အခန်း (၁၂၇-၁၂၈)
Vol. 13 Ch. 127-128
အခန်း(၁၂၇)
"ဒီနေ့ တစ်ယောက်တည်းလား"
ဘေးဘက် ကာရံထားတဲ့ လိုက်ကာနားမှာ ထိုင်နေတဲ့ မာရူးဆီကို လျှောက်လာရင်း ယိုဂျင်က မေးလိုက်တယ်။ မာရူးဘေးမှာ အမြဲရှိနေတတ်တဲ့ ကောင်မလေးကို သူမ မတွေ့မိလို့လေ။ ဒါမှမဟုတ် မာရူးကပဲ သူမဘေးမှာ အမြဲရှိနေပေးတာလား။
"ကိစ္စလေးတစ်ခု ရှိလာလို့လေ"
"ဘာဖြစ်လို့လဲ"
"သူ့အဖေ ဆုံးတဲ့ နှစ်ပတ်လည်နေ့မို့လို့ပါ"
"ဪ"
ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ ယိုဂျင်က သူမပါးကို အသာအယာ ကုတ်ရင်း မာရူးဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။
"ငါ မမေးသင့်တာ မေးမိသွားတာလား"
"သူ့ရှေ့ကျရင်တော့ ဘာမှမပြောနဲ့ပေါ့။ ဒါနဲ့ နင့်ရဲ့ ဇာတ်ညွှန်းတွေ ပြင်လို့ ပြီးပြီလား"
"လောလောဆယ်တော့ ပြီးပါပြီ။ နင်နဲ့ တစ်ချက်လောက် ပြန်ကြည့်ချင်လို့"
သူမက ဇာတ်ညွှန်းကို ဖွင့်လိုက်ရင်း သမ်းချင်စိတ်ကို အောင့်ထားလိုက်ရတယ်။ သူမ အကြိုက်ဆုံး မင်းသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ပြဇာတ်ကို ပြန်ကြည့်နေတာနဲ့ မနေ့ညက တော်တော် နောက်ကျသွားတာကိုး။
"ပင်ပန်းနေရင်လည်း ခဏလောက် မှေးလိုက်ပါလား"
"ဒီနေရာမှာ ဘယ်လိုလုပ် အိပ်လို့ရမှာလဲ"
"တစ်ခါတလေကျရင် မျက်လုံးလေးမှိတ်ပြီး နားနေလိုက်တာကလည်း အထောက်အကူ ဖြစ်စေတယ်လေ" လို့ ပြောရင်း မာရူးက မျက်လုံးတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မှိတ်လိုက်တယ်။ စမ်းကြည့်လို့ ဘာမှ အရှုံးမရှိဘူးလေ။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ နွေးထွေးမှုတွေ ပြန်ဝင်လာသလိုပဲ။ ငါးမိနစ်လောက် ကြာတော့ စိတ်ထဲမှာ တော်တော်လေး ကြည်လင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
"မဆိုးဘူး မဟုတ်လား"
"အင်း။ ငါကတော့ အိပ်လိုက်မှပဲ အဆင်ပြေမယ် ထင်နေတာ"
"ခန္ဓာကိုယ်က ကောင်းကောင်း အနားရထားရင် ရက်အနည်းငယ်လောက် ဆက်တိုက် မအိပ်ဘဲ နေဖို့က သိပ်မခက်ခဲပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးပိုင်း ရောက်လာရင်တော့ တစ်ယောက်ယောက်က နင့်ကို ကျောပိုးပြီး ခေါ်သွားရင်တောင် သိမှာမဟုတ်တော့ဘူး" လို့ မာရူးက ပခုံးတွန့်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။
ယိုဂျင်က လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး အားရပါးရ သမ်းလိုက်ကာ ဇာတ်ညွှန်းပေါ်ကိုပဲ အာရုံပြန်စိုက်လိုက်တယ်။
"ဆူလ်မီ အကြောင်းကို နင် ဘယ်လိုထင်လဲ။ သူမက ဘယ်လိုလူစားမျိုး ဖြစ်မလဲ"
"ဆူလ်မီ လား။ ဇာတ်လိုက်မ ပုံစံမျိုးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ပိုပြီး အရေးကြီးတာက သူမ ဘာကြောင့် အဲဒီလို ဖြစ်လာရတာလဲ ဆိုတဲ့ မေးခွန်းပဲ"
ဟင်…
ယိုဂျင်က အံ့သြသွားပေမဲ့ စိတ်ဝင်စားတဲ့ အမူအရာမျိုး ပြလိုက်တယ်။ ဒီစကားကို သူမ အရင်ကလည်း ကြားဖူးခဲ့တာကိုး။ အနုပညာလောကထဲက စီနီယာ မင်းသမီးကြီးတစ်ယောက်ဆီ သွားမေးတုန်းကလည်း ဇာတ်ကောင်ရဲ့ စရိုက်ကို ကြိုတင်တွေးတောထားတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ပဲ ဘာသာပြန်နေမယ့်အစား အဲဒီဇာတ်ကောင်ရဲ့ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းကို သေသေချာချာ ထည့်တွေးသင့်တယ်လို့ ပြောခဲ့ဖူးတာလေ။
ဒီဝါသနာရှင် ပြဇာတ်ကလပ်ထဲမှာ သူမကို အဲဒီလို အကြံပေးနိုင်တာက မာရူး တစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်။ ဒီနေရာက လူတွေအားလုံးက ပရော်ဖက်ရှင်နယ် သရုပ်ဆောင်တွေ ဖြစ်ချင်ကြတာ မှန်ပေမဲ့ တကယ်တမ်းတော့ အတွေ့အကြုံမရှိသေးတဲ့ အထက်တန်းကျောင်းသားတွေပဲ မဟုတ်လား။
"ဝိုး... တကယ့်ကို အတွေးအခေါ် ရှိတာပဲ"
"ငါလည်း တစ်နေရာရာက ကြားဖူးထားတာပါ"
"နင့်ရဲ့ ဇာတ်ညွှန်းလေး ခဏလောက် ကြည့်လို့ရမလား"
မာရူးက သူ့ရဲ့ ဇာတ်ညွှန်းကို သူမဆီ ကမ်းပေးလိုက်တယ်။ သူမက မာရူးကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး စာမျက်နှာတွေကို စတင် ဖတ်ကြည့်တော့တယ်။ ပြီးတော့ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိတာက။
'ဒါတွေက ဘာတွေလဲ'
စာရွက်တွေက နှစ်ခု တွဲထားတာဗျ။ မူရင်းစာသားတွေရယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ မှတ်စုတွေနဲ့ အပြည့်ဖြစ်နေတဲ့ မိတ္တူစာရွက်တွေရယ်ပေါ့။
"ဒါတွေ အကုန်လုံးက ဇာတ်ကောင်ကို လေ့လာထားတာတွေလား"
"အကုန်လုံးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်ခါတလေကျရင် စိတ်ထဲမှာ ပေါ်လာတဲ့ အတွေးလေးတွေကို ချရေးထားတာပါ။ ဘာမှလုပ်စရာ မရှိတာနဲ့ပဲ ရေးဖြစ်သွားတာ"
'လုပ်စရာ မရှိလို့ဆိုပြီး ဒါမျိုးတွေ လုပ်တယ်ပေါ့လေ' လို့ ယိုဂျင် တွေးမိသွားတယ်။ သူမက ကိုယ့်ဇာတ်ညွှန်းကို ချထားလိုက်ပြီး မာရူးရဲ့ စာသားတွေကိုပဲ အာရုံစိုက်ကြည့်တော့တယ်။ ချူဂျင် အပေါ် သူလေ့လာထားတဲ့ မှတ်စုတွေထဲမှာ ဇာတ်ကောင်ရဲ့ ငယ်ဘဝကနေ အထက်တန်းကျောင်းအထိ အတွေ့အကြုံတွေ၊ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးမှာ တွေ့ခဲ့ရတဲ့ လူတွေနဲ့ ပတ်သက်မှုတွေ၊ ဇာတ်ညွှန်းထဲမှာတောင် မပါတဲ့ မိဘတွေဆီက ရခဲ့တဲ့ လွှမ်းမိုးမှုတွေနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ ရိုက်ခတ်မှုတွေ အကုန်ပါနေတာ။ မာရူးရဲ့ အနုစိတ် လေ့လာထားမှုတွေကို ကြည့်ပြီး သူမ မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ဘူး။ အထူးသဖြင့် ဒီပြဇာတ်က တစ်ကြိမ်တည်း ကပြရမယ့် စမ်းသပ်ပြဇာတ်မျိုးပဲ မဟုတ်လား။
"ဒါက အင်အားတွေ ဖြုန်းတီးရာ မရောက်ဘူးလား"
"ငါက သရုပ်ဆောင်တာနဲ့ ပြဇာတ်အကြောင်း သိပ်မသိတော့ ဖြုန်းတီးတယ်ဆိုတာမျိုး မရှိပါဘူး။ အရာအားလုံးက ငါ့ကို သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် ကူညီပေးနေတာပဲလေ"
ကိုယ်မသိတဲ့ အရာတစ်ခုပေါ်မှာ ဘာမှ အလကားဖြစ်သွားတာမျိုး မရှိဘူးပေါ့။ ယိုဂျင်က မာရူးရဲ့ စကားကို ရင်ထဲမှာ မှတ်ထားလိုက်တယ်။
"ဒါလေးကို ခဏလောက် ထပ်ဖတ်လို့ ရမလား"
"အင်း... ကြိုက်သလောက် ဖတ်ပါ" လို့ မာရူးက ပြန်ဖြေတယ်။
သူက အရင်လိုပဲ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားလိုက်တယ်။ အိပ်နေတာထက် တစ်ခုခုကို စိတ်ကူးယဉ်နေတဲ့ ပုံစံမျိုးပေါ့။ ယိုဂျင်က အဲဒီမျက်နှာကို ခဏလောက် ကြည့်လိုက်ပြီးမှ မာရူးရဲ့ ဇာတ်ညွှန်းထဲက ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုထဲကို စီးမျောသွားတော့တယ်။
'သူ့လက်ရေးက တော်တော်လေး သပ်ရပ်တာပဲ'
ဇာတ်ညွှန်းထဲမှာ သေသေသပ်သပ် ရေးထားတဲ့ မှတ်စုတွေနဲ့ ပြည့်နေတာ။ မှတ်စုတစ်ခုချင်းစီက စနစ်တကျ ရှိနေပြီး စာလုံးတစ်လုံးမှ စောင်းနေတာမျိုး မရှိဘူး။ ဒီမှတ်စုတွေက မာရူးရဲ့ ထက်မြက်ပြီး စူးရှတဲ့ အသွင်အပြင်နဲ့ လိုက်ဖက်တယ်လို့ သူမ ခံစားရတယ်။
