အခန်း (၆၇-၆၈)

အခန်း (၆၇)

ကုန်သွယ်မှုဆိုတာ နှစ်ဦးနှစ်ဖက်လုံးကို အကျိုးရှိစေတဲ့ လုပ်ရပ်တစ်ခုပါ။

ရှေးယခင်တုန်းကတော့ ကုန်သွယ်မှုကို ကုန်ပစ္စည်းချင်း ဖလှယ်တဲ့စနစ်နဲ့ လုပ်ခဲ့ကြတာပေါ့။ အသားတစ်တုံးကို ဆန်တစ်အိတ်နဲ့ တိုက်ရိုက်လဲလှယ်တာမျိုးလေ။

ဒါပေမဲ့ ကုန်သွယ်မှုပမာဏက ပိုကြီးလာပြီး ပါဝင်သူတွေ များလာတဲ့အခါမှာတော့ ကုန်ပစ္စည်းချင်းလဲလှယ်တဲ့ စနစ်က အကန့်အသတ်တွေ ရှိလာပါတယ်။ ဒါကြောင့် လူတွေက လူတိုင်းတန်ဖိုးထားတာကို အသိအမှတ်ပြုတဲ့ အရာဝတ္ထုတွေကို သုံးပြီး ကုန်သွယ်မှု စလုပ်လာကြတယ်။

ဒါက ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်း ငွေကြေးတွေ ပေါ်ပေါက်လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းပါပဲ။ ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်း ငွေကြေးတွေက သူ့အလိုလို တန်ဖိုးရှိနေဖို့ လိုအပ်တဲ့အတွက် အဖိုးတန်ရတနာတွေ ဒါမှမဟုတ် သတ္တုတွေနဲ့ အဓိက ပြုလုပ်ခဲ့ကြတာပါ။

လူတွေက ရွှေ ဒါမှမဟုတ် ငွေနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ ငွေကြေးတွေကို သယ်ဆောင်ပြီး အရောင်းအဝယ် လုပ်ခဲ့ကြတယ်။ ပိုကြီးမားတဲ့ အရောင်းအဝယ်တွေအတွက်ဆိုရင် ရွှေဒင်္ဂါး၊ ငွေဒင်္ဂါးတွေ အပြည့်တင်ထားတဲ့ လှည်းတွေကို သယ်သွားကြရတာပေါ့။

အဲဒီမှာ တစ်ယောက်က အကြံရသွားတယ်။ လေးလံတဲ့ ဒင်္ဂါးတွေကို အမြဲသယ်နေမယ့်အစား ယုံကြည်ရတဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ ရွှေတွေကို အပ်နှံထားပြီး အဲဒီရွှေနဲ့ ပြန်လဲလို့ရတဲ့ လက်မှတ်တွေကိုပဲ သယ်သွားရင်ကော။

အဲဒီလိုနဲ့ ဘဏ်တွေ ပေါ်လာပြီး လူတွေက ဘဏ်ကနေ ထုတ်ပေးတဲ့ လက်မှတ်တွေနဲ့ အရောင်းအဝယ် စလုပ်လာကြပါတယ်။

အဲဒီအချိန်ကစပြီး ငွေကြေးဆိုတာ သူ့ရဲ့ တကယ့်တန်ဖိုးနဲ့ လုံးဝ သီးခြားစီ ဖြစ်သွားတော့တာပဲ။ လက်မှတ်က သူ့အလိုလိုတော့ တန်ဖိုးမရှိပေမဲ့ ဘဏ်ကိုသွားရင် အဲဒီအပေါ်မှာ ရေးထားတဲ့ ရွှေပမာဏအတိုင်း အမြဲတမ်း ပြန်လဲလို့ ရတယ်လေ။ ဒီလို ယုံကြည်မှုကြောင့်ပဲ အဲဒီလက်မှတ်က ရွှေလိုပဲ တန်ဖိုးရှိသွားတာပါ။

ဒါက အကြွေးစနစ်သုံး ငွေကြေးတွေ ထွန်းကားလာတဲ့ အစပါပဲ။

နိုင်ငံတွေက သူတို့ဆီမှာရှိတဲ့ ရွှေပမာဏနဲ့ ညီမျှတဲ့ ငွေတွေကို ရိုက်နှိပ်ထုတ်ဝေကြပြီး လူတွေက ငွေကို ရွှေနဲ့၊ ရွှေကို ငွေနဲ့ ပြန်လဲနိုင်အောင် လုပ်ပေးထားပါတယ်။

ဒေါ်လာဆိုရင်တောင် ရွှေတစ်အောင်စကို ၃၅ ဒေါ်လာနှုန်းနဲ့ လဲလို့ ရခဲ့တာပါ။

ဒီလို ရွှေစံနှုန်းစနစ်က ၁၆ ရာစုအထိ တည်တံ့ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ၁၉၇၁ ခုနှစ်မှာတော့ အမေရိကန်က ဒေါ်လာအတွက် ရွှေစံနှုန်းစနစ်ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီး ရွှေရှိတာ မရှိတာနဲ့ မဆိုင်ဘဲ ငွေကြေးတွေကို စိတ်ကြိုက် ထုတ်ဝေခွင့် ယူလိုက်ပါတယ်။

ရွှေနဲ့ လဲလှယ်နိုင်တဲ့ လုပ်ဆောင်ချက် မရှိတော့တဲ့အခါမှာတော့ ငွေကြေးရဲ့ တန်ဖိုးက ထုတ်ဝေတဲ့ အဖွဲ့အစည်းရဲ့ ယုံကြည်မှုအပေါ်မှာပဲ လုံးလုံးလျားလျား မူတည်သွားပါတော့တယ်။ အမေရိကန် အစိုးရက ဒေါ်လာရဲ့ တန်ဖိုးကို အာမခံပေးထားတာမျိုးပေါ့။

နိုင်ငံအပေါ် ယုံကြည်မှုက ငွေကြေးရဲ့ တန်ဖိုးကို ယုံကြည်မှုနဲ့ အတူတူပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ အမေရိကန်က မကြုံစဖူး ငွေကြေးအကြပ်အတည်းနဲ့ ရင်ဆိုင်ရပြီး စီးပွားရေးကို မြှင့်တင်ဖို့အတွက် ငွေတွေကို အကန့်အသတ်မရှိ ရိုက်နှိပ်ထုတ်ဝေတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်ကို လုပ်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ဒီယုံကြည်မှုက လှုပ်ခတ်သွားပါတယ်။

ဒါက ငွေရဲ့တန်ဖိုးကို အစိုးရရဲ့ မူဝါဒက ပြောင်းလဲပစ်နိုင်တယ်ဆိုတာကို ပြလိုက်တာပါပဲ။ အစိုးရတွေရဲ့ ငွေထုတ်ဝေမှုနဲ့ တန်ဖိုး အာမခံချက်အပေါ် ယုံကြည်မှု လျော့နည်းလာတဲ့အခါမှာတော့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတွေက တခြား အစားထိုးစရာတွေကို ရှာလာကြပါတယ်။

ဒါက Cryptocurrency တွေ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ခေတ်စားလာရတဲ့ အကြောင်းရင်း ဖြစ်လာပြီး ဘစ်ကွိုင် ကတော့ အထင်ရှားဆုံး ဥပမာတစ်ခုပေါ့။

Cryptocurrency တွေမှာ အဓိက ထူးခြားချက်တွေ ရှိပါတယ်။

ပထမဆုံးကတော့ အတုပြုလုပ်လို့ မရသလို Hackခံရဖို့လည်း မလွယ်တာပါပဲ။

Cryptocurrency တွေမှာ အချက်အလက်တွေကို စီမံခန့်ခွဲတဲ့ ဗဟိုဆာဗာတွေ မရှိပါဘူး။ အဲဒီအစား အသုံးပြုသူ တစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ အချက်အလက်တွေကို Blockchain လို့ ခေါ်တဲ့ ဆက်သွယ်ထားတဲ့ Blockတွေထဲမှာ သိမ်းဆည်းထားတာပါ။ အချက်အလက်တွေကို ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ဆိုရင် အဲဒီ Block တွေရဲ့ ထက်ဝက်ကျော်ကို တစ်ပြိုင်ထဲ Hackလုပ်ဖို့ လိုအပ်တာကြောင့် ဒါက လက်တွေ့မှာတော့ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပါပဲ။

ဒါကြောင့် အခြေခံအားဖြင့်တော့ အတုလုပ်ဖို့နဲ့ ဟက်ခ်လုပ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ပြောလို့ ရပါတယ်။ Mount Hill အိတ်ချိန်းမှာ Hackခံရပြီး ဒင်္ဂါးတွေ အခိုးခံရတာကလည်း အိတ်ချိန်းကနေ အခိုးခံရတာဖြစ်ပြီး Cryptocurrency ကိုယ်တိုင် Hackခံရတာ မဟုတ်ပါဘူး။

ဒုတိယအချက်ကတော့ Cryptocurrency တွေက ဗဟိုအုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့အစည်း မရှိဘဲ လုပ်ဆောင်တာပါ။ သတ်မှတ်ထားတဲ့ Algorithm ကပဲ ပမာဏအတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ထုတ်ဝေဖို့ ဆုံးဖြတ်ပေးတာပါ။

အစိုးရတွေက ထုတ်ဝေပြီး ထိန်းချုပ်တဲ့ သာမန်ငွေကြေးတွေနဲ့ မတူဘဲ Cryptocurrency ကို တီထွင်တဲ့သူတွေကတောင် သူတို့သဘောနဲ့သူတို့ ထိန်းချုပ်လို့ မရပါဘူး။ အစကတည်းက သတ်မှတ်ထားတဲ့ Algorithm အတိုင်းပဲ အလုပ်လုပ်တာပါ။

