အခန်း (၈၄၃-၈၄၄)

အခန်း (၈၄၃) မယုံနိုင်စရာ ဆေးနည်းမှတ်တမ်း၊ နဂါးပုလဲ၊ စိတ်ဓား၊ ထိုင်ဖျာနှင့် နတ်တောင်၏ တားမြစ်ချက်

လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ တိမ်တိုက်များအလား လွင့်မျောနေပြီး ခြေဖောက်ရာတွင် ဖြူလွလွ အလင်းတန်းတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေကာ နတ်ဘုရားအငွေ့အသက်များ ယိုစိမ့်ရာအရပ်သို့ ပျံသန်းသွားလေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူသည် ကျန်းယင်းတောင်ထိပ်၏ အလွန်မတ်စောက်ပြီး အန္တရာယ်များသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သို့သော် တိမ်စီးမြေလျှိုးတတ်သော လီယန်ချူအတွက်မူ ထိုနေရာမှာ မြေပြန့်လမ်းပေါ် လမ်းလျှောက်ရသကဲ့သို့ပင်။

သူသည် ထိုနတ်ဘုရားအငွေ့အသက်များ၏ အရင်းအမြစ်ကို အာရုံခံမိသဖြင့် 'ဝိညာဥ်မျက်စိအတတ်' ကို သုံး၍ ကြည့်လိုက်ရာ ရှေးဟောင်းဂူဗိမာန်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းကို ပုံရိပ်ယောင်အတတ်ဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဂူဗိမာန်ရှေ့ရှိ တားမြစ်ချက်စွမ်းအား မှာ အလွန်ပင် အားကောင်းလှသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သဖြင့် စွမ်းအားအချို့ ဆုံးရှုံးနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ထိုရှေးဟောင်းတားမြစ်ချက်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါမှာ သာမန် တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသာဆိုလျှင် ထိတွေ့ရုံနှင့်ပင် အသက်ပျောက်သွားနိုင်လောက်သည်။

တောင်ကွက်လပ်ထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသော နတ်ဘုရားအငွေ့အသက်များမှာ ဤနေရာမှ အနည်းငယ်စီ ယိုစိမ့်ထွက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဟွားချင်းထိုက်ဆွေ့ တစ်ယောက် ဤနေရာတွင် အမြဲစောင့်ဆိုင်းနေသည်မှာ ဤနတ်ဘုရားအငွေ့အသက်များကို သုံး၍ ကျင့်ကြံရန် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဤနေရာ၌ အစွမ်းထက်သော ပညာရှင်ကြီးတစ်ဦး၏ ဂူဗိမာန်ရှိနေမည်ဟု မည်သူက ထင်ထားပါမည်နည်း။

ရှီရွှမ်းနတ်သမီး ပြောခဲ့ဖူးသည်မှာ ဤယွမ်ရှောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံ ဝှက်ထားသည်ဟူ၏။ ထိုဝတ်ရုံမှာ ဓားလက်နက်များ၏ ဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိသည်။

ဤနေရာရှိ ဓားလက်နက်ဆိုသည်မှာ သာမန်လက်နက်များကို ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပေ။ လီယန်ချူ၌ ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။ သူ၏ ကျန့်ကျောင်းဓား ကဲ့သို့သော နတ်ဘုရားလက်နက်မျိုးကိုပင် ဤဝတ်ရုံက တားဆီးနိုင်လိမ့်မည်။

ဤနေရာတွင် နတ်ဘုရားအငွေ့အသက်များ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသည်မှာ ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံကို ဤနေရာတွင် ပိတ်လှောင်ထားသောကြောင့်လား လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်သွားသည်။

သူသည် ကံကောင်းလွန်းသော ကံကြမ္မာရှင် မဟုတ်သော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ကုသိုလ်မှတ် ၃ သိန်းဖြင့် အစွမ်းထက်အောင် ပြုလုပ်ထားသော ဒိုချန်ပုတီး ရှိနေသဖြင့် ဘေးအန္တရာယ်များကို ရှောင်ကွင်းနိုင်ပြီး ရတနာများနှင့် ဆုံတွေ့ရန် အခွင့်အလမ်းမှာ သာမန်ထက် ပိုများပေသည်။

နယ်မြေထဲ ရောက်လျှင်ရောက်ချင်း ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံကို ရှာတွေ့ခြင်းမှာ တိုက်ဆိုင်မှုဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်စင်စစ် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ပုတီးလုံး၏ အစွမ်းနှင့်လည်း ပတ်သက်နေပေလိမ့်မည်။ သို့သော် လက်ရှိတွင် လီယန်ချူမှာ ခန့်မှန်းရုံသာ ရှိသေးသည်။ နတ်ဘုရားအငွေ့အသက် ရှိသော ပစ္စည်းမှာ များစွာရှိသဖြင့် ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံ မဟုတ်ဘဲ အခြားအရာလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

သူသည် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မြေခွေးနတ်သမီးလေးအလား ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ရင်သားအစုံမှာ အင်္ကျီကို ခွဲထွက်တော့မတတ် ထွားကြိုင်းလှသော ဝတ်စုံဖြူဝတ် အမျိုးသမီး ယွမ်ချွီ မှာ တစ်စုံတစ်ရာသော အကြောင်းပြချက်ကြောင့် နောက်မှ လိုက်မလာသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူသည် ပညာရှင်ကြီး၏ ဂူရှေ့သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ မဝင်ဘဲ နေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

လီယန်ချူသည် လက်ဖြင့် မန္တန်ရွတ်ကာ နံရံဖောက်အတတ် ကို သုံးလိုက်သည်။

'ရှပ်' ခနဲ အသံနှင့်အတူ ဂူရှေ့တွင် လက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော ဝင်ပေါက်ငယ်လေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ လီယန်ချူ၏ တတိယအဆင့် အထွက်အထိပ်ရှိသော ဝင်ပေါက်ဖွင့်နည်းဖြင့်ပင် ဤတားမြစ်ချက်ကို အကုန်အစင် မဖွင့်နိုင်ပေ။

အော်မေတောင် ပေါ်၌ မိစ္ဆာမျောက်အိုကြီးကို ပိတ်လှောင်ထားသော ဂူထဲသို့ပင် သူ စိတ်တိုင်းကျ ဝင်ထွက်နိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်လား။ သို့ဖြစ်ရာ ဤနေရာတွင် ပိတ်လှောင်ထားသည်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ် မိစ္ဆာကြီးဖြစ်စေ၊ နတ်ဘုရားလက်နက်ဖြစ်စေ အလွန် အစွမ်းထက်မည်မှာ အမှန်ပင်။

လီယန်ချူသည် ဝေခွဲမနေတော့ဘဲ ခန္ဓာအသွင်းပြောင်းအတတ် ကို သုံးကာ စာကလေးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ ဂူဗိမာန်ထဲသို့ ပျံဝင်သွားလေတော့သည်။

ယွမ်ချွီသည် နောက်မှ လိုက်မလာပေ။ သူမသည် ချောမောသော တာအိုဆရာလေးကို စိတ်ဝင်စားရုံသာ ဖြစ်ပြီး သူ၏ ကိစ္စများထဲတွင် ဝင်မပါလိုပေ။ သို့သော် ဤနေရာ၌ နတ်ဘုရားအငွေ့အသက်များ ယိုစိမ့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ အံ့ဩသွားသည်။

"ဒီတာအိုဆရာလေး ရောက်လာတာနဲ့ ဒီနေရာကို ရှာတွေ့တာပဲ၊ သူ့ရဲ့ ကံတရားက ဒီလောက်တောင် အားကောင်းတာလား"