ချူဂျင် ဆိုတဲ့ ဇာတ်ကောင်အပေါ် မာရူးရဲ့ လေ့လာဆန်းစစ်မှုတွေက အပြစ်ပြောစရာ မရှိဘူး။ သရုပ်ဆောင်တာကို နားမလည်ပါဘူးလို့ ပြောတဲ့သူတစ်ယောက်က ဒီလောက်အထိ အသေးစိတ် လေ့လာနိုင်တာကို သူမ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေရတယ်။ စာမျက်နှာတွေကို တစ်ရွက်ပြီး တစ်ရွက် လှန်ကြည့်လေလေ သူမရဲ့ အံ့သြမှုတွေက ပိုတိုးလာလေလေပဲ။
'ငါသာ သတိမထားရင်တော့ အနောက်ကို ရောက်သွားနိုင်တယ်'
ပြဇာတ်ထဲက ဇာတ်ကောင်တစ်ယောက်ဟာ သရုပ်ဆောင်ပေါ် မူတည်ပြီး ပြောင်းလဲသွားတတ်တာဆိုတော့ သရုပ်ဆောင်ရဲ့ အရည်အချင်းက တကယ်ကို အရေးကြီးပါတယ်။ တီဗီအစီအစဉ်တစ်ခု ကြည့်တဲ့အခါ 'ဒီဇာတ်ကောင်နေရာမှာ ဘယ်သူသာ သရုပ်ဆောင်ရင် ပိုကောင်းမှာ' လို့ လူတွေ ပြောတတ်ကြတာ ဒါကြောင့်ပေါ့။
ဒီပြဇာတ်မှာ ချူဂျင် က အဓိကနေရာကနေ စာသားတွေ အများကြီး ပြောရမယ့်သူ။ ဒီလောက်ထိ ပါဝင်မှုများတဲ့ ဇာတ်ကောင် ဖြစ်နေတော့ သရုပ်ဆောင်မယ့်သူဟာ သေသေချာချာ ဝေဖန်စစ်ဆေးခံရမှာတော့ အမှန်ပဲ။ အဲဒီလို အစစ်ဆေးခံရတာ များလေလေ၊ သရုပ်ဆောင်ရဲ့ အရည်အချင်းကို အသိအမှတ်ပြုခံရဖို့နဲ့ ဆုလာဘ်တွေ ရဖို့ အခွင့်အရေးကလည်း ပိုများလေလေပေါ့။
ယိုဂျင်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု ရှိပါတယ်။ ဝါသနာရှင် ပြဇာတ်အဖွဲ့ဝင်တွေထဲမှာ သူမရဲ့ အဆင့်ကို ဘယ်သူမှ မမီနိုင်ဘူးလို့ သူမ ခံစားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ ခိုင်မာတဲ့ ယုံကြည်မှုဟာ ဒီဇာတ်ညွှန်းကြောင့် နည်းနည်းတော့ လှုပ်ခတ်သွားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမ မစိုးရိမ်ပါဘူး။ အဲဒီအစား မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့ ရင်ခုန်လာရတယ်။ ပြိုင်ဘက်ပေါ့။ အခက်အခဲတွေကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ပြိုင်ဘက်တွေကို အနိုင်ယူလိုက်မှသာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုက လိုက်လာတာလို့ သူမ အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားတာ။
ဆူလ်မီ နဲ့ ချူဂျင် က ပြဇာတ်တစ်လျှောက်လုံး စာသားတွေ အပြန်အလှန် ပြောကြရမှာ။ အကယ်၍ ချူဂျင် သာ တောက်ပသွားရင် ဆူလ်မီ က ဘေးရောက်သွားလိမ့်မယ်။
ယိုဂျင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ မီးတောက်တွေ ထလာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ တိုးလာတော့တယ်။ ဒီစမ်းသပ်ပြဇာတ်ကို အခုလက်ရှိ နာမည်ကြီး သရုပ်ဆောင်တွေ လာကြည့်ကြမယ်လို့ သူမ ကြားထားတာ။ နည်းပြ ဂန်ဟွမ် ကတော့ အရေးကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် မလာနိုင်တော့ဘူးလို့ ပြောခဲ့ပေမဲ့ သူမရဲ့ အမြင်မှာတော့ လာသမျှလူတွေ အကုန်လုံးက တန်ဖိုးရှိတဲ့သူတွေချည်းပဲ။
ပရိသတ်ရဲ့ ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းက အများပြည်သူတွေ ဖြစ်ပြီး ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းက ပရော်ဖက်ရှင်နယ် သရုပ်ဆောင်တွေ၊ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ အနုပညာလောကထဲက လူတွေလို့ သူမ ကြားထားတယ်။ သူမက အဲဒီနောက်ဆုံး အုပ်စုကိုပဲ အာရုံစိုက်ထားတာ။ ဘယ်သူက အကြောင်းမရှိဘဲ လာမှာလဲ။ သူတို့က သူတို့အလုပ်နဲ့ ပတ်သက်နေလို့ လာကြတာလေ။
ဝါသနာရှင် ပြဇာတ်ကပြမယ့်နေ့က မြောင်ဒုံ အနုပညာပြဇာတ်ရုံ ဖွင့်လှစ်တဲ့ အထိမ်းအမှတ် ပြဇာတ်ကြီးရဲ့ နောက်ဆုံးနေ့မှာ ဖြစ်မှာပါ။ အဲဒီနောက်ဆုံးညမှာ ပြဇာတ်လောကနဲ့ ရုပ်ရှင်လောကက သရုပ်ဆောင်တွေ၊ တီဗီမင်းသား မင်းသမီးတွေနဲ့ ပြဇာတ်ရုံ အသေးစားလေးတွေက နာမည်ကြီး သရုပ်ဆောင်သစ်တွေ အကုန်လုံး အဲဒီပွဲကို လာကြမှာ။ သူတို့တွေက ဝါသနာရှင် ပြဇာတ်ကို ကြည့်ကြမယ့် ပရိသတ်တွေပေါ့။
ဝါသနာရှင် ပြဇာတ်အဖွဲ့ဝင် ၁၂ ယောက်စလုံးဟာ သီးခြားစီ ဖြစ်နေတဲ့ အထက်တန်းကျောင်း ပြဇာတ်ကလပ်တွေကနေ ရွေးချယ်ခံထားရတဲ့သူတွေပါ။ တစ်ကြိမ်တည်း ကပြရမှာဆိုပေမဲ့ ဘယ်သူမှ ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောမထားကြဘူး။ နာမည်ကြီး ဒါရိုက်တာ လီဂျွန်မင်း တောင်မှ လေ့ကျင့်ရေးတွေကို ခဏခဏ လာကြည့်တတ်သေးတာ။ သူက ဂန်ဟွမ် ဆီကို လာတာမျိုး ရှိသလို၊ ရုတ်တရက် ရောက်လာပြီး လေ့ကျင့်နေတာတွေကို အကဲခတ်တာမျိုးလည်း ရှိတယ်။
ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။
ဒီနေရာဟာ ဝါသနာရှင်တွေအတွက် သူတို့ရဲ့ အရည်အချင်းကို မြှင့်တင်ဖို့ လေ့ကျင့်သင်ကြားပေးတဲ့ နေရာတစ်ခုတင် မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါရိုက်တာတွေနဲ့ အေးဂျင့်တွေအတွက် အနာဂတ်ကြယ်ပွင့်တွေကို ရှာဖွေနိုင်မယ့် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်နေတာ။ ကောလိပ် ဝါသနာရှင် အဖွဲ့အစည်းတွေကိုတောင် မျက်စိဒေါက်ထောက် ကြည့်နေမယ့် လောကထဲက လူတွေ အများကြီး ရှိနေမှာပါ။ ဒီပြဇာတ်အဖွဲ့က လူတွေအားလုံးကတော့ တစ်ပိုင်းတစ်စ ပရော်ဖက်ရှင်နယ်တွေ ဖြစ်နေကြပြီပေါ့။
'ငါ သရုပ်ဆောင်ရတာကို ကြိုက်တယ်။ ပျော်ဖို့ကောင်းတယ်။ အဲဒါကြောင့် ငါ ပိုပြီး အောင်မြင်ချင်တယ်'
ကိုယ့်အိပ်မက်နောက်ကို လိုက်တဲ့အခါမှာ အမြဲတမ်း ကြောက်ရွံ့နေဖို့၊ သတိထားနေဖို့နဲ့ တွက်ကိန်းတွေ ထုတ်နေဖို့ လိုလို့လား။
အနုပညာသမား တစ်ယောက်က အမြဲတမ်း အဲဒီလိုပဲ ရှင်သန်ရမှာလား။
သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်က စီးပွားရေးအရ အောင်မြင်လာရင် သူ့ရဲ့ တန်ဖိုးက ကျသွားမှာလား။
ယိုဂျင်ကတော့ အဲဒီလို မထင်ပါဘူး။
ပြဇာတ်လောကကနေ စတင်ခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းမှာ ရုပ်ရှင်ရိုက်ကူးရင်း နာမည်ကြီး ကြယ်ပွင့်တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့တဲ့ မင်းသမီးတစ်ယောက်အကြောင်း သူမ သတိရသွားတယ်။ အဲဒီမင်းသမီးက ပြဇာတ်လောကမှာတောင် သိပ်ပြီး နာမည်မကြီးခဲ့ဘူး။ စင်ပေါ်မှာ သရုပ်ဆောင်နေချိန်မှာ မင်းသမီး ဖြစ်နေပေမဲ့ စင်အောက်မှာတော့ အချိန်ပိုင်း အလုပ်တွေ လုပ်ခဲ့ရရှာတာ။ ရုပ်ရှင်ထဲက ဇာတ်ကောင်ကြောင့် နာမည်ကြီးလာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူမဟာ ကမ်းလှမ်းသမျှ ကြော်ငြာတွေ အကုန်လုံးကို လက်ခံခဲ့တယ်။
ပြဇာတ်လောကမှာ အချိန်အကြာကြီး ပေးပြီး သူမရဲ့ အရည်အချင်းကို သေသေချာချာ ထုဆစ်ခဲ့တာကြောင့် ရုပ်ရှင်ထဲက သူမရဲ့ သရုပ်ဆောင်ချက်တွေကို လူတွေက အသိအမှတ်ပြုခဲ့ကြတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ငွေရလွယ်တဲ့ ကြော်ငြာတွေကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရိုက်ကူးခဲ့တဲ့နောက်မှာတော့ အဲဒီမင်းသမီးဟာ လောဘကြီးပြီး အနှစ်သာရ မရှိဘူးဆိုပြီး အွန်လိုင်းမှာ ဝေဖန်တိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရတယ်။ ယိုဂျင်ကတော့ အဲဒီလို ဝေဖန်ချက်တွေကို တွေ့တိုင်း သဘောမတူခဲ့ပါဘူး။ အနုပညာသမားတွေက သူတို့ဆီ ရောက်လာတဲ့ အခွင့်အရေးကို အသုံးချတဲ့အခါမှာ ဘာလို့ လောဘကြီးတယ်ဆိုပြီး အပြောခံရမှာလဲ။