ဒင်္ဂါးတွေ အလိုအလျောက် ထွက်လာအောင် ပုစ္ဆာတွေကို ဖြေရှင်းတဲ့ Mining လုပ်ငန်းစဉ် ဆိုတာက မြေကြီးထဲက သတ္တုတူးဖော်တာနဲ့ ဆင်တူပါတယ်။ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ တူးဖော်ဖို့ ပိုခက်ခဲလာပြီး သတ်မှတ်ထားတဲ့ ပမာဏ ပြည့်သွားရင်တော့ ထုတ်ဝေမှု ရပ်ဆိုင်းသွားမှာ ဖြစ်သလို အရောင်းအဝယ်တွေလည်း ရပ်သွားမှာပါ။

တတိယအချက်ကတော့ Cryptocurrency တွေက ငွေလွှဲတာ ဒါမှမဟုတ် အရောင်းအဝယ် လုပ်တာတွေမှာ အစိုးရရဲ့ ထိန်းချုပ်မှု ဒါမှမဟုတ် စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေအောက်မှာ မရှိပါဘူး။ Brexit ဖြစ်တုန်းက ယူကေ အစိုးရက ပေါင်ငွေလဲလှယ်မှုကို ရပ်ဆိုင်းခဲ့ပေမဲ့ Cryptocurrency တွေကတော့ အဲဒီလို လုပ်ရပ်တွေရဲ့ သက်ရောက်မှု မရှိပါဘူး။

ဘဏ်တွေက ပိုက်ဆံအများကြီးရှိတဲ့ အကောင့်တစ်ခုကို ပိတ်လိုက်ရင်တောင် အရောင်းအဝယ် လုပ်လို့ မရတော့ဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ Cryptocurrency ကတော့ အဲဒီလို စည်းမျဉ်းတွေကနေ လွတ်ကင်းပါတယ်။ ကွန်ရက်နဲ့ ချိတ်ဆက်ထားသရွေ့တော့ အရောင်းအဝယ်တွေကို အဆင်ပြေပြေ လုပ်နိုင်ပါတယ်။

စစ်ဖြစ်နေတဲ့ အချိန်မျိုးမှာဆိုရင်တောင် ကိုယ်ပိုင် Key လေးရှိရုံနဲ့တင် ငွေသားတွေ သယ်စရာမလိုဘဲ ထွက်ပြေးလို့ ရပါတယ်။

ဒီအားသာချက်တွေက ရှင်းလင်းနေပေမဲ့ အုပ်ချုပ်မယ့်အဖွဲ့အစည်း မရှိတဲ့အတွက် ပြဿနာတစ်ခုခု ဖြစ်လာရင်တော့ တာဝန်ယူပေးမယ့်သူ မရှိပါဘူး။ Hackခံရတဲ့ အကောင့်တွေကို ဘဏ်တွေက ပြန်ပေးလေ့ရှိပေမဲ့ Mount Hill လိုမျိုး Hackခံရတဲ့သူတွေကတော့ ဘာမှ ပြန်မရခဲ့ကြပါဘူး။

ဘစ်ကွိုင် ခေတ်စားလာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ တခြား Cryptocurrency ရာပေါင်းများစွာ ဈေးကွက်ထဲကို ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။

အနာဂတ်ဟောကိန်းကို ပြန်စဉ်းစားရင်း စီနီယာ ဆန်းယော့ ကို ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။

"စီနီယာ အီသီရီယမ် အကြောင်း သိလား"

စီနီယာ ဆန်းယော့ က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြန်ဖြေတယ်။

"ဪ။ ကြားဖူးပါတယ်"

Blockchain ဆိုတာ Cryptocurrency တွေရဲ့ နောက်ကွယ်က အဓိက နည်းပညာဖြစ်ပြီး Cryptocurrency တွေတင်မကဘဲ တခြား IT နယ်ပယ်တွေမှာလည်း သုံးပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်လောက်ကမှ ပေါ်လာတဲ့ အီသီရီယမ် က ဘစ်ကွိုင် နဲ့ မတူတာက သူက ငွေကြေးအတွက်တင် မဟုတ်ဘဲ Smart Contractsတွေအတွက်ပါ အချက်အလက်တွေကို သိမ်းဆည်းပေးတာပါ။

ဒါကြောင့် သတ်မှတ်ထားတဲ့ အခြေအနေတွေ ပြည့်စုံတဲ့အခါ အရောင်းအဝယ်တွေကို အလိုအလျောက် လုပ်ဆောင်ပေးဖို့ ပရိုဂရမ် ရေးထားလို့ ရပါတယ်။

"ဘစ်ကွိုင် ထက် ပိုပြီး တိုးတက်လာတဲ့ Cryptocurrency ပုံစံလို့ ပြောလို့ ရတာပေါ့"

"သူ့ရဲ့ ပမာဏက ဘယ်လောက်ရှိလဲ"

"သူ့ရဲ့ ဈေးကွက်တန်ဖိုးက ဘစ်ကွိုင် ရဲ့ ဆယ်ပုံတစ်ပုံတောင် မရှိသေးဘူး"

Cryptocurrency တစ်ခုကို တီထွင်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့သူ ဘယ်သူမဆို ထုတ်ဝေလို့ ရပေမဲ့ Cryptocurrency တိုင်းကိုတော့ ဈေးကွက်က တန်ဖိုးရှိတယ်လို့ အသိအမှတ်မပြုပါဘူး။ ဘစ်ကွိုင် ကိုတော့ လူအများအပြားက တန်ဖိုးရှိတယ်လို့ အသိအမှတ်ပြုထားပြီးသား ဖြစ်ပေမဲ့ တခြား Cryptocurrency တွေကတော့ အဲဒီလို မဟုတ်သေးဘူးလေ။

ဘစ်ကွိုင် ကို အစားထိုးငွေကြေးတစ်ခု အနေနဲ့ တီထွင်ခဲ့တာပါ။ သာမန်ဘဏ်တွေက ပိုက်ဆံအနည်းငယ် လဲလှယ်တာ ဒါမှမဟုတ် နိုင်ငံခြားကို ငွေလွှဲတာတွေအတွက် အခကြေးငွေ အများကြီး ယူလေ့ရှိပါတယ်။ ဘစ်ကွိုင် ကတော့ ငွေလဲတာနဲ့ နိုင်ငံတကာ ငွေလွှဲတာတွေအတွက် အခကြေးငွေ အများကြီး ပိုသက်သာစေပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အခုလို အဆင်ပြေနေတာတောင် လက်ရှိဈေးကွက်ကတော့ ကစားကွက်တစ်ခုလို ဖြစ်နေပါတယ်။ Brexit လိုမျိုး အရေးကြီးတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေ မရှိရင်တောင် တစ်နေ့ထဲမှာ ဈေးနှုန်းတွေက ဆယ်ဂဏန်း ရာခိုင်နှုန်းလောက် အတက်အကျ ဖြစ်နေတာက ပုံမှန်လို ဖြစ်နေပါပြီ။

ဘစ်ကွိုင် က ဒေါ်လာ ၇၀၀ အထိ တက်လာရင်တောင် သူ့ရဲ့ စုစုပေါင်း ဈေးကွက်တန်ဖိုးက ဒေါ်လာ သန်း ၁သောင်း ဝန်းကျင်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ တခြား Cryptocurrency တွေအားလုံး ပေါင်းလိုက်ရင်တောင် ဒေါ်လာ သန်း ၁သောင်းခွဲ မပြည့်ပါဘူး။

ဈေးကွက်ရဲ့ ပမာဏက သေးငယ်လွန်းတာကြောင့် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ငွေလုံးငွေရင်းတွေ ဝင်လာတာနဲ့အမျှ အတက်အကျ အရမ်း မြန်နေတာကတော့ ရှောင်လွှဲလို့ မရပါဘူး။

ငွေကြေးဆိုတာ တည်ငြိမ်တဲ့ တန်ဖိုးရှိဖို့ လိုပါတယ်။ ဒီနေ့ ၁၀ ဒေါ်လာ တန်ပြီး မနက်ဖြန် ၅ ဒေါ်လာ၊ သဘက်ခါ ၂၀ ဒေါ်လာ ဖြစ်နေတဲ့ ငွေကြေးကတော့ ကောင်းကောင်း အလုပ်လုပ်နိုင်ဖို့ ခက်ခဲပါလိမ့်မယ်။

ဒါက Cryptocurrency ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတွေအတွက်တော့ ဝိရောဓိ ဖြစ်နေတဲ့ အချက်ပါပဲ။ သူတို့က Cryptocurrency ကို ငွေကြေးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံရဖို့ မျှော်လင့်သလို တစ်ဖက်မှာလည်း ဈေးတွေ အဆမတန် တက်လာဖို့ကိုလည်း လိုချင်နေကြတာလေ။

ဘစ်ကွိုင် ကို လက်ခံတဲ့ အွန်လိုင်းနဲ့ ပြင်ပဆိုင်တွေ ရှိနေပြီ ဆိုပေမဲ့ တော်တော်လေးတော့ အကန့်အသတ် ရှိပါသေးတယ်။ ဒါကြောင့် လူအများစုကတော့ ဒါကို ငွေကြေးထက်စာရင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ပစ္စည်းတစ်ခု အနေနဲ့ပဲ ချဉ်းကပ်နေကြတာပါ။

