းလွတ်တဲ့ နေရာမှာ ကုမ္ပဏီထောင်လို့ ရပေမဲ့၊ ကျွန်တော့်မှာ အခုချက်ချင်း ကိုရီးယားမှာ သုံးလို့ရမယ့် ပိုက်ဆံ လိုအပ်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် ပထမဆုံးအနေနဲ့ ဝမ် သန်း ၅၀၀ ကို အရင်ယူလိုက်ပြီး ကျန်တဲ့ သန်း ၇၄၀ ကိုတော့ တခြားနည်းလမ်းနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။

ဒါက စစ်တပ်ထဲမှာ မက်ခဲ့တဲ့ အိပ်မက်တစ်ခုတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။

တစ်နည်းနည်းနဲ့တော့ အရာအားလုံးက သူ့ဘာသာသူလည်ပတ်နေဦးမယ့်ပုံပါပဲ။

ကျွန်တော် ပထမဆုံး ဝမ် ၁ သန်း ထုတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။

ဝီ

ATM စက်ကနေ ဝမ် ၅ သောင်းတန် အရွက် ၂၀ ချက်ချင်း ထွက်လာပါတယ်။ ကျွန်တော့် လက်ကျန်ငွေက ဝမ် ၄၉၉,၀၀၀,၀၀၀ ဖြစ်သွားပါတယ်။

“အာ...”

ပိုက်ဆံတွေ ထွက်လာတာ မြင်မှ ဒါက တကယ်ကြီးဆိုတာ သဘောပေါက်သွားတော့တယ်။

လူတွေမြင်မှာစိုးလို့ အဲဒီ ၁ သန်းကို ပိုက်ဆံအိတ်ထဲ အမြန် ထည့်လိုက်ပါတယ်။

ကျွန်တော့်ဘဝက တစ်ညတည်းနဲ့ ပြောင်းလဲသွားသလို ခံစားရပါတယ်။

အပြင်ထွက်လိုက်တော့ ပြင်းထန်တဲ့ နေရောင်ခြည်က ကျွန်တော့်ခေါင်းပေါ်ကို ကျရောက်လာတယ်။ ကမ္ဘာကြီးက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသလိုပါပဲ။ ဆောင်းလယ်ရဲ့ အအေးဓါတ်ကတောင် နွေးထွေးနေသလို ခံစားရတယ်။

ဒီတစ်လျှောက်လုံး ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်က အေးနေတာ မဟုတ်ဘဲ ရင်ထဲက အေးနေတာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။

ကျွန်တော် ခဏရပ်ပြီး အဆောက်အဦးရဲ့ မှန်သားပေါ်က ကျွန်တော့်ပုံရိပ်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ နွမ်းဖတ်နေတဲ့ တီရှပ်၊ အရောင်လွင့်နေတဲ့ ဂျင်းဘောင်းဘီနဲ့ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ အနွေးထည်။

စစ်တပ်မဝင်ခင်က ဝယ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေကိုပဲ အခုထိ ဝတ်ထားတုန်းပါ။

ကြည့်ကောင်းအောင် ပြောရရင်တော့ ‘ရှေးဟောင်းစတိုင်’ပေါ့လေ... ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုပဲ ပြောပြော ဒါက ကြည့်မကောင်းပါဘူး။

ကျွန်တော့် အဝတ်အစားတွေက ဆင်းရဲမွဲတေမှုကို အော်ဟစ်ပြနေသလိုပါပဲ။

“ပထမဆုံး အဝတ်အစားတချို့ အရင်ဝယ်ရမယ် ထင်တယ်။”

ဒီအချိန်ဆိုရင် အမေက ကုန်တိုက်မှာ အလုပ်လုပ်နေလောက်ပြီ မဟုတ်လား။

အဝတ်အစားတချို့ ဝယ်ပြီး အမေ့ဆီလည်း သွားတွေ့သင့်တယ်။

ကျွန်တော် ဂန်နမ်က လော့တေးကုန်တိုက်ဆီကို စတင် လျှောက်လှမ်းခဲ့ပါတော့တယ်။

အခန်း (၄)