လူတွေရဲ့ အဲဒီမင်းသမီးအပေါ် အမြင်ကတော့ တစ်ခုကြောင့် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ ကြော်ငြာတွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရိုက်ကူးပြီးတဲ့နောက် သူမဟာ အင်ဒီးရုပ်ရှင်တစ်ခုမှာ ပါဝင်သရုပ်ဆောင်ပြီး လူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ပြန်ရခဲ့တာ။ ကောလိပ်ဆင်းခါစ လူငယ်တွေ ရိုက်ကူးထားတဲ့ အဲဒီရုပ်ရှင်မှာ သူမ ပါဝင်တယ်ဆိုတာကို ဘာကြိုတင်ကြော်ငြာမှ မလုပ်ခဲ့ဘူး။ လူတွေက သူမကို စင်ပေါ်မှာ မြင်လိုက်ရတော့မှပဲ သိခဲ့ကြတာလေ။
အဲဒီနောက်မှာတော့ သူမဟာ သူမရဲ့ ကျယ်ပြန့်ပြီး ထူးခြားတဲ့ သရုပ်ဆောင် အရည်အချင်းတွေကို ပြသနိုင်မယ့် ရုပ်ရှင်တွေကို စတင် ရိုက်ကူးခဲ့တော့တယ်။ လိင်တူချစ်သူတွေ အကြောင်း၊ ခေတ်သစ် ကော်ပိုရေးရှင်းတွေရဲ့ အကျင့်ပျက်ခြစားမှုတွေ အကြောင်းနဲ့ အဆင့်နိမ့် ထိတ်လန့်စရာ ရုပ်ရှင်တွေမှာတောင် သူမ ပါဝင်ခဲ့တာ။ သူမကို နာမည်ကြီးစေခဲ့တဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်းတွေနဲ့ အမျိုးအစားတွေကို သူမ နောက်ပြန်မကြည့်ခဲ့တော့ဘူး။ ယိုဂျင်က ဒါတွေကို အံ့သြတကြီး ကြည့်နေမိတာ။ ကြက်သီးထစရာ ကောင်းပြီး မျက်စိပွင့်သွားစေတဲ့ အဲဒီအခိုက်အတန့်မှာပဲ ယိုဂျင်က ဒါကို သူမရဲ့ 'အိပ်မက်' အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်တော့တာပေါ့။
နောက်ပိုင်းမှာ အဲဒီမင်းသမီးက အင်တာဗျူးတစ်ခုမှာ ပြောခဲ့တာက -
အခုတော့ ငါ ပိုက်ဆံအတွက် ပူစရာ မလိုတော့သလို တခြားသူတွေရဲ့ မျှော်လင့်ချက်အတိုင်း နေဖို့လည်း မလိုတော့ဘူး။ အလှကုန် ကြော်ငြာတွေ မရိုက်ရတော့ပေမဲ့ ငါကြိုက်တဲ့ ဇာတ်ရုပ်ကို ရွေးချယ်နိုင်သလို ငါလိုချင်တဲ့ ရုပ်ရှင်ကိုလည်း ရိုက်ကူးနိုင်ပြီလေ။ ငါ့ရဲ့ ငယ်ဘဝ အစီအစဉ်တွေနဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေက အောင်မြင်မှု ဆီကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့တာဆိုတော့ ငါ့ကို ဝေဖန်ခဲ့တဲ့သူတွေကို တစ်ခုတော့ ပြောချင်တယ်။ Xစားလိုက်ကြတော့။
မဂ္ဂဇင်းထဲမှာတော့ ရိုင်းစိုင်းတဲ့ စကားလုံး အစား 'X' လို့ပဲ သုံးထားပေမဲ့ ယိုဂျင်ကတော့ အဲဒီစကားစုကို သိနေပြီး 'ချီးစားလိုက်' ဆိုတဲ့ စကားလုံးက သူမ ခေါင်းထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတော့တယ်။ သူမ အဲဒီဆောင်းပါးကို အကြိမ်ကြိမ် ပြန်ဖတ်ခဲ့မိတာ။ အဲဒီနေ့ကစပြီး တစ်ယောက်ယောက်က သူမရဲ့ အားကျရတဲ့သူအကြောင်း မေးရင် သူမက ယုံကြည်ချက်အပြည့်နဲ့ ဖြေတတ်တယ်။ ပထမကတော့ ဒီလို ဂျီကျတဲ့ သမီးတစ်ယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တဲ့ သူမရဲ့ မိဘတွေဖြစ်ပြီး ဒုတိယကတော့ ယိုဂျင်ကို အိပ်မက်တွေ ပေးခဲ့တဲ့ အဲဒီမင်းသမီးပေါ့။
ယိုဂျင်မှာ တိကျတဲ့ ဇာတ်ရုပ် ဒါမှမဟုတ် ပရောဂျက်ဆိုတာမျိုး စိတ်ထဲမှာ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ အနာဂတ်အတွက် ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှာနိုင်ဖို့ကိုတော့ တွန်းအားဖြစ်နေတယ်။ အဲဒီအတွက် သူမရဲ့ တန်ဖိုးကို အခုကတည်းက ပြသဖို့ လိုအပ်တယ်လေ။
ကျွန်မကိုသာ သရုပ်ဆောင်ခိုင်းရင် ရှင်တို့ရဲ့ ပြဇာတ်က တောက်ပသွားလိမ့်မယ်။
အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်လာရမယ်။
'ငါ ဘေးဖယ်ခံရမှာ မဟုတ်ဘူး'
ယိုဂျင်က လန်းဆန်းတဲ့ အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်တယ်၊ သူမရဲ့ ပြိုင်ဘက်က ဒီလောက်အထိ အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ထားတာကို သူမ ကြိုဆိုပါတယ်။ တစ်ဖက်လူကသာ အဆင်သင့် မဖြစ်ဘူး ဒါမှမဟုတ် စိတ်အားထက်သန်မှု မရှိဘူးဆိုရင် တင်းမာမှုဆိုတာ ရှိလာမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ပြဇာတ်တစ်ခုမှာ အတူတူ သရုပ်ဆောင်ကြတဲ့ သူတွေကြားမှာ စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ ရှိနေမှသာ လူတစ်ယောက်က တောက်ပနိုင်မှာလို့ သူမ ယုံကြည်ထားတာ။
သူမအနေနဲ့ မာရူးရဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုကို ဇာတ်ညွှန်းတစ်ခုတည်းနဲ့ မဆုံးဖြတ်နိုင်ပေမဲ့ သူ လေ့ကျင့်နေတာကို ကြည့်ပြီး သူက အရည်အချင်းမရှိတဲ့သူ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သူမ သိတယ်။ သူက တစ်ခါတလေကျရင် အတွေ့အကြုံ မရှိသေးတဲ့ ပုံစံမျိုး ပြတတ်ပေမဲ့ အနာဂတ်မှာတော့ သရုပ်ဆောင်လောကထဲကို ပေါက်ကွဲထွက်လာမယ့် သူ့ရဲ့ ပါရမီတွေကို သူမ မြင်နေရတယ်။ ဂန်ဟွမ် နဲ့ ဂျွန်မင်း တို့က မာရူး အပေါ် အာရုံစိုက်နေကြတာကို ကြည့်ရင် သူမရဲ့ အတွေးတွေက အခြေအမြစ် မရှိတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိနိုင်တာပေါ့။
"ကျေးဇူးပဲ။ ငါ အများကြီး လေ့လာလိုက်ရတယ်"
သူမက မျက်လုံးဖွင့်လာတဲ့ မာရူး ဆီကို ဇာတ်ညွှန်း ပြန်ပေးလိုက်တယ်။
"နင် ကြည့်ရတာ ပျော်နေပုံပဲ"
"ဟုတ်လား"
သူမက ခပ်မြူးမြူး အသံလေးနဲ့ မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူမရဲ့ ဇာတ်ညွှန်းကို ပြန်ကောက်ကိုင်လိုက်တယ်။ မာရူးက ဒီပြဇာတ်အတွက် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေတာကို သူမ နားလည်သွားပြီ။ သူမဘက်ကလည်း အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီး တစ်ဖက်လူနဲ့ အပေးအယူ မျှအောင် လုပ်ဖို့ လိုအပ်တယ်လေ။
"နင် သိထားဖို့က... ငါက အဓိကပဲ"
"... အေးပါ"
"ငါက အမှတ်တရတွေ ဖြစ်သွားအောင် အစွမ်းပြမှာဆိုတော့ နင်လည်း ကောင်းကောင်း လုပ်ဖို့ လိုလိမ့်မယ်။ ငါ တောက်ပနိုင်ဖို့အတွက် နင်လည်း ကောင်းကောင်း လုပ်ပေးမှ ဖြစ်မှာ"
သူမက ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေတဲ့ မာရူး ကို ထားခဲ့ပြီး ထွက်သွားတော့တယ်။
ဒီတစ်ကြိမ်တည်း ကပြရမယ့် ပြဇာတ်နဲ့ အမျိုးသားအဆင့် ပြိုင်ပွဲတွေ။
တောက်ပရမယ့် အချိန်က သူမရဲ့ ရှေ့တည့်တည့်မှာပဲ ရှိနေပြီ။
* * * * * * * * *
ယိုဂျင်က စင်အလယ်မှာ ရပ်ပြီး သူမရဲ့ စာသားတွေကို ယုံကြည်ချက်အပြည့်နဲ့ အသံကျယ်ကျယ် ဖတ်နေတယ်။ လုပ်လက်စတွေကို ရပ်ပြီး သူမကို လှမ်းကြည့်တဲ့သူတွေ ရှိသလို မာရူး လည်း လှမ်းကြည့်မိတယ်။ သူမမှာ ကြည်လင်တဲ့ အသံနဲ့ ပီသတဲ့ စကားလုံးတွေ ရှိတယ်။ သူ ပြိုင်ဆိုင်ချင်တဲ့ စိတ်တွေ ပေါ်လာတယ်၊ ဒီလို အရည်အချင်းရှိတဲ့သူနဲ့ တွဲရတာက သူ့ကိုလည်း တိုးတက်အောင် ကူညီပေးလိမ့်မယ်။
"အဓိက… ဟမ့်….."
