အခန်း (၁၈၅၅-၁၈၅၆)

အခန်း (၁၈၅၅) - ကျင်ကန်းမျိုးနွယ်စု

ဖန့်ချန်သည် ထိုမီးနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုမှ အဆင့် ၆ ကျင့်ကြံသူတစ်သိုက်ကို အထင်မသေးခဲ့ပေ။ သူသည် ထိုသူများကို အလေးအနက်ထား၍ တစ်ချက်အကဲခတ်ကြည့်ပြီးနောက် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။

ဤမီးနတ်ဘုရား အဆင့် ၆ များ၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် ဖန့်မျိုးနွယ်စုမှ ဖန့်ဝူ တို့နှင့် အဆင့်တူလောက် ရှိပေသည်။ နယ်မြေကိုးခုခေတ်တွင်ဆိုလျှင် သူတို့သည် ထိပ်တန်းအင်အားစုကြီးများထဲမှ အတောက်ပဆုံးသော ပါရမီရှင်အနည်းငယ်ထဲတွင် ပါဝင်နေမည်မှာ သေချာလှသည်။

ယခုအခါ သူတော်စင်မျှော်စင်တိုက်ပွဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာခြင်းခံရသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့သည် မင်ရွှီခေတ်ရှိ ချီယန်သူတော်စင်၏ လက်အောက်တွင် အလွန်ထူးချွန်သူများ ဖြစ်ကြပေလိမ့်မည်။

တစ်ဖက်လူများမှာမူ ဖန့်ချန်က ထိုမျှအလေးအနက် အကဲခတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့အား ကြောက်ရွံ့သွားသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ လှောင်ပြောင်လိုသော အပြုံးများ မထိန်းနိုင်အောင် ပေါ်လာကြတော့သည်။

"ရှန့်ဟုန်း..."

မလှမ်းမကမ်းမှ လှမ်းခေါ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဆက်လက်၍ လှောင်ပြောင်သရော်ရန် ပြင်နေသော ရှန့်ဟုန်းသည် ထိုအသံကို ကြားလျှင်ကြားချင်း လန့်ဖျန့်သွားပြီး နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

မလှမ်းမကမ်းရှိ စားပွဲတစ်ခုတွင် ဧည့်သည်အသစ်များ ရောက်ရှိထိုင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုဧည့်သည်လေးဦးမှာ အမျိုးသားနှစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် တောင့်တင်းသွယ်လျကာ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အသားအရေများမှာ ငွေရောင်အမှုန့်များ သုတ်လိမ်းထားသည့်အလား ဖျော့တော့သော ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

"စီရင်စုမင်းသား ယန့် "

ရှန့်ဟုန်းသည် အလွန်အမင်း အံ့ဩဝမ်းသာသွားသော အမူအရာကို ပြသလိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် မီးနတ်ဘုရားတစ်သိုက်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထိုလေးဦးရှေ့တွင် ဖားယားစွာ ဂါရဝပြုလိုက်တော့သည်။

ထိုသို့ ခါးညွတ်ပျပ်ဝပ်နေသော ပုံစံကို မြင်ရသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပြင်ပမျိုးနွယ်စုများမှာ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ အထင်သေးသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဝမ်ချုံစန်း၏ မျက်နှာမှာ လေးနက်သွားပြီး ဖန့်ချန်အား တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလေးယောက်က ကျင်ကန်းမျိုးနွယ်စု ရဲ့ တန်ခိုးရှင်တွေပဲ"

"ကျင်ကန်းမျိုးနွယ်စု အရမ်းအစွမ်းထက်လို့လား"

ဖန့်ချန်က ထိုလေးဦးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့ဆီမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါများသည် ဓားခန္ဓာ နှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူနေသလို ခံစားရသည်။ သူတို့၏ တန်ခိုးစွမ်းအားများသည် ခန္ဓာကိုယ်အပြင်ပိုင်း ကျင့်စဉ်များနှင့် ဆက်စပ်နေပုံရသည်။

"ထက်တယ်... အသူရာမျိုးနွယ်စုလောက် မကပ်နိုင်ပေမဲ့ ကျင်ကန်းမျိုးနွယ်စုက ငါတို့နယ်မြေဘက်မှာ အင်အားကြီးမျိုးနွယ်စုထဲက တစ်ခုပဲ။ ပြီးတော့ ငါတို့ မင်ရွှီနယ်မြေနဲ့လည်း သိပ်မဝေးဘူး၊ ကြားထဲမှာ မီးနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုပဲ ခံနေတာ"

ဝမ်ချုံစန်းက လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် အသံလွှင့်ကာ ရှင်းပြသည်။

"ဒီမျိုးနွယ်စုမှာ သူတော်စင် (၂၁) ပါး တည်ရှိနေပြီး မွေးကတည်းက အထွတ်ထိပ်အရိုး (၂၁) ချောင်း ပါလာကြတာ။ ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ သွေးသားက အတော်လေး ထူးခြားတယ်၊ အနိမ့်ဆုံး မျိုးနွယ်ဝင်တွေတောင်မှ အသားအရေက ကြေးနီရောင် ရှိကြတယ်။ ကျင့်စဉ်တွေ ဘာမှမကျင့်ထားရင်တောင် အရွယ်ရောက်လာတာနဲ့ ပေါင်ချိန် တစ်သိန်းလောက်ရှိတဲ့ အင်အားကို ပိုင်ဆိုင်ကြတယ်"