ရုံးဝန်ထမ်းတစ်ဦးဖြစ်သူ လီဆီယွန်။

ဒီနေ့ လီဆီယွန်ရဲ့ စိတ်အခြေအနေက တော်တော်လေး ဆိုးရွားနေပါတယ်။ မနေ့ညက သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ နောက်ကျတဲ့အထိ သောက်စားခဲ့မိတာကြောင့် ဒီနေ့ အလုပ်ကို နောက်ကျမှ ရောက်လာခဲ့တာပါ။ လီဆီယွန်ရဲ့ မန်နေဂျာကလည်း အလုပ်နောက်ကျတဲ့ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အကြိမ်ကြိမ် အော်ဟစ်နေခဲ့သလို၊ ဒီလိုပဲ ဆက်လုပ်နေဦးမယ်ဆိုရင် အလုပ်က ထွက်လိုက်တော့လို့ပါ ပြောခဲ့ပါတယ်။

တစ်နာရီလောက် နောက်ကျတာကို ဒီလောက်အထိ အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်နေရလား။ ဒီအသက်အရွယ်အထိ မန်နေဂျာအဆင့်မှာတင် တန့်နေတာ မဆန်းပါဘူးလေ။

တခြားသူတွေ နေ့လယ်စာ ထွက်စားကြချိန်မှာ လီဆီယွန်ကတော့ ခြေလှမ်းတွေက ကုန်တိုက်ဆီကို ဦးတည်နေခဲ့တယ်။

စိတ်အပြောင်းအလဲဖြစ်ဖို့အတွက် ဈေးဝယ်တာလောက် ကောင်းတာ မရှိပါဘူး။ တစ်ခုခု ဝယ်လိုက်ရင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားမလားလို့ လီဆီယွန် တွေးမိပါတယ်။

လီဆီယွန် အထဲကို ဝင်လိုက်တဲ့အခါ ပထမထပ်မှာတင် Chanel၊ Prada နဲ့ Louis Vuitton လိုမျိုး ပြင်သစ်ဇိမ်ခံ အမှတ်တံဆိပ်တွေက တန်းစီနေပါတယ်။

အထဲကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဝင်သွားပြီး အိတ်တစ်လုံးလောက် ဝယ်လိုက်ချင်ပေမဲ့ လီဆီယွန်ရဲ့ ခရက်ဒစ်ကတ် ကန့်သတ်ချက်က ခွင့်မပြုပါဘူး။ လီဆီယွန်ဟာ ငွေသားထုတ်ယူမှုတွေနဲ့ အရစ်ကျစနစ်တွေကြောင့် ဝမ် ၈ သန်းလောက် သုံးထားပြီးသား ဖြစ်နေလို့ပါ။

လီဆီယွန်မှာ သုံးဖို့ ဝမ် ၁ သန်းတောင် မပြည့်တော့တဲ့အတွက် အဲဒီအတိုင်းအတာအတွင်းမှာပဲ ချွေတာပြီး ဝယ်ရပါလိမ့်မယ်။

လီဆီယွန်ဟာ သူ ခဏခဏ လာနေကျ အလယ်အလတ်တန်းစား ဇိမ်ခံတံဆိပ်တစ်ခုဖြစ်တဲ့ MPM ဆိုင်ဆီကို ဦးတည်လိုက်ပါတယ်။ ဒါဟာ ဒီလအတွင်းမှာတင် လီဆီယွန်ရဲ့ ငါးကြိမ်မြောက် လာရောက်ခြင်းပါ။ ဒါကြောင့်လည်း လီဆီယွန်ဟာ အဲဒီမှာ ‘Regular Customer’ တစ်ယောက်လို ဆက်ဆံခံရပါတယ်။