စစ်ကြေညာစာကို လက်ခံရရှိလိုက်တဲ့ စစ်သူကြီးတစ်ယောက်လို သူ ခံစားလိုက်ရတယ်။
မာရူးက ထိုင်ခုံကနေ ထလိုက်တယ်။ သူ့ကောင်မလေး မရှိလို့ ဒီနေ့တော့ အေးအေးဆေးဆေးပဲ ကုန်ဆုံးသွားလိမ့်မယ်လို့ သူ ထင်ထားခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ မထင်မှတ်ဘဲ ပြိုင်ဆိုင်ချင်တဲ့ စိတ်ကို လှုံ့ဆော်ပေးမယ့်သူနဲ့ တွေ့လိုက်ရတာပေါ့။
'ဆောရီးပဲ၊ ဘယ်သူမှတော့ အရှုံးမပေးချင်ဘူးလေ'
သရုပ်ဆောင်ချင်တဲ့ စိတ်တွေ တဖွားဖွား ပေါ်လာတော့တယ်
ပိုက်ဆံ နောက်ကို မလိုက်ခင်မှာ ဒီလောကထဲမှာ သူ ရှိနေတဲ့ အချိန်ကို အပြည့်အဝ ပျော်ရွှင်ချင်မိတာ။ အဲဒီ ပျော်ရွှင်မှုတွေက သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို ပျံ့နှံ့သွားပြီး တားဆီးလို့ မရတဲ့ အင်အားတစ်ခု ဖြစ်သွားတော့တယ်။
မာရူးက သူ့ရဲ့ အရင်ဘဝက ဇနီးသည်ဆီကနေ ခွင့်ပြုချက် ရထားပြီးသားပါ။ သူမက သဘောတူထားပြီးသားဆိုတော့ ဘာပူစရာ ရှိတော့မှာလဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၄၅ နှစ်တာအတွင်းမှာ သူ စုဆောင်းခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံတွေနဲ့ နားလည်မှုတွေကို သူ အခိုင်အမာ ပြသတော့မှာပေါ့
အဲဒီလောက် အချိန်အကြာကြီးအတွင်းက ရခဲ့တဲ့ အသိဉာဏ်နဲ့ အတွေ့အကြုံတွေက သရုပ်ဆောင်တဲ့ နေရာမှာ အများကြီး လွှမ်းမိုးမှု ရှိပါတယ်။ အကယ်၍ သူသာ 'ဟန်ဆောင် အပြုံးတွေနဲ့ မျက်ရည်တွေ' ကို သုံးလိုက်ရင် သူ့ရဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုကို နောက်ထပ် အဆင့်တစ်ခုအထိ မြှင့်တင်နိုင်မှာ။
မာရူးက ယိုဂျင် နဲ့ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ ရပ်လိုက်တယ်။
ပြီးတော့ အောက်က လွတ်နေတဲ့ ပရိသတ် ထိုင်ခုံတွေကို ကြည့်ပြီး သူ့ရဲ့ စာသားတွေကို စတင် ရွတ်ဆိုတော့တယ်။
* * * * * * * * *
"ဟင်း"
ဂန်ဟွမ် က မေးစေ့ကို လက်နဲ့ ထောက်ရင်း စင်ပေါ်ကို ကြည့်နေတယ်။ ပုံမှန်အတိုင်း လေ့ကျင့်နေတဲ့ နေ့တစ်နေ့ဆိုပေမဲ့ လူတိုင်းရဲ့ အာရုံကို ဖမ်းစားထားတဲ့သူက ယိုဂျင် ပဲ။ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ပြိုင်ဆိုင်နေသလိုမျိုးပေါ့။ ဒါကို မြင်ရတာ မဆိုးဘူးလို့ သူ ခံစားရတယ်။
"သူ တစ်ယောက်ယောက်ကို စိတ်ထဲ ထည့်ထားတာလား"
စင်ပေါ်ဆိုတာ သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရာ နေရာပဲ၊ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အမြင်ကို ကျယ်ပြန့်စေပြီး ယုံကြည်မှုကို မြှင့်တင်ပေးတတ်တာ။ အဲဒါကြောင့် လူတိုင်း စင်ပေါ် ရောက်ချင်ကြတာပေါ့။ အဓိက ဇာတ်ဆောင်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဇာတ်ပို့ပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီနေရာမှာ ရှိနေခြင်းအားဖြင့် လူတိုင်းက တစ်ခုခုကို သင်ယူသွားကြရတာ။
ပြီးတော့ နောက်ထပ် အကြောင်းပြချက် တစ်ခု။
သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်ကို တိုးတက်စေတဲ့ အရာတစ်ခု ရှိသေးတယ်။
အဲဒါကတော့ တစ်ဖက်က သရုပ်ဆောင်၊ ကိုယ်နဲ့ တွဲဖက် သရုပ်ဆောင်ရတဲ့သူပဲ။
ရှေးဟောင်း ပြဇာတ်တွေမှာတော့ အဓိက ဇာတ်ဆောင်ကို ဇာတ်လိုက်ကျော်ကြီးလိုမျိုး ပုံဖော်တတ်ကြတယ်။ အဲဒီဇာတ်လိုက်က အခက်အခဲတွေကို ရုန်းကန်ကျော်ဖြတ်ပြီး ဒုက္ခတွေကြားမှာ တောက်ပနေတတ်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ နေမင်းကြီးရဲ့ ဘေးမှာ ရပ်နေရင်တော့ ဇာတ်လိုက်ရဲ့ အလင်းက ယှဉ်လို့မရတော့ဘူး၊ အဲဒါကြောင့် အရိပ်ဆိုတာ လိုအပ်လာတာ။
ဇာတ်လိုက်တိုင်းမှာ ပြိုင်ဘက် ဆိုတာ လိုအပ်တယ်လေ။
အလင်းနဲ့ အမှောင် အားပြိုင်နေသလိုမျိုး ဆန့်ကျင်ဘက် အင်အားစုတွေကြားမှာ ပြိုင်ဆိုင်နေဖို့က မရှိမဖြစ် လိုအပ်တာပေါ့။
ဂန်ဟွမ် က ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ မသိပေမဲ့ ယိုဂျင် ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ မာရူး ရှိနေပုံရတာကို သတိပြုမိတယ်။ အဲဒီ လွှမ်းမိုးမှုက သူမရဲ့ အားသာချက်တွေကို ပိုပြီး ပေါ်လွင်စေတယ်၊ အရင်က ခံစားချက် သိပ်မပါလှတဲ့ သူမရဲ့ ပီသတဲ့ စကားလုံးတွေမှာ အခုတော့ ခံစားချက်တွေ အပြည့် ပါနေပြီ။
အနုပညာလောကမှာတော့ ဇာတ်ကောင်တစ်ယောက်က ရုတ်တရက် အသက်ဝင်လာတာကို 'စီးမျောသွားပြီ' လို့ ခေါ်ကြတာပေါ့။ ဒီနေ့တော့ ယိုဂျင် က တကယ့်ကို စီးမျောနေပြီ။ အကယ်၍ တစ်ယောက်ယောက်က ဒီနေ့ပဲ လာကြည့်မယ်ဆိုရင် သူမက ပြဇာတ်တစ်ခုလုံးကို သယ်ဆောင်သွားမယ့် အဓိက ဇာတ်ဆောင်လို့ ထင်သွားကြမှာ သေချာတယ်။
"မင်းကတော့ တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ မီးတောက်တွေ ထအောင် လုပ်လိုက်ပြီပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဘယ်မှာလဲ မာရူး"
မာရူး ရဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုက တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်၊ ပရိသတ်ရဲ့ အာရုံကို ဖမ်းစားနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းကို သူ သိထားတာ။ အန်ယန်း မှာ သူရခဲ့တဲ့ သရုပ်ဆောင် သင်တန်းတွေနဲ့ ဖျော်ဖြေမှုလေးတွေက သူ့ရဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအတွက် အာဟာရတွေ ဖြစ်လာခဲ့တာပေါ့။ အခုချိန်မှာ မာရူး လုပ်ရမှာက အဲဒီအာဟာရတွေကို စုပ်ယူဖို့ပဲလို့ ဂန်ဟွမ် တွေးလိုက်တယ်။
မာရူး က အခုတလော ပြောင်းလဲသွားတယ်။ အရင်တုန်းကတော့ သူက အရာရာကို လက်တွေ့ကျကျ တွက်ချက်တတ်တဲ့သူ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူက ပိုပြီး စိတ်အေးလက်အေး ရှိလာသလို အရာရာကို အမြင်ကျယ်ကျယ်နဲ့ ကြည့်နိုင်လာပြီ။ မာရူး နဲ့ နေ့တိုင်း တွေ့နေရတဲ့ ဂန်ဟွမ် ကတော့ အဲဒီ အပြောင်းအလဲကို ခံစားလို့ရတယ်။ ဆရာ ယွန်းမွန်ဂျောင် ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကလည်း အများကြီး ပါမှာပေါ့။