ပေါင်ချိန် တစ်သိန်းလောက်ရှိတဲ့ အင်အား

ဒါဆိုရင် လူသားနယ်မြေက သိုင်းစစ်သူကြီး အဆင့်တွေနဲ့ မခြားနားဘူးပေါ့။

ဖန့်ချန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သိုင်းစစ်သူကြီး အဆင့်သည် တန်ခိုးရှင်များရှေ့တွင် ပုရွက်ဆိတ်လောက်ပင် တန်ဖိုးမရှိသော်လည်း၊ အစွမ်းထက်သော လူသားမျိုးနွယ်တွင်ပင် သာမန်လူသည် သာမန်လူသာ ဖြစ်ပြီး ပေါင်ချိန် တစ်ရာ၊ နှစ်ရာလောက် အင်အားရှိလျှင်ပင် ပါရမီရှင်ဟု ခေါ်ရပေသည်။ ဤကျန်ကန်းမျိုးနွယ်စုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အဝေးကြီး လိုနေသေးသည်။ အကယ်၍ နည်းနည်းလောက် ကျင့်ကြံလိုက်လျှင် ကျင်ကန်းမျိုးနွယ်စုမှ သာမန်လူတိုင်းသည် သိုင်းသူတော်စင် များ ဖြစ်မကုန်ကြပေဘူးလား။

"သူတို့ရဲ့ အခြေခံကျင့်စဉ်တွေကလည်း ခန္ဓာကိုယ်အပြင်ပိုင်း တန်ခိုးစွမ်းအားကိုပဲ အဓိကထားတာ။ အောင်မြင်သွားရင် တစ်ကိုယ်လုံးက ကြေးဝါရောင် ပြောင်းသွားလိမ့်မယ်။ အခြေခံအဆင့် ၃ ဆင့်လုံးမှာ ဒီလိုပဲ၊ ကျင့်စဉ် ရင့်ကျက်လေလေ ကြေးဝါရောင်က ပိုရင့်လေလေပဲ။

အကယ်၍ အဆင့် ၉ အဆင့်ကို ရောက်သွားရင်တော့ အခုမြင်နေရတဲ့ လေးယောက်လို ငွေဖြူရောင် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ ဒီငွေဖြူရောင် အသားအရေက ကြည့်လို့ကောင်းရုံတင် မဟုတ်ဘူး၊ ခံစစ်စွမ်းအားကလည်း ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် အစွမ်းထက်တယ်။ ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်ထဲမှာ သူတို့ရဲ့ ခံစစ်ကို ဖောက်နိုင်တဲ့ အဆင့်တူ ကတော့ တော်တော်လေး ရှားလိမ့်မယ်"

ဝမ်ချုံစန်း၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ လေးနက်လာသည်။ ပြိုင်ဘက်၏ ခံစစ်ကိုပင် မဖောက်နိုင်လျှင် ဤတိုက်ပွဲက ဘယ်လိုတိုက်ရမည်နည်း။ ဤကျင်ကန်းမျိုးနွယ်စုမှာ မီးနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေသည်မှာ သိသာလှသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ရှန့်ဟုန်းသည် ကျင်ကန်း မျိုးနွယ်စုမှ လေးဦးနှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုနေပြီး တစ်ချက်တစ်ချက်တွင် ဖန့်ချန်တို့ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်တတ်ကြသည်။ ရုတ်တရက် ကျင်ကန်းမျိုးနွယ်စု လေးဦးစလုံးသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြပြီး ရှန့်ဟုန်းတို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဖန့်ချန်တို့ရှိရာသို့ ပြန်လည် လျှောက်လှမ်းလာကြပြန်သည်။

ဝမ်ချုံစန်းမှာ မာန်တက်မနေရဲတော့ဘဲ အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဟန်ဖြင့် မတ်တတ်ရပ်ကာ ကြိုဆိုလိုက်ရသည်။ ဖန့်ချန်သည်လည်း အခြေအနေကို ကြည့်ကာ ချက်ချင်းပင် ထရပ်လိုက်သည်။ ရှန့်ဟုန်းတို့ အုပ်စုက ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးထဲတွင် လှောင်ပြောင်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာကြသည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်က လူသားမျိုးနွယ်တွေ မဟုတ်လား အရင်တုန်းကတော့ မင်းတို့လူတွေက တည်းခိုခန်းထဲမှာပဲ ပုန်းနေပြီး အပြင်မထွက်ရဲကြဘူး၊ အခုကျတော့ မင်းတို့နှစ်ယောက်က တော်တော်လေး လေညင်းခံချင်နေကြတာပဲလား "

ကျင်ကန်းမျိုးနွယ် လေးဦးထဲမှ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် သေးသွယ်ပြီး ချစ်စရာကောင်းသော အမျိုးသမီးလေးက စတင်၍ စကားဆိုလိုက်သည်။