ဒါဆိုရင် Cryptocurrency က ခိုင်မာတဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတစ်ခု ဟုတ်ရဲ့လား။ အစုရှယ်ယာတွေက အမြတ်ဝေစု ပေးသလို၊ ငွေတိုက်စာချုပ်တွေက အတိုးပေးသလို၊ ဒါမှမဟုတ် အိမ်ခြံမြေတွေက အိမ်ငှားခ ရသလိုမျိုး မဟုတ်ဘဲ ငွေကြေးနဲ့ ကုန်စည်တွေကတော့ သူ့အလိုလို တန်ဖိုး တိုးပွားမလာပါဘူး။ ဒါကြောင့် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတွေအနေနဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံတဲ့အခါ ပြင်ပအချက်တွေကြောင့် ဖြစ်လာတဲ့ ဈေးနှုန်းအတက်အကျကိုပဲ အဓိက အာရုံစိုက်သင့်ပါတယ်။

အနာဂတ်မှာ ဘယ်လောက်အထိ ထပ်ပြီး ကြီးထွားလာဦးမလဲ။

ကျွန်တော် သေသေချာချာ စဉ်းစားနေမိတယ်။

နတ်မျက်စိ က ပြခဲ့တဲ့အရာက အီသီရီယမ် က တူးဖော်ပြီး သိမ်းထားရလောက်အောင် တန်ဖိုးရှိတယ်လို့ ဆိုလိုတာလား။ ဒါက Cryptocurrency ဈေးကွက်က ထပ်ပြီး ကြီးထွားလာမယ်လို့ ဆိုလိုတာလား။

"ကျွန်တော်တို့မှာ ကိုယ်ပိုင် Cryptocurrency အိတ်ချိန်း ရှိလား"

စီနီယာ ဆန်းယော့ က ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။

"အင်း။ ဘန့်ကွိုင် လေ။ အရင်က မင်းပဲ အဲဒီမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ အကြံပေးခဲ့တာလေ"

အစောပိုင်းတုန်းကတော့ ဘစ်ကွိုင် ကို Mining လုပ်ပြီး အလွယ်တကူ ရနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အကြိမ်ကြိမ် ပမာဏ လျှော့ချခဲ့ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ခက်ခဲမှု အဆင့်က မြင့်တက်လာပြီး ကိုယ်ပိုင် ကွန်ပျူတာတွေနဲ့ Mining လုပ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ပါဘူး။

ဘစ်ကွိုင် မှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံချင်တဲ့သူတွေကတော့ အိတ်ချိန်းတွေကနေတစ်ဆင့် ဝယ်ယူလေ့ရှိကြပါတယ်။ အိတ်ချိန်းတွေက Cryptocurrency ဝယ်သူနဲ့ ရောင်းသူကို ချိတ်ဆက်ပေးပြီး ကြားကနေ အခကြေးငွေ ယူတာပါ။

ဘန့်ကွိုင် ကို တည်ထောင်သူကတော့ မူလက Cryptocurrency ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူ တစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ Mount Hill အိတ်ချိန်း ဒေဝါလီခံသွားတုန်းက သူ့ရဲ့ ဘစ်ကွိုင် တွေ အားလုံး ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူကိုယ်တိုင် အိတ်ချိန်းတစ်ခု တည်ထောင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာပါ။

"K ကုမ္ပဏီ က ရှယ်ယာ ဘယ်လောက် ပိုင်ထားလဲ"

"လောလောဆယ် ၆၃.၅ ရာခိုင်နှုန်းပဲ"

Cryptocurrency ဈေးကွက် ကြီးထွားလာတာနဲ့အမျှ အိတ်ချိန်းတွေက ဈေးကွက်အတက်အကျနဲ့ မဆိုင်ဘဲ အမြတ်ရနိုင်ပါတယ်။ အိတ်ချိန်းမှာ အရောင်းအဝယ် လုပ်သူ များလာလေလေ အသုံးပြုသူတွေ ပိုပြီး ဆွဲဆောင်နိုင်လေလေပါပဲ။

"ဘန့်ကွိုင် မှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုကို ပိုတိုးလိုက်ပါ။ ရှယ်ယာအသစ်တွေ ထုတ်တဲ့အခါမှာလည်း ရှယ်ယာပမာဏကို ထပ်တိုးပါ။ တခြား အိတ်ချိန်းတွေနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်တဲ့နေရာမှာ အသာစီးရဖို့ဆိုရင် အတိုင်းအဆကို ပိုချဲ့ဖို့ လိုတယ်"

"ဟုတ်ကဲ့"

"ပြီးတော့ ဘစ်ကွိုင် ရော၊ အီသီရီယမ် မှာပါ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလိုက်ပါ"

လောလောဆယ်မှာတော့ ဘစ်ကွိုင် က Cryptocurrency ဈေးကွက်မှာ အဓိက နေရာက ရှိနေတာပါ။ အီသီရီယမ် ရဲ့ တန်ဖိုး တက်လာရင် ဘစ်ကွိုင် ရဲ့ တန်ဖိုးကလည်း အဲဒီအတိုင်း လိုက်တက်လာဖို့ များပါတယ်။

"ကိုယ်တိုင် Mining လုပ်ရင်လည်း အဆင်ပြေနိုင်မလားပဲ"

"Mining က ငါတို့ နိုင်ငံမှာတော့ ခက်ခဲမယ် ထင်တယ်"

Cryptocurrency အများစုကို Mining လုပ်ဖို့က ကိုယ်ပိုင်ကွန်ပျူတာတွေနဲ့ မဖြစ်နိုင်တော့ပါဘူး။ ကျွမ်းကျင် Mining လုပ်သူတွေက ဂိုဒေါင်တွေထဲမှာ အထူးပြုလုပ်ထားတဲ့ ကွန်ပျူတာ ရာပေါင်းများစွာနဲ့ Mining စက်ယန္တရားတွေကို ဆင်ထားကြတာပါ။

Mining လုပ်တဲ့နေရာမှာ အရေးကြီးဆုံး ပြဿနာကတော့ လျှပ်စစ်ခပဲ။ သေသေချာချာ မစီမံနိုင်ရင် လျှပ်စစ်ခက Mining ကနေ ရတဲ့ အမြတ်ထက်တောင် ပိုများသွားနိုင်ပါတယ်။

"လျှပ်စစ်ခ သက်သာတဲ့ နိုင်ငံတွေ ဒါမှမဟုတ် အအေးပေးစနစ်အတွက် အဆင်ပြေမယ့် အေးတဲ့ နိုင်ငံတွေမှာ သွားလုပ်ဖို့ စဉ်းစားလို့ ရတာပဲလေ"

"အေးတဲ့ ဒေသတွေဆိုရင် လျှပ်စစ်ခ လျှော့ချဖို့ ကူညီပေးနိုင်တာပေါ့"

စီနီယာ ဆန်းယော့ က ခေါင်းညိတ်တယ်။

"မင်း တကယ် အဆင်ပြေမယ် ထင်လို့လား"

"မကြာခင် အနာဂတ်မှာ ဈေးကွက်က ကြီးထွားလာဖို့ အလားအလာ အများကြီး ရှိတယ်"

ဒီလို ပူဖောင်းတစ်ခုလို ဖြစ်နေတဲ့ ဈေးကွက် အခြေအနေက Tulip Mania လိုမျိုး ပေါက်ကွဲသွားမလား ဒါမှမဟုတ် အစားထိုးငွေကြေးအဖြစ် အခြေချသွားမလားဆိုတာ မသေချာသေးပေမဲ့ အသစ်စက်စက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ဈေးကွက်တစ်ခုကိုတော့ သေချာပေါက် ဖန်တီးပေးလိုက်တာပါပဲ။

အခု ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားရင် အမြတ်အများကြီး ရနိုင်လောက်တယ်လေ။

"OTK Company က ဘာလို့ ရင်းနှီးမမြှုပ်နှံတာလဲ"

"ဈေးကွက် ပမာဏက သေးလွန်းသေးလို့လေ"

သူတို့ဆီမှာ ရှိတဲ့ ငွေသားကတင် ဒေါ်လာ သန်းပေါင်း ၃သိန်း ရှိတာပါ။ သူတို့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုနဲ့ တန်လောက်တဲ့အထိ ကြီးမားတဲ့ ဈေးကွက်မျိုး သူတို့ လိုအပ်ပါတယ်။

ကျွန်တော် စီနီယာ ဆန်းယော့ ဘက်ကို လှည့်ပြီး မေးလိုက်တယ်။

"အဆောက်အဦး အသစ် ရှာလို့ ရပြီလား"

အခု အဆောက်အဦးက သေးလွန်းတဲ့အပြင် လုံခြုံရေးလည်း အားနည်းတယ်။ ဒါကြောင့် ပြောင်းရွှေ့ဖို့ သင့်တော်တဲ့ နေရာတစ်ခုကို အမြန်ရှာဖို့ လိုအပ်နေတာပါ။

"လိုက်ရှာနေတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ရောင်းဖို့တင်ထားတဲ့ အဆောက်အဦးတွေထဲမှာ သဘောကျတာ တစ်ခုမှ မတွေ့သေးဘူး။ မြေကွက်တချို့ကိုလည်း သွားကြည့်ပြီးပြီ။ ဒါပေမဲ့ နေရာတွေက သိပ်မကောင်းသလို အစကနေ ပြန်ဆောက်ဖို့ဆိုရင်လည်း အချိန်အများကြီး ပေးရဦးမယ်"