ဟု ယွမ်ချွီက ပြုံးကာ ဆိုသည်။

သူမသည်လည်း ကံအလွန်ကောင်းသူ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဤနယ်မြေထဲတွင် နတ်ဘုရားအငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသော နေရာသုံးခုကို ရှာတွေ့ဖူးသော်လည်း ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံကိုမူ မတွေ့ခဲ့ပေ။

နှစ်ကြိမ်မှာ နတ်ကျောက်တုံးများ ဖြစ်သော်လည်း ကြာမြင့်လှပြီဖြစ်သဖြင့် အစွမ်းများ ကုန်ခမ်းနေသည့် အသုံးမဝင်သော အရာများသာ ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ကြိမ်မှာမူ နတ်မြက်ပင်တစ်ပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထိုအပင်က လန်းဆန်းနေပါက စားသုံးသူသည် ကိုယ်ခန္ဓာကို ပြန်လည် တည်ဆောက်နိုင်သော အစွမ်းကို ရရှိမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအပင်မှာလည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အစွမ်းများ ပျက်စီးနေပြီး သာမန် ဝိညာဉ်မြက်ပင်အဆင့်သာ ရှိတော့သည်။

ယွမ်ချွီအတွက်မူ ထိုအရာများမှာ ရလည်းရ၊ မရလည်းရ အဆင့်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤမျှ အန္တရာယ်များသော လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် နတ်ဘုရားအငွေ့အသက်ရှိသော နေရာကို ရှာတွေ့နိုင်သည့် ကျင့်ကြံသူမှာ တစ်ဖက် (၅ ဦး) ပင် မပြည့်ပေ။

ဤနယ်မြေ၏ သမိုင်းကြောင်းမှာ အလွန် ရှေးကျလှပြီး ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားတစ်ပါး ကျင့်ကြံခဲ့သည့် နေရာလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် နတ်ဘုရားနယ်မြေများကဲ့သို့ပင် ပြင်ပမိစ္ဆာများ၏ ကျူးကျော်မှုကို ခံခဲ့ရသဖြင့် ဤနယ်မြေမှာ ပျက်စီးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံ ရှိသည်ဟူသော ကောလာဟလမှာ ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုသာ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ဤနေရာရှိ တကယ့် အဖိုးတန်ဆုံးအရာမှာ နတ်ပြည်တက် အလင်းတန်း သုံးခု ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအလင်းတန်းမှတစ်ဆင့် နတ်ပြည်တက်နည်းကို ဆင်ခြင်နိုင်ရုံသာမက ဆန်းကြယ်သော အတတ်များကိုပါ သိရှိနိုင်သည်။

ထိုနယ်မြေထဲ ရောက်လျှင်ရောက်ချင်း နတ်ဘုရားအငွေ့အသက်ရှိရာကို ရှာတွေ့သူမှာ ဤတာအိုဆရာလေး တစ်ဦးတည်းသာ ရှိလိမ့်မည်။

ယွမ်ချွီသည် ကောင်းကင်မှ တိမ်စိုင်တစ်ခုကို ဆွဲယူကာ ကုတင်အလား ပြုလုပ်ပြီး ပျင်းရိစွာ လှဲလျောင်းနေလိုက်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် ကောက်ကြောင်းများမှာ ပေါ်လွင်နေပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော်လည်း အနားကပ်ရန် ခက်ခဲသော အရှိန်အဝါမျိုး ရှိသည်။ သူမသာ ဤလူငယ်နောက်သို့ လိုက်နေသည်ကို အခြားပညာရှင်ကြီးများ သိသွားလျှင် မည်မျှပင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားမည်ကို မသိနိုင်ပေ။

ဂူဗိမာန်ထဲသို့ ရောက်သောအခါ ရိုးရှင်းလှသော ကျောက်စားပွဲနှင့် ကျောက်ကုလားထိုင်များကိုသာ တွေ့ရသည်။ ၎င်းတို့မှာ သာမန်ပစ္စည်းများသာ ဖြစ်သည်။ မည်ကဲ့သို့သော ပညာရှင်ကြီးက ဤနေရာတွင် ကျင့်ကြံခဲ့သည်ကို မသိရသော်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသည့်တိုင် နတ်ဘုရားအငွေ့အသက်များ ယိုစိမ့်နေဆဲပင်။

လီယန်ချူက မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဂူပေါက်ထက်တွင် လက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော ပုလဲလုံးတစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှ နူးညံ့သော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည်။ သူသည် ကျင့်စဉ်စွမ်းအားဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ ထိုပုလဲထဲ၌ စစ်မှန်သော နဂါးအရှိန်အဝါ များ ပါဝင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"နဂါးပုလဲလား"

လီယန်ချူ အံ့ဩသွားသည်။

ယခင်က သူ့တွင် နဂါးပုလဲတစ်လုံး ရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း ဆိုင်ရှင်မ က အခြားရတနာများနှင့် ရောစပ်ကာ သူ တတိယအဆင့် အထက်ပိုင်းသို့ ရောက်ရန်အတွက် ဆေးလုံးအဖြစ် ဖော်စပ်ပေးခဲ့သည်။

ယခု ဂူထဲတွင် တွေ့ရသော နဂါးပုလဲမှာမူ အငွေ့အသက်နှင့် အရောင်အသွေးအရ ယခင်တစ်ခုထက် များစွာ သာလွန်လှသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသဖြင့် စွမ်းအားများ ယိုစိမ့်နေသော်လည်း ယခင် သူရခဲ့ဖူးသော နဂါးပုလဲထက် ပို၍ အစွမ်းထက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"စွမ်းအားတွေ ဒီလောက် ဆုံးရှုံးနေတာတောင် အရင်ကထက် အစွမ်းထက်နေသေးရင် ဒီပုလဲရဲ့ မူလစွမ်းအားက ဘယ်လောက်တောင် များမလဲ "

သူသည် ထိုနဂါးပုလဲကို ဖြုတ်ယူလိုက်သည်။ လက်ထဲသို့ ရောက်သောအခါမှ ဤပုလဲ၏ ထူးခြားမှုကို ပိုသိလာရသည်။

"ဒီလိုအဆင့်ရှိတဲ့ နဂါးပုလဲကို ဂူထဲမှာ မီးအိမ်အဖြစ်ပဲ သုံးသွားတာလား၊ ဒီဂူပိုင်ရှင်ရဲ့ အဆင့်အတန်းက မသေးဘူးပဲ"

နူးညံ့သော အလင်းတန်းအောက်တွင် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကိုပင် သန့်စင်ပေးနိုင်သော စွမ်းအားရှိနေသည်။

"တကယ့် ရတနာပဲ"

ဤနဂါးပုလဲကို ကိုယ်နှင့်မကွာ ဆောင်ထားပါက ကိုယ်ခန္ဓာကို အမြဲတမ်း သန်မာအောင် လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်သည်။ ယခင် သူရခဲ့သော ပုလဲမှာ ဤကဲ့သို့သော အစွမ်းမရှိပေ။

သူသည် ဂူပိုင်ရှင်၏ အစွမ်းကို ပို၍ သိချင်လာသည်။ လောကတွင် စစ်မှန်သော နဂါးများ မရှိတော့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ဤပုလဲကို ရရှိရန် နဂါးကို သတ်ခဲ့သူမှာ မြေပြင်နတ်ဘုရား တစ်ပါး ဖြစ်နိုင်သလား။