သို့သော် သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လူသားမျိုးနွယ်အပေါ် နှိမ်ချလိုသော အကြည့်များ ပြည့်နှက်နေပြီး အသံမှာလည်း အထက်လူကြီးက အောက်လူကို ပြက်ရယ်ပြုနေသည့်နှယ် ဖြစ်နေသည်။

ဝမ်ချုံစန်းက ချွေးပြန်ဟန်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး

"ငါတို့က နဂါးသူတော်စင်မြို့တော်ကို ခဲခဲယဉ်းယဉ်း ရောက်ဖူးတာဆိုတော့ အပြင်ထွက်ပြီး ဗဟုသုတ ရှာနေတာပါ"

"ဗဟုသုတ ရှာတာ ဘယ်သူက မင်းတို့ကို ဗဟုသုတ ရှာခွင့် ပေးလို့လဲ မင်းတို့မှာ အဲဒီလို ဗဟုသုတ ရှာနိုင်တဲ့ အရည်အချင်းရှိလို့လား သူတော်စင်မျိုးနွယ် ဖြစ်လာတာ မကြာသေးခင်ကမှ ဆိုတော့ တိမ်ထဲလွင့်နေကြပြီ ထင်တယ် အရင်တုန်းက မင်းတို့ကို ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ခဲ့တဲ့ အရှင်သခင်တွေကိုတောင် မင်းတို့က လှောင်ပြောင်ရဲတယ်ပေါ့ "

အမျိုးသမီးက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ဝမ်ချုံစန်းက လူအယောင်ဆောင်ကာ

"ဒီမိန်းကလေး ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဆိုတာ ကျုပ် မသိပါဘူး"

"ခုနက ရှန့်ဟုန်းကို လှောင်ပြောင်ပြောဆိုခဲ့တဲ့ စကားတွေကို ငါတို့လေးယောက်လုံး ကြားတယ်။ လူသားမျိုးနွယ်ဟာ အစောပိုင်းတုန်းက မီးနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုရဲ့ ကျွန်စစ်သည် တွေ ဖြစ်ခဲ့တာကို မင်းတို့ မေ့သွားကြပြီလား မီးနတ်ဘုရားတွေ ဦးဆောင်မပေးခဲ့ရင် မင်းတို့ ဒီနေ့လို အခြေအနေမျိုး ဘယ်မှာ ရောက်ပါ့မလဲ"

အမျိုးသမီးက အေးစက်စွာ ဆိုသည်

"မင်းတို့ကို အခွင့်အရေး တစ်ခုပေးမယ်။ ရှန့်ဟုန်းတို့ကို တောင်းပန်လိုက်၊ ပြီးရင် တည်းခိုခန်းကို ပြန်ပြီး နောင်တရနေလိုက်ကြ။ သူတော်စင်မျှော်စင်တိုက်ပွဲ မစခင်အထိ အပြင်ထွက်ပြီး လူကြားထဲ မျက်နှာမပျက်စေနဲ့"

ဝမ်ချုံစန်း၏ မျက်နှာမှာ တောင့်တင်းသွားသည်။ သူသည် မီးနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်ကို လှောင်ပြောင်ရဲခြင်းမှာ မီးနတ်ဘုရားနှင့် လူသားတို့၏ ပဋိပက္ခမှာ ရှေးယခင်ကတည်းက ရှိခဲ့ပြီး တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် မည်သူကမျှ အနိုင်မရနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျင်ကန်းမျိုးနွယ်စုမှာ မတူပေ။ ပြိုင်ဘက်၏ အခြေခံမှာ လူသားမျိုးနွယ်ထက် များစွာ သာလွန်လှသဖြင့် ကင်ကောင်းမျိုးနွယ်ကို ပြဿနာရှာမိပါက မျိုးနွယ်စုအတွက် ဘေးဒုက္ခ ဖိတ်ခေါ်သလို ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် တောင်းပန်ရန်မှာလည်း မဖြစ်နိုင်သည့် ကိစ္စ။

ဝမ်ချုံစန်းသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြုံးလျက် လက်အုပ်ချီလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ကျုပ်တို့နှစ်ယောက် ခွင့်ပြုပါဦး"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ဖန့်ချန်၏ လက်အင်္ကျီကို ဆွဲကာ စားသောက်ဆိုင်အပြင်သို့ ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ရှန့်ဟုန်းသည် ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့တိုးကာ ဝမ်ချုံစန်းကို တားဆီးလိုက်ပြီး ပြုံးစစဖြင့် ဆိုသည်။

"တောင်းပန်ပြီး အမှားမဝန်ခံရသေးဘဲနဲ့ အလျင်စလို ပြေးချင်နေတာလား"

"ဘာကို တောင်းပန်ရမှာလဲ၊ ဘာအမှားကို ဝန်ခံရမှာလဲ လူကြီးမင်းတို့ နောက်ပြောင်မနေပါနဲ့။ ငါတို့အားလုံးက မျှော်စင်တိုက်ပွဲ လာတိုက်ကြတာလေ၊ တောင်းပန်ချင်ရင်လည်း အထဲရောက်မှ တောင်းပန်ကြတာပေါ့"

ဝမ်ချုံစန်းက အားတင်း၍ ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခါ ခုနက ဇွတ်အတင်း ပြောဆိုနေသော ကျင်ကန်းမျိုးနွယ် အမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