အဆောက်အဦး အကြီးကြီးတွေက ဝယ်မယ့်သူရော ရောင်းမယ့်သူရော နည်းတဲ့အတွက် အရောင်းအဝယ် လုပ်ဖို့ ခက်ခဲပါတယ်။

"ပိုက်ဆံက ပြဿနာ မဟုတ်ဘူးဆိုတော့ အကောင်းဆုံး နေရာမှာပဲ ဝယ်ဖို့ ကြိုးစားကြည့်ပါ။ နောက်မှ ထပ်ပြောင်းနေရရင် အလုပ်ရှုပ်နေဦးမယ်"

စီနီယာ ဆန်းယော့ လည်း သဘောတူတဲ့အနေနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။

"ဒါနဲ့ ကန်ဂျင်ဟူ။ ဒီတစ်ခါ ရတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကိုကော ဘာလုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားလဲ"

"စဉ်းစားနေတုန်းပဲ"

လူတွေက မယုံနိုင်လောက်အောင် များပြားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို သုံးစွဲခဲ့ကြတာပဲ။

တက်ဂယူ ကတော့ ပိုက်ဆံ များလေလေ ကောင်းလေလေလို့ ယုံကြည်ထားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လောက်ပဲ ရှာရှာ မသေခင်မှာ အကုန်သုံးဖို့ဆိုတာ ခက်ခဲသလို သေသွားရင်လည်း ယူသွားလို့ မရဘူးလေ။

ပိုက်ဆံ ရှာတာထက် ပိုကောင်းတဲ့ လုပ်စရာ တစ်ခုခု မရှိဘူးလား။

"လောလောဆယ်တော့ ကျောင်းပဲ အေးအေးဆေးဆေး တက်နေလိုက်ပါဦး"

"မင်းအတွက် ကျောင်းတက်ရတာ အဆင်ပြေရဲ့လား"

"ဒီလိုပါပဲ"

စီနီယာ ဆန်းယော့ က စိတ်ပျက်သွားတဲ့ ပုံစံပဲ။

"ငါသာ ဆက်တက်ဖြစ်ရင် ဘွဲ့ရဖို့ တစ်နှစ်ပဲ လိုတော့တာကွ"

"ကျောင်းပြန်တက်ချင်လား"

ကျွန်တော့် မေးခွန်းကို စီနီယာ ဆန်းယော့ က ရယ်လိုက်တယ်။

"ကျောင်းပြန်တက်ဖို့ဟုတ်လား။ အခု လုပ်နေတာတွေနဲ့တင် အရမ်း အလုပ်ရှုပ်နေတာလေ။ ပြီးတော့ ကျောင်းကိုခွင့်မတိုင်ဘဲ နားထားတာဆိုတော့ ကျောင်းထုတ်ခံလိုက်ရလောက်ပြီ ထင်တယ်"

"ဟုတ်မှာပါ"

ရုတ်တရက် ကလပ်မှာ အတူတူ ရှိခဲ့တုန်းက အမှတ်တရတွေ ခေါင်းထဲ ရောက်လာတယ်။ ကျွန်တော် ဝမ် ၁ သန်းကို စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့တာ မနေ့ကတင် ဖြစ်ခဲ့သလိုပါပဲ။

အဲဒီတုန်းက ကလပ်ဥက္ကဋ္ဌ လုပ်ခဲ့တဲ့သူက အခုတော့ ကိုရီးယားမှာ အအောင်မြင်ဆုံး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ကုမ္ပဏီတစ်ခုရဲ့ စီအီးအို ဖြစ်နေပါပြီ။ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီကုမ္ပဏီရဲ့ ပိုင်ရှင် ဖြစ်လာခဲ့တာပေါ့။

"ကျွန်တော်တို့ ကလပ်မှာတုန်းက တော်တော် ပျော်ဖို့ ကောင်းခဲ့တယ်နော်"

စီနီယာ ဆန်းယော့ ကလည်း သဘောတူတဲ့အနေနဲ့ ခေါင်းညိတ်တယ်။

"အင်း။ ဒီလို အချိန်မျိုးဆိုရင် ဟန်မြစ် ဘက်ကို သွားပြီး ကြက်ကြော်နဲ့ ဘီယာ သွားစားနေကျလေ"

ကံကောင်းတာက ကျွန်တော့် ဘေးနားမှာ လူကောင်းတွေ အများကြီး ရှိနေသေးတာပါပဲ။

"အစ်မ ဟျွန်းဂျူးနဲ့ အယ်လီ တို့ ရောက်လာတဲ့အခါ ဟန်မြစ် မှာ ကြက်ကြော်နဲ့ ဘီယာ သွားစားကြတာပေါ့"

"ကောင်းသားပဲ"

K ကုမ္ပဏီ နဲ့ စီနီယာ ဆန်းယော့ တို့ရဲ့ ကိစ္စတွေ အေးဆေးသွားပြီးတဲ့နောက် ကျောင်းဝင်းထဲမှာ အကြီးမားဆုံး ကိစ္စကတော့ ဖိုင်နယ်စာမေးပွဲတွေပါပဲ။ ကျွန်တော် ကျောင်းပြန်တက်ခါစတုန်းကတော့ ယုံကြည်မှုတွေ အပြည့်ရှိနေခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ သီအိုရီနဲ့ လက်တွေ့ကတော့ ကွာခြားပါတယ်။ လက်တွေ့မှာ အကြိမ် တစ်ရာလောက် ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့ရင်တောင် အမှတ်ကောင်းရဖို့ ဆိုတာကတော့ အမြဲတမ်း မသေချာဘူးလေ။ ကံကောင်းတာက အမှတ် သိပ်မကောင်းရင်တောင် ဘွဲ့ရဖို့တော့ ပြဿနာ မရှိနိုင်ပါဘူး။

စီမံခန့်ခွဲမှုသိပ္ပံ ဘာသာရပ်ကို သင်တဲ့ ပါမောက္ခ ကင်မြောင်ဂျွန် က ကျောင်းသားတွေကို ဝေ့ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"Golden Gate က ကိုရီးယားမှာ ရုံးခွဲဖွင့်တော့မယ်ဆိုတာ မင်းတို့ သိကြလား။ အဲဒီမှာ အလုပ်ရဖို့အတွက် အမှတ်တွေ ကောင်းအောင် ကြိုးစားကြဦး"

ကိုရီးယားရုံးခွဲ ဖွင့်မယ့်ကိစ္စက ကိုရီးယားတက္ကသိုလ်ထဲမှာလည်း စိတ်ဝင်စားစရာ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်နေတာပါ။ ရုံးချုပ်အတွက် အဆောက်အဦးထဲက လက်ရှိ အိမ်ငှားတွေကို ပြောင်းရွှေ့ဖို့ ကိစ္စက ပြေလည်သွားပြီ ဆိုပေမဲ့ တကယ့်ပြဿနာက ဝန်ထမ်း အင်အားပါပဲ။

လောလောဆယ်တော့ တခြား အာရှရုံးခွဲတွေကနေ လိုအပ်တဲ့ ဝန်ထမ်းတွေကို ကိုရီးယားကို ပြောင်းရွှေ့ဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်။ ကျန်တဲ့ ဝန်ထမ်းတွေကိုတော့ အလုပ်နေရာလပ် ရှိတာနဲ့အမျှ ကိုရီးယားမှာပဲ ခန့်အပ်သွားမှာပါ။

Golden Gate က ကိုရီးယားဈေးကွက်မှာ ဘယ်လောက်အထိ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြပေမဲ့ အနည်းဆုံး ဝန်ထမ်း ၅၀၀ ကနေ ၁၀၀၀ ကြား ခန့်လိမ့်မယ်လို့တော့ ခန့်မှန်းနေကြပါတယ်။ ဘဏ္ဍာရေး နယ်ပယ်မှာ အလုပ်လုပ်ချင်ကြတဲ့သူတွေအတွက် Golden Gate ဆိုတာ အိပ်မက် အလုပ်ခွင်တစ်ခုပဲလေ။ ဒါကြောင့် စီးပွားရေးနဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှု မေဂျာ ယူထားတဲ့ ကျောင်းသားတွေကတော့ ဒီအခွင့်အရေးကို ကြိုဆိုနေကြတာပေါ့။

ဒါပေမဲ့ ဒီဖြစ်စဉ်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ အချက်အလက်တချို့ ရှိနေပါတယ်။ ပထမတစ်ခုကတော့ ရုံးခွဲတည်ထောင်တဲ့ ကိစ္စက အရမ်းကို အလျင်စလို ဖြစ်နေတာပါပဲ။ ပုံမှန်အားဖြင့် ကြေညာပြီးရင် တစ်နှစ်ကျော်လောက် ကြာမယ့် လုပ်ငန်းစဉ်ကို တစ်လအတွင်းမှာပဲ အပြီးသတ်နေတာလေ။

နောက်ထပ် ထူးဆန်းတာတစ်ခုကတော့ တည်နေရာ ရွေးချယ်မှုပါပဲ။ ဂန်နမ် ကို ရွေးလိုက်တာပါ။ Private Equity Fundsတွေက ဂန်နမ် မှာ ရှိတတ်ပေမဲ့ ကိုရီးယား ငွေချေးသက်သေခံလက်မှတ် လုပ်ငန်း Securitiesတွေက ယိုအီဒို မှာ ရှိပြီး နိုင်ငံခြား လုပ်ငန်းတွေကတော့ ဂွမ်ဟွာမွန်း မှာ စုနေတာပါ။