သူသည် ဂူထဲတွင် ဆက်လက် ရှာဖွေသည်။ ဤဂူထဲတွင် ဆန်းကြယ်သော အာရုံတစ်ခု ရှိနေပြီး သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို ပိတ်ပင်ထားသည်။ ဂူပြင်ပတွင် နတ်ဘုရားအငွေ့အသက်ကို ခံစားရသော်လည်း အထဲတွင်မူ မခံစားရပေ။ နဂါးပုလဲမှ အငွေ့အသက်မှာ နတ်ဘုရားအငွေ့အသက်နှင့် မတူပေ။

သူသည် ရှေးဟောင်းကျောက်စာလွှာ နှစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ တစ်ခုမှာ ရှေးဟောင်းဆေးနည်းများ ဖြစ်ပြီး အမျိုးပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ ရှိသည်။

လီယန်ချူက အမြန်ကြည့်လိုက်ရာ

"ရွှမ်းလုံဆေးလုံး ဖော်ဖို့အတွက် နဂါးတစ်ကောင်လုံး လိုတဲ့အပြင် ချီလင်သွေး၊ ဗိုက်ဇယ်သွေး၊ ဖီးနစ်သွေးတွေပါ လိုတာလား၊ ဒီဆေးနည်းကို ဖန်တီးတဲ့သူက ဘယ်လိုအဆင့်လဲ"

ချီလင်နှင့် ဗိုက်ဇယ် တို့မှာ အစွမ်းထက်သော နတ်သားရဲများ ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူ ယခင်က ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော အကောင်များမှာ ထိုမျိုးနွယ်များ၏ သွေးနှောများသာ ဖြစ်သည်။ ဗိုက်ဇယ်ဘုရင်နှင့် ချီလင်သားတော်တို့မှာ အစွမ်းထက်သော်လည်း နတ်ဘုရားအဆင့် ဖြစ်ရန် အလှမ်းဝေးသေးသည်။ သို့သော် ဤဆေးနည်းတွင် ဖော်ပြထားသော သွေးများမှာ စစ်မှန်သော နတ်သားရဲများ၏ အဆီအနှစ်သွေးများ ဖြစ်သည်။

အခြား ကျောက်စာလွှာတစ်ခုမှာမူ စိတ်ဓား ဟု ခေါ်သော ဓားကျင့်စဉ် ဖြစ်သည်။ ဤဓားမှာ ကိုယ်ခန္ဓာကို မဖြတ်ဘဲ ဝိညာဉ် ကိုသာ တိုက်ရိုက် သတ်ဖြတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အဆင့်မြင့်ဆုံး ဝိညာဉ်သတ်ဖြတ်နည်း ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူ၏ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားသည်။ နတ်ဘုရားအငွေ့အသက်၏ အရင်းအမြစ်ကို မတွေ့ရသေးသော်လည်း ဤရတနာများ၏ တန်ဖိုးမှာ ထင်မှတ်ထားသည်ထက် များစွာ သာလွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်သတ်ဖြတ်နည်းမှာ အလွန် ရှားပါးလှသည်။

မှတ်တမ်းအရ ထိုအတတ်ကို တတ်မြောက်ရန် ပါရမီ အလွန်မြင့်မားရမည် ဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်ကို သွေးကာ ဓားဆန္ဒကို ဆင်ခြင်ရမည်။ ၃ နှစ်မှ ၅ နှစ်ခန့် ကျင့်ကြံပြီးမှသာ စတင် အသုံးပြုနိုင်သည်။

"ဒီစိတ်ဓားကို ကျွမ်းကျင်သွားရင် ကိုယ့်ထက် အဆင့်မြင့်တဲ့သူကိုတောင် သတ်နိုင်မှာပဲ၊ တကယ့်ကို သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ပြင်းထန်တဲ့ ဓားကျင့်စဉ်ပဲ"

လီယန်ချူသည် ထိုကျင့်စဉ်ကို ဖတ်ရှုပြီးသည်နှင့် တတ်မြောက်သွားတော့သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ ပို၍ သန်မာလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ နားလည်နိုင်စွမ်းမှာလည်း အလွန် မြင့်မားလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခင်က အချိန်အနည်းငယ် ပေးရသော်လည်း ယခုအခါ ဤကဲ့သို့သော အဆင့်မြင့် ကျင့်စဉ်များကို တစ်ခါဖတ်ရုံနှင့် တတ်မြောက်သွားလေသည်။

သူသည် နဂါးပုလဲကို ဆောင်ထားပြီး ကျောက်စာလွှာများကို အိတ်ထဲ ထည့်ကာ ဆက်လက် စူးစမ်းသည်။ သူသည် အလွန် သတိထားနေရသည်။ နဂါးကို သတ်ပြီး မီးအိမ်အဖြစ် သုံးနိုင်သူ၏ ဂူထဲတွင် အမှားအယွင်းတစ်ခုခု လုပ်မိပါက ဒုက္ခရောက်နိုင်သည် မဟုတ်လား။ သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မည်သည့် တားမြစ်ချက်မှ မရှိပေ။ ဤဂူမှာ ပုံမှန် ကျင့်ကြံသည့် နေရာဖြစ်ရာ မည်သူကမှ မိမိအိမ်ထဲတွင် ထောင်ချောက်များ ဆင်ထားမည် မဟုတ်ပေ။

သူသည် ဂူထဲတွင် မြေလျှိုး၍ပင် ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း အခြား ဘာမျှ မတွေ့ရတော့ပေ။ ပြင်ပတွင် နတ်ဘုရားအငွေ့အသက် ရှိနေသော်လည်း အထဲတွင် ဘာမျှ မရှိခြင်းမှာ အလွန် ထူးဆန်းနေသည်။

ကျောက်စားပွဲနှင့် ကျောက်ကုလားထိုင်များမှာလည်း သာမန် ကျောက်တုံးများသာ ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ထိုင်ဖျာ ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သာမန် မြက်ပင်များဖြင့် ရက်လုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး မည်သည့် စွမ်းအားမျှ မရှိပေ။ သူသည် ၎င်းကို ကိုင်ကြည့်ပြီး ပြန်ချထားလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ၊ အစွမ်းထက်တဲ့ နဂါးပုလဲတောင် နှစ်တွေအကြာကြီးမှာ စွမ်းအားတွေ လျော့နည်းကုန်တာ၊ ဒီမြက်နဲ့ ရက်ထားတဲ့ ထိုင်ဖျာက ဘာလို့ ပုံစံမပျက်ဘဲ ရှိနေတာလဲ"

လီယန်ချူသည် ထိုဖျာကို ပြန်ယူကာ အားဖြင့် ဆွဲကြည့်လိုက်သော်လည်း ထိုဖျာမှာ အနည်းငယ်မျှပင် မရွေ့လျားဘဲ တည်ငြိမ်နေသည်။ သူ၏ လက်ရှိ အားအင်နှင့် ဤသာမန် ဖျာကို မဖြတ်နိုင်ခြင်းမှာ အလွန် ထူးဆန်းလှသည်။

"စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ"

သူသည် စွမ်းအားများ စုစည်းကာ အားကုန် ဆွဲဖြဲသော်လည်း ဖျာမှာ အကောင်းအတိုင်းပင်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သုံးရောင်ခြယ်မီးဖြင့် ရှို့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုမီးမှာ မိစ္ဆာများကို ပြာဖြစ်စေနိုင်သော်လည်း ဤဖျာကိုမူ ဘာမျှ မလုပ်နိုင်ပေ။ လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းလက်သွားသည်။ သုံးရောင်ခြယ်မီးကို ခံနိုင်ရည်ရှိခြင်းမှာပင် တကယ့် ရတနာဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ထိုင်ဖျာကို အိတ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး ကျောက်စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်များကိုပါ ထည့်လိုက်သည်။