မန်နေဂျာနဲ့ ဝန်ထမ်းတွေဆီက ရရှိမယ့် VIP ဆက်ဆံမှုကို တွေးလိုက်မိရုံနဲ့တင် လီဆီယွန် စိတ်တွေ ပြန်ကြည်လာပါတယ်။

MPM ဆိုင်အဝင်ဝကို အသွားလမ်းမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကော်ဖီတွေ မှောက်ထားလို့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ပေပွနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သန့်ရှင်းရေးသမားတစ်ယောက်က ကြိုးကြိုးစားစားနဲ့ ကြမ်းတိုက်နေပါတယ်။

လီဆီယွန်ကတော့ ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျော်သွားဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ ကြမ်းတိုက်တံက သူမရဲ့ ဖိနပ်ကို အသာလေး ထိသွားခဲ့တယ်။

ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကမှ လျှော့ဈေးနဲ့ အားရပါးရ ဝယ်ထားတဲ့ ဖိနပ်တစ်စုံပါ၊ အခုတော့ ကြမ်းတိုက်တံနဲ့ ထိပြီး ပေသွားခဲ့ပါပြီ။

လီဆီယွန် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်တယ်။

“အဒေါ်ကြီး။ ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ”

သန့်ရှင်းရေးသမားက ခေါင်းငုံ့ပြီး တောင်းပန်ပါတယ်။

“ဪ။ တောင်းပန်ပါတယ်။ မမလေး”

“‘တောင်းပန်ပါတယ်’ လို့ ပြောလိုက်ရင် ပြီးရောလား။ ဒါက ဘယ်လိုဖိနပ်မျိုးလဲဆိုတာ သိရဲ့လား”

“ကျွန်မ ပြန်သုတ်ပေးပါ့မယ်။ မမလေး”

သန့်ရှင်းရေးသမားက သူ့အိတ်ကပ်ထဲက လက်ကိုင်ပုဝါကို ထုတ်ပြီး ခါးကိုကိုင်းကာ ဖိနပ်ကို သုတ်ပေးဖို့ ကြိုးစားပါတယ်။

“ရှင့်ရဲ့ ညစ်ပတ်နေတဲ့ လက်တွေနဲ့ မထိနဲ့။ အခုချက်ချင်း ဖယ်စမ်း”

“တ-တောင်းပန်ပါတယ်”

ဆူညံသံတွေ ကျယ်လာတာနဲ့အမျှ ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးငယ်တစ်ယောက် ပြေးလာပါတယ်။ အဲ့ဒီအမျိုးသမီးရဲ့ ရင်ထိုးမှာ ‘မန်နေဂျာ ဝူးမီရမ်’ လို့ ရေးထားပါတယ်။

“ဘာပြဿနာရှိလို့လဲ ရှင့်” လို့ မန်နေဂျာက မေးလိုက်တယ်။

ဆီယွန်က ငိုတော့မယ့် အသံနဲ့ ပြန်ဖြေပါတယ်။

“မမြင်ဘူးလား။ ဒီအဒေါ်ကြီးက သူ့ကြမ်းတိုက်တံနဲ့ ငါ့ဖိနပ်တွေကို ပေအောင် လုပ်လိုက်တာလေ။ အဲဒါကို ဘယ်လို တာဝန်ယူမှာလဲ”

သန့်ရှင်းရေး ဒေါ်ကြီးကတော့ လက်အုပ်ချီပြီး တတွတ်တွတ် တောင်းပန်နေရှာပါတယ်။

“တောင်းပန်ပါတယ်။ မမလေး။ တကယ်ကို တောင်းပန်ပါတယ်ရှင်”

“ဒါက တောင်းပန်နေတဲ့သူရဲ့ အမူအရာလား။ ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်တာတောင် လုံလောက်တာမဟုတ်ဘူး”

မန်နေဂျာက သန့်ရှင်းရေး ဒေါ်ကြီးကို ကြည့်ပြီး ပြောတယ်။

“ဒေါ်ကြီး ဘာလုပ်နေတာလဲ။ အမှားလုပ်ထားရင် အခုချက်ချင်း ဖောက်သည်ကို ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်လိုက်လေ”