အပြောင်းအလဲအတွက် အချိန်ကျပြီ။
အဲဒီ အပြောင်းအလဲအတွက် တွန်းအားတစ်ခုလည်း ရှိနေပြီ။
"ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်။ ကြီးထွားဖို့အတွက် တကယ့်ကို ကောင်းတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ပဲ"
အရာအားလုံးကတော့ မာရူး ရဲ့ အပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတော့တယ်။
* * * * * * * * *
အခန်း(၁၂၈)
သူငယ်ချင်းတွေက စိုးရိမ်တကြီး မျက်နှာပေးတွေနဲ့ သူမကို လက်လှမ်းပြ နှုတ်ဆက်နေကြတယ်။ တခြားနေ့တွေမှာဆိုရင်တော့ သူတို့တွေဟာ လမ်းအတူလျှောက်ရင်း အားရပါးရ ရယ်မောနေကြမယ့် သူငယ်ချင်းတွေပေါ့။ သူတို့ရဲ့ စိုးရိမ်ပေးတဲ့ အမူအရာတွေကို မြင်ရတော့ သူမမှာ အားပေးမှု ရသလို ခံစားရပြီး နွေးထွေးသွားရတယ်။ သူမအပေါ် ဂရုစိုက်ပေးမယ့်သူတွေ ရှိနေတာက တကယ်ကို ကံကောင်းတာပါပဲ။
"မနက်ဖြန်မှ တွေ့မယ်နော်"
ဘတ်စ်ကားပေါ် တက်လိုက်ရင်း သူမက လှမ်းပြောလိုက်တယ်။ ကျောင်းဆင်းတာနဲ့ အိမ်ကို တန်းပြန်ဖြစ်တာက တော်တော်လေး ကြာနေပြီလေ။ လေ့ကျင့်ရေး အစီအစဉ်တွေ မရှိတဲ့နေ့မှာတောင် သူမက အဖွဲ့ဝင်တွေနဲ့ အချိန်ဖြုန်းဖို့ ပြဇာတ်ကလပ် အခန်းဆီကို ခဏခဏ သွားတတ်တာကိုး။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ သူမ တစ်ယောက်တည်း အေးအေးဆေးဆေးပဲ အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့တယ်။
ဘတ်စ်ကား မထွက်ခင်မှာ သူမက တိုင်တစ်ခုကို မှီထားလိုက်တယ်။ မာရူး အကြောင်းကိုလည်း တွေးမိသွားတယ်။ အကယ်၍ သူသာ ဒီမှာရှိနေရင် ဘာစကားမှ မပြောဘဲ သူမရဲ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပေးမှာပေါ့။
'တို့တွေရဲ့ ပတ်သက်မှုက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်အထိ မြန်မြန်ဆန်ဆန် တိုးတက်သွားရတာလဲ'
သူမဆီ လျှောက်လာပြီး နာမည်လာမေးတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ကောင်လေးကနေ တစ်ဆင့်၊ သူ့ရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ဖွင့်ပြောခဲ့ပြီး အခုတော့ သူမ သတိရမိတိုင်း စိတ်သက်သာရာရစေတဲ့သူ တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီလေ။ မနေ့ညက သူနဲ့ ဖုန်းပြောပြီးတော့ သူမ နည်းနည်းလောက် ငိုခဲ့မိသေးတယ်။ သူမကို မငိုနဲ့လို့ သူပြောလိုက်တဲ့အခါ စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခု ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားရပြီး အားရပါးရ ငိုချလိုက်မိတာ။
နှာသီးဖျားတွေက ပြန်ပြီး စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း ဖြစ်လာပြန်ပြီ။ အဖေဆုံးတဲ့ နှစ်ပတ်လည်နေ့ ရောက်တိုင်း သူမဟာ ရေပန်းတစ်ခုလို အမြဲတမ်း ငိုတတ်တာကိုး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆင်ပြေပါတယ်လို့ ထင်ထားပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ ခံစားချက်ကို ပိုပြီး ရိုးသားနေခဲ့တယ်။
'အိ'
အခုချက်ချင်း ငိုမိတော့မယ်လို့ ခံစားရတာကြောင့် သူမက အတင်းပဲ ပြုံးလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ဖုန်းထုတ်ပြီး အမေ့ဆီကို ဆက်လိုက်တယ်။
"မေမေ၊ သမီး အိမ်ပြန်လာနေပြီ။ ကြက်ကင် ဝယ်လာခဲ့ရမလား။ မေမေ ဘယ်လိုထင်လဲ"
“မေမေ ဝယ်ထားပြီးသားပါ သမီးရဲ့”
"ဪ တကယ်လား"
“စတော်ဘယ်ရီနို့လေးပဲ ဝယ်လာခဲ့ပေးပါဦး”
"ဟုတ်ကဲ့ပါ"
နှစ်ပတ်လည်နေ့အတွက် သူတို့မှာ ထူးထူးခြားခြား အစီအစဉ်တွေ မရှိပါဘူး။ အဖေက ကြက်ကင်နဲ့ စတော်ဘယ်ရီနို့ကို ကြိုက်တာကြောင့် ဒီနေ့တော့ အိမ်မှာပဲ အဲဒါတွေ စားဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာပေါ့။ အဖေ့ရဲ့ နှစ်ပတ်လည်နေ့ ဆိုပေမဲ့ သူတို့တွေ အဖေ့အကြောင်း သိပ်မပြောဖြစ်ကြဘူး။ ဒါက သူမနဲ့ အမေကြားမှာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် နားလည်ထားတဲ့ မပြောဘဲသဘောတူထားကျတဲ့ စည်းကမ်းတစ်ခုလို ဖြစ်နေတာ။ တစ်ခါလောက်သာ အဖေ့အကြောင်း စပြောမိရင် မျက်ရည်တွေက မြစ်တစ်စင်းလို စီးကျလာတော့မှာကိုး။
'မေမေကတော့ ငိုပြီဆိုရင် တကယ်ကို မြစ်တစ်စင်းလောက် စီးကျတာ'
အမေက ပုံမှန်ဆိုရင် တော်တော်လေးကို စည်းကမ်းကြီးပြီး တည်ငြိမ်တဲ့သူမျိုး။ စာတည်းတစ်ယောက်နဲ့ စကားပြောနေချိန်မှာဆိုရင် ကြောက်စရာတောင် ကောင်းသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဖေ့အကြောင်း ပေါ်လာတိုင်း အမေက ချက်ချင်းဆိုသလို နွမ်းလျသွားပြီး အသက်မဲ့သလို ဖြစ်သွားတတ်တာ။
သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်က ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ထွက်ပြီး အပြင်မှာ လွင့်မျောနေသလိုမျိုးပေါ့။ အဲဒါကြောင့်လည်း သူမက အဖေ့အကြောင်းကို စကားမစမိအောင် ရှောင်ခဲ့တာ။ အဖေ့ရဲ့ နှစ်ပတ်လည်နေ့ ဖြစ်ပေမဲ့ အဖေ့အကြောင်း တစ်စွန်းတစ်စ ပြောမိမှာကိုတောင် တတ်နိုင်သမျှ ရှောင်ခဲ့ကြတယ်။
သူမ ဘတ်စ်ကားပေါ်က ဆင်းလိုက်ပြီး လမ်းထောင့်က စတိုးဆိုင်မှာ စတော်ဘယ်ရီနို့ ဝယ်လိုက်တယ်။ လက်တစ်ဖက်က နို့ဘူးထည့်ထားတဲ့ ပလတ်စတစ်အိတ်ကို ကိုင်ထားပြီး ကျန်တဲ့လက်တစ်ဖက်ကိုတော့ အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲ ထည့်ထားလိုက်တယ်။ လမ်းလျှောက်လိုက်တိုင်း ပလတ်စတစ်အိတ်က တရှပ်ရှပ် အသံထွက်နေပေမဲ့ သူမကတော့ သီချင်းလေး တစ်ညည်းညည်းနဲ့ပေါ့။
ဒီ.. ဒီ.. ဒါ.. ဒါ.. ဒါ...