"ငါ အများကြီး တွေးနေမိတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့... အကုန်ယူသွားတာက ပိုစိတ်ချရပါတယ်"

ဂူထဲတွင် ဘာမျှ မကျန်တော့ဘဲ ဗလာကျင်းသွားတော့သည်။ အကယ်၍ ထိုပညာရှင်ကြီးသာ အိုးခွက်ပန်းကန်များ ထားခဲ့လျှင်လည်း လီယန်ချူ၏ လက်မှ လွတ်မည် မဟုတ်ပေ။

သူသည် စာကလေးအဖြစ် ပြန်ပြောင်းကာ ဂူပြင်သို့ ပျံထွက်လာခဲ့သည်။ အပြင်သို့ ရောက်သောအခါမှ ချောမောခန့်ညားသော တာအိုဆရာလေးအဖြစ် ပြန်ပြောင်းလိုက်သည်။ သူသည် ဂူ၏ တားမြစ်ချက်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ အံ့ဩဖွယ်ရာ တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ယခင်က ယိုစိမ့်နေသော နတ်ဘုရားအငွေ့အသက်များမှာ ယခုအခါ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

"ခုနက ငါယူလာတဲ့ ပစ္စည်းတွေထဲက ဘယ်တစ်ခုက အငွေ့အသက်ရဲ့ အရင်းအမြစ်လဲ "

ဝုန်း... ဝုန်း...

ယွမ်ရှောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေရှိ မြင့်မားလှသော တောင်တန်းကြီးများထဲမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံမှာ ကောင်းကင်ယံအထိ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး တုန်ခါမှုများမှာ နယ်မြေတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ အကယ်၍ အစွမ်းနည်းသော ကျင့်ကြံသူသာဆိုလျှင် ဤအသံကြောင့်ပင် ဝိညာဉ်ကွဲအက်ကာ သေဆုံးသွားနိုင်သည်။

နယ်မြေထဲတွင် ကျန်ရှိနေသော အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူများမှာလည်း ထိုအသံကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ တောင်တန်းများထဲမှ တစ်စုံတစ်ခုသော အရာကြီး ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ပင်။ သံခြေချင်းများ၏ မြည်သံများလည်း ကြားနေရသည်။ မြေကြီးများ တုန်ခါကာ တိမ်ပင်လယ်များ လှိုင်းထန်ကုန်သည်။

ယွမ်ချွီသည် တိမ်ပေါ်မှ ထလိုက်ကာ ဝေးလံသော နတ်တောင်ကြီးများကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ပြန်ပြီး မငြိမ်မသက် ဖြစ်လာပြန်ပြီလား"

သူမသည် ကျန်းယင်းတောင်ထိပ်ဘက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ဤတာအိုဆရာလေးမှာ ချောမောပြီး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူမ နောက်မှ လိုက်ကြည့်နေ၍ မရတော့ပေ။ သူမသည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားလေတော့သည်။

လီယန်ချူ ဂူထဲမှ ထွက်လာသောအခါ ကောင်းကင်တွင် ဖြူလွလွ အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပျံသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ဒါ... ယွမ်ချွီလား"

သူသည် ထိုအရှိန်အဝါ၏ အားကောင်းမှုကို ခံစားမိကာ အနည်းငယ် ကြောင်သွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နားထဲတွင် ဟိန်းဟောက်သံကြီးများ ဆက်တိုက် ကြားနေရသည်။ ကောင်းကင်ယံတွင်လည်း အခြားသော အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူများမှာ ဓားပျံများ၊ ရတနာများဖြင့် အလျင်အမြန် ပျံသန်းသွားကြသည်။

"ဒီနယ်မြေထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ ပညာရှင်တွေ ဒီလောက်တောင် များတာလား"

ဤလူများသာ အပြင်လောကသို့ ရောက်သွားလျှင် အလွန် အင်အားကြီးမားသော အဖွဲ့အစည်း ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ သူတို့သည် အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာတွင်သာ အမြဲနေထိုင်နေကြသနည်း နတ်ပြည်တက် အလင်းတန်းက ဤမျှ ဆွဲဆောင်မှု ရှိသလား။

လီယန်ချူသည် အလေးအနက် တွေးတောနေမိသည်။ ဤနယ်မြေထဲတွင် ရှေးဟောင်း လျှို့ဝှက်ချက်ကြီး တစ်ခုခု ရှိနေပေလိမ့်မည်။ သူသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် တိမ်စီးကာ ထိုနတ်တောင်ကြီးများဆီသို့ လိုက်ပါသွားတော့သည်။ အထဲသို့ အတင်းမဝင်ဘဲ အခြေအနေကို အပြင်ကနေ ကြည့်ရှုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အခန်း (၈၄၄) ရွှေကိုယ်ရောင် ရဟန္တာ၊ ဥဒေါင်းနတ်အလင်း၊ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား၊ ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် နတ်မင်း၏ ကောင်းချီး

ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...

မြင့်မားလှသော နတ်တောင်များကြားတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လေလှိုင်းများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများမှာ ဝင်းလက်တောက်ပနေသည်။ ကိုယ်ထည်တစ်ခုလုံးကို ငါးရောင်ခြယ် နတ်ဘုရားအလင်းများ လွှမ်းခြုံထားသည့် ဥဒေါင်း တစ်ကောင်သည် သတ်ဖြတ်ခြင်း အတတ်ပညာများကို တရစပ် ထုတ်ဖော်နေရာ ၎င်း၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသဖြင့် မြေပြင်တုန်ခါကာ တောင်တန်းများပင် ယိုင်နဲ့ကုန်သည်။

၎င်းနှင့်အတူ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်နေသူမှာ ရွှေကိုယ်ရောင် ရဟန္တာ တစ်ပါး ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး တုတ်ကောက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ ထိုလက်နက်မှာ ကိုင်ဆောင်ထားသူအတွက် အမွှေးတောင်ကဲ့သို့ ပေါ့ပါးနေသော်လည်း ရန်သူ့အပေါ် ကျရောက်သည့်အခါတွင်မူ တောင်မဟာမြတ်သုမေရုကဲ့သို့ လေးလံလှပေသည်။

ထိုအစွမ်းထက်လှသော တည်ရှိမှုနှစ်ခု၏ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံနေရသူမှာ လက်ရှစ်ဖက်နှင့် ထူးဆန်းဆိုးသွမ်းသော ပုံသဏ္ဍာန်ရှိသည့် ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား တစ်ပါးပင် ဖြစ်သည်။ ထိုနတ်ဘုရား၏ လက်ရှစ်ဖက်တွင် နတ်လက်နက် တစ်ခုစီကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း တုတ်ခိုင်လှသော သံခြေချင်းများဖြင့် အထပ်ထပ် ချည်နှောင်ထားခြင်း ခံရသည်။ ထိုသံခြေချင်းများ၏ အခြားတစ်ဖက်မှာ အဆုံးမရှိသော ချောက်ကွဲကြီးတစ်ခုထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ဆွဲဆန့်သွားလေသည်။

ဝုန်း... ဝုန်း...