"မင်း အခု မတောင်းပန်ဘူးဆိုရင်တော့ သူတော်စင်မျှော်စင်တိုက်ပွဲ ရောက်တဲ့အခါ မင်းတို့ လူသားမျိုးနွယ်တွေမှာ တောင်းပန်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ မင်းတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက်နဲ့ မင်းတို့ မျိုးနွယ်စုက တခြားသူတွေကိုပါ ဒုက္ခပေးချင်တာလား "

သူမ၏ အေးစက်သော အကြည့်သည် ဖန့်ချန်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဝေ့ကြည့်သွားသည်။ ဝမ်ချုံစန်း၏ မျက်နှာမှာလည်း အရောင်အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲနေတော့သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အသံတစ်ခုသည် မလှမ်းမကမ်းမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မင်းတို့ ကျင်ကန်းမျိုးနွယ်စုကလည်း တော်တော်လေး ဗိုလ်ကျလွန်းတာပဲ။ ဒီလူ ပြောတာ မှန်သားပဲ၊ တောင်းပန်ချင်ရင် မျှော်စင်ထဲမှာ သွားတိုက်ကြလေ၊ ဘယ်သူ့လက်သီးက ပိုကြီးလဲဆိုတာကပဲ ဆရာပဲ မဟုတ်လား။ ဒီမှာ ဘာတွေ လာငြင်းနေကြတာလဲ "

အသူရာမျိုးနွယ်စုလား

အားလုံးက စကားပြောသူဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ အလွန်တရာ ခန့်ညားပြီး ထူးဆန်းလှပသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဤသူ၏ နောက်ခံကို ချက်ချင်း သိလိုက်ကြသည်။ ကျင်ကန်းမျိုးနွယ် လေးဦးမှာလည်း မျက်နှာများ အနည်းငယ် ပျက်သွားကြပြီး မျက်လုံးထဲတွင် စိုးရိမ်ရိပ်များ ပေါ်လာသည်။

သို့သော် ထိုကျင်ကန်းမျိုးနွယ် အမျိုးသမီးမှာမူ တစ်ဖက်လူက ဝင်ရောက်စွက်ဖက်သဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာ ပျက်သွားရသည်ဟု ယူဆကာ ကျန်ရှိသော အဖော်သုံးဦး တားဆီးချိန်မရခင်မှာပင် ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ကိစ္စက အသူရာမျိုးနွယ်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ၊ လူကြီးမင်းက ဘာလို့ ဝင်ပါရတာလဲ "

ရှန့်ဟုန်းမှ 'စီရင်စုမင်းသား ယန့်' ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သော၊ တစ်ချိန်လုံး နှုတ်ဆိတ်နေသည့် ကျင်ကန်းလူငယ်မှာ မျက်နှာပျက်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ တိုးကာ ထိုအသူရာမျိုးနွယ်ကို လက်အုပ်ချီ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ညီမလေးက ငယ်သေးလို့ စကားပြောတာ မရင့်ကျက်သေးတာပါ၊ လူကြီးမင်း စိတ်မရှိပါနဲ့"

"အစ်ကို"

ကင်ကောင်းအမျိုးသမီးက မကျေမနပ်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သည်။

ထိုအသူရာမျိုးနွယ်က ပြုံးလိုက်ပြီး စကားပြောရန် ပြင်စဉ်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ ရုတ်တရက် ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အားလုံးမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားကြပြီးနောက် စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ တိုးဝှေ့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ နဂါးသူတော်စင်မြို့တော်သည် ပုံမှန်အခြေအနေတွင် ဤမျှ ဆူညံလေ့မရှိပေ။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြတင်းပေါက်မှ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"ဖန်ဆင်းရှင်မျိုးနွယ် ရောက်လာပြီ"

အခန်း (၁၈၅၆) - နတ်ဘုရားမျိုးနွယ်လား ၊ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်လား

"ဖန်ဆင်းရှင်မျိုးနွယ် "

ထိုထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံကြောင့် တိုင်း၏အာရုံမှာ ဆွဲဆောင်ခြင်းခံလိုက်ရသည်။ ခုနက အငြင်းပွားနေသည့် ကျင်ကန်းမျိုးနွယ် လေးဦးပင်လျှင် ဖန့်ချန်တို့နှစ်ဦးကို ဆက်လက်ဖိအားပေးရန် စိတ်မပါတော့ဘဲ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ အလုအယက် တိုးဝှေ့ကြည့်ရှုကြတော့သည်။

ဖန့်ချန်နှင့် ဝမ်ချုံစန်းတို့သည်လည်း ထိုနည်းတူပင်။

ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် လှမ်းကြည့်လိုက်လျှင် လူအုပ်ကြီးဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော လမ်းမကြီးသည် ရုတ်တရက် ကျယ်ဝန်းလှသော လမ်းမကြီးတစ်ခုအဖြစ် နှစ်ခြမ်းကွဲထွက်သွားသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။ ပင်လယ်ပြင်ကြီးကို တစ်စုံတစ်ယောက်က နှစ်ပိုင်းခွဲလိုက်သည့်နှယ်။