အဲဒါက သူမ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ညည်းနေကျ သီချင်းလေး။ အဖေ့ဆီကနေ ရလာတာပေါ့။ အဖေက တစ်ခုခုကို အာရုံစိုက်နေပြီဆိုရင် အမြဲတမ်း ဒီသီချင်းလေးကို ညည်းတတ်တာ။ လူသိများတဲ့ ကလေးကဗျာ ဒါမှမဟုတ် သီချင်းမျိုး မဟုတ်ပေမဲ့ လူအများစုနဲ့တော့ ရင်းနှီးနေမယ့် သီချင်းမျိုးပေါ့။ အဖေ့ရဲ့ အကျင့်တွေက အခုတော့ သမီးဖြစ်သူဆီ ရောက်လာခဲ့ပြီ။ ဓာတ်လှေကားနား ရောက်တဲ့အထိ သီချင်းညည်းလာခဲ့ပေမဲ့ အထဲရောက်တာနဲ့ သူမ ချက်ချင်း ရပ်လိုက်တယ်။ ဒီသီချင်းလေးက အဖေ့ကို သတိရစေတာကိုး။ အမေကလည်း ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကို ငေးကြည့်ရင်း ဒီသီချင်းလေးကို ညည်းပြီး ငိုနေတတ်တာကို သူမ ခဏခဏ မြင်ဖူးတယ်လေ။
"သမီး ပြန်လာပြီ"
တံခါးဖွင့်ပြီးတာနဲ့ သူမက အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ ဧည့်ခန်းထဲမှာ လက်ပ်တော့နဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့ အမေက သူမဘက်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး ပြုံးပြတယ်။
"စတော်ဘယ်ရီနို့ရော"
"ဝယ်လာတာပေါ့ မေမေရဲ့"
"ဒါဆိုရင် ညစာ စားကြရအောင်"
ဒီနေ့က အဖေ့ရဲ့ နှစ်ပတ်လည်နေ့။
ကြက်ကင်နဲ့ စတော်ဘယ်ရီနို့ စားရမယ့်နေ့ပေါ့။
ပြီးတော့။
မျက်ရည်တွေကို အောင့်ထားရမယ့် နေ့လည်း ဖြစ်တယ်။
* * * * * * * * *
"ဒါက နင့်ရဲ့ အစီအစဉ်လား။ ဆရာ့ကို အကုန်ပြောပြမယ်ပေါ့။ ငါတို့ အတန်းပိုင်ဆရာက ဒါတွေကို နားလည်ပေးမယ်လို့ နင် ထင်နေတာလား။ သူကတော့ ငါတို့ကို ကျောင်းထုတ်ပစ်ဖို့ အခွင့်အရေး ရသွားပြီလို့ပဲ မြင်မှာပေါ့။ ဒါတောင် နင်က အကုန်ပြောပြမယ်လို့ ဆိုနေတာလား။ အတန်းခေါင်းဆောင် ဘာဖြစ်သွားမလဲဆိုတာကို နင် နည်းနည်းလေးတောင် ထည့်မတွေးဘူးလား"
"ဟေး၊ နင်က ဘာလို့ အတန်းခေါင်းဆောင် အကြောင်းကို လာပြောနေတာလဲ။ ငါက ဘာလို့ သူ့အပေါ်မှာ ငဲ့ညှာနေရမှာလဲ"
"ငဲ့ညှာတယ် ဟုတ်လား။ နင် ဘယ်တုန်းက ဒီလောက်ထိ ကလေးဆန်သွားတာလဲ"
"လီဆူလ်မီ… စကားကို ဆင်ခြင်ပြော"
"အဲဒီကောင်တွေနဲ့ ပေါင်းပြီး လျှောက်သွားနေကတည်းက ငါ သိလိုက်ရမှာ။ ဒီအတ္တကြီးမှုက နင့်ရဲ့ တကယ့် စရိုက်ရင်းပဲ မဟုတ်လား"
"ငါလား။ ငါက အတ္တကြီးတယ်လို့ နင် ထင်နေတာလား။ အဲဒီကောင်ကမှ တကယ့် အတ္တကြီးတဲ့ကောင်ကွ"
မာရူးက ဒေါသတကြီးနဲ့ အော်လိုက်တယ်။
ယိုဂျင်က နောက်ကို တွန့်ဆုတ်သွားတယ်။ မာရူးရဲ့ မီးတောက်နေတဲ့ အကြည့်တွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့ ခဏမှာ ယိုဂျင်ဟာ ဇာတ်ကောင်ထဲကနေ ရုတ်တရက် ထွက်သွားမိတယ်။ အကယ်၍ ဒါဟာ ဇာတ်ကောင် ဆူလ်မီ သာ ဆိုရင်တော့ သူမက အလျှော့ပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်တော့ ဆူလ်မီ ဆိုရင် ချက်ချင်းပဲ ပြန်ပြီး အချေအတင် ပြောမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီခဏလေးအတွင်းမှာပဲ ယိုဂျင်ဟာ ဇာတ်ကောင် ပျောက်သွားပြီး မာရူးရဲ့ အကြည့်ကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်ခဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတာ။ သူမ ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ သတိထားမိလိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ ယန်ဂန်ဟွမ် က "ဒီမှာ တော်ပြီ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။
"ဒါက တကယ့် အစမ်းလေ့ကျင့်မှု မဟုတ်သေးတော့ ဒီမှာပဲ ရပ်လိုက်ရအောင်။ အားလုံး ဒီနားကို စုလိုက်ကြဦး"
ယိုဂျင်က ခါးခါးသီးသီး ပြုံးလိုက်မိတယ်။ ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာကို နည်းပြက ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်တာပဲ၊ သူ့ရဲ့ စူးရှတဲ့ မျက်လုံးတွေကနေ ဘာမှ လွတ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ယန်ဂန်ဟွမ် ရဲ့ မြန်ဆန်တဲ့ အကဲခတ်မှုနဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကြောင့် သူမဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဖော်ခံလိုက်ရသလို ခံစားရပြီး ရှက်လည်းရှက်၊ အားလည်းနာမိသွားရတယ်။
"လူမိုက် နံပါတ် ၃ မရှိလို့လား။ ဘာလို့ လူမိုက်တွေ အကုန်လုံး ဒီနေ့ အားမရှိသလို ဖြစ်နေကြတာလဲ"
"စာသားတွေကြားမှာ အပေးအယူက ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ဖြစ်နေတော့ တို့တွေလည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး ဖြစ်နေလို့ပါ"
"အဲဒါကြောင့်ပဲ ငါက မင်းတို့အတွက် လူမိုက် နံပါတ် ၃ ရဲ့ စာသားတွေကို ဖတ်ပေးနေတာလေ"
"လုပ်ပါဦး နည်းပြရယ်၊ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ အသံနဲ့ ကြားရတာက တစ်မျိုးကြီးလေ။ ပြီးတော့ နည်းပြရဲ့ အသံကလည်း အရမ်းကြီး သြလွန်းတယ်"
ယိုဂျင် အပါအဝင် အားလုံးက တဟားဟား ရယ်လိုက်ကြတယ်။ ယန်ဂန်ဟွမ် က လေ့ကျင့်ရေးတွေကို အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြစ်အောင် ဦးဆောင်ပေးတတ်တာ။ လိုအပ်တဲ့ အချိန်မှာ တိကျတဲ့ အကြံဉာဏ်တွေ ပေးတတ်ပေမဲ့ လေ့ကျင့်နေချိန်မှာတော့ အများအားဖြင့် သဘောကောင်းတတ်ပါတယ်။
"အေးလေ အဲလိုပဲ ဖြစ်မှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အာရုံစိုက်ကြဦး။ ရက်ပေါင်း ၂၉ ရက်ပဲ တိတိကျကျ ကျန်တော့တာ။ ပိုပြီးတော့ သတိထားပြီး အာရုံစိုက်ကြရအောင်"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ နည်းပြ"
"ပြီးတော့ မာရူး..." သူက ရှေ့ကို လာဖို့ လက်ဟန်ပြလိုက်တယ်။ နောက်ဘက်မှာ ရှိနေတဲ့ မာရူးက ရှေ့ကို လျှောက်လာတယ်။
"သရုပ်ဆောင်တဲ့ နေရာမှာ အားတွေ အများကြီး မထည့်နဲ့ဦး။ နင်က ရန်ဖြစ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား"
"ဒါက တို့တွေ ရန်ဖြစ်ရမယ့် ပြကွက်လေ နည်းပြရဲ့"
"သရုပ်ဖော်တာ ကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းနှစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ခံစားချက် အခြေအနေကို နားလည်ဖို့ လိုတယ်။ အတန်းခေါင်းဆောင်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အခြေအနေကြောင့် ဒေါသထွက်နေကြတာ မှန်ပေမဲ့ အရင်ပြကွက်မှာတင် နင်တို့နှစ်ယောက်က ထမင်းစားဆောင်ကနေ ပျော်ပျော်ပါးပါး ပြန်လာခဲ့ကြတာလေ။ ဒီလောက်ထိ ပြင်းထန်တဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေ ပေါက်ကွဲထွက်လာဖို့အတွက် အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခု ရှိဖို့ လိုတယ်။ အထူးသဖြင့် အားလုံးနဲ့ အဆင်ပြေပြေ နေတတ်တဲ့ ချူဂျင် ဆိုတဲ့ ဇာတ်ကောင်အတွက်ပေါ့။ ပြဇာတ်ရဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ ချူဂျင် က လမ်းမှားရောက်သွားမှာ မှန်ပေမဲ့ အခုကတော့ အပြောင်းအလဲ အဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတာ။ အခုကတည်းက အစွမ်းကုန် ဒေါသထွက်ပြလိုက်ရင် နောက်ပိုင်းကျရင် ဒီထက်ပိုပြီး ဆိုးပြဖို့ လိုလာလိမ့်မယ်။ ဒီပြဇာတ်က အဲဒီလောက်အထိ ကောက်ကျစ်ပြီး ခါးသီးနေတာမျိုး မဟုတ်ဘူးလေ"