လက်ရှစ်ဖက်နှင့် ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား၏ လက်ထဲရှိ နတ်လက်နက်များမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများကို ပေါက်ကွဲစေသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မိစ္ဆာအသံများမှာ နားစည်ကွဲမတတ် မြည်ဟီးနေပြီး နားထဲတွင် မိစ္ဆာပေါင်းများစွာက တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောနေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။ တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ်ကောင်းသော ဤတိုက်ပွဲကြီးကို ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါ အနည်းငယ်ကလည်း စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

မြင့်မားသော နတ်တောင်ပတ်လည်တွင် ခွဲခြား၍မရလောက်အောင် ထူထပ်လှသော တိမ်မြူများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ဤတိမ်မြူများမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား များ အလွန်အမင်း စုစည်းရာမှ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုမြူတိမ်များသည် ဝိညာဉ်အာရုံ ကို ပိတ်ပင်ထားရုံသာမက စုပ်ယူရန်လည်း ခက်ခဲလှသည်။ ၎င်းမှာ သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ဦးက သန့်စင်ဖန်တီးထားသည့်အတိုင်း ခံစားရပေသည်။

ဝုန်း..

လက်ရှစ်ဖက်နှင့် ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား၏ လက်နက်သည် ငါးရောင်ခြယ်ဥဒေါင်း၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားသည်။ ဥဒေါင်းသည် အမြီးကို ဖြန့်လိုက်ရာ နောက်ကျောမှ ထူထပ်သော အလင်းတန်းများ ဝင်းလက်သွားတော့သည်။

ဝုန်း... ဝုန်း...

ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား၏ တိုက်ခိုက်မှုနှင့် နတ်ဘုရားအလင်းတို့ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံကြရာ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် စူးရှတောက်ပလှသော အလင်းကွင်းများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။

လီယန်ချူသည် တိမ်စီး၍ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ မြူတိမ်များ ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် ပုံရိပ်များမှာ ဝေဝါးနေပြီး သေချာမမြင်ရပေ။ သူ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ တစ်လံနှင့် တစ်တောင်ခွဲ ခန့် မြင့်မားသော ရွှေကိုယ်ရောင်ရဟန္တာက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးတုတ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချလွင်... ချလွင်...

သံခြေချင်းများမှာ အဆက်မပြတ် တုန်ခါနေပြီး ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားမှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဟိန်း...

နတ်တောင်တစ်ခုလုံး၏ နယ်ပယ်မှာ တုန်ခါသွားတော့သည်။ သို့သော် တောင်မဟာမြတ်သုမေရုကဲ့သို့ လေးလံလှသော တုတ်ချက်မှာ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အနာတရ မဖြစ်စေနိုင်ပေ။ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားသည် လက်ရှစ်ဖက်လုံးကို ထုတ်သုံးကာ အရောင်စုံ နတ်လက်နက်များဖြင့် ရဟန္တာကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လေသည်။

တောင်... တောင်... တောင်...

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ခေါင်းလောင်းသံကြီးများကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး စူးရှသော မီးပွားများ လွင့်စင်သွားသည်။ ၎င်းမှာ မီးရဲရဲတောက်နေသော သံတုံးကြီးကို တူဖြင့် အားကုန်ထုရိုက်နေသည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။ ကောင်းကင်ထက်မှ ရွှေရောင်မီးပွားများမှာ မိုးရေအလား ကျဆင်းလာသည်။

ရွှေကိုယ်ရောင်ရဟန္တာသည် နဂါးနှင့် ကျားကို နှိမ်နင်းနိုင်သော တန်ခိုးစွမ်းအားကြီးမားလှသည်။ ၎င်းမှာ တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး စိတ်ကူးပုံဖော်ထားသော ဗုဒ္ဓဘာသာ ရဟန္တာပုံရိပ် ဖြစ်သည်။ ထိုရဟန္တာသည် ဗုဒ္ဓဘာသာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး လက်ကွက် ကို အသုံးပြု၍ တိုက်ခိုက်နေပြီး သူ၏ နောက်ကျောတွင် ရွှေရောင်ဝင်းနေသော ကျမ်းစာများ ဝန်းရံလျက် ရှိသည်။

ချလွင်... ချလွင်...

ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ သံခြေချင်းများက သူ၏ လှုပ်ရှားမှုကို ကန့်သတ်ထားသော်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများမှာ လွင့်စင်ထွက်နေပြီး လေထုထဲတွင် သွေးရောင်နေမင်းတစ်စင်း ပေါက်ကွဲသွားသည့်အလား ထင်ရသည်။ ရွှေကိုယ်ရောင်ရဟန္တာမှာ ခွန်အားချင်း ယှဉ်ရာတွင် အသာမရဘဲ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများမှာ တိုက်ခိုက်ခံရမှုကြောင့် လွင့်စင်နေရသည်။

ထိုအခါ ရဟန္တာနောက်ကျောရှိ ကျမ်းစာများမှ နေမင်းနတ်ဘုရား ဂါထာ စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရွှေရောင်မီးတောက်များဖြင့် ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားကို လောင်မြိုက်စေသည်။ သို့သော် နတ်ဘုရား၏ လက်ထဲရှိ ပုလဲလုံးပုံသဏ္ဍာန် နတ်လက်နက်မှာ ဝင်းလက်လာပြီး စူးရှသောအလင်းအစား မှေးမှိန်ဆိုးရွားသော ပြာလဲ့လဲ့ အရှိန်အဝါများဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးလွှမ်းကာ ကာကွယ်လိုက်သည်။

ဝုန်း...

ရဟန္တာသည် နတ်ဘုရား၏ ပြင်းထန်သော လက်သီးချက်ကို ဝမ်းဗိုက်တွင် အခံလိုက်ရသဖြင့် 'တောင်' ခနဲ အသံနှင့်အတူ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ငါးရောင်ခြယ်ဥဒေါင်း၏ နတ်ဘုရားအလင်းမှာ နတ်လက်နက် ရှစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားပြီး လက်နက်ရှစ်ခုမှာလည်း အသုံးမဝင်တော့ပေ။ ဒဏ္ဍာရီများအရ ငါးရောင်ခြယ်နတ်အလင်းမှာ မည်သည့်အရာကိုမဆို ချုပ်နှောင်နိုင်သည်ဟူ၏။ ဤဥဒေါင်း၏ အစွမ်းမှာလည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

နတ်ဘုရား လှုပ်ရှား၍မရသည့်အချိန်တွင် ရွှေကိုယ်ရောင်ရဟန္တာက တစ်ဖန် ပြန်လည်ခုန်အုပ်လာပြီး သူ၏ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးတုတ်မှာ ကြီးမားလာကာ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား၏ ဦးခေါင်းကို အားကုန် ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

ဝုန်း...

မြေပြင်မှာ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲအက်သွားပြီး ဟင်းလင်းပြင်မှာလည်း တုန်ခါနေသည်။ သံခြေချင်းများ ချည်နှောင်ခံထားရသော ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားမှာ အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ကြီးမားသော ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းသည် မန္တန်အမှတ်အသားတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါဖြင့် ဖိနှိပ်ချလိုက်သည်။ ဥဒေါင်း၏ ငါးရောင်ခြယ်အလင်းသည်လည်း ကောင်းကင်ထက်တွင် အလင်းကွယ်ကာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ နတ်ဘုရားကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြန်သည်။

ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားမှာ ရှေးကျပြီး အေးစက်လှသော အရှိန်အဝါများ ရှိသော်လည်း ရဟန္တာနှင့် ဥဒေါင်းတို့၏ ပူးပေါင်းနှိမ်နင်းမှုကြောင့် နတ်တောင်၏ ချောက်နက်ကြီးထဲသို့ ပြန်လည် ကျဆင်းသွားရရှာသည်။ အမျက်ဒေါသထွက်နေသော ဟိန်းဟောက်သံများနှင့်အတူ သံခြေချင်းများ၏ တုန်ခါသံများ ကြားရပြီးနောက် ချောက်နက်ကြီးမှာ ပြန်လည် ငြိမ်သက်သွားလေတော့သည်။