ထိုလမ်းမထက်တွင် တောင်ကုန်းများကဲ့သို့ ထွားကြိုင်းခိုင်မာသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသည့် အုပ်စုတစ်စု လျှောက်လှမ်းလာနေသည်။

ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာသူမှာ မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်း၊ အနည်းငယ် ဝဖြိုးသော ကိုယ်လုံးရှိပြီး ကြည့်လိုက်လျှင် အမြဲပြုံးရွှင်နေတတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အမူအရာမှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပုံရသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်ပတ်လည်တွင် ဆူးပင်များ ဝန်းရံထားသည့်အလား ပြင်းထန်သော စူးရှမှုများ ရှိနေသဖြင့် မည်သူမျှ အနားသို့ မချဉ်းကပ်ရဲကြပေ။

'လန်တောက်ချွန်း ဖန်ဆင်းရှင်မျိုးနွယ်လား မိစ္ဆာမျိုးနွယ် လား '

မေးခွန်းပေါင်းများစွာသည် ဖန့်ချန်၏ ရင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ဒီရေလို တက်လာသည်။ သူ၏မျက်လုံးများသည် ထိုသူ့အပေါ်သို့သာ အသေအချာ စိုက်ကြည့်နေမိပြီး ထိုသူတို့ လမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်လှမ်းသွားကာ ဝေးကွာသွားသည်အထိ အကြည့်မလွှဲခဲ့ပေ။

"ဒါ တကယ်ပဲ ဖန်ဆင်းရှင်မျိုးနွယ်လား... ဖန်ဆင်းရှင်မျိုးနွယ်က ငါတို့ လူသားတွေနဲ့ ဒီလောက်တောင် တူလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး။ အရပ်နည်းနည်း ပိုမြင့်ပြီး အသားနည်းနည်း ပိုညိုတာပဲ ကွာတာပဲ"

ဝမ်ချုံစန်းက အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် ရေရွတ်နေမိသည်။

ရှန့်ဟုန်းသည်လည်း လမ်းမထက်မှ အကြည့်ကို မခွာနိုင်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ ဝမ်ချုံစန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ လှောင်ပြောင်လိုစိတ်များ ပေါ်လာပြန်သည်။

"မင်းတို့ လူသားတွေနဲ့ တူတယ် ဟုတ်လား ဖန်ဆင်းရှင်မျိုးနွယ်ဆိုတာ ဘယ်လောက်တောင် မြင့်မြတ်သလဲ။ မင်းတို့လို လူသားပိုးကောင်တွေက အဲဒီလို လာနှိုင်းယှဉ်ရဲတယ်ပေါ့၊ တော်တော်လေး အရှက်မရှိတာပဲ"

သူ၏စကားကို ကျင်ကန်းမျိုးနွယ်မှ အမျိုးသမီးကလည်း ထောက်ခံလျက် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"သတင်းတွေအရဆိုရင် ဖန်ဆင်းရှင်မျိုးနွယ်ရဲ့ ကလေးငယ်တွေဟာ မွေးကတည်းက တစ်ကိုယ်လုံး အထွတ်ထိပ်အရိုးတွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတာ။ သူတို့ အသားအရေပေါ်က မွှေးညင်းပေါက်လေးတွေကအစ အထွတ်ထိပ် အရှိန်အဝါတွေ စီးဆင်းနေတာ။ မင်းတို့ လူသားမျိုးနွယ်နဲ့ နှိုင်းယှဉ်စရာလား ယှဉ်နိုင်လို့လား "

"သဘာဝကျကျပဲ... မယှဉ်နိုင်ပါဘူး"

ဖန့်ချန်က ပေါ့ပါးစွာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်

"လူသားမျိုးနွယ်လည်း မယှဉ်နိုင်ဘူး၊ မီးနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်လည်း မယှဉ်နိုင်ဘူး၊ ကျင်ကန်းမျိုးနွယ်လည်း အတူတူပဲ မယှဉ်နိုင်ပါဘူး"

ရှန့်ဟုန်းနှင့် ကျင်ကန်းအမျိုးသမီးတို့ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားကြသည်။ တစ်ဖက်လူ၏ စကားမှာ အားလုံးက အဆင့်တူတူပဲဖြစ်လို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အထင်သေးနေဖို့ မလိုဘူးဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူတို့ နားလည်လိုက်သည်။

"ငါတို့က ဘာလို့ ဖန်ဆင်းရှင်မျိုးနွယ်နဲ့ ယှဉ်ဖို့ လိုမှာလဲ မင်းတို့လို လူသားပိုးကောင်လေးတွေထက် အခြေခံသာနေရင်ပဲ လုံလောက်နေပြီ မဟုတ်လား"

ကျင်ကန်းအမျိုးသမီးက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ဆိုသည်။

"ကံတရားဆိုတာ လည်ပတ်နေတာပဲ။ ဘယ်သူမှ တစ်နေရာတည်းမှာ ရပ်မနေဘူး။ တိုးတက်တာ ရှိသလို ဆုတ်ယုတ်တာလည်း ရှိနိုင်တာပဲ။ နောင်တစ်ချိန်မှာ ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ဘယ်သူ ပြောနိုင်မှာလဲ"