“ရှ-ရှင်”

အသက်ကြီးပိုင်း သန့်ရှင်းရေး အဒေါ်ကြီးက ဘေးပတ်ပတ်လည်ကို အကူအညီမဲ့စွာ ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ဘက်က ရပ်တည်ပေးမယ့်သူ တစ်ယောက်မှ မရှိပါဘူး။

“ဒီဖိနပ်က ဘယ်လောက်တန်လဲဆိုတာ သိရဲ့လား။ အဒေါ်ကြီးက လျော်နိုင်လို့လား”

သူက လက်လုပ်လက်စားသမား တစ်ယောက်ပါ။

ဒီလောက် ဈေးကြီးတဲ့ ဖိနပ်ကို အစားပြန်ဝယ်ပေးဖို့ သူ မတတ်နိုင်ပါဘူး။ ဒူးထောက်တောင်းပန်လိုက်လို့ အရာအားလုံး အေးအေးဆေးဆေး ပြီးသွားမယ်ဆိုရင်တော့ သူ လုပ်ရပါလိမ့်မယ်။

သန့်ရှင်းရေး အဒေါ်ကြီးက ဒူးထောက်ဖို့ ပြင်လိုက်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ…

တစ်စုံတစ်ယောက်က သန့်ရှင်းရေးအဒေါ်ကြီးရဲ့ ပုခုံးကို လှမ်းကိုင်လိုက်ပါတယ်။

သန့်ရှင်းရေး အဒေါ်ကြီးက ကျွန်တော့်ကို အံ့သြတုန်လှုပ်တဲ့ အမူအရာနဲ့ ကြည့်လာပါတယ်။

“သား... ဒီကို ဘယ်လို ရောက်လာတာလဲ...”

ကျွန်တော် ရှေ့ကို တိုးလိုက်တဲ့အခါ အမျိုးသမီးငယ်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး စိတ်တိုတိုနဲ့ မေးပါတယ်။

“မင်းက ဘယ်သူမလို့ ဝင်ပါနေတာလဲ”

“ကျွန်တော်က သူ့သားပါ”

“ဘာ... ဘာပြောတယ်”

ကျွန်တော် အဲဒီအမျိုးသမီးကို စိုက်ကြည့်ပြီး ထပ်ပြောလိုက်တယ်။

“ကျွန်တော်က သူ့သားလို့ ပြောနေတာ”

“…”

ကျွန်တော့်စကားကြောင့် ရှေ့က အမျိုးသမီးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားပါတယ်။ သန့်ရှင်းရေးသမားရဲ့ သားက ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ သူ ထင်မထားခဲ့ပုံပါ။

ကျွန်တော် ကုန်တိုက်ထဲကို ဝင်လာတုန်းက ဇိမ်ခံဆိုင်တွေရှိတဲ့ ဘက်မှာ အသက် ၂၀ ကျော်လောက်ရှိမယ့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က အော်ဟစ်နေပြီး သန့်ရှင်းရေးဝတ်စုံနဲ့ အမျိုးသမီးကြီးတစ်ယောက်က တောင်းပန်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတာပါ။

ပထမတော့ ကျွန်တော် ဒီအတိုင်းပဲ ဖြတ်သွားမလို့ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီသန့်ရှင်းရေးသမားရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ ကျွန်တော့်ခြေလှမ်းတွေ ရပ်တန့်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒါ ကျွန်တော့်အမေ့ရဲ့ အသံပါ။

သန့်ရှင်းရေးဝတ်စုံ ဝတ်ထားတဲ့ အမေ့ကို ကျွန်တော် ကြည့်လိုက်မိတယ်။ သူက ကျွန်တော့်အကြည့်ကို ရှောင်လွှဲသွားခဲ့ပါတယ်။