ထိုချောက်နက်ကြီးမှာ အဘယ်အရပ်သို့ ဆက်သွယ်ထားသည်၊ အထဲတွင် မည်သည့် လျှို့ဝှက်ချက်ရှိသည်ကို မည်သူမျှ မသိပေ။ ဤမျှ အစွမ်းထက်သော လက်ရှစ်ဖက် ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားပင်လျှင် ထိုထဲသို့ ကျသွားပြီးနောက် ပြန်လည် ရုန်းထွက်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

ယွမ်ရှောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ မငြိမ်မသက်မှုမှာ လျင်မြန်စွာ ပေါ်ပေါက်လာပြီး လျင်မြန်စွာပင် ပြန်လည် ငြိမ်သက်သွားသည်။ ရွှေကိုယ်ရောင်ရဟန္တာနှင့် ငါးရောင်ခြယ်ဥဒေါင်းကို စိတ်ကူးပုံဖော်ထားသော ပညာရှင်များက အလျင်အမြန်ပင် နှိမ်နင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူသည် တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ရပ်ကြည့်နေရင်း အတွေးများထဲ နှစ်ဝင်နေမိသည်။ ဤနယ်မြေထဲရှိ ကျင့်ကြံသူများ၏ စွမ်းအားမှာ သူ ထင်မှတ်ထားသည်ထက် များစွာ သာလွန်လှပေသည်။

ချောက်ကွဲကြီးတစ်ခုအတွင်းတွင် အရှိန်အဝါ ဆိုးရွားလှသော အသားစိုင်များမှာ ဘေးနံရံနှစ်ဖက်လုံးတွင် ကပ်လျက် ရှိနေပြီး တဖြည်းဖြည်း ချောင်ပိတ် လှုပ်ရှားနေသည်။ ထိုချောက်ထဲတွင် ထိုအသားစိုင်များမှလွဲ၍ ကြီးမားလှသော သားရဲကြီးများ၏ အရိုးစုအနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး အခြားသော မြက်ပင်၊ သစ်ပင်နှင့် သက်ရှိများ အားလုံးကို ထိုအသားစိုင်များက ဝါးမြိုဖျက်ဆီးထားကြသည်။

ချောမောခန့်ညားသော၊ ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်သော မျက်ခုံးများရှိသည့်၊ ခါးတွင် ရှေးဟောင်းဓားရှည်ကို ချိတ်ဆွဲထားသော လူငယ်တာအိုဆရာလေး တစ်ဦးသည် ချောက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူသည် သားရဲအရိုးစုများကို ကြည့်ကာ

"ဒီလို ဘာမှမကျန်တဲ့ နေရာမျိုး နောက်တစ်ခုပဲ" ဟု ဆိုသည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စက်ဆုပ်ရွံရှာသော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ပါးစပ်မှ သုံးရောင်ခြယ်မီး ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ဤမီးမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှရာ ချောက်ထဲရှိ ကြောက်မက်ဖွယ် အသားစိုင်များမှာ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ဤအရာများမှာ ပြင်ပမိစ္ဆာများ ချန်ထားခဲ့သော အမှတ်အသားများ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့မှာ ပြန်လည် ရှင်သန်နိုင်စွမ်းရှိပြီး သက်ရှိမှန်သမျှကို ဝါးမြိုတတ်သဖြင့် အလွန်ပင် လက်ပေါက်ကပ်လှသည်။ သို့သော် ဤနေရာရှိ အသားစိုင်များမှာ ဤနယ်မြေ၏ နတ်ဘုရားဥပဒေသများ၏ ဖိနှိပ်မှုကို ခံထားရသဖြင့် ပြန့်ပွားမသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

သုံးရောင်ခြယ်မီးမှာ ဤအသားစိုင်များကို နှိမ်နင်းနိုင်သော အင်အားအနည်းငယ်ထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် သန့်စင်ထက်မြက်လှသဖြင့် ယုတ်မာညစ်ထမ်းသော အရာများကို ချေမှုန်းရန် အကောင်းဆုံးပင်။ အသားစိုင်များ ပြာဖြစ်သွားသော်လည်း မြေပြင်ပေါ်ရှိ အရိုးစုများမှာမူ ဘာမျှမဖြစ်ပေ။

လီယန်ချူသည် 'ဝိညာဉ်မျက်စိအတတ်' ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး

"ဒါကြောင့် ဒီမှာ ပုန်းနေတာကိုး"

ဟု အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

အသားစိုင်များ ကုန်သွားသော်လည်း ကုသိုလ်မှတ်များ ရောက်မလာသဖြင့် သူသည် ပုန်းကွယ်နေသော ပြင်ပမိစ္ဆာ၏ ခြေရာကို ရှာဖွေခြင်း ဖြစ်သည်။ စောစောက နတ်တောင်ဘေးတွင် စောင့်ကြည့်စဉ်က ရဟန္တာနှင့် ဥဒေါင်းတို့ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားကို နှိမ်နင်းသည်ကို တွေ့ခဲ့သဖြင့် လီယန်ချူသည် ထိုချောက်နက်ကြီးထဲသို့ ဆင်းကြည့်ရန် စိတ်ကူးခဲ့သေးသော်လည်း ချက်ချင်းပင် လက်လျှော့လိုက်သည်။

ဤနေရာတွင် အလွန် အစွမ်းထက်သော ရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူများစွာ ရှိနေကြသည်။ သူတို့သည် သေခြင်းတရားကို ရှောင်ကွင်းရန် ဤနယ်မြေထဲတွင် ပုန်းအောင်းကျင့်ကြံနေကြသော ပညာရှင်ကြီးများ ဖြစ်သည်။ ထိုသူများပင်လျှင် ထိုချောက်နက်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြရာ လီယန်ချူသည်လည်း မစွန့်စားလိုပေ။ ထို့ပြင် သူ၏ စိတ်အာရုံကလည်း ထိုချောက်နက်သည် အန္တရာယ်ရှိကြောင်း သတိပေးနေသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ပြင်ပမိစ္ဆာများကို လိုက်ရှာရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပထမအချက်မှာ ပြင်ပမိစ္ဆာများ၏ အငွေ့အသက်မှာ အလွန် စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယအချက်မှာ... ကုသိုလ်မှတ်များ စုဆောင်းရန် ဖြစ်သည်။ သူ့အတွက်မူ နတ်ဘုရားလက်နက်မှာ အဖိုးတန်သော်လည်း ကုသိုလ်မှတ်မှာ ပို၍ အရေးကြီးသည်။

ကုသိုလ်မှတ် ၃ သိန်းရှိသော ကျန့်ကျောင်းဓား သည် တတိယအဆင့် နောက်ပိုင်းပညာရှင်ကိုပင် သတ်ဖြတ်နိုင်သည်။ အကယ်၍ ဆက်လက်၍ အဆင့်မြှင့် လိုက်ပါက ပို၍ မြင့်မားသော အဆင့်သို့ ရောက်သွားလိမ့်မည်။ လီယန်ချူသည် အပြင်ဘက်အာရုံနယ်ပယ်ကို တတ်မြောက်ထားသော်လည်း ဓား၏ စွမ်းအားမှာ ပိုမြင့်လာပါက သူ ကိုယ်တိုင်ပင် ထိန်းချုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း အလိုလို ခံစားမိနေသည်။ သို့သော် ကုသိုလ်မှတ်မှာမူ လိုလေသေးမရှိ စုဆောင်းရမည်သာ။

ယခင် တောင်ကြားတစ်ခုတွင် အသားစိုင်များ၏ အရင်းအမြစ်မှာ ပိုးကောင်ကြီး တစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ ယခုတောင်ကြားတွင်မူ သားရဲအရိုးစုများထဲတွင် မကောင်းသော အငွေ့အသက်များ ကိန်းအောင်းနေသည်ကို သူ ခံစားမိသည်။ သူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ယင်ယန်ဓာတ်နှစ်ပါး ပုလင်းမှ အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရိုက်ချလိုက်သည်။

ဝုန်း... ဝုန်း...