ဖန့်ချန်သည် စကားအဆုံးတွင် စားသောက်ဆိုင်အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းထွက်လိုက်သည်။

ဝမ်ချုံစန်းသည်လည်း ချက်ချင်းပင် နောက်မှ လိုက်ပါသွားသည်။ ကျင်ကန်းအမျိုးသမီးသည် သူတို့နှစ်ဦးကို ထိုမျှနှင့် လွှတ်မပေးချင်သေးဘဲ တားဆီးကာ ထပ်မံ နှိမ်ချချင်သေးသော်လည်း၊ အသူရာမျိုးနွယ်စုဝင်၏ အကြည့်က သူမထံသို့ တစ်ဖန် ပြန်ရောက်လာသဖြင့် တုန့်ခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။

သူမ ပြန်လည် တားဆီးရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ဖန့်ချန်တို့နှစ်ဦးမှာ ဝေးရာသို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။

ထိုအသူရာမျိုးနွယ်ကလည်း နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ကျန်ရှိသူများနှင့် ဆက်လက် သောက်စား စကားပြောနေတော့သည်။ ကျင်ကန်းအမျိုးသမီးမှာမူ ရင်ထဲရှိ မကျေနပ်ချက်များကို မြိုသိပ်လိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

"ရှန့်ဟုန်း... ခုနက မျက်စိဝေဒနာရှိတဲ့ တစ်ယောက်က ဖန့်မျိုးနွယ်ရဲ့ တန်ခိုးရှင်လား "

စီရင်စုမင်းသား ယန့်က ဖန့်ချန်၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ရင်း လေးနက်စွာ မေးလိုက်သည်။

ရှန့်ဟုန်းက ရိုကျိုးစွာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်

"မှန်ပါတယ်၊ အဲဒီလူက ဖန့်မျိုးနွယ်က လာတာပါ"

"နှမြောစရာပဲ... လူသားမျိုးနွယ်ကလည်း မအကြဘူးပဲ။ မဟုတ်ရင် ငါ့ရဲ့ အစီအစဉ်အတိုင်းဆို လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ဖြတ်တောက်နိုင်မှာ။ အဖိုးအခအနေနဲ့ စိန်ဘလက်ပုတီးနှစ်လုံးပဲ ဆုံးရှုံးရမှာကို"

စီရင်စုမင်းသား ယန့်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

ရှန့်ဟုန်းသည် ထိုသူ၏ အစီအစဉ်ကို တွေးမိပြီး ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားရသော်လည်း အမူအရာကို ပို၍ ရိုသေဟန် ပြလိုက်သည်။

"စီရင်စုမင်းသား ယန့်... ဒီတစ်ခါ လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ အခြေခံကို မဖြတ်တောက်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ သူတို့ကြားမှာ ရန်ငြိုးမျိုးစေ့ကိုတော့ စိုက်ပျိုးနိုင်ခဲ့ပါပြီ။ လူသားမျိုးနွယ်က သူတော်စင် (၁၀) ပါးသာ စည်းလုံးမှု မရှိဘူးဆိုရင် ငါတို့ မီးနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်က သူတို့ကို ဝါးမြိုပစ်ဖို့ အခွင့်အရေး ရဦးမှာပါ"

"အင်း... သူတော်စင်မျှော်စင်တိုက်ပွဲဆိုတာ လူသားမျိုးနွယ်ကို အားနည်းအောင် လုပ်ဖို့ အခွင့်ကောင်းပဲ။ မင်းတို့ သေချာကိုင်တွယ်ကြ"

ကျင်ကန်းစီရင်စုမင်းသား ယန့်က ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီးနောက် သူ၏ အဖော်သုံးဦးနှင့်အတူ စားပွဲတွင် ပြန်ထိုင်ကာ သောက်စားနေတော့သည်။

ဖန့်ချန်နှင့် ဝမ်ချုံစန်းတို့သည် ဆက်လက် လည်ပတ်လိုစိတ် မရှိတော့သဖြင့် တည်းခိုခန်းရှိရာသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

"ဖန့်အိုကြီး... မင်းက ကံတရားက လည်ပတ်နေတာလို့ ပြောပေမဲ့၊ အခုထိတော့ လူသားမျိုးနွယ်က မီးနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်ကို ကျော်တက်နိုင်မယ့် မျှော်လင့်ချက်ကို ငါ မမြင်သေးဘူး။ ကျင်ကန်းမျိုးနွယ်နဲ့ ယှဉ်ဖို့ဆိုရင် ဝေးသေးတာပေါ့။

အဲဒီထက် မြင့်တဲ့ အင်အားကြီးမျိုးနွယ်တွေကလည်း နတ်ဘုရားနယ်မြေမှာ အများကြီးပဲ။ ဖန်ဆင်းရှင်မျိုးနွယ်ဆိုရင်တော့ ထာဝရ တည်တံ့နေမှာပဲ၊ ကံတရားက သူတို့အိမ်ရှေ့အထိ လည်ပတ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး"