ကျွန်တော် ဒီကုန်တိုက်ကို အဖေနဲ့ အမေနဲ့အတူ အရင်က လာဖူးပါတယ်။ အမေ့ရဲ့ မွေးနေ့တုန်းက ထင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အစားအသောက်ခန်းမှာ စားကြပြီး ဈေးတူတူ ဝယ်ခဲ့ကြသေးတယ်။

အဲဒီတုန်းက အဖေက အမေ့ကို အိတ်တစ်လုံး ဝယ်ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်လည်း ကျွန်တော့်မုန့်ဖိုးတွေထဲ ကနေ ထည့်ပေးခဲ့သေးတယ်။ အဲဒါက အဆင့်မြင့် ဇိမ်ခံတံဆိပ် မဟုတ်ဘဲ အလယ်အလတ်တန်းစား တံဆိပ်လေးတစ်ခုပဲ ဆိုပေမဲ့ အမေကတော့ ကလေးတစ်ယောက်လို ပျော်နေခဲ့တာပါ။

အမေက ကျွန်တော့်ကို ဝန်ဆောင်မှုဌာနမှာ အလုပ်လုပ်နေတာလို့ ပြောခဲ့တာပဲ...

သားဖြစ်သူကို စိတ်မပူစေချင်လို့ သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေတာကို ဖုံးကွယ်ပြီး ဝန်ဆောင်မှုဌာနမှာ လုပ်နေတာလို့ လိမ်ပြောခဲ့ပုံရပါတယ်။

“ဒီမှာ ဘာပြဿနာ ဖြစ်နေလို့လဲ”

“ဒီမိန်းမက သူ့အဝတ်စုတ်နဲ့ ငါ့ဖိနပ်ကို ပေအောင် လုပ်လို့လေ”

“....”

ဒီလောက် မပြောပလောက်တဲ့ ကိစ္စလေးကို ဒီလောက်အထိ ပြဿနာရှာပြီး ဒူးထောက်တောင်းပန်ခိုင်းရလား။

ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲကို ဒေါသတွေ ဆူဝေလာပါတယ်။ အဲဒီအမျိုးသမီးကို ဆွဲထိုးချင်စိတ်တောင် ပေါက်လာမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမေ့ရှေ့မှာတော့ အကြမ်းဖက်တာမျိုး မလုပ်ချင်ပါဘူး။

ဒေါသကို အံကြိတ်ထိန်းရင်း ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။

“ဘယ်နေရာမှာ ပေသွားလို့လဲ”

“ဘယ်နေရာမှာလဲ ဟုတ်လား”

အနက်ရောင်ဖိနပ်က ကြည့်ရသလောက်တော့ လုံးဝ သန့်ရှင်းနေတာပါ။

အဲဒီအမျိုးသမီးက ခေါင်းခါရင်း ပြောတယ်-

“အို… ငါမသိဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီဖိနပ်က ပေသွားပြီဆိုတော့ ငါ ဆက်မဝတ်နိုင်တော့ဘူး၊ အဲဒီတော့ လျော်ပေးရမယ်။ မဟုတ်ရင် ငါ ကုန်တိုက်ရဲ့ တိုင်ကြားစာဘုတ်မှာ တင်မှာ၊ ပြီးတော့ စားသုံးသူ ကာကွယ်ရေးအဖွဲ့ကိုလည်း တိုင်မယ်”

ဘေးမှာရပ်နေတဲ့ မန်နေဂျာကလည်း ခေါင်းငုံ့ပြီး ပြောတယ်။

“တောင်းပန်ပါတယ် မမလေး။ ကျွန်မတို့ ဖြေရှင်းပေးပါ့မယ်”

ရန်ဖြစ်တာကို တားတဲ့ ယောက်မက ရန်တိုက်ပေးတဲ့ ယောက္ခမထက် ပိုစိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းတယ်ဆိုတာ ဒါမျိုးပါပဲ။ ပြဿနာရှာတဲ့သူရော၊ ဘေးကနေ မြှောက်ပင့်ပေးနေတဲ့ သူရော နှစ်ယောက်လုံး စိတ်တိုဖို့ ကောင်းလှပါတယ်။