သားရဲအရိုးစုများမှာ အမှုန့်ဖြစ်သွားသည်။ ထိုအရိုးစုများထဲမှ လက်ဖဝါးခန့်ရှိသော သွေးရောင်ပိုးကောင်တစ်ကောင် ထွက်ပြေးလာပြီး မြေလျှိုးရန် ကြိုးစားသည်။ လီယန်ချူက လက်ညှိုးဖြင့် ညွှန်ကာ မြေပြင်ကို သံမဏိလိုမာကျောစေအတတ် ကို သုံးလိုက်ရာ မြေပြင်မှာ သံမဏိထက်ပင် မာကျောသွားသဖြင့် ပိုးကောင်မှာ မြေမလျှိုးနိုင်တော့ပေ။ လီယန်ချူသည် တစ်ဖန် သုံးရောင်ခြယ်မီးကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ မီးပင်လယ်ကြီးသည် ထိုပိုးကောင်ကို ဝါးမြိုသွားလေတော့သည်။

ရင်းနှီးလှသော ကုသိုလ်မှတ် တိုးလာသည့် ခံစားချက်ကို ရရှိပြီးနောက်မှ လီယန်ချူ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။ ယခင်က ချွန်ချိုးလင်း ကျင့်ကြံသူများကို သတ်ဖြတ်စဉ်က ကုသိုလ်မှတ် ၆ သိန်းကျော် ရခဲ့သည်။ ယခုအခါ လီယန်ချူ၏ စုစုပေါင်း ကုသိုလ်မှတ်မှာ ၁ သန်း ၇ သိန်း ၃ သောင်း အထိ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ယခင်က သူ အိပ်မက်ပင် မမက်ဝံ့သော ပမာဏ ဖြစ်သည်။

သူသည် ပစ်မှတ်တစ်ခု သတ်မှတ်လိုက်သည်။ ကုသိုလ်မှတ် ၂ သန်းအထိ အရင် ရောက်အောင် ရှာမည်။ တတိယအဆင့်ရှိသော ပြင်ပမိစ္ဆာ တစ်ကောင်ကို သတ်လျှင် ကုသိုလ်မှတ် ၄ သောင်း ရသည်။ ဤနယ်မြေထဲတွင် ထိုကဲ့သို့သော နေရာများစွာ ရှိနေသဖြင့် အခွင့်အလမ်းကောင်းပင်။ လီယန်ချူသည် တိမ်စီး၍ ဆက်လက် ထွက်ခွာသွားသည်။ ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံကို ရှာတွေ့သည်ဖြစ်စေ၊ မတွေ့သည်ဖြစ်စေ ယခု ရရှိသည့် အကျိုးအမြတ်မှာပင် အလွန် ကြီးမားနေပြီ ဖြစ်သည်။

ယွမ်ရှောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၊ မြင့်မားသော နတ်တောင်အတွင်းရှိ ရှေးဟောင်းဂူဗိမာန်တစ်ခု...

ဤဂူမှာ လီယန်ချူ ဝင်ခဲ့သော ဂူထက် များစွာ ကျယ်ဝန်းလှသည်။ ဤနေရာ၌ အပူချိန် အလွန်မြင့်မားပြီး မြေကမ္ဘာမီး များ ရှိခဲ့သော်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသည့်အခါ ငြိမ်းသတ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး သာမန်ဂူထက် အနည်းငယ် ပိုပူရုံသာ ရှိတော့သည်။

ဂူဗိမာန်အတွင်း၌ အရပ်ရှည်သော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ဂူဗဟိုရှိ အလင်းတန်းတစ်ခုကို ဝမ်းသာအားရ ကြည့်နေသည်။ ၎င်းမှာ ကျောက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး အပေါ်တွင် ပြင်းထန်သော တားမြစ်ချက်များ ရှိနေသည်။ အလင်းတန်းထဲတွင်မူ နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများ ဝင်းလက်နေသော ဝတ်ရုံတစ်ထည် ရှိနေသည်။

"ရှန်းရှန်နန်းတော် က တကယ့်ကို ထူးဆန်းတဲ့ နေရာပဲ။ 'နတ်မင်းက ငါ့ဦးခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပြီး၊ ဆံပင်ကို စုစည်းကာ ထာဝရအသက်ကို ပေးသနားတော်မူတယ်' ဆိုတာ အလကား ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးပဲ "

ဟု ထိုအမျိုးသားက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် ခံ့ညားထည်ဝါပြီး မုတ်ဆိတ်မွှေးများကို သေသေချာချာ ပြုပြင်ထားသဖြင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခါးတွင် ရှေးဟောင်းဓားအိမ်တစ်ခုကို ချိတ်ဆွဲထားသော်လည်း ဓားမှာမူ ပါမလာပေ။ သူသည် ကျန်းရှိုယီ ဖြစ်သည်။ မဟာရှ နိုင်ငံ၏ ကျင့်ကြံသူဖြစ်ပြီး ဓားကျင့်စဉ် ပညာရှင်ကြီး တစ်ဦးပင်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ရှန်းရှန်နန်းတော်သခင်၏ နတ်မင်းအမိန့်စာ ကို ယူဆောင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ နတ်မင်း၏ ကောင်းချီးကို ရရှိထားသော ကျန်းရှိုယီသည် ထူးဆန်းသော ဆက်နွှယ်မှုမှတစ်ဆင့် ယွမ်ရှောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံကို တကယ်ပင် ရှာတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝတ်ရုံရှေ့ရှိ တားမြစ်ချက်မှာ အလွန် အားကောင်းသဖြင့် လွယ်လွယ်နှင့် မဖောက်နိုင်ပေ။ ကျန်းရှိုယီသည် ရွှေရောင်အမိန့်စာလွှာကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ ကြီးမားသော အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝတ်ရုံပေါ်ရှိ တားမြစ်ချက်များကို တုန်ခါသွားစေသည်။

အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် ကျန်းရှိုယီ၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးများ စီးကျလာသည်။ သူသည် တားမြစ်ချက် ဖြည့်ဆည်းခြင်းအတတ်တွင် မကျွမ်းကျင်ပေ။ သူ ပို၍ ကျွမ်းကျင်သည်မှာ ဓားတစ်ချက်ဖြင့် အရာရာကို ဖြတ်တောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤနေရာရှိ တားမြစ်ချက်မှာ ရှေးကျလှသဖြင့် အန္တရာယ် မဖြစ်စေရန် သတိထားနေရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရွှေရောင်အမိန့်စာ၏ အကူအညီဖြင့် တားမြစ်ချက် ပွင့်သွားတော့သည်။ သူသည် လက်ကို လှမ်းလိုက်ပြီး ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။ သို့သော် ဝတ်ရုံကို ရရုံနှင့် အသုံးမပြုနိုင်သေးဘဲ အချိန်ယူ၍ သန့်စင်ရဦးမည် ဖြစ်သည်။ နတ်ဘုရားလက်နက်ဆိုသည်မှာ လွယ်လွယ်နှင့် စေခိုင်း၍ ရသည် မဟုတ်ပေ။

ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံ ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်...