လူတိုင်းက Golden Gate က ဂွမ်ဟွာမွန်း ကို ရွေးလိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားကြပေမဲ့ သူတို့က ဂန်နမ် ကိုပဲ ရွေးလိုက်တာလေ။

ပါမောက္ခ က ရုတ်တရက် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်တယ်။

"ကန်ဂျင်ဟူ၊ မင်း ဘာမှ မသိဘူးလား"

ကျွန်တော် ခဏတော့ ကြောင်သွားမိတယ်။

ရုံးခွဲ တည်ထောင်တာက ဘာလို့ ဒီလောက် မြန်နေရတာလဲ။ ပြီးတော့ ဘာလို့ နေရာအများကြီးထဲက ဂန်နမ် ကိုမှ ရွေးရတာလဲ။

"······"

ငါ့ကြောင့်တော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူးနော်။

အခန်း (၆၈)

ကျွန်တော်တို့ ကားနဲ့ အင်ချွန်းလေဆိပ်ကို ဦးတည်လိုက်ကြတယ်။

"ဘယ်အချိန် ရောက်မယ်လို့ ပြောထားလဲ" လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်တော့ တက်ဂယူ က "၂ နာရီခွဲ" လို့ ပြန်ဖြေတယ်။

ဒီနေ့က Golden Gate ကိုရီးယားရုံးခွဲမှာ အလုပ်လုပ်မယ့် ဝန်ထမ်းတွေနဲ့အတူ အစ်မဟျွန်းဂျူး နဲ့ အယ်လီ တို့ ကိုရီးယားကို ပြန်လာမယ့်နေ့ ဖြစ်လို့ ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို သွားကြိုကြတာပါ။

အင်ချွန်းလေဆိပ်ကို ရောက်လို့ ကားပါကင်ထိုးပြီး လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေး ဧရိယာထဲ ဝင်လိုက်တဲ့အခါ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

KBC၊ MBS၊ SBC ကနေ ကြိုးဖုန်းလိုင်းတွေ၊ CNN နဲ့ NHN လိုမျိုး နိုင်ငံတကာ သတင်းဌာနတွေအထိ သတင်းထောက်တွေ အုပ်စုလိုက်ကြီး ရောက်နေကြတာပါ။

သူတို့က ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့ နေရာသတ်မှတ်ထားသလို လုံခြုံရေးတွေကိုပါ ချထားကြတယ်။

တက်ဂယူ လည်း ဘာဖြစ်နေတာလဲဆိုတာ နားမလည်နိုင်ဘဲ ကြောင်ကြည့်နေမိတယ်။

"ဟောလိဝုဒ်မင်းသားတစ်ယောက်ယောက် ကိုရီးယားကို လာတာလား" လို့ ကျွန်တော် တွေးမိပေမဲ့ အနုပညာသတင်းတွေကိုတော့ သိပ်စိတ်မဝင်စားပါဘူး။

စောင့်နေတုန်းမှာပဲ တံခါးပွင့်လာပြီး ခရီးသည်တွေ သူတို့ရဲ့ လက်ဆွဲသေတ္တာတွေနဲ့ ထွက်လာကြတယ်။

သူတို့နောက်မှာတော့ အသက် ၃၀ ကျော်အရွယ်၊ စကတ်အနက်၊ အင်္ကျီအဖြူနဲ့ မျက်မှန်တပ်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေနဲ့အတူ ထွက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

သူက အစ်မဟျွန်းဂျူး ပါပဲ။

ကျွန်တော် လက်လှမ်းပြမလို့ လုပ်နေတုန်းမှာပဲ ကင်မရာမီးတွေက အစ်မဟျွန်းဂျူး ဘက်ကို တဖျပ်ဖျပ်နဲ့ ဝိုင်းပြီး လင်းသွားတော့တာပဲ။

ကင်မရာရိုက်တဲ့အသံတွေကလည်း အဆက်မပြတ် မြည်နေပါတယ်။

အစ်မဟျွန်းဂျူး က ဝန်ထမ်းတွေနဲ့အတူ အမြန်ထွက်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ သတင်းထောက်တွေက သူ့ကို ဝိုင်းထားလိုက်ကြပါပြီ။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ" လို့ တက်ဂယူ က အံ့ဩတကြီးနဲ့ အော်လိုက်တယ်။

"မင်းအစ်မ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား"

"မဖြစ်နိုင်တာ"

အဲဒါ တကယ်ပဲ အစ်မဟျွန်းဂျူး လား။

ဒါပေမဲ့ ကြီးကြီးမားမား ကိစ္စတစ်ခုခု မရှိဘဲနဲ့တော့ မီဒီယာတွေက ဒီလောက်အထိ ဝိုင်းမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။

သတင်းထောက်တွေ ပိတ်ထားလို့ ရှေ့ဆက်တိုးလို့ မရတော့တဲ့အခါ အစ်မဟျွန်းဂျူး က မတတ်သာဘဲ ရပ်လိုက်ရတယ်။ မကြာခင်မှာပဲ ရုပ်သံဌာန တံဆိပ်တွေပါတဲ့ မိုက်ခရိုဖုန်း အခုတစ်ဆယ်ကျော်လောက်က သူ့ရှေ့ကို ရောက်လာတော့တာပဲ။

"Golden Gate ရဲ့ ပထမဆုံး ကိုရီးယားလူမျိုး ရုံးခွဲမန်နေဂျာ ဖြစ်လာရတဲ့အပေါ် ဘယ်လို ခံစားရပါသလဲ"

"ခင်ဗျားရဲ့ ထင်မြင်ချက်လေး ပြောပြပေးပါဦး"

"ကိုရီးယားမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု အစီအစဉ်တွေ ရှိလား"

"ကိုရီးယားရုံးခွဲမန်နေဂျာ တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကိုရီးယားဈေးကွက်ရဲ့ အနာဂတ်ကို ဘယ်လို မြင်လဲ"

မေးခွန်းတွေက တစ်ပြိုင်ထဲ ထွက်လာပါတယ်။ ဒါတွေက အိုဟျွန်းဂျူးကို မေးတာမဟုတ်ဘဲ Golden Gate ကိုရီးယားရုံးခွဲမန်နေဂျာကို မေးနေကြတာပါ။

ကျွန်တော် တက်ဂယူ ကို ကြောင်ပြီး ကြည့်လိုက်တယ်။

"အစ်ဟျွန်းဂျူး က ရုံးခွဲမန်နေဂျာလား။ မင်း သိထားလား"

တက်ဂယူ က ကျွန်တော့်ထက်တောင် ပိုပြီး အံ့ဩနေပုံပါပဲ။

"မသိဘူး။ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ရုံးခွဲမန်နေဂျာဟုတ်လား။ မမက ရုံးခွဲမန်နေဂျာတဲ့"

သတင်းထောက်တွေရဲ့ မေးခွန်းတွေကို ဖြေနေတဲ့ အစ်မဟျွန်းဂျူး ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် ရေရွတ်မိတယ်။

"အရင်က Golden Gate မှာ အမျိုးသမီး ရုံးခွဲမန်နေဂျာ ရှိဖူးလား"

ဒါက ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပြောလိုက်တာ ဖြစ်ပေမဲ့ နောက်ကနေ အဖြေတစ်ခု ပြန်ကြားလိုက်ရတယ်။

"ဂျက်စီကာ က ရုံးခွဲမန်နေဂျာ ဖြစ်လာတဲ့ ပထမဆုံး အမျိုးသမီးပဲ"

လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဆံပင်တိုတို၊ အနောက်တိုင်းဝတ်စုံနဲ့ နိုင်ငံခြားသူ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

သူ ဘယ်တုန်းက ရောက်လာတာလဲ။

"အယ်လီ"

"ရှူးးး"

အယ်လီ က သူ့နှုတ်ခမ်းပေါ် လက်ညှိုးတင်ပြပြီး ကျွန်တော့်နောက်မှာ ပုန်းလိုက်တယ်။ သတင်းထောက်တွေ သတိမထားမိအောင် လုပ်လိုက်တာပါ။ ကံကောင်းတာက သတင်းထောက်အားလုံးက အစ်မဟျွန်းဂျူး ဆီမှာပဲ အာရုံရောက်နေကြပါတယ်။

အယ်လီ က ပြုံးပြီး ပြောတယ်။

"မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်။ သတိရနေတာ"

Brexit ဖြစ်ပြီးကတည်းက ပထမဆုံးအကြိမ် ပြန်တွေ့တာပါ။

ကျွန်တော် သူ့ကို မေးလိုက်တယ်။

"ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ"

"မြင်တဲ့အတိုင်းပဲလေ။ ဂျက်စီကာ က ကိုရီးယားရုံးခွဲမန်နေဂျာ ဖြစ်လာပြီ"

သူ ကိုရီးယားရုံးခွဲကို လာမယ်လို့ ကြားကတည်းက ရာထူးတိုးမယ်လို့တော့ ထင်ထားပြီးသားပါ။ ဒါပေမဲ့ ရုံးခွဲမန်နေဂျာ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့တော့ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။

တက်ဂယူ က မျက်တောင်ခတ်ရင်း မေးတယ်။

"ရုံးခွဲမန်နေဂျာဖြစ်တာက အဲလောက်အထိ အရေးကြီးလို့လား"

"ဒါပေါ့"