မန်နေဂျာရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်တော့ အဲဒီအမျိုးသမီးက ပိုပြီး အတင့်ရဲလာကာ အသံကို ထပ်မြှင့်လိုက်ပါတယ်။

“ဒါက ဘယ်လောက်တန်လဲ သိရဲ့လား”

ကျွန်တော် ချက်ချင်း ပြန်မေးလိုက်ပါတယ်။

“ဘယ်လောက်လဲ”

အဲ့ဒီအမျိုးသမီးက ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာနဲ့ ပြန်ဖြေပါတယ်။

“ဝမ် ၆ သိန်းတန်တယ်”

အဲဒီနောက်မှာတော့ အဲ့ဒီအမျိုးသမီးနောက်က ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပါတယ်။

“အခု လျှော့ဈေးနဲ့ဆို ဝမ် ၃ သိန်း ၃ သောင်းပဲ ရှိတော့တာပါ”

၄၅ ရာခိုင်နှုန်းတောင် လျှော့ထားတာလား။

အဲ့ဟာမ ပူညံပူညံ လုပ်နေပုံနဲ့ဆို သန်းနဲ့ချီ တန်နေတယ် ထင်တာ။

ကျွန်တော် ပိုက်ဆံအိတ်ကို ထုတ်လိုက်ပါတယ်။

“ဒါဆို ဝမ် ၆ သိန်းပေးရင် ရပြီ မဟုတ်လား”

ဘေးကကြည့်နေတဲ့ အမေကတော့ ထိတ်လန့်သွားပါတယ်။

“ဂျင်ဟူ၊ ဒီလောက် ပိုက်ဆံအများကြီးကို သားက ဘယ်က ရမှာလဲ...”

“ရပါတယ်။ အမေ”

ကျွန်တော် ဝမ် ၅ သောင်းတန် ၁၂ ရွက် ထုတ်လိုက်ပြီး အဲဒီအမျိုးသမီးကို ကမ်းပေးလိုက်ပါတယ်။

“ရော့”

“ဟွန်း… အစကတည်းက ဒီလိုလုပ်ရမှာ”

အဲဒီအမျိုးသမီးက ပိုက်ဆံကို လှမ်းယူဖို့ လက်ကမ်းလိုက်တယ်။

အဲ့ဒီအမျိုးသမီး ပိုက်ဆံကို မကိုင်ခင်လေးမှာပဲ ကျွန်တော် လက်ကို ပြန်ရုတ်လိုက်ပါတယ်။

“အရင်ဆုံး တောင်းပန်လိုက်”

အဲဒီအမျိုးသမီးက အံ့သြတကြား မျက်လုံး ပြူးကြည့်လာပါတယ်။

“ဘာ”

“ပိုက်ဆံ လိုချင်ရင် အရင်ဆုံး တောင်းပန်”

အဲဒီအမျိုးသမီးက ကျွန်တော့်လက်ထဲက ဝမ် ၆ သိန်းကို တစ်လှည့်၊ ကျွန်တော့်မျက်နှာကို တစ်လှည့် ဒေါသတကြီး ကြည့်နေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မာန်မာနထက် ပိုက်ဆံက ပိုအရေးကြီးပုံရပါတယ်။

သူက အမေ့ဘက်ကို လှည့်ပြီး စိတ်မပါ့တပါနဲ့ ခေါင်းငုံ့ပြလိုက်တယ်။

“တောင်း-တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မ နည်းနည်း လွန်သွားပုံရတယ်”

ဒါက စိတ်ရင်းမပါတဲ့ တောင်းပန်မှုမျိုးပါ။ ဒါပေမဲ့ ဘာမှမရှိတာထက်စာရင်တော့ တော်သေးတာပေါ့။

အဲဒီအမျိုးသမီးက ကျွန်တော့်လက်ထဲက ပိုက်ဆံကို ဆွဲယူလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ ဘယ်လောက်ပဲ ဆွဲဆွဲ ပိုက်ဆံက ထွက်မလာပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်က မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်ထားလို့ပါ။