ရှပ်...

အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ဂူထဲမှနေ၍ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားတော့သည်။ ကျန်းရှိုယီသည် ချက်ချင်းပင် ရွှေရောင်အမိန့်စာကို သုံး၍ ထိုအရှိန်အဝါကို ဖိနှိပ်လိုက်ရာ ထူးခြားသော ဖြစ်စဉ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ အရှိန်အဝါ အနည်းငယ်သာ ယိုစိမ့်သွားသဖြင့် နယ်မြေတစ်ခုလုံးကို သိအောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ရွှေရောင်အမိန့်စာမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ကျန်းရှိုယီသည် ဝတ်ရုံကို အိတ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး

"ဒီဝတ်ရုံကို သန့်စင်ပြီးရင် အဲဒီ တာအိုဆရာလေးကို အရင်ဆုံး သွားသတ်မယ်"

ဟု အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ယခင်က ကောင်းပုရွာ အပြင်ဘက်တွင် ထိုလူငယ်နှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်က သူ၏ ဦးခေါင်းမှာ ဓားဖြင့် အဖြတ်ခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဓားကျင့်စဉ် ကံတရား ၈၀% ကို တစ်ဦးတည်း ပိုင်ဆိုင်သည်ဟု ယူဆထားသော ကျန်းရှိုယီအတွက် ၎င်းမှာ အကြီးမားဆုံး အရှက်ရမှုပင်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံကို ရှာဖွေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤဝတ်ရုံသာရှိလျှင် ဓားလက်နက်နှင့် မီးဘေးများကို မကြောက်ရတော့ဘဲ ထိုတာအိုဆရာလေးကို အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မည်။

ကျန်းရှိုယီ ဂူထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့်...

ရှူး...

ထက်မြက်လှသော လေတိုးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ သတ္တုဓာတ် ပါဝင်သော သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါပင်။ ကျန်းရှိုယီသည် လက်ညှိုးဖြင့် ညွှန်လိုက်ရာ ဓားအရှိန်အဝါ တစ်ခုသည် ဖြူလွလွ အလင်းတန်းအဖြစ် ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားသည်။

တောင်...

ကြီးမားသော အင်အားကြောင့် ကျန်းရှိုယီ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ရသည်။ သူ ကြည့်လိုက်ရာ ပုဆိန်နှစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဂျူးလင်းရှန်း နတ်မင်းကြီး ဖြစ်နေသည်။ ထိုနတ်မင်းမှာ အလွန် အင်အားကြီးမားပုံရပြီး လက်ထဲရှိ ပုဆိန်များတွင်လည်း သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဝိညာဉ်ဖန်ဆင်းပုံရိပ်လား "

ကျန်းရှိုယီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် ကျင့်ကြံသူဖြစ်သလို ဓားသမားလည်း ဖြစ်သဖြင့် ဝိညာဉ်ပုံရိပ် ဖန်ဆင်းခြင်းအတတ်ကို မတတ်ပေ။ ဂူအပြင်ဘက်တွင် ကောင်းကင်နတ်မင်း ပုံရိပ်က သူ့ကို စောင့်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

"မင်း ဘယ်သူလဲ" ကျန်းရှိုယီက အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

ဂျူးလင်းရှန်း ပုံရိပ်က လှောင်ပြုံးပြုံးကာ

"ဂူထဲက ပစ္စည်းကို ပေးခဲ့စမ်း"

ဟု ဟိန်းဟောက်ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းရှိုယီက

"းဘာပစ္စည်းလဲ"

ဂျူးလင်းရှန်းက ပုဆိန်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ

"စောစောက မင်းရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ နတ်ဘုရားအငွေ့အသက် ရှိနေတာကို ငါ သတိထားမိတယ်။ အခု ဂူထဲက ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံကို မင်း ရသွားတာ မဟုတ်လား။ ပေးခဲ့စမ်း "

ကျန်းရှိုယီ၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ သူ အခြေအနေကို မသိဘဲ စောင့်ကြည့်ခံနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

"လိပ်အိုကြီးပဲ"

ဟု သူ စိတ်ထဲမှ ဆဲရေးလိုက်သည်။

သူ၏ လက်ချောင်းတွင် မြူတိမ်အနည်းငယ် ဝန်းရံနေသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ ဓားဆန္ဒ ပင် ဖြစ်သည်။ ကျန်းရှိုယီသည် တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူများထဲတွင် ထိပ်တန်းစာရင်းဝင် ဖြစ်သည်။

ရှူး...

ထက်မြက်သော ဓားအလင်းသည် ဂျူးလင်းရှန်း၏ မျက်ခုံးအလယ်သို့ အလျင်အမြန် ပျံသန်းသွားသည်။ ဂျူးလင်းရှန်းက ပုဆိန်ကို မြှောက်ကာ အလွယ်တကူပင် ကာကွယ်လိုက်သည်။ ကျန်းရှိုယီသည် အခြေအနေကို ကြည့်ကာ အချိန်မဆွဲလိုပေ။ အကယ်၍ ဤနေရာရှိ အခြားသော ပညာရှင်ကြီးများ ရောက်လာပါက ပို၍ ခက်ခဲသွားလိမ့်မည်။

သူသည် ပေတစ်ရာခန့် ရှည်လျားသော ဓားအလင်းတန်းကြီးကို ဖန်တီးကာ ခုတ်ချလိုက်သည်။ ဂျူးလင်းရှန်းကလည်း သတ္တုဓာတ်ပါသော နဂါးပုံသဏ္ဍာန် အရှိန်အဝါနှစ်ခုဖြင့် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်သည်။ နှစ်ဦးသား တိုက်ပွဲမှာ ပြင်းထန်လှပေသည်။

ဂျူးလင်းရှန်းသည် အရှိန်အဝါများ ပိုမိုကြီးထွားလာပြီး အရပ် ပေတစ်ရာခန့်အထိ မြင့်မားလာကာ ကျန်းရှိုယီကို ဖိအားပေး တိုက်ခိုက်လာသည်။ ကျန်းရှိုယီသည် ခါးရှိ ဓားအိမ်ကို ပုတ်လိုက်ရာ ဓားအရှိန်အဝါ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

၎င်းမှာ ၃ ပေခန့်သာ ရှည်သော်လည်း အလွန်ပင် သိပ်သည်းလှသည်။ လီယန်ချူသာ မြင်လျှင် ၎င်းမှာ ချီရှောင်ဓား မှန်း သိလိမ့်မည်။

(ကျန်းရှိုယီ၏ ချီရှောင်ဓား စစ်စစ်မှာ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသော်လည်း ယခုမှာမူ ကျန်းရှိုယီ ကျင့်ကြံထားသော ဓားဆန္ဒအလင်း ဖြစ်သည်)။

တောင်...

ဓားအရှိန်အဝါသည် ဂျူးလင်းရှန်း၏ ရင်ဘတ်ချပ်ဝတ်ကို ဖောက်ထွင်းသွားသည်။ ဂျူးလင်းရှန်းသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ပုဆိန်ကို အားကုန် လွှဲရိုက်လိုက်ရာ ကျန်းရှိုယီ၏ ဓားအိမ်က ထွက်ပေါ်လာသော နက်မှောင်သော အလင်းတန်းနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံကြသည်။ ကျန်းရှိုယီသည် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ ဂျူးလင်းရှန်း၏ ဦးခေါင်းကို ဖြတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေတော့သည်။