Golden Gate ရဲ့ ရုံးခွဲမန်နေဂျာဆိုတာ ဒီနိုင်ငံမှာရှိတဲ့ နာမည်ကြီး ငွေချေးသက်သေခံလက်မှတ် ကုမ္ပဏီအများစုရဲ့ စီအီးအို တွေထက်တောင် ပိုပြီး မြင့်မားတဲ့ ရာထူးလို့ သတ်မှတ်လို့ ရပါတယ်။

အခုမှပဲ အခြေအနေကို နားလည်သွားတော့တယ်။

Golden Gate က ကိုရီးယားကို တိုက်ရိုက်ဝင်လာတာကတင် အံ့ဩစရာ ဖြစ်နေပြီကို အသက် ၃၀ ကျော် ကိုရီးယားအမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ရုံးခွဲမန်နေဂျာ ရာထူးကို ယူလိုက်တယ်ဆိုတာကတော့ ပိုပြီး အံ့ဩဖို့ ကောင်းနေတာပေါ့။

ဒါက ရုပ်သံဌာန အားလုံးက သတင်းထောက်တွေရဲ့ အာရုံကို သေချာပေါက် ဆွဲဆောင်နိုင်မှာပဲလေ။ ဒီည သတင်းတွေမှာ အစ်မ ဟျွန်းဂျူးရဲ့ မျက်နှာကို တွေ့ရတော့မယ် ထင်တယ်။

"မမ... အု"

လက်လှမ်းပြပြီး အော်တော့မယ့် တက်ဂယူ ကို ကျွန်တော် တားလိုက်ရတယ်။ ဒီမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မသိသလို ဟန်ဆောင်နေတာကပဲ ကျွန်တော်တို့ပါ လူကြားထဲ ပါမသွားအောင် ကာကွယ်ရာ ရောက်ပါလိမ့်မယ်။

ကျွန်တော်တို့က သူစိမ်းတွေလိုပဲ အဝေးကနေ အင်တာဗျူးနေတာကို ကြည့်နေလိုက်ကြတယ်။

မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အခြေအနေ ဖြစ်နေပေမဲ့ အစ်မ ဟျွန်းဂျူးကတော့ ပျာယာခတ်မသွားဘဲ သတင်းထောက်တွေရဲ့ မေးခွန်းတွေကို အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြန်ဖြေနေတယ်။

"ပထမဆုံး အမျိုးသမီး ရုံးခွဲမန်နေဂျာ အနေနဲ့ အမျိုးသမီး ဝန်ထမ်းခန့်အပ်မှု အချိုးအစားကို ဘယ်လောက်အထိ ထည့်သွင်းစဉ်းစားပေးမလဲ"

အစ်မ ဟျွန်းဂျူးက တိုတိုတုတ်တုတ်ဖြေလိုက်တယ်။

"ဝန်ထမ်းခန့်အပ်မှုကို စည်းမျဉ်းတွေအတိုင်းပဲ လုပ်သွားမှာပါ။ ကျား၊ မ မရွေးဘဲ သူတို့ရဲ့ အရည်အချင်းအပေါ် မူတည်ပြီး ရွေးချယ်သွားပါမယ်"

"Golden Gate ထဲမှာ ကျား၊ မ ခွဲခြားမှု ပြဿနာတွေ ရှိတယ်လို့ သိရပါတယ်။ ခင်ဗျားအနေနဲ့ အမျိုးသမီး ဘဏ္ဍာရေး ပညာရှင်တွေကို အခွင့်အရေး ပိုပေးဖို့ အစီအစဉ် ရှိလား"

သတင်းထောက်တွေက မေးခွန်းတွေ ဆက်တိုက် မေးနေကြတုန်းပဲ။

တစ်ဦးချင်းစီကို လိုက်ဖြေနေရင် တစ်ညလုံးတောင် ပြီးမှာ မဟုတ်ဘူး။ လုံခြုံရေးတွေက သတင်းထောက်တွေကို တားပေးထားတုန်း အစ်မ ဟျွန်းဂျူးက ဝန်ထမ်းတွေနဲ့အတူ ကြားထဲကနေ ထွက်သွားလိုက်တယ်။

လေဆိပ်အပြင်မှာ ကားတစ်စီးက စောင့်နေပြီး အစ်မ ဟျွန်းဂျူး တက်သွားတာနဲ့ ကားက ချက်ချင်း ထွက်သွားတော့တာပဲ။

ကျန်ခဲ့တဲ့ သတင်းထောက်တွေက တခြား အကြောင်းအရာတွေကို လိုက်ရှာနေကြပြန်တယ်။ လေဆိပ်ကနေ မထွက်ရသေးတဲ့ Golden Gate ဝန်ထမ်းတွေက သူတို့ရဲ့ ပစ်မှတ် ဖြစ်လာတာပေါ့။

"ဒါရိုက်တာ အိုဟျွန်းဂျူး အပေါ် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အမြင်လေး ပြောပြပေးပါဦး"

"ကိုရီးယားရုံးခွဲရဲ့ အနာဂတ် အစီအစဉ်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သတင်းအချက်အလက် တစ်ခုခု သိထားတာ ရှိလား"

ကျွန်တော် အယ်လီ ကို ပြောလိုက်တယ်။

"မြန်မြန် သွားကြစို့"

ကျွန်တော်တို့ ထွက်သွားတော့မယ့် အချိန်မှာပဲ အယ်လီ က သဘာဝကျကျ ကျွန်တော့်ရဲ့ ညာဘက်ဘေးကို လာပြီး လက်ချင်း ချိတ်လိုက်တယ်။ နူးညံ့ပြီး နွေးထွေးတဲ့ ခံစားချက်ကို ရလိုက်တာပေါ့။

ကျွန်တော် အံ့ဩသွားတာကို တွေ့တော့ သူက မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြပြီး ပြောတယ်။

"သတင်းထောက်တွေ နောက်ကနေ ကြည့်နေကြတယ်"

ဒီလို လမ်းလျှောက်သွားရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ကို Golden Gate ဝန်ထမ်းတွေလို့ ဘယ်သူမှ သံသယဝင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ချစ်သူတွေလို ဟန်ဆောင်ပြီး လမ်းကို ဖြတ်ကူးကာ ကားပါကင်ဆီကို ဦးတည်လိုက်ကြတယ်။ ကားရှေ့ ရောက်တဲ့အခါမှပဲ အယ်လီ က လက်ကို လွှတ်လိုက်တယ်။

"..."

တကယ်ပဲ ဒီလောက်အထိ လုပ်ဖို့ လိုလို့လား။

"ငါတို့က Golden Gate ဝန်ထမ်းတွေဆိုတာ အစကတည်းက ဘယ်သူမှ သိပုံမရပါဘူးလေ"

တီဟီရန်ရို ပေါ်က အွန်ဂျူ ဘူတာ နဲ့ ဆီလွန် ဘူတာ ကြားမှာ အပြာရောင် မှန်တွေနဲ့ ကာထားတဲ့ ၃၈ ထပ်တိုက် အဆောက်အဦး နှစ်လုံး ရှိပါတယ်။ အဲဒီ အဆောက်အဦး နှစ်လုံးလုံးကို IMF အကြပ်အတည်းတုန်းက Golden Gate Asia ရဲ့ ချေ့ ဆောက်ဝဲ က ဈေးလျှော့ပြီး ဝယ်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်က မြေတွေနဲ့အတူ အသစ် ပြန်ဆောက်ထားတာပါ။ ညာဘက်က အဆောက်အဦးကတော့ ကိုရီးယားရုံးခွဲ ဖြစ်လာတော့မှာပေါ့။ အဆောက်အဦး အပြင်ဘက်မှာ သတင်းဌာန ကားတွေနဲ့ ကင်မရာအဖွဲ့တွေ ဝိုင်းနေကြသလို လုံခြုံရေးတွေကလည်း အဆောက်အဦး ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ မြေအောက် ကားပါကင် အဝင်အထွက်တွေကို ထိန်းချုပ်နေကြပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ အဲဒီဘက်ကို မောင်းဝင်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါ လုံခြုံရေးတစ်ယောက်က လမ်းပိတ်လိုက်တယ်။

"ခွင့်ပြုချက်မရှိတဲ့သူတွေ ဝင်ခွင့်မရှိပါဘူး"

အယ်လီ က သူ့ရဲ့ အိုင်ဒီ ကတ်ကို အိတ်ထဲက ထုတ်ပေးတာကို ကျွန်တော် ယူပြီး လုံခြုံရေးကို ပြလိုက်တယ်။

"ကျွန်တော်တို့က Golden Gate ဝန်ထမ်းတွေပါ"

လုံခြုံရေးက အိုင်ဒီ ကို စစ်ဆေးပြီး အတားအဆီးကို ဖွင့်ပေးလိုက်တယ်။ မြေအောက် ကားပါကင်မှာ ကားထိုးပြီး လော်ဘီကို တက်လာတဲ့အခါ ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်က စောင့်နေတာကို တွေ့ရတယ်။

"ခင်ဗျားတို့ ရောက်လာတာကို ရုံးခွဲမန်နေဂျာကို အကြောင်းကြားထားပါတယ်။ သူ မကြာခင် ရောက်လာပြီး လမ်းပြပေးပါလိမ့်မယ်"