သူက စိတ်မရှည်စွာနဲ့ “ဘာလုပ်နေတာလဲ” လို့ မေးပါတယ်။

“ဖိနပ် ချွတ်ပေး”

“ဘာ”

ကျွန်တော် ထပ်ပြောလိုက်တယ်။

“ဖိနပ် ချွတ်ပေး။ ဒါက ဆက်ဝတ်လို့မရတော့လောက်အောင် ပေနေလို့ လျော်ကြေးတောင်းတာ မဟုတ်လား။ ကျွန်တော်က ပိုက်ဆံပေးတယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားက ဖိနပ်ကို ပေးရမှာပေါ့။ ပိုက်ဆံလည်း ယူမယ်၊ ဖိနပ်လည်း ဆက်စီးထားမယ်ဆိုတာက ဘယ်လိုမျိုး လိမ်နည်းလဲ”

“ဟား”

အဲဒီအမျိုးသမီးကတော့ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားပေမဲ့ ပြန်ပြောစရာ စကားမရှိပါဘူး။ သူ ဘယ်လောက်ပဲ စဉ်းစားစဉ်းစား ပြန်ချေပဖို့ အကြောင်းပြချက် ရှာမရခဲ့ဘူးလေ။

“တကယ်လို့ အဲဒီအတိုင်း စီးသွားဦးမယ်ဆိုရင်တော့ ဒီပိုက်ဆံကို ငြင်းလိုက်တယ်လို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်မယ်”

ကျွန်တော် ပိုက်ဆံကို ပြန်ဆွဲလိုက်ပေမဲ့ ဒီတစ်ခါမှာတော့ သူက မလွှတ်တော့ပါဘူး။ သူဟာ ပိုက်ဆံနဲ့ သိက္ခာကြားမှာ ဗျာများနေပုံရပါတယ်။

သဘာဝကျကျ စဉ်းစားရင်တော့ ပိုက်ဆံကို ယူပြီး ဖိနပ်အသစ် ဝယ်တာက ပိုကိုက်တာပေါ့။ ကုန်တိုက်ထဲမှာမလို့ ကြိုက်တဲ့ဆိုင်ကနေ အသစ်တစ်စုံ အလွယ်တကူ ဝယ်လို့ ရတာပဲလေ။

နောက်ဆုံးတော့ ပိုက်ဆံကပဲ အနိုင်ရသွားပါတယ်။

“အို… တကယ်ပဲ စိတ်ပျက်ဖို့ ကောင်းလိုက်တာ”

သူဟာ ဖိနပ်ကို ချွတ်ပြီး ပစ်ပေးလိုက်ပါတယ်။ အဲဒီတော့မှ ကျွန်တော် လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူလည်း ပိုက်ဆံကို ယူသွားပါတယ်။

ကျွန်တော် ဖိနပ်ကို ကောက်ယူပြီး အမှိုက်ပုံးထဲကို အားရပါးရ ပစ်ထည့်လိုက်တယ်။

“ဒီလို အမှိုက်မျိုးက အမှိုက်ပုံးထဲမှာပဲ နေသင့်တာ”

“······”

အဲဒီအမျိုးသမီးက ကျွန်တော့်ကို ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ဘဲ မန်နေဂျာကိုပဲ အော်တော့တယ်။

“ငါ ဒီကုန်တိုက်ကို တိုင်ဦးမယ်၊ အဲဒါ မှတ်ထားလိုက်”

မန်နေဂျာက ခေါင်းငုံ့ပြီး ပြောပါတယ်။

“တ-တောင်းပန်ပါတယ်”

တိုင်ချင်တိုင်ပေါ့၊ ကျွန်တော့်ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။ ကုန်တိုက်ကပဲ ဖြေရှင်းပါလိမ့်မယ်။

ကျွန်တော် အမေ့ကို ပြောလိုက်တယ်။

“သွားရအောင်။ အမေ”