ဝမ်ချုံစန်းက စိတ်ပျက်ဟန်ဖြင့် တိုးတိုးလေး ညည်းတွားနေမိသည်။

ဖန့်ချန်၏ အမူအရာမှာ ထူးဆန်းသွားသည်။

တကယ်ပဲ ဖန်ဆင်းရှင်မျိုးနွယ်ရဲ့ အိမ်ရှေ့ကို ကံတရားက ရောက်မလာဘူးလား။

ဒါဆိုရင် နယ်မြေကိုးခုခေတ်မှာ ဖန်ဆင်းရှင်မျိုးနွယ်က ဘာလို့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ် ဖြစ်သွားရတာလဲ။

အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် လူသားမျိုးနွယ်ဟာ သူတော်စင်တွေကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး နယ်မြေကိုးခုကို ထွက်ပြေးခဲ့ရတယ်ဆိုတာကို သူ နားလည်နိုင်သည်။ သို့သော် အင်အားကြီးလှသော ဖန်ဆင်းရှင်မျိုးနွယ်၊ နတ်ဘုရားနယ်မြေ၏ နယ်မြေအရှင်ကိုယ်တိုင်ကပင် ထိုမျိုးနွယ်စုမှ ဖြစ်နေပါလျက်နှင့်၊ ထိုကဲ့သို့သော မျိုးနွယ်စုကြီးသည် မည်သို့သော အခြေအနေကြောင့် ယခုကဲ့သို့ အဆင့်အတန်းမျိုးသို့ ကျဆင်းသွားရသနည်းဆိုသည်ကို သူ စဉ်းစား၍ မရပေ။

'ရုပ်ချင်းဆင်တဲ့သူပဲ ဖြစ်နိုင်မလား လောကကြီးက ကျယ်ပြောလွန်းတော့ လူနှစ်ယောက် ရုပ်ချင်း အတိအကျတူနေတာက ထူးဆန်းတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်နိုင်ဘူး'

ဖန့်ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် တွေးနေမိသည်။ ခုနက မြင်တွေ့ခဲ့ရသူသည် တကယ့် လန်တောက်ချွန်း ဖြစ်သည်ဟု သူ အလွယ်တကူ မဆုံးဖြတ်လိုသေးပေ။ အကယ်၍ ထိုသူပင် ဖြစ်နေဦးတော့၊ ဖန်ဆင်းရှင်မျိုးနွယ် တစ်ခုလုံး နိမ့်ကျသွားသည်ဟု အတည်မပြုနိုင်သေးချေ။

'ဒါမှမဟုတ် မျိုးနွယ်ခွဲ တစ်ခုခုကပဲ အပြစ်ပေးခံရတာလား'

'ဒါလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ'

ဖန့်ချန်သည် မိမိဘာသာ ရေရွတ်နေမိသည်။

"တွေ့လား... မင်းလည်း ငါပြောတာ မှန်တယ်လို့ ထင်တယ် မဟုတ်လား"

ဝမ်ချုံစန်းက ဖန့်ချန် စကားပြန်မပြောသဖြင့် သက်ပြင်းချကာ ဆက်ပြောသည်။

"ငယ်သေးတာပဲ... မင်းက အရမ်းငယ်သေးတာ။ နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်း တစ်သန်း... မဟုတ်ဘူး၊ တစ်ကုဋေလောက်ဆိုရင်တော့ ကံတရားက လည်ပတ်လာမယ့်နေ့ ရောက်ရင်ရောက်မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေ့ကိုတော့ ငါ မြင်ရတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"လန်တောက်ချွန်း မင်း ဒီတစ်ခါ နဂါးသူတော်စင်မြို့တော်ကို လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ ပြောသားပဲ။ လာ... ငါတို့ အထူးခန်းထဲမှာ သွားထိုင်ကြစို့။ မတွေ့ရတာ ကြာပြီဆိုတော့ ဒီတစ်ခါတော့ သေချာ သောက်စားကြရအောင် "

မလှမ်းမကမ်းရှိ အဆောက်အဦးတစ်ခုပေါ်မှ ရွှင်ပျသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဖန့်ချန် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ခုနက ဖန်ဆင်းရှင်မျိုးနွယ်စုကို လူငယ်တစ်ဦးက ကြိုဆိုကာ အထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

'ရုပ်ချင်းလည်း တူတယ်၊ အမည်နာမလည်း တူနေတယ်ဆိုရင်တော့ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်ဖို့က သေချာနေပြီ'

ဖန့်ချန် စိတ်ထဲတွင် မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

"ဖန်ဆင်းရှင်မျိုးနွယ်နဲ့ မိတ်ဆွေဖြစ်နိုင်သူဆိုတာ သာမန်လူ မဟုတ်နိုင်ဘူး။ ထိပ်တန်း (၁၂) မျိုးနွယ်စုထဲက ဖြစ်နိုင်တယ်"

ဝမ်ချုံစန်းက အားကျစွာဖြင့် ရေရွတ်သည်

"အဲဒီလို လူမျိုးတွေနဲ့သာ မိတ်ဆွေဖြစ်ခွင့်ရရင် လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ နိမ့်ကျနေတဲ့ အခြေအနေက ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားမှာပဲ"

"ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်က ခါပိုးကောင်တစ်ကောင်ကို သတ်ပေးဖို့ မင်းကို အကူအညီတောင်းရင် မင်း ကူညီမှာလား"

ဖန့်ချန်က ဝမ်ချုံစန်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"သဘာဝကျကျပဲ... ဂရုစိုက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး"