ကျွန်တော်တို့က အရင် ရောက်နေတာ ထင်တယ်။

ကျွန်တော်တို့ ဓာတ်လှေကားစီးပြီး အပေါ်ဆုံးထပ် ဖြစ်တဲ့ ၃၈ ထပ်ကို တိုက်ရိုက် တက်သွားလိုက်ကြတယ်။ အဆောက်အဦး တစ်ခုလုံးမှာ အတွင်းပိုင်း ပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်နေတုန်း ဖြစ်ပေမဲ့ ရုံးခွဲမန်နေဂျာရဲ့ ရုံးခန်းကတော့ အားလုံး ပြီးစီးနေပါပြီ။ နံရံတွေ၊ ပရိဘောဂတွေနဲ့ ပစ္စည်းတွေ အားလုံးက အသစ်စက်စက်တွေပဲ။

တက်ဂယူ က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ပြီး မှတ်ချက်ပေးတယ်။

"ဒီနေရာက တကယ့်ကို ကောင်းတာပဲ"

ကျယ်ဝန်းတဲ့ အခန်းထဲမှာ ရုံးခန်းနဲ့ ဧည့်ခန်း နေရာတွေ ရှိသလို အထဲဘက်မှာတော့ အိပ်ခန်း၊ ရေချိုးခန်းနဲ့ အဝတ်လဲခန်းတွေပါ ရှိနေတာပါ။

ဒါက အိမ်ပြန်မလွှတ်ဘဲ အလုပ်ပဲ ဆက်တိုက် လုပ်ခိုင်းတော့မယ့် ကုမ္ပဏီရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ ဂရုစိုက်မှုလား။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဟျွန်းဂျူး က စောစောကနဲ့ မတူဘဲ နုံးချိနေတဲ့ ပုံစံနဲ့ အခန်းထဲကို ဝင်လာတယ်။

သူ ဆိုဖာပေါ်ကို ပစ်လဲလိုက်တယ်။

"မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်။ နေကောင်းရဲ့လား"

တက်ဂယူ က အပြစ်တင်သလိုလိုနဲ့မေးတယ်။

"ဘယ်တုန်းက ရုံးခွဲမန်နေဂျာ ဖြစ်သွားတာလဲ။ ဘာလို့ စောစော မပြောတာလဲ"

အစ်မဟျွန်းဂျူး က ပြန်ဖြေတယ်။

"တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒီနေ့ လူကိုယ်တိုင် တွေ့မှ ပြောမလို့ စီစဉ်ထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ မီဒီယာတွေက အရင်ဦးသွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး"

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက ဂုဏ်ပြုရမယ့် ကိစ္စပဲလေ။

"ဂုဏ်ယူပါတယ်"

"ဂုဏ်ယူပါတယ်ဟုတ်လား။ ဒါတွေ အားလုံးက နင့်ကြောင့်ပဲလေ"

"ကျွန်တော့်ကြောင့် ဟုတ်လား"

အစ်မဟျွန်းဂျူး က ပြုံးစိစိနဲ့ လုပ်လိုက်တယ်။

"OTK Company နဲ့ K Company သာ မရှိရင် ကိုရီးယားမှာ ရုံးခွဲဖွင့်ဖို့ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်သလို ငါလည်း ရုံးခွဲမန်နေဂျာ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး"

သူ့စကားကြောင့် ကျွန်တော် တော်တော် အံ့ဩသွားမိတယ်။

"တကယ်ပဲ Golden Gate က OTK Company ကြောင့် ကိုရီးယားကို ဝင်လာတာလား"

ကျွန်တော့် မေးခွန်းကို အစ်မဟျွန်းဂျူး က ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။

"တစ်ဝက်လောက်တော့ ဟုတ်မှာပေါ့။ K Company ရဲ့ လက်ဝယ်ရှိ ငွေသားကတင် ရုံးခွဲက ကိုင်တွယ်နိုင်တာထက် ပိုများနေပြီလေ။ ပြီးတော့ အနာဂတ်မှာ လုပ်မယ့် IPO တွေကိုလည်း ထည့်စဉ်းစားရမယ်"

ကျွန်တော်တို့ ရှယ်ယာ ပိုင်ထားတဲ့ ကုမ္ပဏီတွေက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ကြီးထွားလာနေတာပါ။ မကြာခင်မှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု စတော့ဈေးကွက်မှာ စာရင်းဝင်လာကြတော့မှာလေ။

IPO ကို ကိုင်တွယ်ပေးတဲ့ ငွေချေးသက်သေခံလက်မှတ် ကုမ္ပဏီက ဖောက်သည်တွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်သလို ဝန်ဆောင်ခတွေလည်း ရနိုင်ပါတယ်။

OTK Company ပိုင်တဲ့ ကုမ္ပဏီတွေက ပြည်ပဈေးကွက်တွေမှာ စာရင်းဝင်ဖို့ များပေမဲ့ K Company ပိုင်တဲ့ ကုမ္ပဏီတွေကတော့ KOSDAQ မှာပဲ အဓိက စာရင်းဝင်မှာပါ။ Golden Gate ဘက်က ကြည့်ရင်တော့ ဘယ်ဘက်ကိုမှ လက်လွတ်မခံချင်ကြဘူးလေ။

အစ်မဟျွန်းဂျူး က စီးကရက်တစ်လိပ် ညှိလိုက်တယ်။

"Brexit ပြီးကတည်းက ဘဏ္ဍာရေးလောက တစ်ခုလုံးက OTK Company ကို စောင့်ကြည့်နေကြတာကို နင် သိတယ်မလား"

"ဟုတ်ကဲ့"

အရင်ကလည်း နာမည်ကြီးခဲ့ဖူးပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ အဆင့်က လုံးဝ မတူတော့ပါဘူး။

ဒေါ်လာ သန်းပေါင်း ၃သောင်းတောင်လေ။ ဆောင်း အီလက်ထရောနစ် ရဲ့ တစ်နှစ်စာ အသားတင်အမြတ်နဲ့ ညီမျှတဲ့ ပမာဏကို နိုင်ငံခြားငွေလဲလှယ်ရေး ဈေးကွက်မှာ တစ်လတည်းနဲ့ ရှာလိုက်တာပါ။

"ဘယ်လောက်အထိ ဆက်ပြီး ဖုံးကွယ်ထားဖို့ စဉ်းစားထားလဲ"

စီနီယာဆန်းယော့ ပြီးတော့ အစ်မဟျွန်းဂျူး ပါ မီဒီယာတွေမှာ ပါလာပါပြီ။

OTK Company ရဲ့ ပိုင်ရှင်ကို သိဖို့ဆိုရင် ဒဲလားကျွန်း မှာ သိမ်းထားတဲ့ ကုမ္ပဏီမှတ်ပုံတင်စာရင်းတွေကို စစ်ဆေးဖို့ လိုပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ OTK Company က နိုင်ငံခြားငွေလဲလှယ်ရေး ဈေးကွက်ထဲ ငွေတွေ ပုံအောနေတုန်းမှာ K Company က Derivative products ဈေးကွက်မှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံနေခဲ့တာပါ။ ဈေးကွက်တွေ မတူပေမဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ပုံစံတွေကတော့ အတူတူနီးပါးပဲ။

လောလောဆယ်မှာ OTK Company က K Company ရဲ့ ရှယ်ယာ ၉၈ ရာခိုင်နှုန်းကို ပိုင်ထားပြီး ကုမ္ပဏီ နှစ်ခုလုံးက Golden Gate ကနေတစ်ဆင့် အရောင်းအဝယ် လုပ်ကြတာပါ။

နောက်ဆုံးမှာတော့ Golden Gate နဲ့ K Company ပတ်ဝန်းကျင်ကို စုံစမ်းကြည့်ရင် ကျွန်တော်နဲ့ တက်ဂယူ ရဲ့ နာမည်တွေက သေချာပေါက် ပါလာမှာပါပဲ။ ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တကယ့်အထောက်အထားကို သိတဲ့သူတွေလည်း အများကြီး ရှိနေပြီလေ။

"လူသိသွားဖို့က အချိန်တစ်ခုပဲ လိုတော့တာဆိုပေမဲ့ အခုတော့ လူလုံးထွက်မပြချင်သေးဘူး"

ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေမှာ ဖော်ပြထားတဲ့အတိုင်း တောင်ကိုရီးယားက ဒီမိုကရေစီ သမ္မတနိုင်ငံ ဖြစ်ပြီး လူမှုရေးအရ အထူးအခွင့်အရေးရတဲ့ အလွှာတွေကို အသိအမှတ်မပြုပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့မှာတော့ အထူးအခွင့်အရေးရတဲ့ လူတန်းစားတွေက သေချာပေါက် ရှိနေတာပါ။

ကိုရီးယားစစ်ပွဲအပြီးမှာ ပေါ်ထွက်လာတဲ့ ချေဘော (မိသားစုကြီး) တွေက ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကို စုဆောင်းခဲ့ကြပြီး စီးပွားရေးတွေကို လုပ်ကိုင်ကာ ကိုရီးယားလူ့အဖွဲ့အစည်းကို လွှမ်းမိုးထားခဲ့ကြတာလေ။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ တကယ့်အထောက်အထားသာ လူသိသွားရင် ဘာဖြစ်လာမလဲ"

လောလောဆယ်မှာ OTK Company ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုက ပြည်တွင်းက ချေဘော (မိသားစုကြီး) အုပ်စုအများစုရဲ့ ဈေးကွက်တန်ဖိုးထက်တောင် ကျော်လွန်နေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ပိုင်ဆိုင်တဲ့ ပိုက်ဆံပမာဏ များပေမဲ့ ကိုရီးယားမှာတော့ OTK Companyရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုက အနည်းငယ်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။