အမေနဲ့အတူ ထွက်သွားဖို့ ပြင်လိုက်ချိန်မှာ အမျိုးသမီး မန်နေဂျာက အနောက်ကနေ အော်ပြောလိုက်တယ်၊

“ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ။ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်ပြီးမှ မနက်ဖြန် အလုပ်ပြန်တက်ရဲသေးလား”

“······”

မယုံနိုင်စရာပဲ။

ကျွန်တော်က အေးအေးဆေးဆေး ထွက်သွားမလို့ပါ၊ ဒါပေမဲ့ ဒါကိုတော့ လွှတ်မပေးနိုင်တော့ပါဘူး။

ကျွန်တော် ခြေလှမ်းတွေကို ရပ်လိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ လှည့်လာပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်က ကြမ်းတိုက်တံကို ယူကာ မန်နေဂျာဆီ လျှောက်သွားလိုက်တယ်။

မန်နေဂျာမက ထိတ်လန့်သွားပြီး နောက်ကို ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ပါတယ်။

“ဘာ... ဘာလုပ်မလို့လဲ၊ ငါ့ကို ရိုက်မလို့လား······”

ကျွန်တော် မန်နေဂျာမလက်ထဲကို ကြမ်းတိုက်တံကို အတင်း ထည့်ပေးလိုက်ပါတယ်။

“အမေက နောက်တစ်ခါ အလုပ်လာစရာ မလိုတော့ဘူး၊ ဒါကြောင့် အခုကစပြီး ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ သန့်ရှင်းရေး လုပ်လိုက်တော့”

“ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ဟေ့”

အနောက်ကနေ မန်နေဂျာမ အော်နေတာတွေကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အမေ့လက်ကို ဆွဲပြီး ဆိုင်ထဲက ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။

အပြင်ရောက်တော့မှ ကြောင်တောင်တောင်နဲ့ လိုက်လာတဲ့ အမေက သတိဝင်လာပြီး ပျာပျာသလဲ ဖြစ်နေရှာပါတယ်။

“အို၊ သားရယ်။ အမေ ပြန်သွားပြီး တောင်းပန်လိုက်ရမလား”

စိတ်ပူနေတဲ့ အမေ့ကို ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။

“အမေ ဒါတွေ ဆက်လုပ်စရာ မလိုတော့ပါဘူး”

“ဒါပေမဲ့······”

ကျွန်တော် အမေ့ကို ဖက်လိုက်ပါတယ်။ အမေ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အရမ်းကို နုနယ်နေပြီး အားနည်းနည်း ပိုသုံးလိုက်ရင်တောင် ကျိုးသွားမလားလို့ ထင်ရတယ်။ သူ့ရဲ့ ပုခုံးနဲ့ ကျောပြင်က အရိုးတွေကိုတောင် ကျွန်တော် စမ်းမိနေတယ်။

အမေ ဘယ်တုန်းက ဒီလောက်အထိ ပိန်သွားရတာလဲ။

ဒီလို ခန္ဓာကိုယ်လေးနဲ့ ကုန်တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးကို တစ်နေကုန် သန့်ရှင်းရေး လုပ်ခဲ့ရတာလား။

ကျွန်တော် ရင်ထဲက ဝမ်းနည်းမှုကို အံကြိတ်ထိန်းလိုက်တယ်။

“စိတ်မပူပါနဲ့ အမေ။ အခုကစပြီး အရာအားလုံးကို သား တာဝန်ယူပါ့မယ်”

ခဏလောက်တော့ အမေ အံ့သြသွားပုံရပြီး၊ အဲဒီနောက်မှာတော့ သူ့ရဲ့ ပိန်လှီလှတဲ့ လက်လေးနဲ့ ကျွန်တော့်ကျောကို အသာလေး ပုတ်ပေးရှာတယ်။

“ငါ့သားလေး ဘယ်အချိန်မှာ ဒီလောက်တောင် ကြီးသွားရတာလဲ”