"နားလည်ပါပြီ"
"အရင်က ငါပြောတဲ့အချိန်မှာ မင်း အောင့်ထားနိုင်ခဲ့တာ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတလောတော့ မင်းက အကျင့်ဟောင်းတွေ ပြန်ပေါ်လာသလိုပဲ။ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တဲ့ အချိန်မှာ ပြင်းထန်တဲ့ ခံစားချက်တွေကို ပြသနိုင်ရင်တော့ စိုးရိမ်စရာ မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ခဏတာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနောက်မှာ ပါသွားပြီး အလွန်အကျွံ လုပ်မိနေရင်တော့ ဒါက များသွားပြီ။ ခံစားချက်တွေကို ပိုပြီး ထိန်းချုပ်နိုင်အောင် ကြိုးစားပါဦး"
"ခက်လိုက်တာ"
"ဘယ်သူမဆို အော်နိုင်တယ်၊ ငိုနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြုံးရင်းနဲ့ ငိုတာမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် ငိုရင်းနဲ့ ရယ်နိုင်တာမျိုးကတော့ လူနည်းစုပဲ လုပ်နိုင်တာ။ အမူအရာမဲ့နေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ဝမ်းနည်းမှုကို ဖော်ပြနိုင်ပြီဆိုရင်တော့ မင်း သရုပ်ဆောင် နတ်ဘုရား ဖြစ်သွားပြီလို့ ပြောလို့ရတာပေါ့။ ဖြည်းဖြည်းချင်း သွားကြတာပေါ့။ ဇာတ်ကောင်ကို အရင် တည်ဆောက်ပြီးမှ ခံစားချက်တွေကို လွှတ်ထုတ်လိုက်။ ဟုတ်ပြီလား"
"ဟုတ်ကဲ့၊ အဲဒီလိုပဲ လုပ်ပါ့မယ်" မာရူးက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
ယိုဂျင်က မာရူးကို အားကျမိတယ်။ ယန်ဂန်ဟွမ် မှာ အကြံပေးတဲ့ နည်းလမ်း နှစ်မျိုး ရှိတယ်။ လူမိုက် ဇာတ်ကောင်တွေနဲ့ ပြောသလို အေးအေးဆေးဆေး စီးမျောပြီး ပြောတာမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် မာရူးကို ပြောသလို တစ်ယောက်ချင်းစီကို အသေးစိတ် ရှင်းပြတာမျိုးပေါ့။ သူက ယေဘုယျအားဖြင့် မကျေနပ်တဲ့အခါမှာတော့ အေးအေးဆေးဆေးပဲ ခြုံငုံပြီး အကြံပေးတတ်ပေမဲ့၊ တစ်ခုချင်းစီကို အသေးစိတ် ထောက်ပြပြီဆိုရင်တော့ အဲဒီ အချက်တစ်ခုကလွဲလို့ ကျန်တာတွေကို သူ သဘောကျနေပြီဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။
"ပြီးတော့ လီယိုဂျင်"
"ရှင်"
"လန့်မသွားနဲ့ဦး။ ငါပြောချင်တာကို နားလည်ရဲ့လား"
"... ဟုတ်ကဲ့"
"အများအားဖြင့်တော့ နင် ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ နင်က မာရူးကို သိသိသာသာ ရှုံးနေပြီ။ သူက အခု ခံစားချက်တွေကို ကောင်းကောင်း မထိန်းနိုင်သေးတာ မှန်ပေမဲ့၊ နင်က အဲဒါကို သင့်တော်သလို တုံ့ပြန်မှု မပေးနိုင်တာကလည်း ပြဿနာပဲ။ နင်တို့နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ ခံစားချက် အတက်အကျ အဆင့်က အပေးအယူ မျှနေမယ်ဆိုရင်တော့ အကျိုးကျေးဇူးတွေ ရှိလာနိုင်ပေမဲ့၊ အခုတော့ နင်က ဦးဆောင်မှုကို လက်လွှတ်လိုက်ရသလို ဖြစ်သွားပြီး နင့်ရဲ့ ဇာတ်ကောင်က နွမ်းလျသွားတယ်။ စောစောကတင် နင့်ရဲ့ ဇာတ်ကောင်က မာရူးအပေါ် လွှမ်းမိုးထားနိုင်ခဲ့တာလေ။ တစ်ခါလောက် ရှုံးသွားပြီး ထောင့်ထဲ ရောက်သွားတာနဲ့ နင့်ရဲ့ ဇာတ်ကောင်ကို ငါ ဆက်ပြီး မခံစားနိုင်တော့ဘူး"
"အခုနကတော့... သမီး အမှားပါ"
"နင် သိတယ်ဆိုရင်တော့ ငါ စကားတွေ အများကြီး မပြောတော့ပါဘူး။ နင်က ထက်မြက်တဲ့သူဆိုတော့ ငါပြောချင်တာကို နားလည်မှာပါ။ ပြီးတော့ အတန်းခေါင်းဆောင်"
"ဟုတ်ကဲ့"
"ဒီကောင်လေးကတော့... ဒီနားကို လာစမ်း"
ယန်ဂန်ဟွမ် က ခြေတစ်ဖက်ကို လှုပ်ယမ်းရင်း နောက်ပြောင်တဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ အတန်းခေါင်းဆောင် နေရာက သရုပ်ဆောင်တဲ့သူက ပြုံးပြီး ရှေ့ကို လျှောက်လာတယ်။
"မင်း စိတ်အားမထက်သန်ဘူးလား။ မင်းရဲ့ ဗိုက်ထဲမှာ မီးတောက်တစ်ခုကို ထွန်းညှိပြီး အပြင်ကို ထုတ်ပြဖို့ လိုတယ်။ ဘေးနားက အဲဒီနှစ်ယောက်ကို မြင်တယ် မဟုတ်လား။ ဟန်မာရူး နဲ့ လီယိုဂျင် ကိုလေ။ မင်း သတိမထားရင်တော့ မင်းရဲ့ အဓိက ဇာတ်ဆောင်နေရာက အဲဒီနှစ်ယောက်ရဲ့ ဘေးနားမှာ ဇာတ်ပို့ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ ဇာတ်ကောင်က ဘယ်လောက်အထိ အရေးကြီးလဲဆိုတာ သိတယ် မဟုတ်လား။ မင်းရဲ့ ဇာတ်ကောင်က စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ ထိတ်လန့်မှု အဆင့်ကို မြှင့်တင်ပေးရမယ့်သူလေ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက နောက်ဆုတ်ပြီး ရှုံးပေးနေတာလား။ အဲလို လုပ်လို့ မရဘူးလေ။ လုံးဝ မရဘူး။ အဲဒီနှစ်ယောက်ကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်မယ့်သူက မင်း ဖြစ်ရမှာ။ သရုပ်ဆောင်တဲ့အခါ အဲဒါကို ရင်ထဲမှာ မှတ်ထားပါ။ ဒီပြဇာတ်မှာ ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ တောက်ပနိုင်ရမယ်ဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ သရုပ်ဆောင်စမ်း"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ"
"ပြီးတော့..."
ယိုဂျင်က စကားဝိုင်းထဲကနေ အာရုံလွင့်သွားပြီး သူမနဲ့ မာရူးကြားမှာ ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာကို ပြန်စဉ်းစားနေမိတယ်။ သူ့ရဲ့ အကြည့်တွေက တကယ်ကို အနေရခက်စေတာ။ သူ ခံစားချက်တွေ တိုးလာပြီး အော်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာ သူမ တောင့်ခဲသွားခဲ့ရတယ်။ သူက သူမဆီကို အချိန်မရွေး ပြေးဝင်လာတော့မယ့်အတိုင်း ခံစားလိုက်ရတာ။ သရုပ်ဆောင်တာက တကယ်ကြီး ဖြစ်နေသလိုပဲ။ အကယ်၍ ဒါက လွယ်ကူနေမယ်ဆိုရင် ဘယ်သူမဆို သရုပ်ဆောင် ဖြစ်နိုင်တာပေါ့။
သရုပ်ဆောင်တယ်ဆိုတာ လိမ်ညာခြင်း တစ်မျိုးပဲ၊ သရုပ်ဆောင် တစ်ယောက်က လုပ်ကြံထားတဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုထဲမှာ လုပ်ကြံထားတဲ့ စရိုက်တစ်ခုကို ဖော်ပြရတာလေ၊ ဒါပေမဲ့ လိမ်ရုံသက်သက်နဲ့တော့ လူတွေကို စွဲလန်းအောင် မလုပ်နိုင်ပါဘူး။ အမှန်တရား တစ်ချို့နဲ့ ရောနှောထားတဲ့ အလိမ်အညာမှသာ ထိရောက်မှု ရှိတာ။ ဒါဆိုရင် သူမ ဘယ်လို အမှန်တရားမျိုးကို ရှာနိုင်မလဲ။ အဖြေကတော့ ခံစားချက်ပါပဲ။
အလိမ်အညာတစ်ခုကို အမှန်တရားအဖြစ် ပြောင်းလဲဖို့အတွက် သူမရဲ့ ခံစားချက်တွေကို အသုံးချဖို့ လိုအပ်တယ်။ မာရူးက ဒီအပြောင်းအလဲကို အကောင်းဆုံး ပြသနိုင်ခဲ့တာပေါ့။
'ကောင်းပြီလေ။ ဒါဆိုရင်လည်း ပြိုင်ကြည့်ကြတာပေါ့'
သူမ ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာသွားတယ်။ မာရူးရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ ခံစားချက်တွေကို တုံ့ပြန်ဖို့အတွက် သူမဘက်ကလည်း အဲဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ ခံစားချက်တွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမှာပဲ။ ယန်ဂန်ဟွမ် က "အလွန်အကျွံ မလုပ်နဲ့" လို့ ပြောတဲ့အထိ သူမက မာရူးရဲ့ အားကို အားနဲ့ပဲ ပြန်ပြီး ရင်ဆိုင်ဖို့ အစီအစဉ် ရှိနေတယ်။