ကိုရီးယားမှာက နိုင်ငံရေး၊ ချေဘော (မိသားစုကြီး)၊ မီဒီယာ စတာတွေကြားမှာ ခိုင်မာတဲ့ အုပ်စုဖွဲ့မှုတွေ ရှိနေပြီး ဆက်နွှယ်မှုတွေ၊ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုတွေနဲ့ ရစ်ပတ်နေတာပါ။

သူတို့ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှု အားကောင်းပုံကို စတော့ဈေးကွက်ကို ကြည့်ရင် အလွယ်တကူ သိနိုင်ပါတယ်။

KOSPI ရဲ့ ဈေးကွက်တန်ဖိုး အမြင့်ဆုံး ကုမ္ပဏီ ၂၀ ထဲမှာ ချေဘော (မိသားစုကြီး) တွေနဲ့ မပတ်သက်တဲ့ ကုမ္ပဏီ ဘယ်နှစ်ခု ရှိလို့လဲ။

အပြန်အလှန်အားဖြင့် အမေရိကန်မှာဆိုရင် Google၊ Facebook၊ Amazon လိုမျိုး Startup တွေ၊ တရုတ်မှာဆိုရင်လည်း Alibaba၊ Tencent နဲ့ Baidu တို့က ဈေးကွက်တန်ဖိုး ထိပ်ဆုံးမှာ ရှိနေကြတာပါ။

ကိုရီးယား လုပ်ငန်းရှင်တွေက အပျော်ထိုင်နေကြတုန်း ချေဘော (မိသားစုကြီး) တွေကပဲ ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်နေလို့ ဒီလို ရလဒ်တွေ ထွက်လာတာလား။

တောင်ကိုရီးယား ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုမှာ ချေဘော (မိသားစုကြီး) တွေရဲ့ အခန်းကဏ္ဍကို ငြင်းဆိုဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဆောင်း အီလက်ထရောနစ် နဲ့ အွန်ဆောင်း ကော်ပိုရေးရှင်း တို့လို ချေဘော (မိသားစုကြီး) တွေက ကမ္ဘာ့ဈေးကွက်မှာ စီးပွားရေး တိုးတက်မှုအတွက် တက်တက်ကြွကြွ ပါဝင်ခဲ့ကြတာပါ။

ဒါပေမဲ့ ဒီနောက်ကွယ်မှာတော့ ပြည်တွင်းဈေးကွက် လက်ဝါးကြီးအုပ်မှုတွေနဲ့ ချေဘော (မိသားစုကြီး) လက်အောက်ခံ ကုမ္ပဏီတွေကြောင့် ကုမ္ပဏီသစ်တွေ ကြီးထွားမလာအောင် တားဆီးနေတဲ့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေ ရှိနေပါတယ်။

ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ ပိုက်ဆံရှိနေတဲ့အတွက်ကြောင့်ပဲ ပစ်မှတ်ထားခံရဖို့ အလားအလာ များပါတယ်။ အုပ်စုထဲမှာ မပါတဲ့ ကျွန်တော်တို့ကတော့ အမြဲတမ်း နှိပ်ကွပ်ခံရမှာပါ။

ပိုက်ဆံရှာတဲ့ ဖြစ်စဉ်မှာ ကျွန်တော်တို့က ဥပဒေကြောင်းအရ အရေးယူခံရလောက်တဲ့အထိ ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါ အဖမ်းခံရရင်တော့ အဲဒါက ဥပဒေပဲလေ။

L6 အကြပ်အတည်းတုန်းကတောင် ခိုင်လုံတဲ့ အထောက်အထား မရှိဘဲနဲ့ ငွေကြေးစီမံခန့်ခွဲမှု ကော်မရှင် က မရေမရာ သံသယတွေနဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးခဲ့တာ မဟုတ်လား။

ဥပဒေဆိုတာ စိတ်ကြိုက် ပြောင်းလဲလို့ ဒါမှမဟုတ် အသစ်ဖန်တီးလို့ ရပါတယ်။ မနေ့ကအထိ တရားဝင်ဖြစ်နေတဲ့အရာက ဒီနေ့မှာ တရားမဝင် ဖြစ်သွားတာမျိုးပေါ့။ ဒီလို ကိစ္စတွေက ခဏခဏ ဖြစ်လေ့ရှိပါတယ်။

ကျွန်တော် ပြောတာကို အယ်လီ က လန့်သွားပြီး မေးတယ်။

"ဒါဆို ဘာလုပ်ရမလဲ"

"အဲဒီ Cartel(အုပ်စု) ထဲကို ဝင်လိုက်ရင် ပြဿနာက ပြေလည်သွားမှာပေါ့"

နိုင်ငံရေးသမားတွေကို ရန်ပုံငွေ ထောက်ပံ့တာ၊ ချေဘော (မိသားစုကြီး) တွေ၊ မီဒီယာတွေနဲ့ ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်တာတွေ လုပ်ပြီး ထွန်းသစ်စ ဘဏ္ဍာရေး အုပ်စုကြီးတစ်ခု အနေနဲ့ စက်မှုလုပ်ငန်းစုကြီးတွေနဲ့ တန်းတူ ရပ်တည်လိုက်တာမျိုးပေါ့။

အစ်မဟျွန်းဂျူး က ပြောတယ်။

"နောက်ထပ် ရိုးရှင်းတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုကတော့ လက်ထပ်တာပဲ"

ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။

"ဒါကလည်း ကောင်းတဲ့ အကြံပဲ"

လက်ထပ်တာထက် ပိုပြီး သေချာပြီး လုံခြုံတဲ့ နည်းလမ်းကို ရှာဖို့ ခက်ပါလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ဆိုရင် ထိပ်သီး ချေဘော (မိသားစုကြီး) ငါးခုကတောင် သူတို့ မိသားစုထဲကို ဝမ်းပန်းတသာ လက်ခံကြမှာ မဟုတ်လား။

"လက်ထပ်တာဟုတ်လား။ ဂျင်ဟူ…နင်က ငယ်ပါသေးတယ်"

အယ်လီ ရဲ့ စကားကို အစ်မဟျွန်းဂျူး က ပြန်ဖြေတယ်။

"မဟာဗျူဟာမြောက် လက်ထပ်မှုမှာ အသက်က ဘာဆိုင်လို့လဲ"

အချစ်ကို အခြေခံတဲ့ လက်ထပ်မှုဆိုတာ နှစ်ပေါင်း တစ်ရာတောင် မပြည့်သေးတဲ့ မကြာသေးခင်ကမှ ပေါ်လာတဲ့ အယူအဆပါ။ အဲဒီမတိုင်ခင်ကတော့ လက်ထပ်တယ်ဆိုတာ မိသားစုတွေကြားက စာချုပ်တစ်ခုပဲလေ။ အခုအချိန်မှာတောင် ချေဘော (မိသားစုကြီး) မိသားစုတွေရဲ့ လက်ထပ်မှုတွေက အဲဒီအတိုင်းပဲ ရှိနေပါသေးတယ်။

ကျွန်တော် ရယ်လိုက်မိတယ်။

"ချေဘော (မိသားစုကြီး) လောကမှာ ဒုတိယနေရာမှာရှိတဲ့ အွန်ဆောင်း ကော်ပိုရေးရှင်း က ကျွန်တော့် မိသားစုအပေါ် ဘာတွေ လုပ်ခဲ့လဲ သိလား"

ကျွန်တော်ကတော့ လက်ထပ်ဖို့ရော အုပ်စု ထဲကို ဝင်ဖို့ရော စိတ်မဝင်စားပါဘူး။

အွန်ဆောင်း ကော်ပိုရေးရှင်း က ကျွန်တော့်အဖေ ပင်ပင်ပန်းပန်း တီထွင်ထားတဲ့ နည်းပညာကို ခိုးယူခဲ့ပြီး အဖေ တစ်သက်လုံး ပုံအောခဲ့တဲ့ ကုမ္ပဏီကိုလည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တာလေ။

အဲဒီ စိတ်ဒဏ်ရာကို မကျော်လွှားနိုင်ဘဲ အဖေ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ရတယ်။

ကျွန်တော့်ရဲ့ တကယ့်အထောက်အထားသာ လူသိသွားရင် ကျွန်တော့် မိသားစုမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အားလုံးက ပေါ်ပေါက်လာမှာပါ။

ကျွန်တော်က အဖေ့ရဲ့သားဆိုတာကို သူတို့ သိသွားရင် အွန်ဆောင်း ကော်ပိုရေးရှင်း က ဘယ်လို တုံ့ပြန်မလဲ။ ကျွန်တော့်ကို တောင်းပန်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော့်ကိုပါ ထပ်ပြီး ဖျက်ဆီးဖို့ ကြိုးစားမလား။

အစ်မဟျွန်းဂျူး က မေးတယ်။

"နင် ဘာလုပ်မှာလဲ"

"ဘယ်သူမှ မထိရဲတဲ့သူ တစ်ယောက် ဖြစ်လာအောင် လုပ်ရမှာပေါ့"

အရင်က ကျွန်တော်သာဆိုရင် ချေဘော (မိသားစုကြီး) အုပ်စုတစ်ခုကို ယှဉ်ဖို့ဆိုတာ အိပ်မက်တောင် မမက်ရဲပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အခြေအနေတွေက အများကြီး ပြောင်းလဲသွားပြီလေ။

တက်ဂယူ က "ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား" လို့ မေးတယ်။

ခြေဖဝါးအောက်မှာ ဖြန့်ခင်းထားတဲ့ ကျယ်ပြောလှတဲ့ မြို့ပြကြီးကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။

"ကြိုးစားကြည့်ရင်တော့ သိရမှာပါ"