ဝမ်ချုံစန်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လှောင်ပြောင်လျက် ရယ်လိုက်သည်။

"သွားရအောင်... တည်းခိုခန်း ပြန်ကြမယ်"

ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

နှစ်ဦးသား တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မိမိတို့ အခန်းထဲသို့ အသီးသီး ဝင်သွားကြသည်။

'ဝိညာဉ်ထွက်ခြင်း လုပ်ရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ရိပ်ခြေဗုဒ္ဓပညာ ကို သုံးရမလား'

ဖန့်ချန်သည် စဉ်းစားနေမိသည်။

သူသည် လန်တောက်ချွန်းတို့ရှိရာသို့ သွားရောက် စူးစမ်းချင်သော်လည်း၊ ဤနေရာတွင် ထိုပညာရပ်များ အလုပ်မလုပ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ယောက်က ရိပ်မိသွားမည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် ဤနေရာ၌ နေထိုင်ရမည့် အချိန် မပြည့်သေးသဖြင့် ထွက်ခွာ၍ မရသေးပေ။ အကယ်၍ ဤနေရာတွင် သေဆုံးသွားပါက တကယ်ပင် သေဆုံးသွားမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဝိညာဉ်မှာလည်း ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်သို့ ရောက်ရှိသွားကာ ကျူးလုံ နှင့် ပြန်လည်ဆုံစည်းခွင့် ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဖန့်ချန်သည် ထိုအကြံကို လက်လျှော့လိုက်ပြီး သူတော်စင်မျှော်စင်တိုက်ပွဲ စတင်မည့်အချိန်ကိုသာ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်တော့သည်။

ရက်အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက်...

နဂါးသူတော်စင်မြို့တော်အတွင်း၌ ရုတ်တရက် ခေါင်းလောင်းသံများ ဟိန်းထွက်လာတော့သည်။

ဖန့်ချန်းရွှယ် သည် ဖန့်မျိုးနွယ်စုမှ တန်ခိုးရှင်များကို တည်းခိုခန်း၏ ရှေ့ခန်းမဆောင်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် ဖန့်ချန်တို့သည် အခြားသော သူတော်စင်မဟာမိတ်များမှ တန်ခိုးရှင်များနှင့် နောက်ဆုံးတွင် ဆုံစည်းခွင့် ရကြတော့သည်။

သူတော်စင်လောင်းလျာ အချို့လည်း ရောက်ရှိလာကြရာ ၎င်းတို့ထဲတွင် ကျန်းဝူသူတော်စင်လောင်းလျာ နှင့် ဇန်ရွှယ်သူတော်စင်လောင်းလျာ တို့လည်း ပါဝင်သည်။

သူတော်စင် (၁၀) ပါးလုံးသည် တစ်ပါးလျှင် တန်ခိုးရှင် တစ်ရာမှ နှစ်ရာခန့်အထိ စေလွှတ်ထားသဖြင့် စုစုပေါင်း လူသားမျိုးနွယ် တစ်ထောင်မှ နှစ်ထောင်ခန့်အထိ တစ်နေရာတည်းတွင် စုဝေးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အရေအတွက်မှာ များပြားလှသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း၊ တည်းခိုခန်းမှာ အလွန်ကြီးမားလွန်းသဖြင့် ခန်းမဆောင်၏ ထောင့်တစ်နေရာစာမျှသာ နေရာယူထားကြသည်။ ကျန်ရှိသော နေရာများတွင်မူ ပြင်ပမျိုးနွယ်စုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ လူသားမျိုးနွယ် တည်ရှိနေမှုကိုမူ သူတို့က သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ကြပေ။

ကျန့်လင်သူတော်စင်လောင်းလျာ သည် ကျန်းဝူသူတော်စင်လောင်းလျာတို့နှင့်အတူ ထိုင်ကာ တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောဆိုနေကြသည်။ နယ်ပယ်အသီးသီးမှ တန်ခိုးရှင်များသည်လည်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အကဲခတ်နေကြသည်။ သီးသန့် မဟာမိတ်ဖွဲ့ထားသူများမှအပ ကျန်ရှိသူများသည် မျိုးနွယ်တူပင် ဖြစ်သော်လည်း တစ်ဖက်တွင် ပြိုင်ဘက်များလည်း ဖြစ်ကြပေသည်။

"သူတော်စင်မျှော်စင်ရဲ့ ခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာပြီ။ ခေါင်းလောင်းသံ (၉) ချက် ပြီးတာနဲ့ ငါတို့တွေဟာ ခေါ်ယူခြင်းခံရပြီး မျှော်စင်ထဲကို ဝင်ရောက်ရတော့မယ်။ မင်းတို့အားလုံး အသင့်ပြင်ထားကြ"

ဖန့်ချန်းရွှယ်သည် သူတော်စင်လောင်းလျာများအား တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ အကြည့်သည် ဇန့်ရွှယ်သူတော်စင်လောင်းလျာနှင့် ခဏမျှ ဆုံစည်းသွားပြီးနောက် ဖန့်မျိုးနွယ် တန်ခိုးရှင်များကို သတိပေးလိုက်လေတော့သည်။