* * * * * * * * *
'အရှိန်အဟုန်ကတော့ တကယ်ကို တက်လာပြီပဲ'
မာရူးက ယိုဂျင်ရဲ့ စူးစိုက်ကြည့်နေတဲ့ အကြည့်ကို ခံစားမိတာကြောင့် သူမဘက်ကို လှည့်ပြီး လက်ယမ်းပြလိုက်တယ်။ အဲဒီလောက်အထိ အသေအလဲ စိုက်မကြည့်နဲ့တော့လို့ ဆိုလိုတာ ဖြစ်ပေမဲ့ သူမကတော့ တစ်မျိုး ထင်သွားပုံရတယ်။ သူမရဲ့ လှပတဲ့ နဖူးပြင်မှာ အရေးအကြောင်းတွေ ထင်သွားတဲ့အထိ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တာကိုး။ သူ ဘာမှ မမှားခဲ့ပေမဲ့ အလိုလိုပဲ အားနာသလို ဖြစ်သွားရတယ်။
"မာရူး"
"အင်း"
အတန်းခေါင်းဆောင် နေရာက သရုပ်ဆောင်တဲ့သူက မာရူးကို လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။ သူ့နာမည်က ကန်ဘက်ဂျွန် တဲ့။ ဘောင်မဲ့ မျက်မှန်ကို တပ်ထားပြီး ဆံပင် လှိုင်းတွန့်လေးနဲ့ ဒီဝါသနာရှင် ပြဇာတ်အဖွဲ့ဝင်က တကယ့် ပြင်ပလောကထဲက ချူဂျင် လိုပဲ။ ပြဇာတ်အဖွဲ့ထဲမှာ အဖွဲ့ဝင် ၁၂ ယောက်ပဲ ရှိပေမဲ့ အုပ်စုလေးတွေ ကွဲနေတာမျိုး ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကန်ဘက်ဂျွန် ကတော့ ဘယ်အုပ်စုထဲမဆို အလွယ်တကူ ဝင်ဆံ့တဲ့သူမျိုးပေါ့။
"ငါ ပိုပြီးတော့ ကြမ်းပြရမလား"
"နည်းပြက မင်းကို အဲဒီဘက်ကို သွားခိုင်းတာ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်"
"ငါ သိပါတယ်။ နည်းနည်းလောက် စိတ်ဖောက်ပြန်နေတဲ့ ပုံစံမျိုး လုပ်ဖို့ လိုနေတာ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက တအား ခက်တယ်လေ။ ငါသာ အော်ဟစ်နေမယ်ဆိုရင် တစ်ခုခု ချို့ယွင်းနေတဲ့သူလိုမျိုး ဖြစ်မသွားဘူးလား"
"အဲဒါကလည်း အလုပ်ဖြစ်နိုင်တာပဲ"
"ဒါဆိုရင် လူမိုက်တွေဆီမှာ အထိုးခံရပြီး မင်း ဝင်လာပြီးတော့ အခုလို ဖြစ်လာမှာကို သိနေတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ ပြောတဲ့ ပြကွက်လေ"
"အင်း"
"အဲဒီအချိန်မှာ ငါ့ကို တွန်းပစ်လို့ ရမလား။ စင်ပေါ်မှာ တို့တွေ ဘယ်နေရာ ရောက်သွားမလဲဆိုတာ မသေချာသေးပေမဲ့ ပရိသတ်ရဲ့ အမြင်ကို မကွယ်စေဘဲ အဲဒီလို လုပ်ကြည့်ပေးလို့ ရမလား"
"ရတာပေါ့"
ဇာတ်ကောင်တွေရဲ့ နေရာချထားမှုနဲ့ လမ်းကြောင်းတွေက မသေချာသေးပါဘူး။ အဓိက ဇာတ်လမ်းကလွဲရင် ယန်ဂန်ဟွမ် ရဲ့ သင်ကြားမှု ပုံစံက ဒီလို အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို သရုပ်ဆောင်တွေဘာသာ ဖြေရှင်းဖို့ ချန်ထားပေးတာလေ။ စင်ပေါ်မှာ အထိရောက်ဆုံး နေရာချထားမှုနဲ့ လမ်းကြောင်းတွေကို ရှာဖွေဖို့က သရုပ်ဆောင် တစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ တာဝန်ပဲ မဟုတ်လား။
"ဟေး ယိုဂျင်" ကန်ဘက်ဂျွန် က လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။
အတန်းပိုင်ဆရာကလည်း အဓိက ဇာတ်ကောင် ဖြစ်ပေမဲ့ ဒီအဓိက ဇာတ်ဆောင် သုံးယောက်နဲ့ ပြကွက်တွေ ထပ်တာမျိုး သိပ်မရှိပါဘူး။ မာရူး၊ ယိုဂျင် နဲ့ ပတ်ဟန်နာ တို့ အတူတူ စုလိုက်ကြတယ်။
"ဘာလို့ ခေါ်တာလဲ"
"ဒီပြကွက်အတွက် နေရာချထားမှုနဲ့ လမ်းကြောင်းတွေကို သတ်မှတ်ရအောင်"
ကန်ဘက်ဂျွန် က သူမရဲ့ ပခုံးကို ကိုင်ပြီး အရုပ်မလေး တစ်ရုပ်လိုပဲ စင်ပေါ်မှာ ဟိုရွှေ့ဒီရွှေ့ လုပ်လိုက်ပြီး ထောင့်တစ်နေရာမှာ ထားလိုက်တယ်။ သူမက လက်ပိုက်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို စူထားလိုက်တယ်။
"ငါ့ကို ဒီမှာပဲ ရပ်ခိုင်းထားချင်တာလား"
"ဘယ်လိုနေလဲဆိုတာ ကြည့်ချင်လို့ပါ၊ ခဏလောက် သည်းခံပေးပါဦး"
"ဟူး မြန်မြန်လုပ်ပါ"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ"
မာရူးက ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်တယ်။ ကန်ဘက်ဂျွန် က တခြားသူတွေနဲ့ အဆင်ပြေအောင် ဘယ်လို ဆက်ဆံရမလဲဆိုတာကို ကောင်းကောင်း သိနေတာပဲ။
"စာသားတွေ ပြောပြီး ဟိုဟိုဒီဒီ လှုပ်ရှားကြည့်ရအောင်။ နင်တို့နှစ်ယောက်လုံး အဆင်ပြေရဲ့လား"
မာရူးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ယိုဂျင်ရဲ့ ဘေးမှာ ရပ်လိုက်တယ်။ လမ်းကြောင်းတွေကိုပဲ အာရုံစိုက်ထားတာကြောင့် စာသားတွေကိုတော့ ပုံမှန်ပဲ ပြောလိုက်ကြတာပေါ့။ မာရူးက ယိုဂျင်ကို ကျော်ဖြတ်သွားပြီး ကန်ဘက်ဂျွန် ရဲ့ ရှေ့မှာ ရပ်လိုက်တယ်။
"ဘာလို့ ငါ့ကို အဲဒီလိုကြီး ကြည့်နေတာလဲ။ နင်က ဒါကို ရယ်စရာလို့ ထင်နေတာလား။ နင်လိုကောင်မျိုးက ငါ ဘယ်လောက်တောင် စိတ်ဆင်းရဲနေရလဲဆိုတာကို ဘယ်တော့မှ သိမှာ မဟုတ်ဘူး"
ကန်ဘက်ဂျွန် က ငိုတော့မယ့် အသံမျိုးနဲ့ စာသားတွေကို ဖတ်လိုက်တယ်။ ကန်ဘက်ဂျွန် ဆီကနေ ရုတ်တရက် ခံစားချက်တွေ ပေါက်ကွဲထွက်လာတာကြောင့် အရင်က စာသားတွေကို အေးအေးဆေးဆေး ဖတ်လာခဲ့တဲ့ မာရူးအတွက်တော့ နည်းနည်း အနေရခက်သွားရတယ်။ ယန်ဂန်ဟွမ် ရဲ့ အကြံပေးချက်က သူ့အပေါ်မှာ ချက်ချင်း သက်ရောက်မှု ရှိသွားပုံရတယ်။
"အခုအချိန်မှာ ငါ နင့်ကို တွန်းလိုက်ရမလား"
"အင်း"
"ဘယ်လောက်အထိ အားထည့်ရမလဲ"
"နည်းနည်းတော့ ပြင်းပြင်းထန်ထန်ပေါ့၊ အနည်းဆုံးတော့ ငါ့ပခုံး နောက်ကို လန်သွားလောက်တဲ့အထိ အားပါဖို့ လိုလိမ့်မယ်"
မာရူးက ကန်ဘက်ဂျွန် ရဲ့ ပခုံးပေါ် လက်တင်လိုက်ပြီး အားနဲ့ တွန်းလိုက်တယ်။ ကန်ဘက်ဂျွန် က "ဝိုး ဝိုး" လို့ အော်ရင်း ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို လဲကျသွားတော့တယ်။
"... အားကို နည်းနည်း လျှော့ပါဦး" ကန်ဘက်ဂျွန် က ပြန်ထရင်း ပြောလိုက်တယ်။
မာရူးက သူ့ရဲ့ လက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။
'ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က တကယ်ကို သန်မာလာတာပဲ'
"နင့်ရဲ့ တောင့်တင်းတဲ့ လက်ဖျံတွေက အလကား မဟုတ်ဘူးပဲ။ ငါ့ကို တကယ် လန့်သွားစေတာ။ ငါ့တစ်ကိုယ်လုံး လေထဲကို မြောက်တက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်" ကန်ဘက်ဂျွန် က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်တယ်။
မာရူးက အားကို ထိန်းပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်တွန်းလိုက်တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ အားက အတော်ပဲ ဖြစ်ပုံရတယ်၊ ကန်ဘက်ဂျွန် က နောက်ကို နှစ်လှမ်းလောက် ဆုတ်သွားပြီး သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံး စာသားတွေကို ပြောလိုက်တာပေါ့။ ပြီးတော့ စင်ပေါ်ကနေ ထွက်သွားတယ်။ စင်ပေါ်ကို ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ ကန်ဘက်ဂျွန် က မာရူးကို လက်မထောင်ပြလိုက်တယ်။
"ဒီလိုဆိုရင်တော့ အဆင်ပြေသွားမှာပါ၊ ဟုတ်တယ်မလား"
"နည်းပြက သဘောတူမယ်ဆိုရင်တော့ ဟုတ်တာပေါ့"
"ကောင်းပြီလေ၊ အခုပဲ သွားမေးလိုက်တော့မယ်။ ကျေးဇူးပဲ ယိုဂျင်"
ကန်ဘက်ဂျွန် က ယန်ဂန်ဟွမ် ဆီကို ပျော်ပျော်ပါးပါး ပြေးသွားတော့တယ်။
မာရူးကတော့ အပြင်လောကထဲက ချူဂျင် ကို မြင်နေရသလိုမျိုး ခံစားရပြီး ပြုံးမိသွားရတယ်။
* * * * * * * * *